Wypad na WEEKEND

Panorama Racławicka

2012-03-03T21:17:00.000+01:00

To nietuzinkowe dzieło obejrzało we Wrocławiu ok. 4 mln osób. Wystawiona w specjalnie wybudowanej rotundzie do dziś wzbudza zachwyt odwiedzających. Była pierwszą z cyklu wielkich panoram polskich i jako jedyna zachowała się w całości do naszych czasów.

Panorama Racławicka powstała w polskim Lwowie pod koniec XIX wieku. Jej pomysłodawcą był słynny lwowski malarz Jan Styka, a w realizacji tego dzieła pomagał mu Wojciech Kossak - ekspert od scen batalistycznych i innych siedmiu mniej znanych malarzy pejzażystów.

Panorama miała upamiętniać zwycięską bitwę pod Racławicami w setną rocznicę Insurekcji Kościuszkowskiej. Namalowano ją w niespełna 9 miesięcy, a uroczyste otwarcie miało miejsce w 1894 r. w rotundzie w Parku Stryjskim we Lwowie.

Panorama Racławicka we Lwowie ok. 1900 r.

Przez 50 lat była magnesem przyciągającym do Lwowa rzesze turystów. Podczas II wojny światowej w kwietniu 1944 roku budynek rotundy został zbombardowany, a samo malowidło uległo poważnym uszkodzeniom. Płótno udało się jednak zwinąć na walec o długości 15 metrów i w specjalnej skrzyni przechować w podziemiach klasztoru bernardynów we Lwowie do zakończenia wojny. Po zmianie granic po II wojnie światowej, Polska odzyskała Panoramę Racławicką razem z innymi cennymi zbiorami dzieł sztuki z muzeów lwowskich. W roku 1946 malowidło przeniesiono do Wrocławia. Prace konserwatorskie trwały niemal 3 lata, lecz dopiero w 1985 roku panorama została ponownie udostępniona zwiedzającym.

Rozmiary Panoramy Racławickiej są imponujące. Dzieło zostało wykonane na 14 płótnach o łącznym wymiarze 15 m. wysokości i obwodzie 120 m. Dało to powierzchnię 1800 m. kw. Do zagruntowania płótna zużyto 750 kg. farby.

panorama panoramy - fragment

Zwiedzanie

Aktualne informacje o cenach biletów i godzinach otwarcia dostępne są na oficjalnej stronie internetowej Panoramy Racławickiej. Bilety sprzedawane są na półgodzinny seans o określonych godzinach. Należy wziąć pod uwagę, że po zakupie biletu na wejście będziemy czekać nawet kilka godzin. Czas oczekiwania można przeznaczyć na zwiedzanie miasta lub spacer brzegiem Odry. Dla osób, które lubią mieć wszystko wcześniej zaplanowane, dostępna jest internetowa rezerwacja biletów.

Zwiedzanie rozpoczynamy od krętego przejścia ciemnym tunelem. Tak zaprojektowane przejście przenosi nas w inną rzeczywistość. Wzrok przyzwyczaja się do ciemności, a my wyciszamy się wchodząc łagodnym podejściem na platformę widokową. To, co po chwili zobaczyliśmy, przerosło nasze oczekiwania.

Ogromnych rozmiarów płótno połączone ze specjalnym oświetleniem oraz sztucznym terenem przed obrazem, który przedłuża obraz w kierunku widza, przenosi nas w inny wymiar czasu i przestrzeni. W perfekcyjny sposób zatarta jest różnica pomiędzy sztucznym trójwymiarowym terenem przed obrazem, a samym obrazem.

Podczas półgodzinnego seansu czytany jest przez lektora przebieg bitwy racławickiej w oparciu o historyczne źródła. Komentarz dostępny jest w sześciu językach: polskim, angielskim, niemieckim, rosyjskim, francuskim i hiszpańskim. Szczegółowo omawiane są cztery ważne fragmenty obrazu.

Podczas zwiedzania na platformie widokowej można fotografować bez dodatkowych opłat. Zabronione jest korzystanie ze statywu i lampy błyskowej. Jednak bez względu na zakaz i tak w podobnych przypadkach nie używamy lampy błyskowej, która popsułaby fotografię. W lustrzance wystarczy podciągnąć ISO do 1600, co przy czasach 1/60 do 1/25, ogniskowej 10 mm oraz pewnej ręce zagwarantuje nam nieporuszone kadry. Aparat kompaktowy wystarczy oprzeć na jednej z balustrad, których jest tu mnóstwo.

Dojazd

Panorama Racławicka oddział Muzeum Narodowego znajduje się w samym centrum Wrocławia, przy ulicy Purkyniego 11. Przy samym muzeum znajduje się płatny parking, na którym znajdują się również miejsca dla autobusów. Zaparkować samochód można również po przeciwnej stronie ulicy na parkingu przy ASP. W niedziele bezpłatnie.

Wyświetl większą mapę

Fort VIII Łętownia

2012-02-03T20:04:00.006+01:00

Fort VIII jest jednym z 15 głównych fortów Twierdzy Przemyśl i wchodzi w skład pierścienia zewnętrznego. Głównym zadaniem fortu była obrona dostępu do Przemyśla od strony Dynowa oraz wzgórz na zachód i północny-zachód od fortu poprzez ostrzał artyleryjski.

Fort VIII Łętownia został zbudowany w latach 1881-1882 w miejscu istniejącego tu szańca ziemno-drewnianego. Był to pierwszy obiekt w twierdzy, który został wybudowany z wykorzystaniem betonu. Po drugim oblężeniu Twierdzy Przemyśl fort został częściowo wysadzony. Uległy wtedy zniszczeniu kaponiery i schrony pogotowia. W okresie międzywojennym wykorzystywany był jako magazyn amunicji artyleryjskiej.

Żołnierze niemieccy przy forcie podczas II wojny światowej

Podczas II wojny światowej, stacjonowały tu oddziały niemieckie. W owym czasie na terenie fortu gestapo przeprowadzało liczne egzekucje ludności polskiej i żydowskiej. Po tych tragicznych wydarzeniach w pobliżu fortu, w maju 1975 r. odsłonięty został pamiątkowy obelisk ku czci pomordowanych.

Zwiedzanie

Na forcie zachowały się w dobrym stanie: schron centralny (główny), poterna (bezpieczne podziemne przejście pomiędzy stanowiskami bojowymi), koszary szyjowe i kojec fosy. Zwiedzanie fortu jest bezpieczne, jednak zawsze przy takich obiektach należy zachować szczególną ostrożność. Przyda się latarka podczas krótkiego podziemnego przejścia. Fort położony jest na wzgórzu, z którego roztacza się widok na dolinę Sanu. Na poniższej fotografii doskonale widać jak ważną rolę odgrywało strategiczne położenie obiektu.

Widok z fortu na okolicę

Widok ogólny od strony drogi fortecznej

Wnętrze schronu głównego w środkowej części fortu

Koszary szyjowe (fragment)

Fort VIII Łętownia jest jednym z najlepiej zachowanych fortów Twierdzy Przemyśl. Do niedawna dzierżawiony był przez Wiesława Sokolika - pasjonata, który w znacznym stopniu przyczynił się do adaptacji fortu do celów turystycznych. W forcie mieściła się ekspozycja poświęcona I wojnie światowej. Fort oraz przyległe tereny były na bieżąco utrzymywane i odrestaurowywane. W związku z rewitalizacją Twierdzy Przemyśl, umowa dzierżawy została wypowiedziana, a ekspozycja zlikwidowana. Niestety, są to warunki Unii Europejskiej, która w znacznym stopniu finansuje ten projekt.

Przejście w środkowej części koszar szyjowych do schronu głównego

studnia

Fragment schronu głównego

Dojazd

Do fortu prowadzą dwie drogi, w zależności z którego miejsca chcemy dotrzeć. Z centrum miasta komunikacją miejską, autobusy linii 5 i 14 kierunek Lipowica (do końca trasy). Następnie 700 m. prosto do krzyżówki, a potem w lewo 1,7 km. Asfalt zmienia się w drogę forteczną, najpierw lekko pod górkę, a potem w dół. Można tędy dojechać samochodem osobowym, ale lepszy dojazd będzie od strony Kuńkowiec, skręcając z drogi nr 884. Niedaleko fortu "Łętownia" znajduje się kolejny fort pancerny "Brunner" (ok. 600 m. od wspomnianej krzyżówki w stronę wsi Ujkowice). Zobacz szczegółową mapkę dojazdową. Przeczytaj również o powstaniu Twierdzy Przemyśl i roli jaką odegrała w historii.

Poprzecznica na prawym barku

Lokalizacja

Wyświetl większą mapę

Blog Roku 2011

2012-01-15T14:12:00.031+01:00

aktualizacja: 17.02.2012 r.

"Oscary" rozdane. Mi pozostaje cieszyć się z NOMINACJI. Tylko tyle, albo aż tyle. Przy tak dużej konkurencji już samo wyróżnienie przez jury jest dla mnie wielkim sukcesem, a udział w uroczystej Gali w Warszawie niezapomnianym przeżyciem.
Gratuluję zwycięzcom !!!

Źródło: AKPA

aktualizacja: 19.01.2012 r.

Bardzo dziękuję za oddane głosy na mój blog w konkursie Blog Roku 2011.
Dzięki Waszemu poparciu Wypad na WEEKEND znalazł się w pierwszej dziesiątce blogów w kategorii Podróże i szeroki świat i zakwalifikował się do kolejnego etapu konkursu - wyboru jury.

Jest to dla mnie bardzo duże wyróżnienie. Bardzo się cieszę, że podoba się Wam mój blog, który jest przez cały czas rozwijany a zamieszczane wskazówki są Wam pomocne.

Początki bywają trudne...

Za namową przyjaciół postanowiłem wziąć udział w konkursie i wysłałem zgłoszenie. Zgłoszenie bloga rozpoczęło się pechowo. Zauważyłem, że w opisie zrobiłem literówkę. Powstała ona w wyniku szybkiej edycji owego opisu podczas zgłaszania bloga. Najgorsze jest to, że już nie można tego poprawić i opis pozostał z błędem gramatycznym. Mam nadzieję, że nie zniweczy to mojej ciężkiej całorocznej pracy na blogu i dostanę od Was kilka SMS-ów podczas głosowania ;)

Zamek w Karpnikach

2012-01-12T17:14:00.000+01:00

Karpniki to niewielka wieś w województwie dolnośląskim. Świetna baza wypadowa na pobliskie szlaki Rudaw Janowickich i Gór Kaczawskich. Oprócz wspaniałych górskich widoków, we wsi możemy podziwiać powstającą z ruin prawdziwą perłę z czasów renesansu - zamek Fischbach.

Jeszcze do niedawna zamek był pilnie strzeżony przez poprzedniego właściciela, który nie życzył sobie na swoim terenie ciekawskich turystów. Nie narażając się na niebezpieczeństwo, sam obiekt można było obejrzeć jedynie z daleka. Od okolicznych mieszkańców można usłyszeć, że szukano wtedy jakiegoś skarbu i przy okazji wywieziono z zamku wiele cennych zabytków. Dziś zamek przechodzi gruntowny remont i powoli odzyskuje dawny blask. Przywracana do dawnej świetności jest również fosa ze stawami oraz park. Po zakończonym remoncie, prawdopodobnie jeszcze w 2012 r. będzie tu hotel i restauracja.

Fragment renesansowego portalu i tablica z inskrypcją z 1603 r.

Na powyższym zdjęciu znajduje się fragment renesansowego portalu. W 1993 roku został przez złodziei odkuty i przygotowany do wywiezienia. Na szczęście w porę udało się udaremnić kradzież i po konserwacji wrócił na swoje miejsce. Tuż nad portalem znajduje się tablica upamiętniająca znaczną przebudowę zamku w stylu renesansowym przez ówczesnego właściciela barona von Kanitz. Widoczna data wskazuje rok zakończenia przebudowy MDCIII - 1603 r.

Krótko o zamku

Początki zamku sięgają aż XIV wieku. Przez cały okres funkcjonowania zmieniał często właścicieli wśród bogatych rodów rycerskich i książęcych. W tym czasie był często powiększany i przebudowywany. W 1822 r. książę Wilhelm von Hohenzollern, brat króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III zlecił przebudowę zamku w stylu neogotyku angielskiego. Uzupełnieniem całości było założenie romantycznego ogrodu w stylu angielskim.

Dziedziniec podczas prac remontowych

Dziedziniec z 1850 r. Litografia

Legenda

Bardzo ciekawa jest legenda związana z zamkiem oraz samą nazwą miejscowości Karpniki, która mówi o sprowadzeniu przez ówczesnego właściciela zamku nikomu nieznanych dotąd ryb. Miejscowi nazwali je karpfiami a później karpiami. Okolicznym chłopom wmawiano, że mogą je spożywać tylko ludzie wysoko urodzeni a zjedzenie ich przez "niegodnych" spowoduje wielkie cierpienie. Miało to zapobiec wykradaniu karpi z zamkowej fosy. Gdy ludzie dowiedzieli się, że po zjedzeniu zakazanych ryb nic im nie grozi, zaczęli wyławiać je z zamkowych stawów. Kiedy dowiedział się o tym właściciel, kazał powiesić ku przestrodze młodego chłopaka przyłapanego na kradzieży. Ten następnej nocy ukazał się panu we śnie i oznajmił, że zabiera ze sobą wszystkie karpie. Gdy przerażony właściciel zamku obudził się, ujrzał w blasku księżyca jak tysiące ryb wyskakuje z fosy i podąża do pobliskiej rzeki. Nie pomogły krzyki i zawracanie ryb na siłę. Nie doczekawszy następnego dnia, zmarł majacząc w gorączce: "Moje karpfie!".
Od tego czasu wieś na podzamczu nazwano Karpnikami, a przepływający przez niego potok - Karpnicki Potok.

Nad Karpnikami góruje Krzyżna Góra - jeden z dwóch najbardziej znanych szczytów Gór Sokolich z żelaznym siedmiometrowym krzyżem na samym szczycie z 1832 roku.

Dojazd

Karpniki leżą w zachodniej części Rudawskiego Parku Krajobrazowego, 12 km na południowy wschód od Jeleniej Góry, 8 km na północ od Kowar. Zamek znajduje się w południowo zachodniej części wsi. Samochodem można podjechać praktycznie pod sam zamek.

Wyświetl większą mapę

Zamek w Baranowie Sandomierskim

2011-12-16T18:30:00.001+01:00

Perła architektury renesansu, rezydencja magnacka w Baranowie Sandomierskim jest jednym z najlepiej zachowanych obiektów tego typu w Europie. Turyści chętnie odwiedzają to ustronne miejsce, któremu uroku dodają przepiękne geometryczne ogrody w stylu francuskim.

Krótko o zamku

Zamek w Baranowie Sandomierskim został wzniesiony w latach 1591-1606 dla rodu Leszczyńskich według projektu wybitnego artysty Santiego Gucciego. Pod koniec XVII wieku kolejni właściciele Baranowa, Lubomirscy, przebudowali rezydencję powierzając to zadanie holenderskiemu architektowi Tylmanowi z Gameren. Zamek w XIX w. został zniszczony przez dwa pożary. Nie oszczędziła go także II wojna światowa. Po wojnie zamek został odbudowany przez Państwo i przekazany Zakładom Siarki "Siarkopol". Od 1997 roku właścicielem Zespołu Zamkowo-Parkowego jest Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. w Warszawie.

Zamek przysłaniają ogromne tulipanowce.

Informacje praktyczne

Zwiedzanie zamku odbywa się z przewodnikiem o każdej pełnej godzinie. Ze względu na komercyjne wykorzystanie pomieszczeń przez obecnego właściciela, na zamku organizowane są różne imprezy, w tym wesela. Wybierając się na zwiedzanie w sobotę, należy liczyć się ze skróconym czasem zwiedzania i wcześniejszym zamknięciem muzeum. Zaparkować samochód można tuż przed zamkiem. Aktualne ceny biletów: TU

Zwiedzanie

Zwiedzanie zamku rozpoczynamy od dziedzińca. Znajduje się on na wysokości pierwszej kondygnacji. Takie rozwiązanie miało chronić mieszkańców zamku przed częstymi wylewami Wisły. Po wejściu przez środkową wieżę na dziedziniec w oczy rzuca się gigantyczny namiot imprezowy. Wygląda to tragicznie i utrudnia fotografowanie. Ale cóż, takie widać mamy czasy, że na dalszy plan schodzą względy estetyczne a najważniejsza jest komercja i zysk.

Dziedziniec otaczają z trzech stron skrzydła mieszkalne, a od południa całość zamknięto ścianą parawanową. Dzięki charakterystycznym cechom nawiązującym do Zamku Królewskiego w Krakowie takim jak portale, arkady i słynne schody wachlarzowe, zamek w Baranowie nazywany jest Małym Wawelem.

Na dziedzińcu znajduje się wejście do kaplicy. Powstała ona podczas odbudowy zamku po pożarze w 1898 roku. Ówczesny właściciel Stanisław Dolański zaangażował do pracy w kaplicy znanych artystów krakowskich. Uwagę zwracają wspaniałe witraże zaprojektowane przez Józefa Mehoffera. Niestety, do dnia dzisiejszego (oprócz jednego, który znajduje się nad wejściem do kaplicy) zachowały się jedynie kopie. A to dlatego, że w okresie powojennym - w czasach komunistycznych, kaplica została zniszczona i sprofanowana. Dopiero stosunkowo niedawno w 2008 r. po długim remoncie przywrócono jej poprzedni wygląd. Dziś znów pełni funkcje religijne. Oryginalna jest polichromia na drewnianym stropie - również Mehoffera. Autorem tryptyku do drewnianego ołtarza jest Jacek Malczewski.

Wnętrze kaplicy

Jedyny zachowany oryginał Mehoffera

Ołtarz, tryptyk Malczewskiego

Po zwiedzeniu kaplicy udajemy się na piętro po schodach wachlarzowych. Po drodze warto zwrócić uwagę na wspaniałe sklepienie nad krużgankami, które pokryte jest malowidłami przedstawiającymi herby szlacheckie.

Schody wachlarzowe. Tymi schodami zbiegała Anna
do pułkownika Dowgirda w serialu "Czarne Chmury".

Sklepienie nad krużgankami

Najpierw zwiedzamy skrzydło zachodnie, gdzie znajduje się sala portretowa. Niestety nie mogliśmy jej obejrzeć, ponieważ przygotowywana była do uroczystości weselnych. W zamian udostępniono nam salę bankietową, której zazwyczaj się nie zwiedza. Z sali bankietowej przechodzimy do Galerii Tylmanowskiej, która łączy obydwie baszty zachodniego skrzydła. Pomimo tego, że została zrekonstruowana w dość dowolny sposób dopiero po wojnie, robi niesamowite wrażenie. Jest bogato zdobiona piękną sztukaterią oraz obrazami w stiukowych ramach przedstawiającymi włoskie miasta. Z okien Galerii Tylmanowskiej podziwiać można piękne zamkowe ogrody.

Sala bankietowa

Galeria Tylmanowska

Ogrody zamkowe

Na przeciwległym skrzydle znajdują się trzy komnaty gościnne oraz Baszta Falconiego, której zdobienia pokryte są prawdziwym złotem. W baszcie można dostrzec specjalnie pozostawione okopcone ściany. Jest to "pamiątka" pozostawiona po Sowietach, którzy palili ogniska wewnątrz zamku niszcząc zabytkowe meble i drewniane podłogi.

Jedna z komnat gościnnych

Baszta Falconiego

W podziemiach zamku znajdują się wystawy poświęcone wydobyciu siarki i archeologii z okolic Tarnobrzega. Obecnie w części zamku oprócz muzeum mieści się hotel, restauracja i centrum konferencyjne. Baranów Sandomierski znajduje się w woj. podkarpackim, na trasie nr 985 prowadzącej z Mielca do Tarnobrzega oraz zaledwie w odległości ok. 32 km od Sandomierza.

Mapa

Wyświetl większą mapę

Kościół drewniany w Bliznem

2011-12-02T13:43:00.000+01:00

Kościół p.w. Wszystkich Świętych w Bliznem został zbudowany na niewielkim wzniesieniu w XV wieku. Jego położenie wykorzystano do obrony przed najazdem tatarskim. Kościół otaczały wały obronne z palisadami. Wokół kościoła znajdowało się rozlewisko rzeki Stobnicy, która nie miała wówczas własnego koryta. W ten sposób świątynia wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu, odegrała ważne znaczenie militarne.

Kiedy w 1625 roku Tatarzy niespodziewanie napadli na Blizne, spotkali się ze zbrojnym oporem i ponieśli sromotną klęskę. Od tego czasu omijali to miejsce z daleka. Podczas najazdów tatarskich została wybudowana dzwonnica, która stanowiła znakomity punkt obserwacyjny, a kościół był miejscem schronienia dla mieszkańców wsi.

Zwiedzanie

Na uwagę zasługuje ogrodzenie kościoła, które składa się z 365 tralek symbolizujących dni w roku. Dodatkowo ogrodzenie podzielona jest na 12 słupów - symbolami miesięcy, łączonych przez 4 kaplice - pory roku. Obok kościoła znajduje się drewniana kapliczka.

Wnętrze kościoła można zwiedzać tylko pod opieką przewodnika w wyznaczone dni. Ostatecznie wejdziemy do bocznej kruchty, która jest otwarta i będziemy mogli obejrzeć wnętrze tylko przez żelazną kratę.

Z tej perspektywy nie udało nam się zobaczyć ołtarza głównego. Jednak doskonale widoczne są cenne polichromie ukazujące sceny biblijne, które pokrywają wnętrze kościoła. Powstały one z myślą o niepiśmiennej rzeszy wiernych. Nauczały jak żyć moralnie i zgodnie z nauką Kościoła. Stąd nazwane zostały "księgą ubogich" (liber pauperum). Na ścianie północnej, naprzeciwko bocznego wejścia, znajduje się największa polichromia w Polsce (z kościołów drewnianych) przedstawiająca Sąd Ostateczny. Pierwsze rysunki pochodzą z 1549 roku, kolejne powstały w XVII i XVIII wieku i fundowane były przez bogate rodziny chłopskie.
Na północnej ścianie prezbiterium znajduje się późnorenesansowa ambona mistrzów bieckich, a po bokach barokowe ołtarze.

Na wprost widoczna scena Sądu Ostatecznego

Jeden z bocznych ołtarzy i część prezbiterium z amboną.

fot. www.blizne.wiara.org.pl

Jedna z 4 kapliczek przy kościele

Kościół w Bliznem jest jednym z najstarszych i najcenniejszych kościołów drewnianych w Polsce. Ze względu na wyjątkowe walory historyczne oraz artystyczne, został umieszczony na Liście Światowego Dziedzictwa Naturalnego i Kulturalnego UNESCO.

Jak dojechać

Kościół wraz z zabytkowymi zabudowaniami stoi tuż przy głównej drodze prowadzącej z Rzeszowa przez Domaradz i Sanok w Bieszczady. Po drugiej stronie drogi znajduje się duży parking.

Wyświetl większą mapę

Majdanek

2011-11-18T17:11:00.002+01:00

Nazistowskie obozy zagłady są dziś najtrudniejszą lekcją historii dla nowych pokoleń i hołdem dla zamordowanych. Jednym z wielu takich obozów na ziemiach polskich jest Majdanek.

Niemiecki obóz w Lublinie, zwany potocznie Majdankiem, działał od października 1941 r. do lipca 1944 r. Oficjalnie pełnił funkcje obozu jenieckiego, a później koncentracyjnego. Wykorzystywany był jako miejsce masowych egzekucji oraz jako obóz karny i obóz pracy. Na Majdanku odbywały się również egzekucje więźniów Zamku w Lublinie, w którym mieściło się więzienie niemieckiej policji i służby bezpieczeństwa. Obóz zajmuje powierzchnię 90 ha. Do dzisiaj zachowało się jedynie 71 obiektów spośród 280 baraków które zostały wybudowane. Pozostała część uległa zniszczeniu lub została rozebrana tuż po wojnie.

Informacje praktyczne i zwiedzanie

Majdanek znajduje się w Lublinie. Wstęp do muzeum jest bezpłatny. Opłacie podlega jedynie wjazd na teren Muzeum, gdzie można skorzystać z jednego z trzech parkingów. Za samochód osobowy zapłacimy 5 zł. Obóz można zwiedzać indywidualnie lub z przewodnikiem. Na zwiedzanie należy przeznaczyć ponad godzinę, a w przypadku zwiedzania z przewodnikiem dwie godziny.

Parking przy głównym wejściu na ekspozycję muzealną

W pierwszych barakach znajduje się wystawa historyczna zawierająca eksponaty z okresu funkcjonowania obozu. Znajdują się tam również liczne fotografie i dokumenty oraz rzeczy osobiste więźniów. Największe wrażenie zrobiły na mnie fotografie dzieci oraz wystawa "Shrine" ("Świątynia"), która powstała w hołdzie bezimiennym ofiarom Majdanka i znajduje się w osobnym baraku. Jego wnętrze ogarnia ciemność. Z głośników wydobywa się muzyka kontemplacyjna oraz nakładające się głosy modlitwy w różnych językach. Pośrodku znajdują się zawieszone lampiony w kształcie kul z drutu kolczastego, których światło ledwo się żarzy. Całość robi niesamowite wrażenie, niemal obcowania z duchami przeszłości.

"Shrine"

W bezpośrednim sąsiedztwie obozu znajdowały się obiekty gospodarczo-produkcyjne: stolarnia, kuźnia, warsztaty szewskie, magazyny żywnościowe a nawet warsztat jubilerski, w którym segregowano zagrabioną biżuterię. Na jedynym zachowanym polu więźniarskim oznaczonym jako III, znajdują się baraki mieszkalne z trzypiętrowymi pryczami.

Rowy egzekucyjne, wykopane w pobliżu krematorium, były miejscem największej egzekucji w historii nazistowskich obozów koncentracyjnych. 3 listopada 1943 r. Niemcy rozstrzelali ok. 18 tys. więźniów żydowskich. Mord ten dokonany został pod kryptonimem "Erntefest" ("Dożynki"). Zwłoki pomordowanych spalono na stosach ułożonych w rowach.

Rowy egzekucyjne

Krematorium

Stół sekcyjny

Zwłoki zmarłych i zamordowanych więźniów przed spaleniem skrupulatnie przeglądano w poszukiwaniu wartościowych przedmiotów. Do tego celu służył stół sekcyjny (fot. wyżej). Z ciał usuwano złote zęby i protezy. Przywłaszczone złoto przekazywano do Głównego Urzędu Administracyjno-Gospodarczego SS.

Prochy ofiar profanowano, wykorzystując je jako składnik kompostu do nawożenia ziemi w położonym nieopodal gospodarstwie rolnym SS. Część prochów ludzkich z terenów obozowych znajduje się obecnie w Mauzoleum, które razem z Pomnikiem Bramą i łączącą je Drogą Hołdu i Pamięci stanowi Pomnik Walki i Męczeństwa na Majdanku.

Pomnik Brama

Droga Hołdu i Pamięci

Mauzoleum

Według najnowszych danych, w latach 1941-44 na Majdanek przywieziono 150 tys. osób. W obozie zginęło 80 tys. Ludzie ginęli z głodu i zimna, masowych mordów i terroru.

Zawarte tu informacje oraz zdjęcia zamieszczone są za zgodą

Dyrektora Państwowego Muzeum na Majdanku.

Galeria zdjęć:

Mapka:

Wyświetl większą mapę

Twierdza Przemyśl

2011-11-04T09:48:00.003+01:00

Twierdza Przemyśl na początku XX wieku zaliczana była do największych twierdz Europy. Zastosowano w niej najnowocześniejsze rozwiązania ówczesnej technologii. Trzykrotnie oblegana była światkiem krwawych walk wielu narodów. Została wysadzona w marcu 1915 r. Dziś ruiny twierdzy należą do najważniejszych zabytków architektury obronnej w Polsce i cieszą się coraz większym zainteresowaniem miłośników fortyfikacji i turystów odwiedzających miasto.

Ostatnio dowiedziałem się, że turyści odwiedzający Przemyśl, (panie w szpilkach, a panowie w eleganckich półbutach) w centrum miasta szukają twierdzy. Pomimo wielu publikacji na ten temat, na drugi plan schodzą istotne informacje - informacje praktyczne. Jako mieszkaniec Przemyśla, czuję się w obowiązku przybliżyć przydatne informacje turystyczne o Twierdzy Przemyśl oraz najważniejsze fakty historyczne, z którymi wypada zapoznać się przed zwiedzaniem.

Zwiedzanie i informacje praktyczne

Zwiedzanie fortów rozmieszczonych w promieniu 10 km od miasta i na obwodzie kilkudziesięciu kilometrów, ciężko zaliczyć do zwykłych wycieczek miejskich. Oprócz przygotowanych tras pieszych i rowerowych, pod poszczególne forty możemy również podjechać samochodem. Należy wziąć jednak pod uwagę kiepski stan dróg dojazdowych do fortów. Niejednokrotnie są to kamieniste drogi forteczne z końca XIX wieku. Samochody sportowe o obniżonym zawieszeniu mogą mieć problemy z dojazdem. Dojazd autokarami jest niemożliwy. Bez względu na rodzaj transportu, wskazany jest ubiór sportowy/trekingowy. Należy koniecznie zabrać ze sobą latarki.
Decydując się na jednodniowe zwiedzanie fortów, należy zdawać sobie sprawę, że nie będziemy w stanie obejrzeć wielu ciekawych obiektów obronnych przemyskiej twierdzy.

Plan Twierdzy Przemyśl

Na obecną chwilę dostęp do wielu obiektów jest bardzo utrudniony. Pozostawione bez opieki, porośnięte drzewami i krzakami można dostrzec jedynie późną jesienią po opadnięciu liści lub zimą. Kilkoma fortami zaopiekowali się miłośnicy fortyfikacji - pasjonaci, którzy poświęcając swój czas i pieniądze, utrzymywali forty adaptując je do celów turystycznych. Zdobywali i udostępniali zwiedzającym cenne eksponaty z I wojny światowej oraz organizowali liczne forteczne imprezy plenerowe.

Ratowanie twierdzy

Rozpoczęły się prace zagospodarowania fortów Twierdzy Przemyśl współfinansowanych w znacznym stopniu przez Unię Europejską. Dotychczasowym dzierżawcom nie zostały przedłużone umowy. Jest to wymóg Unii Europejskiej, który wywołuje wiele emocji lokalnej społeczności. Remonty fortów mają potrwać kilka lat. Powstaną nowe drogi dojazdowe, obiekty zostaną odnowione i osuszone. Te najbardziej zniszczone i niedostępne mają zostać zabezpieczone, aby bez obaw można je było zwiedzać.

Geneza

W wyniku I rozbioru Polski w 1772, Przemyśl dostał się pod panowanie Austrii. Budowę pierwszych umocnień wokół Przemyśla rozpoczęto w 1853 r. zmieniając miasto w warowną twierdzę. Fortyfikacje wznoszone wówczas systemem poligonalnym znajdowały się 2-3 km od miasta. Zastosowanie broni palnej o lufie gwintowanej i postępujący rozwój artylerii wymusiło budowę twierdzy pierścieniowej i wysunięcie fortów na dalekie przedpola od 4-10 km. Przemyśl jako główne ogniwo w systemie obronnym Austro-Węgier, wytypowany został w 1873 r. na nowoczesną twierdzę I klasy. Budowę twierdzy rozpoczęto 5 lat później na wzgórzach okalających miasto, wykorzystując w ten sposób naturalne ukształtowanie terenu. Pierwsze forty były budowane z cegły. Dopiero w kilkanaście lat później, po wynalezieniu betonu były modernizowane.
Olbrzymie kwoty przeznaczone na budowę Twierdzy Przemyśl upamiętnia anegdota. Kiedy minister skarbu chciał rozliczyć koszty, od generała kierującego pracami usłyszał: "Dostałem tyle, wydałem tyle, a kto mi nie wierzy, niech mnie w d... pocałuje". Gdy skarga ministra dotarła do cesarza, ten powiedział tylko: "Ja mu wierzę".

Pierścień wewnętrzny

Powstał w wyniku przekształcenia przestarzałych umocnień poligonalnych na fortyfikacje stałe. Oprócz budynków pomocniczych takich jak magazyny, koszary i szpital wojskowy, zbudowano 18 fortów, 3 szańce i 4 stanowiska artylerii. Działania te zmieniły krajobraz urbanistyczny miasta i przyczyniły się do jego znacznego rozwoju. System fortyfikacji wewnętrznych utworzył tzw. rdzeń twierdzy o obwodzie 15 km i średnicy do 6 km. Jego rola miała polegać na obsłudze logistycznej twierdzy i ewentualnej krótkotrwałej obronie.

Do dziś pozostało wiele obiektów i założeń obronnych pierścienia wewnętrznego, które zachowały się w różnym stanie. Wraz z bramami fortecznymi, znajdującymi się niemal na każdej drodze prowadzącej do Przemyśla, na trwale wpisały się w krajobraz miasta.

Budowa fortu pierścienia wewnętrznego na Zniesieniu.

Pierścień zewnętrzny

Podzielony został na sześć odcinków obronnych o łącznym obwodzie 45 km i średnicy ok. 10 km. Wybudowano w nim 15 fortów głównych (I-XV) i 29 pomocniczych. Między fortami rozmieszczonych zostało 25 stanowisk artylerii. Najbardziej rozbudowany był odcinek na wschodnim obszarze twierdzy, który bronił ważnych dróg wiodących ze Lwowa i Dobromila. Zachowały się na nim jedne z najbardziej atrakcyjnych fortów artyleryjskich: Fort I Salis Soglio oraz Fort XV Borek. Większość fortów pancernych wyposażona była w haubice 150 mm, działa szybkostrzelne 53 mm oraz moździerze 210 mm. Poza tym forty główne i pancerne wyposażone były w instalację elektryczną, windy, wentylatory, pompy i reflektory.

Szyb windy w forcie I Salis Soglio

Trzy oblężenia twierdzy

17 września 1914 r. w pobliżu grupy fortów Siedliska pojawiły się patrole rosyjskie, a z fortu padł pierwszy strzał. Dzień ten jest uznawany za początek pierwszego oblężenia Twierdzy Przemyśl. Dziewięć dni później miasto zostało całkowicie otoczone przez wojska rosyjskie i odcięte od świata. Po kilku nieudanych szturmach, gdzie najdłuższy trwał nieprzerwanie 72 godziny, wojska rosyjskie wycofały się. Straty w ludziach były ogromne, lecz twierdza spełniła swoje zadanie. Miasto pozostało w rękach Austriaków. 5 listopada wojska rosyjskie ponownie otoczyły twierdzę. Było to drugie oblężenie. Gdy skończyły się zapasy żywności, w oblężonym mieście zapanował głód oraz wybuchła epidemia cholery. Widząc beznadziejność sytuacji, komendant twierdzy Herman Kusmanek skapitulował i poddał twierdzę Rosjanom. Kazał wysadzić wszystkie forty, mosty i inne budowle o strategicznym znaczeniu. 22 marca 1915 r. do twierdzy wkroczyli Rosjanie. Zwycięstwem nie cieszyli się jednak długo. Kontrofensywa wojsk austro-niemieckich doprowadziła wkrótce do trzeciego oblężenia przemyskiej twierdzy. W maju 1915 r. rozpoczęła się potężna bitwa, która przeszła do historii pod nazwą "operacji gorlickiej". Po zaledwie kilku dniach walki wojska rosyjskie wycofały się z Przemyśla.

Zniszczony fort pancerny

Rola twierdzy po I wojnie światowej

Zniszczone fortyfikacje już w końcowym okresie działań wojennych w 1915 r. nie miały większego znaczenia militarnego. Przyczyną upadku znaczenia twierdzy przemyskiej oraz pozostałych podobnych twierdz w Europie było użycie pocisków moździerzowych kal. 420 mm, zdolnych burzyć najgrubsze mury wszystkich twierdz wybudowanych przed wybuchem I wojny światowej. We wrześniu 1939 r. zrujnowaną twierdzę wykorzystali polscy żołnierze do obrony miasta przed Niemcami. Część fortyfikacji po prawej stronie Sanu wykorzystali Rosjanie podczas II wojny światowej do wznoszenia umocnień na granicy z III Rzeszą. ("Linia Mołotowa").

Twierdza Przemyśl dziś

Jak wspomniałem wcześniej, rozpoczęły się już działania związane z ratowaniem twierdzy. Pierwszy etap prac obejmie 20 fortów. Będzie kosztował 21 milionów złotych - z czego aż 17 pochodzi z funduszy Unii Europejskiej. Przez 5 lat po zakończeniu inwestycji obiekty będą dostępne dla wszystkich i bez żadnych opłat. Ja już dzisiaj zachęcam do zwiedzania Twierdzy Przemyśl, która miała niebagatelny wpływ na losy I wojny światowej.

We wrześniu 2011 r. w Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej w Przemyślu, które swym kształtem nawiązuje do twierdzy, otwarto stałą wystawę poświęconą Twierdzy Przemyśl. Obejrzymy na niej eksponaty związane z twierdzą: uzbrojenie, umundurowanie, dokumenty, mapy.

Zdjęcia z wystawy:

Dalsze części, sukcesywnie publikowane, poświęcone będą poszczególnym fortom. Zarówno bardziej okazałym jak i tym, do których dostęp jest utrudniony. Będą zawierać szczegółowe opisy, praktyczne informacje dotyczące zwiedzania i dojazdu, aktualne fotografie oraz liczne ciekawostki i tajemnice związane z poszczególnymi obiektami. W późniejszym okresie wszystkie informacje będą na bieżąco aktualizowane.
Opisane forty: Fort VIII "Łętownia".

Literatura:
1. Jan Rożański "Forty przemyskie"
2. B. Bobusia, M. Gosztyła, M. Zub "Plany Twierdzy Przemyśl" tom I,II
3. Wanda Zakrzewska "Oblężenie Przemyśla"
4. T. Glinka, M. Piasecki "Najpiękniejsze miasta"

Sandomierz

2011-10-27T18:22:00.002+02:00

Zapraszam na spacer po Starym Mieście Sandomierza. Pomimo ogromnych powodzi, które w ostatnich latach nawiedziły to miasto, położona na wzgórzu Starówka została nietknięta. Zarówno mnogość zabytków, jak i popularność telewizyjnego serialu "Ojciec Mateusz" kręconego w Sandomierzu, przyciągają tłumy turystów.

Zwiedzanie rozpoczynamy w okolicy Bramy Opatowskiej, która stanowiła ważny element systemu obronnego miasta. Została wzniesiona za czasów Kazimierza Wielkiego i jako jedyna zachowała się do naszych czasów spośród wszystkich czterech bram.

Brama Opatowska

Schodami wewnątrz bramy można wyjść na taras widokowy, z którego można zobaczyć panoramę Starego Miasta i okolic. Pierwotnie dostęp do bramy był z poziomu murów obronnych. Pierwsze schody zbudowano dopiero w okresie międzywojennym.

Brama Opatowska

Po przejściu przez Bramę Opatowską, ulica o tej samej nazwie zaprowadzi nas do Ratusza. Jeśli wcześniej skręcimy w lewo, zobaczymy Mały Rynek z fontanną.

Mały Rynek

Tuż przed Ratuszem przy ul. Oleśnickich, znajduje się wejście do Podziemnej Trasy Turystycznej. Warto wcześniej zorientować się odnośnie godzin zwiedzania. Bilet wstępu 8 zł, ulgowy 4,50.

Ratusz można zaliczyć do najbardziej znanych i rozpoznawalnych zabytków Sandomierza. Został wzniesiony w XIV w. W późniejszym okresie został rozbudowany o renesansową attykę, która maskuje dach. Charakterystyczna fasada z czerwonej cegły i wyróżniającą się białą wieżą stała się symbolem miasta. W południe z wieży rozbrzmiewa hejnał sandomierski. W Ratuszu mieści się muzeum, a tuż przy budynku znajduje się wyjście z podziemnej trasy turystycznej.

Ratusz

Ulicą Mariacką kierujemy się w stronę katedry i zamku. Po drodze mijamy Pałac Biskupi oraz dzwonnicę. Na dzwonnicy znajdują się trzy dzwony. Najstarszy i największy "Michał Archanioł" jest z 1667 r. i starszy jest od samej dzwonnicy. Według tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie, wieczorem dzwon sandomierskiej katedry uderza za poległych w bitwie pod Warną oraz za tych, co utonęli w Wiśle.

ul. Mariacka

Dzwonnica

Bazylika Katedralna

W soboty w sandomierskiej katedrze odprawianych jest kilka uroczystości ślubnych. Dla turystów wiąże się to ze sporymi trudnościami w fotografowaniu i zwiedzaniu tej pięknej, gotyckiej, XIV wiecznej świątyni. Warto w tym miejscu nadmienić, że sandomierska katedra, a wcześniej kolegiata, została ufundowana przez Kazimierza Wielkiego jako zadośćuczynienie za utopienie w Wiśle wikariusza Baryczki. Król, za zdjęcie nałożonej wówczas przez papieża klątwy, wybudował kilka kościołów w okolicy, n.in. w Szydłowie. Obecnie zewnętrzne mury świątyni zasłonięte są przez drzewa, co uniemożliwia sfotografowanie katedry w całej okazałości.

Katedra, widok od strony zamku.

XIV wieczny zamek położony jest na Wzgórzu Zamkowym w miejscu, w którym stał wcześniej średniowieczny gród. Podobnie jak Ratusz jest wizytówką miasta. Został doszczętnie zniszczony podczas potopu szwedzkiego. Później mieściło się tu więzienie. Obecnie - siedziba Muzeum Okręgowego w Sandomierzu.

Widok na zamek od strony katedry

Zamek

Zamek najładniej prezentuje się od strony Wisły. Wracając do Rynku ul. Zamkową, zobaczymy po drodze Furtę Dominikańską zwaną "Uchem Igielnym". Była ona jedną z 2 furt prowadzących do miasta. Wzniesiona została wraz z murami i bramami w połowie XIV w.

Furta Dominikańska - "Ucho Igielne"

Nasz spacer kończymy tam, gdzie zaczęliśmy - przy Bramie Opatowskiej. Wcześniej zwiedzamy jeszcze Sandomierskie Lochy i delektujemy się ostatnimi promieniami zachodzącego słońca na sandomierskich kamieniczkach.

Położenie:

Wyświetl większą mapę

Sandomierskie Lochy

2011-10-21T08:49:00.000+02:00

Podziemna trasa turystyczna w Sandomierzu stanowi jedną z najciekawszych atrakcji turystycznych miasta. Została utworzona podczas prac zabezpieczających Stare Miasto przed zawałami i zapadliskami. Zaczęły one powstawać w wyniku znajdujących się pod miastem wielopoziomowych piwnic. W przeszłości między XIII a XVII wiekiem służyły one kupcom sandomierskim jako magazyny.

Komora Gotycka

Fotografowanie piwnic

Takie i podobne miejsca z minimalną ilością światła są swoistym testem możliwości naszego sprzętu. Aby pokazać autentyczną i niepowtarzalną atmosferę podziemi, należy od razu zrezygnować z lampy błyskowej. Dodatkowo szanse na wykonanie poprawnego zdjęcia maleją jeśli nie mamy możliwości skorzystania ze statywu. Zwiedzając jaskinie, kopalnie, czy piwnice z kilkudziesięcioosobową grupą o rozkładaniu statywu należy zapomnieć. W takim przypadku musimy ratować się wysokim ISO oraz krótkimi czasami. Niestety, w przypadku małych matryc aparatów kompaktowych nie jest to możliwe.

Poniżej opiszę, jak ja uporałem się z tym problemem z moim Nikonem D90.

Na początku ISO. W przypadku D90, maksymalne, przy którym fotki można jeszcze zaakceptować jeśli chodzi o szum, to 1600. Balans bieli jest nieistotny, ponieważ zdjęcia robimy w RAW-ie. Jeśli chodzi o tryb ekspozycji, to w tym przypadku wybrałem "S" (preselekcję czasu). Metodą prób dobrałem optymalny czas naświetlania do założonego obiektywu Sigma 10-20mm (wersja 4-5.6), wyniósł 1/15 s. Zakładając, że zdjęcia będą robione na 10mm. i pamiętając o regule odwrotności ogniskowej dla czasu - w tym przypadku nie mniej, niż 1/10 s. - powinno być OK.

Należy liczyć się z tym, że nawet przy takich ustawieniach, większa ilość zdjęć w tych warunkach będzie niedoświetlona. Dlatego podczas wywoływania RAW-ów "podkręcałem" jeszcze ekspozycję o +1 do +1,5 EV.

Informacje praktyczne

Wejście do podziemi jest od ul. Oleśnickich. Długość trasy wynosi ok. 500 m. Zwiedzanie odbywa się wyłącznie z przewodnikiem i trwa 40 min. W piwnicach nie ma tak niskich temperatur jak w jaskiniach, więc nie ma potrzeby ubierania ciepłych rzeczy. W najniżej położonej komorze, która znajduje się na głębokości 12 m jest ok. 12-14 st. C. Wszystkie podziemne komory, sale, korytarze, chodniki mają swoje nazwy. Jest ich w sumie 34.

Wejście do podziemi

Zwiedzanie

Podziemna trasa turystyczna rozpoczyna się w komnacie Haliny Krępianki, która - jak głosi legenda - uratowała Sandomierz poświęcając swoje życie. Podczas najazdu Tatarów na miasto przeszła na teren wroga i udając zdrajcę swojego ludu wskazała Chanowi tajemne przejście podziemne do zamku. Gdy Tatarzy z Haliną zeszli do lochów, mieszkańcy zasypali wejścia.

Komnata Haliny

Sala Oleśnickich

Sala Katowska

Komora Kolebkowa

W komorze kolebkowej, która nazwę wzięła od charakterystycznego sklepienia kolebkowego, znajdziemy autentyczną XIII wieczną ścianę piwniczną z otworem wentylacyjnym w stronę ul. Opatowskiej. W gablotach prezentowana jest kolekcja porcelany z Ćmielowa, która jest jedną z najstarszych manufaktur porcelany w Polsce.

Czaszki bliźniąt z grobu neolitycznego w Komorze Znalezisk

Komora Łukowa

Komora Kupiecka

Chodnik Górniczy

Sala Rady Miejskiej

Sala Rady Miejskiej jest ostatnią komorą w Podziemnej Trasie Turystycznej Sandomierza. Wychodzimy po kilku stopniach i jesteśmy przy Ratuszu.

Godziny otwarcia:

w sezonie w godz. 10-18

po sezonie w godz. 10-17

Ceny biletów:

8 zł. normalny

5 zł. ulgowy

Wyświetl większą mapę

Kościół modrzewiowy w Bachórcu

2011-10-17T14:30:00.000+02:00

Drewniany kościół pw. św. Katarzyny usytuowany jest na obszarze parafii rzymskokatolickiej w Bachórcu. Jest przykładem drewnianej architektury doby baroku i wchodzi w skład zabytków Szlaku Architektury Drewnianej.

Zachowana do dzisiaj świątynia powstała w latach 1760-1763 z fundacji ówczesnego właściciela dóbr bachórzeckich Antoniego z Siecina Krasickiego oraz staraniem plebana Jana Rymarskiego.

Kościół służył parafii dwa wieki. Był dwukrotnie odnawiany - najpierw w 1856 r., a potem w 1915. Podczas obydwu wojen odniósł niewielkie uszkodzenia. Był użytkowany do lat 60 ub. wieku. Remont w latach 2000 przywrócił świątyni pierwotny wygląd.

Dziś pięknie odnowiona świątynia jest budowlą trójnawową, z korpusem w kształcie prostokąta, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Nie ma żadnych informacji dotyczących możliwości zwiedzenia wnętrza, które zdobione jest neobarokową XIX wieczną polichromią figuralno-ornamentową.

Obok kościoła znajduje się murowana parawanowa dzwonnica z 1905 r.

Położenie na mapie:

Wyświetl większą mapę

Zamek Sobień

2011-10-12T18:14:00.000+02:00

Ruiny zamku Sobień znajdują się w Bieszczadach niedaleko Załuża na trasie prowadzącej do Leska. Bardzo łatwo minąć to ciekawe miejsce, ponieważ przy drodze nie ma żadnej tablicy informującej o zamku lub jest niewidoczna. Warto zatem wcześniej zapoznać się z lokalizacją i obejrzeć pozostałości średniowiecznej warowni nie tylko dla samych ruin, ale dla pięknego widoku z góry Sobień na dolinę Sanu oraz panoramę Bieszczadów.

Jeśli ktoś w tym miejscu ma wątpliwości co do pisowni, to informuję, że w chwili obecnej obydwie formy zarówno Bieszczadów jak i Bieszczad są poprawne ;)

Trochę historii i ciekawostek

Informacje na temat pierwszej warowni drewnianej w tym miejscu pochodzą z XIII wieku. Za czasów Kazimierza Wielkiego powstał w miejscu drewnianego, zamek murowany. Położenie zamku wykorzystano do obrony szlaków handlowych biegnących tędy z Węgier na Ruś i do Krakowa.
Pod koniec XIV w. Władysław Jagiełło przekazał zamek magnackiemu rodowi Kmitów i w tym okresie na przełomie wieków, mury zamku zostały znacznie rozbudowane. W niewielu źródłach znajdziemy informację, że na zamku tym odbyło się przyjęcie weselne króla Władysława Jagiełły z jego trzecią żoną Elżbietą Granowską.

Nie znane są do końca okoliczności zniszczenia zamku. Mało prawdopodobna jest hipoteza, że przyczynili się do tego Węgrzy w wyniku najazdu w 1474 r. Faktem jednak pozostaje, że Kmitowie opuścili mury zamku w połowie XVI w. Pomimo tego, że później zamek zmieniał jeszcze właścicieli (Ossolińscy, Krasiccy) nie został nigdy odbudowany. Obydwie wojny światowe przyczyniły się do całkowitego zniszczenia tego, co jeszcze po nim pozostało. Strategiczne miejsce wśród ruin na górze Sobień wykorzystali Sowieci podczas II wojny światowej. Tutaj wzdłuż Sanu przebiegała granica podzielonej Polski pomiędzy Rosją a Niemcami, a pozostałości bunkrów Linii Mołotowa można z łatwością znaleźć w okolicy.

Legendy

Jak każdy zamek, tak i ten posiada swoje legendy. Jedna dotyczy Anny Kmity, która ukazując się po śmierci jako Czarna Dama zwiastowała nieszczęście. Zginęła ona w pożarze zamku podczas oblężenia, przywdziewając tuż przed śmiercią czarną suknię.
Druga legenda związana jest z nieszczęśliwą miłością Margarity, która wbrew swojej woli zmuszona była poślubić kasztelana Kmitę. Za potajemne spotkania ze swoim kochankiem, została zamurowana żywcem w piwnicach zamku. Gdy jej ukochany Andreas próbował ją uratować, Kmita wysadził piwnice grzebiąc pod gruzami niewierną żonę. Od tego czasu duch Margarity ukazuje się na zamku pod postacią Białej Damy wypatrując Andreasa.

Jak trafić do zamku

Jadąc od strony Sanoka do Przemyśla drogą nr 28, za ok. 8,5 km skręcić na Załuż. Po 2,5 km zobaczymy przy drodze parking z małą gastronomią. Tu zostawiamy samochód i po kilkuminutowym spacerze na górę Sobień znajdziemy się przy drewnianych schodkach prowadzących do zamku.

Wejście na zamek

Przez wieżę bramną wchodzimy na teren zamku. Dziś pozostało po nim niewiele. Oprócz kwadratowej wieży, zachowała się część murów w części mieszkalnej. Pod koniec lat 90-tych ub. wieku został zbudowany taras widokowy z którego możemy podziwiać wspaniałą panoramę okolicy.

Część wieży bramnej

Pozostałości części mieszkalnej

Widok na dolinę Sanu

Wyświetl większą mapę

Cerkiew obronna w Posadzie Rybotyckiej

2011-10-05T18:43:00.002+02:00

Posada Rybotycka to mała wieś w woj. podkarpackim. Nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie fakt, że na jej terenie leży...najstarsza w Polsce i jedyna w tej części kraju murowana cerkiew obronna. Podobny, ale młodszy obiekt znajduje się w Supraślu w woj. podlaskim.

Początki cerkwi św. Onufrego sięgają XIV w. Pierwsza wzmianka o istnieniu tu prawosławnego monasteru pochodzi z dokumentów Kazimierza Wielkiego z 1367 roku. Z tego okresu pochodzi najstarsze części cerkwi -prezbiterium z gotyckimi szczytami. Nieco później została dobudowana kwadratowa nawa z obronną wieżą.

Na całość budowli składają się trzy połączone ze sobą wieże. Pozostałe wybudowane były w późniejszym okresie. W grubych ścianach cerkwi pod dachem znajdują się widoczne otwory strzelnicze. Całość otoczona jest kamiennym murem.

W 1524 roku, podczas najazdu Tatarów, cerkiew uległa częściowemu zniszczeniu. Według niepotwierdzonych źródeł, w XVII wieku w podziemiach cerkwi pochowano ostatniego biskupa prawosławnego, Michała Kopystyńskiego. Po II wojnie światowej, cerkiew była nieużywana. Dewastowana i pozbawiona wyposażenia, szybko ulegała dewastacji. Dopiero w latach sześćdziesiątych ub. wieku, podczas prac archeologicznych, odkryto we wnętrzu cenne malowidła ścienne. Szesnastowieczna polichromia w stylu bizantyjskim znajdowała się pod wieloma warstwami farby.

fot. Wojciech Pysz

Przeprowadzono tylko część prac konserwatorskich, mających na celu odkrycie i zabezpieczenie polichromii. Niestety, w obecnej chwili nie ma możliwości zwiedzania wnętrza. Ponoć można było wcześniej otrzymać klucz w jednym z pobliskich domów. Informacja ta nie potwierdziła się, ponieważ cerkiew została już przekazana kościołowi greckokatolickiemu. Wcześniej właścicielem cerkwi była gmina Fredropol. Z pewnością odrestaurowana i udostępniona zwiedzającym, stanowiłaby znakomitą atrakcję turystyczną jako najstarsza zachowana cerkiew obronna na ziemiach polskich.

Cerkiew położona jest na wzgórzu na końcu wioski, po prawej stronie jadąc od Rybotycz. Jest dobrze widoczna z drogi, więc trudno byłoby jej nie zauważyć. Wraz z zabytkowym murem, nie jest zabezpieczona żadnym ogrodzeniem i zdana jest na łaskę miejscowych oraz turystów, którzy i tak chętnie tu przyjeżdżają, aby przynajmniej z zewnątrz obejrzeć ten cenny zabytek.

Wyświetl większą mapę

Kowarskie Kopalnie

2011-09-27T07:20:00.001+02:00

Kopalnie uranu w Sudetach przez wiele lat okryte były tajemnicą. W maju 2011r. udostępniona została turystom Podziemna Trasa Turystyczna "Kowarskie Kopalnie", która usytuowana jest w wyrobiskach byłej kopalni "Pogórze". Zwiedzając kopalnię, poznamy historię tajnych Zakładów Przemysłowych R-1, oraz historię górnictwa na terenach Sudetów. Zobaczymy kolekcję kamieni półszlachetnych i minerałów.

Trochę historii i ciekawostek

Historia górnictwa w Sudetach sięga XII wieku, kiedy Walończycy (lud z pogranicza dzisiejszej Belgii i Francji) przybyli w te tereny w poszukiwaniu złota. Na wycieczkę po kopalni złota w Złotym Stoku zapraszam TU.

Początkowo na terenach Sudetów zaczęto wydobywać rudę żelaza oraz minerały i kamienie szlachetne. Do końca XIX w. uran uważany był za niepożądaną substancję w domieszkach metali. Dopiero w latach dwudziestych ub. wieku, Niemcy rozpoczęli eksploatację złóż rudy uranowej. Jednak po II wojnie światowej, na ogromną skalę zaczęli wydobywać uran Rosjanie, którzy w ramach podpisanej wtedy umowy z Polską, przejęli całkowitą kontrolę nad naszymi kopalniami. W latach 1945-1957 cały urobek z rudą uranową został wywożony do Związku Radzieckiego. Pociągi, które wywoziły rudę uranu, miały na całej trasie przez Polskę zielone światło. W okresie tym powstały owiane tajemnicą Zakłady Przemysłowe R-1. Prowadzono tu wszelkie prace związane z poszukiwaniami geologicznymi, budową kopalń, eksploatacją rudy oraz badaniami laboratoryjnymi.

Jedna z kolekcji minerałów

Pracownicy zatrudnieni w kopalniach uranu, nie byli informowani o niebezpieczeństwie napromieniowania. Umierali oni po kilku latach pracy wraz z rodzinami na chorobę popromienną, ponieważ pył radioaktywny przynosili do domu na ubraniach. Zabójczy był również promieniotwórczy radon, który nieustannie przenikał ze skał do kopalnianych sztolni.

Odkryto, że radon po odpowiednich zabiegach, zmieszany ze świeżym powietrzem, odpowiednio podgrzewany i nawilżany posiada właściwości lecznicze. Na początku lat 70-tych ub. wieku powstało tu jedyne w Polsce inhalatorium radonowe.

Wagonik dowożący kuracjuszy (jeszcze widoczny czerwony krzyż)

Wyniki leczenia były zaskakująco dobre. Jednak z powodu braku funduszy, inhalatorium musiało zawiesić swoją działalność.

Zwiedzanie i informacje praktyczne

Do zwiedzania została przygotowana trasa o długości 1600 m. i czasie przejścia około 1 godziny. Temperatura pod ziemią wynosi 9 st. Celsjusza, a wilgotność 94 proc. Zalecana jest ciepła odzież sportowa.

Wejście do kopalni

Trasa zwiedzania obejmuje sztolnie 19 i 19a, które zaliczane są do najciekawszych obiektów podziemnych zlokalizowanych na terenie Kowar. Zobaczymy m.in. ekspozycje sprzętu z tajnych Zakładów Przemysłowych R-1 oraz minerałów półszlachetnych występujących w Sudetach.

Na końcu sztolni znajduje się imitacja bomby atomowej. To właśnie do jej produkcji i dla eksperymentów zbrojeniowych podczas zimnej wojny zmarło przedwcześnie kilka tysięcy osób, które bezpośrednio pracowały przy wydobyciu rudy podczas ponad 20-sto letniej działalności zakładów R-1.

Obecnie Podziemna Trasa Turystyczna ma stały monitoring Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi i jest bezpieczna pod względem promieniowania.

W Kowarach i okolicy wydrążono w tym czasie ok. 300 km. podziemnych wyrobisk. Była to jedna z największych inwestycji górniczych w tamtym okresie w Polsce.

Podziemna Trasa Turystyczna "Kowarskie Kopalnie"

czynna jest codziennie od godz. 10 do 17

zwiedzanie wyłącznie z przewodnikiem

oficjalna strona: http://www.kowarskiekopalnie.pl

Otwórz większą mapę

Świątynia Wang

2011-09-18T21:02:00.004+02:00

Zbudowana przez Wikingów, Świątynia Wang jest niewątpliwie ciekawą atrakcją turystyczną, która trwale wpisała się w krajobraz Karpacza. Zwiedzając kościół Wang mamy możliwość przyjrzenia się bliżej doskonałej sztuce skandynawskiego budownictwa drewnianego sprzed 800 lat.

Kościół Wang został zbudowany na przełomie XII i XIII w. w Norwegii w miejscowości Vang nad jeziorem Vang i stąd wywodzi się jego nazwa.

W XIX w. został kupiony przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV. Pod nadzorem królewskiego architekta, obiekt rozebrano i w roku 1841 w skrzyniach przywieziono drogą morską przez Szczecin do Muzeum Królewskiego w Berlinie. Tam jednak nigdy nie został postawiony. Dzięki staraniom hrabiny Fryderyki von Reden, rok później postanowiono przenieść kościółek w Karkonosze, aby mógł służyć ewangelikom mieszkającym w Karpaczu i okolicach. Wybrano miejsce w połowie drogi z dolnego Karpacza na Śnieżkę.

Ostatecznie w 1844 r. nastąpiło uroczyste otwarcie i poświęcenie kościoła przy udziale króla, księcia holenderskiego i wielu innych osobistości.
Od 1946 roku po dzień dzisiejszy, Wang znajduje się w rękach polskiej parafii ewangelickiej.

Od czasów średniowiecznych w Norwegii zachowało się jedynie 28 podobnych świątyń z około tysiąca. Poza Norwegią jeden taki kościół znajdziemy w Szwecji, a drugi właśnie w Karpaczu.

Dobudowana kamienna dzwonnica chroni drewnianą konstrukcję świątyni przed wiatrem znad Śnieżki.

Wnętrze świątyni wyróżnia się charakterystycznymi motywami Wikingów wyrzeźbionymi w drewnie. Znajdziemy tu m.in. symbole walki dobra ze złem w postaci zwierząt przypominających smoki, plątaniny roślin i węży. Na półkolumnach portalu północnego (fot. poniżej) znajdują się twarze Wikingów - wojowników o wysuniętych rozdwojonych językach, które są symbolem przekazywania wiedzy i mądrości przyszłym pokoleniom.

Ołtarz jest bardzo skromny. Po jego obu stronach znajdują się norweskie świeczniki. Świece w nich zapalane są tylko podczas ślubów. Uwagę zwraca barokowa chrzcielnica, która pochodzi z rozebranego kościoła z okolic Wałbrzycha.

Wewnątrz na górnych częściach kolumn widoczne są rzeźbienia w stylu bizantyjskim. Przedstawiają motywy zwierzęce i roślinne. Na kolumnach stojących bliżej ołtarza zobaczymy scenę zwycięstwa Dawida nad Goliatem oraz proroka Daniela w jaskini lwów.
Cała świątynia otoczona jest krużgankiem. Izolował on wnętrze przed zimnem oraz pełnił rolę swojego rodzaju depozytu, w którym zostawiano broń przed wejściem do środka.

Sąsiadujący ze świątynią Wang cmentarz zwany górskim jest nieodłączną jej częścią. Został założony niemal w tym samym czasie, kiedy stanęła tu świątynia. Na cmentarzu górskim oprócz parafian Wangu, chowano również turystów, którzy zginęli w górach. Po II wojnie światowej, kiedy tereny te przeszły w ręce polskie, usunięto i zniszczono wiele nagrobków. Były to powszechne praktyki stosowane przez komunistyczne władze. Zrównano wtedy z ziemią większość niemieckich cmentarzy. Dzięki staraniom pastorów świątyni Wang, cmentarz został ochroniony przed całkowitym zniszczeniem.
Od kilku lat trwa powolna rekonstrukcja cmentarza, oraz odbywają się ponownie pochówki. Jednak ze względu na ograniczoną ilość miejsca, parafianie chowani są w urnach.

Zwiedzanie kościoła Wang:

od godz. 9.00 do 18.00 - (15.04 - 31.10)

od godz . 9.00 do 17.00 - (1.11 - 14.04)

W niedziele i święta o godz. 10.00 odprawia się nabożeństwa.

Zwiedzanie kościoła jest wtedy możliwe po godz. 11.30.

Ceny biletów:

Ulgowe: 4,00 zł.
Normalne 7,00 zł
Foto, kamera 5,00 zł.

Wstęp tylko na plac 1,00 zł.

Więcej informacji na oficjalnej stronie świątyni Wang: www.wang.com.pl

Wyświetl większą mapę

Pałac w Sieniawie

2011-09-15T10:40:00.005+02:00

Czasy świetności pałacu miały miejsce w XIX w. gdy był jedną z głównych siedzib Czartoryskich. Większych zniszczeń niż obydwie wojny światowe dokonała powojenna władza, doprowadzając pałac do ruiny. Dziś wyremontowany, odzyskał dawny blask. Zadbane ogrody są miejscem wypoczynku mieszkańców miasta i odwiedzających Sieniawę turystów. Zabytkowy kompleks jest obecnie ekskluzywnym miejscem spotkań oraz konferencji.

Pierwsze wzmianki o pałacu pochodzą z 1726 r. Należał on do znanego wówczas rodu Sieniawskich i pełnił rolę letniego pałacyku. W późniejszym okresie został rozbudowany przez Czartoryskich, którzy stali się jego następnymi właścicielami. Pałac przed rozbudową uwiecznił na płótnie Juliusz Kossak.

Juliusz Kossak, akwarela 45 x 80,5 cm.

Pałac został zniszczony podczas I wojny światowej, a pomieszczenia pałacowe były przeznaczone na austriacki szpital polowy. W okresie międzywojennym, ze względu na duże zniszczenia, budynek nie był zamieszkany. Wybuch II wojny światowej pokrzyżował plany gruntownego remontu pałacu. Tu mieściła się do 1941 roku radziecka placówka graniczna. Pobyt obcych wojsk nie wyrządził pałacowi większych szkód. O wiele tragiczniejszym dla pałacu był okres powojenny. Do lat osiemdziesiątych XX w. był okradany i popadał w ruinę. Do legendy przeszły ćwiczenia straży pożarnej, która trenowała gaszenie pożarów na murach pałacu.

Pomimo tragicznej przeszłości, zespół pałacowo-parkowy w Sieniawie jest dzisiaj ciekawą atrakcją turystyczną. Odrestaurowane wnętrza można wynająć na różnego rodzaju imprezy: bankiety, przyjęcia, wesela, konferencje. Często można tu spotkać Młode Pary, które wybierają sobie pałacowe ogrody jako miejsce do sesji zdjęciowych. W pałacu znajduje się również hotel ze starannie dobranym stylowym wyposażeniem.

Sala główna

Sala balowa

Sala lustrzana

fragment ogrodu

W chwili obecnej właścicielem pałacu jest Agencja Nieruchomości Rolnych, dzięki której ten przepiękny obiekt wrócił do dawnej świetności. Sieniawa położona jest w południowej części Kotliny Sandomierskiej, ok. 22 km na pn. zach. od Jarosławia w woj. podkarpackim.

Wyświetl większą mapę

Zamek Grodztwo

2011-08-28T21:56:00.003+02:00

Zamek Grodztwto - Schloss Kreppelhof - a właściwie to, co z niego zostało - jest typowym przykładem traktowania zabytków na Ziemiach Odzyskanych. Bezczynność władz i osób odpowiedzialnych doprowadziła do ruiny wiele podobnych obiektów na Dolnym Śląsku, na których ciążyło brzemię niemieckiego pochodzenia.

Niestety, tym razem nie zachęcam do zwiedzania, bo dziś nie ma już czego zwiedzać, a spacer po ruinach zamku należy do niebezpiecznych. W tym miejscu, chciałbym zwrócić uwagę na obojętność ludzi i ciche przyzwolenie władz na dewastację cennych zabytków w Polsce.

źródło: http://wroclaw.hydral.com.pl

Brama wjazdowa do zamku po 1945 roku. Poniżej zdjęcie tej samej bramy po ok. 65 latach, czyli stan na chwilę obecną (2011r.)

Zamek został zbudowany w 1569 roku. Bliskość rzeki Bóbr wykorzystano do budowy fosy, a bastionowa fortyfikacja otaczająca cały zamek stanowiła kolejne zabezpieczenie. W czasach świetności na zamku gościł m.in. cesarz niemiecki Wilhelm II oraz car Aleksander I. Do 1945 r. zamek kilkukrotnie zmieniał właścicieli wśród rodów niemieckich. Po wojnie zajęli go żołnierze sowieccy, a później przejęła władza ludowa z przeznaczeniem na PGR. Po pożarze w 1964 roku, zamek został doszczętnie okradziony przez mieszkańców miasta.

Zamiast być atrakcją turystyczną i wizytówką Kamiennej Góry, straszy swoim widokiem. Niezabezpieczony, porośnięty krzakami, stanowi realne zagrożenie dla kolejnego pokolenia dzieci bawiących się wśród ruin.

A tak wyglądał Zamek Grodztwo w czasach świetności:

źródło: http://wroclaw.hydral.com.pl

Ruiny zamku znajdują się w Kamiennej Górze, ok. 14 km. od przejścia granicznego w Lubawce z Czechami. Odbudowany i odrestaurowany zamek byłby nie tylko atrakcją polskich turystów, lecz również naszych południowych sąsiadów. Nie mówiąc o turystach niemieckich, których poprzednie pokolenia wpisały się w historię tego miejsca. Ale, jak widać, nikomu na tym nie zależało. Dziś praktycznie nie ma już żadnych szans na odbudowę, która wymagałaby poważnych nakładów finansowych. Jedynie grupa miłośników i pasjonatów chce zabezpieczyć zamek przed dalszą dewastacją i popadaniem w ruinę oraz uporządkować teren wokół zamku.

Wyświetl większą mapę

Zamek Lubelski

2011-08-12T10:57:00.004+02:00

Zamek Lubelski

Dziś na próżno szukać w Lublinie średniowiecznego zamku wybudowanego za czasów Kazimierza Wielkiego w XIV w. Do naszych czasów z tamtego okresu zachowała się jedynie Kaplica Św. Trójcy oraz wieża zamkowa zwana donżonem. W miejscu dawnego zamku, który został zniszczony w wyniku wojen zobaczymy neogotycką budowlę. Została ona wzniesiona w XIX w. z przeznaczeniem na więzienie kryminalne Królestwa Kongresowego. W chwili obecnej jest jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów miasta.

Dojazd i dojście do zamku
W Lublinie obowiązuje opłata parkingowa: 2,50 zł za 1 godz. w wyznaczonych miejscach. Nie ma parkomatów. Kwit parkingowy kupujemy w kiosku. Samochód osobowy można zostawić w centrum w okolicy Krakowskiego Przedmieścia (o ile znajdzie się miejsce) i przespacerować się deptakiem w kierunku zamku, przechodząc przez Bramę Krakowską i Rynek Starego Miasta. Następnie ulicą Grodzką, przechodząc obok Placu po Farze i przez Bramę Grodzką dochodzimy do zamku. Można również podjechać pod sam zamek na Plac Zamkowy. Znajduje się tam parking dla samochodów i autokarów.

Zwiedzanie
Od strony Starego Miasta do zamku przechodzimy przez Bramę Grodzką. Pierwotnie znajdowała się w obrębie dawnych murów obronnych. Od XVI w. do 1862 r. stanowiła granicę pomiędzy miastem chrześcijańskim a żydowskim. Obecnie mieści się tutaj teatr NN – Ośrodek Brama Grodzka, w którym można zwiedzać wystawę i makietę, odwzorowującą stan Starego Miasta wraz z Żydowskim Podzamczem przed 1939 r.

Brama Grodzka

Zamek

Najcenniejszym zabytkiem zespołu zamkowego jest Kościół Św. Trójcy, zwany również Kaplicą Zamkową. W jej wnętrzu odkryto bezcenne freski bizantyjsko-ruskie. Zostały one zatynkowane w czasie, gdy kaplica zamkowa stała się w kaplicą więzienną. Żmudna konserwacja, która trwała długie lata zakończyła się w 1997 r. Dziś odkryte freski w kaplicy stanowią unikat w skali Europejskiej i należą do najcenniejszych zabytków sztuki średniowiecznej w Polsce.

Wnętrze Kaplicy Zamkowej

Fragment sklepienia

Ołtarz

Zwiedzanie Kaplicy Św. Trójcy odbywa się w pełnych godzinach od 9-15 (w środy i niedziele do 16-tej) i trwa 30 minut. Wejście do kaplicy znajduje się na poziomie pierwszego piętra. Do kaplicy przechodzimy przez hol z ekspozycją sztuki ludowej regionu lubelskiego. Na tym samym piętrze znajduje się również stół z Trybunału Koronnego i "Czarcią Łapą". To wszystko zobaczymy w ramach jednego biletu wstępu do kaplicy.

Ceny biletów wstępu do kaplicy:

normalny 8,50 zł.

ulgowy 6,50 zł.
więcej informacji na oficjalnej stronie Muzeum Lubelskiego

Czarcia Łapa

Legenda o Czarciej Łapie:

Miejscem legendy jest Trybunał Koronny. Był to rodzaj sądu wyższej instancji dla szlachciców, który działał w Lublinie w XVI i XVII wieku. Jeśli ktoś nie był zadowolony z wyroku sądów grodzkich, mógł złożyć apelację do Trybunału i liczyć na pomyślny wynik rozprawy.

Na to właśnie liczyła pewna wdowa, która 1637 roku odwołała się od wyroku sądu grodzkiego. Sprawa jej nie wydawała się być trudna do osądzenia. Bogaty szlachcic najechał jej domostwo, zagrabił to, co miała cennego i spalił zabudowania. Kobieta domagała się odszkodowania.

Jednak bogaty szlachcic przekupił sędziów i wyrok zastał wydany na jego korzyść. Kobieta nie poddała się jednak. Złożyła apelację do Trybunału Koronnego. Przyjechała do Lublina pełna nadziei na sprawiedliwy wyrok.Niestety jak się okazało również tutaj szlachcicowi udało się sędziów przekupić. Znów wyrok stwierdzał, że wdowie nic nie należy się z jego strony, że nie popełnił żadnego przestępstwa. Kobieta została pozbawiona szansy na odzyskanie choć części zagrabionego majątku. “Nawet diabli sprawiedliwiej by osądzili!!” - wykrzyknęła załamana i z płaczem wybiegła z Trybunału.

Wieczorem tego dnia stało się coś dziwnego… Pod budynek Trybunału zajechała bardzo piękna, bogato zdobiona karoca, ciągnięta przez wyjątkowo dorodne konie. Z karocy wysiedli elegancko ubrani panowie. Płaszcze ich zdobione były kamieniami szlachetnymi, obszywane złotem. Gdyby nie fakt, że zamiast stóp mieli kopyta, nie różniliby się niczym od zwykłych ludzi…

Weszli do Trybunału. Na wokandzie znów znalazła się sprawa biednej wdowy. Wezwano świadków, przesłuchano ich. Tym razem nikt nie śmiał kłamać w obecności tak niezwykłych sędziów. Wyrok, który wydali, był na korzyść wdowy. Szlachcic miał jej oddać zagrabiony majątek i wypłacić odszkodowanie za wyrządzone szkody. Żeby nadać ważności temu wyrokowi, diabeł go odczytujący uderzył dłonią o stół. Odbiła się ona wypalonym śladem na jego blacie. Stół ten do dzisiaj można oglądać w holu lubelskiego zamku.

Podczas, gdy diabeł wygłaszał wyrok, Chrystus na krzyżu w sali rozpraw odwrócił głowę do ściany. Nie chciał widzieć tego, że diabli sprawiedliwszy wyrok niż ludzie wydali. Krzyż Trybunalski do dziś znajduje się w jednej z kaplic w Archikatedrze.

źródło legendy: http://www.magiczny-lublin.pl

Fragment dziedzińca zamku. Donżon w trakcie remontu.

W murach pierwotnego zamku gościli polscy królowie: Kazimierz Wielki, który był fundatorem budowy zamku i staromiejskich murów obronnych oraz Władysław Jagiełło - fundator bezcennych fresków w kaplicy. Zygmunt August podczas sejmu w 1569 r. doprowadził do podpisania na zamku Unii Polsko-Litewskiej.

Plac po Farze

Niedaleko Bramy Grodzkiej, która prowadzi do zamku, znajdują się fundamenty najstarszego kościoła parafialnego Lublina pw. św. Michała Archanioła. Jego fundacja wiąże się z legendą o śnie Leszka Czarnego:
Na wieść o najeździe Litwinów i Jadźwinów na ziemię lubelską, wyruszył z odsieczą z Krakowa. Zanim przybył do Lublina, wróg się wycofał. Wahając się, czy ruszyć w pogoni za wrogiem, zasnął ze zmęczenia. We śnie ujrzał on Archanioła, który podawał mu miecz i zachęcał do walki. Leszek Czarny wyruszył w na bitwę i odniósł zwycięstwo.
Kościół został zbudowany w XIV w., czyli w podobnym okresie co stary zamek. W XIX w. świątynię zburzono. Na placu zachowały się tylko fundamenty. Dziś o istnieniu jednego z najważniejszych w czasach jagiellońskich kościołów Lublina przypomina jedynie nazwa jednej z uliczek ‘Ku farze”.

Plac po Farze

Model kościoła św. Michała Archanioła

Mapka

Wyświetl większą mapę

Sóstófürdő - ZOO

2011-07-31T21:42:00.010+02:00

Nyíregyházi Állatpark - Ogród zoologiczny w Sosto cieszy się nie mniejszą popularnością niż Aquapark. Codziennie odwiedza go mnóstwo turystów. Na obszarze ok. 30 hektarów zobaczyć można zwierzęta w podzielonych tematycznie strefach: Afryka, Australia, Ameryka Północna, Europa (fauna Kotliny Karpackiej), Śródziemnomorski Ogród. W ZOO znajduje się również oceanarium i tropikarium. Duży (50 tys. litrów) basen z rekinami, naprawdę robi wrażenie.

Wejście do ZOO

W oceanarium oprócz rekinów zobaczymy również tropikalne ryby i pingwiny. Pośród bujnej roślinności przechodzimy przez linowe kładki, niczym w lesie tropikalnym. Możemy stanąć oko w oko z legwanem, pytonem tygrysim, podziwiać kolorowe ptaki.

fot. www.sostozoo.hu

Iguana

Obok oceanarium znajduje się fokarium. W godzinach: 11:00, 13:00, 15:00 odbywa się pokaz z fokami. Warto wcześniej zarezerwować sobie miejsce na widowni.

fot. www.sostozoo.hu

Podczas spaceru, zwiedzający mają możliwość bezpośredniego kontaktu ze zwierzętami. Jest to wielka frajda dla dzieci. Dla niektórych zwierzaków przygotowana jest obok wybiegu specjalna karma. Jedzą wprost z ręki :)

Mieliśmy okazję obserwować młodego lewka, który ostro dawał się we znaki swoim starszym siostrom. Jego ojciec był tak zmęczony wylegiwaniem się, że nie zwracał nawet na niego uwagi. Ziewał tylko od czasu do czasu. Wszystkie psoty uchodziły młodemu na sucho ;)

Dłuższą chwilę spędziliśmy również przy surykatkach. Te bardzo miłe zwierzaki nawet w niewoli wykazują swój silny instynkt stania na czatach. Podczas gdy jedna z surykatek kopała w ziemi norkę, druga stała obok i bacznie wypatrywała drapieżników. Po jakimś czasie zamieniały się rolą.

Nie mogło oczywiście zabraknąć kolorowych ptaków. Niektóre papugi spędzały czas na trenowaniu karate :) inne prezentowały swe wdzięki.

kliknij, aby powiększyć

W ZOO nie znajdziemy strzałek kierunków ruchu zwiedzania. Są tylko strzałki do niektórych zwierząt. Aby mieć orientację co gdzie jest, trzeba zapoznać się z mapką, którą zamieszczam poniżej.

kliknij na mapkę aby powiększyć

Ceny biletów

kliknij, aby powiększyć

Ogród Zoologiczny jest otwarty przez wszystkie dni w roku

W okresie letnim: 9:00 - 19:00
(kasa jest otwarta do godziny : 18:00)
W okresie zimowym: 9:00 - 16:00
(kasa jest otwarta do godziny 15:00)

Imprezy w Nyiregyhazie 2011

26 sierpnia - 3 września

VIDOR FESTIVAL

W Sóstófürdő niedaleko ogrodu zoologicznego znajduje się Aquapark, który został ostatnio rozbudowany o dodatkowe baseny i zjeżdżalnie. Aktualne informacje o basenach i noclegach w Sosto znajdziesz TU.

Wyświetl większą mapę

Wieża katedralna w Przemyślu

2011-07-10T19:17:00.007+02:00

W połowie czerwca br. przemyska wieża archikatedralna została udostępniona turystom i mieszkańcom miasta. Po generalnym remoncie i spełniająca wysokie wymagania bezpieczeństwa jest obecnie trzecim obiektem architekt. (po Wieży Zegarowej na pl. Niepodległości i baszcie Zamku Kazimierzowskiego), z którego można podziwiać panoramę nadsańskiego grodu. Wieża widoczna jest praktycznie z każdej drogi prowadzącej do Przemyśla i jest jednym z ważniejszych najbardziej rozpoznawalnych zabytków miasta.

Wstęp na wieżę jest bezpłatny. Należy jednak wpisać się do Księgi Odwiedzin, co jest równoznaczne z zapoznaniem się i akceptacją regulaminu.

Zobacz treść regulaminu.

Wieża czynna jest codziennie od poniedziałku do soboty

w godz. 9:30 do 16:30

ostatnie wejście o godz. 16:00

Samochodem osobowym można podjechać pod samą wieżę i zaparkować pod katedrą lub na jednej z pobliskich uliczek. Wieża przystosowana jest dla osób niepełnosprawnych, poruszających się na wózkach inwalidzkich. Osoby słabsze i niepełnosprawne mogą podjechać na pierwszy poziom i obserwować panoramę miasta na specjalnie przystosowanych do tego celu stanowiskach z monitorami.

Winda

Stanowiska na I poziomie

Wieża katedralna została budowana etapami. Budowę rozpoczęto za biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego w 1759 r., a ukończono w 1766 r. Umieszczono wtedy na wieży zegar, którego mechanizm możemy podziwiać na pierwszym poziomie. W 1907 r. za biskupa Pelczara nadbudowano trzecią kondygnację. W 1935 r. została gruntownie odrestaurowana i wzmocniona żelbetową konstrukcją.

Obecnie wieża archikatedralna ma 71 m. wysokości. Aby wejść na górę, należy pokonać 260 stopni.

Zwiedzanie

Na pierwszym poziomie znajduje się zabytkowy mechanizm zegara wykonany przez wiedeńską Firmę Zegarów Wieżowych Richarda Liebinga z 1906 r. Zobaczymy na nim tabliczkę z następującą treścią: : "RICHARD LIEBING THUAMUHREN-FABRIK WIEN.XIII.SPEISINGERSTR.66".

Udajemy się na II poziom.

Tu zobaczymy cztery dzwony. Najstarszy z nich - "Jan", ufundowany przez Teodora Polańskiego pochodzi z 1766 roku. Pozostałe trzy, odlane już przez Braci Felczyńskich w Przemyślu:

- "Stanisław Kostka" z 1927 r. ufundowany przez duchowieństwo i obywateli miasta Przemyśla w 200 rocznicę kanonizacji św. Stanisława Kostki,

- "Anatol - Pius X" z 1927 r. wykonany na polecenie biskupa przemyskiego Anatola Nowaka,

- "Maria" z 1927 r. ufundowany przez samych Braci Felczyńskich.

Na II poziomie wraz z dzwonami widzimy stare potężne belki konstrukcyjne, które w połączeniu z nieotynkowanymi w tym miejscu ścianami dają niesamowity efekt.

Po chwili dochodzimy do III poziomu. Ukazują nam się tarcze zegarów, skierowane na cztery strony świata. To własnie przez nie mamy możliwość obejrzenia miasta z nieznanej nam dotąd perspektywy. Przy każdym zegarze znajdują się lunety. Jest również teleskop optyczny, który umożliwia doskonałe zbliżenia.
Zauważymy tu zdecydowane zwężenie wieży oraz robiącą wrażenie drewnianą konstrukcję z drewnianą podłogą.

Widok na wschód.

Widok na zachód.

Widok na północ.

Widok na południe. Widoczny dach archikatedry, dalej zamek.

Konstrukcja na III poziomie.

Wieża archikatedralna w Przemyślu.

Więcej zdjęć w moim albumie: Wieża archikatedralna w Przemyślu

Wyświetl większą mapę

Kartagina

2011-07-01T19:51:00.004+02:00

Kartagina, Carthago - znajduje się kilka kilometrów na północ od Tunisu. Ruiny tego starożytnego miasta zwiedzimy podczas wycieczki fakultatywnej, organizowanej przez biura turystyczne. Wykupując taką wycieczkę w cenie 65 lub 75 dinarów, zwiedzimy następujące miejsca:

Tunis - Muzeum Bardo - Kartagina - Sidi Bou Said

Kartaginę założyli w 814 r. p.n.e. Fenicjanie. To tu miał miejsce romans Dydony z Eneaszem, tutaj poznajemy historię Hannibala, który wsławił się wieloma zwycięstwami w walkach przeciwko Rzymianom. Podczas trwającego wiele lat konfliktu z Imperium Rzymskim oraz w wyniku trzech tzw. wojen punickich, miasto zostało doszczętnie zniszczone i przejęte przez Rzymian. Po ok. 100 latach, za czasów panowania Juliusza Cezara, Kartagina odradza się jako rzymska kolonia i staje się ważnym (drugim co do wielkości) miastem Imperium Rzymskiego. W późniejszym czasie Kartaginę zdobywają Wandalowie, a w VII w. po najeździe Arabów, dochodzi do ostatecznej zagłady miasta.

Kartagina. Termy Antoniusza

Zwiedzanie

Rozpoczynamy od bardzo nietypowego znaleziska. Tuż za bramą do ogrodu archeologicznego znajdują się miniaturowe urny. Jeszcze w czasie okresu Kartaginy punickiej, były używane do składania ofiar bogom. Ofiarami były wszystkie nowonarodzone pierworodne dzieci płci męskiej. Według zapisków mogło wtedy zginąć ok. 70 tysięcy niemowląt.

Miejsce, w którym składano urny ze szczątkami dzieci to tofet. Odkryto go stosunkowo niedawno. Do dnia dzisiejszego w tamtym miejscu trwają ciągle prace archeologiczne, a powyższe urny możemy oglądać już dziś.

Nieco dalej znajdują się ruiny bazyliki chrześcijańskiej. Według zamieszczonego opisu, była to bazylika trzynawowa. Widoczny zarys ołtarza i chrzcielnicy.

Bazylika

Na terenie parku znajdują się pozostałości po nekropolii z wczesnego okresu punickiego ok. VI w. p.n.e. Komory grobowe były budowane pod ziemią.

Jednak najbardziej okazałą pozostałością po starożytnej Kartaginie są Termy Antoniusza. Wybudowane zostały w 162 roku n.e. i były jednym z największych tego typu kompleksów w Imperium Rzymskim. Znajdują się nad samym wybrzeżem, a ich widok na tle zatoki zachwyci każdego.

W pobliżu Term Antoniusza znajduje się Pałac Prezydencki. Do niedawna zakazane było kierowanie aparatów fotograficznych w tamto miejsce, a fotografujący mogli narazić się na przykre konsekwencje. W związku z ostatnimi wydarzeniami politycznymi nie ma tam prezydenta i zakaz ten nie obowiązuje.

Po zwiedzeniu Term Antoniusza, udajemy się nieco dalej na północ. Zaledwie kilka kilometrów od Kartaginy znajduje się jedno z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych miast w Tunezji: Sidi Bou Said.

Sidi Bou Said - malownicza miejscowość, wyróżniająca się białymi budynkami, niebieskimi okiennicami i drzwiami. Ze względu na wspaniałe widoki, wąskie i malownicze uliczki oraz niepowtarzalny klimat, jest nie tylko atrakcją turystyczną. W Sidi Bou Said znajdują się domy najbogatszych Tunezyjczyków i artystów.

Więcej zdjęć z Kartaginy i Sidi Bou Said w moim albumie: Kartagina, Sidi Bou Said.

Powyższa wycieczka powiązana jest ze zwiedzaniem Tunisu i Muzeum Bardo.

Wyświetl większą mapę

Tunis

2011-06-27T22:34:00.005+02:00

Wypoczywając w Tunezji warto wybrać się na wycieczkę do Tunisu. Najlepiej i najbezpieczniej skorzystać z oferty biura turystycznego. W cenie 65 lub 75 dinarów zwiedzimy z polskojęzycznym przewodnikiem następujące miejsca:

Tunis - Muzeum Bardo - Kartagina - Sidi Bou Said

Na własną rękę z pobliskiego kurortu Borj Cedria można pojechać taksówką - koszt ok. 30 TND w obie strony.

Naszą wycieczkę rozpoczynamy od słynnej wieży zegarowej, która znajduje się na placu 7 listopada. Jest ona symbolem "nowego wieku" w wyniku zmian politycznych które miały miejsce w Tunezji po dojściu do władzy prezydenta Zin Al-Abidin Ben Ali'ego w 1987r. Do tamtej pory w tym samym miejscu stał pomnik pierwszego w historii prezydenta niepodległej Tunezji Habib Bourgiby. Został on przeniesiony w inne miejsce.

W tym charakterystycznym miejscu zatrzymują się autokary turystyczne, a my idziemy spacerkiem wzdłuż najbardziej reprezentacyjnej ulicy Avenue Habib Bourgiba w kierunku najstarszej części miasta - Mediny. Po drodze mijamy stojące w dyskretnym miejscu samochody opancerzone armii tunezyjskiej, która obecnie sprawuje władzę w Tunezji. Na ulicach panuje spokój, a turyści mogą czuć się bezpiecznie.

Idąc dalej, przy Placu Niepodległości znajduje się katedra św. Wincentego. Jest to katedra rzymskokatolicka. Ta oryginalna budowla jest mieszanką stylów bizantyjskiego, arabskiego i gotyckiego. Podczas pielgrzymki do Tunezji w 1996 roku, papież Jan Paweł II odprawił mszę św. w tej katedrze.

katedra św. Wincentego

Nieco dalej jest Plac Zwycięstwa, przy którym znajduje się jedna z bram do Mediny Tunisu, czyli najstarszej części miasta. (Medina jest odpowiednikiem naszej starówki). Po jej przekroczeniu przenosimy się w nieznany nam i tajemniczy świat orientu. Dla kogoś, kto po raz pierwszy zetknie się ze sukiem, czyli targiem arabskim, będzie to niezapomnianym przeżyciem. Wąskie uliczki i korytarze są niczym labirynt, z którego jest się ciężko wydostać bez pomocy tubylców. Na każdym kroku jesteśmy zaczepiani przez handlarzy, którzy czasami w nachalny sposób chcą nam wcisnąć swój towar.

Bab El Bhar - Brama Morska

Aby nie zabłądzić, kierujemy się z Morskiej Bramy na wprost Rue Jamaa Ez Zitouna. Tą wąską uliczką wśród kramów dojdziemy do Meczetu Zitouna (Meczetu Oliwnego) zwanego Wielkim Meczetem. Wstęp na dziedziniec jest płatny i wynosi 4 TND/os.

Rue Jamaa Ez Zitouna.

Meczet Oliwny

Warto jeszcze obejrzeć panoramę miasta. Wąskimi uliczkami, niczym po labiryncie zaprowadził tam nas tubylec, który nagle pojawił się przed "kasą biletową" i zaoferował nam swoja pomoc. Oczywiście nie za darmo. Dopiero po odprowadzeniu nas na miejsce dostał 10 dinarów. W pewnej chwili straciliśmy orientację i trochę mieliśmy stracha, jak prowadził nas w nieznane, ale było warto. Weszliśmy na tarasy zwane Palais d.Orient, z których roztacza się widok na Stary Tunis.

Po zwiedzeniu Mediny wracamy w umówione miejsce pod zegarem i udajemy się do oddalonego o kilka kilometrów muzeum Bardo.

Muzeum Bardo jest położone na przedmieściach miasta i znajduje się w nim prawdopodobnie największa kolekcja mozaik z czasów panowania rzymskiego imperium na terenie dzisiejszej Tunezji.

W muzeum oprócz mozaik z okolic Kartaginy i El Jem można podziwiać rzeźby, stele oraz inne eksponaty z okresu punickiego. Jednym z najcenniejszych zabytków w muzeum jest jedna z pierwszych rzeźbionych chrzcielnic z bardzo wczesnego okresu chrześcijaństwa.

Chrzcielnica

Apollo

Z Bardo jedziemy do Kartaginy i Sidi Bou Said.
Więcej zdjęć z Tunisu i Bardo w moim albumie: Tunis, Bardo.

Wyświetl większą mapę

Caribbean World Borj Cedria

2011-06-24T19:52:00.008+02:00

Jeśli planujesz urlop w Caribbean World, znajdziesz tu wiele przydatnych informacji oraz praktyczne wskazówki, które pomogą ci w wyborze tego hotelu jako miejsca wypoczynku w Tunezji.

Największy basen przy budynku głównym.

Transfer i zakwaterowanie

Transfer z lotniska Enfidha to ok. 1,5 godz. Nie mylić z lotniskiem w Tunisie, które podawane jest w ofertach z 30 minutowym dojazdem. Jeśli planujecie wylot z mniejszych lotnisk np. z Rzeszowa, Bydgoszczy lub z Wrocławia, dość powszechne są międzylądowania, co dodatkowo wydłuża podróż o ponad godzinę. Po wylądowaniu cofamy zegarki o 1 godz. (jesteśmy w innej strefie czasowej).

Na miejscu w hotelu otrzymamy jedną z kolorowych opasek na rękę. Ponieważ w wielu komentarzach zauważyłem opisany podział na tych "lepszych" i "gorszych" w zależności od koloru opaski, postanowiłem to zweryfikować na miejscu. Poniżej powrócę do tego tematu. Co do wyboru pokoju, to oczywiście jest taka możliwość, choć na znanym portalu wakacyjnym jest niepokojąca informacja: "Brak możliwości wyboru lokalizacji pokoju."

Recepcja

Bungalowy

Wnętrze bungalowów

Położenie i bezpieczeństwo

Cały obiekt hotelowy jest ogrodzony i chroniony całą dobę. Wczasowicze mogą czuć się pewnie i bezpiecznie. Od strony morza ochrona ma również swoje stanowiska i nie wpuszcza osób postronnych na teren plaży hotelowej. Sama miejscowość Borj Cedria została założona ok. 20 lat temu. Poza tym hotelem nie znajdziecie tam żadnych atrakcji turystycznych. Nie zaleca się oddalać od hotelu, a wieczorami lepiej pozostać na terenie hotelu. Bliskość Tunisu oraz ruin Kartaginy jest doskonałą okazją do zwiedzenia tych miejsc. Taxi spod hotelu do Tunisu i z powrotem po stargowaniu to 30 dinarów. Cena wyjściowa - 50 dinarów. Jednak aby zwiedzić stolicę Tunezji oraz najbliższa okolicę, lepiej wykupić wycieczkę u rezydenta za 65 dinarów/os. zwiedzimy Tunis, Bardo, Kartaginę i Sidi Bou Said (obiad w cenie). Ta sama wycieczka u miejscowych - 75 dinarów.
Opis wycieczki do Tunisu znajdziecie TU.

Waluta i zakupy

Walutą obowiązującą w Tunezji jest dinar tunezyjski TND. Pieniądze wymienimy bez problemu na miejscu w hotelu. Za 1 dolara otrzymamy 1,3 dinara, a za 1 euro 1,9 dinara. W celu łatwego przeliczania na złotówki podczas zakupów przyjmuje się w przybliżeniu: 1 dinar = 2 zł. Podsumowując:

1 USD = 1,3 TND

1 EUR = 1,9 TND

1 PLN = 0,5 TND

Uwaga: Zabroniony jest wywóz dinarów z Tunezji. Niewykorzystane dinary należy wymienić na lotnisku za okazaniem wcześniejszego pokwitowania. Ale nikt wam nie powie, że jak wylatujecie w nocy, to bank na lotnisku jest zamknięty (Tunis - Terminal II). Podczas odprawy byłem świadkiem przeszukiwania portfeli.

Podczas zakupów należy zachować szczególną ostrożność. W Tunezji podrabiane są wszystkie znane marki odzieżowe, wyroby skórzane w tym paski do spodni, portfele, perfumy itp. - czyli wszystko to, co posiada znane logo. Produkty te wykonane są bardzo tandetnie. Nie dość, że nie sprawią nam satysfakcji, to mogą być przyczyną problemów na granicy. Oprócz tego należy uważać na oferowaną biżuterię. Krótko mówiąc, wyroby wyglądające na złoto, nie są ze złota. To samo dotyczy wyrobów ze srebra. Na terenie hotelu znajduje się kilka sklepików, a we wtorki rozstawiane są dodatkowe kramy z towarem. W Tunezji należy się o wszystko targować (oczywiście za wyjątkiem marketów).

Niebieskie opaski - fakty i mity

Po przybyciu do hotelu otrzymaliśmy żółte opaski. Nieprawdą jest, że niebieskie opaski są "lepsze" - jak można przeczytać w niektórych komentarzach, oraz że otrzymują je tylko Francuzi i Niemcy. Nie ma na to żadnej reguły, bo spotkałem Polaków, którzy przyjechali kilka dni wcześniej i otrzymali opaski niebieskie. Niestety, nasza rezydentka z Oasis nie potrafiła nam tego racjonalnie wytłumaczyć po tym jak ktoś z naszego turnusu został wyproszony z restauracji, gdzie obowiązywał kolor niebieski. Dopiero po rozmowie z szefem kuchni oraz w recepcji, dowiedziałem się, że kolor opasek wynika ze względów organizacyjnych. Wiąże się to tylko z przyporządkowaniem jednej z restauracji do posiłków głównych. Dla reszty barów przy plaży i basenach nie ma to już znaczenia. Jak tłumaczył kierownik recepcji, w pełnym sezonie czynne są nawet 3 restauracje i nie trudno sobie wyobrazić sytuację, gdyby większość osób miała "bliżej" tylko do jednej z nich.

Bar przy budynku głównym

Baseny i plaża

Każdy znajdzie coś dla siebie. Przy głównym budynku znajduje się największy i najbardziej oblegany kompleks basenów. Znajdują się tu brodziki dla najmłodszych dzieci. W najgłębszym miejscu głębokość wynosi 160 cm. Basen dobry do zabaw i nauki pływania.

Drugi basen znajduje się bezpośrednio przy plaży. Jest to basen z najgłębszą wodą (do 210 cm.). Jest tu zdecydowanie spokojniej.

Jest jeszcze trzeci basen, ale z powodu małej ilości osób w hotelu (II połowa czerwca) był jeszcze nieczynny.

Osoby z dziećmi, które cenią sobie spokój mogą skorzystać z aquaparku, który jest dodatkowo płatny (5 dinarów), co za tym idzie - najmniej oblegany. Znajdują się tu zjeżdżalnie, których nie ma przy pozostałych basenach.

Plaża jest piaszczysta z łagodnym zejściem do morza. Woda sięga do kolan nawet kilkanaście metrów w głąb morza. Na plaży znajdziemy typowe atrakcje: jazda skuterem wodnym (10 min. - 40 TND/1os, 60TND/2os.) lot na spadochronie itp.

Uwaga: na plaży oraz na basenach nie ma ratowników. Należy wziąć to pod uwagę wybierając się na głęboki basen. Na plaży wywieszana jest tylko flaga zielona lub czerwona (przy dużych falach).

Wyżywienie (ocena bardziej subiektywna)

Niestety, restauracjom głównym w tym hotelu raczej bliżej do stołówek, czy barów mlecznych. Opakowanie ładne, ale zawartość już nie. Na pierwszy rzut oka, wszystkiego jest w bród. Jeśli przyjdzie nam wybrać coś konkretnego, to sprawa się komplikuje. Nikt nie oczekuje w Tunezji schabowego, ale oferowane dania mięsne są po prostu niejadalne. Przez tydzień czasu były do wyboru kości z odrobiną mięsa lub jakiś gulasz, tak twardy i żylasty, że nie nadawał się do jedzenia. Na jeden dzień przed wyjazdem coś się poprawiło. Gulasz był z innego mięsa i był jadalny. Dobre natomiast były różnego rodzaju ciasta. Z owoców były arbuzy, brzoskwinie, śliwki. Z restauracji tematycznych nie korzystaliśmy. Do zapisów trzeba było stać w kolejce, którą okupowali nasi sąsiedzi zza wschodniej granicy i po kilku minutach zamieszania nie było już miejsc. Podobnie zachowywali się na stołówce, jakby nigdy nie widzieli jedzenia. Reasumując, głodni nie chodziliśmy i nie mieliśmy żadnych dolegliwości żołądkowych ;) Jednak przed wyjazdem warto zażyć na wszelki wypadek jakieś tabletki osłonowe typu Multilac.

Obsługa i animatorzy

Pracownicy obsługi są bardzo mili i uprzejmi. Nie czekają na napiwki, ale jak dostana dinara lub dolara to potrafią cię zapamiętać. Napoje w barach przy plaży lane są do plastikowych kubków wielorazowego użytku. Nie robią żadnego problemu, jeśli się poprosi o nalanie piwa do szklanki.

Najlepsze w tym hotelu są animacje. Podczas dnia przy basenach organizowane są różnego rodzaju aqua-aerobiki, gry i zabawy. Animatorzy nikogo na siłę nie zachęcają i nie narzucają się. Opiekują się również małymi dziećmi. Wieczorami organizowane jest show dla dzieci, a później dla dorosłych. Doskonała zabawa dla wszystkich. Animatorzy są zawsze uśmiechnięci, na każdym kroku wszystkich pozdrawiają nawet po polsku : "cieść, jak siemaś".

Podsumowanie

Zadowolenie bądź nie z pobytu w podobnym miejscu zależy głównie od oczekiwań oraz ceny. Należy pamiętać, że w krajach arabskich inaczej postrzegana jest czystość niż w Europie. Mogą zdarzyć się niedomyte naczynia, w pokojach zwłaszcza na parterze można znaleźć mrówki - bez obaw, nikomu nie zrobią krzywdy ;) Plaża nie jest codziennie sprzątana i grabiona jak np. we Włoszech. Mogą pojawić się na niej śmieci, a zwłaszcza w czasie przypływów. Odchodów wielbłądzich nie znalazłem :) - jak czytałem w jakimś komentarzu. Wydaje się, że hotel jest odcięty od świata: w TV tylko 4 programy arabskie, niedziałające telefony stacjonarne w lobby (nie opłacony abonament ?). Jeśli do tego wszystkiego podejdziemy z odpowiednią rezerwą, pogodzimy się z niedogodnościami na stołówce, to wynagrodzi nam to radość dzieci, które bawią się w tym hotelu wyśmienicie. Malkontentów i tak nic nigdy nie zadowoli.

Życzę udanych wakacji !

Więcej zdjęć z hotelu Caribbean World Borj Cedria znajdziecie w moim albumie Picasa TU.
Na wycieczkę po Tunisie i Muzeum Bardo zapraszam TU.
Opis Kartaginy i Sidi Bou Said znajdziesz TU.
Wycieczki fakultatywne: Oasis Tours, Sahel Voyages.
Jeśli macie jakieś pytania, to proszę pisać w komentarzach lub na e-mail. Chętnie pomogę.

Wyświetl większą mapę

Zamek Bolków

2011-06-07T21:25:00.004+02:00

Zamek Bolków - jest jednym z największych zamków na Dolnym Śląsku. Cechą charakterystyczną zamku jest 25 metrowa wieża. Jako jedyna budowla tego typu w Polsce posiada kształt klinowy. Potężne mury zamku skutecznie broniły twierdzy podczas wojen husyckich, a podczas II Wojny Światowej zamek w Bolkowie był siedzibą administracji niemieckich tajnych fabryk zbrojeniowych.

Budowę zamku rozpoczął w połowie XIII w. książę Bolesław II Łysy zwany Rogatką (ze względu na jego rogaty charakter). Po jego śmierci budowę kontynuował jego syn Bolko I Wielki. Powstała wtedy wieża, która do dziś wyróżnia ten zamek. W późniejszym okresie zamek był kilkakrotnie przebudowywany, a obecny kształt uzyskał dopiero w XVI w.

Więcej na temat zamku i jego historii:

Jak dojechać

Zamek znajduje się w centrum Bolkowa w woj. dolnośląskim, ok. 30 km. na wschód od Jeleniej Góry drogą E65, ok. 80 km. na południowy zachód od Wrocławia. Przed samym zamkiem znajduje się płatny parking. (2 zł.)

Zwiedzanie

Do zamku prowadzą dwie bramy. Pomiędzy nimi znajduje się wąskie przejście zwane szyją bramną. Po jej przejściu w chodzimy na Dziedziniec Turniejowy. Dopiero teraz widać wewnętrzne mury zamku. Obok stoi biały budynek - Dom Straży, w którym jest kasa biletowa.

ceny biletów: 7 zł., ulgowy 4 zł.

aktualne ceny biletów oraz godz. wstępu znajdziecie TU.

Po zakupieniu biletów, przechodzimy drugą bramą na Dziedziniec Wielki, a następnie na Dziedziniec Główny. Tam znajduje się wejście do Wielkiej Wieży - baszty obronnej w kształcie klina. Za względu na swój kształt miała ona duże znaczenie podczas obrony. Jej ostrze skierowane było w stronę największego zagrożenia podczas oblężenia. Dzięki temu kule armatnie ześlizgiwały się po murze, nie wyrządzając poważniejszych szkód. Z baszty rozciąga się przepiękny widok na pobliską okolicę.

Obok wejścia do baszty znajduje się tzw. cysterna, w której gromadzono śnieg i wodę. Na Dziedzińcu Głównym znajduje się muzeum, w którym zobaczymy eksponaty związane z zamkiem - między innymi miecz księcia Bolka II.

Cysterna

Dziedziniec Główny

muzeum

Miecz Bolka II

Z Dziedzińca Głównego znajdują się wejścia do dawnych części mieszkalnych oraz gospodarczych zamku. Ówczesne budynki mieszkalne posiadały 3 kondygnacje. W chwili obecnej są mocno zrujnowane. Z części mieszkalnych znajduje się wyjście na Dziedziniec Zewnętrzny.

Część mieszkalna zamku

Dziedziniec Zewnętrzny

Atrakcje turystyczne

O propagowanie kultury oraz liczne atrakcje związane z zamkiem i dawnymi obyczajami dba tutejsze Bractwo Rycerskie. W sezonie letnim organizowane są tu często turnieje rycerskie oraz zawody kusznicze. Turyści mają okazję zapoznać się z obyczajami rycerskimi oraz podziwiać stroje z epoki. Nawet podczas naszej obecności mieliśmy okazje do krótkiej obserwacji przygotowań do takiej imprezy.

Największą i najbardziej znaną coroczną imprezą jest Castle Party. Jest to największy festiwal muzyki gotyckiej w Europie Wschodniej. Organizowany jest w sezonie wakacyjnym.

Więcej zdjęć z zamku w moim albumie TU.

Wyświetl

Podziemne Miasto Osówka

2011-05-28T17:32:00.003+02:00

Podziemne Miasto Głuszyca - Kompleks Osówka - stanowi do dziś jedną z największych tajemnic III Rzeszy. Znajduje się na terenie Gór Sowich, gdzie Niemcy w perfekcyjny sposób wykorzystali ukształtowanie terenu oraz występujący tu gnejs - twardą skałę, która miała stanowić doskonałą osłonę dla projektu o kryptonimie Riese (niem. olbrzym).

Wejście do podziemi

Eksponat z filmu "Tajemnice Twierdzy Szyfrów"

Trochę historii i ciekawostek

Kiedy Niemcy podpisali z Rosją stosowne umowy i uważali, że z ich strony nic im nie grozi, rozpoczęli w 1943 r. budowę ogromnego systemu korytarzy i hal. Cel prac utrzymywany był w tajemnicy, lecz w pamiętnikach Alberta Speera - architekta A. Hitlera - znaleziono fragmenty świadczące, że była to główna, najmocniej strzeżona i najbardziej rozbudowana kwatera Hitlera. Niestety, żadne dokumenty dotyczące projektu Riese nie zostały do dziś odnalezione. Nikt nie jest w stanie określić, co dokładnie wchodziło w skład tego projektu. Do dziś zdania historyków są podzielone. Powstały trzy hipotezy dotyczące przeznaczenia systemu podziemnych obiektów w czasie II Wojny Światowej: fabryki zbrojeniowe do produkcji tajnej broni, tajne laboratoria lub sztaby dowodzeń. Do prac przy budowie wykorzystywano więźniów z obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, których często przemieszczano w różne miejsca, żeby nie mogli się zorientować gdzie i przy czym pracują. Projekt Riese nigdy nie został ukończony, chociaż prace trwały do ostatnich dni wojny.

Dziś w skład Riese zaliczamy 6 podziemnych obiektów na terenie Gór Sowich oraz podziemia zamku Książ. Oprócz Osówki, dla turystów udostępniono również Włodarz i Walim. Osówka jest drugim co do wielkości tego typu obiektem. Znajdują się w nim prawie 2 km. podziemnych wyrobisk.

Powstała również teoria, która mówi o podziemnej kolei wąskotorowej łączącej powyższe obiekty z zamkiem Książ oraz dwóch "złotych pociągach", które utknęły gdzieś pod ziemią.

Jak dojechać

Podziemny Kompleks Osówka znajduje się ok. 1,7 km. na północ od miejscowości Sierpnica. Jadąc z Głuszycy, skręcamy z drogi 381 na Kolce. Natomiast jadąc od Nowej Rudy, z tej samej drogi 381 skręcamy na Bartnicę. Dojazd jest dobrze oznakowany. Od drogi głównej prowadzą nas już drogowskazy do Podziemnego Miasta.

Część parkingu. W tle budynek z restauracją i kasą.

Zwiedzanie

W Osówce jest możliwość zwiedzenia podziemi jedną z kilku tras turystycznych zróżnicowanych pod względem trudności, w śród których znajduje się również trasa edukacyjna dla dzieci. Przed wejściem dostajemy kaski ochronne. Należy pamiętać o zabraniu ciepłej odzieży, szczególnie latem. Ze względu na niską temperaturę panującą pod ziemią oraz dużą wilgotność, oprócz polara polecam kurtkę przeciwdeszczową.

Swoją ciepłą kurtkę przewodnik dał rowerzyście, który w letnim stroju postanowił zwiedzić podziemia.

W wersji ekstremalnej jest przeprawa łodzią po zalanych korytarzach oraz przejście wąskimi kładkami nad wodą trzymając się lin uczepionych stropu. Wszystko to prawie w całkowitych ciemnościach. Tu okazały się niezbędne kaski, które otrzymaliśmy przed wejściem.

W podziemiach zobaczymy m.in. narzędzia i akcesoria wykorzystywane do budowy kompleksu oraz militaria w postaci hełmów i broni z II Wojny Światowej.

Szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych tras zwiedzania, godziny otwarcia oraz ceny biletów znajdziecie na oficjalnej stronie Podziemnego Miasta Osówka: www.osowka.pl.

Mapa