wszystko o wojsku

JW GROM

2011-11-13T00:51:00.000-08:00

Zadania GROM-u

CT - (Counterterrorism) - Kontrterroryzm, czyli fizyczne zwalczanie terrorystów. GROM nie jest jednostką typowo "antyterrorystyczną" (AT). Jest jednostką wyspecjalizowaną m.in. w działaniach antyterrorystycznych. AT wkracza do akcji, w odpowiedzi na zamach terrorystów. Formacje typu CT zajmują się fizyczną likwidacją terrorystów, aby nie dopuścić do aktu terroru. Uderzają także w odpowiedzi na zamach.
NEO - (Non Combat Evacuatoin) - Ewakuacja z pola walki osób postronnych, np. cywili, którzy znaleźli się w terenie objętym działaniami zbrojnymi.
SR - (Special Reconnaissance) - Rozpoznanie specjalne. Jest to m.in. zdobywanie na terenie przeciwnika wszelkich informacji istotnych z militarnego punktu widzenia, począwszy od nastrojów społecznych po lokalizowanie zgrupowań wojsk przeciwnika. Oceniają efekty działania własnych wojsk. Zdobywają nowe typy uzbrojenia, dokumenty.
DA - (Direct Action) - Akcje bezpośrednie. Przygotowywanie zasadzek, zdobywanie, niszczenie wskazanych obiektów lub pojazdów przenoszących broń. Sabotaż na lotniskach i w portach przeciwnika. Likwidacja stanowisk dowodzenia, węzłów komunikacyjnych, łączności i energetycznych. Prowadzenie akcji dywersyjnych, paraliżujących poczynania przeciwnika. Jest to m.in. minowanie terenu, powodowanie paniki.
MS - (Military Support) - Wsparcie militarne - szkolenie wojsk sojuszniczych podczas pokoju, a w szczególności polskich formacji. Doradztwo oraz wsparcie sojuszników w czasie kryzysu i wojny.
UW - (Unconventional Warfare) - Działania niekonwencjonalne - czyli m.in. przenikanie do okrążonych oddziałów. Prowadzenie walki partyzanckiej, działań przeciwdywersyjnych.
CSAR - (Combat Search and Rescue) - Prowadzenie bojowych akcji ratowniczo-poszukiwawczych np. ewakuacja pilotów zestrzelonych nad terytorium przeciwnika.

Działania snajperskie - określanie odległości oraz wpływ i ocena wiatru w mieście.

2011-09-04T09:56:00.000-07:00

Podczas określania odległości w terenie zabudowanym, może pomóc znajomość wymiarów bloków lub budynków, które w większości przypadków mają takie same wymiary. Dobrze jest również znać szerokości standardowe ulic. Jeśli zespół będzie znał niektóre wymiary poszczególnych elementów, biektów w terenie zurbanizowanym, znacznie łatwiej i szybciej będzie mógł określić odległość do celu.

Wiatr w mieście bywa dezorientujący, zwodniczy i szczególnie trudny do zauważenia zwłaszcza w centrum miasta. Wiatr między głównymi budynkami miasta będzie zmieniał kierunek i prędkość. Raz będzie wiał porywiście w różnych kierunkach na jednym poziomie, a za chwilę będzie wiał równomiernie w jednym kierunku. Aby zauważyć te wszystkie przemiany musimy sobie zdać sprawę z tego, że wiatr staje się spokojniejszy wraz z wysokością. Na poziomie chodnika może on być bardzo silny, ale na wysokości dachu będzie znacznie słabszy. Ponadto, zauważyć należy, że ulice stworzone przez człowieka w centrach miast są jak naturalne kaniony w górach, które powodują powstawanie słabego i umiarkowanego wiatru wiejącego wzdłuż ulicy. Kiedy takie „kaniony” się spotkają, np. na skrzyżowaniu ulic, wówczas przeciwstawne wiatry tworzą małe zamieszanie. Dlatego też unikać należy strzelania przez główne skrzyżowania w mieście w wietrzny dzień, chyba, że strzał nie jest na dużej odległości i wiatr nie będzie przeszkadzał.

Zespół musi wyczulony na budynki typu wielopiętrowe parkingi gdzie nie ma okien i wiatr wieje w nich na przestrzał. Dziwny wirujący wiatr może pojawić się również kiedy jeden niski budynek otoczony jest wieloma wysokimi budynkami. Określanie kierunku wiatru jest trudne chyba, że w pobliżu znajduje się jakaś flaga lub inny kawałek materiału, który na wietrze powiewa. Inną metodą jest: obserwacja wydobywającego się dymu z kominów. To nie pomoże nam jednak w określeniu kierunku wiatru na poziomie gruntu. Innym wyznacznikiem wiatru jest miraż pojawiający się w dużych miastach. Obserwowany jest on najczęściej na krawędzi dachu nawet w zimne dni.

DOKUMENTY BOJOWE ZESPOŁU SNAJPERSKIEGO

2011-09-04T09:50:00.000-07:00

Jednym z zasadniczych zadań jaki może wykonywać snajper (zespół) może być prowadzenie obserwacji na potrzeby rozpoznania. By właściwie wykonać to zadanie zespół nie tylko musi składać się z doskonałych obserwatorów, ale tez dbać aby wszystkie istotne informacje zostały zarejestrowane i przekazane. By tego dokonać zespół może wykonać następujące dokumenty: szkic odległości, szkic i dziennik obserwacji.

Szkic odległości

Szkic odległości przedstawia rejon działania z lotu ptaka z zaznaczonymi okręgami oznaczającymi odległości. Szkic taki pozwala na szybkie określenie odległości do celu po jego zaobserwowaniu w rejonie działania i odniesieniu jego położenia na szkic. Szkic oprócz okręgów może mieć tez naniesione sektory, które ułatwia lokalizowanie celu. Na szkicu umieszcza się położenie stanowiska snajpera (zespołu), najważniejsze przedmioty terenowe i odległości do nich.

Szkic odległości powinien zawierać:

Imię, nazwisko, stopień i pododdział;

Metodę określania odległości.

a) Sektor obserwacji/ognia.

b) Teren, drogi itp.

c) Odległości, wysokość, i odchyłki potrzebne do prowadzenia ognia.

d) Temperaturę i wiatr. (podlegają zmianie tak często jak zmieniają się czynniki pogodowe).

e) Dozory (azymut, odległość i opis).

Szkic działania

Szkic działania jest używany by wrysować ogólne informacje o rejonie działania, cechach terenu, albo sztucznych elementach terenu (zabudowania), które nie są zaznaczone na mapie. Szkice dostarczają takich informacji o obserwowanym terenie jakie nie są dostępne w żaden inny sposób. Mogą posiadać informacje o: ilości ogrodzeń, ilości linii telefonicznych, głębokości strumieni itp. Funkcjonują dwa zasadnicze typy szkiców panoramiczne i topograficzne.

Szkic Panoramiczny. Szkic panoramiczny to przedstawienie terenu/obiektu z perspektywy obserwatora. Pokazuje on szczegóły rejonu albo obiektu.

Informacje zawarte na szkicu panoramicznym to:

a) Imię i nazwisko oraz stopień i pododdział wykonawcy;

b) Uwagi;

c) Opis szkicu;

d) Współrzędne stanowiska obserwacyjnego;

e) Warunki pogodowe;

f) Azymut (przez środek szkicu);

g) Numer kolejny szkicu i skala;

h) Data i czas.

Szkic Topograficzny. Szkic topograficzny to topograficzne przedstawienie rejonu działania z perspektywy lotu ptaka. Wykorzystuje się go do przedstawiania stosunkowo dużego obszaru, przedstawienia azymutów i odległości. Ten typ szkicu jest bardzo użyteczny gdy snajper chce przedstawić system dróg, strumieni/rzek, albo obiektów stworzonych przez człowieka. Szkic ten można wykorzystać jako baza do szkicu zasięgu

Szkic topograficzny powinien zawierać:

a) Współrzędne stanowiska obserwacyjnego/ogniowego.

b) Imię i nazwisko oraz stopień i pododdział wykonawcy.

c) Uwagi.

d) Opis szkicu.

e) Współrzędne płaskie.

f) Warunki pogodowe.

g) Azymuty.

h) Numer kolejny szkicu i jego skala.

i) Data i czas.

Zasady wykonywania szkiców:

Podstawowym dokumentem dowodzenia na szczeblu sekcji, drużyny, i plutonu jest szkic działania. W zależności od rodzaju wykonywanego zadania szkic działania powinien umożliwiać postawienie zadań podwładnym oraz składanie meldunków przełożonemu. Dlatego też elementy obrazujące między innymi pokrycie terenu, charakter działania powinny w tym celu wspomagać, a nie „zaciemniać” sytuacji.

- Po pierwsze należy określić granice szkicu. Następnie nanieść ukształtowanie terenu (wzgórza, góry, lasy lub zarysy budynków. Następnie pozostałe elementy takie jak: dozory (nazwa i numer) przebieg przedniej linii obrony przeciwnika, rozmieszczenie wykrytych i rozpoznanych punktów oporu, pozycji bojowych (ogniowych) oraz ważniejszych środków ogniowych, drogi podejścia do przedniej linii obrony przeciwnika, położenie i zadania sąsiadów (jeżeli takie występują), rodzaj i miejsce zapór inżynieryjnych (jeżeli takie występują), przejścia w zaporach własnych i przeciwnika (jeżeli takie występują);

- Używać tylko znaków taktycznych i topograficznych. Nie należy koncentrować się na wrysowywaniu szczegółów jeżeli nie stanowią one znaczenia taktycznego.

- Pozostałe szkice działania np. rejonu wyjściowego zawierają podobne informacje, a ich doborowi powinien przyświecać zasadniczy cel przejrzystego zobrazowania działania.

Książka danych

Książka snajpera to odwzorowanie działalności tego żołnierza. Książka ta używana ze szkicami, nie tylko daje dowódcom informacje z rozpoznania sił przeciwnika, ale także dokładny raport z działalności zespołu snajperskiego w danym obszarze.

Informacje jakie powinny być zawarte to:

a. Numer arkuszu i całkowitą ilość arkuszy.

b. Imię i nazwisko, stopień i pododdział.

c. Datę i czas prowadzenia obserwacji.

d. Współrzędne płaskie położenia snajpera (zespołu snajperskiego).

e. Numer porządkowy, czas i współrzędne płaskie każdego zdarzenia.

f. Opis zdarzenia , które miało miejsce.

g. Podjęte działanie, uwagi.

Survival - Evasion - Resistance - Escape

2011-09-04T09:46:00.000-07:00

Poniżej podano podstawowe zasady które umożliwiają przeżycie na terenie przeciwnika oraz podczas schwytania.

• Jesteś żołnierzem, który może prowadzić działania w różnych warunkach terenowych i klimatycznych poza granicami kraju. Gdziekolwiek się udasz, masz ze sobą odpowiednie wyposażenie i wsparcie swojej jednostki.

• Możesz jednak znaleźć się sam w odległym miejscu- być może na terytorium przeciwnika - bez osobistego wyposażenia lub z niewielką jego częścią.

S.E.R.E. - DOSTARCZA WIEDZY I OPISUJE PODSTAWOWE TECHNIKI, KTÓRE UMOŻLIWIĄ Cl PRZEŻYCIE, GDYBYŚ ZNALAZŁ SIĘ W TAKIM POŁOŻENIU. STOSUJ OGÓLNE ZASADY PRZETRWANIA:

Survival - Przetrwanie

• zadbaj o schronienie i ukrycie;

• zdobądź i uzdatnij wodę;

• maskuj używanie otwartego ognia;

• zdobądź i przyrządź pożywienie;

• wykorzystaj znajomość udzielania pierwszej pomocy medycznej;

• zawsze miej w gotowości środki sygnałowe.

Zawsze kieruj się zasadami:

• oceń sytuację, oceń swoje otoczenie;

• ustal swoje położenie;

• sprawdź jakie masz wyposażenie;

• ocen swoją kondycję fizyczną i psychiczną;

• przezwycięż swoje lęki, nie panikuj;

• ceń swoje życie;

• nie podejmuj decyzji w pośpiechu, przemyśl ją;

• korzystaj ze swojej wiedzy i doświadczenia, ale ucz się podstawowych umiejętności;

• improwizuj, wtop się w otaczające cię środowisko;

• zachowuj się jak tubylec.

Evasion - Unikanie

Cierpliwość:

• unikaj otwartych przestrzeni;

• wykorzystuj pełne maskowanie (kamuflaż);

• nie rozpalaj ognia bez potrzeby

Prowadź nieustanną obserwację:

• skrzyżowań, zbiorników wodnych, punktów kontaktowych;

• terenu do pokonania;

• aktywności przeciwnika.

Czynniki zapewniające powodzenie:

• przygotowanie kondycyjne, psychiczne;

• znajomość sprzętu;

• znajomość terenu i jego wykorzystania;

Zachowaj zdrowy rozsądek!

• postępuj zgodnie z przygotowanym wcześniej planem unikania;

• próbuj przewidywać działania przeciwnika;

• pamiętaj, ruchomy cel jest łatwiejszy do zauważenia

Zawsze miej plan zapasowy!

Bądź zawsze czujny i gotowy!

Miej motywację!

• Masz rodzinę;

• Myśl pozytywnie;

• Unikanie jest możliwe

Resistance – Przeciwdziałanie Wykorzystaniu

Skup się na przeżyciu!

• opanuj stres, staraj się zachować spokój;

• wykonuj polecenia porywaczy;

• nie odzywaj się, jeśli nie musisz, nawet jeśli jesteś ranny;

• nie prowokuj porywaczy;

• unikaj gestykulacji, nie rób niczego bez pozwolenia porywaczy.

Pozostań czujny!

• postaraj się nabrać sił, odpoczywaj;

• boisz się - to nic złego;

• nie kieruj gróźb czy ostrzeżeń pod adresem porywaczy.

Myśl pozytywnie!

• pamiętaj, że koledzy i przełożeni działają na rzecz twojego uwolnienia:

• nie omawiaj z kolegami spraw służbowych;

• nie poniżaj się;

• nigdy nie odmawiaj jedzenia ani picia.

Escape - Ucieczka

• Dyskretnie obserwuj otoczenie i codzienne zachowania porywaczy – staraj się jak najwięcej zapamiętać;

• Planowanie ucieczki powinno zacząć się już na początku uwięzienia;

• Nie uciekaj, jeżeli nie musisz. Jeżeli oceniasz, że masz szansę na zakończoną powodzeniem ucieczkę – zrób to;

• Decyzja o ucieczce powinna być oparta na dokładnym rozważeniu związanych z nią okoliczności włącznie z oceną obecnych warunków przetrzymywania, możliwości sukcesu, ryzyka przemocy podczas próby ucieczki oraz możliwości represji na pozostałych przetrzymywanych lub na sobie, jeśli zostanie się ponownie schwytanym.

Postępowanie w niewoli

W trakcie pełnienia zadań poza granicami kraju możesz się znaleźć w sytuacji izolacji i niewoli. Ważne jest abyś był na to psychicznie i fizycznie przygotowany. Cokolwiek by się stało pamiętaj zawsze o dwóch rzeczach:

1) Jesteś żołnierzem - profesjonalistą i od twego zachowania w dużej mierze zależy rozwój sytuacji;

2) Kiedy poczujesz się osamotniony pamiętaj, że izolacja fizyczna nie oznacza, że o tobie zapomniano.

W tym samym czasie bardzo wielu ludzi myśli i pracuje nad sposobem twojego uwolnienia.

Nie jesteś sam!

Prawdopodobieństwo sukcesu przetrwania w sytuacji zakładnika wzrasta gdy:

• „Poukładasz" przed wyjściem na zadanie, wyjazdem na misję, sprawy rodzinne w kraju,

• Przygotujesz rodzinę na możliwość wystąpienia takiej sytuacji

• Przejdziesz odpowiednie szkolenie przygotowawcze

• W trakcie porwania dysponujesz odpowiednią ilością niezbędnych dla ciebie leków

• Jesteś w stanie wytłumaczyć się porywaczom ze wszystkiego, co posiadasz przy sobie (żadnych dokumentów czy przedmiotów osobistych, poza odpowiednimi dokumentami wojskowymi!)

• Każda sytuacja zakładnicza jest inna, ale te techniki pozwolą przyswoić pewne generalne zasady zachowania, które mogą uratować ci życie i pomóc w przetrwaniu.

Faza pierwsza – Porwanie

• Pamiętaj: Najbliższe 15-45 minut są najbardziej niebezpieczne dla życia twojego i osób ci towarzyszących!

Skup się na przeżyciu!

• Opanuj stres, staraj się zachować spokój,

• Wykonuj polecenia porywaczy,

• Nie odzywaj się, jeśli nie musisz, nawet jeśli jesteś ranny

• Nie próbuj szeptać, bądź w inny werbalny sposób komunikować się z kolegami

• Nie próbuj niczego sugerować porywaczom

• Unikaj gestykulacji, nie rób niczego bez pozwolenia porywaczy

• Nie prowokuj porywaczy kłótnią czy podniesionym głosem - oni też działają w stresie!

• Postaraj się zachować dokumenty i ubranie, ale nie za wszelką cenę

Faza druga - Transport

• Pamiętaj: Przeżyłeś najgorsze. Jeśli jesteś transportowany to z pewnością w jakimś celu. Niebezpieczeństwo jednak nie minęło.

Pozostań czujny!

• W miarę możliwości postaraj się nabrać sił, odpoczywaj,

• Napięcie nieco opadło. Boisz się-to nic złego, zaakceptuj swój strach, pomoże ci przetrwać,

• Jeśli jesteś ranny teraz możesz to zasygnalizować - nie oczekuj zbyt wiele,

• W miarę możliwości okazuj swoje człowieczeństwo i nawiązuj nici porozumienia prostymi gestami

Faza trzecia – Niewola

• Pamiętaj: Jeśli dotąd przeżyłeś to oznacza, że jesteś porywaczom potrzebny. Czas działa na twoją korzyść. Bądź ostrożny. Twój los zależy także od ciebie samego. Przede wszystkim nie „wychylaj się"! Przygotuj się na bicie, tortury i próby manipulacji.

• Nigdy nie płacz ani nie błagaj o litość,

• Nie rozpaczaj, twoja sytuacja w ostateczności może być w zasadzie tylko lepsza,

• W stosunkach z porywaczami staraj się współpracować, ale nie bądź służalczy,

• Udawaj posłuszeństwo i szacunek dla porywaczy. Pamiętaj to jest gra na przetrwanie.

• Nigdy nie kieruj gróźb czy ostrzeżeń pod adresem porywaczy

• W trakcie rozmowy patrz porywaczom w oczy, ale unikaj agresji

• Staraj się budować nić porozumienia z nimi, w rozmowie poruszaj tematy neutralne - rodzina, dzieci, itd.)

• Postaraj się zachować w dobrej formie fizycznej i psychicznej,

• Nie odrzucaj jedzenia ani picia -jedz nawet, gdy nie jesteś głodny, bo może to być ostatni twój posiłek

• Zaakceptuj izolację jako stan przejściowy

Myśl pozytywnie!

• Pamiętaj, że koledzy i przełożeni działają na rzecz twojego uwolnienia

• Dyskretnie obserwuj codzienne zachowania porywaczy

• Nie podejmuj prób ucieczki, jeśli nie jesteś pewien sukcesu

• Nie omawiaj z kolegami spraw służbowych

• W trakcie przesłuchań stosuj ogólniki, kieruj rozmowę na sprawy działalności humanitarnej, staraj się nie podpisywać niczego, ani nie brać udziału w nagraniach. Pamiętaj, że informacje, których udzielasz mogą być weryfikowane. Na pewno będziesz poddany manipulacji i próbom „prania mózgu".

• Wspieraj się myślą, że wielu ludzi pracuje nad twoim uwolnieniem. To samo przekonanie wpajaj kolegom, wspieraj ich w trudnych chwilach!

Faza czwarta – Uwolnienie

• Pamiętaj: Jeśli nie uciekłeś porywaczom wolność odzyskasz na jeden z dwóch sposobów: sukcesu negocjacyjnego albo akcji bezpośredniej sił specjalnych. Ważne żebyś był na ten moment przygotowany!

• Ataku komandosów spodziewaj się zawsze i wszędzie

• Zawsze miej przygotowane schronienie na wypadek ataku wojsk własnych lub przypadkowych niebezpiecznych innych działań,

• Zaskoczony akcją połóż się na ziemi twarzą do ziemi z rękoma splecionymi na karku i szeroko rozwartymi nogami

• Nie podejmuj prób wsparcia akcji komandosów walką- mają oni do tego wystarczające siły i środki

• Przedstaw się komandosom, ale nie oponuj w razie prób skrępowania. Zachowuj się podobnie jak w czasie porwania. Sytuacja wkrótce się wyjaśni.

Rozpoznawanie obiektu przez pluton

2011-09-02T08:47:00.000-07:00

Organizacja rejonu ześrodkowania

200-400 metrów (100-200 metrów w warunkach ograniczonej widoczności) od planowanego rejonu ześrodkowania (RZ) dowódca plutonu zatrzymuje pluton i organizuje postój orientacyjny (nasłuchiwanie i obserwację). Jeżeli brak jest oznak zagrożenia, wraz z dowódcami drużyn, radiotelefonistą oraz ubezpieczeniem RZ (po 2 żołnierzy z każdej drużyny w przypadku plutonu o strukturze dwóch drużyn lub po 1 żołnierzu z każdej drużyny w przypadku plutonu o strukturze trzech drużyn) wychodzi na rozpoznanie i potwierdzenie rejonu ześrodkowania. Przed wyjściem przedstawia swemu pomocnikowi pięciopunktowy plan działania na wypadek zagrożenia.

Po potwierdzeniu lokalizacji RZ dowódca plutonu organizuje jego rozpoznanie. Rozpoznanie RZ może być przeprowadzone ogólnie przez jednego z dowódców drużyn wraz z ubezpieczeniem lub równocześnie przez wszystkich dowódców drużyn i ich żołnierzy na kierunkach podległych im elementów. Przed rozpoczęciem rozpoznawania dowódca plutonu przedstawia dowódcom drużyn pięciopunktowy plan działania na wypadek zagrożenia.

Jeżeli zaplanowany rejon odpowiada wymaganiom, dowódca plutonu przedstawia ubezpieczającym plan działania na wypadek zagrożenia i rozlokowuje ich na godzinie 0600, 0900, 1200 i 0300 (dotyczy plutonu o strukturze dwóch drużyn) lub na godzinie 0600, 1000 i 0200 (dotyczy plutonu o strukturze trzech drużyn). Doświadczone patrole mogą ograniczyć ubezpieczenie do dwóch żołnierzy: odpowiednio na godzinie 0600 i 1200. Po rozstawieniu ubezpieczeń dowódcy wracają do sił głównych plutonu, doprowadzają pluton do RZ i rozlokowują zgodnie z ustalonym porządkiem. Dowódca plutonu może dodatkowo pozostawić jednego z dowódców drużyn w RZ na godzinie 0600. Po dojściu plutonu do RZ pełni on wtedy funkcję przewodnika i po kolei rozmieszcza w nim poszczególne drużyny.

Pluton rozlokowuje się na pozycjach w RZ parami, w ugrupowaniu do obrony okrężnej na planie koła lub trójkąta. Po wstępnym zajęciu pozycji, dowódca plutonu koryguje rozlokowanie drużyn i określa im pasy obserwacji. Dowódcy drużyn określają podwładnym sektory obserwacji oraz kontrolują załadowanie i zabezpieczenie broni. Po skorygowaniu pozycji żołnierze na przemian w parach przygotowują się do dalszego działania: poprawiają maskowanie indywidualne i wydzielają wyposażenie przewidziane do użycia w akcji. Jeżeli istnieje duże prawdopodobieństwo zmiany RZ, pluton nie przygotowuje wyposażenia, dopóki dowódca nie potwierdzi lokalizacji obiektu podczas rekonesansu.

Po rozlokowaniu podwładnych, dowódcy drużyn stawiają się na stanowisku dowódcy plutonu. Dowódca określa czas gotowości do rekonesansu oraz miejsce złożenia nie zabieranego na akcję ekwipunku poszczególnych elementów. O określonym czasie dowódca plutonu sprawdza stan gotowości elementu wychodzącego na rekonesans. Jeżeli nie ma zastrzeżeń, przedstawia swemu pomocnikowi plan działania na wypadek kontaktu z przeciwnikiem oraz w razie potrzeby uściśla instrukcje dotyczące działalności sił głównych plutonu podczas rekonesansu.

Rekonesans obiektu działania

Dowódca plutonu wraz z dowódcami poszczególnych zespołów i zespołem obserwacyjnym wychodzi na rekonesans obiektu działania. Podczas trwania rekonesansu 100% sił plutonu w RZ pozostaje w pełnej gotowości do reakcji na kontakt z przeciwnikiem: każdy żołnierz znajduje się na swoim stanowisku z całym ekwipunkiem przygotowanym do natychmiastowego działania (wyposażenie znajduje się na żołnierzu, zasobnik jest dokładnie zapięty i ułożony przed żołnierzem, broń przeładowana i zabezpieczona).

Poruszając się w kierunku obiektu działania, dowódca plutonu w dogodnym miejscu pomiędzy RZ i obiektem ustala punkt rozwinięcia (PR) i organizuje w nim postój orientacyjny. Po zakończeniu nasłuchiwania i obserwacji dowódca lokalizuje obiekt działania, a następnie wyznacza stanowisko dla zespołu obserwacyjnego. Zespół obserwacyjny od razu przystępuje do obserwacji obiektu i jego otoczenia. Dowódca plutonu określa dowódcom zespołów rozpoznawczych granicę działania oraz wstępnie – punkty obserwacyjne (PO), a następnie podaje zespołowi obserwacyjnemu pięciopunktowy plan działania na wypadek zagrożenia.

Jeżeli pluton nie dysponuje odpowiednio długim czasem na wykonanie zadania, dowódca plutonu może wyjść na rekonesans od razu z wszystkimi zespołami, które w takim przypadku do czasu potwierdzenia lokalizacji obiektu działania pozostają w PR w ugrupowaniu do obrony okrężnej. W tej sytuacji zespoły ubezpieczające zajmują swoje stanowiska samodzielnie po potwierdzeniu obiektu działania przez dowódcę plutonu i w oparciu o jego instrukcje.

Dowódca plutonu wraz z dowódcami zespołów wraca do RZ i przekazuje ostateczne ustalenia dotyczące planu działania. W razie potrzeby jeszcze raz powtarza planowany przebieg akcji od początku do końca oraz sposób działania na wypadek przedwczesnego kontaktu z przeciwnikiem. W przypadku istotnych zmian w planie działania, dowódca przed powrotem do RZ przekazuje je zespołowi obserwacyjnemu.

Uwaga! Jeżeli możliwe jest uzyskanie wszystkich wymaganych informacji o obiekcie podczas rekonesansu, rozpoznanie obiektu może zostać zakończone.

Zajęcie pozycji i obserwacja obiektu

Poszczególne elementy plutonu zajmują swoje pozycje w następującej kolejności: zespoły ubezpieczające, zespoły rozpoznawcze. Podejście i zajęcie pozycji przez każdy z elementów odbywa się w maksymalnej ciszy i w sposób zapewniający jak najlepsze maskowanie. W zależności od terenu i sytuacji, ubezpieczenia mogą dotrzeć do swoich pozycji przez PR lub bezpośrednio z RZ. Zespoły rozpoznawcze wchodzą do działania po zajęciu pozycji przez zespoły ubezpieczające i przekazaniu sygnałów o osiągnięciu przez nie gotowości.

Dowódca plutonu opuszcza RZ z zespołami rozpoznawczymi. Zespoły rozpoznawcze zatrzymują się w PR, a dowódca plutonu nawiązuje kontakt wzrokowy z zespołem obserwacyjnym i odbiera od niego informację o sytuacji w rejonie obiektu działania (kciuk żołnierza ubezpieczającego skierowany w górę – sytuacja bez zmian; kciuk skierowany w dół – zmiany w sytuacji). Jeżeli zaistniały zmiany, dowódca ocenia je i koryguje dalsze działanie. Jeżeli zmiany nie nastąpiły, podaje dowódcom zespołów rozpoznawczych sygnał do kontynuowania działania, po którym zespoły rozchodzą się na swoje kierunki. Jeżeli pluton rozpoznaje obiekt metodą obserwacji stacjonarnej, dowódca plutonu może osobiście rozlokować poszczególne zespoły, rozprowadzając je jedną trasą wokół obiektu.

Niezależnie od metody rozpoznania obiektów, każdy zespół rozpoznawczy dokonuje ostatecznego wyboru miejsca na PO samodzielnie. Po zajęciu PO dowódca zespołu prowadzi obserwację i sporządza szkic obiektu, a ubezpieczenie osłania jego działanie od tyłu. Dowódca plutonu pozostaje na stanowisku zespołu obserwacyjnego, gdzie w razie możliwości również sporządza szkic obiektu.

W trakcie rozpoznawania obiektu zespoły rozpoznawcze:

· Unikają poruszania się równolegle do obiektu;

· Bezwzględnie przestrzegają zasad maskowania;

· Końcowe odcinki dróg podejścia do określonych PO pokonują czołgając się.

· Nie przekraczają granicy działania.

Zespoły rozpoznawcze prowadzą rozpoznanie obiektu do momentu:

· Zebrania wszystkich wymaganych informacji, lub -

· Dotarcia do granicy działania, lub -

· Zakończenia się określonego czasu działania, lub -

· Wykrycia przez przeciwnika.

Wycofanie z rejonu obiektu

Pluton wycofuje się z rejonu akcji w kolejności odwrotnej niż podczas zajmowania pozycji: zespoły rozpoznawcze, zespoły ubezpieczające. Zespoły rozpoznawcze w pierwszej kolejności wycofują się do PR, gdzie przedstawiają dowódcy plutonu wyniki rozpoznania. Jeżeli dowódca uważa, że zespoły rozpoznawcze nie uzyskały wymaganych informacji, działanie jest powtarzane. Przed powtórnym rozpoznaniem dowódca plutonu jeszcze raz przedstawia plan działania na wypadek kontaktu z przeciwnikiem lub w razie potrzeby opracowuje nowy. Powiadamia również swego pomocnika o zaistniałej sytuacji i zmianie planu. Jeżeli wszystkie określone informacje zostały uzyskane, dowódca plutonu ściąga zespół obserwacyjny do PR i cały element przemieszcza się do RZ. Zespoły ubezpieczające opuszczają swoje pozycje na sygnał dowódcy plutonu, po rozlokowaniu się zespołów rozpoznawczych na pozycjach w RZ. Wycofują się one ze swoich stanowisk bezpośrednio do RZ.

Po dotarciu do RZ każdy zespół pobiera swój ekwipunek i zajmuje pozycje wskazane przez pomocnika dowódcy plutonu. W trakcie pobierania ekwipunku dowódcy zespołów kontrolują czy jakiekolwiek elementy wyposażenia nie zostały pominięte.

Wstępne opracowanie wyników rozpoznania

Dowódca plutonu decyduje czy wyniki rozpoznania mogą być opracowane w RZ, czy też pluton musi się wycofać do rejonu bardziej oddalonego od obiektu. Niezależnie od decyzji, wstępne opracowanie wyników rozpoznania polega na naniesieniu na jeden szkic wszystkich informacji uzyskanych przez zespoły rozpoznawcze. Po zajęciu stanowisk w ugrupowaniu do obrony okrężnej przez wszystkich żołnierzy, dowódca plutonu bądź jego radiotelefonista sporządza „na czysto” szkic obiektu, a dowódcy zespołów rozpoznawczych uzupełniają go, przekazując zdobyte informacje. Uzupełnianie szkicu odbywa się w ten sposób, że pomocnik dowódcy plutonu wymienia się na stanowisku z dowódcą jednego z zespołów rozpoznawczych, a ten udaje się do dowódcy plutonu i przekazuje swoje informacje. Po przekazaniu danych dowódca zespołu wraca na swoją pozycję, a pomocnik wymienia się na stanowisku z dowódcą kolejnego zespołu rozpoznawczego.

Po naniesieniu na szkic wszystkich informacji dowódca plutonu lub radiotelefonista sporządza i przekazuje kopie szkicu podległym dowódcom. Jeżeli to możliwe, dowódca plutonu na podstawie szkicu omawia wyniki rozpoznania podległym dowódcom, a następnie każdy z nich na podstawie swojej kopii szkicu zapoznaje z wynikami rozpoznania swoich podwładnych. Każdy szkic chowany jest w miejscu ściśle określonym przez dowódcę lub SOP plutonu (na przykład w lewej górnej kieszeni kurtki munduru). Pozwala to na szybkie odnalezienie szkicu w przypadku śmierci lub zranienia właściciela.

Po zakończeniu procedur związanych z wynikami rozpoznania pluton opuszcza rejon działania. W pierwszym etapie wycofuje się w innym kierunku niż faktycznie zaplanowany.

ROZPOZNAWANIE OBIEKTU

2011-09-02T08:41:00.000-07:00

Rozpoznawanie obiektu to uzyskiwanie informacji o ściśle określonym obiekcie działania, jego bezpośrednim otoczeniu oraz znajdujących się tam siłach przeciwnika. Rozpoznawanie obiektu może być prowadzone jako samodzielna operacja lub jako jeden z etapów przygotowania rajdu, zasadzki bądź jakiejkolwiek innej operacji zaczepnej. Rozpoznawanie obiektu zwykle przeprowadzane jest przez patrol w sile drużyny lub plutonu.

METODY ROZPOZNAWANIA OBIEKTU

Patrol rozpoznaje obiekt poprzez jego obserwację. Obserwacja może być prowadzona metodą stacjonarną lub z kolejnych punktów obserwacyjnych. Wyboru metody rozpoznania określonego obiektu dokonuje sam dowódca patrolu na podstawie otrzymanego zadania oraz analizy terenu i sytuacji w rejonie działania.

Obserwacja stacjonarna

Obserwacja stacjonarna polega na zbieraniu informacji o obiekcie z jednego lub kilku punktów obserwacyjnych (PO) obsadzonych przez zespoły rozpoznawcze. Każdy zespół zajmuje jeden punkt obserwacyjny i nie zmienia go do czasu zakończenia rozpoznawania. Ilość punktów obserwacyjnych uzależniona jest od liczebności patrolu, ukształtowania terenu oraz aktywności przeciwnika. Patrol stosuje obserwację stacjonarną głównie wtedy, gdy jego zadaniem jest zbieranie informacji o obiekcie działania w ściśle określonych granicach czasowych.

Obserwacja z kolejnych punktów obserwacyjnych

Obserwacja z kolejnych punktów obserwacyjnych polega na zbieraniu informacji o obiekcie przez jeden lub dwa zespoły rozpoznawcze z jednego lub kilku niestacjonarnych punktów obserwacyjnych (PO) zlokalizowanych wokół obiektu. Każdy zespół zajmuje wyznaczony punkt obserwacyjny, na którym zbiera określone informacje, po czym przemieszcza się do następnego i kontynuuje obserwację bądź wraca do reszty patrolu. Ilość zespołów rozpoznawczych i punktów obserwacyjnych zależy od liczebności patrolu, ukształtowania terenu oraz aktywności przeciwnika. Obserwacja z kolejnych punktów obserwacyjnych stosowana jest głównie wtedy, gdy zadaniem patrolu jest zebranie określonych informacji bez odgórnie określonych ram czasowych.

Zabezpieczenie inżynieryjne

2011-09-02T08:29:00.000-07:00

Realizuje się w celu stworzenia warunków koniecznych do skutecznego prowadzenia działań bojowych przez pododdziały oraz osiągnięcia przez nie powodzenia w walce, zwiększenia efektywności obrony wojsk przed środkami rażenia przeciwnika i utrudnienia jego wojskom działania w terenie.

Do zasadniczych zadań zabezpieczenia inżynieryjnego zalicza się:

1) rozpoznanie inżynieryjne przeciwnika i terenu;

2) rozbudowa fortyfikacyjna terenu (rejonów, rubieży, punktów i stanowisk);

3) budowa zapór inżynieryjnych i wykonanie niszczeń;

4) przygotowanie i utrzymanie dróg (osłona techniczna dróg);

5) wykonanie przejść (torowanie) w zaporach, przez przeszkody naturalne i rejony zniszczeń oraz rozminowanie terenu i obiektów;

6) urządzenie i utrzymanie przepraw;

7) wydobywanie i oczyszczanie wody;

8) wykonywanie przedsięwzięć inżynieryjnych w ramach maskowania wojsk i obiektów.

Do realizacji powyższych zadań zabezpieczenia inżynieryjnego pododdziały rodzajów wojsk i służb powinny przystąpić natychmiast po zajęciu rejonów działań (a niektóre z wyprzedzeniem, np. rozpoznanie inżynieryjne rejonów rozmieszczenia, przygotowanie dróg itp.) i wykonywać je z zachowaniem stałej gotowości bojowej do działań. W czasie wykonywania tych zadań zarówno w styczności, jak i bez styczności z przeciwnikiem, należy ciągle przestrzegać zasad maskowania prac oraz wykonywanych obiektów, rejonów obrony (punktów oporu).

Za realizację zadań zabezpieczenia inżynieryjnego odpowiadają dowódcy przygotowujący i prowadzący działania taktyczne. Do rozwiązywania problemów inżynieryjnych mogą wykorzystywać oficerów wojsk inżynieryjnych skierowanych do pododdziałów w celu prowadzenia doradztwa inżynieryjnego wykonywanych zadań (przedsięwzięć, prac, lub czynności inżynieryjnych).

Rozpoznanie inżynieryjne przeciwnika i terenu jest elementem systemu rozpoznania taktycznego pododdziału. Prowadzi się je w celu dostarczenia danych ułatwiających wykorzystanie terenu oraz przyjęcie odpowiedniego sposobu prowadzenia działań inżynieryjnych.

Środowiskiem realizacji wszystkich zadań zabezpieczenia inżynieryjnego jest teren zarówno po stronie własnej, jak i przeciwnika, w którym szczególną uwagę należy zwrócić na działalność inżynieryjną. Źródłem wiadomości inżynieryjnych mogą być: przełożony, sąsiedzi, meldunki od podwładnych oraz pododdziałów prowadzących rozpoznanie.

Na szczeblu pododdziału rozpoznanie inżynieryjne jest prowadzone przez ogólnowojskowe elementy rozpoznania oraz elementy rozpoznawcze i ubezpieczenia innych rodzajów wojsk, a w tym przydzielone pododdziały wojsk inżynieryjnych.

Rozpoznanie inżynieryjne przeciwnika i terenu w pododdziale polega na zdobywaniu, opracowywaniu oraz przekazywaniu zainteresowanym odbiorcom wiadomości (informacji) inżynieryjnych, a jego celem może być:

– ustalenie składu i wyposażenia oraz możliwości działania wojsk inżynieryjnych przeciwnika;

– określenie stopnia gotowości przeciwnika do prowadzenia działań bojowych na podstawie oceny wykonywanych przez niego prac inżynieryjnych;

– analiza i ocena terenu oraz określenie jego wpływu na prowadzenie działań bojowych przez wojska własne i przeciwnika;

– określenie stanu technicznego urządzeń i obiektów planowanych do wykorzystania przez pododdziały w czasie prowadzenia działań bojowych;

– rozpoznanie pod względem inżynieryjnym rejonów zniszczeń;

– ustalenie warunków i możliwości wykonania przedsięwzięć (zadań prac i czynności) inżynieryjnych.

Zasadniczy wysiłek rozpoznania inżynieryjnego skupia się w głównych rejonach planowanego działania wojsk własnych. Do głównych wymagań stawianych rozpoznaniu inżynieryjnemu zalicza się: celowość, ciągłość, aktywność, terminowość i wiarygodność.

Organizacja rozpoznania inżynieryjnego na szczeblu pododdziału obejmuje:

– określenie zadań rozpoznania oraz sił i środków do ich realizacji;

– planowanie i organizowanie wykonania tych zadań;

– organizację łączności i współdziałania elementów rozpoznania ogólnowojskowego i inżynieryjnego – zgodnie z wytycznymi przełożonego w tym zakresie;

– zbieranie i opracowywanie wyników z rozpoznania oraz przekazywanie ich w odpowiednim czasie;

– kontrolę wykonania przekazanych zadań.

Na podstawie wykonywanych przez przeciwnika prac inżynieryjnych można z dużym prawdopodobieństwem ustalić stopień przygotowania jego pododdziałów do prowadzenia określonego rodzaju działań bojowych. Do zadań tych można zaliczyć: prowadzenie rozpoznania inżynieryjnego, wykonywanie przejść w zaporach inżynieryjnych, przygotowanie i utrzymanie dróg, fortyfikacyjną rozbudowę obrony, przygotowanie systemu zapór i niszczeń oraz urządzanie i utrzymanie przepraw. Zadania te będą wykonywane przed przednim skrajem i w głębi obrony przeciwnika. Informacje o wykonywaniu zadań mogą zdobywać praktycznie wszystkie elementy rozpoznania przez prowadzenie :

- rozpoznania technicznego (bezpośredniego);

- obserwację;

- wypady;

- rozpoznania patrolowego;

- zasadzek;

- podsłuchu;

- wykorzystanie znalezionych i zdobytych dokumentów.

Do prowadzenia rozpoznania inżynieryjnego używa się następującego sprzętu i wyposażenia:

– przyrządów obserwacyjno-celowniczych i optyczno-pomiarowych (lornetka, peryskop, noktowizor);

– map topograficznych sektorów obserwacji (szkic, plan obserwacji);

– dzienników obserwacji (podsłuchiwania);

– technicznych środków łączności.

Dodatkowe wyposażenie może stanowić:

– sprzęt do rozpoznania skażeń promieniotwórczych i chemicznych.

Dogodnymi miejscami do rozmieszczania obserwatorów (posterunków obserwacyjnych) mogą być:

– zbocza wzgórz zwrócone do przeciwnika;

– wyniosłości terenu leżące w odległości 200-300 m przed skrajem lasów, zagajników, sadów lub zarośli;

– strychy, górne piętra domów, kominy fabryczne, wieże kościelne;

– rowy strzeleckie zapewniające wgląd w teren przeciwnika.

Emerytura wojskowa - zarobki

2011-09-01T11:41:00.001-07:00

Zarobki na emeryturze

Prowadząc własną działalność oraz mając emeryturę poniżej 75%, napotkamy rozbieżność w traktowaniu PRZYCHODÓW i DOCHODÓW. Dla WBE nieistotne są koszty, wynikające z prowadzonej działalności - interesuje ich tylko PRZYCHÓD (dozwolone kwoty podawane raz na kwartał). Dla US liczy się DOCHÓD (PRZYCHÓD minus KOSZTY) - jak przy rozliczaniu PIT. Przykładowo: zarobiłem 1600zł netto (przekroczyłem dozwolone 70%), ale aby to osiągnąć, musiałem wydać np. 400zł - WBE to nie obchodzi. Kolejny przykład: zarobiłem 1600zł netto, a zrobiłem inwestycje na 10000zł - WBE zabierze część mojej emerytury, bo przekroczyłem dozwolone 70%. W obu przykładach US policzy DOCHÓD: 1600-400=1200 oraz uwzględni wpłacone składki społeczne/zdrowotne do obliczenia wysokości należnego podatku, rozliczanego w PIT za dany rok; 1600-10000=STRATA 8400 do rozliczenia z PRZYCHODÓW z działalności w następnych miesiącach lub latach. Emeryci, zatrudnieni przez pracodawcę, nie ponoszą w zasadzie KOSZTÓW - natomiast prowadzący własną działalność powinni mieć rozliczane DOCHODY, tj. PRZYCHÓD minus KOSZTY. Albo w ramach ujednolicenia interpretacji WSZYSCY powinni mieć rozpatrywane DOCHODY, czyli tak jak w US.

Masz firmę, nie musisz się obawiać

Zmniejszenia, a tym bardziej zawieszenia prawa do emerytury lub renty nie musi obawiać się ten, kto ma własną firmę i z tego tytułu deklaruje przychód równy minimalnej podstawie obowiązującej wszystkich przedsiębiorców.

Dlaczego? Ponieważ w tym wypadku decyduje przychód deklarowany, a nie przychody faktycznie osiągane. Deklarowana podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (60 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy) jest zawsze niższa od kwoty, po przekroczeniu której emerytura lub renta są zmniejszane (70 proc. kwoty przeciętnego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy). Dlatego w praktyce emerytom i rencistom prowadzącym działalność gospodarczą nie grozi zmniejszenie, a tym bardziej zawieszenie ich świadczeń.

Oczywiście - dodajmy, uprzedzając wszelkie pytania -emeryci i renciści prowadzący firmę nie płacą z firmy składek na ubezpieczenia społeczne (art. 9 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Obowiązkowa jest dla nich tylko składka zdrowotna. Jednak dla celów zmniejszenia emerytury lub renty bądź zawieszenia prawa do tych świadczeń liczy się - jak powiedzieliśmy - przychód deklarowany, odpowiadający minimalnej podstawie wymiaru składek z tytułu działalności gospodarczej (nawet jeśli faktycznie emeryci i renciści nie opłacają od niego składek).

PRZEDSIĘWZIĘCIA REALIZOWANE PRZEZ PODODDZIAŁ W ZAKRESIE MASKOWANIA

2011-09-01T11:34:00.000-07:00

Przemieszczanie wojsk powinno z zasady odbywać się w warunkach ograniczonej widoczności, najlepiej w nocy. Planując przemieszczanie pododdziałów, należy wykorzystać naturalne warunki maskowania dróg i rejonów ześrodkowania (wyjściowych). Drogi te powinny przebiegać na terenie zakrytym (lesistym), omijając duże osiedla i węzły kolejowe.

W razie konieczności przemarszu w terenie odkrytym należy starać się marsz wykonywać w warunkach ograniczonej widoczności, najlepiej w nocy, z takim wyliczeniem, aby pododdziały do świtu osiągnęły nakazany rejon, rozmieściły się w nim i zamaskowały.

Pododdziały maszerujące w nocy powinny przestrzegać zasad maskowania, tak w czasie ruchu, jak i na postoju, zapewniającego ich ukrycie przed obserwacją przeciwnika. Osiąga się to poprzez: wykonywanie ruchu wozów bojowych i środków transportowych z wykorzystaniem pasywnych środków noktowizyjnych, zaciemnianie świateł reflektorów poprzez zastosowanie na nich daszków i ekranów noktowizyjnych, przestrzeganie dyscypliny pracy na radiowych środkach łączności, wcześniejsze ustawianie na drogach marszu znaków dobrze widocznych dla wojsk własnych, a niewidocznych dla przeciwnika, zabezpieczanie pojazdów mechanicznych przed możliwością iskrzenia z rur wydechowych.

Rejony ześrodkowania, jeżeli nie są narzucone przez przełożonego, wybiera się w terenie dogodnym do maskowania i ochrony wojsk. Skryte zajęcie zaplanowanego rejonu ześrodkowania osiąga się przez zajęcie go w nocy lub w warunkach ograniczonej widoczności (mgła, opady atmosferyczne, zadymianie). Ruch kolumn powinien odbywać się po istniejących drogach, a jedynie w wyjątkowych wypadkach po drogach nowo wybudowanych. Po zajęciu rejonu pododdziały powinny w maksymalnym stopniu starać się maskować pobyt w tym rejonie.

Do istotniejszych cech demaskujących pobyt wojsk w rejonie zalicza się:

1. Ukazanie się w rejonie rozmieszczenia dużej liczby wozów bojowych, samochodów i innego sprzętu bojowego. Po zajęciu rejonu ześrodkowania (odległości pomiędzy wozami bojowymi powinny wynosić 25-50 m wzdłuż istniejących dróg lub duktów leśnych) należy przystąpić do maskowania za pomocą masek lub środków podręcznych (np. gałęzi drzew rosnących w zajmowanym rejonie).

2. Pojawienie się nowych dróg, ścieżek, miejsc wydeptanych, a niekiedy naruszonej roślinności. Po zakończeniu ruchu wojsk należy zatrzeć ślady kół lub gąsienic. Drogi na przełaj w miarę możliwości planować między drzewami, nie dokonując ich wyrębu. Uszkodzonym krzakom i roślinom starać się przywrócić poprzedni wygląd.

3. Prowadzone prace ziemne. W celu zamaskowania fortyfikacyjnej rozbudowy wykorzystuje się fałdy terenowe, pokrywę śnieżną i roślinną oraz podręczne i etatowe środki maskujące.

4. Maszty anten, praca radiostacji na nadawanie oraz praca innych agregatów. Należy zwracać uwagę, by maszty anten nie wystawały zbyt wysoko nad koronami drzew, a radiostacje pracowały na odbiór. W pododdziałach organizować łączność przewodową lub łącznikiem.

Duży wpływ na trwałość i skuteczność obrony ma umiejętne ukrycie i zamaskowanie jej inżynieryjnej rozbudowy (zarówno prac ziemnych, jak też przeszkód i zapór), ugrupowania bojowego pododdziałów, systemu ognia, stanowisk dowódczo-obserwacyjnych oraz manewru siłami i środkami. Ważnym zagadnieniem jest również zamaskowanie punktów zaopatrzenia oraz dróg dowozu i ewakuacji.

Główna zasada maskowania w obronie polega na umiejętnym wykorzystaniu terenu i przedmiotów terenowych oraz środków etatowych i podręcznych. Niezależnie od tego należy szczególnie przestrzegać dyscypliny maskowania, reżimu pracy środków łączności radiowej, radiostacji, noktowizji oraz zasad tajnego dowodzenia. Wymienione zasady powinny być rygorystycznie wcielane w życie podczas szkolenia wojsk.

Maskowanie inżynieryjnej rozbudowy obrony

Maskowanie to osiąga się przez:

- ukrycie rzeczywistego przebiegu przedniej linii obrony i stanowisk ogniowych;

- ukrycie najważniejszych rejonów obrony batalionu, punktów oporu kompanii i plutonów;

- maskowanie rubieży ogniowych czołgów oraz linii rozwinięcia do kontrataku odwodu;

- maskowanie systemu zapór inżynieryjnych;

- rozbudowę pozornych punktów oporu, rejonów rozmieszczenia pododdziałów, zapór inżynieryjnych, stanowisk (pozycji) ogniowych, stanowisk dowodzenia i punktów obserwacyjnych.

Rzeczywisty przebieg przedniej linii obrony maskuje się przez rozbudowę pozornej przedniej linii obrony i częściowe obsadzenie jej siłami pierwszego rzutu.

Prace inżynieryjne związane z budową i urządzaniem rejonów obrony, szczególnie na przedniej linii, prowadzi się w nocy oraz w warunkach ograniczonej widoczności. Wykonane w ciągu nocy okopy i ukrycia oraz pozostawione na nich ślady pracy powinny być do świtu dokładnie zamaskowane.

Dla środków ogniowych wykonuje się - oprócz stanowisk ogniowych głównych i zapasowych - stanowiska pozorne. W celu zapewnienia większej żywotności środków ogniowych należy je rozmieścić skrycie, rozśrodkować wzdłuż frontu i w głąb, a część z nich na przeciwstokach.

Maskowanie systemu ognia

System ognia maskuje się przez:

- dokładne wykorzystanie warunków terenowych w czasie rozmieszczenia środków ogniowych w celu ukrycia ich przed obserwacją przeciwnika;

- prowadzenie ognia do czasu rozpoczęcia walki obronnej przez wyznaczone środki z tymczasowych stanowisk ogniowych;

- przestrzeganie przez stany osobowe nakazanego reżimu ognia.

Maskowanie ugrupowania bojowego

Maskowanie takie osiąga się przez:

- ukrycie styków między pododdziałami;

- wykorzystanie ograniczonej widoczności do skrytego rozmieszczenia wozów bojowych;

- przemieszczanie środków transportowych w nocy lub w warunkach ograniczonej widoczności;

- budowę obiektów pozornych.

W lukach między pododdziałami rozbudowuje się pozorne rejony i pojedyncze obiekty obronne oraz pozoruje się w nich działalność wojsk przez zastosowanie wędrownych środków ogniowych.

Skryte rozmieszczenie i dokładne maskowanie stanowisk dowodzenia i punktów obserwacyjnych ma decydujący wpływ na zapewnienie ciągłości dowodzenia pododdziałami.

Maskowanie stanowisk dowodzenia i punktów obserwacyjnych

Stanowiska dowodzenia i punkty obserwacyjne maskuje się przez:

- właściwy wybór miejsca na rozmieszczenie stanowisk dowodzenia i punktów obserwacyjnych;

- wykorzystanie naturalnych warunków maskowania;

- przystosowanie urządzeń inżynieryjnych na stanowiskach dowodzenia i punktach obserwacyjnych do ogólnie wykonywanych urządzeń inżynieryjnych w strukturze obrony;

- staranne maskowanie stanowisk i wozów dowodzenia (wszystkie pojazdy powinny się znajdować w wyznaczonym oddaleniu od stanowisk dowodzenia, a wszystkie drogi dojazdu powinny być zamaskowane).

Realizacja zadań maskowania bezpośredniego natarcia pododdziału może przybierać różne formy i przebiegać różnymi sposobami - w zależności od celu i zamiaru maskowania, posiadanego czasu, sił i środków będących w dyspozycji pododdziału. Z zasady maskowanie bezpośrednie polegać będzie na: wykorzystaniu właściwości ochronno-maskujących terenu i jego pokrycia, stosowaniu technicznych środków maskowania, wykorzystaniu zasłon dymnych, wcześniejszym pomalowaniu sprzętu i na przestrzeganiu zasad i dyscypliny maskowania.

Maskowanie dowodzenia wojskami

Dowodzenie wojskami maskuje się przez:

- wykorzystanie środków łączności ruchomej, przewodowej i łączników;

- ograniczenie liczby osób mających prawo posługiwania się łącznością przewodową i przez zakaz prowadzenia rozmów dotyczących przygotowania natarcia;

- zakaz prowadzenia rozmów przy pomocy środków łączności radiowej o przygotowywanym natarciu;

- zachowanie uprzednio ustalonego reżimu pracy środków łączności radiowej;

- przestrzeganie zasad tajnego dowodzenia.

Rekonesans do natarcia należy ograniczyć do niezbędnych potrzeb i przeprowadzić go małymi grupami - w umundurowaniu i z wyposażeniem nie różniącym się od tego, który mają pozostali żołnierze. Przejścia na punkty rekonesansu wykonywać skrycie, wykorzystując rowy łączące, nierówności terenu oraz przedmioty terenowe.

Zmniejszenie widoczności wojsk na polu walki podczas natarcia

W toku natarcia zmniejszenie widoczności wojsk osiąga się przez:

- umiejętne wykorzystanie maskujących własności terenu;

- wykorzystanie etatowych i podręcznych środków maskowania, odpowiednio do tła terenu i pory roku;

- wcześniejsze przemalowanie sprzętu;

- wykorzystanie zasłon dymnych, szczególnie przy wprowadzaniu do walki odwodów.

Zasłony dymne powinny być również wykorzystywane dla osłony odejścia pododdziałów od przeciwnika lub wprowadzenia ich do walki.

Podczas działań w terenie zabudowanym należy maskować obecność wojsk w budynkach przez: zasłanianie okien, nierozpalanie ognisk w kuchniach wiejskich o niewłaściwej porze (po śniadaniu i po obiedzie), zaciemnianie świateł, uniemożliwianie szczekania psom, zachowanie ciszy itp.

Podczas natarcia w warunkach zimowych należy przystosować kolor sprzętu do pokrywy śnieżnej (maskowanie transporterów opancerzonych i czołgów wapnem lub białą farbą poprzez malowanie na nich nieregularnych plam).

Żołnierzy na rozpoznaniu, wypadzie lub w czasie prac przy wykonywaniu przejść w zaporach minowych trzeba zaopatrzyć w odzież maskującą.

Za całość maskowania bezpośredniego pododdziału odpowiedzialni są dowódcy poszczególnych szczebli dowodzenia. W okresie organizacji walki dowódca powinien:

- ocenić możliwości rozpoznania przez przeciwnika oraz własne możliwości w zakresie maskowania wojsk w toku przygotowania do walki i w trakcie jej prowadzenia;

- określić zadania związane z maskowaniem bezpośrednim podległych pododdziałów (żołnierzy);

- zapoznać podwładnych z zamiarem i celem maskowania;

- uwzględnić niezbędne siły i środki do wykonania zadań z zakresu maskowania;

- przewidzieć osoby odpowiedzialne za wykonanie przedsięwzięć maskujących;

- określić działalność w zakresie przestrzegania tajemnicy i tajnego dowodzenia w walce.

W koniecznych przypadkach dowódca daje wytyczne do maskowania, w których podaje:

- wiadomości o przeciwniku i jego środkach rozpoznania;

- zadania związane z maskowaniem podległych żołnierzy;

- niezbędne siły i środki do wykonania najbardziej skomplikowanych prac;

- czas rozpoczęcia i zakończenia prac maskowniczych;

- odpowiedzialnych za wykonanie prac maskowniczych oraz sposób kontroli.

POZORACJA W WOJNACH ŚWIATOWYCH

2011-09-01T11:21:00.001-07:00

Działania pozorujące można określić jako próbę zmylenia przeciwnika, mają na celu odwrócenie uwagi wroga od faktycznych działań podejmowanych przez naszą stronę. Działania pozorujące mają dużo wspólnego z dezinformowaniem , można nawet pokusić się o stwierdzenie że działania pozorujące wchodzą w pewnym stopniu w skład dezinformacji. Pozoracja była bardzo często wykorzystywana w obu wojnach światowych. Finałem dobrej pozoracji powinno być pełne zaskoczenie przeciwnika, bez którego według wielu teoretyków wojskowych nie da się osiągnąć przewagi nad przeciwnikiem, rola zaskoczenia a co za tym idzie i pozoracji jest tak duża, ponieważ, jak mówi A.Picq, w rezultacie zaskoczenia uderza się już ? nie na swego przeciwnika, lecz, właściwie mówiąc, na swoją ofiarę?. Zaskoczenie łączy się nierozerwalnie z rozpoznaniem, maskowaniem, ubezpieczeniem i myleniem przeciwnika .

W czasie I wojny światowej pozoracje (maskowanie) można było zaobserwować głównie na froncie. Celem maskowania było ukrycie przed nieprzyjacielem wojsk i ich działań. Podejmowane akcje były zakrojone na dużą skale. Do zamaskowania prawdziwego kierunku natarcia, przeprowadzano ataki pozorne, natomiast prawdziwe wojska przegrupowywały się tylko w nocy. Celem tych działań było zasugerowanie przeciwnikowi fałszywego wyobrażenia o rzeczywistym położeniu swoich wojsk oraz charakterze ich przyszłych działań W realizacji tych przedsięwzięć stosowano makiety sprzętu, ludzi i koni. W nocy ciała poległych żołnierzy i koni były podmieniane na makiety, które służyły jako stanowiska dla obserwatorów lub strzelców wyborowych, były one wytwarzane ze stali bądź z masy papierowej. Dzięki obserwatorom i informacją zebranym przez nich, wywiad i rozpoznanie wiedziało o ruchach wojsk nieprzyjaciela i mogło przewidywać przyszłe kierunki natarcia wroga. Zaskoczenie w tej sytuacji było tak jak pozoracja, tylko narzędziem dzięki któremu zdobyto potrzebne informacje. Maskowanie było stosowane również na ważnych obiektach położonych blisko frontu. Np. lotnicy francuscy długo nie mogli odkryć niemieckiego lotniska na froncie zachodnim, z którego startowały samoloty do bombardowania Chalons , okazało się że strona niemiecka tak zamaskowała lotnisko że dopiero ich własny błąd pozwolił wojskom ententy a dokładnie Francuzom rozpoznać w zwyczajnej łące prawdziwe lotnisko nieprzyjaciela. Przykładem pokazującym jak duże siły angażowano w pozoracje jest maskowanie Paryża, w odległości 15 km od stolicy zbudowano imitację miasta, celem było mylenie nadlatujących nocą niemieckich samolotów.

Cała makieta została zbudowana z drewna , papieru i płótna dodatkowo stosowano oświetlenie pozorujące, które w połączeniu z kompletnie zaciemnionym Paryżem skutecznie myliło niemieckich pilotów. Przemieszczenia wojsk, miasta, lotniska nie były jedynymi obiektami które maskowano. Urządzenia pozorne również ukrywano, pozorne okopy, rowy łącznikowe wykonywano tak jak rzeczywiste. Stosowano również pozorację baterii artylerii. Sprzęt ten podobnie jak poprzednie był robiony z drewna bądź darni., nadawano temu stanowisku pozory żywotności przez wykonywano sieci dróg, naśladowanie od czasu do czasu wystrzałów, rozrzucanie w pobliżu łusek itp. Stanowiska bojowe ukrywano w makietach kopicy siania, ściętego pnia, dużego kamienia, grobu itp. Stogi pozorne wykonywano do ukrycia obserwatora lub broni samoczynnej . Bardzo popularne było stosowanie tzw. pni pozornych stawiano je w zastępstwie rzeczywistych pni lub tam gdzie ich wcześniej nie było, pień taki miał szkielet z drutu, który obwijało się korą. W pokrywający się sposób wykonywano pozorne kamienie i głazy. Najbardziej specyficznym środkiem pozoracyjnym były tzw. pozorne mogiły składały się one z mogiły i krzyża. Grób wykonywało się z drewna w kształcie prostopadłościanu, na górze przykrywało się go z wierzchu ziemią. Krzyż był wykonywany z drewna, jednak w środku był pusty, w celu umieszczenia w nim peryskopu. W identycznym celu wykorzystywano trupy końskie, zwracano jednak uwagę by trup pozorny wyglądał i leżał w takiej samej pozycji jak ten prawdziwy. Wszystkie te obiekty pozorne służyły jako miejsce dla obserwatora.

Kolejna wojna światowa wraz z rozwinięciem techniki przyniosła również nowe metody i możliwości wykorzystania pozoracji, zanim wybuchła II z wojen światowych, państwa często organizowały defilady w których pokazywały siłę i liczebność swoich wojsk. Adolf Hitler posłużył się fortelem na jednym z licznych przemarszów wojsk. Wiedział on że defilada jest obserwowana przez osoby informujące inne państwa o armii jego kraju. Chciał on pokazać jak duża ilość czołgów posiadał w tamtym momencie, jednak ilość czołgów jaką miał dostępną na defiladzie zdecydowanie go nie zadowalała, nakazał wiec aby po przejechaniu główna drogą defilady czołgi skręcały w boczną uliczkę i zawracały nie spostrzeżone przez nikogo na pozycje startowe i tak w kółko. Plan odniósł sukces, wszystkim zgromadzonym wydawało się że czołgów jest tak wiele że nie da się ich zliczyć. Fortel zastosowany przez Hitlera można uznać za pewien rodzaj pozoracji, dezinformacji. Dzięki wprowadzeniu w błąd wywiadów innych państw Hitler zyskał lekką przewagę psychologiczną w rozmowach politycznych, rządzący innych państw (Francja, Wielka Brytania) w obawie przed kolejną wojną bez sprzeciwu zgodzili się najpierw na Anschluss Austrii a potem na rozbiór Czechosłowacji z późniejszym całkowitym jej zagarnięciem przez hitlerowskie Niemcy.

Jest jeszcze kilka sytuacji w których dezinformacja wpływa znacząco na zyskanie przewagi list Hitlera do Stalina z 14 maja 1941 r. Pisał w nim: [...] Chcę być z Panem krańcowo szczery. Obawiam się, że któryś z moich generałów świadomie odważy się na podobny konflikt, żeby ocalić Anglię od jej losu i zniweczyć moje plany. Krytyczny jest jeden miesiąc. Około 15-20 czerwca planuję rozpocząć zmasowaną dyslokację wojsk na zachód znad Pańskiej granicy. Proszę Pana o niepoddawanie się żadnym prowokacjom, które mogą mieć miejsce ze strony któregoś z moich nieodpowiedzialnych generałów[...]. Stalin tak zaufał Hitlerowi, że nawet po rozpoczęciu wojny nakazywał swoim wojskom unikać prowokacji. Spotęgowało to porażające klęski Armii Czerwonej w 1941 r. W czasie II wojny światowej maskowanie nie dotyczyło już tylko wojsk, ale także całej ludności i terytorium za frontem walczących wojsk. Pozorowanie łączności radiowej, nadawanie fałszywych transmisji na częstotliwościach stosowanych przez przeciwnika, fałszywe dane prasowe to tylko nieliczne przykłady metod stosowanych w okresie II wojny światowej. Obiekty o charakterze strategicznym pozorowane były w rozmaity sposób, Np. tor wyścigowy w pobliżu dworca Białoruskiego w Moskwie, który był na tyle specyficzny że stanowił punkt orientacyjny dla pilotów bombowców, zamaskowano makietami niewielkich domów. Dzięki pozorowanym ruchom wojsk oraz udawanemu uderzeniu nad Donem, ofensywa wojsk radzieckich nad Wołgą zaskoczyła Niemców i odniosła powodzenie. Podczas przeprawy przez Dniepr (1943 r.) zbudowano mosty pozorowane, które były celem ataków niemieckiego lotnictwa, natomiast mosty które tak naprawdę były wykorzystywane do przeprawy, która odbywała się w tylko nocy, były w dzień pozorowane na wraki mostów. Jedną z trudniejszych rzeczy było maskowanie przygotowywanych lotnisk, w celu odwrócenia uwagi od lotnisk rzeczywistych budowano duże ilości lotnisk pozornych. W latach 1942-1945 w ZSRR 2/3 nalotów na lotniska było nalotami na ,,niby?? lotniska. Można otwarcie przyznać że dzięki pozoracji uratowano wiele lotnisk a co za tym idzie ludzi, samolotów. Nie można przewidzieć w jaki sposób i czy tak szybko armia radziecka zdołałaby nacierać gdyby nie miała tak dużego wsparcia ze strony lotnictwa. Jeszcze lepszym przykładem na to iż pozoracja odgrywa ważną role w działaniach wojennych jest bitwa o Anglie, w jej czasie na terenie Wielkiej Brytanii zbudowano ponad 500 lotnisk i innych większych obiektów pozoracyjnych, mimo że fikcyjne lotniska były łatwo rozpoznawane przez interpretatorów zdjęć to jednak w ferworze walki piloci często mylili cele i bombardowali nie te cel co trzeba. Na lotniska rzeczywiste wykonano w czasie wojny 434 naloty natomiast na obiekty pozorowane aż 443 naloty.

Znając znaczenie lotnisk w bitwie o Anglie można śmiało powiedzieć że działania pozoracyjne w znaczącym stopniu przyczyniły się do zwycięstwa Wielkiej Brytanii w tej bitwie. W II wojnie pozoracja nabrała dużego rozmachu, nie tylko ograniczała się do obiektów, produkowano makiety samolotów, prowadzono obronę przeciwlotniczą na fikcyjnych lotniskach, imitowano pola wzlotów, wykonywano loty demonstracyjne, dochodziło nawet do imitowania światła startującego samolotu w nocy. Dla ochrony samolotów przed wykryciem przez radary stosowano pasywne środki przeciwdziałania elektronicznego, jak paski metalowe lub papieru metalizowanego, paski te zrzucane z samolotów odbijały fale elektromagnetyczne wysyłane przez radary. Efekt był taki że na ekranie radaru osoba nie mogła jednoznacznie określić sytuacji w powietrzu.

Największe działania maskujące zrealizowano w 1944 r. podczas inwazji na Francje

W D-day po wylądowaniu aliantów w rejonie Caen Niemcy nie podjęli zdecydowanych działań, sztab niemiecki w Normandii był przekonany, że jest to atak dywersyjny, a główne uderzenie nastąpi w innym miejscu. Reakcja Niemców została spowodowana działaniami aliantów przed inwazją, poprzez dezinformowanie znanych agentów niemieckich, fałszywych wiadomościach radiowych oraz utworzeniu pozornej floty inwazyjnej. Składająca się z barek desantowych zbudowanych z drewna, wyposażona w system świateł przypominających oświetlenie dużej flotylli była w centrum zainteresowania rozpoznania i wywiadu niemieckiego, aby upewnić wroga w dzień alianci pozorowali nawet ruchy wojsk w stronę fikcyjnej floty. Jak widać praca wykonana przez aliantów zaważyła w znacznym stopniu o powodzeniu operacji w początkowej (najtrudniejszej) fazie inwazji na Normandie. Bez przeprowadzonych tak dobrze działań pozorujących inwazja na Francje mogłaby pochłonąć o wiele więcej ofiar a w najgorszym przypadku nawet zakończyć się niepowodzeniem. Jeszcze jednym ciekawym przykładem zastosowania maskowania jest operacja przeprowadzona w 1942 r. w północnej Afryce. Kiedy ofensywa niemiecka zbliżała się do miejscowości El-Alamein, Anglicy rozmieścili makiety samochodów, dział, czołgów oraz obozów które pozorowały 2 dywizje pancerne. W celu jeszcze większej realności fikcyjnych wojsk wytwarzano obłoki kurzu na drogach, dymy z kuchni itp. Dzięki tej akcji Niemcy zdecydowali się na ofensywę dopiero po pewnym czasie. Dzięki ich opieszałości angielskie posiłki zdążyły nadejść w odpowiedniej porze i przejąć inicjatywę strategiczną.

Wszystkie opisane tu przykłady opisują działania maskowania operacyjnego w czasach wojen światowych, jak widać dzięki dobrze przeprowadzonej pozoracji uzyskiwało się przewagę nad zaskoczonym przeciwnikiem, ukryto plan ofensywy nad Wołgą, zmylono niemieckie dowództwo, co do miejsca inwazji na Francje. Widzimy wymierne korzyści z przeprowadzania działań pozorujących, nie wiemy jakby wyglądały przedstawione tu zdarzenia gdyby nie udana akcja maskowania. Jednak można z pewnością stwierdzić że maskowanie uratowało tysiące żołnierzy. Przypuśćmy że Niemcy znaliby miejsce desantu sił alianckich we Francji, można być pewnym że straty po stronie aliantów były by wielokrotnie wyższe. Po skali tych działań widzimy że były one przez dowództwa uważane za bardzo ważne w działaniach wojennych w I i II wojnie światowej, były realizowane skrupulatnie i dokładnie, wojskowi dobrze wiedzieli że dobra pozoracja a wiec i zaskoczenie przeciwnika gwarantuje mniejsze stary po swojej stronie oraz przewagę względną (miejscową). Podsumowując, cel w jakim stosuje się trzy nierozerwalnie ze sobą związane działania pozoracje, dezinformacje, zaskoczenie, dobrze charakteryzuje takie stwierdzenie "Najwyższą umiejętnością w sztuce wojennej jest podporządkowanie nieprzyjaciela bez walki. (...) Należy zastosować wszystkie możliwe środki, żeby zabić w przeciwniku gotowość do walki i wiarę w zwycięstwo. " Pozoracja, dezinformacja czy też zaskoczenie są środkami które w dużym stopniu tym pomagają.

Ubiór maskujący typu ghillie suit

2011-08-31T05:06:00.000-07:00

Ghillie suit ma za zadanie kompletnie zdeformować i ukryć, sylwetkę osoby która go używa. Typowy mundur pokryty jest plamami w kamuflażu, co nie zapewnia dokładnego maskowania trójwymiarowej sylwetki człowieka. Ghillie składający się z dużej ilości wystrzępionych pasków juty przypomina raczej stos trawy lub liści niż człowieka, gdyż rozbija sylwetkę człowieka w trój wymiarze i nie pozwala na identyfikację obiektu, w odróżnieniu od wcześniej wspomnianego zwykłego dwuwymiarowego munduru.

Rys. Broń na zdjęciu celowo niesamaskowana

UWAGA

„GHILLIE SUIT” NIE CZYNI UŻYTKOWNIKA NIEWIDZIALNYM A JEDYNIE TRUDNIEJSZYM DO ZAUWAŻENIA. POWINNO ONO BYĆ UZUPEŁNIONE O DODATKOWE ŚRODKI KAMUFLAŻU – (ROŚLINNOŚĆ).

Bardzo dobrze wykonane ghillie pozwala na skryte podejście i obserwację celu nawet z bardzo bliskiej odległości. Podczas szkolenia snajperskiego w wielu krajach (USA, Niemcy, Wlk. Brytania) jednym z etapów takiego kursu jest przebycie pola pokrytego różną roślinnością w wykonanym przez siebie stroju i oddanie celnego strzału.

Należy pamiętać o tym, że pole znajduje się pod dokładną obserwacją instruktorów, którzy starają się odnaleźć snajpera.

Pomimo ogromnych zalet ghillie suit wykonywanych przez żołnierzy we własnym zakresie posiadają niestety kilka wad: są ciężkie, łatwopalne (ten problem można jednak rozwiązać impregnując strój, a jako bazę użyć kombinezonu z nomexu lub innego niepalnego materiału.), niewygodne oraz mało przewiewne, co może spowodować przegrzanie się ciała. Ghillie suit może maskować nie tylko w terenie lesistym. W razie potrzeby można wykonać ghillie zimowe lub pustynne. Do uzupełnienia ghillie suit należy wykorzystywać roślinność znajdującą się w rejonie działania. Jak już wspomniano ghillie suit jest stosunkowo ciepłym strojem (wykonując strój na okres letni należy wyciąć na plecach otwór i w to miejsce wszyć gęstą siatkę, poprawi to nieco wentylację). Ostatecznie sprawdzenie maskujących własności ghillie suit powinno się wykonać w terenie, rozłożyć je i obejrzeć z kilku perspektyw. Jeśli jakiś element rzuca się w oczy, należy go poprawić. Na koniec warto przebrać się w ghillie suit, zająć stanowisko w terenie i poprosić niezależnego obserwatora o ocenę, ghillie suit powinno być przenoszone i przechowywane w specjalnym opakowaniu (może to być np. mały plecak lub worek).

Zasady poruszania się zespołu snajperskiego i nawigacja.

2011-08-31T04:57:00.000-07:00

Ze względu na niewystarczającą siłę ognia, snajper nie może narażać sie na wykrycie, które spowodowałoby konieczność prowadzenia standardowej walki z przeciwnikiem. Dlatego też

a) Kiedy to możliwe, działanie snajpera powinno być zabezpieczane przez element wspierający np. drużyna/pluton piechoty. Element wsparcia odpowiada za ubezpieczenie przemieszczania snajpera w rejon działania tak aby zapewnić mu bezpieczeństwo i swobodę.

Ponadto w razie wykrycia snajpera pododdział wspiera go i prowadzi walkę z przeciwnikiem. Snajper musi przestrzegać następujących zasad gdy działa z pododdziałem wsparcia/ubezpieczenia:

1. Dowódca pododdziału wsparcia dowodzi całością (w tym snajperem).

2. Snajper jest integralnym elementem pododdziału wsparcia.

3. Snajper używa tego samego umundurowania jak pododdział wsparcia.

4. Snajper działa w ugrupowaniu pododdziału.

5. Broń snajpera noszona jest w taki sposób, aby przeciwnik nie mógł jej w łatwy sposób wykryć (np. w pokrowcach blisko ciała, wzdłuż ciała).

6. Całe specjalistyczne wyposażenie snajpera (optyka, ghillie suit itp.) musi być ukryte np. w plecaku.

b) Gdy snajper oddziela się od pododdziału wsparcia od tego momentu działa samodzielnie. Poniżej podano dwie techniki odejścia snajpera od (zespołu):

1. Pododdział wsparcia ubezpiecza snajpera, gdy ten przygotowuje się do wykonania działania:

a) Snajper ubiera ghillie i maskuje siebie i swoje wyposażenie (jeżeli wymaga tego zadanie).

b) Snajper upewnia się, że posiada całe niezbędne wyposażenie, a pozostałe chowa (jeżeli wymaga tego zadanie).

c) Gdy snajper jest przygotowany do działania i zajmie odpowiednie stanowisko pododdział wsparcia opuszcza rejon działania.

d) Gdy pododdział wsparcia odchodzi, snajper czeka odpowiednio długo aby zarówno działanie pododdziału wsparcia nie wpływało na działanie snajpera i odwrotnie. Po tym czasie opuszcza rejon i udaje się w rejon stanowiska tymczasowego.

Pododdział wsparcia wykonuje krótki postój w punkcie odejścia snajpera. Snajper również zatrzymuje się wybiera ukrycie, upewniając się, że wszyscy znają swoje położenie. Wtedy też pododdział wsparcia odchodzi z rejonu pozostawiając go na stanowisku ( w wyznaczonym rejonie) .

Snajper pozostaje w ukryciu tak długo, aż pododdział wsparcia nie opuści ich rejonu działania. Snajper przystępuje wtedy do przygotowania się do wykonania zadania, a następnie przemieszcza się w rejon stanowiska tymczasowego. Ten typ działania wykorzystuje się miedzy innymi w rejonie zurbanizowanym.

c) Wybierając trasę przemieszczania snajper musi znać jej zalety i wady. Następujące zasady wybierania drogi marszu które powinny być brane pod uwagę:

1. Unikać znanych przeszkód i stanowisk przeciwnika.

2. Wybierać teren, który zapewni najlepsze maskowanie i ukrycie.

3. Korzystać z terenów takich jak (bagna, gęste lasy, itd.), które ze względu na trudności w pokonywaniu są omijane przez standardowe pododdziały jeśli jest możliwość i teren na to pozwala należy unikać zostawiania śladów, a więc należy poruszać się po terenie skalistym, kamienistym, utwardzonym lub tzw.; wodą czyli strumieniami, rzekami, lub jakimikolwiek ciekami wodnymi czy też brzegami akwenów jak: stawy, jeziora, rozlewiska itp.:

4. Nie korzystać z dróg, albo ścieżek.

5. Unikać zabudowanych lub zaludnionych obszarów.

6. Unikać obszarów gdzie występuje wzmożone działanie partyzantki przeciwnika.

d) Snajper musi zawsze zakładać, ze rejon w którym działa jest pod obserwacją przeciwnika. Ze względu na opisywaną wcześniej niemożliwość prowadzenia konwencjonalnej walki z przeciwnikiem, zespół snajperski porusza się w jednym szyku. Charakterystyka tego szyku jest następująca:

1. Na czele porusza się obserwator za którym przemieszcza się snajper.

2. Sektor obserwacji dla obserwatora to sektor od godz. 3 do godz. 9, sektor obserwacji snajpera to sektor pomiędzy godziną 9 a 3 godziny (sektory musza się uzupełniać do 360 stopni).

3. Członkowie zespołu cały czas utrzymują kontakt wzrokowy, nawet gdy wykonują zadanie w postawie leżącej.

4. Odległość pomiędzy członkami zespołu nie powinna być większa niż 20 m i stale utrzymywana.

5. Snajper reaguje na każde zachowanie obserwatora.

6. Dowódca zespołu ustala techniki przemieszczania i drogę marszu.

7. Dowódca zespołu ustala punktu spotkania.

Snajper (zespół) nigdy nie powinien dopuścić do standardowego kontaktu ogniowego z przeciwnikiem. Zespół musi znać techniki zrywania kontaktu z przeciwnikiem i trenować je tak długo aż staną się reakcjami naturalnymi.

MAPY - WOJSKOWY SYSTEM MELDUNKOWY

2011-08-31T04:47:00.000-07:00

Odwzorowanie Uniwersalne Poprzeczne Merkatora (UTM)

Dla map topograficznych opracowanych na obszar odpowiedzialności NATO preferowanym odwzorowaniem jest uniwersalne walcowe poprzeczne odwzorowanie Merkatora (UTM - Universal Transverse Mercator).

Odwzorowanie UTM zostało zaprojektowane pomiędzy 80° szerokości geograficznej południowej i 84° szerokości geograficznej północnej z następującymi cechami :

· powierzchnia elipsoidy jest podzielona na 60 stref po 6° każda, ponumerowanych kolejno od 1 do 60, w których strefa o numerze 1 znajduje się pomiędzy 180° i 174° długości geograficznej zachodniej - wzrost numerów stref na wschód (wyjątek stanowi strefa 32 między 56° i 64° szerokości geograficznej północnej, która jest tu rozszerzona do 9° czyli od 3° do 12° długości geograficznej wschodniej, natomiast strefa 31 wskutek tego ma tylko 3° długości, czyli od 0° do 3° długości geograficznej wschodniej,

· każda strefa ma jednolity system współrzędnych prostokątnych

Układ współrzędnych prostokątnych płaskich UTM

Zalecanym układem współrzędnych prostokątnych płaskich do stosowania na wojskowych mapach jest układ współrzędnych UTM oparty na uniwersalnym poprzecznym odwzorowaniu Merkatora (UTM).

Współrzędne prostokątne płaskie – są to wartości wyrażone w liniowych jednostkach miary, oznaczające odległość danego punktu od linii przyjętych za osie układu.

Początkiem układu współrzędnych prostokątnych płaskich jest punkt przecięcia południka środkowego strefy z równikiem.

Wszystkie strefy mają jednolity układ współrzędnych o następujących właściwościach :

· osie układu współrzędnych są oznaczone jako E (rzędna), N (odcięta) i przedstawiane w kolejności E, N - według zasady „RIGHT AND UP” (RAU), to znaczy „w prawo i w górę”,

· współrzędne punktu początkowego wynoszą odpowiednio: Eo = 500 000 m, No = 0 m (dla półkuli północnej), No = 10 000 000 m (dla półkuli południowej)

Siatka meldunkowa UTM

Siatka meldunkowa UTM jest wojskową siatką odniesienia MGRS ( Military Grid Reference System ) pokrywającą w systemie metrycznym odwzorowanie UTM. Siatka meldunkowa UTM stosowana jest na mapach topograficznych i wykorzystywana podczas dowodzenia do ustalania położenia własnego, przedmiotów terenowych lub innych obiektów oraz wskazywania celów. Dane określane według tej siatki stanowią podstawowy element treści każdego meldunku, nawiązującego do mapy topograficznej.

System meldunkowy UTM został zaprojektowany dla obszaru globu ziemskiego pomiędzy równoleżnikami 80º S i 84º N jest w ten sposób powiązany z odwzorowaniem UTM. W celu jednoznacznego określenia położenia punktu na powierzchni Ziemi w systemie meldunkowym UTM zastosowano :

· kombinację liter i cyfr dla oznaczenia numeru strefy odwzorowawczej i odpowiedniego pasa;

· siatkę współrzędnych prostokątnych płaskich (siatkę kilometrową) w każdej strefie odwzorowania UTM;

· podział powierzchni każdej strefy na kwadraty 100-kilometrowe;

· oznaczenie dwoma literami położenia każdego kwadratu 100-kilometrowego w strefach, stosując zapis: oznaczenie kolumny, oznaczenie pasa.

Pierwszy stopień podziału ( pola strefowe ) Cechy siatki meldunkowej są następujące :

1. Obszar siatki określony jest między 80º szerokości geograficznej południowej i 84º szerokości geograficznej północnej. Sześciostopniowe strefy UTM począwszy od 180º długości geograficznej zachodniej są ponumerowane od 1 – 60 w kierunku wschodnim. Wyjątki stanowią strefy 31 (3º) i 32 (9º) między równoleżnikami 56º i 64º szerokości geograficznej północnej.

2. Obszar pomiędzy 80º szerokości geograficznej południowej i 84º szerokości geograficznej północnej jest podzielony na 19 poziomych osmiostopniowych pasów i pas dwudziesty dwunastostopniowy, pomiędzy 72º i 84º szerokości geograficznej północnej. Pasy te są opisane dużymi literami łacinskimi z południa na północ od litery C do litery W z pominięciem litery I i O oraz literą X (pas dwunastostopniowy).

Przy takim oznaczeniu pole strefowe (oczko siatki) będzie miało oznaczenie liczbowe oznaczające słup, na drugim literowe oznaczające pas.

Dla obszarów okołobiegunowych kuli ziemskiej położonych powyżej 84° szerokości geograficznej północnej oraz 80° szerokości geograficznej południowej, których nie obejmuje system meldunkowy UTM skonstruowano system meldunkowy UPS (Universal Polar Stereographic).

Drugi stopień podziału ( kwadraty 100 kilometrowe w polu strefowym).

Kwadraty 100 kilometrowe są wykreślone w stosunku do południka środkowego w każdej strefie oraz w stosunku do równika w kierunku biegunów. Tak więc na równiku z każdej strony południka środkowego, strefy będą miały po trzy pełne 100 kilometrowe słupy i część czwartego. Ponieważ wartość liniowa 1º na równiku wynosi ok. 111 km zatem połowa sześciostopniowej strefy będzie miała wartość ok. 333 km. Każda strefa na równiku ma 6 pełnych 100 kilometrowych słupów i 2 niepełne.

Oznaczenie 100 kilometrowych słupów w polach strefowych jest następujące :

· słupy 100 kilometrowe na równiku, poczynając od południka 180º długości geograficznej zachodniej na wschód, są oznaczone dużymi literami od A do Z, z wyjątkiem liter I oraz O.

· każda strefa na równiku ma 6 pełnych i 2 niepełne słupy 100 kilometrowe - dla oznaczenia tych słupów w strefie potrzeba 8 kolejnych liter alfabetu. Ponieważ alfabet od litery A do Z ( z wyjątkiem I oraz O) posiada 24 litery, zatem można nimi w sposób ciągły oznaczyć słupy 100 kilometrowe w trzech kolejnych 6º strefach wzdłuż równika o łącznej długości 18º. Wynika z tego, że co 18º długości geograficznej w kolejnych trzech strefach oznaczenia literowe słupów 100 kilometrowych będą się powtarzać.

Oznaczenie 100 kilometrowych pasów w polach strefowych jest następujące

· w strefach nieparzystych (1, 3, 5, 7, ... itd.) na półkuli północnej 100 kilometrowe pasy równoleżnikowe, od równika na północ są oznaczone literami od A do V (z pominięciem liter I oraz O), zaś na półkuli południowej są oznaczone literami od A do V w przeciwnym kierunku (z pominięciem liter I oraz O), od równika na południe. Ponieważ liter tych jest 20 zatem co 2000 km, w kierunku biegunów opis literowy pasów 100 kilometrowych na obu półkulach powtarza się.

· w strefach parzystych (2, 4, 6, 8, ... itd.) 100 kilometrowe pasy równoleżnikowe są oznaczone na półkuli północnej od równika na północ literami od F do V (z pominięciem liter I oraz O) i po 1500 km ponownie opisane od A do V. Na półkuli południowej od równika w kierunku bieguna opis 100 kilometrowych pasów zaczyna się od litery E do A i po 500 km oznaczenia literowe zaczynają się ponownie od V do A.

Ponieważ strefy południkowe w odwzorowaniu UTM w miarę oddalania się od równika zwężają się, w większych szerokościach geograficznych skrajne 100 kilometrowe słupy odpadają (zanikają) w poszczególnych strefach.

Poprzez powiązanie konstrukcji 100 kilometrowych słupów i pasów w polach strefowych odwzorowania UTM z południkiem środkowym każdej strefy oraz równikiem powstał układ współrzędnych prostokątnych płaskich w systemie meldunkowym UTM.

W obrębie stukilometrowych kwadratów dalszy dokładniejszy podział systemu meldunkowego UTM jest oparty na siatce kilometrowej. Odstęp linii siatki kilometrowej jest uzależniony od skali mapy, na którą siatka jest nadrukowana.

CHARAKTERYSTYKA MAP I ICH ELEMENTY SKŁADOWE.

2011-08-31T04:43:00.000-07:00

Mapa jest jednym z podstawowych dokumentów dowódcy, na podstawie którego analizuje otrzymane zadanie bojowe, prowadzi kalkulacje zamierzeń, ocenia położenie, podejmuje decyzję, stawia zadania podwładnym, organizuje współdziałanie, wskazuje cele do niszczenia, melduje przełożonemu o realizacji otrzymanego zadania, orientuje się w terenie itp.

Na temat przeznaczenia wojskowych map topograficznych w poszczególnych skalach we wszystkich armiach istnieje zgodność poglądów. Mapa topograficzna traktowana jest jako stały przewodnik każdego dowódcy i oficera sztabu, jest podstawowym dokumentem dowodzenia, orientowania się w terenie; w wojskach rakietowych i artylerii służy do kierowania ogniem.

Mapa, jest to przedstawienie na płaszczyźnie dowolnego obszaru Ziemi (kuli ziemskiej) w pomniejszeniu (skali) z uwzględnieniem kulistości Ziemi.

Mapa zawiera 3 elementy :

- rzeźbę terenu - na współczesnych mapach przedstawioną sposobem warstwicowym;

- pokrycie terenu - przedstawione za pomocą umownych znaków topograficznych;

- osnowę matematyczną - czyli odwzorowanie kartograficzne, układy współrzędnych i odpowiadające im siatki, skale i podziałki, elementy magnetyczne (uchylenie i zboczenie magnetyczne, zbieżność południków, roczna zmiana zboczenia magnetycznego), podziałka kątów nachylenia, klucz warstwic oraz system podziału na arkusze (godło mapy).

Plan, jest to zmniejszony obraz niewielkiego obszaru kuli ziemskiej przedstawiony na płaszczyźnie, bez uwzględnienia kulistości Ziemi.

Plan zawiera 2 elementy (elementy fizyczno - geograficzne) :

- rzeźbę terenu - na współczesnych mapach przedstawioną sposobem warstwicowym;

- pokrycie terenu - przedstawione za pomocą znaków topograficznych;

W porównaniu z mapą topograficzną na planach brak jest elementu osnowy matematycznej – plany nie są wykonywane w odwzorowaniu kartograficznym, brak na nich współrzędnych.

Podział map topograficznych.

Klasyfikacja map ma znaczenie zarówno naukowe jak i praktyczne, ułatwia bowiem ustalenie cech łączących mapy między sobą i wskazuje na różnice w ich sporządzaniu i użyciu.

Ze względu na przedmiot przedstawienia ( powierzchnia Ziemi lub innych planet, czy sklepienia niebieskiego ) mapy dzielimy na mapy geograficzne i mapy astronomiczne.

Mapy geograficzne ze względu na treść dzieli się na mapy geograficzne ogólne i specjalne tzw. tematyczne.

Mapy geograficzne ogólne przedstawiają krajobraz geograficzny tzn. elementy naturalne (rzeźba terenu, morza, oceany, rzeki i jeziora, lasy, bagna, łąki, sady) oraz elementy sztuczne, będące dziełem człowieka (osiedla, koleje, drogi, granice polityczne i administracyjne itp.)

Mapy geograficzne specjalne (tematyczne) przedstawiają jeden lub kilka wybranych elementów terenu, względnie też na tle elementów ogólnogeograficznych eksponują inne elementy środowiska geograficznego, zjawisk przyrody lub życia społecznego człowieka.

Mapy geograficzne ogólne dzieli się na trzy grupy :

a) mapy topograficzne;

b) mapy przeglądowo-topograficzne;

c) mapy przeglądowe.

Charakterystyka map topograficznych.

MAPY WIELKOSKALOWE traktowane są jako pomiarowe dokumenty techniczne i służą głównie dla potrzeb gospodarki narodowej. W wojsku używa się je do szczegółowego studiowania i planowania rejonów wykonywania budowli i urządzeń inżynieryjnych oraz trwałych urządzeń obronnych. Wykorzystuje się je również do oceny ważnych z taktycznego punktu widzenia elementów i wycinków terenu, takich jak przeszkody wodne, miasta itp.

mapa topograficzna skala 1: 25 000 (seria M853)

Mapę wykorzystuje się do szczegółowej oceny ważnych fragmentów terenu, np. do prac inżynieryjnych, rozwijania elementów stanowisk dowodzenia, na odcinkach forsowania przeszkód wodnych, podczas obrony w terenie zurbanizowanym oraz w rejonach desantowania.

MAPY ŚREDNIOSKALOWE mają jednolite umowne znaki topograficzne, jednak ich treść w miarę zmniejszania się skali jest nieco uboższa, podlega bowiem tzw. generalizacji ilościowej i jakościowej. W wojsku są używane przez wszystkie rodzaje wojsk i służb prawie na wszystkich szczeblach dowodzenia.

mapa topograficzna skala 1: 50 000 (seria M755)

Podstawowa mapa taktyczna dla dowódców pododdziałów, oddziałów i związków taktycznych, do planowania i dowodzenia wojskami w czasie działań. Może być używana do orientowania się w terenie, rozpoznania i oceny terenu, planowania logistycznego, realizacji misji pokojowych, zwalczania klęsk żywiołowych, ewakuacji i sporządzania określonych dokumentów.

mapa topograficzna skala 1: 100 000 (seria M653)

Przeznaczona dla dowódców oraz sztabów oddziałów i związków taktycznych wojsk lądowych przy organizacji i prowadzeniu działań operacyjnych i taktycznych. Może być stosowana do orientowania się w terenie i oceny terenu, prowadzenia działań bojowych, planowania logistycznego, realizacji określonych misji pokojowych, zwalczania klęsk żywiołowych, ewakuacji i sporządzania określonych dokumentów.

MAPY MAŁOSKALOWE przedstawiają teren w dużym uproszczeniu ( są mocno zgeneralizowane ), przy czym odnosi się to zarówno do elementów sytuacji jak i rzeźby. Mapy te stosowane są do takich prac i zadań, które nie wymagają dokładnych danych o terenie, a swym zasięgiem obejmują znaczne obszary.

mapa topograficzna skala 1: 250 000 (seria 1501) Joint Operations Graphic

Przeznaczona dla dowódców oraz sztabów oddziałów, związków taktycznych i operacyjnych wojsk lądowych, sił powietrznych i marynarki wojennej. Służy do ogólnej oceny terenu, planowania i organizacji działań oraz do dowodzenia wojskami w działaniach taktycznych, operacyjnych i strategicznych. Wykorzystuje się również w działaniach manewrowych i w czasie przemarszów.

mapa topograficzna skala 1: 500 000 (seria 1404) WORLD

Mapa do analizy i ogólnej oceny terenu, do planowania operacji, organizowania współdziałania i dowodzenia wojskami na szczeblu operacyjno-strategicznym.

mapa topograficzna skala 1: 1 000 000(seria CRM 1000) Common Regional Map

Mapa do analizy i wstępnej oceny na dużych obszarach: rubieży wodnych, sieci komunikacyjnej i dużych aglomeracji miejskich. Do planowania operacji na szczeblu operacyjno-strategicznym.

DZIAŁANIA W TERENIE ZABUDOWANYM

2011-08-31T01:55:00.000-07:00

Coraz częstsze działania w terenie zurbanizowanych, przyjęta taktyka zakładająca działania małych świetnie wyszkolonych i uzbrojonych grup dokonujących precyzyjnych ataków na bazy, budynki., rozwój przestępczości zorganizowanej i zetknięcie się policji z ciężko uzbrojonymi, gotowymi na wszystko, biorącymi zakładników przestępcami doprowadziło wśród wojskowych i policyjnych jednostek specjalnych do rozwoju taktyki określanej w USA mianem:

CQB

CQB to skrót od Close Quarter Battle czyli Walka na małych odległościach i obejmuje metody i taktykę walki w budynkach, na ulicy, w ciasnych alejkach i innych miejscach gdzie widoczność i mobilność są ograniczone.

Zarówno CQB jak i MOUT (Military Operations in Urban Terrain ) związane są z działaniami w terenie zabudowanym, jednak MOUT określa głównie działania w skali makro ( zarządzanie większymi oddziałami, wykorzystanie opancerzonych pojazdów itd.) o tyle CQB obejmuje działania w skali mikro, i odpowiada na pytanie jak mała grupa lub oddział piechoty powinien walczyć w terenie zabudowanym, w pomieszczeniach tak by osiągnąć zadany cel przy minimalnych stratach.
Taktyka i szkolenie CQB obejmuje takie zagadnienia jak:

Ø broń i amunicja najbardziej odpowiednie dla tego typu działań

Ø specjalistyczne oporządzenie takie jak kamizelki kuloodporne i urządzenia noktowizyjne

Ø materiały wybuchowe

Ø procedury nawiązywania walki, zabezpieczania sektorów, czyszczenia pomieszczeń itd.

Ø poruszanie się w sekcji

Ø taktyka

Zazwyczaj tylko elitarne oddziały wojskowe – siły specjalne i specjalistyczne jednostki policji są szkolone w CQB. Należy również nadmienić, że wojskowa taktyka CQB zasadniczo różni się od odpowiednika policyjnego, głównie z powodu tego że wojsko zazwyczaj działa w ugrupowaniu przeciwnika, natomiast policja działa na swoim terenie. Armie często działające w terenie zabudowanym również mogą ćwiczyć elementy taktyki CQB. Spośród taktyk CQB możemy więc wyróżnić 3 jej rodzaje wynikające z przeznaczenia dla 3 różnych rodzajów jednostek:

a) Policyjne jednostki antyterrorystyczne ( np. S.W.A.T. , S.P.A.T )

b) Wojskowe jednostki specjalne ( NAVY SEALS, Delta Force, GROM )

c) Wojskowe Elitarne oddziały piechoty i aeromobilne ( Rangers, Green berets)

Działanie w mieście, w uliczkach, alejkach, podziemiach i pomieszczeniach coraz częściej stają się nie tylko polem działania policyjnych oddziałów antyterrorystycznych ale i wojskowych jednostek specjalnych a nawet regularnych oddziałów wojskowych. Prowadzone od wielu lat studia nad tym zjawiskiem dowiodły, iż walka w warunkach miejskich wymaga nie tylko specyficznej taktyki i wyszkolenia ale w równym stopniu specjalistycznego ekwipunku i broni. Opisując ów specjalistyczny sprzęt i ekwipunek idealnym przykładem będą oczywiście policyjne jednostki antyterrorystyczne takie jak S.W.A.T , które już z założenia przeznaczone są niemal wyłącznie do działań typu CQB- Close Quarter Battle. Nie należy jednak zapominać o jednostkach wojskowych, takich jak amerykańska Delta czy polski Grom. One również z racji częstego operowania w budynkach opracowały własne wyposażenie dostosowane do warunków wojennych. Warto jednak zaznaczyć że taktyki wojskowe i policyjne coraz bardziej się do siebie zbliżają i to nie tylko ze względu na teren działania. Dziś policjant jednostki antyterrorystycznej może równie dobrze napotkać przeciwnika uzbrojonego w wojskową broń wobec którego będzie musiał zastosować wojskowe metody, tak jak i żołnierz w szturmowanym budynku może napotkać nieuzbrojonego cywila.

MASKOWANIE BEZPOŚREDNIE

2011-08-31T01:29:00.001-07:00

Maskowanie bezpośrednie obejmuje: ukrycie sił i środków oraz elementów ugrupowania bojowego pododdziału, zamiaru jego działania, maskowanie rozbudowy inżynieryjnej terenu, zapór, stanowisk dowódczo-obserwacyjnych, dróg manewru, dowozu i ewakuacji. Maskowanie powinno być realizowane poprzez przystosowanie sprzętu bojowego i uzbrojenia do szaty roślinnej i otaczającego terenu. Właściwe maskowanie i umiejętność zachowania się w każdych warunkach terenowych są prawie tak ważne jak umiejętność celnego strzelania. W celu uniknięcia starcia z przeciwnikiem lub podczas ucieczki maskowanie i ukrycie stają się niezwykle istotne. Dobrze wyszkolony snajper nie będzie zmieniał swojej kryjówki w dzień, lecz przeznaczy go na odpoczynek. Dopiero pod osłoną nocy zmieni swoje miejsce. Ale nawet panujące ciemności nie zwalniają od obowiązku stosowania maskowania.

Maskowanie indywidualne kieruje się prostą zasadą: ma nas skutecznie chronić przed najliczniejszymi czujnikami na polu walki, jakimi są ludzkie oczy.

Maskowanie osiąga się poprzez:

- wykorzystanie naturalnych warunków maskujących terenu;

- maskowanie świetlne i dźwiękowe;

- deformację sprzętu i obiektów wojskowych;

- malowanie maskujące

- wykorzystanie naturalnej i sztucznie ograniczonej widoczności.

Przeciwnik wykrywa i rozpoznaje wojska oraz ich działania po cechach wyróżniających je w terenie. Do cech tych należą:

- kolor powierzchni obiektów;

- wymiary i kształt obiektów;

- cienie padające od obiektów i cienie własne;

- błysk, odblask od szkieł i części metalowych;

- działanie wojsk, ich manewr, dźwięk, ogień, dym, kurz, praca na radiostacjach itp.;

- zapach przygotowywanych posiłków, paliwa przy tankowaniu pojazdów, dymu ognisk itp.;

- ślady działania wojsk: wydeptane place i ścieżki, koleiny, nowe drogi, miejsca przed lufami armat, ślady ognisk, pozostałości materiałów budowlanych i opakowań środków materiałowych, świeży wyrąb roślinności;

- zdolności obiektów do odbijania fal elektromagnetycznych i promieni podczerwonych.

Wkw 12,7mm karabin TOR

2011-08-30T02:43:00.000-07:00

Przeznaczenie karabinu

12,7 mm Wielkokalibrowy Karabin Wyborowy (WKW) jest przeznaczony do niszczenia sprzętu technicznego z odległości do 2000 m, (lekko opancerzone pojazdy terenowe, cele osłonięte lekkimi osłonami polowymi, samoloty i śmigłowce na lotnisku, stacje radiolokacyjne, urządzenia techniczne, urządzenia optoelektroniczne) oraz siły żywej z odległości do 1200 m. Może być stosowany w klimacie umiarkowanym i zimnym. Dla 12,7 mm WKW przewiduje się obsługę jednoosobową.

Zakres granicznych temperatur użytkowania wynosi od - 40°C do + 50°C.

Dane taktyczno-techniczne karabinu.

zasada działania broń powtarzalna

układ karabinu bull-pup

kaliber 12,7 mm

nabój 12,7x99 mm (.50 Browning)

masa karabinu (z lunetą i pustym magazynkiem) 15,8 kg

długość całkowita 1350 mm

długość lufy 880 mm

gabaryty broni w stanie rozłożonym (ok): 1350x380x240 mm

prędkość pocisku V_10śrmin 860 m/s

prędkość pocisku na 2000 m V₂₀₀₀~3OO m/s

pojemność magazynka (dwurzędowy) 7 naboi

energia odrzutu broni max 30 J

siła odrzutu (max) 2140 N

siła nacisku na język spustowy (regulowana) 9÷25 N

odległość ognia celowanego 1700 m

celownik optyczny LEUPOLD Mark 4 4,5÷14x50 LR/T Mil. Dot.

mocowanie celowników szyna Picatinny (MIL-STD-1913)

Karabin TRG 21 Sako

2011-08-30T02:36:00.000-07:00

Do ręcznie powtarzalnych karabinów wyborowych należy jeden z najlepszych na świecie TRG 21 fińskiej firmy SAKO. Broń ta reprezentuje najwyższy poziom jeśli chodzi o rozwiązania konstrukcyjne, technologię wykonania i zastosowane materiały.

TRG 21 zasilany jest dwurzędowym magazynkiem pudełkowym o pojemności 10 nabojów kalibru 7,62 mm x 51 NATO. Przeładowanie broni dokonuje się przez operowanie czterotaktowym zamkiem suwliwo-obrotowym (tzw. mauserowska zasada działania). Zamek ma na czole trzy rygle, rozmieszczone co 120 stopni - ogranicza to kąt obrotu zamka do 60 stopni i przez to przyspiesza przeładowanie.

W karabinie zastosowano ciężką, precyzyjnie wykonaną "swobodnie pływającą" lufę (z ang. free floating barrel). Oznacza to, że zamocowana w komorze zamkowej lufa nie styka się z żadną inną częścią broni, w tym również z łożem (pomiędzy łożem, a lufą jest niewielka szczelina powietrzna). Zaletą takiego rozwiązania jest zwiększenie celności broni, bowiem na lufę nie działają w miejscu jej mocowania do łoża żadne siły.

Łoże i stała kolba karabinu wykonane są z poliuretanu, a wewnątrz kolby znajdują się aluminiowe wzmocnienia, znacznie podwyższające jej mechaniczną wytrzymałość.

Odpowiedni kształt kolby i zastosowane mechanizmy regulacji wysokości i pochylenia poduszki policzkowej oraz długości kolby, pozwalają dostosować broń do indywidualnej budowy strzelca. Regulować można także mechanizm spustowy w przedziale sił 10 – 25 N oraz kątowe położenie i drogę języka spustowego.

Karabin TRG 21 w wersji wojskowej standardowo wyposażony jest w składany dwójnóg, pas transportowy, mechaniczne przyrządy celownicze oraz nakręcane na wylot lufy wielofunkcyjne urządzenia wylotowe i tłumik dźwięku. W wersji cywilnej, broń pozbawiona jest muszki i szczerbinki oraz całego oprzyrządowania wojskowego.

Dzięki najnowocześniejszym rozwiązaniom konstrukcyjnym TRG 21 jest karabinem bardzo celnym. Przy strzelaniu wyczynową amunicją Super Match na odległość 1500 m uzyskuje skupienie 10 strzałów wynoszące jedynie 15 cm

Przystrzeliwanie karabinu TRG

2011-08-30T02:31:00.000-07:00

Karabin przystrzeliwuje się :

- po przyjęciu go do pododdziału

- po naprawie i wymianie części, które mogą zmienić jego celność

- po zaobserwowaniu w czasie strzelania odchylenia średniego punktu trafienia(ŚPT) lub rozrzutu pocisków nie spełniającego warunku skupienia

- w dniu techniki (nie więcej niż 15% stanu broni)

W warunkach bojowych celność karabinów należy sprawdzać przy każdej nadarzającej się okazji.

Przed przystrzelaniem karabinu należy szczegółowo go przejrzeć i usunąć wykryte niesprawności

Karabin przystrzeliwać pod nadzorem dowódcy kompanii(baterii, plutonu), na strzelnicy lub w osłoniętej przed wiatrem części strzelnicy, przy normalnym oświetleniu.

Celność karabinu sprawdzają i przystrzeliwują żołnierze której broń została przydzielona strzelcy wybrani przez dowódcę pododdziału.

PARAMETRY PRZYSTRZELIWANIA TRG

Przystrzeliwać karabin indywidualnie, postawa leżąca, broń na dwójnogu

Odległość – 100m

Ilość nabojów – 3

Tarcza do przystrzeliwania

Skupienie prawidłowe do 80 mm

Odległość ŚPT od PK – max 30 mm

Przesunięcie muszki o 1 działkę/ = 10cm/100m = 0-01. O 1 obrót = .......

Luneta – powiększenie 12x

Przesuwać siatkę – pionowo – 1 klik .... 25yd

- poziomo – 1 klik ....0,1mil

Przystrzeliwać 3 strzałami co kilka minut.

Skupienie prawidłowe do 40 mm

Odległość ŚPT od PK – max 13mm

Przesunąć siatkę bębnami nastawy i poprawki kierunku.

Po odkręceniu korków należy zdjąć pierścienie i Ułożyć je tak aby wskazywały nastawę „1” i poprawkę boczną „0”

W CELU PRZYGOTOWANIA BRONI SNAJPER PRZYSTRZELIWUJE JĄ DAJĄC MAX 1 STRZAŁ CO OK. 1h. POTEM CZYŚCI BROŃ, POZWALA JEJ OSTYGNĄĆ, OD NOWA WYKONUJE WSZYSTKIE CZYNNOŚCI. BROŃ POWINNA BYĆ PRZYGOTOWYWANA W WARUNKACH ZBLIŻONYCH DO PRZEWIDYWANYCH W CZASIE WYKONYWANIA ZADANIA I NA ODLEGŁOŚCIACH 300 I WIĘCEJ m.

Rozpoznanie i dozorowanie zagrożeń powstających w terenie zurbanizowanym.

2011-08-29T11:45:00.001-07:00

Czas jest czynnikiem bardzo czułym na złożoność i zmienność narastających zagrożeń. Populacja terenów zurbanizowanych podlega dynamicznym zmianom, a krytyczne aspekty tego wymiaru muszą być uaktualnione oraz potwierdzone jako wstęp do prowadzenia operacji w terenie zurbanizowanym.

Rozpoznanie dostarcza kluczowych informacji dotyczących zagrożeń, struktury oraz stanu populacji, a także szczegółów dotyczących rodzaju zabudowy. Sukces działań w terenie zabudowanym (zurbanizowanym) w dużej mierze zależy od sukcesu realizacji działań rozpoznawczych.

Wielkim wyzwaniem dla rozpoznania jest złożoność terenów miejskich, na którą składają się obiekty zbudowane przez człowieka jak i teren naturalny.

Dowódcy muszą rozumieć specyfikę i wyzwania podczas planowania działań rozpoznawczych tj. możliwości rozmieszczenia źródeł informacji, rozważyć ich możliwości działania, ograniczenia, potrzeby, aktualne rozmieszczenie oraz ustalić priorytety rozpoznawcze.

Bardzo ważną rolę w działaniach rozpoznawczych odgrywają możliwości technicznego zobrazowania. Nawet na poziomie taktycznym pododdziały powinny wykorzystywać bezpilotowe środki rozpoznawcze (BSR), pojazdy z zamontowanymi środkami elektro-optycznymi, kamery (zarówno własne zamontowane na potrzeby zobrazowania sytuacji jak i cywilnej infrastruktury oraz wszelkie inne istniejące systemy techniczne, w celu uzyskania wiarygodnych informacji). Należy pamiętać, iż struktura terenu zabudowanego może wpływać na zniekształcenia informacji. Należy stwierdzić, że zobrazowanie techniczne, jakby na to nie patrzeć, jest świetnym źródłem informacji w odniesieniu do wielu aspektów. Techniczne środki rozpoznawcze mogą służyć uaktualnianiu map i planów terenu oraz dostarczać wielu ważnych szczegółów dotyczących infrastruktury. Do wypełniania luk w zobrazowaniu technicznym niezbędne jest zastosowanie pojazdów z technicznymi środkami rozpoznawczymi oraz środków przenośnych. Ograniczenia w zobrazowaniu i środkach technicznego rozpoznawania powodują, że obraz ten musi być wsparty wizualną oceną. Dowódcy dysponują trzema typami rozpoznania osobowego do uzupełniania elektronicznych źródeł informacji: rozpoznanie pododdziałów do działań specjalnych; rozpoznanie walką oraz rozpoznanie osobowe realizowane przez agentów zbierających dane z mediów publicznych.

Do uzyskania powodzenia wysiłki działań rozpoznawczych muszą być wyjątkowo wszechstronne i zsynchronizowane. Co więcej sukces wymaga integracji wszystkich źródeł rozpoznania w spójny system rozpoznania. Wymaga to wcześniejszego rozmieszczenia i gotowości do podjęcia zróżnicowanych działań wg wszechstronnie opracowanego planu. Sukces działań rozpoznania ponadto wymaga elastyczności w zmieniających się potrzebach informacyjnych. Dowódcy muszą zapewnić odpowiednio zbudowaną strukturę rozpoznania (zapewniającą odpowiednio silne ogniwa łączące różne międzynarodowe elementy), która powinna być sprawdzona przed rozpoczęciem właściwej operacji.

Do uzyskania właściwych efektów rozpoznania ważne jest odpowiednio wczesne rozmieszczenie i uruchomienie systemu. Pododdziały specjalne, czy zmechanizowane muszą mieć zapewniony odpowiedni czas do realizacji działań rozpoznawczych oraz odpowiednią żywotność systemu. Działania rozpoznania w terenie zabudowanym wymagają dodatkowego czasu na skryte rozmieszczenie sił i środków rozpoznania. Możliwości rozpoznawcze i łączności powinny być zastosowane do identyfikacji prawdopodobnych miejsc rozmieszczenia celów wysokowartościowych i dogodnych miejsc obserwacji. Powyższe pomoże zminimalizować straty czasowe i ryzyko konieczności „przecelowywania” elementów rozpoznawczych w terenie zabudowanym. Podsumowując, pododdziały (elementy) rozpoznawcze mogą potrzebować odpowiedniej ilości czasu do prowadzenia rozpoznania z punktów obserwacyjnych (PO) w celu lokalizacji zagrożeń oraz rozpoznania wzorców zachowań (działania) przeciwnika.

Pojedyncze możliwości rozpoznania nie są w stanie wypełnić sita braków informacyjnych podczas realizacji działań w terenie zabudowanym. W celu zapewnienia właściwego obrazu połączonej operacji w terenie zabudowanym konieczne jest skupić główny wysiłek na punktach ciężkości. Dowódcy muszą zastosować zróżnicowane siły i środki rozpoznawcze. Możliwości rozpoznawcze każdego z działających elementów wnoszą wkład do tworzenia całościowego obrazu obiektów oraz możliwości bojowych przeciwnika, w celu szybkiego uchwycenia i opanowania obiektów. Dowódcy wyższego szczebla powinni rozumieć, że pojedyncze środki rozpoznawcze nie zawsze są w stanie dostarczyć wiarygodnych i wymaganych informacji niezbędnych na wyższych szczeblach dowodzenia.

Kluczem do sukcesu jest skupienie wysiłku rozpoznania na momentach krytycznych, w zakresie potrzeb informacyjnych oraz integracja tych wysiłków. Napływające informacje powinny być potwierdzone przez różne źródła. Kluczowe dla rozpoznania w terenie zabudowanym jest utworzenie łańcucha informacyjnego pomiędzy różnymi źródłami, zarówno bezpośredniego jak i poprzez inne integracyjne elementy stanowisk dowodzenia.

Prowadzone w terenie zabudowanym działania rozpoznawcze muszą być bardziej elastyczne niż w innych działaniach (operacjach). W sytuacji często zmieniającego się środowiska działań w terenie zabudowanym pozwoli to „przecelować” wysiłki rozpoznawcze, w wypadku zaistnienia nieprzewidzianych zdarzeń mogących mieć istotny wpływ na przebieg działań (operacji). Dlatego też dowódcy zarówno szczebli taktycznych jak i operacyjnych powinni bardziej rozważnie przeanalizować własne potrzeby i możliwości rozpoznawcze, zamiast jak to zazwyczaj bywa, liczyć na wsparcie ze strony przełożonych. Wyższe dowództwa powinny aktywnie poszukiwać możliwości zwiększenia operatywności pododdziałów (elementów) rozpoznawczych prowadzących działania w terenie zabudowanym. Dodatkowo, elementy rozpoznawcze pozostające w dyspozycji wyższych szczebli dowodzenia muszą być w stanie szybko udzielać odpowiedzi na zapotrzebowanie na informacje kluczowe (krytyczne). Uporządkowane w czasie działania rozpoznawcze dają możliwości tworzenia i wydzielenia odwodowych elementów rozpoznawczych, mogących wpływać na zachowanie elastyczności w ciągłym dostarczaniu informacji.

Proces Informacyjnego Przygotowania Pola Walki jest realizowany we wszystkich rodzajach działań taktycznych. Podczas realizacji procesu IPB dotyczącego terenu zabudowanego należy kłaść szczególny nacisk na jego odmienny charakter. Środowisko jest mozaiką złożoną ze specyfiki społecznej, kulturowej oraz środowiska cywilnego. Powyższe aspekty wzajemnie nakładają się na siebie i współzależą tworząc jego złożoność. Powyższe cechy składające się na skomplikowaną strukturę są wyzwaniem dla personelu realizującego proces IPB. W terenie zabudowanym należy liczyć się z sytuacją, gdzie pojedyncze działania na różnych płaszczyznach będą składały się na większą operację. Taka złożoność sytuacji wymaga nacisku na ciągłość procesu IPB. Powinien być on prowadzony niezwykle aktywnie przez dowódców i komórki rozpoznawcze.

Doświadczenia zebrane podczas prowadzenia działań w terenie zabudowanym na niższych szczeblach taktycznych często koncentrują się na stosowaniu taktyki obronnej i działań zaczepnych, gdzie zazwyczaj istnieje dominujący wpływ terenu i przeciwnika. Na wyższych szczeblach dowodzenia teren i przeciwnik jest wciąż kluczowym czynnikiem branym pod uwagę, niemniej jednak równie ważnym i dokładnie rozpatrywanym powinien być również czynnik społeczny środowiska miejskiego. Co więcej czynnik ludzki i społeczny jest rozważany pod względem możliwości wsparcia działań przez środowisko cywilne, szczególnie podczas operacji stabilizacyjnych, bez względu na szczebel dowodzenia. Dodatkowo w zależności od rodzaju działań podobne związki istnieją pomiędzy kluczowymi elementami środowiska miejskiego i innymi czynnikami. Czynniki te mogą mieć wpływ na rozmach prowadzonych działań (operacji), niezależnie czy są to działania konwencjonalne, czy też mamy do czynienia tylko z lokalnym zagrożeniem asymetrycznym.

Analiza środowiska miejskiego musi zawierać takie istotne elementy jak: specyfika zabudowy, struktura społeczeństwa, infrastruktura, teren i pogoda. Dopiero po rozważeniu powyższych czynników można analizować zagrożenie. Ponieważ środowisko miejskie jest złożone, korzystniej będzie rozbić je na kilka kategorii. Wówczas dowódcy będą mogli łatwiej zrozumieć zawiłość środowiska, które może mieć znaczący wpływ na prowadzone działania (operacje) oraz wdrażać pozyskane informacje. Wyodrębnienie i zrozumienie cech charakterystycznych (od środowiska przyjaznego, poprzez neutralne stanowisko grup społecznych, do zagrożeń) pozwala na ustalenie rzeczywistego obrazu sytuacji.

PRZYGOTOWANIE DO DZIAŁAŃ PATROLOWYCH

2011-08-29T11:38:00.001-07:00

Przygotowanie indywidualne

Niezależnie od zadania i typu patrolu główny nacisk przygotowań do operacji patrolowej powinien być położony na indywidualne umiejętności taktyczne. Takie zagadnienia jak posługiwanie się mapą, busolą i przewidzianym do użycia sprzętem specjalistycznym oraz techniki poruszania się w terenie i maskowanie są podstawą działania i w razie potrzeby muszą być przypomniane oraz przećwiczone przez wszystkich członków patrolu. Podstawowe indywidualne przygotowanie do operacji patrolowej obejmuje:

· Zamaskowanie odkrytych powierzchni ciała;

· Zamaskowanie umundurowania, uzbrojenia i pozostałego wyposażenia;

· Sprawdzenie gotowości do użycia poszczególnych elementów swego wyposażenia; w szczególności sprawności broni i łatwości dostępu do kluczowych części ekwipunku.

Kontrola gotowości

Kontrola gotowości do działania członków patrolu i ich wyposażenia to przedsięwzięcie, które musi być drobiazgowo przeprowadzone nawet wtedy, gdy patrol ma już doświadczenie w tego typu operacjach. Kontrolę gotowości przeprowadzają wszyscy dowódcy poszczególnych elementów patrolu w odniesieniu do swoich podwładnych, a dowódca patrolu kontroluje wybiórczo całość patrolu. Kontrola wpływa bezpośrednio na stan fizycznego i psychicznego przygotowania patrolu do działania oraz zapewnia dopracowanie wszystkich szczegółów operacji, ekwipunku, umundurowania i uzbrojenia. W ramach kontroli gotowości dowódcy sprawdzają również wiadomości członków patrolu na temat operacji. Każdy z żołnierzy patrolu musi jako minimum:

· Dokładnie znać plan działania patrolu;

· Dokładnie wiedzieć, co i kiedy ma robić;

· Wiedzieć, co mają robić pozostali żołnierze i elementy patrolu;

· Znać hasła, odzewy, sygnały i kryptonimy.

Pozostałe czynności w ramach kontroli gotowości obejmują kontrolę uzbrojenia i wyposażenia oraz zamaskowania i wyciszenia całego ekwipunku. Dowódcy sprawdzają również czy na mapach nie są naniesione jakiekolwiek dane mogące być źródłem informacji dla przeciwnika oraz czy wszyscy żołnierze patrolu pozbyli się rzeczy osobistych: prywatnych dokumentów oraz notatek. Jeżeli przewidziane jest zabranie dodatkowego ekwipunku specjalistycznego, kontrolowane jest także przygotowanie go do transportu; w szczególności sposób przenoszenia i zamaskowanie.

Trening działania

Trening działania ma na celu zapoznanie wszystkich członków patrolu ze sposobami postępowania w trakcie operacji oraz ich utrwalenie – niezależnie od poziomu doświadczenia patrolu. Przećwiczone powinny być wszystkie ważniejsze etapy operacji oraz elementy, które są najsłabiej przyswojone przez członków patrolu.

Przed rozpoczęciem treningu wszyscy dowódcy ze składu patrolu powinni zapoznać się z jego rejonem i zaplanować jak najlepsze jego wykorzystanie. Ćwiczenie każdego z fragmentów operacji powinno zaczynać się od omówienia rejonu ćwiczenia i porównania go z terenem przyszłej akcji. Po omówieniu, dowódcy poszczególnych elementów przeprowadzają trening ustalonych przez dowódcę patrolu etapów i technik działania.

Trening zawsze rozpoczyna się w wolnym tempie i na zmniejszonych odległościach, przy czym najpierw omawia się dane zagadnienie, a następnie przechodzi do części praktycznej. Szybkość działania jest zwiększana w miarę opanowywania zagadnień przez członków patrolu aż do osiągnięcia perfekcji w tempie rzeczywistym przez wszystkich żołnierzy. Wszelkie ewentualne błędy i niedociągnięcia muszą być usunięte w trakcie treningu. Jeżeli operacja ma się opierać na działaniach nocnych, trening rozpoczyna się za dnia, a po opanowaniu wszystkich elementów kontynuuje w ciemnościach. Po zakończeniu ćwiczenia przez poszczególne elementy następuje zgrywanie całego patrolu. Jeżeli patrol liczy niewielu żołnierzy lub jeśli operacja nie jest zbyt złożona, trening działania może być prowadzony od razu całością patrolu.

W przypadku, gdy patrol ma mało czasu na przygotowanie do działania, uwagę należy skupić na etapach i elementach priorytetowych:

· Akcji w obiekcie działania;

· Zasadniczej technice działania na wypadek kontaktu z przeciwnikiem;

· Sposobie działania w rejonach zagrożenia;

· Działaniu poszczególnych elementów w ramach ubezpieczenia się patrolu w kluczowych etapach operacji.

FUNDAMENTALNE ZASADY PROWADZENIA DZIAŁAŃ PATROLOWYCH

2011-08-29T11:36:00.000-07:00

Niezależnie od formy i rodzaju operacji, działanie każdego patrolu opiera się na trzech fundamentalnych zasadach prowadzenia działań patrolowych: (1) konsekwentnym dążeniu do osiągnięcia celu operacji, (2) maskowaniu działania oraz (3) ciągłym ubezpieczaniu się patrolu.

Osiągnięcie celu operacji

Dowódca patrolu otrzymuje rozkaz operacyjny wraz z zadaniem oraz celem operacji. Przebieg operacji uzależniony jest od osiągnięcia tego celu i jemu właśnie dowódca patrolu podporządkowuje całe działanie.

Maskowanie działania

Patrol nie może zdemaskować siebie i celu swego działania zanim ten cel nie zostanie osiągnięty. Jeżeli przeciwnik się zorientuje co jest obiektem działania patrolu, cała operacja może mieć niewielką szansę powodzenia. Podstawowe metody maskowania działania patrolu to:

· Ograniczenie poruszania się w rejonie obiektu działania do minimum;

· Podchodzenie do obiektu działania nie bliżej niż jest to konieczne;

· Jak najszersze stosowanie sprzętu technicznego, umożliwiającego obserwację z dużych odległości oraz w warunkach ograniczonej widoczności;

· Bezwzględne przestrzeganie dyscypliny dźwięku, światła i ruchu oraz ustaleń dotyczących planu działania i stałych procedur operacyjnych (SOP) patrolu;

· Ograniczenie łączności radiowej oraz porozumiewania się głosem do minimum;

Ciągłe ubezpieczenie

Patrol nie może w żadnym momencie znaleźć się w stanie całkowitego zaskoczenia przez przeciwnika i utraty kontroli nad sytuacją. W przypadku nawiązania bezpośredniego kontaktu z przeciwnikiem, patrol musi być w stanie zerwać ten kontakt. Podstawowym tego warunkiem jest nieprzerwane ubezpieczanie się patrolu i gotowość do natychmiastowej reakcji w każdym momencie działania.

POJĘCIE I CELE DZIAŁAŃ PATROLOWYCH

2011-08-29T11:34:00.001-07:00

Działania patrolowe to regularne operacje bojowe, organizowane z reguły na niewielką skalę, prowadzone bez styczności z wojskami własnymi przez wydzielane z nich elementy szczebla taktycznego. W formacjach ogólnowojskowych działania te prowadzone są zwykle przez drużyny, plutony i kompanie operujące jako patrole. W NATO zagadnienia związane z działaniami patrolowymi reguluje STANAG 2003.

We współczesnych działaniach bojowych patrole są jednym z najbardziej wartościowych narzędzi walki. Mogą być równie skutecznie wykorzystywane w ramach operacji zaczepnych, jak i obronnych; zarówno w konfliktach na dużą, jak i małą skalę, niezależnie od czasu ich trwania. Ich efektywność ograniczona jest jedynie wyobraźnią przełożonych oraz doświadczeniem i zaciętością dowódcy patrolu i jego ludzi. Agresywne działania patrolowe w sposób niezwykle istotny wpływają na całokształt operacji zarówno wojsk własnych, jak i sił przeciwnika:

· Redukują swobodę manewru przeciwnika;

· Ograniczają rozmach jego działań;

· Osłabiają jego wpływ na sytuację na polu walki.

W zależności od rodzaju operacji wojsk własnych działania patrolowe mogą mieć następujące cele:

· Rozpoznawanie sił przeciwnika, terenu oraz obiektów działania;

· Aktywne ubezpieczanie i osłonę sił własnych;

· Dezorganizację działalności przeciwnika agresywnym oddziaływaniem na jego siły i obiekty.

Działania patrolowe nie są działaniami nieregularnymi ani specjalnymi, choć łączy je szereg wspólnych zasad i technik. Poszczególne formy działań patrolowych stosowane są zarówno przez wyspecjalizowane pododdziały rozpoznawcze i specjalne, jak i przez regularne formacje piechoty.

FORMY

DZIAŁAŃ PATROLOWYCH

W ramach działań patrolowych patrole organizowane w formacjach ogólnowojskowych prowadzą trzy rodzaje operacji: rozpoznawanie, zasadzki oraz rajdy.

Rozpoznawanie

Rozpoznawanie to uzyskiwanie informacji o siłach przeciwnika, obiektach działania oraz terenie. Celem rozpoznania jest potwierdzenie, uaktualnienie lub rozszerzenie posiadanych przez przełożonego informacji. W ramach działań patrolowych formacje ogólnowojskowe prowadzą rozpoznawanie obiektów, rejonów oraz tras działania. Rozpoznawanie prowadzone jest przez patrole rozpoznawcze, które dostarczają danych oraz potwierdzają informacje o przeciwniku i terenie.

Zasadzka

Zasadzka to gwałtowne uderzenie z ukrycia na siły przeciwnika będące w ruchu lub celowo zatrzymane. Celem zasadzki jest fizyczna likwidacja przeciwnika. Wynikiem zasadzki może być zdobycie informacji o przeciwniku, jego dokumentów, uzbrojenia, wyposażenia albo wymuszenie na nim określonego działania bądź jego zaniechania. Jej istotą jest możliwość skutecznego oddziaływania niewielkich sił nawet na kilkakrotnie większe.

Rajd

Rajd to uderzenie na nie poruszający się obiekt lub siły przeciwnika zakończony kontrolowanym wycofaniem się z rejonu działania. Celem rajdu może być zniszczenie bądź obezwładnienie określonych sił przeciwnika, zniszczenie określonego wyposażenia bądź instalacji, wyparcie sił przeciwnika z określonego obiektu, albo schwytanie bądź oswobodzenie określonych osób. Podobnie jak w przypadku zasadzki istotą rajdu jest możliwość skutecznego oddziaływania niewielkich sił nawet na kilkakrotnie większe.

TYPY PATROLI

Patrol to wydzielony z większych sił zespół ludzi przeznaczony do przeprowadzenia samodzielnej operacji patrolowej. W zależności od zadania i charakteru operacji, patrole wydzielane z formacji ogólnowojskowych dzielą się na dwa podstawowe typy: patrole rozpoznawcze oraz patrole bojowe.

Patrole rozpoznawcze

Patrole rozpoznawcze kierowane są w określone rejony w celu zebrania bądź potwierdzenia informacji o siłach przeciwnika, obiektach działania lub terenie. Podstawowymi metodami ich działania jest obserwacja stacjonarna oraz obserwacja z kolejnych punktów obserwacyjnych.

Patrole bojowe

Patrole bojowe organizowane są w celu wykonania określonych zadań poprzez oddziaływanie na przeciwnika w bezpośrednim kontakcie ogniowym. Podstawowymi metodami ich działania są zasadzki oraz rajdy.

Działalność każdego patrolu charakteryzuje się dużo większą niż w innych formach działań bojowych swobodą decyzyjną jego dowódcy, mimo że patrol organizowany jest na przykład na bazie zwykłego pododdziału regularnej piechoty. Swoboda ta wynika ze specyfiki działań patrolowych, a objawia się między innymi w samodzielnym doborze składu osobowego patrolu i jego uzbrojenia oraz ostatecznym sposobie wykonania zadania. Skład, organizacja oraz uzbrojenie i wyposażenie patrolu uzależnione są od wymogów zadania, dlatego też dowódca patrolu samodzielnie dopasowuje te elementy do potrzeb konkretnej operacji w ramach posiadanych możliwości. Dla przykładu może on zadecydować o nie zabieraniu na akcję określonego typu uzbrojenia bądź pozostawieniu części swoich ludzi, których nie planuje wykorzystać w danej operacji.

ROZKAZ BOJOWY DOWÓDCY DRUŻYNY DO OBRONY

2011-08-29T02:03:00.000-07:00

WARIANT

DOZORY : (wskazuje w terenie)

1. G.NAPOLEONA bia ły słup – D-20 WYSOKIE – 1500

2. Na horyzoncie rozłożyste drzewo – D-10 KOPUŁA – 1800

3. Szary schron przy drodze królewskiej – D-11 SZARE – 1200

4. Bieły słup w kształcie litery „A” – D-12 BIAŁE – 1000

5. Biały murek – D-13 MUREK – 1400

6. ....................................................................

1. SYTUACJA TAKTYCZNA

a) Siły przeciwnika

Przeciwnik prowadzi działania obronne w odległości 10 km w kierunku północnym. Po odtworzeniu zdolności bojowej i po podciągnięciu odwodów może przejść do natarcia w sile ok. wzmocnionej komp. zmech. we wczesnych godzinach porannych. Prawdopodobne kierunki podejścia przeciwnika w kierunku obrony plutonu.

b) Siły własne

1 plcz bronić punktu oporu – drzewo przy D. KRÓLEWSKIEJ, pkt 95,9 – Wzg.BALKON z zadaniem niedopuszczenia do przerwania sił przeciwnika w kierunku R. POŁUDNIOWY – Wzgórze BALKON. W przypadku włamania się przeciwnika w ugrupowanie plutonu, na sygnał „SKOK” przejść na zapasowe stanowisko na Wzg. Balkon, z których załamać jego natarcie i zabezpieczyć wejście do walki odwodu batalionu.

Pas ognia:

Na lewo opłotowanie G. DĄBROWSKIEGO D-21 USKOK

Na prawo pkt. 9,59 – pkt.106,1

Dodatkowy sektor- na prawo skraj L. ARTYLERYJSKIEGO, wsch l. KNYSZYN. Ześrodkowanie ognia plutonu na drodze królewskiej przy ROWIE POŁUDNIOWYM na sygnał „GROM 1”.

Na lewo broni stanowiska oporu czołg nr 11 w sektorze ognia ..................................

Na prawo broni stanowiska ogniowego załoga czołgu 12 w sektorze ognia ...............................

Z przodu prowadzi obserwację z tymczasowego SO czołg nr 12 w sektorze .............................

Na naszą korzyść działa dywizjon artylerii samobierznej, wykona dwa stałe ognie zaporowe „CEDR” na linii schron przed R. POŁUDNIOWYM „AKACJA” na linii ..............................

pl. saperów ustawi pole minowe 400 m przed nami.

2. ZADANIE

1 drz broni stanowisko oporu .............................................. w celu rozbicia środków ogniowych i siły żywej przeciwnika w pasie .......................................

Na sygnał „SKOK 2” przejść na ZSO na wzg. BALKON na lewo od czołgu nr 12, skąd zabezpieczyć wejście do walki odwodu batalionu w sektorze ognia ...........................................

3. SPOSÓB REALIZACJI

1 drz ogniem BWP zabezpiecza zajęcie przez załogę czołgu nr 12 główne stanowisko ogniowe. Na sygnał „PIORUN” lub samodzielnie będę niszczyć środki p/pancerne a następnie opancerzone. Na sygnał „GROM 1” wezmę udział w ześrodkowaniu ognia plutonu.

Na sygnał „SKOK” zabezpieczę zajęcie przez czołgi ZSO. Na sygnał „SKOK 2” zajmę ZSO oporu skąd ogniem BWP zabezpieczę wejście do walki odwodu batalionu.

- drużynę ugrupuję w linię bojową

- punkt ciężkości skupię na prawym skrzydle ugrupowania stanowiska oporu drużyny

ROZKAZUJĘ:

- kierowca i działonowy operator- zająć stanowisko ogniowe BWP w rejonie ........................................, zapasowe w rejonie ............................ . Niszczyć środki ogniowe, siłę żywą na mój rozkaz lub samodzielnie w sektorze .............................., dodatkowy ...................... . Na sygnał „GROM 1” wykonać ześrodkowanie ognia w ramach plutonu ..............................

- obsługa km PK - zająć stanowisko ogniowe na lewym skrzydle ugrupowania drużyny. Niszczyć siłę żywą przeciwnika w pasie ognia drużyny w celu odcięcia jej od czołgów i BWP.

- Obsługa granatnika –zająć stanowisko ogniowe na prawym skrzydle ugrupowania drużyny. Niszczyć środki opancerzone przeciwnika w pasie ognia SO.

- Strzelec GN – zająć stanowisko ogniowe w wykopie. Niszczyć srodki opancerzone i siłę żywż przeciwnika na odcinku ..................... . Na sygnał „SKOK” i „SKOK 1” postawić zasłonę dymną na odcinku ........................... .

- Strzelec kbk AK – zająć stanowisko ogniowe z lewej strony granatnika. Niszczyć siłę żywą przeciwnika w sektorze ............................... .

Gotowość prac inżynieryjnych I kolejności.............................. 250500

Główne SO rozbudować do ..................................................... 260100

Gotowość systemu ognia ......................................................... 262000

Gotowość do obrony ............................................................... 260600

4. ZABEZPIECZENIE LOGISTYCZNE

Kompanijne gniazdo rannych – wsch. L. ZŁOTKOWSKI na wysokości wzg. BALKON

Kompanijny punkt zaopatrzenia – poł. L. ARTYLERYJSKI przy D. ZŁOTKOWSKIEJ

5. DOWODZENIE I SYGNAŁY

Mój zastępca – działonowy

SYGNAŁY :

111 – gotowość

333 – naprzód

444 – stój

„GROM 1” – ZO 1 plcz

„ LOTNIK” –alarm p/lot

KRYPTONIMY :

„BATERIA” – okólnik

„SOKÓŁ 11” – D-ca 1 plcz

„SOKÓŁ 14” – nasza drużyna

„SOKÓŁ 13 „ – czołg nr 13

„SOKÓŁ 14” – BWP 14

„SOKÓŁ 15” – BWP 15

CZĘSTOTLOWOŚCI: R – 27250 Z – 35500

SERE

2011-08-29T01:58:00.000-07:00

SERE – jest akronimem określającym rodzaj specjalistycznego treningu wojskowego. W USA

Oznacza on

Survival - przetrwanie

Evasion - unikanie

Resistance - opór

Escape - ucieczka

Pierwsze kursy SERE w USA organizowano na początku lat 50. XX wieku podczas wojny w Korei I Wietnamie. Skierowane były one do osób narażonych na porwanie i ewentualną ucieczkę – pilotów, załóg US Navy, personelu Ministerstwa Obrony, żołnierzy jednostek specjalnych.

Obejmował on zasady komunikacji – kontakt z bazą, ekipą ratowniczą, wezwanie pomocy oraz „us military code of conduct”, czyli zwroty podtrzymujące morale – tzw. Modlitwa żołnierza. W tej części nauczane są także podstawowe techniki z zakresu sztuki przetrwania – rozpalanie ognia, budowa schronień, pozyskiwanie wody i pożywienia etc. Część druga jest to trening zachowań podczas pobytu w niewoli, przesłuchań, planowania ucieczki .Część trzecia dotyczy przetrwania w środowisku wodnym – wodna, gospodarowanie zasobami wody i pożywienia ,nawigacja, zjawisko hipotermii. Jednym z najważniejszych narzędzi, jeśli nie najważniejszym, gdy w grę wchodzi przetrwanie, jest nóż. W odpowiedzi na tą potrzebę został stworzony nóż RC 5 produkcji Rat Cutlery.

Co dzieje się z pilotem, który musiał się katapultować za liniami wroga? Ląduje na ziemi i ginie, zostaje zabity przez siły przeciwnika, umiera z braku pożywienia, czekając na ratunek? To bardzo prawdopodobne scenariusze, lecz od niemal 60 lat robi się wszystko, by tak się nie stało.