<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015</id><updated>2024-09-14T09:43:45.049+02:00</updated><title type='text'>Wyprawomania, czyli głód podróżowania</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>25</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-7742226762139154215</id><published>2011-05-09T23:30:00.003+02:00</published><updated>2011-05-09T23:31:57.330+02:00</updated><title type='text'>25. Do Erywania!</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Jadąc do Gruzji nie planowałem 90% rzeczy, jakie mnie tam spotkały, a już na pewno nie planowałem odwiedzania Armenii. W ogóle nie byłem na to w żaden sposób przygotowany i nawet za bardzo nie wiedziałem, co tam można zobaczyć. No ale wstaliśmy rano i pojechaliśmy na dworzec autobusowy Ortachala, z którego odjeżdżają autobusy do Erywania. Aby tam się udać można podjechać metrem do stacji Isani i stamtąd autobusem, lub pieszo (kilkanaście minut) dotrzeć na dworzec. Osobiście polecam autobus, o który warto spytać miejscowych. Sami w życiu byśmy nie potrafili wsiąść do właściwego. Na dworcu dobrze jest być rano, w godzinach 8 – 10. Do południa marszrutki do Erywania odjeżdżają dość często, chyba nawet co godzinę, ale pewności teraz nie mam. Marszrutka kosztowała mnie 35 lari, a więc relatywnie tanio.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Podróż była długa i mało komfortowa. Do Erywania jechaliśmy jakieś 6 godzin siedząc w marszrutce, której rura wydechowa chyba była wpuszczona do środka. Przez dwa kolejne dni wydmuchiwałem z nosa czarną maź i chyba nawet się trochę podtruliśmy bo towarzyszył nam do późnego wieczoru ból głowy i nudności. Możliwe też, że było to z powodu nieustającego podskakiwania na siedzeniu kończącego się czasami uderzaniem głową w sufit. Jakość dróg w Armenii też pozostawia wiele do życzenia :)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZrNgCmwC-CNg755OxNblgt-1CrkZHgp9p5epJRdZD7angVAWZaI7BWsdE_gmnUz33JxJtTKX8btQ-eUyD_Lq6oi9KVMQQDz3dBFU_2EbZSHp7CS8TbobSzEEjrKNOUfAVOBtqNj-xJOI7/s1600/500-0062_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZrNgCmwC-CNg755OxNblgt-1CrkZHgp9p5epJRdZD7angVAWZaI7BWsdE_gmnUz33JxJtTKX8btQ-eUyD_Lq6oi9KVMQQDz3dBFU_2EbZSHp7CS8TbobSzEEjrKNOUfAVOBtqNj-xJOI7/s400/500-0062_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Pierwsze krajobrazy Armenii&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Po około godzinie od opuszczenia Tbilisi dociera się na granicę. Jadąc do Armenii należy przygotować się na to, że na posterunku ormiańskim trzeba kupić wizę. Gruzini wypuszczają wszystkich bez żadnego problemu. Wbijają tylko pieczątkę i nie sprawdzają bagaży. Co ciekawe jeden gruziński celnik zapytał jakiegoś Australijczyka, czy na pewno chce jechać do Armenii, i że może jeszcze zrezygnować. W mojej opinii było to głupie pytanie, bo po co ten Australijczyk miałby być na granicy jeśliby nie chciał jechać do tej Armenii? Tak więc potwierdził i Gruzin uśmiechnął się dziwnie i powiedział mu tylko: „Good luck”. Dziwne to było tym bardziej, że ten Australijczyk na ormiańskiej granicy żadnych problemów nie miał. Mieliśmy za to my :)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Marszrutka wysadza pasażerów przed posterunkiem Gruzińskim, po czym przejeżdża na stronę ormiańską tylko z kierowcą i bagażami. Pasażerowie pokonują most i pas ziemi niczyjej pieszo. Kierowca obiecał, że będzie czekał tak długo, aż wszyscy pasażerowie przejdą odprawę pieszą. I naprawdę czekał, chociaż po jakimś czasie bardzo nas wkurzał nieustającym trąbieniem.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLmHY1mHV2Ft34PrUJ1mxO5ecBVwEMbytl0b0-0jgtKOHcs35A5UdKIt7f13p5cm1G15OwRrpKAu1Q1lNm-c2jqgZr48X3Qm5VM5dus8_zZCTpBtEBhL2TmxRvQbsOLV5Zd56lxhg9P3Dn/s1600/500-0071_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLmHY1mHV2Ft34PrUJ1mxO5ecBVwEMbytl0b0-0jgtKOHcs35A5UdKIt7f13p5cm1G15OwRrpKAu1Q1lNm-c2jqgZr48X3Qm5VM5dus8_zZCTpBtEBhL2TmxRvQbsOLV5Zd56lxhg9P3Dn/s400/500-0071_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;W drodze do Erywania&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Na posterunku ormiańskim kilka osób, w tym ja, Peter i Australijczyk musieliśmy wypełnić wnioski wizowe. Trzeba tam podać dużo informacji i czasami wiąże się to z kontrolą osobistą jaką miałem przyjemność przejść razem z Peterem i takimi Irańczykami. Nie będę tutaj wchodził w szczegóły i powody, ale jak napiszę, że sprawdzono mi wszystko, to potraktujcie to bardzo, ale to bardzo dosłownie ;)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Ogólnie wolałbym nie rozpisywać się na temat przekraczania tej granicy :)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Australijczyk żadnych dziwnych kontroli nie mi z&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: 16px;&quot;&gt;ał i z tego co czytałem nigdy nikt problemów nie ma. Może trafiliśmy na zły dzień któregoś&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&amp;nbsp;celników? Jest jedna dodatkowa informacja, która może się przydać. Wiza kosztuje około 7 dolarów, ale płacić można tylko w dramach, których praktycznie nie można dostać poza Armenią. Możliwe, że da się je kupić w Tbilisi, ale odwiedzaliśmy cztery, czy pięć kantorów i się nam nie udało. Celnik powiedział nam, że nie przyjmie dolarów i dramy musimy mieć, a skoro ich nie mamy to musimy iść na stronę ormiańską do kantoru i sobie kupić. Zapytałem go jak mamy iść do Armenii skoro nie mamy wizy, a nie możemy jej mieć dopóki nie zapłacimy? No ale okazało się, że jeśli w ogóle chcemy przekroczyć tą granicę to mamy nie dyskutować, tylko zostawić paszporty w budce, przejść na drugą stronę, kupić dramy i wrócić na granicę. Początkowo zastanowiłem się, czy nas nie podpuszczają, aby sobie do nas postrzelać, no ale nie mieliśmy innego wyjścia jak skorzystać z tej propozycji. Do tej pory fascynuje mnie absurdalność tej sytuacji :)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Tak więc przeszliśmy na drugą stronę, kupiliśmy dramy, wyszliśmy z Armenii na pas ziemi niczyjej, zapłaciliśmy, dostaliśmy wizę, potem przeszliśmy ostatnią odprawę kończącą się wbiciem pieczątki i celnik powiedział nam „Welcome to Armenia”, co Peter skwitował krótkim poinformowaniem celnika, że już tam byliśmy 5 minut temu, więc powinien nam powiedzieć „Welcome back to Armenia”. Celnik się uśmiechnął, ale nic już nie powiedział i tylko machnął ręką ze znudzeniem żebyśmy sobie już poszli. Kierowca był zły i mruczał coś że się strasznie grzebaliśmy i wszyscy musieli na nas czekać. No ale co zrobić, nie była to nasza wina.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi696HX1Zl3MmzM56he54hlQ8I2aXl54wQD5TuPuZz6kLh9woJia4h2PCyDOWIEOij0wLv6UVXb3p_D-eUR0rGEHY3osvYbIHV5omL2AtqZr2z3BPNp2IJ3K7qq2gQgEJ4eV7kLCQoTG__T/s1600/500-0074_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi696HX1Zl3MmzM56he54hlQ8I2aXl54wQD5TuPuZz6kLh9woJia4h2PCyDOWIEOij0wLv6UVXb3p_D-eUR0rGEHY3osvYbIHV5omL2AtqZr2z3BPNp2IJ3K7qq2gQgEJ4eV7kLCQoTG__T/s400/500-0074_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;W drodze do Erywania&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Dalsza podróż trwała sześć godzin. Trasa była wyjątkowo trudna bo Armenia to kraj górzysty i musieliśmy pokonywać marszrutką naprawdę strome odcinki drogi, co miejscami wiązało się ze spadkiem prędkości do około 20 km/h i wyjątkowo silnym dymieniem we wnętrzu pojazdu. No ale za to widoki były naprawdę fajne i od razu można było stwierdzić, że jest to piękny kraj. Wioski po drodze sprawiały wrażenie o wiele biedniejszych niż Gruzińskie i jak później stwierdziłem bardzo kontrastowały z bogatym Erywaniem. W Gruzji różnica pomiędzy stolicą i prowincją jest widoczna, ale nie aż tak bardzo jak w Armenii.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Do Erywania dotarliśmy późnym popołudniem.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: black; font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/7742226762139154215/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/05/25-do-erywania.html#comment-form' title='Komentarze (3)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7742226762139154215'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7742226762139154215'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/05/25-do-erywania.html' title='25. Do Erywania!'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZrNgCmwC-CNg755OxNblgt-1CrkZHgp9p5epJRdZD7angVAWZaI7BWsdE_gmnUz33JxJtTKX8btQ-eUyD_Lq6oi9KVMQQDz3dBFU_2EbZSHp7CS8TbobSzEEjrKNOUfAVOBtqNj-xJOI7/s72-c/500-0062_IMG.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-6619015977480475892</id><published>2011-05-03T12:16:00.003+02:00</published><updated>2011-05-03T12:18:14.002+02:00</updated><title type='text'>24. Korean Party</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Po powrocie z Kazbegi jadąc metrem myślałem tylko o tym, aby iść spać. Jednak sytuacja, jaką zastałem u Iriny zupełnie temu nie sprzyjała. Trafiłem bowiem na „Korean Party” będącą właśnie w swoim apogeum i praktycznie zaraz po wejściu do kuchni stałem się nowym przyjacielem turystów z Korei Południowej. Okazali się oni bardzo wesołymi ludźmi i rozkręcili całe mieszkające towarzystwo urządzając międzynarodowe śpiewanie. Nie mogłem sobie odmówić i nie poszedłem spać &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;J&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Koreańskie piosenki były niesamowicie dziwne – długie, smutne i zawodzące, z wieloma zwrotkami, które niczym się chyba nie różniły. No ale w wykonaniu dziesięciu wstawionych Koreańczyków i Koreanek było tyle pasji, że miało się wrażenie jakby śpiewali swoje narodowe hymny będące czymś naprawdę ważnym. Była też kolacja z ich tradycyjnymi potrawami, a więc ryżem, wodorostami i robakami z puszki. Na wodorosty nakładało się ryż i na to kilka robaczków, po czym wszystko zwijało się w rulon. Było to nawet smaczne, ale pancerzyki z tych robaczków zostawały między zębami i trochę obrzydzało mnie późniejsze czyszczenie jamy ustnej. Humoru Koreańczykom dodawał ich lokalny wynalazek – wódka ryżowa sprzedawana w kartonowych pudełeczkach (takich jak nasze małe soczki owocowe). Do każdego takiego pudełeczka była dołączona rurka i tak się to piło. Co ciekawe, Koreańczycy ostrzegali pozostałych, że wódka jest bardzo mocna, bo ma aż 20% i wypicie takiego małego soczku może skutkować ciężkim upojeniem. I naprawdę tym skutkowało – u nich &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;J&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Nie chciałbym, aby zabrzmiało to pejoratywnie, ale Azjaci chyba nie mają jakiegoś enzymu, który w organizmie zajmuje się metabolizmem alkoholu. No, chyba, że wcześniej wypili tego o wiele więcej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0pcuhbigzTDfJ2MgWpK5KQ0kpDi_F-PA5iPSwrtTDhzoLy323E-uRTqbQJZgPAEC1TG2CVUjxRKKQzls4DpTLkif_yzDUM2CDvI74GJ2muNXmQ6wz7XvFGJ7ToqqUZAjIj0Ln0YkoqaNp/s1600/500-0057_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0pcuhbigzTDfJ2MgWpK5KQ0kpDi_F-PA5iPSwrtTDhzoLy323E-uRTqbQJZgPAEC1TG2CVUjxRKKQzls4DpTLkif_yzDUM2CDvI74GJ2muNXmQ6wz7XvFGJ7ToqqUZAjIj0Ln0YkoqaNp/s400/500-0057_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;Ostre robaczki zostawiające pancerzyki między zębami :)&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE2iFx6cJj6HgdNRoR0sVqpL2Hx7qFZ-1o98stuO6PGNCwXUTeLhk2aGgRlufCV9GA8DKoDRYHCzMEn83LCTskk6lVJzAa5RWCrpSbJUl29YeR-HnozdlCTtY59tvk47N5_mUSmuHaTVTh/s1600/500-0059_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE2iFx6cJj6HgdNRoR0sVqpL2Hx7qFZ-1o98stuO6PGNCwXUTeLhk2aGgRlufCV9GA8DKoDRYHCzMEn83LCTskk6lVJzAa5RWCrpSbJUl29YeR-HnozdlCTtY59tvk47N5_mUSmuHaTVTh/s400/500-0059_IMG.JPG&quot; width=&quot;300&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;Koreańska wódka w soczku&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Zupełnie niesamowita była też u moich nowych przyjaciół bezpośredniość i szczerość. Jeden z nich (mężczyzna) powiedział mi, że jestem bardzo przystojny i powinienem odwiedzić ich w Korei, ale bez „tego drugiego” (był tam inny obcokrajowiec, którego też poznałem tego dnia), bo on jest brzydki i nie mogą się na niego patrzeć. Zapytałem, czy jest to jedyny powód dla którego powinienem odwiedzać Koreę, a w odpowiedzi usłyszałem, że tak, bo będę dużą atrakcją. Dalej już nie ciągnąłem tego tematu, ale kiedyś może skorzystam z zaproszenia i sprawdzę jak to jest być atrakcją w kraju, który się odwiedza w celach turystycznych. To może bardzo ułatwiać podróżowanie &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;J&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Peter mówił mi, że jak był w Chinach to w mniejszych miejscowościach ludzie zatrzymywali go i prosili o autograf, po czym bardzo śmiali się z naszego dziwnego łacińskiego pisma. Myślę, że temat azjatyckiej gościnności i tej wspaniałej otwartości na odmienność jest czymś wartym doświadczenia. Może kiedyś mi się uda odwiedzić wschodnią Azję i zobaczyć jak to naprawdę jest. Ci, co byli polecają.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdYTz1iEQ1qf42XEwbhXqHH6FEDBsQct9y_fsSmlEPN1ZBl8PeW_AimhdRJd1PmZNvRRCUACbeuv01mmw5wKm9YOT_ULAkaI3M08MOwFXkJKeeIljv9VqalPSq_FJuyW5QQZMy2V7Sf5Li/s1600/500-0055_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdYTz1iEQ1qf42XEwbhXqHH6FEDBsQct9y_fsSmlEPN1ZBl8PeW_AimhdRJd1PmZNvRRCUACbeuv01mmw5wKm9YOT_ULAkaI3M08MOwFXkJKeeIljv9VqalPSq_FJuyW5QQZMy2V7Sf5Li/s320/500-0055_IMG.JPG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc;&quot;&gt;Kawałek ekipy z Korei&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Ogólnie koreańskie towarzystwo było niesamowite. Był tam jeden chłopak, który jest głuchy od urodzenia i komunikował się ze światem przy pomocy swojego przyjaciela. A komunikacja ta wyglądała tak, że jego przyjaciel na lewej dłoni przez cały czas rysował mu koreańskie znaczki, które on potrafił zrozumieć i odpowiadał słowami, których w jakiś cudowny sposób się nauczył. I to w dwóch językach – koreańskim i angielskim. Niesamowite. Ciekawe też było to, że narysowałem mu coś na dłoni i chyba trafiłem w jakiś koreański znaczek, który on następnie wypowiedział &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;J&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #cccccc; font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;. Impreza jednak szybko zmierzała do końca, bo wódkowe soczki bezlitośnie oddziaływały na Koreańczyków i dyskusje schodziły na dziwne abstrakcyjne tory i nawet jeden z nich zaczął twierdzić, że jest synem prezydenta swojego kraju, co chyba mijało się z prawdą (po jakimś czasie twierdził, że to on sam jest prezydentem). Opuściłem więc wszystkich i poszedłem spać. Musieliśmy z Peterem wstać wcześnie rano, bo podjęliśmy spontaniczną, szybką decyzję wyjazdu na kilka dni do Armenii, a to wiązało się z potrzebą znalezienia transportu.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: black; font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/6619015977480475892/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/05/24-korean-party.html#comment-form' title='Komentarze (3)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6619015977480475892'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6619015977480475892'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/05/24-korean-party.html' title='24. Korean Party'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0pcuhbigzTDfJ2MgWpK5KQ0kpDi_F-PA5iPSwrtTDhzoLy323E-uRTqbQJZgPAEC1TG2CVUjxRKKQzls4DpTLkif_yzDUM2CDvI74GJ2muNXmQ6wz7XvFGJ7ToqqUZAjIj0Ln0YkoqaNp/s72-c/500-0057_IMG.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-1047122347593851459</id><published>2011-04-20T23:03:00.006+02:00</published><updated>2011-04-21T00:05:18.930+02:00</updated><title type='text'>23. Kazbegi i Tsminda Sameba</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Na rynku w Kazbegi przypadkowo spotkałem dwóch młodych Rosjan i po bardzo serdecznym powitaniu się postanowiliśmy spędzić trochę czasu razem. Widocznie pomimo tego, że do Gruzji wybrałem się sam zdecydowanie nie była mi pisana samotność i czułem się z tym bardzo dobrze. Napatoczył się też miejscowy, oferujący nam niezapomnianą podróż swoim uazem. Za 40 lari miał nas zabrać na 4godzinną wycieczkę po okolicznych górach, pokazać wodospady i pojechać nawet pod rosyjską granicę. Cena dzielona na trzech wydała nam się atrakcyjna, więc się zgodziliśmy, ale najpierw postanowiliśmy coś zjeść w miejscowej knajpie. Jeśli kiedyś będziecie w Kazbegi, to nigdy, przenigdy nie idźcie na Cchinwali do knajpy położonej koło mostu na rzeczce Tergi, pieć minut marszu z rynku w kierunku drogi na Tsmindę Samebę. Cchinkali okazało się nieświeże, śmierdzące i rozgotowane. Pani natomiast zaoferowała nam darmowy napój, którym okazała się wódka, pewnie dlatego, że rozmawialiśmy po pseudorosyjsku i pani zapytała skąd przyjechaliśmy. Niemieckojezyczni turyści przy stoliku obok dostali na koszt firmy tylko miejscową, zresztą bardzo smaczną, oranżadę Natakhtari ;). Myślę, że gdybyśmy nie popili tego niesmacznego posiłku darmowym alkoholem, to zakończyłoby się to co najmniej kilkudniową biegunką i w sumie do dzisiaj nie jestem pewien czy nie wzbogaciłem się czasami o jakieś nowe ciekawe drobnoustroje, które tworzą sobie we mnie swój pasożytniczy ekosystem. Martwię się też o tych niemieckojęzycznych. No cóż, raz się żyje. Nasz kierowca zabrał nas najpierw do miejscowego sklepu z drobiazgami, gdzie zaopatrzyłem się w baterie do aparatu. Ogólnie w Gruzji jest problem z jakością paluszków, gdyż strasznie szybko padają. Miałem wrażenie, że po prostu sprzedają nienaładowane, albo zużyte i nawet baterie opatrzone logo znanych, solidnych producentów padały prawie natychmiast. Na przyszłość będę pamiętał, aby zabierać większy zapas ze sobą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdfB3ljqf1k3mnpzaz06P0kmwdi1q3P-2hbALWEjb0_Lg87PJIHdTFCRQrrVv43UhzvAMFisU8YJyYDMtld4fJd2XtJEimGLcspRgIAxwZmBRyM2OVM4_jPZOnBcgJu-30OY1ehEfoauat/s1600/497-9747_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdfB3ljqf1k3mnpzaz06P0kmwdi1q3P-2hbALWEjb0_Lg87PJIHdTFCRQrrVv43UhzvAMFisU8YJyYDMtld4fJd2XtJEimGLcspRgIAxwZmBRyM2OVM4_jPZOnBcgJu-30OY1ehEfoauat/s400/497-9747_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Niesmaczna knajpa nad rzeką Tergi&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Poprosiliśmy kierowcę, żeby zawiózł nas najpierw na Tsmindę Samebę. Po drodze wyczuliśmy, że delikatnie mówiąc nie jest on zbyt trzeźwy, ale jakoś nie przeszkadzało mu to w pokonywaniu uazem stromych, błotnistych dróżek. Nam też jego stan nie przeszkadzał i pomyślałem sobie, że będzie mu łatwiej na serpentynach. Ogólnie wyjazd na górę jest prawie świętokradztwem. Kiedyś sowieckie władze postanowiły zbudować z Kazbegi do klasztoru kolejkę linową, natomiast miejscowi konsekwentnie sabotowali prace i w ostateczności zniszczyli kolejkę. Socjalistyczna koncepcja turystyczna przegrała z głęboko zakorzenionym w umysłach Gruzinów łączeniem trudu z modlitwą. Przecież zawsze budowali kościoły w najtrudniej osiągalnych miejscach właśnie po to, aby budowa była trudem, a odwiedzenie świętego miejsca wymagało poświęcenia. Popełniliśmy więc świętokradztwo, ale co tam…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsfBub5ZvSZHWX6SNrlowmdTU2xRTL2wiODNj1csOMWHZy0cI2vWEbsgpbbkFMI4U4oKe386qlCWv1RRdbM6Tj45rSYrlWrX78TXElp10hFTmY1jGPLra5EwsFLi2dn-Zm9-pvi3We3IAp/s1600/497-9757_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsfBub5ZvSZHWX6SNrlowmdTU2xRTL2wiODNj1csOMWHZy0cI2vWEbsgpbbkFMI4U4oKe386qlCWv1RRdbM6Tj45rSYrlWrX78TXElp10hFTmY1jGPLra5EwsFLi2dn-Zm9-pvi3We3IAp/s400/497-9757_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Nasz kierowca :)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx4TSmjhmGzIgmWc4pxKhebO-j8LNSikgCVQjw6V3Kgxvt4apCQPoPiyJp2Cd0dJlyziMyxBI-JDfl4LEq-cfIzE6DfBO5QqZAyPAOnuoIp04KO-eqCPX0b_8TAGTXoGpKsxYAGeLLBi8x/s1600/497-9777_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx4TSmjhmGzIgmWc4pxKhebO-j8LNSikgCVQjw6V3Kgxvt4apCQPoPiyJp2Cd0dJlyziMyxBI-JDfl4LEq-cfIzE6DfBO5QqZAyPAOnuoIp04KO-eqCPX0b_8TAGTXoGpKsxYAGeLLBi8x/s400/497-9777_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Widok na klasztor&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Kiedy dotarliśmy na szczyt przez pierwsze kilka chwil nie wiedziałem do końca jak się mam zachować. Piękno tego miejsca jest po prostu porażające i nie są go w stanie oddać żadne zdjęcia, filmy ani słowa. Nie potrafię więc chyba w należyty sposób opisać tego, co tam przeżyłem. Sam klasztor znajduje się na samym szczycie góry, która stromo schodzi w kierunku Kazbegi, a dość łagodnie w kierunku góry Kazbek (5047 m.n.p.m). Klasztor jest zbudowany z kamiennych bloków, których wniesienie na górę uznałem za niemożliwe. Chyba tylko Bóg może utrzymywać to miejsce w istnieniu, bo otaczająca je dzika potęga wysokich gór jedną wichurą, czy usunięciem się skał mogłaby zakończyć niemalże nierealną obecność śladów ludzkiej cywilizacji. Jednak góry chyba tolerują istnienie tu przybytku bożego i uznają go za jedność z sobą. Inaczej sobie tego nie wyobrażam.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_KQJBaiNTOiVMyBBBccv7FLonRZNETrWhg9_-BjewLjxjPsF3ll5TnK6kQU7QTlqtcTfsP-wIjh4mihT5TnnDTUNxXPQZLiVEzbsppL2sYLrOPodnVCjGG5HsoQLGzHBdN3VP3rXSEGnc/s1600/498-9803_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_KQJBaiNTOiVMyBBBccv7FLonRZNETrWhg9_-BjewLjxjPsF3ll5TnK6kQU7QTlqtcTfsP-wIjh4mihT5TnnDTUNxXPQZLiVEzbsppL2sYLrOPodnVCjGG5HsoQLGzHBdN3VP3rXSEGnc/s640/498-9803_IMG.JPG&quot; width=&quot;480&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Piekny widok na Kazbek zniszczony obecnością mojego wizerunku :)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQwDCUxz-rjHvN0lvhyC2HQKinT-2JGEtLKFxqkvatoYjMU2cpHafcLe3jdL7H1FiQUpklFO3c-tsOPjTTjkmbwDSV7zpzhtXD0Xg2Wsd-YgFEzxKed1A6kI6WtFEqOHfUD0RvSh_pb8Qk/s1600/497-9780_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQwDCUxz-rjHvN0lvhyC2HQKinT-2JGEtLKFxqkvatoYjMU2cpHafcLe3jdL7H1FiQUpklFO3c-tsOPjTTjkmbwDSV7zpzhtXD0Xg2Wsd-YgFEzxKed1A6kI6WtFEqOHfUD0RvSh_pb8Qk/s640/497-9780_IMG.JPG&quot; width=&quot;480&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Źródełko z przepyszną wodą&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhziA7e-pDWXfypVFmKhb9bDSS1GJA13fhdhI3RfjtdIf34rFFoGKbVhObyHxSGRlmqowlQnh9hFIHtNX5PtAhSIn-0P9cCZx-GZcHDILXt9sGAqFtC70gc3pbKnQRxC22CPE2ggpWWJnwV/s1600/497-9798_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhziA7e-pDWXfypVFmKhb9bDSS1GJA13fhdhI3RfjtdIf34rFFoGKbVhObyHxSGRlmqowlQnh9hFIHtNX5PtAhSIn-0P9cCZx-GZcHDILXt9sGAqFtC70gc3pbKnQRxC22CPE2ggpWWJnwV/s640/497-9798_IMG.JPG&quot; width=&quot;480&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Klasztor&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;Byliśmy na szczycie zupełnie sami, nie licząc wolno pasących się owiec i koni, których zupełnie nikt nie pilnował. Panowała zupełna cisza, zwierzęta nie wydawały z siebie absolutnie żadnych odgłosów i nawet wiatru nie było słychać. My też nie mieliśmy sobie nic do powiedzenia, a krótkie, urywane komunikaty wypowiadaliśmy do siebie szeptem. Po prostu cieszyliśmy się oszałamiającym widokiem na otaczający nas z trzech stron Wysoki Kaukaz. I to wszystko przy praktycznie bezchmurnym niebie i temperaturze około 25 stopni Celsjusza, co na takiej wysokości musi się zdarzać wyjątkowo rzadko. Był tylko jeden dziwny i niepasujący element – dwie ubikacje typu toi toi :)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;. Ogólnie dobrze, że jakaś ubikacja była, bo z braku roślinności wyższej niż trawa nie było tu żadnego miejsca zapewniającego prywatność, nie licząc oczywiście klasztoru, który był zbyt świętym miejscem na załatwianie tego typu potrzeb. Zastanowiło mnie tylko jak ten samochodzik czyszczący ubikacje tutaj wyjeżdża, ale po wejściu do środka okazało się, że nie musi wyjeżdżać bo zamiast podłogi jest tam wykopany głęboki dół. Mogli już to obudować drewnianą latryną, ale tacy już Gruzini chyba są, że o detale za bardzo nie dbają. A może ktoś chciał sprawdzić, czy można tu wywieźć duże plastikowe ubikacje i następnie wyjąć w nich podłogę i wykopać dziurę. Klasyczny gruziński przykład abstrakcyjnych rozwiązań w miejscach użytku publicznego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgZ2l4b8XH7pYmoqIK_rHr2OKmqmVg_yfbMBjiONSjSWlAtMofw0XL-uLiLt9TUMoQUmLeksGLhA9lk2IwsyMuy0YD1hnttt5DN096H_NPK9jRUbcChkI6M0seUCq7t6Q_y9HKnZ55ACGeD/s1600/498-9824_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgZ2l4b8XH7pYmoqIK_rHr2OKmqmVg_yfbMBjiONSjSWlAtMofw0XL-uLiLt9TUMoQUmLeksGLhA9lk2IwsyMuy0YD1hnttt5DN096H_NPK9jRUbcChkI6M0seUCq7t6Q_y9HKnZ55ACGeD/s400/498-9824_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Ubikacja Toi Toi na tle zachmurzonego szczytu Kazbeku&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP3XlWT0NjhzkzTB6L23lUd9JL50_r6EC3BkmRWL_CUeRQzbfQ9Zkq1IwAexHeoF-gVqwE1IPw1JPHJNcF5B2A798Lr00ztaZku3tzt2YEh5p8swUObO7ztm-PnTcOMn99Sq6XyWVPR4Or/s1600/498-9831_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP3XlWT0NjhzkzTB6L23lUd9JL50_r6EC3BkmRWL_CUeRQzbfQ9Zkq1IwAexHeoF-gVqwE1IPw1JPHJNcF5B2A798Lr00ztaZku3tzt2YEh5p8swUObO7ztm-PnTcOMn99Sq6XyWVPR4Or/s400/498-9831_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Po zjechaniu z góry kierowca zabrał nas w kierunku granicy rosyjskiej, gdzie powspinaliśmy się trochę, aby dotrzeć do przepięknych wodospadów. Trudno by mi było teraz samemu odnaleźć wejście na szlak. Pamiętam tylko, że od Kazbegi trzeba jechać jakieś 10 – 15 minut i następnie w pewnym momencie zjechać w lewo w słabo widoczną dróżkę. Nie dam sobie ręki odciąć, ale chyba jest jakaś niewielka tabliczka. W każdym razie miejsce to było warte odwiedzenia i wspinaczki bo oferowało naprawdę wyjątkowy festiwal granitowych skał i wody, a to wszystko w ciasnym wąwozie obficie zazielenionym na dnie. Woda była strasznie zimna, ale za to smaczna i stanowiła przyjemne orzeźwienie w upalne popołudnie. Jednak już nic nie mogło przebić Tsmindy Sameby i nawet wspomnienia wodospadów i pięknej drogi w kierunku Władykaukazu trochę mi się pozacierały. Poza tym aparat po wyjściu na pewną wysokość odmówił mi posłuszeństwa i nie chciał ze mną współpracować dopóki nie zszedłem na dół. Pozostało mi więc ogólnie pozytywne wrażenie i poczucie tego, że muszę kiedyś tam wrócić. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaRegwA6aak4B636lcN0JIsMrUlJ5w_IL2xUvTPC-ejb7PotzyOPfDi7KI4sN_Efp6nu6mzsaoVqyrcgBdUqVHqLMRlYPmRCi-YO8AbI8j4ex4vM9Q-0v9vnJzlumLp-Gzm-ZdWVygGM85/s1600/498-9890_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaRegwA6aak4B636lcN0JIsMrUlJ5w_IL2xUvTPC-ejb7PotzyOPfDi7KI4sN_Efp6nu6mzsaoVqyrcgBdUqVHqLMRlYPmRCi-YO8AbI8j4ex4vM9Q-0v9vnJzlumLp-Gzm-ZdWVygGM85/s640/498-9890_IMG.JPG&quot; width=&quot;480&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Jeden z wodospadów&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Wieczorem pożegnaliśmy się z naszym kierowcą, który zdążył przez ten czas wytrzeźwieć i wsiedliśmy do powrotnej marszrutki, w której rozruszaliśmy towarzysko wszystkich pasażerów, zanim posnęliśmy. Pisząc &quot;rozruszaliśmy towarzysko&quot; mam na myśli dobry humor, a nie korzystanie z alkoholu, czy też innych używek :). Po powrocie z Gruzji znalazłem dziwne zdjęcia robione widocznie przez przyjacielsko nastawionych pasażerów moim aparatem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzP58Z95PcGZqWGLc7fqfrnv8JaP34FWpnHfxT2FXTDaxFTkeLJA0Z6rBk9vlXIve5eQKdi58gelt1JrqTmW_GKqF5TsW5lwKwzMUrNiGdVlGdqQLWR9_OoVUmI4nro239nUFCR5B8jVrW/s1600/500-0050_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzP58Z95PcGZqWGLc7fqfrnv8JaP34FWpnHfxT2FXTDaxFTkeLJA0Z6rBk9vlXIve5eQKdi58gelt1JrqTmW_GKqF5TsW5lwKwzMUrNiGdVlGdqQLWR9_OoVUmI4nro239nUFCR5B8jVrW/s400/500-0050_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Jedno z dziwnych zdjęć zrobionych mi przez kogoś nieznajomego :)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/1047122347593851459/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/04/23-kazbegi-i-tsminda-sameba.html#comment-form' title='Komentarze (4)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/1047122347593851459'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/1047122347593851459'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/04/23-kazbegi-i-tsminda-sameba.html' title='23. Kazbegi i Tsminda Sameba'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdfB3ljqf1k3mnpzaz06P0kmwdi1q3P-2hbALWEjb0_Lg87PJIHdTFCRQrrVv43UhzvAMFisU8YJyYDMtld4fJd2XtJEimGLcspRgIAxwZmBRyM2OVM4_jPZOnBcgJu-30OY1ehEfoauat/s72-c/497-9747_IMG.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-8020722954754206174</id><published>2011-03-09T19:55:00.000+01:00</published><updated>2011-03-09T19:55:47.929+01:00</updated><title type='text'>22. Gruzińska Droga Wojenna</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;W poniedziałek postanowiłem się wybrać Gruzińską Drogą Wojenną do miasta Kazbegi. Irina zapewniła mnie, że pogoda będzie świetna i na pewno będę zachwycony widokami. A było to o tyle ważne, że są to już wysokie góry i szczyty w Kazbegi przekraczają w dużej części 4000 m.n.p.m, a nawet i 5000 m.n.p.m. Niestety nikt z hotelu nie wybierał się tamtego dnia w tym kierunku, więc postanowiłem jechać sam. Peter nie mógł, bo akurat miał mieć przez skype rozmowę o pracę w Iraku (kosmos…) i musiał zostać w Tbilisi. Z wielkim trudem zwlokłem się z łóżka o 7 rano, wymawiając sobie w duchu, że nie powinienem był do drugiej nad ranem włóczyć się po mieście. Pojechałem metrem na Didube i tam znalazła mnie marszrutka do Kazbegi. Nawet długo nie czekałem, bo po trzydziestu minutach zrobił się komplet i pojechaliśmy. Jeśli będziecie kiedyś planowali podróż w kierunku Ananuri, bądź Kazbegi, to dobrze jest być na dworcu rano, najlepiej około 8:00. Marszrutki odjeżdżają kilka razy dziennie, więc im wcześniej wyruszycie, tym lepiej. Rozkład jazdy jest ustalony, ale można go poznać jedynie pytając o orientacyjne godziny odjazdu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqXFU_7f5aHTeqOvE2deWqqiKMTijKRuonwywku6a1BFK8QxG5U2szq9f-gBu3-57o3ZipsRBxRBN0iv-OPC_53EGZW8xdoS6begqgdCiPgE9HI1ZG4vzItVlVYTDu4QUkmi4hmJm_1wlY/s1600/497-9708_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqXFU_7f5aHTeqOvE2deWqqiKMTijKRuonwywku6a1BFK8QxG5U2szq9f-gBu3-57o3ZipsRBxRBN0iv-OPC_53EGZW8xdoS6begqgdCiPgE9HI1ZG4vzItVlVYTDu4QUkmi4hmJm_1wlY/s320/497-9708_IMG.JPG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;W tle wioska na drodze do Kazbegi&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Pierwszym, teoretycznie ważnym miejscem na szlaku jest Ananuri. Nie zdecydowałem się na postój w tamtym miejscu, pomimo tego, że zabytek jest ważny i naprawdę ładny. Jest to forteca, którą zbudowano nad jeziorem, co niewątpliwie dodaje jej uroku. Ja zadowoliłem się oglądaniem tego miejsca przez szybę pędzącej marszrutki. Ogólnie cała trasa już od opuszczenia Tbilisi jest piękna, bo z każdym pokonywanym kilometrem droga i otaczające ją góry wznosi się coraz wyżej. Początkowo można sobie pooglądać niskie pagórki porośnięte jakimś lasem liściastym. Nie wiem, jakie drzewa tam rosły ale jesień zamieniła je w prawdziwe cuda natury. Brązowo – złoty krajobraz stał się przyczyną długotrwałego przyklejenia mojej twarzy do szyby. Za Ananuri góry zaczynają się robić naprawdę imponujące i las ustępuje niskim krzewom, samotnym drzewkom a z czasem zielonym łąkom. Niestety z czasem ustępuje też asfalt, a dodatkowe spore nachylenie terenu i kręta droga spowalnia marszrutkę do jakichś 20 – 30 km/h. Prędkość taka w zupełności mi odpowiadała, bo prawdopodobieństwo śmierci zmalało do 10% i można było w dodatku bacznie przyglądać się okolicy. Ludzie, którzy tutaj mieszkają muszą być najszczęśliwszymi na świecie, bo zachody i wschody słońca muszą być tutaj niesamowite. Szkoda tylko, że życie w gruzińskich górach nie należy do łatwych i samo dotarcie do tych wiosek widocznych gdzieś pod urwiskiem, czy na płaskowyżu, musi być wyzwaniem. Nie mówiąc już o prowadzeniu owiec na wypas. Miejscami na drodze pojawiają się betonowe tunele, które chyba zostały zbudowane, aby śnieg, czy też kamienie nie zsypywały się na drogę. Widziałem już takie dziwne „tunele” w Norwegii, ale tam były jako tako utrzymane. Tutaj, wewnątrz nie ma ani asfaltu, ani oświetlenia, a ponieważ nasza marszrutka też świateł nie posiadała (serio!!), to jechaliśmy po ciemku przy włączonym ciągłym klaksonie. Czasami, tunele były zniszczone i kierowca omijał je bokiem. Zastanawiam się, jak oni tędy jeżdżą zimą… Pewnie nie jeżdżą.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR6-xJm6zx4Fhh1UhyrnFjtTjd6QXYfIuilyO5EFtNAgwQCOIMipS8Pl8rl93DI0IZujsj7-C6fhEkSLvS0v9pH-oQzKPUyYb2TcIm7nY7ittdRhKiB6lljzYvEiQin4pkpuIh7BisZ9Wc/s1600/497-9706_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR6-xJm6zx4Fhh1UhyrnFjtTjd6QXYfIuilyO5EFtNAgwQCOIMipS8Pl8rl93DI0IZujsj7-C6fhEkSLvS0v9pH-oQzKPUyYb2TcIm7nY7ittdRhKiB6lljzYvEiQin4pkpuIh7BisZ9Wc/s400/497-9706_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Gruzińska Droga Wojenna&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Po 3 godzinach dojechaliśmy do postoju, gdzie można było w strumyczku uzupełnić zapasy wody i przy okazji kupić coś od miejscowych. Kupiłem sobie gruzińską czapeczkę i trochę miejscowych słodyczy domowej roboty. Nie pamiętam dokładnie, jak nazywa się najlepszy, w mojej opinii, przysmak, ale spytam T. na facebooku i jak będę pisał o jedzeniu, to na pewno o nim wspomnę. A przysmak ten robiony jest tak, że na nitkę nawleka się ciasno świeże, jeszcze wilgotne orzechy włoskie i oblewa a-la-karmelowym słodkim spoidłem. Bardzo prosty wynalazek, ale za to jaki smaczny! Jeśli ktoś kiedyś na wsi jadł świeże orzechy włoskie, to na pewno wie o czym piszę.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGGaoSbC9uhcfFZ_ZTMT9gVDBWYRcZFWh9_-HY4nVZ6jueEUBz904mtAq5ELBgpUu9l1OWc3qnLWwemm9iEXT-bIKDLeTeFKfIcKhcSSgjWqmguZYwm2jVPxK_89OVV6uPIqK-S-bbyeaL/s1600/497-9732_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGGaoSbC9uhcfFZ_ZTMT9gVDBWYRcZFWh9_-HY4nVZ6jueEUBz904mtAq5ELBgpUu9l1OWc3qnLWwemm9iEXT-bIKDLeTeFKfIcKhcSSgjWqmguZYwm2jVPxK_89OVV6uPIqK-S-bbyeaL/s400/497-9732_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Widok na przebyty odcinek drogi&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqPRI4_i4AIKJxPcpAwci5p4hk-uhyeDb6yDa0-jkg7TFniDCGFrOlRSW43kmM-Nxqj7-0bhv0QQejEFR14rV1Fvv3tXBi95z0NLopVWOqV7wm2kADiOIrNBHLf_E8F5LvKYJCZk3wHxny/s1600/500-0028_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqPRI4_i4AIKJxPcpAwci5p4hk-uhyeDb6yDa0-jkg7TFniDCGFrOlRSW43kmM-Nxqj7-0bhv0QQejEFR14rV1Fvv3tXBi95z0NLopVWOqV7wm2kADiOIrNBHLf_E8F5LvKYJCZk3wHxny/s400/500-0028_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Dodałem, aby pokazać jakość drogi, a w tle &quot;tunel&quot;, który standardowo został ominięty przez &amp;nbsp;zbliżający się samochód&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6ROgy1DLEeAJKaa2LoG1tiZxQIqIEJ2KeoHpUmuWY2ulD7iJqItMBb1FNv76SbQbI9sy7BBdgmxrdQVAJQSkbaIHe_BP_Ntq5d6I6KuxyYzMrxCPN0NA5Y1fGiuYbdmk-J5JPV5KOrdhF/s1600/500-0045_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6ROgy1DLEeAJKaa2LoG1tiZxQIqIEJ2KeoHpUmuWY2ulD7iJqItMBb1FNv76SbQbI9sy7BBdgmxrdQVAJQSkbaIHe_BP_Ntq5d6I6KuxyYzMrxCPN0NA5Y1fGiuYbdmk-J5JPV5KOrdhF/s400/500-0045_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Gruzińska Droga Wojenna&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Do Kazbegi dojechaliśmy mniej więcej po 4 godzinach. Warto wiedzieć, że miasto Kazbegi, oficjalnie wcale się tak nie nazywa. Jest to stara nazwa ustalona na cześć gruzińskiego antybohatera, dzięki któremu upadło jakieś powstanie. Dziś, oficjalnie miasto nazywa się Stepantsminda, ale mało kto tej nazwy używa i nawet na marszrutkach nie jest zapisana. Jednak na oficjalnych mapach i tablicach informacyjnych nie znajdziemy nazwy Kazbegi, lecz właśnie Stepantsmindę. Dzięki temu zamieszaniu początkowo po dotarciu do celu nie chciałem opuszczać marszrutki, bo wyraźnie widziałem tablicę „Stepantsminda”. Nie wiem jak to się stało, że o tym wcześniej nie przeczytałem… Zanim ruszyłem zwiedzać okolicę, zapytałem kierowcę o godziny marszrutek powrotnych. Rozkład wypisany nie jest, ale godziny odjazdów w poszczególnych miastach i wioskach są mniej więcej ustalone, więc zawsze warto o nie zapytać. Po ustaleniu orientacyjnych &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;godzin odjazdu zająłem się już pochłanianiem widoków, które są tutaj nieziemskie.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/8020722954754206174/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/03/22-gruzinska-droga-wojenna.html#comment-form' title='Komentarze (2)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/8020722954754206174'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/8020722954754206174'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/03/22-gruzinska-droga-wojenna.html' title='22. Gruzińska Droga Wojenna'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqXFU_7f5aHTeqOvE2deWqqiKMTijKRuonwywku6a1BFK8QxG5U2szq9f-gBu3-57o3ZipsRBxRBN0iv-OPC_53EGZW8xdoS6begqgdCiPgE9HI1ZG4vzItVlVYTDu4QUkmi4hmJm_1wlY/s72-c/497-9708_IMG.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-2739617672136689446</id><published>2011-02-17T21:44:00.000+01:00</published><updated>2011-02-17T21:44:17.210+01:00</updated><title type='text'>21. Co jeszcze warto zobaczyć w Gori?</title><content type='html'>&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjm82bMVqWmBO3Ya7MDONBjDAS3-CMik76F5YvawB7sFTdtK3Q1LJ4TUwgGWxDOumOzJFrSVhv0mut1QJDgQgEyQnkM0RefAw7Jd-fnNC-3wVV97OLhBeNbDj5ZzE5y55LicKsfpLu7POnS/s1600/496-9636_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjm82bMVqWmBO3Ya7MDONBjDAS3-CMik76F5YvawB7sFTdtK3Q1LJ4TUwgGWxDOumOzJFrSVhv0mut1QJDgQgEyQnkM0RefAw7Jd-fnNC-3wVV97OLhBeNbDj5ZzE5y55LicKsfpLu7POnS/s320/496-9636_IMG.JPG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Twierdza Gori (Gori Cyche)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Nie licząc muzeum, które zgwałciło moje przekonanie, że prawda historyczna o Stalinie jest jedna, w Gori i okolicach są jeszcze dwa warte odwiedzenia miejsca. Pierwszym z nich jest Twierdza Gori (Gori Cyche), czyli nigdy nie zdobyta cytadela otoczona trzema warstwami murów. Jest w Gruzji nawet przysłowie „Oto twierdza Gori” (Eg aris da goris cyche), które używa się celem określenia czegoś niemożliwego do pokonania. Twierdza znajduje się na wzgórzu widocznym z całego miasta, więc nie da się tam nie trafić. Jest też stosunkowo blisko muzeum Stalina, więc prosto stamtąd można kierować się na wzgórze i po 10 minutach jest się na miejscu. Oczywiście trzeba się jeszcze trochę powspinać. Mury są całkiem nieźle zachowane, ale warto wejść na górę przede wszystkim ze względu na widok na całe miasto i okolice. A widok ten jest piękny, bo oprócz zabudowań miasta w oddali można dostrzec charakterystyczne łyse góry i kościółek zbudowany na szczycie jednej z nich. Już pewnie wspominałem, że w Gruzji budowanie kościołów w najbardziej niedostępnych miejscach było w przeszłości bardzo popularne. Jeśli miejsce jest tu poświęcone Bogu, to musi być miejscem wyjątkowym i trudno dostępnym, aby samo dotarcie do niego było poświęceniem i trudem – pierwszym etapem modlitwy. Może też techniczne wyzwanie, jakim niewątpliwie była budowa kamiennych budowli w miejscach, gdzie w ogóle trudno wyjść, było czymś w rodzaju ofiary.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdqfDKvLIVgqQUPBAORx6Gyc1hxOnnM9SuFU541exhKW58Hf8yG3MslP99_a8r6xwX2gs2Pc35dOqmOGKU9BdHYMgqTVftpfeOeKZ7TaetJmDo7X89aPDWQaCE9LG7QbsWkviHoJUvtJLR/s1600/496-9642_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdqfDKvLIVgqQUPBAORx6Gyc1hxOnnM9SuFU541exhKW58Hf8yG3MslP99_a8r6xwX2gs2Pc35dOqmOGKU9BdHYMgqTVftpfeOeKZ7TaetJmDo7X89aPDWQaCE9LG7QbsWkviHoJUvtJLR/s400/496-9642_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Widok z Twierdzy Gori na miasto&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Ponieważ na górze, poza widokami nie ma nic ciekawego do roboty to nie zabawiliśmy tam zbyt długo. Postanowiliśmy pojechać do skalnego miasta Upliscyche leżącego około 8 km od centrum Gori. W przewodniku Petera było napisane, że można próbować pojechać tam marszrutką, która dojeżdża do jakiejś tam wsi i potem kawałek trzeba iść na nogach. Jednak zdecydowanie odradzam taki sposób dotarcia do Upliscyche, bo marszrutka jeździ rzadko i z tej wsi jest naprawdę daleko do ruin. Poza tym na stopa poza sezonem też nie ma co za bardzo liczyć, bo wiele samochodów tam nie jeździ. Dlatego my postanowiliśmy pojechać taksówką. Muszę przy tej okazji wspomnieć, że kierowca wyprowadził mnie z równowagi i na niego nawrzeszczałem, bo próbował mnie oszukać, czego strasznie nie lubię. Początkowo targowaliśmy się z nim tak długo, aż cena spadła do 30 lari (ok. 60 zł) za podróż w dwie strony i pół godziny oczekiwania w Upliscyche. Była to w mojej opinii uczciwa kwota i dla nas, bo dzieliliśmy ją na pół, i dla niego, bo turystów nie było prawie wcale. Jak już taksówkarz zgodził się na cenę i wsiedliśmy do samochodu, to powiedział: „kak my uże gawarili – 30 euro”. Nie wiem, czy myślał, że nie zwrócimy uwagi na zamianę słowa „lari” na „euro” ale bardzo się zdenerwowałem i wysiadłem. On zaczął na mnie krzyczeć, że łamiemy umowę, więc ja również mu nawymyślałem od oszustów i złodziei. Aż się na nas ludzie zaczęli gapić. Ostatecznie kierowca ustąpił i zaczął nas przepraszać, mówiąc, że początkowo wziął mnie za Niemca i od Polaka by nigdy nie wziął tylu pieniędzy. Nie wiem dlaczego ten człowiek myślał, że zmienię o nim zdanie po tym jak oznajmił, że Niemca to by naciągnął, ale mnie już nie. Tym bardziej mi się to nie podobało, że podróżowałem z Anglikiem, który pewnie byłby potraktowany tak samo jak Niemiec. Jednak przestałem udawać obrażonego dopiero jak powrócił do „lari” i dodatkowo obiecał, że poczeka na nas w Upliscyche godzinę bez dodatkowej opłaty. Musicie pamiętać, żeby uważać w Gruzji na taksówkarzy i pilnie słuchać tego co mówią o cenie. Zdecydowanie nie wolno też wsiadać do taksówki bez uzgodnienia ceny, bo wówczas kierowca uznaje, ze zgadzamy się na wszystko i praktycznie nie da się po zakończeniu podróży zmienić kwoty jaką sobie podyktuje. A ta kwota może być naprawdę bardzo wygórowana.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgiWk2SWcdsdhAbus7lsr7M_XZ4xmebkgsoPRU-Qw-yk7vgKSRty5pVZXQTomgVIGop8LLTq5fJNBTSFbI2WJ7dr-QEVVO7tDfh6omcYNFB-79tElFkEX_i2PC7amCzbz13Jsa_u7WG3X6D/s1600/496-9671_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgiWk2SWcdsdhAbus7lsr7M_XZ4xmebkgsoPRU-Qw-yk7vgKSRty5pVZXQTomgVIGop8LLTq5fJNBTSFbI2WJ7dr-QEVVO7tDfh6omcYNFB-79tElFkEX_i2PC7amCzbz13Jsa_u7WG3X6D/s400/496-9671_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Upliscyche&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Wstęp do Upliscyche kosztuje 7 lari (dla studentów 3 lari) i jest to miejsce warte odwiedzenia, ale nie zrobiło na mnie piorunującego wrażenia. Wykucie kilkunastotysięcznego miasta w skale na pewno było wyzwaniem i różne zastosowane tam rozwiązania techniczne są godne uwagi. Dość dobrze poradzono sobie z gromadzeniem i odprowadzaniem wody i sam fakt, że to wszystko się nie zawaliło przez tyle lat jest dowodem na wysoki poziom rozwiązań architektonicznych. Jest to imponujące tym bardziej, że historia tego miejsca sięga drugiego tysiąclecia przed naszą erą, więc można Upliscyche zaliczać do najstarszych ośrodków miejskich świata. Miasto pełniło przez jakiś czas rolę ważnego ośrodka regionu i nawet było siedzibą królów. Natomiast opinie w przewodnikach są zdecydowanie przesadzone. Nie ma tutaj nic nadzwyczaj ładnego i ja bym nie przypisywał temu miejscu wartości estetycznej jakiej nie prezentuje. Fajnie jest zobaczyć wykute mieszkania i pałace, oraz poczuć ich historię, ale to wszystko. Nie ma tu nic specjalnego, zwłaszcza jeśli kogoś, tak jak mnie, nie interesuje historia myśli urbanistycznej.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEionWU4ws7v1Z77K_ZDY3aBwc_JBlJWj_HszedNKeosQSgqesH-Dt-eS7unVWaeNuO7w8Osuq4xTR1x4dKLGQP28fHXQXBkVqsEArb0CZSdErvzw4poeiU_2dwIIKMoouQmfZUQS1GUlkf7/s1600/496-9687_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEionWU4ws7v1Z77K_ZDY3aBwc_JBlJWj_HszedNKeosQSgqesH-Dt-eS7unVWaeNuO7w8Osuq4xTR1x4dKLGQP28fHXQXBkVqsEArb0CZSdErvzw4poeiU_2dwIIKMoouQmfZUQS1GUlkf7/s320/496-9687_IMG.JPG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Widok z Upliscyche&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Po wizycie w Upliscyche, taksówkarz zawiózł nas do centrum i prawie od razu złapaliśmy marszrutkę do Tbilisi, gdzie byliśmy na 18:00. Nie polecam zostawania w Gori na noc, bo w mieście pewnie nie ma co robić wieczorem. Stolica nocą dalej tętni życiem. Fajnie jest potraktować wizytę w Gori, jako jednodniową wycieczkę z Tbilisi, lub postój w drodze na zachód. Pewnie w całym obwodzie (Szida-Kartlia) można byłoby zobaczyć więcej i nawet przenocować, jeśliby odwiedzenie północnej części regionu nie wiązało się z bezpośrednim narażeniem życia. Na północ od Gori znajduje się już bowiem Osetia Południowa, administracyjnie leząca w Szida-Kartlii, ale nawet ja, podejrzewany przez kilka osób o niepoczytalność, nie odważyłbym się tam pojechać. Zresztą i tak by mnie nie pewnie wpuszczono…&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/2739617672136689446/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/21-co-jeszcze-warto-zobaczyc-w-gori.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2739617672136689446'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2739617672136689446'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/21-co-jeszcze-warto-zobaczyc-w-gori.html' title='21. Co jeszcze warto zobaczyć w Gori?'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjm82bMVqWmBO3Ya7MDONBjDAS3-CMik76F5YvawB7sFTdtK3Q1LJ4TUwgGWxDOumOzJFrSVhv0mut1QJDgQgEyQnkM0RefAw7Jd-fnNC-3wVV97OLhBeNbDj5ZzE5y55LicKsfpLu7POnS/s72-c/496-9636_IMG.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-8874077262599799692</id><published>2011-02-12T11:35:00.001+01:00</published><updated>2011-02-15T18:20:07.665+01:00</updated><title type='text'>20. Ojczyzna Stalina</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;W Gori znajduje się jedno z prawdopodobnie dwóch ostatnich na świecie muzeów Stalina. Drugie, znajduje się w Batumi, na gruzińskim wybrzeżu Morza Czarnego. Co w takim kraju jak Gruzja robią muzea jednego z największych tyranów, jakich znała historia? „Przecież Stalin był Gruzinem” często słyszymy od miejscowych po zadaniu im tego pytania i aż się włosy jeżą, że dla niektórych ludzi tutaj taka odpowiedź jest jedynym uzasadnieniem. Postanowiłem oczywiście odwiedzić muzeum i zobaczyć jakiej historii uczy, a jest to naprawdę bardzo wybiórcza historia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; line-height: 13.5pt; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Muzeum znajduje się niedaleko ratusza i aby do niego dotrzeć, trzeba przejść przez długi i wąski, zaniedbany park. Muzeum mieści się w dużym gmachu, ale pierwszą rzeczą, jaka rzuciła mi się w oczy nie był budynek, lecz dość duża dziura w ziemi, z której wystawały stalowe pręty. To tutaj, jak się dowiedziałem, będzie chyba przeniesiony pomnik Stalina, który jeszcze do czerwca 2010 roku stał przed ratuszem. Zapadła decyzja, aby go usunąć z głównego placu miasta i pani w kasie muzeum nie chciała mówić o tym, kto kazał go zburzyć i jakie były tego powody. Przeczytałem później, że prezydent Gruzji kojarzył jego obecność z &quot;wpływami Moskwy w Gruzji&quot;. Pomyślałem sobie, że może to muzeum wcale nie wychwala tyrana, ale mówi o stalinizmie w sposób obiektywny. Jednak praktycznie od razu zostałem sprowadzony na ziemię: „Proszę się nie martwić, za muzeum stoi mniejszy posąg, jest też kilka tutaj, w budynku, więc na pewno zobaczy pan Stalina”. Po co więc usuwać pomnik sprzed ratusza, skoro ma być postawiony koło muzeum i w dodatku z tyłu stoi taki sam, tylko ze troszkę mniejszy? Czy nie powinno być w tym większej konsekwencji? Okazało się, że można też z przewodnikiem zwiedzić dom, w którym ponoć mieszkał Stalin jako dziecko i jest też wagon, w którym podróżował na konferencję w Jałcie. Jeśli będziemy chcieli, to po zwiedzeniu głównej ekspozycji Pani chętnie nas oprowadzi.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;﻿&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiopUbjHB_sG3sm6rUis4pNMYdI8z79f88uP4UwnxpT8sDEp159N7vOvXNr52yGKCS1yhHeLkKe3I8ga_TMMLM7bgnHpn_DVe2zaDRwdDRlyr-FqcfyhcO0_gq5dp3GYjkLpTLRjI0OA0w4/s1600/496-9608_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; h5=&quot;true&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiopUbjHB_sG3sm6rUis4pNMYdI8z79f88uP4UwnxpT8sDEp159N7vOvXNr52yGKCS1yhHeLkKe3I8ga_TMMLM7bgnHpn_DVe2zaDRwdDRlyr-FqcfyhcO0_gq5dp3GYjkLpTLRjI0OA0w4/s400/496-9608_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Muzeum Stalina - na pierwszym planie pozostałości po pomniku, &lt;br /&gt;
w tle obudowany dom szewca Dżugaszwilego i gmach muzeum&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;﻿ &lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; line-height: 13.5pt; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;W muzeum byliśmy z Peterem jedynymi zwiedzającymi, bo było po sezonie turystycznym i ogólnie w Gori turystów było jak na lekarstwo. Po wejściu do sal wystawowych ma się wrażenie, że czas zatrzymał się tutaj jeszcze za czasów radzieckich. Chyba nic się nie zmieniło poczynając od karteczek przy eksponatach i na malowaniu sufitu kończąc. Jest natomiast schludnie i widać, że pracownicy dbają tutaj o czystość. Szkoda, że treść, jaką niosła ekspozycja delikatnie mówiąc nie była ciekawa. Można było zobaczyć mnóstwo pamiątek rzeczowych, prezentów, mebli, odznaczeń, przedmiotów codziennego użytku, czy też zapisków. Niektóre rzeczy były naprawdę ładne i warte wystawienia w jakimś muzeum. Były też gabloty ze zdjęciami opowiadającymi historię Stalina. Nie znalazłem nic o czystkach w Armii Czerwonej, o głodzie na Ukrainie, ani o inwazji na Polskę. Próżno było szukać czegoś o gułagach, zsyłkach, masowych morderstwach. Nic w tym miejscu nie wskazywało na to, że stalinizm mógł mieć jakiekolwiek ciemne strony. Była nawet sala, która w wyglądzie przypominała świątynię ku pamięci Stalina z puszczaną muzyką żałobną. Będąc tam miałem wrażenie, że projektantowi naprawdę brakowało „wodza”. Takie miejsce jak to muzeum, w Polsce nie miało by prawa istnieć w tej postaci.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXHGnAb-1SSPvpXB1GCxmKQfkD7ICcgiNt8VlhkVppPpzjR286EqAm141CeI3LXThCYnQ-VwZxKN-AWuNdggsYibJl89CyA7huuxPfHSj2cKDj8OtHoNDtbq4GXWIvl2MePsx03agCNDD-/s1600/496-9623_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; cssfloat: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; h5=&quot;true&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXHGnAb-1SSPvpXB1GCxmKQfkD7ICcgiNt8VlhkVppPpzjR286EqAm141CeI3LXThCYnQ-VwZxKN-AWuNdggsYibJl89CyA7huuxPfHSj2cKDj8OtHoNDtbq4GXWIvl2MePsx03agCNDD-/s320/496-9623_IMG.JPG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Muzeum Stalina - ekspozycja wewnątrz&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; line-height: 13.5pt; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Szybko się nam znudziła ekspozycja w środku i poszliśmy z przewodniczką zwiedzić chatkę Stalina. Jego ojciec był szewcem, a życie małego Józefa (właściwie nie jest to jego prawdziwe imię) było raczej ciężkie i okupione cierpieniem. To pewnie dlatego był podatny na ideologię, która zanim zaczęła niszczyć świat zniszczyła jego samego. W domku nie można było za bardzo się poruszać, ani niczego dotykać. Co innego w wagonie. Tutaj, jeśli chciałem mogłem sobie usiąść przy biurku, gdzie Stalin tworzył i podpisywał różnego typu dokumenty związane z jałtańską konferencją, pewnie też dokumenty związane z Polską. Nie chciałem usiąść, przesądnie bałem się, że się zarażę czymś złym &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Wingdings; font-size: 12pt;&quot;&gt;J&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Łóżka też się bałem. Całe to miejsce budziło we mnie tak głęboką odrazę, że z trudem przychodziło mi odwzajemnianie uśmiechu pani przewodnik, a tłumaczone przeze mnie słowa na język angielski dla Petera z trudem wychodziły mi przez usta. Na szczęście pani przewodnik nie wgłębiała się w historię ani jej ocenę, lecz ograniczyła się do podawania suchych faktów: „tutaj jest to, a tu to”. Szybko się stamtąd zmyliśmy. Peter był zdziwiony tym wszystkim, ja byłem raczej zdegustowany. Ale to w sumie jest też ich historia i Gruzini mają prawo we własnym, wolnym kraju przedstawiać ją tak, jak chcą. W końcu żyjemy w czasach wolności słowa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; line-height: 13.5pt; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Skąd jednak się bierze tak dziwne podejście w tym kraju do tego człowieka? Co prawda są tu ludzie, którzy oceniają go jako zbrodniarza, ale dla sporej części społeczeństwa jest on kimś wspominanym z uśmiechem na twarzy. Jest tak zwłaszcza w mniejszych miastach i wsiach oraz u ludzi starszych. Może Stalin był dla Gruzinów dobry? Może jego historia była przekazywana z rodziców na dzieci w sposób nieco upośledzony, bo w sumie kto wówczas w Gruzji mógł znać inną prawdę niż tą powszechnie dopuszczaną do publicznej wiadomości? Dzisiaj w Gruzji nie żyje się dobrze w przeciwieństwie do czasów bogatej republiki związkowej. Zdecydowanie zbyt dużo ludzi musi walczyć o jedzenie na każdy kolejny dzień, a w dodatku praktycznie od rozpadu ZSRR kraj nie zaznał długotrwałego pokoju. Nie chcę oceniać, czy takie powody mogą być wystarczające do lepszej oceny ich rodaka, ale myślę, że mogę to zrozumieć. Im więcej dni spędziłem w Gruzji, tym było mi łatwiej i tym mniej włos mi się na głowie jeżył. A może to my się mylimy i nawet w bestii warto dostrzec pozostałości człowieka?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/8874077262599799692/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/20-ojczyzna-stalina.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/8874077262599799692'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/8874077262599799692'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/20-ojczyzna-stalina.html' title='20. Ojczyzna Stalina'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiopUbjHB_sG3sm6rUis4pNMYdI8z79f88uP4UwnxpT8sDEp159N7vOvXNr52yGKCS1yhHeLkKe3I8ga_TMMLM7bgnHpn_DVe2zaDRwdDRlyr-FqcfyhcO0_gq5dp3GYjkLpTLRjI0OA0w4/s72-c/496-9608_IMG.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-7250223082666330040</id><published>2011-02-08T20:10:00.004+01:00</published><updated>2011-02-08T20:22:40.023+01:00</updated><title type='text'>19. Gori i cienie wojny</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Na niedzielę zaplanowałem sobie wstępnie wyjazd do Kazbegi, ale jakto już bywa w improwizowanych wyjazdach wszystko się pozmieniało. Irina zadzwoniła do swojej koleżanki i dowiedziała się, że pogoda w górach w niedzielę ma być zła i pewnie nic nie będzie widać zza mgły. Natomiast zapowiadano na świetną widoczność w poniedziałek. W związku z tym razem z Peterem postanowiliśmy pojechać do Gori. Zostaliśmy w dwójkę, bo Bartek i Natalia w sobotę wieczorem pojechali już do Erywania. Praktycznie zmusiliśmy się do wstania o 7:30 co u mnie niemalże graniczy z cudem. Było o tyle ciężko, że w sobotę wieczorem po powrocie z Mcchety poszliśmy z Peterem do centrum miasta na plenerową imprezę Tbilisoba – coś w rodzaju „dni miasta”. Było nawet ciekawie, a na scenie występowało kilka lokalnych zespołów, więc zostaliśmy praktycznie do końca kosztem snu. No cóż, jeśli chciałbym się wyspać i wypocząć to pojechałbym na wakacje do kurortu nad jakimś ciepłym morzem i na samą myśl o takich wakacjach robi mi się niedobrze.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Do Gori można dojechać marszrutką z Didube i jest to dość proste, bo jak już pisałem wcześniej naganiacze zapytani o kierunek od razu zaprowadzili nas do właściwego busika, w którym od razu zasnąłem. Na szczęście kierowca postanowił zadbać o to, abym nie przegapił nic po drodze i zaraz po wjeździe na autostradę postanowił nie zwracać uwagi na inne poruszające się pojazdy. Mieliśmy głośny klakson, więc to czyniło nas prawie królami na drodze. Ogólnie w przerwach pomiędzy skokami ciśnienia i myśleniem „tym razem to już koniec” pooglądałem sobie to co było dookoła. Po pierwsze droga – totalnie niedorobiona choć nowa. Nie potrafię tego dokładnie opisać, ale wyglądało to tak, jakby inżynier uznawał robotę za gotową po wylaniu asfaltu. Nikt nie zaprzątał sobie głowy ładnymi plastikowymi słupkami, ekranami dźwiękoszczelnymi i całym innym około drogowym stuffem, który by ułatwiał podróż i życie wokół autostrady. Pomiędzy jezdniami zamiast aluminiowych barierek stały betonowe klocki – to pewnie z oszczędności na służbach ratunkowych, które dzięki temu do wypadku nie miały sensu przyjeżdżać.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Niedaleko Gori pojawiły się łyse, porośnięte tylko trawą wzgórza wcześniej widoczne tylko jako zamazane kontury na horyzoncie. Można też było zobaczyć pewne świadectwa wojny, a może raczej wojen, w postaci prostych osiedli dla uchodźców z Południowej Osetii. Osiedla te zbudowano w sporej odległości od miasta nie myśląc o dostępie do kanalizacji, czy chociażby do szkół i sklepów, więc pomimo tego, że z daleka domki wyglądały schludnie, to jak zapewniała mnie siedząca obok kobieta panujące tam warunki były bardzo ciężkie. Nie wiem ile osób musiało opuścić Południową Osetię i ile takich osiedli jest w Gruzji, ale współczułem tym ludziom, którzy cierpieli z powodu nieuzasadnionej nienawiści.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYVFSSJxnuCmkw-cz94BJ6ll57m8Veo96til-jmpW1OAIuQFAUWXSdQGN4MKVftMdeqHwNJRJCh6SF-Kz3iIaMqhKihFoOu4h46KOJHeToJ6m2d7vI3KAJIzCB3jNlimabNtJz-yPBSxz1/s1600/1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; display: inline !important; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYVFSSJxnuCmkw-cz94BJ6ll57m8Veo96til-jmpW1OAIuQFAUWXSdQGN4MKVftMdeqHwNJRJCh6SF-Kz3iIaMqhKihFoOu4h46KOJHeToJ6m2d7vI3KAJIzCB3jNlimabNtJz-yPBSxz1/s320/1.jpg&quot; width=&quot;212&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Gori - lej po bombie kasetowej (fot. www.kaukaz.pl)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;W mieście Gori śladów wojny już nie widać. No, może poza wskazanymi mi przez jednego taksówkarza lejami po zakazanych bombach kasetowych, które miejscami pozostały w asfalcie. Bomby te są wyjątkowo paskudnym wynalazkiem rodzaju ludzkiego, bo są jak główki maku, przy czym ziarenkami są małe pociski odłamkowe lub zapalające. Jak bomba kasetowa uderzy w ziemię, to ładunki te są wyrzucane we wszystkie strony. Myślę, że małpa – praprzodek człowieka użyła pierwszego narzędzia w postaci znalezionego kamienia właśnie do morderstwa innego członka swojego stada. Tak już nam zostało, jesteśmy genetycznie skazani na wybijanie samych siebie i mamy wyjątkowe zdolności wymyślania różnych rodzajów broni. Ale wracając do bomb kasetowych, to muszę nadmienić, że ponad sto państw świata poparło zakaz ich używania wskazując je jako broń niehumanitarną. Polska, jako jeden z głównych posiadaczy tego rodzaju uzbrojenia zakazu nie poparła. Jeśli zaś chodzi o Gruzję, to czytałem i słyszałem wiele na temat oburzenia, jakie wywołało zastosowanie tych bomb przez Rosję w czasie wojny w 2008. W naszych mediach nic jednak nie mówi się na temat użycia tych samych bomb przez Gruzję w czasie bombardowania Południowej Osetii. W Gruzji też się raczej o tym nie mówi. Na wojnie cierpią tylko biedni ludzie, po jednej i po drugiej stronie. Ile ofiar było w Gori? Tak dokładnie nie wie nikt. Ale brat tego taksówkarza był podobno lekarzem pracującym przy identyfikacji i liczeniu zwłok i według jego relacji liczba ofiar po gruzińskiej stronie była mocno zaniżona. No, ale to tylko plotka…&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot;&gt;&lt;i&gt;Więcej informacji o zniszczeniach w Gori:&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.kaukaz.pl/fotoreportaze/gori-po-wojnie.php&quot;&gt;http://www.kaukaz.pl/fotoreportaze/gori-po-wojnie.php&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/7250223082666330040/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/19-gori-i-cienie-wojny.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7250223082666330040'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7250223082666330040'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/19-gori-i-cienie-wojny.html' title='19. Gori i cienie wojny'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYVFSSJxnuCmkw-cz94BJ6ll57m8Veo96til-jmpW1OAIuQFAUWXSdQGN4MKVftMdeqHwNJRJCh6SF-Kz3iIaMqhKihFoOu4h46KOJHeToJ6m2d7vI3KAJIzCB3jNlimabNtJz-yPBSxz1/s72-c/1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-6557746478794974453</id><published>2011-02-05T13:37:00.000+01:00</published><updated>2011-02-05T13:37:33.912+01:00</updated><title type='text'>18. Gruzińska gościnność - episode 1</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Taksówkarz czekał na nas, bo prosto z Dżwari miał zawieść nas do pobliskiej winnicy wujka T, który niespodziewanie zadzwonił do niego i słysząc, że mamy w planach zwiedzanie Mcchety zaprosił nas wszystkich do siebie na drobny poczęstunek. Właściwie, to zaproszenie miało praktycznie formę życzliwego przymusu, z którym nie można by było nawet za bardzo dyskutować, więc postanowiliśmy odwiedzić winnicę rezygnując z Samtawro – trzeciego zabytku z listy UNESCO. Zresztą, kto chciałby odmówić. Gościnność gruzińska jest czymś płynącym prosto z serca i nie da się jej odmawiać bez ryzyka wywołania autentycznego smutku gospodarza. Pojechaliśmy więc do miejscowości, do której drogę stanowiła błotnista maź nosząca ślady utwardzania. Myślę, że archeologowie doszukaliby się też pozostałości asfaltu, bo miejscami prześwitywało coś w tym stylu. Ogólnie z każdym pokonywanym metrem malała moja wiara w to, że zwykła łada będzie w stanie tam dojechać. No ale zarówno taksówkarz jak i T mieli zupełnie zwyczajne miny i siedzieli niewzruszeni w czasie gdy urządzaliśmy slalom gigant pomiędzy ogromnymi dziurami.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Po pół godzinie dojechaliśmy do posiadłości Giorgija, który przywitał nas jak swoich najlepszych przyjaciół i od razu zapewnił, że jego dom jest teraz również i nasz, więc mamy czuć się swobodnie, możemy zostać tyle dni ile chcemy (tak, dni!) i liczy na to, że nasza pierwsza wizyta u niego nie będzie ostatnią. Ten człowiek przecież w ogóle nas nie znał i nawet jeszcze nie weszliśmy do domu, ale mówił to z takim przekonaniem, że dało się odczuć prawdziwość tej deklaracji. Wokół domu Giorgija prawie wszędzie rosły winorośle, które o tej porze roku pozbawione już były owoców. Było też kilka drzew i krzewów z jadalnymi owocami, których nazw niestety nie zapamiętałem. Cała działka była lekko pochyła i na tej pochyłości ustawiony był duży i ładny dom, który był budowany własnoręcznie przez Giorgija. Zostaliśmy oprowadzeni po wszystkich pomieszczeniach części mieszkalnej, które były urządzone gustownie, ale bez zbędnego przepychu. W miejscu, gdzie teren się obniżał, dom miał jeszcze jeden poziom, który można byłoby nazwać „-1” zawierający winiarnię. Tam ostatecznie zostaliśmy zaproszeni już po obejrzeniu wszystkiego w domu i ogrodzie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;W winiarni było wyjątkowo pięknie. Całe główne pomieszczenie zdobiły oryginalne, ręcznie wykonane zdobienia z drewna i sznurów, których głównym motywem była pajęczyna podwieszana pod sufitem. Do tego dochodził duży kominek i kilka tradycyjnie wyglądających urządzeń do robienia wina. Giorgij objaśnił nam cały proces produkcji począwszy od zbierania, poprzez prasowanie i leżakowanie. Dość łatwo było go zrozumieć, bo oprócz tego, że znał rosyjski, to nawet trochę angielski. W gruzińskiej winnicy, jak tłumaczył, nic nie może się zmarnować, więc pozyskane z wina resztki winogron są przerabiane na wódkę Czaczę. Jest do tego specjalna kadź, gdzie wsypuje się skórki i inne starte resztki, po czym podgrzewa się na gazowym palenisku i w magiczny sposób wypływa kroplami z dziubka przeźroczysty alkohol, który po kilku destylacjach osiąga 60 – 70%. W czasie, kiedy tam byliśmy wino było już zabeczkowane i skończyła się akurat produkcja partii Czaczy, co uwalniało przyjemny zapach, którego nie umiem do niczego porównać.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6b-S3ezvJ4krVgf5Z65fPI7xVnc5kfxQf9CzV56f5XBuozVHmg_yaM7W9Ffa0IwBiossadOjb5inc8RLXaY_GpH_63g8EvfqjSgOogWvx8y3qBOJB8DXRvqJIloQcBjg5WGKBo7kuPbDz/s1600/495-9582_IMG.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6b-S3ezvJ4krVgf5Z65fPI7xVnc5kfxQf9CzV56f5XBuozVHmg_yaM7W9Ffa0IwBiossadOjb5inc8RLXaY_GpH_63g8EvfqjSgOogWvx8y3qBOJB8DXRvqJIloQcBjg5WGKBo7kuPbDz/s400/495-9582_IMG.JPG&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Kadź na czaczę&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Zostaliśmy też zaproszeni do magazynu, w którym znajdowało się około 3000 litrów wina w wieku do czterech lat. Wszystko na użytek rodziny i nic na sprzedaż. W Gruzji dużo ludzi na wsi produkuje ogromne ilości wina, więc chyba nie ma sensu go sprzedawać. No ale ile oni muszą wypijać tego wina, skoro jedna, nawet wielopokoleniowa rodzina ma go w piwnicy 3000 litrów? Będąc w Gruzji odpowiedziałem sobie na to pytanie, ale opowiem o tym przy innej okazji.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Giorgij poprosił nas, abyśmy wskazali baniak wina, którego chcielibyśmy spróbować. Wybraliśmy podobno jedno z gorszych, więc Giorgij zapowiedział, że poczęstuje nas nim, ale potem to on wybierze swoje najlepsze, bo będzie się źle czuł stawiając na stole dzban z przeciętną zawartością. Zasiedliśmy do stołu. Jak na „drobny poczęstunek”, to było tego dość sporo. Na środku był pyszny, słony gruziński chleb wypiekany tradycyjnie w kamiennych studniach, przez co miał płaski kształt łezki wygiętej w łuk. Był też biały, aromatyczny ser, który też jest podobno charakterystycznym regionalnym produktem, owoce, których w Polsce chyba nie da się kupić, płaty mięsa z rusztu, o delikatnym ziołowym smaku i jakieś pikantne kiełbaski. Do tego wszystkiego podany był pyszny zielony sos chyba z ogórkami i przyprawami nowymi dla mojego podniebienia. Stały też talerzyki i sztućce, które ostatecznie okazały się mało potrzebne i do tego kryształowe szklaneczki na wino. Zostaliśmy przeproszeni, że ze względu na zbyt krótki czas na przygotowanie posiłku jesteśmy goszczeni tak skromnie… Tyle, że to „skromnie” wystarczyło mi na tyle, że o kolacji tego dnia już nie miałem siły nawet myśleć.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;T na szybko nam opowiedział o zwyczajach w ucztowaniu i bardzo pilnował w trakcie posiłku, czy czasami niczego ważnego nie zapomnieliśmy. Jest jeden szef imprezy zwany Tamada, który nadaje rytm całemu posiedzeniu. Bycie Tamadą to jest wielki zaszczyt i zazwyczaj przyjmuje go gospodarz lub najstarszy z rodu. Zazwyczaj bez jego zgody nic się nie dzieje i nieładnie jest chociażby wstawać od stołu bez jego skinienia. U nas Tamadą był oczywiście Giorgij. Jedzenie i picie wina też podlega pewnym zasadom i po pierwsze najpierw pije się toast, a potem się je. Nie można podnieść szklanki do ust bez toastu i można podnieść ją tylko raz zazwyczaj opróżniając w całości lub większości. Nawet jeśli ktoś zostawi w szklance jakąś ilość wina, to nie można sobie go ot tak popijać. Zawsze wymaga to wygłoszenia toastu i wyraźnego sygnału Tamady. Nawet jeśli w szklance coś zostało, to przed każdym toastem dolewa się wina do pełna. Jeśli natomiast chodzi o toast, to nie jest to rzucone „zdrowie” czy też „za nas”, tylko bardzo sprecyzowana fraza poprzedzona stosunkowo długim przemówieniem, które uzasadnia i nadaje wagę całemu toastowi. O samych toastach, z których wiele jest wręcz obowiązkowych jeszcze napiszę, ale w czasie całej uczty jest tego dużo. Można się zastanawiać, czy czasami nie wypija się za dużo alkoholu, skoro pije się kilkanaście toastów szklankami, no ale z pijaństwem nie ma to nic wspólnego. Gruzini brzydzą się pijaństwem i nie mają szacunku dla ludzi, którzy nie mają umiaru. Jeśli któryś z gości nie chce pić już wina, to w kolejnych toastach grzecznościowo podnosi szklankę do ust i upija odrobinkę. Od dziecka się tego tutaj uczy. Poza tym uczta trwa długo, zazwyczaj kilka godzin i naprawdę się bardzo dużo zjada. Ogólnie od stołu goście wstają tylko lekko zaczerwienieni i wprawieni w dobry humor, ale nikomu język się nie plącze i gruzińskie wino na gruzińskiej uczcie nie szkodzi. Zresztą trunki tego typu nie mają prawa szkodzić, a w dodatku wino jest tak naturalne i ma tak wyjątkowy smak, że nie można go zapomnieć. Pierwsze „gorsze” wino już prezentowało nieznaną przeze mnie jakość, ale to najlepsze właściwie przeszło moje wyobrażenie i nawet nie smakowało jak wino w rozumieniu, które do tej pory znałem. Nawet gruzińskie wina znanych marek kupowane w sklepach nie są tak wyjątkowe jak te, produkowane przez tysiące rodzin gdzieś w nieznanej gruzińskiej wsi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Przypadło mi w udziale wygłoszenie ostatniego toastu, co sprawiło, że zrobiło mi się bardzo głupio. Bo jak tutaj wygłosić chociażby w części tak mądrą przemowę, jak wcześniejsze? I to jeszcze nie po polsku. No ale jakoś poszło. Wzniesiony toast za gospodarza, jak powiedział mi kilka dni później T, był odebrany przez jego wujka jako przejaw dobrego wychowania i taktu, a ogólnie w jego opinii kulturalne zachowanie moje, Bartka i Natalii podobno potwierdziło zdanie Giorgija, że w Polsce żyją wspaniali ludzie pod wieloma względami bardzo bliscy Gruzinom. Zostaliśmy poproszeni o zostanie na noc, ale musieliśmy odmówić, bo Bartek i Natalia wieczorem mieli pociąg do Erewania, a my z Peterem wybieraliśmy się na miasto na plenerowy koncert z okazji „Dni Tbilisi”. Po trzech (może czterech) godzinach pobytu pożegnaliśmy się więc z Giorgijem zapewniając siebie nawzajem o dozgonnej przyjaźni i o tym, że jeszcze kiedyś się zobaczymy. Mam szczerą nadzieję, że tak się stanie… Bo Giorgij był pierwszym Gruzinem, który pokazał mi, przedstawicielowi gościnnego narodu polskiego, co oznacza słowo „gościnność” w Gruzji. A oznacza bardzo wiele.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/6557746478794974453/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/18-gruzinska-goscinnosc-episode-1.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6557746478794974453'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6557746478794974453'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/18-gruzinska-goscinnosc-episode-1.html' title='18. Gruzińska gościnność - episode 1'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6b-S3ezvJ4krVgf5Z65fPI7xVnc5kfxQf9CzV56f5XBuozVHmg_yaM7W9Ffa0IwBiossadOjb5inc8RLXaY_GpH_63g8EvfqjSgOogWvx8y3qBOJB8DXRvqJIloQcBjg5WGKBo7kuPbDz/s72-c/495-9582_IMG.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-2437670938823104897</id><published>2011-02-02T18:25:00.002+01:00</published><updated>2011-02-03T18:29:14.432+01:00</updated><title type='text'>17. Mccheta - tu wszystko się zaczeło</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Podróż marszrutką z Tbilisi do Mcchety trwa mniej więcej 20 minut. Droga jest bardzo dobra i stan nawierzchni znacznie odbiega w pozytywną stronę od gruzińskiego standardu. Są nawet znaki. Kierowca ogólnie jechał bardzo szybko i nie miało to dla niego znaczenia, że po jakimś czasie zjechaliśmy z autostrady i być może pojawiły się ograniczenia prędkości. Jednak jadąc do Mcchety nie miałem tak częstego w następnych marszrutowych wojażach oblicza śmierci w oczach, być może dlatego, że przez pewien czas dwie jezdnie autostrady nawet się ze sobą nie stykały i prawdopodobieństwo czołówki było mniejsze niż standardowe gruzińskie 50%. Poza tym siedziałem z taką miłą starszą Panią i byłem skupiony na kaleczeniu języka rosyjskiego i wywoływania jej szczerego uśmiechu jeszcze bardziej kaleczonymi słowami po Gruzińsku. Ale myślę, że doskonale się rozumieliśmy. Strasznie skupiałem się na robieniu dobrego wrażenia i prawie nie zwracałem uwagi na widoki za oknem. Migały mi tylko w oczach brązowiejące i złociejące drzewa i dość schludnie, można by powiedzieć bogato wyglądające okolice. Po powrocie do Polski trafiłem na filmik z całego przejazdu drogą z obrzeża Tbilisi do Mcchety, więc zamieszczam go poniżej, abyście mogli poczuć klimat i jednocześnie zaznaczam, że to nie ja jestem jego autorem, lecz użytkownik „eutoge”, kimkolwiek by nie był:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;iframe title=&quot;YouTube video player&quot; class=&quot;youtube-player&quot; type=&quot;text/html&quot; width=&quot;552&quot; height=&quot;337&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/MTvHoPJRyv8&quot; frameborder=&quot;0&quot; allowFullScreen&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Mccheta jest miejscem obowiązkowym do odwiedzenia w czasie pobytu w Gruzji. Nie można mówić o historii państwowości i kultury całego Zakaukazia nie wspominając o tym miejscu, które dziś nie ma żadnego znaczenia politycznego, czy też gospodarczego. Miasto bowiem, kiedyś pełniło bardzo ważną rolę stolicy jednego z gruzińskich królestw (królestwa Iberii) zanim ten zaszczyt przypadł w udziale Tbilisi. Gród zbudowano w widle rzek Kury (Mtkwari) i Aragwi, co doskonale jest widoczne obserwując miasto z otaczających je wzgórz. Przeleciało mi przez głowę, że powodzie musiały być tutaj dość częste, a może dalej są. W IV wieku Gruzja, jako drugi kraj na świecie, przyjęła Chrześcijaństwo i wówczas w Mcchecie zbudowano pierwszy, drewniany kościół, który w V wieku stał się siedzibą nie tylko władz niezależnego kościoła gruzińskiego, ale też jednym z najważniejszych ośrodków Chrześcijaństwa w tej części świata. Następnie na jego miejscu powstawały nieustannie niszczone przez najeźdźców i trzęsienia ziemi budowle kamienne. Dzisiaj stoi tu&amp;nbsp; imponująca katedra Sweti Cchoweli (Drzewo życia) wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Bije z niej nie tylko potęga i dostojeństwo godne świętego miejsca, ale też kunszt i architektoniczny perfekcjonizm świadczący o ówczesnej potędze królestwa. T mówił dodatkowo, że użyty do budowy piaskowiec, jest na tyle ciekawy, że ściany przyjmują różny kolor w zależności od oświetlenia i wilgotności, ale nie wiem jak bardzo takie zmiany są rzeczywiście zauważalne. Dziesiątki najazdów wymusiły powstanie grubego muru dookoła budowli z piękną bramą, przed którą akurat siedział sobie staruszek i pięknie grał na czymś w rodzaju mandoliny wprawiając wchodzących na dziedziniec w przyjemny, spokojny nastrój. W środku katedra ozdobiona jest pięknymi, niestety troszkę zniszczonymi freskami i całą gamą zabytkowych ikon. Akurat odbywał się ślub, więc nie chcieliśmy za bardzo przeszkadzać i cieszyliśmy oczy jedynie ogólnym wrażeniem nie podchodząc do większości unikatowych zabytków. Niesamowite miejsce.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Po opuszczeniu Sweti Cchoweli zapragnęliśmy pojechać na widoczną z całej Mcchety górę, gdzie znajduje się monastyr krzyża zwany Dżwari. Nazwa pochodzi od krzyża ustawionego tam w czwartym stuleciu, a historia monastyru sięga szóstego. Imponujący jest wiek tego wszystkiego… Naprawdę nie spodziewałem się. T załatwił nam taksówkę w bardzo przyzwoitej cenie i pojechaliśmy na górę, co zajęło około 20 minut w jedną stronę, więc dość długo. Natomiast widok na Mcchetę jest stamtąd wspaniały, nie mówiąc już o samym monastyrze, który również znajduje się na liście UNESCO. Zdecydowanie, nie można wyjechać z Gruzji nie odwiedzając Mcchety. To tu rozkwitała gruzińska kultura i tu znajdują się architektoniczne wzory dla całego kraju. We wszystkim co później w Gruzji zobaczyłem widoczne było większe, lub mniejsze nawiązanie do któregoś z zabytków Mcchety.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/2437670938823104897/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/17-mccheta-tu-wszystko-sie-zaczeo.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2437670938823104897'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2437670938823104897'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/02/17-mccheta-tu-wszystko-sie-zaczeo.html' title='17. Mccheta - tu wszystko się zaczeło'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/MTvHoPJRyv8/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-595857093132890122</id><published>2011-01-31T18:23:00.013+01:00</published><updated>2011-02-02T16:40:17.887+01:00</updated><title type='text'>16. Dworzec Didube</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Gdy po spotkaniu z T dotarliśmy na „dworzec” Didube, to właściwie początkowo nie wiedziałem jakim słowem określić to miejsce. Wyobraźcie sobie bardzo duży plac, na którym asfalt stanowi wysepki pomiędzy piaskiem, błotem i kałużami, gdzie bez wytyczonych linii, czy też miejsc parkingowych stoi sobie lub w ślimaczym tempie próbuje wjechać, bądź wyjechać kilkaset marszrutek (busów). Być może „kilkaset” jest tutaj przesadnym określeniem, ale więcej niż 100 jest ich na pewno, a panujące w porannych godzinach zamieszanie uniemożliwia rozsądne oszacowanie liczebne tego szaleństwa. Prawie żadna marszrutka nie ma wypisanego rozkładu jazdy, ani nawet nie stoi pod tabliczką z wypisanym miejscem swojego przeznaczenia. Ma tylko za szybą makaronową inskrypcję, która umiejącym czytać pozwala stwierdzić, gdzie dany busik się udaje. Jednak jest w tym jakiś porządek, bo wszyscy wiedzą, w jakim mniej więcej rejonie dworca będzie stać transport do Gori, czy też Kutaisi. Zresztą ta wiedza też nie jest potrzebna, bo po wyjściu ze stacji metra, które w tej części miasta wypełza na powierzchnię, wpada się od razu w gruziński zamęt komunikacyjny z naturalnie rodzącym się przeświadczeniem, że w tym szaleństwie jest metoda. Od razu słychać tak zwanych „nawoływaczy” którzy krzycząc nazwę miasta starają się ponad wszystko zapełnić po brzegi obsługiwaną przez siebie marszrutkę. Jeśli marszrutka nie będzie miała zapełnionych wszystkich miejsc siedzących to nieprędko odjedzie, więc szybkie zapełnianie jest w mojej opinii kluczowe dla powodzenia tego dziwnego biznesu. Żaden z pasażerów nie lubi czekać na odjazd zbyt długo. Jeśli kierowca mówi „odjazd o 10:00”, ale uzbiera skład wcześniej to jedzie od razu. Jeśli natomiast składu nie uzbiera, to będzie przeciągał minuta po minucie, aż w końcu jakiś zirytowany pasażer zagrozi rezygnacją z przejazdu. Przecież i tak płaci się po dotarciu do celu, więc nikt nie ma specjalnych sentymentów i może po prostu zdenerwować się, pokrzyczeć przy tym nerwowo i wyjść machając rękami z niezadowolenia. Dobry nawoływacz, to z pewnością klucz do sukcesu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;T podszedł do pierwszego lepszego, krzyczacego akurat „Kutaisi” i spytał o Mcchetę, na co ten natychmiast zareagował i praktycznie biegiem zaprowadził nas do marszrutki, w której były jeszcze puste miejsca. Co ciekawe, nasza marszrutka nie miała napisane na tabliczce „Kutaisi”, więc nawoływacz wskazał nam inną niż tą, którą chciał zapełnić. Pewnie jakąś z tego samego biznesu, albo może należącą do swojego przyjaciela lub kogoś z rodziny. T pouczył mnie, że jeśli tylko o coś zapytam, to zawsze mnie zaprowadzą i nie muszę się martwić o cenę, bo kierowcy marszrutek nie oszukują tak jak taksówkarze. Jest to czysty biznes, który opiera się na zaufaniu. Zresztą nie wyobrażam sobie, aby nie opierał się na zaufaniu… W większości przypadków chcąc gdzieś dojechać po prostu idzie się na dworzec z nadzieją, że będzie transport, jakiego szukamy i będzie on w standardowej, relatywnie niskiej cenie. Jakiś czas później dowiem się też bazując na własnym doświadczeniu, że zatrzymywana na drodze marszrutka zawsze się zatrzyma i rozciągnie się wzdłuż i wszerz, abym tylko się zmieścił. Nigdy nie zdarzyło mi się zawieść na tym specyficznym rodzaju transportu. Chcąc wydostać się z Tbilisi musimy jednak wiedzieć, że z Didube dojedziemy do północnej i zachodniej Gruzji, a aby jechać na wschód i na południe należy udać się na dworzec Ortachala, znajdujący się w południowo - wschodniej części miasta. Skrajne położenie tych dwóch dworców sprawia, że marszrutki nie pchają się przez centrum i unikają większych korków przy wyjeździe i wjeździe do miasta. Z Didube do Ortachala można też w miarę szybko dostać się metrem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Didube nie jest tylko dworcem. Drugą jego rolą jest pełnienie funkcji bazaru, na którym można kupić artykuły podstawowej potrzeby i różne drobiazgi wątpliwej przydatności. Sprzedawcy prowadzą handel obnośny wymieniając głośno to, co noszą i często wchodząc do czekających marszrutek. Nikt jednak się nie narzuca podchodząc bezpośrednio do potencjalnego klienta. Oferty rzucane są „w powietrze” tylko raz i jeśli po kilku sekundach nikt z marszrutki się nie zainteresuje, to sprzedawca wychodzi i idzie dalej. Najczęściej sprzedawane są cytryny, słonecznik w kubeczkach (to jest tutaj chyba jakiś nałóg), chusteczki higieniczne, prasa, zabawki, słodycze i drożdżówki. Nie słyszałem, aby ktoś negocjował cenę, chyba w Gruzji nie ma takiego zwyczaju.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Tak bardzo chłonąłem ten kulturowy spektakl, pełny charakterystycznych gruzińskich emocji, że prawie nie zauważyłem kiedy nasza marszrutka ruszyła z miejsca i zaczęła mozolne przepychanie się w kierunku głównej drogi, co było opatrzone tak głośnymi wrzaskami kierowcy przez okno i szalejącym klaksonem, że trudno sobie to wyobrazić. Jednak najtrudniej jest przyjąć do siebie fakt, że ten chaos doskonale się sprawdza i wcale bym nie dał sobie ręki uciąć, że transport publiczny w Polsce jest lepszy. Rozkłady jazdy i uporządkowane perony nic nie dają, jeśli brakuje dobrej woli i wyczucia biznesu. W Gruzji nie ma rozkładów autobusów nie dlatego, że transport publiczny jest zacofany, ale dlatego, że poprostu nie ma takiej potrzeby i to się czuje już po kilku minutach pobytu na Didube.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/595857093132890122/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/16-dworzec-didube.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/595857093132890122'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/595857093132890122'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/16-dworzec-didube.html' title='16. Dworzec Didube'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-6976445872891258363</id><published>2011-01-30T15:25:00.000+01:00</published><updated>2011-01-30T15:25:22.231+01:00</updated><title type='text'>15. Jak korzystać z metra w Tbilisi</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Marszrutki do Mcchety, jak powiedział nam T odjeżdżają z dworca Didube, toteż musieliśmy się jakoś tam dostać. Stwierdziliśmy, że może warto wypróbować metro, bo nie możemy całego Tbilisi wzdłuż i wszerz zawsze pokonywać pieszo. Irina dała nam plan metra i nie jest chyba źle, bo ma tylko dwie linie, więc prawdopodobieństwo zgubienia się było nikłe. No to poszliśmy na stację metra Marjanishvili, do której z naszego hotelu było jakieś 5 minut na nogach. Pani w kasie kazała nam kupić magnetyczną kartę zbliżeniową, której wydanie trwało jakieś 30 sekund. Przy tej okazji nie mogę sobie odmówić wyśmiania wrocławskiej karty miejskiej, której wyrobienie niemal graniczy z cudem i trwa kilka tysięcy razy dłużej niż 30 sekund. No, w każdym razie kartę metra można sobie w tej kasie doładować dowolną ilością pieniędzy i przy każdym przejściu przez bramkę pobierane jest 50 tetri (0,50 lari = ok. 1 zł). &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Na perony przeważnie zjeżdża się w dół na hmm.. co najmniej 50 metrów czyli dość głęboko. Wygląd większości stacji nie zmienił się chyba od czasów radzieckich, podobnie jak stan pociągów. Wszystkie oznaczenia kierunków i stacji jeśli już są, to tylko po gruzińsku, więc może to stanowić problem, jeśli nie umie się ich przeczytać. Z pomocą oczywiście przychodzą miejscowi, bo każdy zapytany chętnie pomoże, więc nie ma się co martwić. Wiedzieć należy jedynie dwie rzeczy, które ułatwią podróżowanie samotnym, nieumiejącym gruzińskiego cudzoziemcom. Po pierwsze metro ma dwie linie: Achmetelis – Varketili oraz Sarbutelo. Linie te krzyżują się na stacji, która nazywa się Wagzlis Moedani (tam, gdzie znajduje się kolejowy dworzec główny). Z linii Sarbutelo prawie w ogóle nie trzeba korzystać, bo najważniejsze miejsca w mieście z punktu widzenia turystycznego i komunikacyjnego znajdują się przy linii Achmetelis – Varketili. Drugą rzeczą, jaką trzeba wiedzieć to komunikat o następnej stacji wygłaszany w wagonie. Brzmi on „Garebi igedeba, szendegi sadguri [Nazwa następnej stacji]” i jest nadawany zawsze po zamknięciu drzwi. Dzięki temu podróż metrem jest naprawdę prosta, wiadomo jaka będzie następna stacja i nawet jak okaże się w ten sposób, że pomyliliśmy kierunki, to można wysiąść i zmienić pociąg. Jeżdżą one naprawdę bardzo często, ale uwaga tylko w godzinach 6:00 – 1:00. Trzeba też uważać w czasie wsiadania do wagonów. Nie ma tam czegoś takiego jak wstrzymanie zamykania drzwi jeśli coś z wagonu wystaje, a tunele metra są bardzo wąskie. Kiedyś, jak byłem już sam, to w metrze przejechałem kilkaset metrów z wystającą nogą i troje ludzi mnie wciągało, przy czym gdy dwóch otwierało ręcznie drzwi, to jeden mnie trzymał, żebym nie poleciał czasami w drugą stronę. Masakra. Nie polecam więc wbiegania do pociągu w ostatniej chwili, bo zaraz i tak będzie następny, a w związku z tym szkoda sobie urywać nogę lub połamać kręgosłup z powodu zahaczenia się plecakiem o wystający ostry element tunelu. To, co jest też charakterystyczne w metrze w Tbilisi to zapach zgniłych jajek w niektórych tunelach. Początkowo myślałem, że jest to związane z jakimiś wyciekami z kanalizacji, ale później ktoś powiedział mi, ze zapach bierze się z naturalnie występujących pod miastem siarkowych wód mineralnych. Nie wszystko złoto, co się świeci i nie wszystko ściekiem, co śmierdzi :).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Ogólnie metro jest jedynym środkiem masowego transportu po mieście, jakim może podróżować dosłownie każdy. Jest proste w obsłudze, nie da się w nim zgubić, są tylko dwa kierunki jazdy i dotrzeć nim można prawie wszędzie, gdyż Tbilisi jest miastem wąskim i długim. Czyli nie ma się co bać tylko wsiadać do pociągu!&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/6976445872891258363/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/15-jak-korzystac-z-metra-w-tbilisi.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6976445872891258363'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6976445872891258363'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/15-jak-korzystac-z-metra-w-tbilisi.html' title='15. Jak korzystać z metra w Tbilisi'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-4930027657100903818</id><published>2011-01-30T12:20:00.000+01:00</published><updated>2011-01-30T12:20:08.266+01:00</updated><title type='text'>14. Międzynarodówka u Iriny</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Jeśli ktoś myślał, że po nieprzespanej nocy w samolocie, czuwaniu na lotnisku i po ośmiogodzinnym włóczeniu się po Tbilisi po prostu pójdziemy spać, to był w ogromnym błędzie. Pierwszy dzień w Gruzji, tak bardzo obfitujący w kulturowe nowości, cieszące wzrok zabytki i pozytywnie dręczące zapachy nie mógł po prostu zwyczajnie się zakończyć smacznym chrapaniem. Międzynarodowe polsko – angielsko – irańskie towarzystwo, jakie zamieszkało w piętnastoosobowym pokoju u Iriny sprzyjało urządzeniu o 20:00 wieczornej integracji, na którą przyszedł również T z wyśmienitym winem produkcji swojego wujka. Było naprawdę bardzo miło i wesoło. Takie międzynarodowe spotkania są bardzo ciekawe, bo prawie do każdej sprawy znajdzie się przynajmniej jedna osoba z całkowicie odmiennym podejściem, co bardzo kształci i uczy tolerancji. Myślę sobie, że gdyby więcej ludzi podróżowało, to nie byłoby na świecie wojen. Jeśli ktoś poznał różne kultury i naprawdę starał się je zrozumieć, to nie mógłby potem chcieć ich zniszczyć. Hitler pewnie nosa nie wyściubił poza Austrię, Szwajcarię i Niemcy. Siła świata tkwi w jego różnorodności i dzisiaj, kiedy stara się nam narzucać globalną jednolitość musimy się temu przeciwstawiać z tak wielkim zapałem, jak nigdy wcześniej.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;U Iriny był taki jeden Mohamed, który stał się pierwszym z Irańczyków, których potem poznałem. Ogólnie Irańczycy są bardzo przyjacielskimi ludźmi i wcale nie wysadzają się w powietrze przy każdej możliwej okazji. Nie chodzą też śmiesznie ubrani i nie razi ich widok niezapakowanych po uszy kobiet. Jak mówi Mohamed, ich życie w Iranie nie należy do łatwych, ale nie są do niczego zmuszani i mają prawo tworzyć takie społeczeństwo, jakie się im podoba. Są co prawda różnego typu ograniczenia, z którymi nie jest łatwo, ale mimo wszystko są szczęśliwi. Kobiety mają tylko niepotrzebnie dużo cierpienia, ale podobno nie każdy Irańczyk się z tym zgadza, wręcz przeciwnie, większość tego nie akceptuje. Mohamed bardzo dużo podróżuje i właściwie na każdym kroku musi się tłumaczyć z tego, jak na arenie międzynarodowej postrzegany jest Iran. Jest mu trochę ciężko z tym, że ma problemy przy przekraczaniu niektórych granic państwowych, ale stara się zostawiać po sobie dobre wrażenie, aby poprawić wizerunek swojego kraju i jego mieszkańców. Przyznam się, że nawet dobrze mu to wychodzi.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Peter, Anglik z którym włóczyliśmy się po mieście okazał się też mieć bardzo interesujące życie, bo 3 lata temu pożegnał swoich rodziców w Manchesterze i tak po prostu ruszył sobie w świat. Anglikom jest strasznie łatwo, bo gdziekolwiek by nie zawędrowali to zawsze znajdą pracę jako nauczyciele swojego globalnego języka. I tak Peter pomieszkiwał sobie w różnych miejscach świata, między innymi kilka miesięcy w Chinach, Rosji i Turcji, a obecnie pracuje i mieszka w Ammanie - stolicy Jordanii. Do Gruzji wpadł sobie tak dla frajdy. O pierwszej nad ranem w schronisku pojawił się też Japończyk (ten, o którym wcześniej pisałem, że przeraża mnie swoim spojrzeniem). Jak stanął w drzwiach, uśmiechnął się nienaturalnym uśmiechem od ucha do ucha i spojrzał na nas oczami, z których właściwie zostały już tylko wąskie kreseczki to wszyscy zorientowaliśmy się, że miał bardzo wesoły wieczór. Nie przerażał mnie już spojrzeniem, bo wyglądał jakby nie umiał rozchylić powiek, no ale chyba doskonale widział. Z ochotą się do nas przysiadł, jednak niestety nic o nim się nie dowiedziałem, bo nie umiał, lub nie chciał używać języka angielskiego, co w ogóle nie przeszkadzało mu w uczestniczeniu w dyskusji. Robiło się strasznie wesoło, jak nagle w angielskojęzyczną dyskusję włączał się Japończyk i z pełną powagą mówił coś po swojemu bogato przy tym machając rękami. Co ciekawe, Pepsi, którą mieliśmy powodowała u niego jeszcze większe upojenie.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Około 3 nad ranem postanowiliśmy jednak iść spać, bo na drugi dzień, razem z Barkiem, Natalią i Peterem mieliśmy jechać do starej gruzińskiej stolicy Mcchety, co wymagało od nas, abyśmy o 9 rano wstawili się w umówionym miejscu na spotkanie z T. Przy dziwnych dźwiękach śpiewanej cicho japońskiej piosenki urwał mi się film i tak zakończył się dzień pierwszy.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/4930027657100903818/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/14-miedzynarodowka-u-iriny.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/4930027657100903818'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/4930027657100903818'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/14-miedzynarodowka-u-iriny.html' title='14. Międzynarodówka u Iriny'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-2620977241740491088</id><published>2011-01-27T21:55:00.001+01:00</published><updated>2011-01-27T22:01:47.152+01:00</updated><title type='text'>13. Przerażająca komunikacja miejska i góra Mtacminda</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Po krótkim odpoczynku w Mc i wypiciu orzeźwiającej, zimnej coli postanowiliśmy ruszyć dalej poznawać Tbilisi. T zapytał nas, co chcemy jeszcze dzisiaj zobaczyć. Stwierdziliśmy, że chcemy dostać się na górę, na której znajduje się ta wysoka wieża telewizyjna, bo pewnie musi być stamtąd wspaniały widok na miasto. Nie bylibyśmy w stanie pokonać tak dużej odległości pod górę na nogach, więc T zaproponował autobus. W sumie to nawet fajnie, perspektywa skorzystania z przerażającej komunikacji miejskiej brzmiała zachęcająco. A dlaczego przerażającej? Komunikacja autobusowa w Tbilisi dzieli się na dwa rodzaje. Pierwszy, stanowi przedsiębiorstwo publiczne, które posiada duże, standardowe autobusy. Drugim rodzajem są prywatne busiki zwane tutaj marszrutkami. Oba rodzaje transportu łączy zupełny brak rozkładów jazdy i w większości umowne, nieoznaczone przystanki. Autobusy i marszrutki są natomiast oznaczone. Czasami jest to numerek, ale w większości wykaligrafowany makaronowymi znaczkami opis trasy, lub miejsce przeznaczenia. Zastanawiające jest to, po co w ogóle oznaczać numerkami autobusy, skoro nigdzie nie są wypisane i nie można sprawdzić dokąd jadą? Zresztą opis trasy po gruzińsku też jest nieprzydatny, bo niby umiem go przeczytać, ale nie wtedy, gdy autobus pędzi z prędkością światła i mam kilka sekund na podjęcie decyzji czy wystawić rękę z podniesionym kciukiem czy też nie. Na szczęście T wiedział doskonale, który autobus zatrzymać. Bilet w komunikacji publicznej kosztuje 40 tetri (0,40 lari = około 0,80 zł) i można go kupić w autobusie wrzucając do automatu drobniaki lub (uwaga) przykładając zbliżeniową kartę miejską VISA. Szok. W marszrutkach cenę rzuca kierowca i w granicach miasta jest ona podobna. Różnica polega na tym, że płaci się przy wychodzeniu z marszrutki, a zatrzyma się ona tam gdzie chcemy jeśli tylko zawołamy do kierowcy „gaczere” co chyba oznacza „wysiadam” albo „stój”. Jeśli mu nie zawołamy, to jest duża szansa, że nie zatrzyma się w ogóle, więc lepiej być czujnym. Moja pierwsza podróż miejskim autobusem i miejską marszrutką została „obsłużona” przez T, więc obserwowałem bacznie wszystko, co robi i dziwiłem się samemu sobie, że tak prosta czynność jak jazda autobusem może być dla mnie czymś, czego muszę się uczyć. Ale w Gruzji jeszcze wiele rzeczy mnie zdziwi, więc warto było zacząć się do tego przyzwyczajać już od pierwszego dnia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Dość szybko dojechaliśmy na szczyt góry, która jak wytłumaczył T nosi nazwę Mtacminda, co oznacza „Święta Góra”. Szczyt wznosi się na wysokość około 800 m.n.p.m i jest na tyle rozległy, że poza imponującą wieżą telewizyjną zmieścił się tam dość spory park rozrywki z zachęcającym diabelskim młynem. Park wygląda na nowy i jest utrzymany w bardzo dobrym stanie, z alejkami, po których aż miło było spacerować mijając fontanny i rzeźby. Oczywiście skorzystaliśmy też z diabelskiego młyna, co kosztowało nas&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 16px;&quot;&gt;&amp;nbsp;grosze i oferowało w zamian piękny widok na całe Tbilisi i okolice. Miasto jest naprawdę bardzo duże i ciągnie się wzdłuż Kury, bo okoliczne wzgórza wydają się złośliwie ograniczać rozwój budownictwa w innych kierunkach. Na zboczu Mtacmindy jest też kościół świętego Dawida, którego nie zwiedziliśmy, ale T mówił, że to jest ważne miejsce, bo pochowano tam wielu sławnych Gruzinów w tym matkę Stalina. Swoją drogą ciekawe po co tak dużym wyróżnieniem obdarzać matkę zbrodniarza, niezależnie od tego jaką osobą była. Z kościołem wiąże się też taka legenda, że jeśli kobieta zamoczy kamień w pobliskim źródełku i uda się jej przykleić go do ściany kościoła, to spełni się jej życzenie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 13.5pt; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Niestety zmęczenie szybko dało się nam we znaki, więc postanowiliśmy powoli wracać do hostelu. W sumie minął prawie cały dzień i nawet nie zauważyliśmy kiedy zrobiła się 18:00. T pojechał naszym autobusem, aby pokazać nam gdzie mamy wysiąść i jakoś trafiliśmy z powrotem na ulicę Ninoshvili.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/2620977241740491088/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/13-przerazajaca-komunikacja-miejska-i.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2620977241740491088'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2620977241740491088'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/13-przerazajaca-komunikacja-miejska-i.html' title='13. Przerażająca komunikacja miejska i góra Mtacminda'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-4568309454977000594</id><published>2011-01-26T19:24:00.004+01:00</published><updated>2011-01-26T19:31:44.562+01:00</updated><title type='text'>12. Na spotkanie z T.</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt; Przed wyjazdem z Polski przez facebooka poznałem T. Napisałem do kilkudziesięciu losowych osób z Tbilisi, aby przed wyjazdem poznać kogoś, kto pokaże mi miasto. Wielu odpisało, ale tylko T wzbudził moje zaufanie i w dodatku jako jedyny płynnie porozumiewał się po angielsku, co znacznie ułatwiało mi rozmowę. Nie zdradzam pełnego imienia, ze względu na jego prośbę, abym ograniczył się do jednej literki, którą akurat lubi. Prośba ta jest tym bardziej istotna, że T ma niepopularne poglądy, które chciałbym kiedyś tu przedstawić, a to mogłoby skomplikować mu życie. Wszyscy, którzy znacie T, nie ujawniajcie proszę jego pełnych danych. To, co T mówi, jest niezwykle przemyślane i dojrzałe jak na 18 letniego chłopaka i pozwoliło mi spojrzeć na wiele spraw w Gruzji z perspektywy innej niż oglądana w telewizji. Zachęcił mnie też, do podejmowania prób konfrontowania z gruzińską rzeczywistością informacji, jakimi karmią nas polskie media. Próby te podejmowałem prawie przy każdej rozmowie z miejscowymi i okazało się, że pomimo jednolitych informacji dochodzących z tego kraju nie wszyscy w Gruzji myślą tak samo. Zresztą dlaczego mieliby? Ile ludzi, tyle poglądów, więc jeśli słuchacie reportaży prezentujących tylko jeden punkt widzenia, to musi to być manipulacja. Właśnie dlatego nie mam telewizora. No nieważne… Piszę o T akurat teraz, bo pierwszego dnia umówiliśmy się na mieście, więc zabrałem moich nowych znajomych i poszliśmy na umówione miejsce spotkania - pod McDonaldem, a gdzieżby inaczej.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: 16px; line-height: 18px;&quot;&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp; Poszukiwania McDonalda nie były trudne, bo chyba jest jeden, ale musieliśmy przejść na nogach od Metechi do Placu Swobody i przez całą aleję Rustaveli, co jest dość długą trasą i zajęło nam około 40 minut. Celowo nie skorzystaliśmy z transportu publicznego, bo trochę nas przerażał, ale o tym jeszcze kiedyś napiszę. Piesza wycieczka przez stare miasto okazała się wyjątkowo przyjemna. Charakterystyczną zabudową tej części Tbilisi są pięknie odnowione, niskie, kolorowe budynki z długimi balkonami dookoła i dachami z czerwonej dachówki. Balkony te są albo otwarte, albo zabudowane oknami i przeważnie „wystają” na zewnątrz budynku. Uroku dodaje ukształtowanie terenu, gdyż w tym rejonie miasto wspina się na wzgórze w kierunku górującej nad wszystkim twierdzy Narikala i aluminiowej Matki Gruzji. Będąc w tej okolicy zwiedziliśmy śliczną katedrę Sioni, która swoją historię rozpoczęła w VI wieku. W szóstym wieku! Nie muszę chyba pisać, na jakim etapie rozwoju znajdowały się wtedy ziemie obecnie należące do Polski i co Słowianie wtedy w ogóle wiedzieli o Chrześcijaństwie. Sioni, jak większość wszystkiego co znajduje się w Gruzji była tyle razy palona i plądrowana przez najeźdźców, że trudno chyba określić z jakiego okresu pochodzi obecny budynek. Ale bardzo mi się podoba skromna dostojność tego miejsca i na pewno będąc w Tbilisi trzeba tam się udać.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Idąc wąskimi ulicami na południe doszliśmy do Placu Swobody (Tavisuplebis Moedani), od którego wychodzi główna, reprezentacyjna ulica miasta – Rustaveli. Od tego placu miasto zaczyna wyglądać bardziej „europejsko” z wielkimi, bardzo ładnymi gmachami architektonicznie wyglądającymi na XVIII – XIX wiek. Na środku Placu Swobody znajduje się wysoka kolumna, na szczycie której patron Gruzji – pozłacany święty Jerzy zabija złotego smoka. Idąc dalej ulicą Rustaveli ma się wrażenie, że to już nie jest Tbilisi. Asfalt stał się idealnie równy, bez dziur, chodniki zrobiły się szerokie, pojawiły się ładnie przystrzyżone drzewka, tryskające wodą fontanny i ławeczki, na których można odpocząć. Gdyby nie brak przejść dla pieszych (są może ze dwa przejścia podziemne) i charakterystyczny gruziński gwar uliczny, to naprawdę można byłoby pomyśleć, że jest się w innym kraju. Bo tak naprawdę Rustaveli jest kłamstwem. Wyremontowane gmachy teatrów i budynków rządowych, pięknie wykończone hotele i bogate sklepy wydają się nie pasować do tego, co widzieliśmy wcześniej. Nie minęły przecież nawet dwie godziny od naszego pobytu w biednej, lewobrzeżnej części miasta, gdzie wszystko się sypie. Nie chcę tutaj stwierdzać, że nie powinno być Rustaveli w biednej Gruzji, chciałem tylko zwrócić uwagę na pojawiające się wyraźne urbanistyczne sprzeczności. Wyjątkowo ciekawymi miejscami na Rustaveli jest znany nam z telewizji budynek parlamentu z charakterystycznymi wysokimi kolumnami, naprzeciwko którego znajduje się urokliwy kościółek Kaszweti. Oczywiście niezrównanie wyjątkowy w swojej majestatycznej prostocie. Zacząłem już powoli uznawać za standard uderzającą pięknem skromność w gruzińskim budownictwie sakralnym.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;Idąc dalej ulicą Rustaveli w jakiś sposób dowlekliśmy się na Plac Republiki, gdzie znajduje się McDonalds i mieliśmy już całkowicie dość poruszania nogami. Spóźniliśmy się 15 minut, ale T na szczęście na nas czekał. Od tej pory wszystko w Tbilisi stało się o wiele, wiele łatwiejsze..&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/4568309454977000594/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/12-na-spotkanie-z-t.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/4568309454977000594'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/4568309454977000594'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/12-na-spotkanie-z-t.html' title='12. Na spotkanie z T.'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-6623462987134094295</id><published>2011-01-25T19:44:00.007+01:00</published><updated>2011-01-25T19:54:19.671+01:00</updated><title type='text'>11. Katedra Sameba i Metechi</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp; Zaraz po opuszczeniu okolic pałacu prezydenckiego wdrapaliśmy się wyżej, aby dojść do Katedry Sameba. Zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie. Pomimo, że jest monumentalna, to w wyglądzie wydaje się być lekka, a drobne proste w formie detale architektoniczne dodają jej niespotykanej subtelności. Dookoła jest otoczona murem, tak jak większość kościołów w Gruzji, a przestrzeń pomiędzy murem i budynkiem jest bardzo ładnie zagospodarowana kostka brukową, sadzawkami, fontannami i zielenią. Wnętrze jest proste, bez zbytniego przepychu i kiczowatych detali, jednak to nie przeszkadza w nabraniu szacunku do miejsca. To, co zaskoczyło mnie po wejściu to brak ławek i głównego ołtarza. Na środku znajduje się tron, pewnie dla duchownego odprawiającego nabożeństwo. Na ścianach i filarach są obrazy, które chyba mają tutaj bardzo duże znaczenie i są otaczane wyjątkową czcią. Ludzie modlą się właśnie przed nimi i zapalają długie cienkie świeczuszki, na znak „czegoś”, o co postanowiłem zapytać kiedyś jednego z miejscowych. W ogóle muszę spytać kogoś o ich wiarę, bo gruziński Kościół jest autokefaliczny czyli posiada własne niezależne władze. Rozbudziło to moją ogromną ciekawość, bo w sumie większość zabytków, jakie pewnie zobaczę to będą właśnie zabytki sakralne. Muszę więc rozumieć mniej więcej dlaczego wyglądają tak, a nie inaczej i w jaki sposób stały się z wyglądu twierdzami. Chodząc po Tbilisi nie spotkałem żadnego nowo wybudowanego kościoła, więc pewnie nie ma w Gruzji mody na nadmierną ilość parafii. Widziałem za to obok kościołów gruzińskich zabytkowy meczet, starą synagogę i kościół rzymskokatolicki. Wszystko zostało wybudowane o wiele wcześniej, niż w zachodniej Europie zaczęto w ogóle mówić o tolerancji wyznaniowej. Fakt istnienia tych dobrze zachowanych budowli świadczy o tym, że jednak gdzieś na świecie dało się obok siebie tworzyć wspólnoty religijne rożnych wyznań bez rozlewu krwi i wzajemnego wyniszczania się.&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp; Po ostatnim spojrzeniu na katedrę Samebę udaliśmy się w dół, w kierunku rzeki Kury, ale bardziej na południe, co doprowadziło nas do pięknie położonej na urwisku świątyni Matki Boskiej Metechskiej. Metechi, bo tak inaczej nazywanej jest to miejsce, dosłownie wisi nad skalną przepaścią i z jednej strony przylega do małego, malowniczego ogrodu, a z drugiej do pomnika dawnego króla Wachtanga Gorgosała patrzącego z konia w stronę urwiska. Gdyby koń mógł zrobić choćby jeden krok, to król spadłby kilkanaście metrów w dół prosto do wody. Koń jednak na szczęście się nie rusza, a Wachtang Gorgosał zupełnie na luzie może sobie trzymać uniesioną w powitalnym geście prawą rękę. Nie byłbym sobą, gdybym ironicznie nie zauważył, że król patrzy prosto na monument Matki Gruzji znajdujący się po drugiej stronie miasta. Wszystko to wygląda, jakby król machał właśnie do błyszczącej i smukłej Matki Gruzji, która trzyma w jednej ręce ogromną miskę z winogronami, a w drugiej miecz i jest dobrze widoczna z tak dużej odległości tylko ze względu na swoje imponujące rozmiary.&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp; Postanowiłem wejść do środka świątyni.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 18px;&quot;&gt;Metechi pomimo swojej dziesięciowiekowej historii wygląda tak, jakby wybudowano ją całkiem niedawno. Podejrzewam więc, że chyba nie jest to oryginalny budynek, lecz ostatnio odnowiony, czy też nawet odbudowany.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 18px;&quot;&gt;Natalia nie została wpuszczona chyba ze względu na swój strój. W mojej opinii wyglądała na tyle odpowiednio, że nie znalazłem powodu, dla którego została zmierzona tak ciężkim wzrokiem innych kobiet, który zrozumieliśmy bez zbędnego tłumaczenia. W środku kończyło się nabożeństwo i właśnie wychodził jakiś bardzo ważny duchowny. Wszyscy pchali się do niego, aby dać się dotknąć, więc korzystając z okazji też się wystawiłem i akurat mi się udało. I to podwójnie bo dodatkowo duchowny kładąc mi ręce na głowie coś do mnie powiedział po gruzińsku. Był to chyba akt błogosławieństwa, co mnie niezmiernie uradowało. Bóg przecież jest chyba jeden, więc nie ma znaczenia jaki duchowny mnie błogosławi. Ważne, że dobrze mi życzy i odwołuje się do Boga. Mam tylko nadzieję, że nie popełniłem w rozumieniu gruzińskiej wiary jakiegoś świętokradztwa, bo obrażanie miejscowych wierzeń było chyba ostatnią rzeczą, jakiej bym chciał. Po zakończeniu procesji duchowny poszedł (Uwaga! Na nogach, nie samochodem) a my udaliśmy się na prawą stronę Kury aby zobaczyć stare centrum miasta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/6623462987134094295/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/zaraz-po-opuszczeniu-okolic-paacu.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6623462987134094295'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6623462987134094295'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/zaraz-po-opuszczeniu-okolic-paacu.html' title='11. Katedra Sameba i Metechi'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-7006163727196218273</id><published>2011-01-24T23:16:00.006+01:00</published><updated>2011-01-25T00:56:57.408+01:00</updated><title type='text'>10. Jak się dogadać?</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp; W kontekście dogadywania się z policjantami warto wspomnieć o sposobach komunikacji z Gruzinami. Język gruziński brzmi jak język orków świata tolkienowskiego. Ma wiele spółgłosek, które wydają mi się być bardzo gardłowe. Nie potrafię dokładnie tego opisać, ale jest trochę charczenia, strzelania i ogólnie twardej, szorstkiej wymowy. Z tego co się dowiedziałem od localsów, samogłosek jest tylko pięć. Podejrzewam, że „a”, „e”, „i”, „o”, „u”, gdyż wszystkie udało mi się wykryć w słowach, które znam. Na pewno nie spotkałem się z „y”. Głoski, dla nas Polaków, są raczej proste w wymowie. Problemy miałem tylko z różnymi rodzajami „h” czy też „kh”. W ogóle nie potrafiłem wypowiedzieć ich inaczej. Mój nowy znajomy Anglik totalnie nie nadawał się do wypowiadania czegokolwiek po gruzińsku. Inni niesłowiańscy obcokrajowcy (zwłaszcza Azjaci) też raczej sobie nie radzili. Problemem na pewno są też słowa z kilkoma trudnymi samogłoskami pod rząd. Bardzo starałem się używać gruzińskiego w podstawowej komunikacji, bo w sumie to tak trochę głupio jechać do jakiegoś kraju i nie chcieć spróbować komunikować się w lokalnym języku. Osobiście uważam, że to, jak mówimy w jakiś sposób nas definiuje nie tylko jako społeczeństwo, ale też w sensie niektórych cech charakteru. Matematyczny i dokładny język niemiecki pasuje do Niemców tak samo dobrze jak skomplikowany i problematyczny język polski pasuje do Polaków. Myślę, że brak czasownika „być” w rosyjskim też ma jakieś znaczenie w sensie kulturowym. Chcąc dowiedzieć się czegoś o Gruzji nie można pomijać języka gruzińskiego, bo ocierałoby się to o totalną ignorancję. Jak słucham Gruzinów, to wydaje mi się jakby mieli mało czasu na wypowiadanie słów. Brzmi to jak szybkie, pojedyncze, mono- lub dwusylabowe dźwięki, z których na siłę jest ułożone zdanie. Samo brzmienie gruzińskiego ma jednak swój niesamowity urok i bardzo lubiłem wschłuchiwać się w rozmowy, których sens pozostawał dla mnie nieznany. Gruziński brzmi strasznie groźnie jeśli jest używany w czasie kłótni, ale te same słowa mogą być miłe dla ucha wypowiadane na spokojnie. Tym szorstkim językiem posługują się wyjątkowo dobrzy ludzie, z którymi już pierwszy kontakt prawie zawsze jest bardzo ciepły i życzliwy. Ale tak samo jak ich język mają tendencje do popadania w skrajności – albo są mili i uprzejmi, albo grubiańscy. Wydaje mi się, że nie ma niepotrzebnej pośredniej kokieterii, przez co ta komunikacja jest bardzo szczera i wyrazista. Wiem, że to co teraz piszę jest strasznie subiektywne, ale być może jest w tym wszystkim ziarno prawdy.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &amp;nbsp; Do unikatowego w wymowie języka dochodzi zupełnie niesamowite pismo, które powstało prawdopodobnie w IV w. n.e. Jest niewiele narodów na świecie, których kultura stała na tak wysokim poziomie, aby w unikatowy sobie sposób zapisywały swój język. Gruzini mogli używać znaków greckich, łacińskich, czy też ormiańskich, jednak postanowili stworzyć własny alfabet, co zostało zlecone ormiańskiemu mnichowi Mesropowi Masztocowi. Według legendy, Mesrop, twórca pisma ormiańskiego wcale nie miał ochoty wymyślać znaków dla Gruzinów. Jednak bardzo nękali oni biednego mnicha i nie przestawali go zadręczać nawet w czasie, gdy jadł. Mesrop w końcu nie wytrzymał i zrzucił miskę z makaronem na ziemię mówiąc: „Oto wasze pismo. Dajcie mi już spokój”. Jest to tylko legenda, jednak jak spojrzymy na alfabet gruziński, to rzeczywiście przypomina on rozsypane spaghetti. Większość turystów, z którymi rozmawiałem twierdzi, że jest tak bardzo skomplikowany jak chiński. Jest to jednak jedna z większych bzdur, jakie można usłyszeć lub przeczytać na temat Gruzji. Pismo jest niesamowicie proste, gdyż głoski mają swoje bezpośrednie odpowiedniki w postaci znaków. Wystarczy tylko je zapamiętać. Nie ma wielkich i małych liter, co znacznie ułatwia sprawę. Decyzja o nauczeniu się czytania po gruzińsku była moją najlepszą decyzją jaką udało mi się podjąć przed wyjazdem. Umiejętność płynnego czytania nazw ulic, czy też miejscowości jest naprawdę niezwykle przydatna jak podróżuje się po tym kraju. Poza tym fakt, że umiałem czytać gruziński i potrafiłem wypowiedzieć kilka zdań w tym języku sprawiał, że miejscowi darzyli mnie szczerym uznaniem i sympatią. Gruzini są bardzo dumni z bogactwa swojego języka. Są jednak świadomi tego, że nie jest on łatwy dla obcokrajowców, dlatego nawet mierne próby używania gruzińskiego spotykają się z życzliwością i znacznie ułatwiają załatwienie czegokolwiek. Zawsze więc witałem się i zaczynałem rozmowę po gruzińsku nie tylko z powodu pewnych wymiernych korzyści, ale też z samego szacunku dla niesamowitego dorobku kulturalnego tego narodu. Dopiero po kilku wymienionych zdaniach przechodziłem na powszechnie znany rosyjski (a raczej w moim wydaniu polsko-migowo-rosyjski). Angielski zupełnie sobie darowałem, bo praktycznie z nikim w tym kraju nie można się w nim porozumieć. A tyle razy mi mówiono: „ucz się rosyjskiego” :)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/7006163727196218273/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/jak-sie-dogadac.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7006163727196218273'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7006163727196218273'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/jak-sie-dogadac.html' title='10. Jak się dogadać?'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-7564865890313278497</id><published>2011-01-20T20:55:00.003+01:00</published><updated>2011-01-20T21:47:41.482+01:00</updated><title type='text'>9. Tbilisi - miasto szpiegów</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;Ostatnio w Gruzji panuje mania szpiegowania i aresztowania szpiegów. Jeszcze przed wyjazdem czytałem, że zdarzały się już aresztowania za szpiegostwo Rosjan i obywateli innych krajów. Nie przypuszczałem jednak, że może przytrafić mi się coś, co zmrozi mi troszkę krew w żyłach. Po tym jak jeszcze pierwszego dnia zaczęliśmy wspinać się w kierunku Sameby zostałem zatrzymany przez dwóch policjantów. Oczywiście nie używali języka angielskiego, który i tak powoli zaczął wydawać mi się totalnie nieprzydatny. Po gruzińsku, w niezbyt miłym tonie zaczęli mi coś mówić. Po tym zabrali mi aparat fotograficzny i zaczęli przeglądać moje zdjęcia. Czułem się dość nieprzyjemnie zatrzymany pierwszego dnia przez policję za nie wiadomo co. Powiedziałem do nich jedno z niewielu zdań gruzińskich, jakie znałem, czyli „Jestem Polakiem i nie rozumiem po Gruzińsku” (co dość ciekawie brzmi: me poloneli war, wer gawige qartuli&quot;). Pokazałem też paszport. Odniosłem wrażenie, że po tym atmosfera trochę się rozluźniła, a policjanci przypomnieli sobie nawet, że uczyli się kiedyś rosyjskiego. Otrzymałem polecenie usunięcia części zdjęć, gdyż znajdowało się na nich bezpośrednie otoczenie pałacu prezydenckiego, a takich zdjęć w Gruzji robić podobno nie wolno. Ich wywożenie z kraju wskazuje na działalność szpiegowską. To nic, że zgodnie z zasadą powszechnej dezinformacji nie było żadnych oznaczeń typu „zakaz fotografowania”. Nie było nawet żadnej tabliczki z makaronowym pismem gruzińskim, która potencjalnie zawierałaby taką informację. Usunąłem więc wszystkie podejrzane zdjęcia, z postanowieniem, że i tak zrobię je innego dnia. Zrobiłem&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;. Sam pałac prezydencki jest budynkiem bardzo ładnym, ale nie można mu się przyjrzeć z bliska. Jest otoczony kamiennym murem, przed którym znajduje się dość sporo uzbrojonej policji. Każda próba zatrzymania się na chwilę kończy się popędzaniem i wrogimi spojrzeniami. Trzymając aparat w ręce czułem się jakbym trzymał co najmniej granatnik. Trzeba się więc było w miarę szybko zmywać. Nie wiem, co o swoim bezpieczeństwie myśli prezydent Gruzji, ale jego siedziba z wyglądu bardziej pasuje do nielubianego dyktatora, niż wybranego w wolnych wyborach szefa demokratycznego kraju, jakim niewątpliwie jest Michaił Saakaszwili. W czasie, gdy byłem w Gruzji, gruzińskie służby bezpieczeństwa aresztowały za szpiegostwo 20 osób. Wszyscy byli pracownikami lub współpracownikami gruzińskiego wywiadu. 3 dni po moim wylocie z Tbilisi, aresztowano kolejnych 13 osób, w tym 4 Rosjan. Cieszę się, że mimo wszystko nie podniosłem tej statystyki, ale ciekawi mnie, czy wywiozłem z kraju coś, co jest dowodem na moją rzekomą współpracę z rosyjskim KGB. Oczywiście nie licząc pewnych zdjęć, które wywiozłem z premedytacją ;)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/7564865890313278497/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/9-tbilisi-miasto-szpiegow.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7564865890313278497'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7564865890313278497'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/9-tbilisi-miasto-szpiegow.html' title='9. Tbilisi - miasto szpiegów'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-2212672668128653101</id><published>2011-01-20T00:49:00.003+01:00</published><updated>2011-01-20T17:02:09.345+01:00</updated><title type='text'>8. Tbilisi - Kura ;)</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;Po skromnym śniadaniu postanowiliśmy z Bartkiem i Natalią ruszyć na miasto. Pomimo całej nieprzespanej nocy ani przez moment nie wpadł nam do głowy pomysł, aby się zdrzemnąć. Ruszyliśmy więc przed siebie. Dołączył się do nas Peter – Anglik poznany u Iriny. Okazał się być całkiem w porządku i w dodatku miał swoją ciekawą historię życiową, o której może kiedyś napiszę. Po kilku minutach dotarliśmy do rzeki. Przez Tbilisi płynie rzeka Kura, którą miejscowi nazywają Mtkwari. Jest to bardziej ściek, niż rzeka dzielący miasto na dwie części. Jest taka legenda, która mówi, że kiedyś ktoś postanowił wykąpać się w rzece Kurze – Mtkwari i przeżył nie doznając większych obrażeń. Nad prawobrzeżną częścią wznosi się góra uwieńczona bardzo wysoką wieżą telewizyjną i parkiem rozrywki, trochę niżej pozostałości zamku z monumentem Matki Gruzji. Nad częścią lewą góruje największy kościół Zakaukazia – Katedra Sameba oraz pięknie wyremontowany Pałac Prezydencki. Oba budynki znajdują się na wzniesieniu schodzącym do Kury bardzo stromym, praktycznie pionowym, skalistym urwiskiem wysokim na mniej więcej 40 metrów. Bardzo pięknie to wszystko wygląda z bulwaru wzdłuż rzeki. W bezpośrednim sąsiedztwie Kury nasz chodnik nagle się urwał, więc zostaliśmy zmuszeni do przejścia przez czteropasmówkę. Horror. Nie pamiętam, kiedy ostatnio przeżegnałem się tak wiele razy. Po drugiej stronie czteropasmówki chodnik za jakiś czas również się skończył, co zmusiło nas do ponownego przejścia przez drogę. Miasto wyraźnie nas testuje... Idąc dalej wzdłuż rzeki dotarliśmy do pchlego targu, na którym można było kupić dosłownie wszystko. Kryształy, radzieckie gry elektroniczne, odznaczenia wojskowe wszystkich armii świata, części do aparatów fotograficznych, młynki do kawy, socjalistyczne wypociny literackie kilku myślicieli, portrety Stalina, noże, części do karabinów, amunicję (?!), rogi do picia wina… No dosłownie wszystko o czym bym pomyślał byłbym w stanie tam znaleźć. Pchli targ nie posiadał straganów. Ludzie handlowali towarem rozłożonym na kocach na ziemi. Wiele pseudo-stoisk wyglądało tak, jakby było przygotowanych do zwinięcia się w 15 sekund. Zupełnie mnie to nie dziwiło spoglądając na ich zawartość. Po przejściu targu postanowiliśmy nie poruszać się dalej wzdłuż rzeki, lecz po jej lewej stronie rozpocząć wspinaczkę na urwisko, w kierunku katedry Sameby.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/2212672668128653101/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/tbilisi-kura.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2212672668128653101'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2212672668128653101'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/tbilisi-kura.html' title='8. Tbilisi - Kura ;)'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-7495811988582222098</id><published>2011-01-19T22:31:00.007+01:00</published><updated>2011-01-20T17:02:35.993+01:00</updated><title type='text'>7. Tbilisi - Dom Iriny Djaparidze</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;Dotarliśmy jakoś na ulicę Ninoshvili 19b/3. To tutaj miał mieścić się hostel, w którym miałem zarezerwowaną jedyną noc na cały wyjazd. Miejscówa z wyglądu raczej słaba… Na ulicy jest biednie, domki wzdłuż Ninoshvili czasy świetności mają raczej za sobą. Ludzie, których mijaliśmy nie wyglądali na bogatych. Ale pięknie było móc popatrzyć na bawiące się dzieci. Wyobraźcie sobie, że niektóre miały piłkę i grały nią, inne bawiły się w gruzińską wersję „masz go”. Tak jak kiedyś my, obecnie członkowie zinformatyzowanego, lekko niepełnosprawnego fizycznie społeczeństwa. Dzieci wyglądały na takie, które nie mają komputerów i wyglądały na bardzo szczęśliwe. Podeszliśmy pod żelazną, przymkniętą bramę. Nie było żadnego oznaczenia, że mieści się tutaj jakiś hostel, ale na zardzewiałym metalu sprayem napisano „Ninoshvili 19b/3”. Weszliśmy do środka wielkiego domu, którego drzwi strzegą marmurowe, sypiące się, ale wciąż dumne Lwy. Wbrew pozorom na starej klatce schodowej nie śmierdziało, wręcz przeciwnie, było bardzo świeżo. Pukaliśmy do wszystkich drzwi na każdym piętrze, ale nikt nam nie otworzył. Być może pora jest nieprzyzwoita? Spojrzałem na komórkę, na której zegar wskazywał 8:30. Wyszliśmy zawiedzeni. Co będzie teraz? Postaliśmy chwilkę przed domem i już mieliśmy opuścić posesję, gdy z okna na samej górze usłyszeliśmy „Welcome! Come in!”. Wdrapaliśmy się z powrotem z plecakami na drugie piętro, gdzie wcześniej zamknięte jedyne drzwi stały teraz otworem, a w niewielkim przedsionku powitała nas Irina, właścicielka interesu. Już od samego spojrzenia na tą kobietę wiedziałem, że jest niesamowicie przyjacielsko nastawiona do całego świata. Otrzymaliśmy polecenie, aby czuć się jak u siebie w domu. Irina też tutaj mieszka i jej dom jest teraz naszym domem tak długo, jak będziemy chcieli. Salon w mieszkaniu jest niesamowity. Na ścianach wiszą flagi z kilkudziesięciu różnych krajów, na środku jest przytulnie wyglądająca sofa, dwa fotele, na których chętnie bym sobie usiadł, stolik, telewizor, i mnóstwo ciekawych przedmiotów z różnych stron świata. Na komodzie w centralnym miejscu dojrzałem oprawioną w ramkę fotografię Lecha i Marii Kaczyńskich… Całe mieszkanie jest bardzo duże, ale przytulne i utrzymane w czystości. Irina zaprowadziła nas do sali, w której było około 15 łóżek. Mogliśmy sobie wybrać wszystkie poza trzema, które były już zajęte. Jedno, przez arabsko wyglądającego gościa po trzydziestce, drugie, przez Japończyka, który mnie przerażał swoim spojrzeniem a trzecie przez młodego, łysiejącego europejczyka. Chcieliśmy zapłacić, ale Irina odmówiła przyjęcia pieniędzy mówiąc, że nie dzisiaj i zamiast tego zaprowadziła nas do kuchni, gdzie dostaliśmy gorącą herbatę. To właśnie Irina kilka dni później powiedziała mi, że gościnność gruzińska nie jest na sprzedaż, że gdyby była bogata, to dalej prowadziłaby swój dom, tyle że za darmo. Nigdy nie upomina się o pieniądze, liczy na ludzką uczciwość i woli jak zostaną gdzieś w kopercie na komodzie, bo wtedy nie musi ich brać od swojego gościa do ręki. Irina ufa ludziom i podobno nigdy się nie zawiodła. To właśnie Irina uczyniła moja podróż tańszą i lepszą, wskazała mi najlepsze restauracje w całym kraju, dala adresy najtańszych miejsc noclegowych u swoich przyjaciół w różnych miastach Gruzji i nawet Armenii. Zadzwoniła do tych ludzi mówiąc, że posyła im gościa, któremu można zaoferować niższą cenę. Zawsze była faktycznie niska. Będąc w Tbilisi, nie można nie nocować u Iriny. Nie można opuścić miasta, jeśli się jej nie pozna.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/7495811988582222098/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/dom-iriny-djaparidze.html#comment-form' title='Komentarze (5)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7495811988582222098'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/7495811988582222098'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/dom-iriny-djaparidze.html' title='7. Tbilisi - Dom Iriny Djaparidze'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-3406773530560571675</id><published>2011-01-18T03:01:00.014+01:00</published><updated>2011-01-20T17:02:50.749+01:00</updated><title type='text'>6. Tbilisi - miasto w ruchu</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;To, czego nie da się od razu nie zauważyć w Tbilisi, to dość specyficzne zasady ruchu drogowego, a raczej ich brak lub nagminne nieprzestrzeganie. Przejścia dla pieszych można spotkać bardzo rzadko, a i tak nie są raczej respektowane ani przez kierowców, ani przez pieszych. Przez ulice trzeba się przepychać dosłownie pomiędzy pędzącymi samochodami, często utykając na jakiś czas pomiędzy pasami. Żaden kierowca się nie zatrzyma i żaden z pieszych nawet tego nie oczekuje. Koszmar :). Ruch samochodów jest chaotyczny. Wymuszenia pierwszeństwa, przekraczanie prędkości (zresztą nie widziałem nigdzie ograniczeń), zmiana pasów i skręcanie bez kierunkowskazu, a nawet jazda pod prąd są nagminne. Każdy manewr na drodze, łącznie z wymijaniem pieszego, jest za to poprzedzony klaksonem. Nie trudno sobie więc wyobrazić jakie to wszystko jest głośne. Natalia określiła to mianem „konkurs na najgłośniejszy klakson”. Strasznie dużo jest emocji i energii w tym gruzińskim ruchu ulicznym. Ciekawe jest też zachowanie policji. Radiowóz często wjeżdża na środek skrzyżowania, po czym jeden z policjantów wychodzi z megafonem (albo wychyla się przez okno) i wrzeszczy coś po gruzińsku. Robi to bardzo głośno, ale i tak wątpię, czy ktoś go słyszy. Jeśli coś komuś się może stać w tym kraju, to właśnie wypadek na drodze. Chodniki również są tłoczne. Na każdym kroku można spotkać kogoś, kto coś sprzedaje lub świadczy jakieś usługi. Częsta jest usługa ważenia. Można za niewielką opłatę wejść na wagę i się zważyć. Zastanawiam się, na ile taka usługa rzeczywiście jest potrzebna? Być może samo jej świadczenie, czy też z niej korzystanie jest swego rodzaju celebracją, teoretycznie niepotrzebną czynnością o jakimś znaczeniu kulturowym. Nie wierzę, żeby Gruzini nie mieli w domu wag... A nawet jeśli nie mają, to po co ktoś miałby potrzebować zważyć się na ulicy? Są też babcie sprzedające słonecznik w plastikowych kubeczkach, chusteczki higieniczne, kantory walut, obnośne pieczywo, owoce i wiele, wiele innych. Oprócz ulicznych usług są też małe kioski z takimi atrakcjami jak golenie, krawiectwo, szewstwo… Coś, czego w Polsce już nie ma. Tworzy to dość specyficzny klimat lewobrzeżnej, chyba biedniejszej części Tbilisi.&amp;nbsp; Ludzie wydają się być zabiegani, zajęci, ale jednak mają na wszystko czas. Dosłownie każdy mijany człowiek się zatrzyma, jeśli powiemy mu po gruzińsku &quot;dzień dobry&quot;. Znajdzie czas, aby przystanąć na moment, uśmiechnąć i wysłuchać naszej prośby o wskazanie drogi. Często nie kończy się to pokazaniem kierunku, ale podprowadzeniem kawałek, czy chociaż dyskusją na temat &quot;skąd jesteś&quot; i &quot;co tutaj robisz&quot;. Tbilisi jest pełne energii i wydawać by się mogło na pierwszy rzut oka pośpiechu, ale każdy ma tutaj wolną chwilę, zwłaszcza, jeśli jest to chwila poświęcana drugiemu człowiekowi. Czuje się tu dziwnie bezpiecznie, już w pierwszych minutach na ulicy mam świadomość, że zawsze znajdzie się ktoś, kto zechce mi pomóc. W Polsce tego nie ma. A może to tylko takie wrażenie...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/3406773530560571675/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/tbilisi-miasto-w-ruchu_18.html#comment-form' title='Komentarze (5)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/3406773530560571675'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/3406773530560571675'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/tbilisi-miasto-w-ruchu_18.html' title='6. Tbilisi - miasto w ruchu'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-2965119272873611744</id><published>2011-01-18T00:07:00.008+01:00</published><updated>2011-01-20T17:03:07.331+01:00</updated><title type='text'>5. Pierwsze wrażenia</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;Lot upłynął raczej ciężko, bo przez całe trzy i pół godziny okropnie trzęsło i nie dało się spać. Poza tym załoga po kolacji zapomniała nam przygasić światło i zrobiła to dopiero dwie godziny później już prawie pod koniec lotu, kiedy nie było to już potrzebne. Widoków pięknie oświetlonej powierzchni Ziemi też nie doświadczyłem ze względu na gęstą mgłę dookoła samolotu przez większość lotu. Dopiero podchodząc do lądowania w Tbilisi dało się zobaczyć raczej skąpo w porównaniu do Warszawy oświetlone miasto. Wylądowaliśmy zgodnie z planem, co nie cieszyło mnie za bardzo, gdyż wolałem spędzać czas w samolocie niż w poczekalni lotniska. No ale uśmiech nie schodził mi z twarzy, bo przecież zacząłem realizowanie swojego marzenia i wszystko miało być wspaniałe i niezapomniane. Pierwszy oddech po wyjściu z samolotu utwierdził mnie w przekonaniu, że rękawiczki są jedynie niepotrzebnym bagażem. Było około 15 stopni Celsjusza, co jak na październikową noc było dla mnie zjawiskiem dość nietypowym. Powietrze było też czyste i orzeźwiające, jak w górach, a padająca lekka mżawka stanowiła przyjemny dodatek. Dość sporo ludzi postanowiło taksówkami udać się do miasta, ale my byliśmy twardzi i postanowiliśmy poczekać na pierwszy pociąg. Bardzo drażniło to taksówkarzy, którzy średnio co 15 minut wysyłali do nas jednego spośród siebie z pytaniem, czy oby nie zmieniliśmy zdania, co skutecznie uniemożliwiało nam próby zaśnięcia. Co ciekawe z czasem cena z 40 lari (około 80 zł) malała stopniowo aż do 20 lari&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 18px;&quot;&gt;(40 zł)&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif; font-size: 16px; line-height: 18px;&quot;&gt;i na tym poziomie się zatrzymała. Było to o wiele drożej niż pociąg podmiejski, który kosztował pół lari (złotówka). No cóż, to mnie utwierdziło w przekonaniu, że taksówki nie są w Gruzji zbyt tanie i postanowiłem uważać na nie już od pierwszego dnia, co pewnie uratowało mnie od wielu niepotrzebnych wydatków. Pierwszy pociąg do miasta jechał o godzinie 7:00, więc 3 godziny czekania to nie było aż tak dużo. Taksówkarze do tego stopnia nas zirytowali, że postanowiliśmy pójść na dworzec kolejki miejskiej, który okazał się bardzo czysty i zadbany. Potem doszedłem do wniosku, że w Gruzji wszystko jest albo nowe i czyste albo stare i zaniedbane. Jakby brakowało czegoś pomiędzy. Natomiast nawet nowe budynki i drogi posiadają niedoróbki w postaci braku dbałości o detale, a to asfalt nie wylany do samego krawężnika, kilka powierzchni niewypolerowanych, coś niedomalowane, ogólnie niedorobione. Już z okien pociągu było widać kontrastujące ze sobą elementy miasta nie tylko architektoniczne, ale też kulturalne. Tbilisi z wyglądu ma aspiracje do bycia nowoczesną metropolią w niczym nieustępującą zachodnim stolicom, co chyba trochę nie pasuje do stylu bycia ludzi mieszkających w mieście. Przecież nie wszystko co zachodnioeuropejskie jest dobre, wręcz przeciwnie. Na peronach stacji, które mijaliśmy prowadzony był handel obnośny z wielką różnorodnością produktów, głównie spożywczych. Kolorowe owoce i pachnące przyprawy nadawały niesamowity klimat szarej i brudnej postkomunistycznej infrastrukturze kolejowej. Totalnym szokiem był dla mnie wypas stada owiec na torach kolejowych w samym środku miasta. I to taki zorganizowany, z pastuszkiem i dwoma psami pasterskimi. Dziwne, jak na ponad milionowe miasto :D. Swoją drogą ciekawe, co te owce tam jadły... Dojechaliśmy pociągiem na stację Wagzlis Moedani, skąd postanowiliśmy na nogach podejść do naszego hostelu i przy okazji pierwszy raz rzucić okiem na miasto. Od razu po wysiadce z pociągu wpadliśmy w targowy zamęt. Każdy chyba miał coś do sprzedania i zachwalał swój produkt krzykiem. Nikt jednak nie narzucał się i nie wciskał nam nic na siłę, co tworzyło bardzo pozytywną atmosferę do kupna. Mimo wszystko nie kupiłem nic :). Po opuszczeniu nowego budynku dworca głównego przestali nas męczyć taksówkarze i wchłonęło nas miasto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/2965119272873611744/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/pierwsze-wrazenia.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2965119272873611744'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2965119272873611744'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/pierwsze-wrazenia.html' title='5. Pierwsze wrażenia'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-2055192956187860801</id><published>2011-01-17T22:46:00.003+01:00</published><updated>2011-01-20T17:03:31.942+01:00</updated><title type='text'>4. W drogę!</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;I w taki oto sposób, po wypowiedzianym w myślach „co ja robię” znalazłem się w pociągu relacji Wrocław – Katowice zbliżając się do Okęcia. To znaczy chyba oddalając się… Ale w PKP jest tak jak w życiu – czasami trzeba się cofnąć, aby następnie ruszyć do przodu. I trasa z przesiadkami Wrocław – Opole – Katowice – Warszawa z powodu remontów trwała tego dnia prawie 2 godziny mniej niż bezpośrednie połączenie Wrocław – Łódź – Warszawa. Najlepsze było to, że pociąg był piętrowy, co przysporzyło mi niezmiernie dużej frajdy. Zawsze odkąd pamiętam uwielbiałem piętrowe pociągi i o ile kiedyś jeździły głównie takie, to w dzisiejszych czasach trzeba mieć szczęście. A Polska oglądana z wyższego piętra pędzącego dwupoziomowego pociągu jest naprawdę piękna. Zwłaszcza późnej jesieni, kiedy prawie wszystko dookoła jest miedziane lub złote. Miałem ogromne szczęście rodząc się właśnie tutaj i ta krótka podróż była jedną z tych chwil, kiedy sobie o tym przypomniałem. Pomyślałem sobie, że myśl o opuszczanej Ojczyźnie to całkiem niezły początek dalekiego wyjazdu, bo pomimo pewnie wspaniałych wrażeń, które mnie czekają, na pewno będę chciał wrócić... Towarzystwo na lotnisku okazało się wybitnie niepolskie. Oczywiście byłem pierwszy, ponieważ nie widziałem sensu w bezcelowym włóczeniu się po Warszawie i postanowiłem od razu po przyjeździe udać się na Okęcie. Po załatwieniu wszystkich odpraw pozostało mi dwugodzinne czekanie przed ostatnią bramką prowadzącą wprost do samolotu. Miałem więc to szczęście obserwować wszystkich po kolei, którzy się pojawiali z nadzieją, że być może poznam kogoś, z kim spędzę na zwiedzaniu kilka dni, lub jakichś miejscowych, których popytam o kilka niemożliwych do znalezienia w necie rzeczy. Najpierw przyszła taka młoda dziewczyna, która w ręku miała gruziński paszport. Okazała się jednak wybitnie niekulturalna bo na moje próby nawiązania konwersacji odpowiedziała tylko zmianą miejsca siedzącego odwracając się do mnie zadem i nie mówiąc przy tym ani jednego słowa. No cóż… Następna młoda Gruzinka, która wyglądała na studentkę co prawda odpowiedziała na moje powitanie i nawet pięknie się uśmiechnęła, ale zaraz po tym zasłoniła się angielskim Newsweekiem. A szkoda, bo była całkiem ładna. Ławki przed moją bramką dość wcześnie zapełniły się pasażerami, ale dopiero tak około pół godziny przed odlotem pojawili się ludzie wyglądający na Polaków i mogłem spokojnie zająć się podsłuchiwaniem. Uświadomiłem sobie, że jest więcej ludzi, którzy nie za bardzo mają koncepcję co ze sobą zrobić po wylądowaniu w Tbilisi o 3:50. Byli nawet tacy, którzy nie wiedzieli co ze sobą zrobić w ogóle, bo po prostu nie mieli planu. I tak poznałem Bartka i Natalię, którzy przez Tbilisi mieli zamiar dostać się do Armenii. Postanowiliśmy więc spędzić noc na lotnisku w Tbilisi razem, a po świcie pojechać do prywatnego hostelu, którego namiar miałem. Wsiadając do samolotu miałem już poczucie, że nie jestem sam i było mi to bardzo na rękę :)&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/2055192956187860801/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/w-droge.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2055192956187860801'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/2055192956187860801'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/w-droge.html' title='4. W drogę!'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-8531558185356392395</id><published>2011-01-17T21:48:00.003+01:00</published><updated>2011-01-20T17:03:52.321+01:00</updated><title type='text'>3. Głód podróżowania</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Czego oczekiwałem od wyjazdu? Oczywiście chciałem zobaczyć nowe miejsca, stanąć twarzą w twarz z najwyższymi górami Europy, poznać nowych ludzi, ich problemy, radości, kulturę. To wszystko było dla mnie naprawdę bardzo ważne, jednak głównym moim celem było egoistyczne zaspokojenie niewiedzy na temat samego siebie. Wtedy najbardziej oczekiwałem odpowiedzi na pytanie „dlaczego to robię”. Wiem jak to brzmi… Gość mówi, że jedzie gdzieś, aby się dowiedzieć po co tam pojechał. No wariat. Ale naprawdę innego powodu początkowo nie było. Robiłem już w życiu różne dziwne rzeczy, czasami niepotrzebne, czasami głupie. Ale zawsze wszystkich decyzji byłem świadomy i nigdy nie byłem do niczego zmuszany. Tym razem było zupełnie inaczej. Jakaś wewnętrzna siła pchała mnie od trzech miesięcy w tą stronę i nawet podjęła za mnie decyzję. Wszystkie wysiłki mojego zazwyczaj racjonalnego, ścisłego umysłu nie rozpatrywały aspektów „za” i „przeciw”, ale skierowały się w stronę maksymalnie szybkiej i sprawnej organizacji wyjazdu. Decyzja była już podjęta, bo pierwszą myślą nie było „A może by pojechać…” tylko „Jadę”. Zupełnie niezrozumiałym dla mnie było to, że mogłem się pewnego dnia obudzić z narkotycznym głodem podróżowania, że zacząłem marzyć o tym, aby podnieść sobie ilość adrenaliny do poziomu, przy którym poczuję jak krew krążąca w żyłach łaskocze mnie z każdym uderzeniem serca. Myślałem, że mogę sobie to jakoś wytłumaczyć, że pojadę, dowiem się czegoś o sobie i wrócę do swojego bezpiecznego życia, które będę prowadził tak samo jak do tej pory. Ale nie da się wytłumaczyć głodu podróżowania i przygody. To jest chyba wpisane w nasze geny i czasami się uaktywnia sprawiając, że po prostu musimy zacząć się przemieszczać, poznawać, zdobywać. Aż do śmierci. Życzę wszystkim ludziom, aby przydarzyło się im w życiu coś tak wspaniałego jak głód podróżowania.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/8531558185356392395/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/czego-oczekiwaem.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/8531558185356392395'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/8531558185356392395'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/czego-oczekiwaem.html' title='3. Głód podróżowania'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-6042278078696475078</id><published>2011-01-17T21:46:00.003+01:00</published><updated>2011-01-20T17:04:12.844+01:00</updated><title type='text'>2. Jak do tego wszystkiego doszło</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;Mój pomysł wycieczki do Gruzji jest właściwie przypadkiem, niż raczej przemyślanym wyborem. Trzy miesiące wcześniej w najbardziej niedostępnych dla mnie obszarach mojego mózgu wykiełkowała koncepcja wyjazdu do Azerbejdżanu. Nie wiem dlaczego tak się stało i dlaczego akurat Azerbejdżan, ale od pewnego lipcowego dnia ogarnęła mnie obsesja tak silna, że do tej pory jestem przerażony samym sobą. Cały mój wolny czas zacząłem poświęcać organizacji tej właśnie wyprawy i poszukiwaniu drugiego świra chcącego tam jechać. Ale większość ludzi, jak to mówi jeden z moich znajomych, nie jedzie nigdy w miejsca w podejrzanym rejonie świata, które na mapie oznaczane są cyferkami i ich nazw trzeba szukać w legendzie. Może to i racja, jednak wyobrażam sobie jaka jeszcze kilka lat temu mogła być reakcja przyjaciół Amerykanina, czy Australijczyka na wieść o wyjeździe do jakiejś Polski nie wiadomo po co. Tak to już jest, że nie zawsze jesteśmy rozumiani. Kiedy początkiem września uświadomiłem sobie, że nie znajdę nikogo ani wśród znajomych, ani nawet przez Internet to postanowiłem wybrać się sam. I wtedy właśnie głupie zrządzenie losu zmieniło mój cel o kilkaset kilometrów na północ. Wybierałem się pociągiem do domu i biegnąc na peron postanowiłem kupić sobie coś ciekawego do czytania. Nie wytrzymałbym cztero i pół godzinnej trasy Wrocław – Bielsko Biała bez czegoś do robienia. Trzy minuty przed odjazdem w peronowym kiosku poprosiłem o National Geographic, zapłaciłem dychę i wsiadłem do wagonu. Byłem naprawdę bardzo zły jak uświadomiłem sobie, że nie dość, że przepłaciłem, to dostałem jeszcze nie to, co chciałem. Po National Geograpic Traveler można się było spodziewać podobnie wysokiej jakości, ale nie prosiłem o Travelera tylko zwykłego! Nuda pokonała moją irytację i zacząłem czytać. Tam właśnie trafiłem na zajmującą całą stronę A4 reklamę: „Lot otwiera bezpośrednie połączenie do Tbilisi, już od 265 PLN”. Postanowiłem więc zmienić swoje plany i odwiedzić Gruzję. Znalazłem też wspaniały argument uspokajający moją rodzinę przed obawami, że moje szaleństwo jest związane z chorobą umysłową (lub czasową niepoczytalnością), która z pewnością doprowadzi mnie do śmierci lub co najmniej kalectwa. Nikt mi tego nigdy nie powiedział wprost, ale miałem wrażenie, że parę osób z pracy, czy też z rodziny tak właśnie myśli. Zakomunikowałem więc wszystkim, że podjąłem świadomą i przemyślaną decyzję rezygnacji z Azerbejdżanu na korzyść Gruzji, podyktowaną względami związanymi z samotnym podróżowaniem i chęcią poprawy bezpieczeństwa mojego wyjazdu. Czy jakoś tak. Nawet nie wiem dlaczego wyjazd do jakiegokolwiek z krajów kaukaskich miałby być niebezpieczny, ale skoro w naszym społeczeństwie Gruzja jawi się jako miejsce bezpieczniejsze od Azerbejdżanu, to dlaczego by nie wykorzystać tego przeświadczenia do własnych celów. I w taki właśnie sposób od razu uciąłem wszystkie dyskusje typu „nie jedź sam”, bo bilet miałem już kupiony i wybrałem przecież bezpieczniejszy, chrześcijański kraj z dość dobrą opinią w Polsce.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/6042278078696475078/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/jak-do-tego-wszystkiego-doszo.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6042278078696475078'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/6042278078696475078'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/jak-do-tego-wszystkiego-doszo.html' title='2. Jak do tego wszystkiego doszło'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7618177756767520015.post-5346756026687752433</id><published>2011-01-17T21:45:00.002+01:00</published><updated>2011-02-02T23:25:55.370+01:00</updated><title type='text'>1. O wyprawie do Gruzji - tytułem wstępu</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 115%;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Trebuchet MS&#39;, sans-serif;&quot;&gt;O Gruzji mówi się, że jest jednym z najpiękniejszych miejsc na Ziemi. Mówi się też, że jest to jeden z najstarszych zakątków świata, w którym rozwinęła się cywilizacja, że jest to kraj, w którym chrześcijaństwo stało się religią państwową jeszcze zanim powstało jakiekolwiek państwo Europy nowożytnej, że jest to kraj, który nie bał się sprzeciwić wielkiej Rosji. O Gruzji mówi&amp;nbsp; się i pisze się wiele różnych rzeczy, które tak naprawdę są mało istotne w porównaniu z tym, czego doświadcza się na miejscu. Wszystko co przeczytamy i usłyszymy nabiera zupełnie innego znaczenia po tym, jak tam pojedziemy, zobaczymy wszystko na własne oczy, posmakujemy, powąchamy, dotkniemy, wsłuchamy się w to co mówią miejscowi i postaramy się po prostu zrozumieć zapominając o mieszance niekoniecznie prawdziwych informacji, jakimi karmią nas współczesne środki przekazu. Co prawda z każdym dniem wspomnienia zacierają się. Znikają szczegóły – dźwięki, zapachy, kolory, zapominamy imiona, nazwy miejsc. Wszystko, co widzieliśmy, co poznaliśmy blaknie, pozostając bez wyrazu. Po pewnym czasie jedyne co nam zostaje, to emocje. Pamiętam do dzisiaj jak uśmiechałem się na widok mojej nowonarodzonej siostry, mimo, że nie potrafię sobie przypomnieć tego, jak wyglądała w łóżeczku. Pamiętam też ogromny smutek po utracie bliskiej osoby wiele lat temu, mimo, że nie pamiętam jej twarzy. Najważniejsze wydarzenia odciskają w nas emocjonalne piętno, którego nigdy nie będziemy się w stanie pozbyć, choćbyśmy niewiadomo jak próbowali. Ale nie warto próbować. Pamięć o tym co było niejako definiuje nas takimi, jakimi jesteśmy. Człowiek, który nie miałby za sobą przeszłości znaczonej emocjami nie mógłby posiadać własnej osobowości i wśród ośmiu miliardów przestałby być wyjątkowym i niepowtarzalnym. Myślę, że jak będę umierał i dostanę szansę choć przez kilka sekund świadomie pożegnać się ze światem, to jednym z emocjonalnych obrazów, jakie staną mi przed oczami będzie właśnie ten krótki pobyt w Gruzji. Zaledwie kilka dni tam spędzonych wyrył gdzieś głęboko we mnie tak ogromne piętno, że nie będę w stanie nigdy tego zapomnieć. O takim rodzaju zrozumienia piszę. Nie będę pamiętał skomplikowanych nazw miejscowości i być może nawet imion ludzi, których poznałem. Ale będę zawsze pamiętał to, co czułem. W samolocie do Tbilisi poznałem człowieka, który w wieku 65 lat, po ponad trzydziestu latach postanowił polecieć do Gruzji, aby odwiedzić swojego przyjaciela. Wydało mi się trochę przesadzonym patosem, jak ten człowiek powiedział mi, że leci, bo nie chce umrzeć nie odwiedzając Gruzji jeszcze raz. Naiwnym dla mnie było myślenie, że po ponad trzydziestu latach bez praktycznie żadnego kontaktu może przetrwać przyjaźń, a już za zupełnie nieodpowiedzialny uznałem pomysł dwutygodniowego mieszkania u takiej osoby. Kto wie, co w ciągu tych trzydziestu lat mogło się wydarzyć i jak bardzo ten człowiek mógł się zmienić. Ludzie przecież się zmieniają i ci, którzy byli dobrzy jeszcze miesiąc temu teraz już niekoniecznie są. Słuchałem człowieka z samolotu i czułem jak bardzo go nie rozumiem i jak wielką abstrakcją jest dla mnie to co mówi. Nie przypuszczałem, że jak go spotkam w samolocie powrotnym, to będę już świadomy tego jak bardzo się myliłem.&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;Times New Roman&#39;, serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://wyprawomania.blogspot.com/feeds/5346756026687752433/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/tytuem-wstepu.html#comment-form' title='Komentarze (8)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/5346756026687752433'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7618177756767520015/posts/default/5346756026687752433'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://wyprawomania.blogspot.com/2011/01/tytuem-wstepu.html' title='1. O wyprawie do Gruzji - tytułem wstępu'/><author><name>Pastor</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06858033036486830751</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo-RNu_VCaGh6EAXGua3Ubf_1s6Kp_ntIvaDhSxrAeRnfkviWHLuf5z1mEUkZbEJ3vaCoXP3hCPpQgiD532SSzLyRUQlXGhcZSct745EuEEf9zdvNBBBrjXhaIDR81L2E/s220/498-9803_IMG.JPG'/></author><thr:total>8</thr:total></entry></feed>