<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158</id><updated>2024-09-22T20:16:15.829-07:00</updated><title type='text'>Wszystko o broni</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>7</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158.post-1572440751925142361</id><published>2011-11-10T09:26:00.000-08:00</published><updated>2011-11-10T09:26:33.439-08:00</updated><title type='text'>Wydawanie pozwoleń na broń w Polsce</title><content type='html'>polskie pozwolenie na broń z roku 1922 &lt;div class=&quot;thumb tright&quot;&gt; &lt;/div&gt;Od czasu odzyskania przez Polskę niepodległości w roku 1918 od osób  posiadających broń wymagane jest stosowne urzędowe pozwolenie.&lt;br /&gt;
Obecnie przepisy dotyczące nabywania, posiadania, przechowywania,  zbywania i deponowania broni i amunicji, a także przywozu ich z  zagranicy, przewozu przez terytorium kraju i wywozu za granicę określa  ustawa z 21 maja 1999 o broni i amunicji  z późniejszymi zmianami. Ustawa ta określa także zasady posiadania  broni i amunicji przez cudzoziemców oraz wydawania pozwoleń na broń,  cofania ich, a także zasady funkcjonowania strzelnic.&lt;br /&gt;
Artykuł 4 tej Ustawy definiuje:&lt;br /&gt;
&lt;ol&gt;&lt;li&gt;broń palną, w tym bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;broń pneumatyczną (w której energia kinetyczna pocisku przekracza 17 J)&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;miotacze gazu obezwładniającego,&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;niebezpieczne narzędzia i urządzenia, mogące zagrażać życiu lub zdrowiu &lt;ol&gt;&lt;li&gt;broń białą &lt;ol&gt;&lt;li&gt;ostrza ukryte w przedmiotach nie mających wyglądu broni&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;kastety i nunczaki&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;pałki posiadające zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających wkładki z takiego materiału&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;pałki wykonane z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału podobne do kija baseballowego&lt;/li&gt;
&lt;/ol&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;broń cięciwową (kusze)&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;przedmioty przeznaczone do obezwładniania przy użyciu elektryczności (tzw. paralizatory).&lt;/li&gt;
&lt;/ol&gt;&lt;/li&gt;
&lt;/ol&gt;Pozwolenia na broń palną wydaje w Polsce komendant wojewódzki  Policji; pozwolenia na miotacze gazu obezwładniającego oraz wymienione w  Ustawie niebezpieczne narzędzia i urządzenia - komendant powiatowy. Do  legalnego posiadania broni pneumatycznej niezbędna jest karta  rejestracyjna wydawana przez komendanta powiatowego Policji.&lt;br /&gt;
Pozwolenia nie wymaga się m.in. od:&lt;br /&gt;
&lt;ul&gt;&lt;li&gt;posiadaczy broni palnej Broń rozdzielnego ładowania wytworzonej przed 1885 oraz replik takiej broni&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;gromadzących na podstawie przepisów odrębnych zbiory muzealne broni&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na podstawie koncesji&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;rusznikarzy działających na podstawie odrębnych przepisów&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;posiadaczy ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;posiadaczy broni palnej pozbawionej cech użytkowych (np. z przewierconą komorą nabojową)&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;posiadaczy broni alarmowej o kalibrze do 6 mm&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;We wniosku o wydanie zezwolenia na broń należy określić cel, do jakiego miałaby być ona przeznaczona, np:&lt;br /&gt;
&lt;ul&gt;&lt;li&gt;do ochrony osobistej (ewent. ochrony innych osób, lub ochrony mienia)&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;do celów łowieckich&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;do uprawiania sportów strzeleckich&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;do celów szkoleniowych&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;Przy rozważaniu wniosków o wydanie pozwolenia na broń komendant  Policji bierze pod uwagę jego zasadność, odrzucając w szczególności  wnioski złożone przez:&lt;br /&gt;
&lt;ul&gt;&lt;li&gt;osoby poniżej 21. roku życia (osoby młodsze, ale mające ukończone  lat 18 mogą uzyskać pozwolenie na broń do celów łowieckich lub  sportowych na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku  Łowieckiego albo stowarzyszenia obronnego)&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;osoby z zaburzeniami psychicznymi wymienionymi w ustawie z 19 sierpnia 1994 o ochronie zdrowia psychicznego&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;osoby o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz wykazujące istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;osoby uzależnione od alkoholu lub substancji psychoaktywnych&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;osoby nie mające miejsca zamieszkania na terytorium Polski&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem  przemocy, lub groźby bezprawnej, oraz wobec których toczy się  postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w  celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa, lub porządku  publicznego.&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/1572440751925142361/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/wydawanie-pozwolen-na-bron-w-polsce.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/1572440751925142361'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/1572440751925142361'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/wydawanie-pozwolen-na-bron-w-polsce.html' title='Wydawanie pozwoleń na broń w Polsce'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158.post-5013049276999018424</id><published>2011-11-10T01:19:00.000-08:00</published><updated>2011-11-10T01:20:43.730-08:00</updated><title type='text'>Broń miotajaca</title><content type='html'>&amp;nbsp;broń wyrzucająca czyli miotająca (stąd nazwa) różnego rodzaju pociski przy pomocy energii mechanicznej lub chemicznej.&lt;br /&gt;
Obecnie najpopularniejszym typem broni jest ta druga, czyli broń palna, w związku z czym nazwy &quot;broń miotająca&quot; używa się głównie do tej wykorzystującej energię mechaniczną: akumuluje ona w sobie energię mechaniczną, która w czasie wystrzału przekształcana jest w energię kinetyczną  pocisku; większość systemów broni miotającej zawiera w sobie elementy  celownicze, dzięki czemu człowiek obsługujący broń miotającą może  znacznie zwiększyć celność ostrzału.&lt;br /&gt;
W zależności od rodzaju energii, jaka jest wykorzystywana przez broń miotającą, dzielimy ją na:&lt;br /&gt;
&lt;ul&gt;&lt;li&gt;neurobalistyczną - wykorzystanie sprężystości materiału użytego do budowy urządzeń miotających;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;barobalistyczną - wykorzystanie dźwigni i siły odśrodkowej;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;pirobalistyczną – wykorzystanie energii gazów powstałych podczas spalania ładunku miotającego (najczęściej prochu);&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;&lt;b&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
Przykłady:&lt;br /&gt;
&lt;ul&gt;&lt;li&gt;łuk&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;kusza&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;proca&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;balista&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;arbalet&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;wiatrówka&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/5013049276999018424/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-miotajaca.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/5013049276999018424'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/5013049276999018424'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-miotajaca.html' title='Broń miotajaca'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158.post-5795711014880266286</id><published>2011-11-09T07:52:00.000-08:00</published><updated>2011-11-09T07:52:57.338-08:00</updated><title type='text'>Karabin automatyczny</title><content type='html'>&lt;b&gt;Karabin (Karabinek) automatyczny&lt;/b&gt; – rodzaj broni strzeleckiej  mogącej strzelać ogniem pojedynczym i seriami, strzelającej nabojem  pośrednim lub karabinowym. Nazywany też, &quot;karabinem (karabinkiem)  szturmowym&quot;. Według ustanowionej 5 marca 2004 Polskiej Normy &quot;PN-V-01016:2004. Broń strzelecka. Terminologia&quot; - zastępującej wcześniejsze normy  &quot;WBN-90/0402-14 (Broń strzelecka. Terminologia)&quot; i &quot;WBN-91/0402-29  (Mechanizmy i części broni strzeleckiej. Terminologia)&quot; - oficjalne nazewnictwo techniczne konstrukcji strzelającej nabojem pośrednim to &lt;b&gt;karabinek automatyczny&lt;/b&gt; zaś nabojem karabinowym to &lt;b&gt;karabin automatyczny&lt;/b&gt;. Skrócone odmiany broni, noszą nazwy, odpowiednio, &lt;b&gt;subkarabinek&lt;/b&gt; i &lt;b&gt;subkarabin&lt;/b&gt;.&lt;br /&gt;
W czasie drugiej wojny światowej postanowiono zastąpić karabiny/karabinki i pistolety maszynowe  bronią uniwersalną, która pełniłaby funkcję zarówno tego pierwszego,  jak i drugiego (w pierwszych, niemieckich planach sugerowano, że nowa  konstrukcja mogłaby zastąpić również ręczne karabiny maszynowe).  Wynikało to ze zmniejszenia się dystansu prowadzenia walk, który w  praktyce nie przekraczał 300-500 metrów i nacisku na działania w terenie  zurbanizowanym (w miastach). Ówcześnie używane pociski  karabinowe mogły skutecznie razić cele na odległościach  przekraczających kilometr, co w praktyce było nieopłacalne. Po pierwsze  cena amunicji karabinowej jest większa niż pośredniej, po drugie jej  wymiary i masa są również większe - co powoduje, że żołnierz może  przenosić jej mniejszy zapas. Do tego prawdopodobieństwo trafienia w  realnej walce w cel na dystansie powyżej 500 metrów przy użyciu  celowników mechanicznych jest bardzo małe, zaś rozpowszechnienie  celowników optycznych było do niedawna niewielkie.&lt;br /&gt;
Należało więc opracować nowy rodzaj amunicji. Na tyle słabej, aby podczas walki na bliskim i średnim dystansie odrzut w strzelaniu ogniem ciągłym lub krótkimi seriami umożliwiał kontrolowanie broni, a jednocześnie na tyle silnej, żeby pocisk wystrzelony z dalszej odległości doleciał do celu i skutecznie go raził. Nową amunicję nazwano pośrednią, ponieważ jej energia wylotowa była większa od energii nabojów pistoletowych a mniejsza od karabinowych.&lt;br /&gt;
Początkowo planowano po prostu stworzyć samoczynno-samopowtarzalne  konstrukcje zasilane amunicją karabinową. Przed I wojną światową  powstało wiele tego rodzaju broni, z których weszła do masowej produkcji  jedna, Awtomat Fiodorowa wz. 1916, strzelający słabym japońskim nabojem karabinowym kalibru 6,5 mm.&lt;br /&gt;
Wraz z pojawieniem się konstrukcji na nabój pośredni, pojawiły się  problemy z klasyfikacją tej broni, co wynikało z braku odpowiedniego  słownictwa. Jedną z pierwszych wprowadzonych masowo do uzbrojenia broni  tego typu (pomijając amerykański karabinek samopowtarzalny M1 Carbine) był niemiecki karabin automatyczny Sturmgewehr 44. Jego nazwa (&lt;i&gt;karabin szturmowy&lt;/i&gt;),  tłumaczona dosłownie, przyjęła się po wojnie jako określenie tej  konstrukcji m.in. w krajach anglojęzycznych (&quot;assault rifle&quot;),  hiszpańskojęzycznych (&quot;fusil de asalto&quot;) czy francuskojęzycznych (&quot;fusil  d&#39;assault&quot;), a od przełomu lat 80. i 90. także w Polsce.&lt;br /&gt;
W latach 1950. szukając naboju pośredniego o lepszych parametrach  balistycznych i przebijalności zaczęto zmniejszać jego średnicę, zaś  zwiększać szybkość wylotową, czego przykładem jest wprowadzenie, wraz z  karabinem automatycznym M16A1 (AR-15) naboju 5,56 mm x 45, przyjętego w  latach 1980. jako standard NATO. Jest to obecnie najbardziej  rozpowszechniona amunicja tego rodzaju na świecie (obok rosyjskiej 7,62  mm x 39 wz. 1943, zasilającej miliony wyprodukowanych karabinów AK/AKM i  pochodnych). W dwadzieścia lat później swoją amunicję tego typu  opracowali również Rosjanie - nabój 5,45 mm x 39 wz. 1974, zaś w latach  1990. także Chińczycy - nabój 5,8 mm x 42</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/5795711014880266286/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/karabin-automatyczny.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/5795711014880266286'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/5795711014880266286'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/karabin-automatyczny.html' title='Karabin automatyczny'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158.post-7689835484981968941</id><published>2011-11-09T07:49:00.000-08:00</published><updated>2011-11-09T07:49:23.088-08:00</updated><title type='text'>Broń sieczna</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoBodyText&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Bagnet&lt;/b&gt; – krótka, sieczna broń biała związana bezpośrednio z długą bronią palną, której częścią składową stała się w&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;XVII wieku, za wynalazcę bagnetu uważa się ministra wojny Ludwika XIV marszałka Franciszka Lauvoisa, a jago nazwa wywodzi się od francuskiego sztyletu bayonne albo od miasta Bayonne. Początkowo bagnet miał kształt sztyletu wkładanego trzonem rękojeści do lufy muszkietu wojskowego (bagnet szpuntowy), bagnet wyeliminował stopniowo z uzbrojenia piechoty broń drzewcową i doprowadził do zniesienia podziału na pikinierów oraz muszkieterów, u schyłku XVII wieku ulepszenia konstrukcyjne doprowadziły&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Claymore&lt;/b&gt; – 1) typ dwuręcznego miecza szkockiego występujący w XV-XVI wieku, charakteryzujący się długa i wąską rękojeścią zakończoną okrągłą lub gruszkowatą głowicą oraz jelcem z opuszczonymi w dół ramionami, o formie Zbliżonej do trójkąta, często bogato rzeźbiony, 2) typ szkockiego pałasza występujący w XVIII-XIX wieku (również w Anglii) charakteryzował się rozbudowaną koszową oprawą rękojeści, wypełnioną wewnątrz płatem skóry bądź ozdobną tkaniną (w wersjach luksusowych).  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Durendal &lt;/b&gt;– legendarnemu miecz rycerza Rolanda wykuty przez miecznika Madelgiera z Ratysbony.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Ekskalibur (Excalibur)&lt;/b&gt; – legendarny miecz króla Brytów Artura z legendy o tymże królu i Rycerzach Okrągłego Stołu.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Garda &lt;/b&gt;– nazwa przejęta z francuskiego (dosłownie straż) na określenie rozbudowanej formie zamkniętej rękojeści broni siecznej (rapier, szpada, niektóre pałasze).  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Gladius&lt;/b&gt; – krótki miecz rzymski z głownią żelazną obosieczną, z ością przez środek i z ostro zarysowanym szczytem, z rękojeścią o kulistej głowicy z drewna lub z rogu z metalowym trzonem o karbowanej powierzchni lub ujętym w obłe pierścienie, z mało wydatnym „pudełkowym” jelcem, gladius noszony był przez lewe ramię po prawej stronie, w pochwie okutej metalem zwanej vagina, na pasie zwanym baltens.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Głowica&lt;/b&gt; – 1) rozszerzenie trzonu rękojeści broni siecznej powyżej uchwytu, utrudniające wyślizgnięcie się broni z garści, głowica występuje jako odrębna, przeważnie metalowa część charakterystyczna dla miecza, rapiera, szpady lub jako zgrubienie trzonu rękojeści, przeważnie pochylone ku przodowi, charakterystyczne m.in. dla szabel orientalnych, dla wzmocnienia głowic szablowych często, szczególnie w szablach europejskich, nakładano na nie metalowe okucia (kapturek), który dla lepszego przytwierdzenia miał rynienkowatego kształtu listwę (fartuch) spływający po grzbiecie trzonu aż do nasady jelca gdzie był mocowany pierścieniem, czasami dla dodatkowego wzmocnienia dodawano do fartucha dwa skrzydełka obejmujące sobą obustronnie trzon, 2) zwieńczenie, górna część niektórych typów broni obuchowej&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;(buława, buzdygan, piernacz), przeznaczona do bezpośredniego rażenia, w zależności od typu i konstrukcji broni w kształcie kulistym, gruszkowatym itp., z guzami, piórami i kolcami, 3) zwieńczenie kolby pistoletów dawnych typów w postaci kuli (np. z kości słoniowej, dla przeciwwagi lufy, przy czym tak ukształtowana kolba mogła również pełnić rolę broni obuchowej po wystrzeleniu kuli.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Głownia&lt;/b&gt; – (staropolska głownia), brzeszczot, żelazo, z niemieckiego klinga, podstawowy element konstrukcyjny obok rękojeści każdej broni siecznej, służący do rażenia swoim ostrzem lub ostrzami, każda głownia ma bądź konstrukcyjne przewężenie zwane trzpieniem, płazy oraz umownie wyróżniane: zastawę, moc oraz sztych zwany po staropolsku cieńczyną.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Jelec&lt;/b&gt; – z fr. Garda, element konstrukcyjny rękojeści&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;broni siecznej przeznaczony do ochrony ręki władającej bronią, składa się z krzyża (pręta metalowego prostopadłego do głowni o prostych końcach, wywiniętych esowato lub opuszczonych ku dołowi), który w niektórych przypadkach jest jedynym elementem obronnym, z wąsów w postaci dwóch par pionowych metalowych sztabek, które w części górnej obejmują sobą trzon rękojeści, a w części dolnej zachodzą na pochwę, następnie z kabłąka będącego przedłużeniem przedniego ramienia jelca, który łączy się z głowicą rękojeści oraz z obłęków bocznych zwanych również zewnętrznymi.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Karabela &lt;/b&gt;– najsławniejsza polska szabla pochodzenia orientalnego, charakterystyczne dla polskiej kultury artystycznej II połowy XVII i I połowy XVIII wieku, czyli dla okresu apogeum epoki sarmatyzmu, karabela jest będącą szablą dla wielu uosobieniem wszystkiego, co jest z polską, szlachecko-sarmacką&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;przeszłością nierozerwalnie związane, a jej skomplikowane pochodzenie niewyjaśnione jednoznacznie, w każdym razie tak forma, jak i nazwa są bardzo stare (pierwsze polskie dane źródłowe dotyczące nazwy karabeli pochodzą ze schyłku XV wieku z akt wojennej wyprawy województwa kaliskiego i poznańskiego przeciwko Turkom i Włochom w latach 1997-1498).  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Katana&lt;/b&gt; – Jeden z najważniejszych mieczy japońskich którego nazwa występuje w starych kronikach, choć pierwotnie oznaczała ona co innego; najstarsze miecze japońskie miały proste i jedno lub obosieczne głownie, z nich wytworzył się miech tachi zawieszany u pada brzuścem w dół, z czasem tachi stał się mieczem ceremonialnym, a jego orężną funkcję przejął katana – podobna w kształcie lecz krótsze (z głownią długości około 80 cm), mniej krzywa, inaczej oprawiana i noszona za pasem brzuścem głowni do góry. Trzon rękojeści katany, owalny w przekroju. Pochwa katany wykonana jest ba ogół z lekkiego drewna honoki. W domu miecz przechowywany był na specjalnym stelażu w pozycji leżącej, podróży chroniony był futerałem, prezentowaniu i podziwiane miecha poświęcony był specjalny rytuał – tak jak i wyzywaniu nieprzyjaciela do walki. Katana stanowiła komplet z krótszym od niej miechem wakizashi, który zwał się daisho.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Katzbalger&lt;/b&gt; – zachodnioeuropejski miecz piechoty używany na przełomie XV/XVI wieku, charakteryzujący się otwartą rękojeścią (sporadycznie zamkniętą) o trzonie rozszerzającym się ku grzybkowatej głowicy, jelcem przeważnie w kształcie litery „S” (w poziomie), szeroka i obosieczna głownia ciągniona była obustronnie w jedno lub kilka zbroczy. Nazwa tej broni pochodzi rzekomo od kociej skórki, którą owijano pochwy.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Kindżał &lt;/b&gt;– wschodni sztylet w kształcie jedno lub obosiecznego noża o różnej krzywiźnie głowni (rzadziej prostej i jednosiecznej) oraz bezjelcowej rękojeści okutej srebrną lub złotą blachą, zwężającej się w trzonie. Bron używana przez Persów, Arabów, Turków i ludy Kaukazu oraz Azji Środkowej, występującą też w Polsce w XVII wieku, lecz przeważnie jako trofeum wojenne.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Kukri &lt;/b&gt;– nepalski nóż do rzucania o krótkiej, sierpowatego kształtu głowni, ostrej od wewnątrz, z charakterystycznym zgrubieniem sztychu, spokrewniona z grecką machairą, broń Ghurków służących w brytyjskiej armii kolonialnej w XIX I XX wieku.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Maczeta&lt;/b&gt; – hiszp. machete, rodzaj tasaka, duży, ciężki nóż z rozszerzająca się głownią jednosieczną, z rękojeścią otwartą lub zamkniętą, jako bron używana była przez żołnierzy armii południowoamerykańskich.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Mizerykordia &lt;/b&gt;– krótki sztylet służący w średniowiecznej Europie do dobicia pokonanego i powalonego na ziemię przeciwnika – gest ten nazywany był elegancko przez Francuzów &lt;i&gt;coup de grace&lt;/i&gt; (cios łaski). Broń charakteryzowała się cienką i kolczastą głownią, która można było przebić zbroję, bądź ją przecisnąć pomiędzy poszczególnymi elementami konstrukcyjnymi zbroi rycerskiej, nazw mizerykordii pochodzi od łacińskiego słowa &lt;i&gt;miserere&lt;/i&gt; (łaska), gdy dobicie nim nazywano ciosem łaski, łaskawym pchnięciem akceptowanym w pojęciu średniowiecznej moralności europejskiej, mizerykordię noszono przy pasie rycerskim po prawej stronie.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Pałasz &lt;/b&gt;– długo broń sieczna przeznaczona przede wszystkim do ciecia, ale też i do kłucia. Pałasz charakteryzuje się długą i prostą jednosieczna głownią oraz rękojeścią przeważnie w stylu szablowym, rękojeści wcześniejsze były przeważnie otwarte, późniejsze od XVIII wieku zamknięte tylko z kabłąkiem, pochwy pałaszy wykonywano początkowo z drewna obciąganego skóra bądź tylko ze skóry i zaopatrywano je w metalowe okucia, a od XIX wieku wykonywano je na ogół wyłącznie z metalu. Pałasz był w Polsce bronią powszechnie używaną, jednakże nie współzawodniczył nigdy z szablą, ale za to z husarskim koncerzem. Pochodzenia nazwy tej broni zbiega się z drogą, jaką przybyła ona do Polski; polska nazwa pałasza i niemiecka: pallasch, wywodzą się od węgierskiej: pallos, a ta od tureckiej: pala, która oznaczała miecz lub krótką szablę.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Pochwa &lt;/b&gt;– futerał ochronny zabezpieczający sobą głownię broni siecznej, a niekiedy i rękojeści, dawne pochwy wykonywano przeważnie z łubków (staropolskie trzaski) tj. dwóch drewnianych listew oklejanych, obszywanych skórą lub tkaniną, zwanymi poszyciem, pochwę dla wzmocnienia okuwano blachą w tzw. okucia (staropolskie okowy) zabezpieczające górną oraz dolną część, a także odpowiednie okucie do zawieszenia broni. W czasach nowszych wykonywano pochwę w całości z metalowej blachy – wówczas miały one wewnątrz dwie drewniane listwy (tzw. wodzidła) izolujące sobą głownie od ścianę z wewnętrznych pochwy.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Rapier&lt;/b&gt; – długa broń sieczna przeznaczona do ciecia i do kłucia, bądź tylko do kłucia, charakteryzująca się długą i zawsze prostą obosieczna głownią oraz mniej lub bardziej rozbudowaną, zawsze zamknięta rękojeścią. Generalnie rapier dzieli się na: rapiery bojowe oraz rapiery pojedynkowe, wśród których można wyodrębnić dodatkowo popularne w XVI wieku rapiery kombinowane z pistoletami, będące formą broni sieczno-palnej. Zasadnicze elementy składowe rapieru, tj.: głownię, rękojeść oraz pochwę wytwarzali zwykle wyspecjalizowani rzemieślnicy osobno, a następnie montowano je w odrębnym warsztacie, nadając broni ostateczny kształt.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Rękojeść&lt;/b&gt; – element konstrukcyjny prawie każdej broni siecznej, służący do jej ujęcia ręką. W zależności od konstrukcji rękojeść może mieć następujące elementy składowe: trzon osadzony na trzpieniu głowni, okładziny zamiast trzonu mocowane do trzpienia za pomocą nitów, głowicę, kapturek, fartuch oraz pierścień, w zależności od występowania jelca oraz jego konstrukcji, można wyróżnić podstawowe rodzaje rękojeści: a) bezjelcowa otwarta, b) otwarta, c) półotwarta, d) zamknięta. Współczesne określenie rękojeści wywodzi się od staropolskich określeń: rękojęć, rękojmia.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Szabla&lt;/b&gt; – sieczna biała broń długa o zawsze zakrzywionej i jednosiecznej głowni (czasami o obosiecznym sztychu), przeznaczona głównie do cięcia, rzadziej do pchnięcia, charakteryzująca się trzema podstawowymi typami rękojeści: 1) otwartą (najstarszą), 2) półotwartą, 3) zamkniętą – przy czym rękojeść otwarta mogła mieć jelec, natomiast rękojeści półotwarte i zamknięte miały zawsze jelec. Budowa rękojeści oraz ukształtowanie głowni określały właściwości funkcjonalne szabli, stąd jej większa lub mniejsza krzywizna, która przy odpowiednim wyważeniu całości dawała możliwość cięcia na dużej powierzchni (w przeciwieństwie do miecza o prostej głowni, przeznaczonego do rąbania głównie na krótkiej powierzchni). Nazwa zapewne przywędrowała do Polski z Węgier (sablya).  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Szczerbiec &lt;/b&gt;– koronacyjny miecz królów polskich, broń ceremonialna. Pochodzenie Szczerbca jest do dnia dzisiejszego niejednoznaczne i budzi szereg kontrowersji – przyjmuje się jednak że powstał na terenie Polski, natomiast jego chronologie ustala się między ostatnią ćwiercią XII a mniej więcej połową XIII wieku, po raz pierwszy użyto go do koronacji Władysława Łokietka w 1320 roku.  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Szpada &lt;/b&gt;– długa biała broń sieczna przeznaczona wyłącznie do kłucia, wykształcona na zachodzie Europy w I połowie XVII wieku z formy rapieru, lecz krótsza od niego oraz delikatniejsza. Typowa szpada charakteryzowała się rękojeścią zamkniętą (raczej sporadycznie otwartą) o kulistej głowicy, z krótkim trzonem i jelcach dwóch obłękach przy ricassie oraz tarczką ochronną w kształcie dwóch półtarczek (w zależności od przeznaczenia do celów bojowych, pojedynkowych czy reprezentacyjnych – poszczególne elementy występowały lub nie).  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Sztylet&lt;/b&gt; – puginał, nazwa staropolska: tulich, krótka broń sieczna przeznaczona do kłucia, wykonywana w całości z żelaza (ewentualne z trzonem z innych materiałów), sztylet charakteryzuje się profilowanym na ogół trzonem rękojeści, krótkim, profilowanym jelcem oraz stosunkowo krótką głownią o wielokątnym przekroju, często bogato zdobionym. Sztylet rozpowszechnił się w epoce europejskiego średniowiecza oraz renesansu, kiedy to pojawiło się wiele jego typów i form o różnym przeznaczeniu, wówczas to wykształcił się w trzech podstawowych formach, jako broń: cywilna, bojowa oraz towarzysząca innej długiej broni siecznej. Do popularnych średniowiecznych i renesansowych sztyletów należą: sztylet artyleryjski, Holbeina, lancknechtowski, nerkowy, sprężynowy, tarczowy i uszaty. Charakterystycznym sztyletem była także mizerykordia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/7689835484981968941/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-sieczna.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/7689835484981968941'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/7689835484981968941'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-sieczna.html' title='Broń sieczna'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158.post-1904070010198947321</id><published>2011-11-09T07:13:00.000-08:00</published><updated>2011-11-09T07:13:42.487-08:00</updated><title type='text'>ASG</title><content type='html'>&lt;i&gt;&lt;b&gt;ASG&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;-&lt;b&gt;Air Soft Gun&lt;/b&gt; (&lt;i&gt;ASG&lt;/i&gt;, &lt;i&gt;BB-guns&lt;/i&gt;) – repliki broni palnej przeważnie w skali 1:1 (istnieją także repliki robione w skal 1:3 lub inne) strzelające najczęściej plastikowymi kulkami 6, lub 8 mm (BB) o wadze 0,11 do 0,43 w przypadku kalibru 6&amp;nbsp;mm i od 0,20 do 0,80 przy kalibrze 8mm gramów  (najczęściej 0,20 do 0,30 przy replikach broni krotkiej i karabinach  zarówno szturmowych jak i wsparcia o prędkości wylotowej 500&amp;nbsp;fps,  oraz od 0,35 do 0,43 przy replikach broni wyborowej powyżej 500&amp;nbsp;fps);  mm. Istnieją też kulki metalowe, jednak są rzadko używane ze względu na  dużą masę i ich właściwości balistyczne, co powoduje, że w większości  środowisk i przeważającej większości imprez air-softowych są one  zakazane. Repliki te wykorzystywane są podczas rozgrywek airsoftowych, ćwiczeń taktycznych, jak i treningów grup paramilitarnych takich jak np. Jednostki Strzeleckie.&lt;br /&gt;
Repliki ASG nie są bronią, lecz ich działanie jest identycznie jak broni pneumatycznych,  ponieważ do nadania pędu kulce wykorzystywane jest sprężone powietrze  lub gaz. Pomimo tego, że wiele osób nazywa repliki bronią, w myśl  polskiego prawa pozostają one zabawkami lub urządzeniami  rekreacyjno-sportowymi, gdyż energia pocisku jest bardzo mała.&lt;br /&gt;
&lt;h2 class=&quot;modifiedSectionTitle&quot;&gt; &lt;span class=&quot;mw-headline&quot; id=&quot;Rodzaje_replik&quot;&gt;Rodzaje replik&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;editsection&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/h2&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;sprężynowe (często najtańsze) – modele, które przed każdym wystrzałem muszą zostać ręcznie przeładowane, zazwyczaj wykonane z tworzywa sztucznego ABS. W tego typu modelach do uzyskania sprężonego powietrza służy zespół cylindra, tłoka i sprężyny  – sprężyna rozpędza tłok, który spręża powietrze w cylindrze. Napęd  sprężynowy ma zastosowanie nie tylko w najprostszych replikach, lecz  często jest stosowany w karabinach wyborowych. W miarę wzrostu  trwałości, precyzji i jakości wykonania, cena repliki sprężynowej rośnie  nawet do kilku tys. zł.&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;gazowe – (popularnie zwane gaziakami) modele, w których kulki wystrzeliwane są przy pomocy &quot;green gas-u&quot; (propanu,  który w przeciwieństwie od gazów dedykowanych nie zawiera smarów  koniecznych do konserwacji zaworów zbiornika z gazem – zazwyczaj  umieszczonego w magazynku repliki oleju silikonowego) lub CO&lt;sub&gt;2&lt;/sub&gt;. W tym przypadku kulka rozpędzana jest wskutek rozprężania porcji gazu dawkowanej przez zawór.  Modele napędzane w ten sposób charakteryzują się zmienna mocą  powodowana sprężaniem i rozprężaniem gazu w zależności od warunków  użytkowania. Ich główną wadą jest tak zwany syfon – przymarznięcie  ruchomych części zaworu powodujące upuszczenie całego gazu za jednym  strzałem. Modele gazowe są też nieekonomiczne z powodu ceny gazu i  niskiego stosunku ilości oddanych strzałów do ceny gazu, oraz  skomplikowanej obsługi (konserwacji) systemu. Ponadto przy temperaturach  bliskich i poniżej zera repliki o napędzie gazowym przy zastosowaniu  najbezpieczniejszego dla nich green gazu praktycznie nie nadają się do  użytku z powodu wyjątkowo częstego efektu syfonu, oraz drastycznego  spadku mocy wywołanego właściwościami fizycznymi gazów (wpływ  temperatury na rozprężanie gazu).&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;elektryczne – &lt;i&gt;Air Electric Gun&lt;/i&gt;, &quot;AEG&quot;, najpopularniejsze, potocznie zwane: &lt;i&gt;elektrykami&lt;/i&gt;, najczęściej spotykane na polach air softowych walk repliki broni długiej, w których sprężynę – poprzez przekładnię zębatą – naciąga silnik,  z tym wyjątkiem zasada działania jest identyczna, jak w przypadku  modeli sprężynowych. Modele charakteryzują się możliwością prowadzenia  &quot;ognia&quot; ciągłego, dużym zasięgiem oraz szybkostrzelnością, a także  dużymi możliwościami tuningu zarówno mocowego jak i wizualnego. Inne,  również spotykane wyjaśnienie skrótu to &lt;i&gt;Automatic Electric Airsoft Gun&lt;/i&gt;.&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;Repliki wszystkich trzech rodzajów produkowane są z tworzyw sztucznych (i kompozytów), stopów metali, w niektórych replikach wykorzystywane są elementy drewniane.&lt;br /&gt;
Repliki ASG posiadają systemy przybliżające ich działanie do prawdziwych odpowiedników. Są to hop-up (podkręcanie kulki w celu zwiększenia jej zasięgu oraz celności) i blowback  (ruch zamka wywoływany przez porcję gazu, uwalnianego z magazynka  imituje zachowanie prawdziwej broni), system ten jest co raz częściej  stosowany w replikach typu AEG, gdzie zamiast gazu ruch zamka i odrzut  jest powodowany przez dwa dodatkowe mechanizmy. Niektóre pistolety  gazowe i elektryczne mogą oprócz ognia pojedynczego i ciągłego oddawać  również zadane serie. Spotykane są dwa rozwiązania umożliwiające tę  funkcję. Starsze jest zawodnym rozwiązaniem mechanicznym, nowsze  zastosowane po raz pierwszy w replikach PTW produkcji japońskiej firmy  Systema opiera się już na możliwości zaprogramowania repliki na  oddawanie określonych ilości strzałów przy jednokrotnym naciśnięciu  języka spustowego. Repliki ASG stanowią treningową alternatywę dla  miłośników strzelectwa. Są w podstawowych wersjach tańsze od bardzo  rozpowszechnionych markerów paintballowych  strzelających kulkami z farbą. Repliki ASG wyższych klas, które obecnie  dominują w wyposażeniu, są równie drogie jak markery paintballowe.  Na korzyść airsoftu przemawia jednak poważna różnica w cenie kulek –  paintballowe są droższe, gdyż zawierają w środku farbę i mają większy  kaliber, bardziej skomplikowany jest również proces ich produkcji. Poza  zagadnieniami związanymi z kosztami, pozostaje kwestia realizmu, gdyż  granie w paintball wymaga masek zakrywających całą twarz, co zmniejsza  realność wyglądu. Zasadniczo replika ASG sama w sobie przypomina  oryginalne odpowiedniki, zaś jedyną niezbędną osłoną są atestowane  okulary. Jednakże wraz z rosnącą prędkością wylotową replik gracze  Air-softowi coraz częściej wykorzystują pełną osłonę twarzy. W zakresie  realności funkcjonowania replik w stosunku do markerów paintballowych:  realność działania należy przyznać tym drugim, w wersji REAL ACTION  MARKER (RAM). RAM-y to jednak stosunkowo drogie rozwiązanie,  niepopularne wśród paintballistów, dlatego większość osób w kwestii  odwzorowania rzeczywistej broni skłania się w wyborze ku ASG</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/1904070010198947321/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/asg.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/1904070010198947321'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/1904070010198947321'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/asg.html' title='ASG'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158.post-5610325254245966186</id><published>2011-11-09T07:06:00.000-08:00</published><updated>2011-11-09T07:06:54.306-08:00</updated><title type='text'>Broń palna</title><content type='html'>&lt;b&gt;Broń palna&lt;/b&gt; - broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.&lt;br /&gt;
Początek rozwoju broni palnej jest związany z wynalezieniem prochu czarnego w Chinach w IX wieku; wkrótce po wynalezieniu znalazł on zastosowania militarne. Za czasów dynastii Song był dość powszechne stosowany do wyrobu min, prostych granatów i bomb. Tam też stworzono pierwszą broń rakietową oraz palną.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;thumb tright&quot;&gt; &lt;div class=&quot;thumbinner&quot; style=&quot;width: 222px;&quot;&gt;&lt;a class=&quot;image&quot; href=&quot;http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Chinese_Fire_Lance_with_Pellets.JPG&amp;amp;filetimestamp=20070811232048&quot;&gt;&lt;/a&gt; &lt;div class=&quot;thumbcaption&quot;&gt; &lt;div class=&quot;magnify&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;Prekursorem broni palnej jest lanca ognista  z X w.: pojemnik z prochem i niewielkimi pociskami (odłamkami ceramiki,  metalu, kamieniami itp.), umieszczony na kiju. Po podpaleniu służył  jako rodzaj miotacza ognia,  rażąc przeciwników kilkumetrowym jęzorem płomieni i rozpalonymi  pociskami. Nie była to jednak broń palna w pełnym tego słowa znaczeniu,  ponieważ pociski miały dużo mniejszą średnicę niż lufa, przez co ich  prędkość wylotowa była bardzo mała, a zasięg broni też nieznaczny.&lt;br /&gt;
Następnym etapem rozwoju był tzw. eruptor, o metalowej lufie, ściślej  dopasowanym pocisku, używający szybciej spalającego się prochu o  zawartości saletry powyżej 70%. Zdolny był on wyrzucić pocisk nawet na kilkaset metrów (przynajmniej według ówczesnych opisów).  Zwiększanie wytrzymałości luf, wygładzanie ich wnętrza by miały  jednolicie równy przekrój i ściślejsze dopasowywanie pocisków  doprowadziły do stworzenia broni palnej &lt;i&gt;sensu stricto&lt;/i&gt;, której  głównym czynnikiem rażącym jest wyrzucany ciśnieniem gazów prochowych, z  wielką prędkością, pocisk. Do dziś, mimo upływu setek lat i  rewolucyjnych zmian w technice i technologii, istota działania broni  palnej jest w zasadzie taka sama.&lt;br /&gt;
Najstarsza znana broń palna, z lufą z brązu, też pochodzi z Chin, z Achengu niedaleko Harbinu i datowana jest na rok 1288 (dynastia Yuan).  Z tego samego okresu znane są z ikonografii i znalezisk  archeologicznych, wybuchowe granaty, których mongolscy wojownicy używali  w czasie inwazji na Japonię.&lt;br /&gt;
Znajomość prochu czarnego dotarła do Europy Szlakiem Jedwabnym lub też za pośrednictwem wymiany handlowej z Bliskim Wschodem.&lt;br /&gt;
Inni twierdzą, że &quot;sekret alchemików&quot; przywiózł do Wiednia Marco Polo ze swej słynnej wyprawy do Chin w latach 1271-1292. Jeszcze inni twierdzą, że Europejczycy sami do niej doszli. W tym kontekście wymienia się zwłaszcza nazwiska Rogera Bacona i Bertholda Schwarza,  mnicha z Freiburga, od którego nazwiska (&quot;Czarny&quot;) autorzy  niemieckojęzyczni wywodzą nazwę &quot;czarny proch&quot;. Nazwa ta może jednak  pochodzić także od koloru, jaki przybiera sama gotowa mieszanka 75% saletry potasowej, 15% siarki i 10% węgla drzewnego.&lt;br /&gt;
Pierwsze rodzaje broni palnej były bardzo prymitywne. Składała się na nie metalowa rura (lufa), zamknięta z jednej strony. W jej tylnej części w pobliżu wspomnianego zamknięcia wykonany był otwór, zwany otworem zapałowym. Do rury wsypywano przez otwór wlotowy pewną ilość prochu, czyli ładunek, który następnie ubijano. Potem umieszczano w lufie pocisk, początkowo kamienny, żelazny, a w końcu ołowiany.  Pierwsze pociski miały kształt sferyczny, stąd do dziś w potocznym  języku często mówi się o pocisku &quot;kula&quot;. Po osadzeniu w lufie pocisku  broń palna była gotowa do strzału. Czynność przygotowania takiej broni  do strzału wymagała ubijania poszczególnych komponentów w lufie, tak by  szczelnie wypełniały jej wnętrze, toteż nazywano ją &quot;nabijaniem&quot; broni. W  dzisiejszych czasach termin ten także jest stosowany, choć już od  dawna, co najmniej od czasu wprowadzenia broni odtylcowej,  strzelec nie musi niczego ubijać. W broni wielostrzałowej termin ten  oznacza bezpośrednie przygotowanie broni do strzału: wprowadzenie naboju do lufy  broni uprzednio &quot;załadowanej&quot;, to jest takiej, w której w magazynku  znajdują się naboje, ale która nie jest przez to jeszcze gotowa do  strzału.&lt;br /&gt;
Aby oddać strzał z tak przygotowanej broni, trzeba było doprowadzić do zapłonu prochu. W tym celu przez otwór zapałowy  do ładunku prochowego doprowadzano ogień. Początkowo służyły do tego  żarzące się kawałki drewna, rozżarzone pręty żelazne, tlący się lont, w  późniejszych czasach pojawiły się zamki  mechaniczne krzeszące iskry z krzemienia, a w końcu ich miejsce zajął  zapłon chemiczny, w którym iskry powstawały w wyniku detonacji  substancji chemicznych na skutek uderzenia kurkiem  broni. Zapłon prochu w broni odprzodowej, aż do wynalezienia zapłonu  chemicznego, następował w specjalnym wydrążeniu obok lufy, zwanym panewką. Ogień z palącego się na panewce prochu przechodził przez otwór zapałowy  do głównego ładunku i powodował jego zapłon. Jeżeli otwór był  niedrożny, strzał nie mógł paść, bo nie dochodziło do zapalenia prochu w  lufie, spalał się tylko proch na panewce. Pamiątką tego jest w języku  potocznym zwrot &quot;spalić na panewce&quot;, oznaczający działanie nie  przynoszące rezultatu.&lt;br /&gt;
Kwestią dyskusyjną już od momentu wprowadzenia na użytek wojskowy  pierwszych modeli broni palnej była jej realna skuteczność. Pomimo  postępującego rozwoju konstrukcyjnego autorzy podręczników wojskowych i  innych źródeł z okresu od XVI do XVIII wieku twierdzili, że do zabicia  na polu bitwy jednego przeciwnika potrzeba było od kilku do nawet 10 000  pocisków</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/5610325254245966186/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-palna.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/5610325254245966186'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/5610325254245966186'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-palna.html' title='Broń palna'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8263493382580788158.post-4548430906285248256</id><published>2011-11-09T06:58:00.000-08:00</published><updated>2011-11-09T06:58:03.067-08:00</updated><title type='text'>Broń biała</title><content type='html'>Rodzaj broni do walki wręcz niegdyś standardowe wyposażenie militarne dziś zdominowane przez bron palną , aktualnie wykorzystywane przez wojsko są noże oraz bagnety przez policje w postaci pałek , jako bron paradna szable , kordziki . Bron biała używana jest również w sporcie : szermierstwo , rzut oszczepem&amp;nbsp; i stowarzyszeniach takich jak bractwa rycerskie . Bron biała dzieli się na : &lt;br /&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; broń drzewcowa &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; broń obuchowa&amp;nbsp; &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; broń sieczna &lt;br /&gt;
Niekiedy wydziela się dodatkowo z broni siecznej &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; broń kłująca&amp;nbsp; &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; broń kłująco-sieczna &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; broń obuchowo-sieczna&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;b&gt;Broń obuchowo-sieczna&lt;/b&gt; – typ broni obuchowej przeznaczonej do  zadawania cięć miażdżących. Obejmuje wszystkie rodzaje toporów i siekier  bojowych, oraz ich pochodne: berdysze, czekany i nadziaki. Broń  obuchowo-sieczna używana była w głównie w starożytności i średniowieczu,  w późniejszych wiekach jej znaczenie zaczęło maleć, a w XVIII wieku  całkowicie wyszła z użycia wojskowego. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Broń drzewcowa&lt;/b&gt; - to rodzaj broni białej. Charakteryzuje się  osadzeniem żeleźca na drzewcu o długości równej wzrostowi dorosłego  człowieka lub większym. Przy krótszym drzewcu mamy do czynienia z bronią  obuchową. Używana zarówno przez piechotę jak i jazdę od czasów  starożytnych do niemal nam współczesnych. Aktualnie broń drzewcowa  używana jest najczęściej jako broń paradna. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Broń obuchowa&lt;/b&gt; – ogólna nazwa każdego typu broni białej  przeznaczonej do zadawania ciosów lub cięć miażdżonych. Zazwyczaj ma  postać metalowego żeleźca lub głowicy na drewnianym trzonie lub krótkim  drzewcu. Wyróżnia się dwa rodzaje broni obuchowej: &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Broń sieczna&lt;/b&gt; - to broń biała służąca do zadawania cięć. Znana  jest już od epoki brązu. Aż do XVIII wieku różne jej rodzaje stanowiły  podstawową broń ręczną wojowników, rycerzy i żołnierzy w większości  regionów świata. Sporadycznie była używana jeszcze w okresie II wojny  światowej. Obecnie, z wyjątkiem noży i bagnetów, broń sieczna stanowi  jedynie broń honorową oraz sportową. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Broń sieczna składa się przede wszystkim z głowni i rękojeści. Zwykle w  jej skład wchodzi także jelec, oddzielający głownię od rękojeści;  poszczególne rodzaje broni siecznej posiadają ponadto dalsze części  składowe. Do wyposażenia dodatkowego należy pochwa do przechowywania  broni. W zależności od rodzaju broni, głownia może być prosta lub  zakrzywiona, o różnej długości, kształcie i szerokości; jednosieczna,  obosieczna lub kłująca. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Broń sieczna o głowni prostej, obosiecznej lub kłującej: &lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; miecz &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; rapier &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; szpada &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; koncerz &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; sztylet &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Broń sieczna o głowni prostej jednosiecznej: &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; pałasz &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; kordelas (bywały też o głowni krzywej) &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; nóż &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Broń sieczna o głowni krzywej jednosiecznej: &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; szabla &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; bułat &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; miecz katana &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; jatagan &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; maczeta &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; kukri &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; sejmitar &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Należące do różnych rodzajów: &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; bagnet &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; tasak &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;li&gt; puginał &lt;/li&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/feeds/4548430906285248256/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-biaa.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/4548430906285248256'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8263493382580788158/posts/default/4548430906285248256'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wszystkoobroni.blogspot.com/2011/11/bron-biaa.html' title='Broń biała'/><author><name>lukas</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07653415910627554681</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry></feed>