Wyspa Jowisza

MUZYKA - Podsumowanie roku 2011 - część 6 (ostatnia)

2012-01-23T16:13:00.001+01:00

Po pięćdziesiątce najlepszych albumów roku 2011 czas na największe zawody minionego roku, a także największe nadzieje związane z rokiem 2012. Poniżej dziesięć największych minusów roku ubiegłego.

10. Nazareth - Big Dogz

Po prostu liczyłem na nieco więcej. Weterani się nie spisali i nagrali raczej średni krążek.

9. Samael - Lux Mundi

Kolejna porażka tego zespołu. Już poprzedni longplay formacji Samael nie przypadł mi do gustu. "Lux Mundi" wypada według mnie jeszcze słabiej.

8. Anthrax - Worship Music

Rok 2011 nie był udanym rokiem dla gatunku jakim jest thrash metal. Przynajmniej według mnie, choć wiem, że nowy Anthrax ma swoich zwolenników - ja nim jednak na pewno nie jestem. Nowy krążek tego zespołu jest według mnie raczej przeciętny.

7. Megadeth - TH1RT3EN

Mój kolejny dowód na to, że dobrych thrah metalowych płyt w roku 2011 było niewiele. Skoro taki gigant jak Megadeth również mnie zawiódł to ciężko się spodziewać dobrych rzeczy. "Trzynastka" spodobała się szerszemu gronu, więc widocznie to ja jestem ten zły.

6. Division By Zero

Ten zespół w roku ubiegłym nic nie nagrał, ale działo się w ich szeregach bardzo wiele. Chodzi oczywiście o personalia. Po tym jak od zespołu odeszli Robert Gajgier (klaiwsze) oraz Maciej Foryta (gitara basowa) wydawało się, że nic złego już się stać nie może. Zresztą zespół znalazł muzyków na ich miejsce. Nowym basistą został Piotr Wierzba a nowym klawiszowcem Vincent Venoir. Niestety okazało się, że w roku 2011 DBZ opuścił także wokalista Sławek Wierny. Trudno mi sobie wyobrazić ten zespół bez jego głosu.

5. Children of Bodom - Relentless Reckless Forever

Jedno z większych nieporozumień roku. Liczyłem na dużą dawkę melodyjnego grania a dostałem nudną papkę byle czego. Duży zawó i chyba najsłabszy krążek CoB.

4. Steven Wilson - Grace for Drowning

Jeżeli jakiś fan Wilsona to teraz czyta to pewnie chętnie by mnie dorwał i rozstrzelał. Cóż. Dla mnie jednak najnowsze wydawnictwo Wilsona, a bardziej, jego entuzjastyczne recenzje i wysokie miejsca w podsumowaniach roku to jakiś spory żart. Żart raczej z kategorii tych niezbyt śmiesznych a po prostu wrednych czy też niesmacznych. Mówienie o tym jak bardzo Steven jest awangardowy i podniecanie się tym jest także nie na miejscu. Na tej płycie są dobre utwory ale ogólnie jest przeciętna rzecz. "Raider II" trwający ponad dwadzieścia minut jest o jakieś 80 % za długi. Niedługo Wilson zacznie nagrywać płyty, na których będzie grał na grzebieniu albo garnkach kuchennych a zaślepieni fani stwierdzą, że takiej awangardy i innowacji muzycznej jeszcze nie słyszeli. Ten pan świetnie potrafi nabierać swoich fanów, że tworzy coś wyjątkowego. Na "Insurgentes" dałem się nabrać. Na "GfD" nie mam zamiaru.

3. Kat & Roman Kostrzewski - Biało-czarna

Wokal, który kiedyś robił wrażenie, teraz nudzi. Teksty, które dawniej intrygowały, teraz zniesmaczają. To już nie to samo. Forma została zgubiona lata temu.

2. Lou Reed & Metallica - Lulu

Największe płytowe rozczarowanie tego roku. Myślałem, że panowie z formacji Metallica podejmując się czegoś absolutnie nowego, zaszokują. Zrobili to. Szkoda tylko, że w odwrotną stronę. "Lulu" to płyta, o której już pisałem, i do której już wracać na pewno nie chcę.

1. Tool

Największym rozczarowaniem roku 2011 w mojej opinii nie był żaden album. To co mnie osobiście ugodziło ajbardziej to fakt, że tradycja pięcioletnich przerw między poszczególnymi albumami formacji Tool została przerwana. Czekałem jak na zbawienie. Nie doczekałem się. Wciąż czekam jak na zbawienie. Rok 2012 to już musi być ich rok...

W roku 2012 liczę na wiele wspaniałych płyt. Poniżej dziesięć ważniejszych (moich zdaniem) premier, które powinny się w tym roku pojawić.

1. Tool
2. Archive
3. Metallica

4. Blindead
5. Riverside
6. Meshuggah
7. Slayer
8. Neurosis
9. Frontside

10. Accept
Soulfly
Cannibal Corpse

Czas skupić się na roku 2012...

Muzyka - Podsumowanie roku 2011 - część 5

2012-01-13T00:04:00.000+01:00

10. Trivium - In Waves

Czas na dziesięć najlepszych albumów tego roku. Na sam początek zespół, który darzę ogromną sympatią. Świetny album, który w pewien sposó podsumowuje dotychczasową działalność tej formacji. Fani Trivium znajdą tutaj bowiem wszystko, co w tym zespole najlepsze. Nie ma mowy o przypadkowych numerach. Same znakomite tracki na wysokim poziomie. Z każdą płytą zastanawiam się kiedy w końcu Heafy i chłopaki się potkną. Każdy zespół ma jakiś gorszy album. Oni wciąż takiego nie nagrali.

9. In Flames - Sounds of a Playground Fading

Ten zespół już dawno zapomniał, że kiedyś grał chłodny, skandynawski melodic death metal. Teraz muzyka In Flames wygląda zupełnie inaczej i pewnie wielu starszych fanów zespołu tego nie akceptuje. Trzeba jednak pogratulować tego, że nie boją się rozwijać, i choć osobiście nie uważam, iż nagrywanie albumów w podobnej konwencji stylistycznej jest czymś złym (jeżeli są wciąż dobre), to w przypadku tego bandu ewolucja wychodzi na dobre.Kolejna bardzo dobra pozycja w dyskografii Szwedów.

8. DevilDriver - Beast

Jak sam tytuł wskazuje, jest to rzecz naprawdę mocna. Bestia atakuje nas z każdym numerem. Dez Fafara po raz kolejny udowadnia, że jest w świetnej formie,a trzeba przyznać, iż nie tylko on. Wszyscy na tej płycie spisują się naprawdę kapitalnie. Sekcja rytmiczna na "Beast" dosłownie miażdży, a solówki są wprost wyśmienite. Trzeba również zwrócić uwagę, iż ta płyta nieco odbiega od ostatnich dokonań zespołu, bo choć wciąż słychać, że jest to DevilDriver, to właśnie niektóre partie gitarowe wydają się być utrzymane w troszeczkę innym klimacie.

7. Decapitated - Carnival is Forever

Ten album przebił nawet najnowsze dokonanie formacji Vader, a co za tym idzie przyczyniło się do wyrzucenia "Welcome to the Morbid Reich" z pierwszej dziesiątki mojego rankingu. Duża dawka technicznego death metalowego grania na poziomie tak wysokim, że aż duma rozpiera człowieka, iż ten zespół pochodzi z naszego kraju.Świetna, klimatyczna okładka zdobiąca owy krążek to kolejny plus tego longplay'a, który stał się w roku 2011 moim polskim albumem roku number 2.

6. Adele - 21

Ten krążek ma u mnie zdecydowanie miano czarnego konia roku. Rzecz, która muzycznie odbiega od wszystkich płyt znajdujących się w tym zestawieniu.Brytyjka dosłownie powala swoim wokalem i nie mogłem jej nie umieścić w pierwszej dziesiątce, gdyż kawałki z jej drugiego albumu zachwycały mnie przez bardzo długi okres czasu. Jestem przekonany, że to się nie zmieni, a takie numery jak słynne już "Rolling in the Deep", "Set Fire to the Rain", czy "Someone Like You" będę powtarzał przez następny rok z ogromną przyjemnością.

5. Machine Head - Unto the Locust

Ścisła czołówka. Piąte miejsce i tuż poza walką o podium w tym roku znalazł się Machine Head, którego najnowszy krążek jest po prostu znakomity. Kiedy po raz pierwszy go odsłuchiwałem to utwór otwierający ("I am Hell") zmiażdżył mnie i wgniótł w fotel.Kapitalna gra nie kończy się jednak na tym numerze, bo płyta w całości jest bardzo równa. Jeśli miałbym się teraz pokusić o jakiegoś faworyta to z pewnością byłby to najlżejszy na płycie, balladowy numer 5 - "Darkness Within".

4. Opeth - Heritage

Muszę przyznać, że od dawna wiedziałem, iż walka o podium rozegra się między moją "wielką czwórką" roku 2011. I właśnie Opeth w tej czwórce zajął miejsce najniższe, i choć przed rokiem uważałem ten album za jednego z dwóch głównych faworytów, to na pewno miejsce zajmowane przez Opeth nie może być zawodem. "Heritage" to album zupełnie inny od ostatnich dokonań zespołu. Akerfeldt zdecydował się przejść z metalu na rock progresywny. Nie ma mowy o growlu i ciężkich riffach. Mimo wszystko album nadrabia to klimatem i świetnymi kompozycjami, których tutaj nie brakuje.

3. Sepultura - Kairos

Czas na podium. Moja radość jest ogromna. Radość spowodowana tym, że z czystym sumieniem mogę umieścić ten album tak wysoko. Bardzo długi czas Sepultura była numerem jeden roku 2011, ale w ostatnich miesiącach ukazały się dwa albumy, które postawiłem nieco wyżej. "Kairos" jest jednak rzeczą godną uwagi. Jest tutaj od początku do końca soczyście i klimatycznie. To znakomita rzecz przepełniona genialnymi motywami instrumentalnymi a także niepowtarzalnym wokalem Derricka Green'a. Coś wspaniałego. Brąz dla Sepultury.

2. Coma - Czerwony album

Nowa Coma tym razem bez tytuły, choć możemy spokojnie przyjąć umowną nazwę - "Czerwony album". W kategorii polskiej płyty roku jest to mój zwycięzca. Po raz kolejny zespół mnie nie zawiódł, a wręcz zaskoczył. Spodziewałem się bardzo dobrej rzeczy z ich strony, ale nie spodziewałem się ich na moim tegorocznym podium. Jest to więc mała niespodzianka, choć na pewno nie sensacja, gdyż Coma udowodniła już, że nagrywa płyty znakomite. Tal jest także z najnowszym "dzieckiem" tej kapeli. Ciężkie, przyjemne riffy i przejmujące teksty,a także "to coś", co Coma po prostu w sobie ma - to plusy tego genialnego wydawnictwa. Srebro dla Comy.

1. Airbag - All Rights Removed

Number 1. Grupa pochodząca z Norwegii była moim tegorocznym faworytem. Nie ma mowy o jakimkolwiek zawodzie. To co wyprawiają na gitarach ci muzycy jest istną rozkoszą. To prawdziwy miód na moje uszy. Muzyka przepełniona pięknem i bólem. Prawdziwy majstersztyk. Słychać tutaj nie tylko inspiracje gigantem rocka progresywnego - Pink Floyd. Można usłyszeć nawet mniej znaną niemiecką grupę Eloy, ale przede wszystkim Norwegowie sami w sobie są geniuszami, którzy z lekkością i płynnością płyną grając kolejne nuty. Do tego wszystkiego charakterystyczny wokal, który pasuje do całości idealnie. Wszystkie tytuły są cudowne, ale to co pojawia się na koniec to prawdziwa perła. Trwający ponad siedemnaście minut "Homesick I-III" to najgenialniejsza kompozycja stworzona w roku 2011. Solówka znajdująca się w finałowej części utworu rozrywa mnie na części. Airbag - "All Rights Removed" w pełni zasłużył na miano najlepszego albumu roku 2011. Złoto dla poduszki powietrznej z Norwegii.

Muzyka - Podsumowanie roku 2011 - część 4

2012-01-12T15:09:00.000+01:00

20. CygnosiC – Fallen

Pierwszą dwudziestkę otwiera jedna z moich rewelacji tego roku. Nigdy dotychczas nie słuchałem tego typou muzyki, ale jest to rzecz niezwykle ciekawa. Muzyka elektroniczna z dodatkiem growlu to coś naprawdę ciekawego. CygnosiC to grecki zespół wykonujący muzykę, którą nazwać możemy dark electro. Świetnie sprawdza się na słuchawkach, w ciemnościach, a najlepiej na plaży – nocą, kiedy morze jest wzburzone.

19. Carnifex – Until I Feel Nothing

Jeden z tych zespołów, które były przeze mnie nieco niedoceniane. Zmieniło się to jednak diametralnie. Następca bardzo dobrego „Hell Chose Me” oferuje nam dawkę deathcore’u na bardzo wysokim poziomie. Utwór tytułowy jest prawdziwą ozdobą tej płyty, a motyw przewodni oraz zakończenie tej kompozycji to czysta rozkosz. Wszystkiego dopełnia nam kapitalna, mroczna okładka.

18. Mastodon – The Hunter

Trzeba przyznać, że albumem „Crack the Skye” panowie z formacji Mastodon zawiesili sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Czy udało się ją przeskoczyć? Raczej nie. Poprzedni longplay tego zespołu zajął w moim notowaniu 5. miejsce. Mimo wszystko „Łowca” jest krążkiem bardzo udanym i na pewno łatwiej przyswajalnym od ostatniego dzieła Amerykanów. Na „The Hunter” otrzymujemy mniej skomplikowane i krótkie kompozycje, które pozostawiają po sobie naprawdę dobre wrażenie.

17. Evile – Five Serpent’s Teeth

Mój thrash metalowy album roku. Podczas, gdy zawiodły mnie takie formacje jak Anthrax, czy Megadeth, Evile pokazał, że można stworzyć rzecz łojącą niemiłosiernie i bez przynudzania. Kawał dobrej roboty i thrash na bardzo wysokim poziomie. Czekałem na ten krążek i zdecydowanie się nie zawiodłem.

16. This Will Destroy You – Tunnel Blanket

Najlepsza post rockowa rzecz tego roku. Wciągający album,którego otwierający utwór „Little Smoke” jest depresyjną podróżą po absolutnie najsmutniejszych rejonach ludzkiej duszy. Bardzo dobra płyta.

15. Born of Osiris – The Discovery

Deathcore roku. Mimo, że krążek trwa dość długo jak na ten gatunek muzyczny (ponad pięćdziesiąt minut) to pokazuje, iż można w tej szufladce zrobić jeszcze bardzo wiele. Dużo nietypowych zabiegów i smaczków, które pojawiają się na tym LP sprawia, że podróz poprzez ten album jest niezwykle interesująca i odkrywcza.

14. Rise to Remain – City of Vultures

Co wyróżnia zespół Rise to Remain? Jest to jedna z wielu formacji metalcore’owych, ale nie pochodzą oni ze Stanów Zjednoczonych, lecz z Wielkiej Brytanii. Do tego wokalistą zespołu jest Austin Dickinson. Tego nazwiska chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Syn wielkiej legendy Iron Maiden radzi sobie na debiutanckim krążku naprawdę bardzo dobrze. Według mnie Rise to Remain to duża nadzieja gatunku, a ich debiut jest bardzo udaną płytą.

13. Korn – The Path of Totality

Korn po raz kolejny zaskakuje. Chociaż czy w przypadku tego zespołu można mówić o zaskoczeniu? Korn udowadniał już, że jest zespołem, który potrafi wymknąć się ze swoich ram muzycznych. Tym razem chyba zrobili to jeszcze bardziej. Eksperyment zdecydowanie się powiódł bo elektroniczny longplay „The Path of Totality” jest przepełniony świetnymi numerami, które nasycone są soczyście udanymi refrenami.

12. Amon Amarth – Surtur Rising

Powrót wikingów z Amon Amarth zawsze wzbudza we mnie wielkie emocje. Cenię sobie szwedzką grupę i każdy ich longplay oferuje mi dużą dawkę dobrych melodii. Tak jest i tym razem, choć może „Surtur Rising” nieco ustępuje kilku ostatnim dokonaniom zespołu. Mimo wszystko to kolejna rzecz wyprodukowana rękami tej formacji, która mnie bardzo zadowala.

11. Vader – Welcome to the Morbid Reich

Kiedy słuchałem tej płyty to myślałem, że znajdzie się ona w pierwszej dziesiątce tego roku. Okazało się, że jest minimalnie za nią, co świadczy o tym, że ten rok wcale do słabych nie należał. Vader konkretnie łoi tutaj od początku do końca aż miło. Świetny album polskiego zespołu i w klasyfikacji „polskiej” ta płyta zajmuje najniższe miejsce na podium.

Muzyka - Podsumowanie roku 2011 - część 3

2012-01-11T10:27:00.000+01:00

30. Saxon – Call to Arms

Wkraczamy do trzeciej dziesiątki więc albumy powinny robić się jeszcze ciekawsze. I na otwarcie wielki klasyk, czyli zespół Saxon. Jeden z twórców New Wave of British Heavy Metal powrócił z najnowszym dziełem, które stoi na poziomie świadczącym o klasie tego zespołu. Oczywiście Saxon to kapela, która lata swej wielkiej chwały ma już raczej za sobą, ale mimo wszystko uważam, że ich ostatnia płyta to kawał dobrego heavy metalu.

29. Uriah Heep – Into the Wild

Kolejny klasyk. Uriah Heep to zespół, którego przedstawiać nie trzeba. Wiele lat na scenie, ale wciąż panowie są w dobej formie i nagrywają nam płytę, której słucha się bardzo przyjemnie. Do tego znajduje się na tym krążku świetny utwór tytułowy, który jest prawdziwym szlagierem. Brawa dla Uriah Heep.

28. Russian Circles – Empros

Muszę przyznać, że rok 2011 był dość ubogi jeśli chodzi o wydawnictwa z gatunku post rock/metal. Russian Circles to jeden z dwóch zespołów, wykonujących instrumentalną odmianę post rocka, które znalazły się w moim zestawieniu podsumowującym rok 2011. Udany krążek, choć dużej konkurencji według mnie w tym roku nie mięli. Mimo wszystko uznanie dla zespołu za ten longplay ozdobiony przy okazji bardzo ładną okładką.

27. Stratovarius – Elysium

Jeśli mnie pamięć nie myli, jest to pierwszy album jaki usłyszałem w roku 2011. Znaleźć tutaj można przede wszystkim dużo ładnych melodii, ciekawe gitary, typowy dla power metalu wokal a także osiemnastominutowy kolos w postaci kończącego album utworu tytułowego. Dobra rzecz, choć jeżeli ktoś nie przepada za power metalem to zapewne i ten album go nie przekona do tego gatunku.

26. Chimaria – The Age of Hell

Nigdy specjalnie nie przepadałem za Chimairą. Podobały mi się pojedyncze numery, ale żadna płyta nie zrobiła na mnie jakiegoś powalającego wrażenia. Trzeba jednak przyznać, że „The Age of Hell” to kawał bardzo dobrej roboty. „The Age of Hell” zmieniło moje podejście do tej kapeli i na pewno dam sobie jeszcze szansę na dokładniejsze przedstudiowanie ich dotychczasowej dyskografii.

25. Dream Theater – A Dramatic Turn of Events

Tego albumu spodziewałem się nieco wyżej, bo przynajmniej w pierwszej dwudziestce. Troszeczkę jednak zawiedli, choć wciąż nie mogę powiedzieć, że najnowsze dokonanie DT to album nieudany. Jest to płyta troszeczkę nierówna, ale z momentami bardzo dobrymi. Nowy perkusista robi tutaj kawał dobrej roboty,a zespół prezentuje nam to co zwykle, czyli długie rozbudowane kompozycje, w których czuje się najlepiej.

24. Mjut – Akcja ratowania ślimaków

Gdy tylko usłyszałem o zespole Mjut i dowiedziałem się, że zadebiutują z albumem o nazwie „Akcja ratowania ślimaków”, wiedziałem, że muszę zapoznać się z tym materiałem. Skłoniła mnie do tego nietypowa okładka oraz nietypowy tytuł tego albumu. Nie zawiodłem się. Ten krążek to klimatyczne i melancholijne brzmienia, które są zdobione przez specyficzne i intrygujące teksty.

23. Piotr Rogucki – Loki-Wizja dźwięku

Jeśli ktoś myślał, że pierwszy solowy album wokalisty Comy będzie tylko powielaniem pomysłów jego macierzystego zespołu to był w błędzie. Piotr Rogucki stworzył swój własny projekt, który jest pozycją obowiązkową dla wszystkich fanów formacji Coma i nie tylko. „Loki-Wizja dźwięku” to kawał dobrej muzyki, a utwór „Mała” jest jego słodką wisienką na torcie.

22.The Black Dahlia Murder – Ritual

Piąty album grupy The Black Dahlia Murder to dawka naprawdę mocnego łojenia melodeath metalowego. Nie jest to raczej granie dla fanów łagodniejszego melodic death w stylu In Flames, gdyż The Black Dahlia Murder niemiłosiernie atakuje nas na swoim najnowszym krążku zmasowaną dawką energii. Świetna praca gitar na całej płycie, ale gdybym miał wyróżnić jakiś tytuł to z pewnością byłby to numer pięć tego krążka – „The Window”.

21. Morbid Angel – Illud Divinum Insanus

Ten album był odebrany dość krytycznie przez wielu fanów zespołu. To dlatego, że Morbid Angel popełnił na „Illud Divinum Insanus”eksperyment w postaci stworzenia muzyki nieco innej niż dotychczas. Najnowsze dokonanie MA jest w dużej części industrial metalowe. Riffy kojarzące się z niemiecką grupą Rammstein, w moim odczuciu wypadają świetnie. Warto zwrócić uwagę zwłaszcza na najdłuższe trzy kompozycje na płycie, bo to właśnie one są przede wszystkim utrzymane w tym klimacie. Niestety panowie z Morbid Angel zawiedli mnie nieco na Metal Hammer Festival, gdzie chyba bojąc się po reakcjach fanów, grali najbardziej typowe dla zespołu kawałki, odrzucając kompletnie utwory o nowej dla zespołu charakterystyce.

Muzyka - Podsumowanie roku 2011 - część 2

2012-01-10T15:02:00.000+01:00

40. Landscape – Outside of Nowhere

Landscape to kolejny przedstawiciel polskiej sceny rocka progresywnego. Zespół zadebiutował w minionym roku albumem „Outside of Nowhere”, który stoi na naprawdę dobrym poziomie i pozytywnie wróży na przyszłóść zespołu.

39. Żywiołak – Globalna Wiocha

Żywiołak to bardzo specyficzny zepół, który poznałem już jakiś czas temu. W nieco zmienionym składzie w końcu wydali wyczekiwany longplay będący albumem koncepcyjnym opowiadającym o wcieleniu się ducha Fryderyka Chopina w postać krasnala ogrodowego. Krasnal ten wyrusza w wędrówkę po świecie i odwiedza różne miasta Europy. Ma również wiele przemyśleń, o których opowiadają odważne teksty zawarte na tej płycie. Dobra rzecz, która jest na pewno inna od poprzedniej płyty. Wydaje mi się, że zespół stracił nieco na mrocznym klimacie, ale mimo wszystko nowe oblicze również może się podobać, gdyż Żywiołak wciąż nagrywa dobre numery.

38. Times of Grace – The Hymn of a Broken Man

Nie doczekaliśmy się w poprzednim roku nowego albumu Killswitch Engage, ale za to początek roku 2011 przyniósł nam inny projekt Adama Dutkiewicza – Times of Grace. Muzycznie raczej dość blisko KsE, a jeśli chodzi o poziom to też wygląda to pozytywnie. „The Hymn of a Broken Man” bije na głowę chociażby ostatnie dokonanie KsE, a utwór „Live in Love” spędził bardzo dużo czasu w moich słuchawkach.

37. Metallica – Beyond Magnetic

Jedną z głośniejszych premier tego roku była płyta formacji Metallica z Lou Reed’em. Zupełnie w cieniu tego wydarzenia pojawiła się pod koniec roku ta Epka, która została złożona z czterech kawałków, które nie znalazły się na płycie „Death Magnetic”, a zostały zarejestrowane w sesji nagraniowej do tego właśnie krążka. Cztery thrash’owe numery na dobrym poziomie.

36. Apple Bells – Rzeka Dam

Śpiewogra (tak nazywają to muzycy) dotycząca między innymi relacji damsko-męskich. Ciekawa rzecz o oryginalnym brzmieniu i wielowątkowości muzycznej. Dużo różnych motywów i szerokie spektrum lżejszych i mocniejszych fragmentów czyni ten album rzeczą bardzo atrakcyjną.

35. Unearth – Darkness in the Light

Jeden z kolejnych metalcore’owych zespołów, które uraczyły nas swoim albumem w roku 2011. Muszę przyznać, że zespół ten kojarzyłem zawsze z nazwy, ale ich wcześniejszego dorobku specjalnie nie znałem. Mimo wszystko najnowsze dokonanie formacji Unearth przypadło mi szybko do gustu a utwór „Overcome” stał się dla mnie jednym z największych metalcore’owych szlagierów roku ubiegłego.

34. Belphegor – Blood Magick Necromance

Tutaj nie ma żadnych żartów. Pochodzący z Austrii zespół Belphegor to połączenie black i death metalu, co czyni ich muzykę niezwykle mocną, ale i klimatyczną. Album „Blood Magick Necromance” to jedna z pierwszych rzeczy poznanych przeze mnie w zeszłym roku i już wtedy wiedziałem, iż na pewno nie zapomnę o nich przy tworzeniu mojego top 2011. To już dziewiąty album Austriaków i trzeba przyznać, że robi on wrażenie takimi numerami jak utwór tytułowy ,„Rise to Fall and Fall to Rise”, czy wieńczący dzieło „Sado Messiah”. I nie tylko nimi, gdyż cała płyta trzyma naprawdę wysoki poziom.

33. Cavalera Conspiracy – Blunt Force Trauma

Nazwisko Cavalera jest w świecie muzyki metalowej niezwykle znane. To nie tylko kultowa Sepultura, niezwykle znany zespół Soulfly, ale również projekt braci Cavalera, czyli Cavalera Conspiracy. To już drugi album pod tą nazwą i trzeba przyznać, że słyszymy tutaj typowe dla Maxa numery. Duża moc i gniew zawarta tradycyjnie w krótkich kawałkach. Tylko czekać na nowy album Soulfly, na którym mam nadzieję znaleźć jeszcze większą dawkę dobrej muzyki.

32. Darkest Hour – The Human Romance

Jeszcze jeden metalcore( choć DH jest klasyfikowane również jako melodic death metal) pod koniec tej dziesiątki. Romantyczny tytuł, romantyczna okładka i muzyka na dobrym poziomie. Warto poświęcić tej płycie trochę swojej uwagi a odwdzięczy się takimi kompozycjami, jak „Savor the Kill”, czy „Love as a Weapon”. Są to naprawdę konkretne tytuły, ale nie ma się co dziwić, gdyż Amerykanie nie są żadnymi nowicjuszami. „The Human Romance” jest bowiem już ich siódmym krążkiem.

31. Jelonek – Revenge

Drugi solowy album Michała Jelonka to po raz kolejny pokazanie, jak można połączyć muzykę klasyczną z mocnymi rockowymi gitarami. Usłyszymy tutaj, jak w przypadku debiutu, świetne partie ciężkich gitar i wybijające się melodie grane na skrzypcach przez głównego sprawcę tego dzieła. „Revenge” to muzyka instrumentalna na wysokim poziomie. Nic dodać, nic ująć.

Muzyka - Podsumowanie roku 2011 - część 1

2012-01-09T19:43:00.001+01:00

Rok 2011 jest już przeszłością. Najwyższy czas, aby w pełni go zamknąć pozostawiając za sobą. Po raz kolejny posłuży mi do tego zestawienie najlepszych płyt, które utworzyłem wybierając albumy z liczby około 250 pozycji, które znalazły się w moim prywatnym notesiku. Tym razem zdecydowałem się, aby poszerzyć grono wyróżnionych płyt o dwadzieścia, więc zrobiłem ranking 50 najlepszych dokonań minionego roku.

W roku 2011 miałem w czym wybierać. Szukałem w najróżniejszych zakątkach, co sprawiło, iż poznane przeze mnie płyty pochodziły z dużej ilości krajów. Były to między innymi takie państwa jak Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Polska, Niemcy, Francja, Szwecja, Włochy, Węgry, Finlandia, Norwegia, Bułgaria, Ukraina, Dania, Japonia, Rosja, Portugalia, Kolumbia, Holandia, Hiszpania, Chorwacja, Brazylia, Argentyna, Szwajcaria, Austria, Grecja, Chile, Filipiny, czy Singapur. Usłyszałem wiele płyt, które nie nadają się absolutnie do niczego. Były to kompletne nieporozumienia w postaci choćby pochodzącego z Kolumbii zespołu Ursus, czy też pochodzącej z Filipin formacji Human Mastication, której album „Persecute to Bloodbath” mogę śmiało ogłosić muzyczną klęską roku. Mowa tutaj jednak o zespołach mało znanych. Takich, o których ja sam pojęcia jeszcze przed rokiem nie miałem. Takie wydawnictwa mogę spokojnie nazwać klęskami. Nie nazwę ich jednak zawodem, a takich niestety też w 2011 roku było kilka. Zawiedli znacznie więksi niż Filipińczycy, czy Kolumbijczycy. Mimo wszystko rok 2011 uważam za udany, choć poprzedni był lepszy. W tym pojawiło się kilka genialnych rzeczy i całkiem sporo dobrych bądź bardzo dobrych. Arcydzieła nie było. Może będzie w roku 2012.

Czas na pierwszą (czyli piątą) dziesiątkę mojego rankingu AD 2011. Miejsca 50-41:

50. Whitesnake – Forevermore

Zespół, który powrócił po trzech latach z nową płytą zaprezentował się naprawdę całkiem nieźle. Następca „Good to be Bad” to rzecz równa, trzymająca poziom. Warto tutaj wyróżnić kawałek „Tell Me How”, który w moim odczuciu jest najlepszy na płycie.

49. August Burns Red – Leveler

Jeden z tych zespołów, których w Stanach Zjednoczonych jest pełno i co roku zalewają nas masą różnych metalcore’owych płyt. Zawsze przynajmniej kilka z nich znajdzie się w takim podsumowanie, bo zawsze coś jest godne wyróżnienia. Do takich płyt zalicza się „Leveler”. To ciekawa rzecz, której słucha się przyjemnie. Dziwnie jednak wypada nietypowa, jak dla tego gatunku, okładka.

48. Dead by April – Incomparable

Ten album znalazł się w zestawieniu rzutem na taśmę. Głównie dzięki znakomitemu „Dreaming”, którego refren może posłużyć za wzór, popularnego w USA, metalcore’u. Cała płyta trzyma dobry poziom. Nieco lepszy od tego z „Leveler”,stąd minimalnie wyższa pozycja w stosunku do ABR.

47. Anathema – Falling Deeper

Muszę przyznać, że spodziewałem się pisać o Anathemie znacznie później. Anathema to jeden z tych zespołów, które swoimi wydawnictwami mnie w pewien sposób elektryzują. Miejsca zajmowane przez ich ostatni album w moim notowaniu mówi samo za siebie („We’re Here Because We’re Here” znalazło się u mnie na najniższym stopniu podium roku 2010), ale tym razem nie ma mowy o powtórce. Mimo wszystko „Falling Deeper” to przyjemna rzecz z bardzo udanymi fragmentami.

46. The Haunted – Unseen

Po Szwedach spodziewałem się nieco innego albumu. Mimo wszystko „Unseen” do gustu mi przypadł i spędziłem trochę czasu przy tym krążku. Często powielając zwłaszcza dwa numery: otwierający „Never Better” oraz tytułowy.

45. All Shall Perish – This is Where it Ends

Deathcore to obok metalcore’u ten gatunek metalu, którym na Wyspie zawsze zajmował się raczej Czarny. Mimo wszystko zawsze znajdę w tych klimatach coś dla siebie, i choć jeszcze niedawno interesował mnie raczej tylko metalcore to obecnie się to zmieniło. W tegorocznym podsumowaniu znajdzie się więc miejsce dla kilku deathcore’owych pozycji. Pierwszą z nich jest właśnie najnowsza płyta All Shall Perish, czyli „This is Where it Ends”. Duża moc, świetna okładka i bardzo dobre numery, jak choćby „There is Nothing Left”, czy „Procession of Ashes”.

44. Salt the Wound – Kill the Crown

Kolejna „sympatyczna” okładka i kolejny deathcore tego roku. „Kill the Crown” to mocny album z ciekawymi melodiami, których możemy doświadczyć choćby w „The Cliff Before the Fall” czy „Breathless”. Następca płyty „Ares” to już trzeci longplay Amerykanów będący również potwierdzeniem ich dobrej dyspozycji.

43. Riverside – Memories in my Head

To kolejny zespół (obok Anathemy), który w mojej hierarchii jest, i być znacznie wyżej, powinien. „Memories in my Head” to jednak tylko EP, więc zastanawiałem się nad tym, czy w ogóle powinienem brać to wydawnictwo pod uwagę. Zdecydowałem jednak, że tak gdyż czas trwania przekracza trzydzieści minut. Do tego rok ten był dla Riverside bardzo ważny (dziesięciolecie istnienia). Miałem również okazję zobaczyć jeden z koncertów, którym „MinH” promowali. To już trzeci raz kiedy zobaczyłem ten zespół na żywo i wciąż robią na mnie spore wrażenie. „MinH” nie powaliło mnie na kolana ale słuchałem tej rzeczy z przyjemnością. Dla mnie to miłe wydawnictwo przed następnym długograjem, który ma się pojawić przecież w roku 2012.

42. Serpentia – Day in the Year of Candles

Kolejny ciekawy zespół pochodzący z Polski. Długo kazali czekać swoim fanom na ten krążek, ale na pewno mogą być usatysfakcjonowani efektem końcowym. „Day in the Year of Candles” to dobry I równy album z bardzo ładną okładką.

41. Christ Agony – NocturN

Ostatnia pozycja w pierwszej części mojego tegorocznego podsumowania. Znowu mocniejsze brzmienia i znowu Polska. „NocturN” to osiem dobrych, metalowych kawałków, które w pełni zasłużyły na to aby zamknąć piątą dziesiątkę. Po prostu udana rzecz.

Muzyka - Darkest Hour - The Human Romance (2011)

2012-01-08T17:49:00.003+01:00

Amerykańską grupę Darkest Hour poznałem jakieś cztery lata temu przy okazji wydania płyty „Deliver Us” (chyba ich najsłynniejszej), która po pierwszym tygodniu od momentu wydania rozeszła się w ilości 6600 kopii, co sprawiło, że album ten znalazł się na 110 miejscu w rankingu Billboard 200. Dwa lata temu ukazał się ich kolejny longplay – „The Eternal Return”, który również oceniany był nie gorzej (do tego 104 pozycja w tym samym zestawieniu). Po kolejnych dwóch latach nadszedł czas na siódmego długograja w historii zespołu – „The Human Romance”.
Jakie miałem oczekiwania przed premierą nowego Darkest Hour? Już po samym tytule i okładce ukazującej w pewnym sensie „miłość po grób”, liczyłem na dużą dawkę emocjonalnych i romantycznych melodii. Takie rzeczy są dość typowe dla gatunku jakim jest metalcore, choć w przypadku „The Human Romance” mamy raczej do czynienia z rasowym melodic death. Sam zespół zresztą wypiera się w wywiadach, co do kwestii grania przez nich wcześniej wspomnianego metalcore’u na rzecz melodeath, gdzie od zawsze inspiracjami dla nich były takie formacje, jak In Flames, czy też At The Gates.
„The Human Romance” to opowieść o nas, o ludziach. Dotyczy to naszych zachowań i uleganiu instynktom, które powodują, że zachowujemy się, jak zwierzęta i sprawiają, że tak naprawdę niewiele się różnimy od innych ssaków. Warto dodać, że jest to pierwszy krążek zespołu w E1 ( dotychczas płyty Darkest Hour wydawało Victory Records).
Najnowsze dokonanie DH (nie mylić z bandem Demon Hunter, dla którego zawsze był zarezerwowany ten skrót) to dawka bardzo melodyjnego grania, ciekawych solówek oraz dobrej – choć czasami może zbyt oszczędnej – gry perkusisty Ryana Parrisha. Już instrumentalny wstęp w postaci „Terra Nocturnus” wprowadza nas w bardzo ładny, nastrojowy klimat. Potem robi się już mocniej za sprawą „The World Engulfed In Flames”. Już w tym momencie staje się faktem kwestia jakości albumu. Mamy tutaj melodyjne granie na naprawdę dobrym poziomie. I tak jest mniej więcej przez całą płytę. To zaleta, a zarazem maleńka wada tego LP. „THR” jest bowiem wydawnictwem bardzo równym, i choć obok smutnych, melancholijnych melodii pojawią się też takie uczucia jak gniew, czy strach ( a może odpowiedniejszym określeniem będzie tutaj słowo „mrok”), to nie znajdziemy kompozycji, które wyraźnie będą odstawały od reszty. Dla niektórych to nie wada, ale ja lubię kiedy na płycie znajdzie się jakiś jeden, dwa szlagiery na tle bardzo wyrównanego albumu. Są oczywiście numery nieco lepsze, ale nie ma mowy o tym, aby odskakiwały od reszty. Gdybym miał coś wyróżnić to na pewno byłby to kawałek „Savor The Kill”, bądź „Love As A Weapon”. Dlaczego? Pod względem refrenów na pewno się wyróżniają, są lepsze od reszty krążka. To tracki numer „3” i „5”. Do końca albumu żaden inny się już w sumie niczym nie wyróżnia (może poza instrumentalnym „Terra Solaris”), ale mimo to do ostatniego „Beyond The Life You Know”, płyty słucha się naprawdę dobrze.
Jeżeli ktoś się zastanawiał, czy Darkest Hour jest formacją wykonującą metalcore, czy też melodic death, to już ma odpowiedź. „The Human Romance” rozwiewa wszelkie wątpliwości. Tym muzykom bliżej do chłodnej Skandynawii (głównie Szwecji) niż do USA. Ta płyta, to naprawdę dobry melodyjno metalowy krążek… ale ja i tak czekam na In Flames.

7/10

Muzyka - Landscape - Outside of Nowhere (2011)

2012-01-07T20:58:00.001+01:00

Landscape to warszawska grupa, grająca rock progresywny. Muszę przyznać, iż owy gatunek nie jest mi obcy, choć z nazwą zespołu spotkałem się dopiero przy okazji pojawienia się ich debiutanckiego krążka „Outside of Nowhere”, wydanego przez Lynx Music. Zespół powstał jednak już w roku 2008, lecz dopiero teraz ich muzyczne wizje scaliły się w jedność i ujrzały światło dzienne.

Muzyka Landscape bywa porównywana choćby do twórczości Porcupine Tree choś ja osobiście bym tego nie robił. Zespół już posiada swój własny styl. To nie tylko lekkie, emocjonalne partie, lecz także mocniejsze gitarowe riffy kojarzące się z hard rockiem. Warto również zwrócić uwagę na charakterystyczny wokal, który wraz z warstwą muzyczną tworzy bardzo dobrze brzmiącą całość.

Album otwiera „The War”. Ładny, klimatyczny wstęp z perkusją, a potem chwytliwy motyw gitarowy. Trzeba przyznać, że bardzo dobrze wypada tutaj sekcja rytmiczna sprawiająca, iż „The War” długo chodzi po głowie. Wśród wszystkich kompozycji zawartych na „Outside of Nowhere” to właśnie otwieracz jest największym „wkręcaczem”, co nie oznacza jednak, że jest to najlepszy moment płyty. Nie gorzej jest w kolejnych numerach, choć nie są dla mnie tak charakterystyczne i łatwe w zapamiętaniu. Debiutancki longplay formacji Landscape jest płytą, której powinno się jednak poświęcić trochę czasu – to wymagająca rzecz.

Po ponad siedmiominutowym openerze dostajemy dwa trwające blisko pięć i pół minuty kawałki. Najpierw wolny „Glass Curtains”, a potem szybszy i zadziorniejszy „Burning Ice”. Środkową kompozycją jest „Trail of Memories”, który początkowo zrobił na mnie dość duże wrażenie. Po lepszym zapoznaniu się z płytą stwierdzam jednak, iż „smaczniej”robi się zaraz po nim. Wszystko za sprawą ostatnich trzech tracków, którymi są „Outside of Nowhere”, „Through the Prism of Time” oraz „Circles”. Tytułowy numer rozpoczyna się wolno i nieśmiało, ale potem robi się głośniej, a co za tym idzie – w tym przypadku – ciekawiej. W szóstym na płycie „Through the Prism of Time” największe wrażenie robi zakończenie, natomiast zamknięcie albumu w postaci „Circles” jest w całości strzałem w dziesiątkę.

„Outside of Nowhere” to naprawdę udany i dobry krążek. Mam nadzieję, że następne dokonania Landscape będę jeszcze lepsze, gdyż słychać na ich debiucie, iż mają naprawdę spore możliwości, jak i wyobraźnię do tworzenia interesującej muzyki.

7/10

MUZYKA - Christ Agony - NocturN (2011)

2012-01-06T16:43:00.002+01:00

W roku 1990 w Morągu powstał zespół Christ Agony, który trzy lata później zadebiutował płytą "Unholyunion". Był to pierwszy długogrający twór polskich black metalowców. Wcześniej nagrali oni dwa dema - "Sacronocturn" oraz "Epitaph of Christ". Minęło wiele lat, a skład zespołu uległ znacząco zmianie (z pierwszego składu pozostał jedynie wokalista i gitarzysta Cezary "Cezar" Augustynowicz). Obok niego na gitarze basowej gra Tomasz "Reyash" Rejek (między innymi Vader), a za perkusją występuje Zbigniew "Inferno" Promiński, znany choćby z formacji Behemoth i Azarath. W tym oto składzie zespół Christ Agony zarejestrował swój najnowszy longplay, który został wydany przez Mystic Production, a tytuł jego to "NocturN" (prawie jak pierwsze demko).

Warto wspomnieć, że na potrzeby tego wydawnictwa odbyła się sesja zdjęciowa przeprowadzona przez Krzysztofa "Sado" Sadowskiego (Vader, Kobranocka) , która miała miejsce w miejscowości Węsiory. Dokładniej rzecz działa się na cmentarzysku Gotów i Gepidów. Oprawę graficzną (w tym również okładkę) przygotował Michał Grabowski z BlackTeamMedia.

"NocturN" to nie jest jakiś płaski i banalny black metal. Ośmielę się nawet stwierdzić, że nie jest to najczystszy black, gdyż można tu się doszukać brzmień nieco bardziej melodyjnych, które mnie osobiście kojarzą się choćby z gatunkiem zwanym melodic death (np.utwór "The Stigma of Hell"). Nie chcę oczywiście tutaj w żaden sposób obrażać czarnej mocy wlanej w ten krążek. Płyta w końcu zaczyna się od mocnego (słownego) uderzenia nas po uszach słowami "Satan" oraz "Master", więc od razu panowie sugerują nam, że nie mamy do czynienia z niczym innym, tylko z black metalem.

Dostaniemy tutaj niejeden mroczny riff, który swoją mocą sprowadzi nas do pionu, a im głębiej ten album wdrążymy, tym bardziej nas zacznie wciągać. Kompozycje są dość długie. Tylko otwieracz trwa poniżej pięciu minut. Są więc dwa numery trwające ponad sześć minut, a także ponad siedmiominutowy "Flames of Several Suns" z partią bardzo dobrej gitary, która momentami brzmi wprost mistycznie. Moim faworytem jest jednak "Black Star Falling" z udanym rozwinięciem, w którym usłyszymy ładne zwolnienie i świetną, melodyjną solówkę. Longplay jest spięty klamrą w postaci "Opus Sacrum" i "Opus Profanum", które mają dodatkowo swoje tytułowe rozwinięcia. "Opus Sacrum/Reign of Chaos" wybucha kapitalną perkusją i motywem gitarowym, natomiast "Opus Profanum/Fields of Inferno" wydaje się być stosunkowo najspokojniejszym fragmentem płyty, który kończy się za to bardzo klimatycznie.

"NocturN" to naprawdę udana i dobra rzecz, po którą warto sięgnąć. Nie trzeba być przy tym wielkim fanem zespołu, czy black metalu. Wystarczy, że zechcemy się nieco otworzyć na mocniejsze brzmienia, a ten album może nam w tym pomóc.

7/10

MUZYKA - Serpentia - The Day in the Year of Candles (2011)

2012-01-05T19:12:00.002+01:00

01. Archangel
02. On the Wings of Destiny
03. Proclamation Of Tragedy
04. Hole In the Soul
05. Pain No More
06. Exile
07. Death is my Only Friend
08. Thorns from Savior's Crown
09. For "The All" Reasons
10. Psalm bezskrzydły / The Wingless Psalm

Na przełomie roku 1996 i 1997 powstaje polski zespół Serpentia. Od tego czasu formacja ta zanotowała wiele zmian personalnych, i działo się to jeszcze przed wydaniem ich mini albumu zatytułowanego „…and the Angels Descend to Earth”. Był to rok 2000. Po trzech latach zadebiutowali z pełnowymiarowym „Dark Fields of Pain”, a rok później wydali swój drugi studyjny album – „Nails Enigma”.

Od tamtej chwili minęło aż siedem lat i właśnie światło dzienne ujrzał nowy krążek formacji. Długo więc musieli czekać fani na najnowszy materiał zespołu – „The Day in the Year of Candles”. Warto zwrócić uwagę, iż jest to album koncepcyjny, a historia opowiadana przez zespół jest naprawdę niebanalna. Jeśli ktoś poza muzyką interesuje się sensem słów w niej zawartych, na pewno powinien o koncepcji albumu poczytać – warto. Nie ma jednak sensu streszczać tej historii, która ogólnie wydaje mi się dość skomplikowana. Trzeba jednak przyznać, że zespół musiał się naprawdę przyłożyć do stworzenia tego pomysłu. Najważniejsza jest jednak muzyka…

Zaczyna się bez wielkiego ataku agresji, od dość spokojnego „Archangel”. Ładne rozpoczęcie, ale ciekawiej robi się dopiero po kilku minutach, kiedy to mamy do czynienia z „On the Wings of Destiny” i przede wszystkim z „Proclamation of Tragedy”, do którego został także nagrany teledysk. To jeden z mocniejszych punktów tego albumu. Mojego uwaga kieruje się tutaj najbardziej w kierunku świetnie grającej gitary, zarówno w motywie przewodnim, jak i w dalszej części utworu.

Kolejna pozycja ro „Hole in the Soul” i choć wypada pozytywnie to pozostaje w cieniu poprzedniego numeru. Lepiej wypada również kolejny na płycie „Pain No More” z chwytliwą wstawką pod koniec – „Everything is lost…”. Wysoki poziom nie opada, a wręcz przeciwnie – wzrasta. Dzieje się to wraz z kolejnym na tym LP kawałkiem. Mowa tutaj o „Exile”. To chyba mój faworyt jeśli chodzi o najnowsze dokonanie Serpentii. Nie tylko świetne partie wokalne, które z łatwością wbijają się w pamięć, ale również po raz kolejny bardzo dobra gra gitary.

Muszę przyznać, że właśnie po kompozycji zatytułowanej „Exile” muzyka zawarta na „The Day in the Year of Candles” zaczyna nieco nużyć. Nie mówię, że płyta robi się słaba, ale wszystkie najlepsze numery wydają się być już za nami, a do końca słyszymy te, która mogą się podobać, ale jakoś za bardzo nie „rozwalają” – przynajmniej mnie. Najpierw „Death is my Only Friend” i bardzo przyjemny początek w postaci „piszczącej” gitary. Ogólnie to dobry numer, choć nie jest w stanie zagrozić nietykalnej wręcz dla mnie trójki „Proclamation of Tragedy”, „Pain No More” i „Exile”.

Następnie otrzymujemy jeszcze trzy kompozycje. „Thorns from the Saviour’s Crown” oraz „For the All Reasons” wypadają po prostu nieźle, na szczęście kończący płytę „Psalm bezskrzydły” to już powrót do tej lepszej jakości. Nie usłyszymy już mocnego wokalu, lecz melorecytację w języku polskim (autorstwa uznanego aktora Krzysztofa Globisza), i do tego tradycyjnie bardzo ładną grę instrumentalną. W ten sposób kończy się „The Day in the Year of Candles”.

Ogólnie rzecz biorąc to dobra płyta, która ma lepsze i nieco gorsze momenty. Lubię taką muzykę i słucha się tego albumu przyjemnie. Jestem także przekonany, że fani zespołu mogą być tym wydawnictwem bardzo usatysfakcjonowani.

7/10

MUZYKA - Redrum - Veto (2010)

2012-01-04T14:06:00.004+01:00

Redrum. Nazwa zespołu, którego album miałem okazję w ostatnim czasie słuchać i oceniać była dla mnie pewną zagadką. Odpowiedź znalazłem w miejscu, do którego nasi biedni dziadkowie nigdy nie mięli dostępu – w Internecie. Odpowiedzi udzielił mi Miejski Słownik Slangu, który wytłumaczył, że Redrum to po prostu „morderstwo”. W jakim języku? Podleciało trochę łaciną, ale nic bardziej mylnego, gdyż mowa tutaj o języku angielskim. Redrum = Murder. Czy o to właśnie chodziło tej formacji? Pewności nie mam, ale moja ciekawość została wystarczająco zaspokojona.

Nie obyło się rzecz jasna bez wyszukania czegokolwiek na temat zespołu. W ten sposób wpadłem na ich stronę internetową, która zrobiła na mnie spore wrażenie. Niby nic szalonego się na niej nie dzieje, a jednak jej klimat jest naprawdę znakomity. Zwłaszcza późnym wieczorem – ze słuchawkami na uszach.

Muzyka jaką grają panowie z Redrum to najprościej rzecz ujmując alternative/progressive metal. Ciekawie wypadają tu wpływy innych zespołów. Słychać tu między innymi SOAD, Iron Maiden, czy The Black Dahlia Murder. Z drugiej strony zaś Jean Michel Jarre'a bądź też Clint Mansell.

Zespół powstał w roku 2001, więc trzeba było troszeczkę poczekać na ich nagrania. Mają na swoim koncie co prawda demówki, ale umówmy się, że to nie to samo co longplay. Mają jednak doświadczenie (supportowali choćby Kata, Comę, czy Huntera). Na ich płytę – „Veto” – składa się dziewięć kawałków plus bonus track o ulubionym tytule babki Kiepskiej – „Koziołek Matołek”.

Wszystko zaczyna się od „Pierwszych kropel deszczu” i już tutaj słychać, że teksty w muzyce Redrum odgrywają znaczącą rolę. Tak jest praktycznie do końca. Inną sprawą jest też to, iż w wielu numerach pojawia się motyw, który można wyróżnić, czyli coś czyniącego dany numer łatwym do zapamiętania. W numerze otwierającym, prócz ciekawego rozpoczęcia - dobrej partii instrumentalnej, pierwszych słów i przyjemnego rymu „placu-pałacu” – usłyszymy także mocny motyw: „brać, brać, zawsze chciałeś brać, brać – nic więcej!” Oczywiście moje słowa są tutaj bez znaczenia, ale po przesłuchaniu bardzo łatwo jest się w ów motyw „wkręcić”.

Nie będę opisywał kawałek po kawałku i wymieniał wszystkich motywy, które j przypadły mi do gustu w sposób szczególny, lecz najzwyczajniej zachęcam do zapoznania się z materiałem zespołu Redrum. To dawka dobrego metalu, i choć może nie jakoś wybitnie oryginalnego, to nie porównałbym specjalnie tej twórczości do innych kapel – przynajmniej śpiewających w naszym języku. Idealnym podsumowaniem tego krążka są dwa ostatnie (nie licząc koziołka) tracki, które są w mojej czołówce jeśli chodzi o ten album. Ósemka to kompozycja tytułowa, a ostatnią rzeczą na płycie jest „Jedno” z moim ulubionym tekstem. Całość ma słabsze momenty, ale ogólnie to dobra płyta i mam nadzieję, że o Redrum jeszcze usłyszę.

7,5/10

MUZYKA - Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

2012-01-03T16:27:00.003+01:00

Muszę przyznać, że jako wielki fan formacji Metallica, czekałem na "Lulu" z ogromnym zaciekawieniem. To nic, iż płyta nie była zapowiadana jako kolejny longplay tego zespołu lecz album nagrany wspólnie Lou Reedem. Dla mnie była to bardzo ważna premiera tego roku, a sam pomysł zrobienia czegoś nowego przez tak wspaniałych muzyków, był moim zdaniem jeszcze jednym powodem, dla którego na owe wydawnictwo warto było czekać. Niestety się myliłem.

Płyta "Lulu" określana jest przez samych muzyków jako hybryda dwóch światów - z jednej strony nowojorski król sceny avant-rockowej, z drugiej zaś wybitna potęga thrash metalu - została zainspirowana sztukami niemieckiego ekspresjonisty Franka Wedekinda. Tytuły owych sztuk to "Przebudzenie Wiosny" oraz "Puszka Pandory", a ich główną bohaterką jest upadła tancerka o imieniu Lulu.

Wydawnictwo zawierające dziesięć kompozycji zamkniętych w blisko dziewięćdziesięciu minutach zostało podzielone na dwie płyty. Po pierwszym przesłuchaniu całości pomyślałem, że nie zabiorę się za opisywanie poszczególnych fragmentów tego krążka, ale po lepszym zapoznaniu się z płytą nieco zmieniłem zdanie. W końcu to Metallica - zespół, dla którego warto poświęcić czas, choć w tym przypadku nie otrzymamy za ten czas nagrody, a wręcz przeciwnie - ogromny zawód.

Lou Reed stwierdził, że nie widzi w tym nic dziwnego, że on i Metallica połączyli swoje siły w celu nagrania wspólnej muzyki. Moje odczucia są jednak inne. Jestem szczerze zdziwiony i zadaję sobie pytanie: jak to możliwe, że tak wielki zespół pozwolił jednemu człowiekowi, tak bardzo zniszczyć swoją muzykę? Ale spokojnie i od początku.

"Musical Narrative". Kiedy przeczytałem te dwa słowa w stosunku do tej płyty, byłem nieco zmartwiony. Słyszałem dość dziwny singiel "The View" i pomyślałem, że taka narracja przez prawie półtorej godziny może męczyć niemiłosiernie. Z drugiej zaś strony wiedziałem jednak, że tak doświadczeni muzycy na pewno wymyślą coś, co musi zaintrygować - zwłaszcza biorąc pod uwagę czasy poszczególnych numerów. Moje myślenie było cholernie błędne.

Ciekawość sięgała zenitu, gdy po raz pierwszy odsłuchiwałem otwierający album "Brandenburg Gate". Minęły cztery minuty i ciekawość zamieniła się w potworne zażenowanie, gdyż opener tego krążka okazał się być wprost wstrętną rzeczą, która dla ludzkich uszu jest prawdziwym katem. Instrumentalnie jest po prostu słabo, ale to co robi Lou Reed woła o pomstę do nieba. Litości! Co ten facet wyprawia? "The View" wypada całkiem nieźle jeśli chodzi o Metę, jednak Lou wciąż robi swoje. Nadchodzi więc czas na nieco dłuższy "Pumping Blood", więc moje nadzieje związane z muzyczną rozkoszą były już nieco większe. Nie ma jednak mowy, iż Reed przerwie swoje gadanie, i choć Metallica wypada tutaj już naprawdę dobrze, to jęki tego gościa doprowadzają wciąż do szału. No i jak na złość nie ma mowy, aby przerwał. Partie czysto instrumentalne w zasadzie przez całą płytę nie istnieją. Każdy udany motyw gitarowy zagłuszają bezsprzecznie słabe i niepotrzebne zawody pewnego człowieka, którego imienia po tym albumie nie powinno się raczej wymawiać. W zasadzie Hammett także przechodzi obok tego krążka. Nie usłyszymy poza kilkoma udanymi riffami żadnych rewelacyjnych solówek, a głos Hetfielda pojawia się tak rzadko, iż nie jest w stanie ratować tego koszmaru. Dalej mamy "Mistress Dread" i " Iced Honey" i instrumentalnie wciąż bywa nieźle, ale jeden problem pozostaje - i tak jest już do końca płyty. Już podczas wspomnianego wcześniej "Pumping Blood" chce się głośno krzyknąć: "Lou, do cholery, ucisz się w końcu!" (to najdelikatniejsza wersja jaka przyszła mi do głowy). Ale Lou pozostaje nieugięty i do samego końca bezlitośnie zabija muzykę w sposób mistrzowski. Najbardziej szkoda takich chwil, jak kończący pierwszą część płyty "Cheat on Me". Instrumentalnie kapitalny. Hetfield też pojawia się w bardzo odpowiednim momencie i nawet biadolenie Reeda nie psuje numeru w stu procentach, ale niewątpliwie słychać, jak bardzo nie współgrają ze sobą dwa elementy hybrydy. W zasadzie od początku do końca można zauważyć tutaj pewnego rodzaju walkę między jednym a drugim głosem.

Druga część płyty zaczyna się tytułem idealnie pasującym do klimatu ogólnego płyty. Mowa o "Frustration". Łatwo mogę go porównać do tracków typu "Mistress Dread", czy "Iced honey" - instrumentalnie nieźle, a Lou robi tradycyjne "i tak będę gadał". Znacznie słabiej jest w kolejnym "Little Dog", który poziomem emocji sięga już po prostu dna, od którego potem odbija się najlepsza kompozycja na "Lulu" - "Dragon". Urok tkwi oczywiście w muzyce, która za to nie nadrobi żadnych braków w kończącym całość "Junior Dad". Dwadzieścia minut na najniższym poziomie w bardzo dobry sposób oddaje jakość tego wydawnictwa. Jedyny plus jest taki, że przez ostatnich kilka minut Lou jest już cicho, jednak panowie z Mety i tak nie kwapią się, aby to wykorzystać w jakiś sensowny sposób. Płyta się kończy.

Album ten powinien się raczej nazywać "LouLou". Reed ma ponoć wielu fanów, co mnie osobiście bardzo dziwi. Nie mogę po prostu słuchać jego głosu, którym katuje podczas całości trwania tego LP. Są tutaj naprawdę dobre momenty instrumentalne, które nieco podciągają ocenę łączną płyty, ale jako całość opisywane przeze mnie wydawnictwo irytuje, a z czasem już po prostu nudzi i usypia. Ogromny zawód. Lou Reed koncertowo załatwił ten album, ale i Metallica nie pozostaje tu bez winy.

3/10

MUZYKA - Apple Bells - Rzeka Dam (2011)

2012-01-02T19:04:00.002+01:00

Na początku lat 90 powstała w Kobiernicach formacja o nazwie Apple Bells. Wydaje się, że dość dawno, bo członkowie zespołu dziećmi już nie są, ale ich debiutancki projekt – śpiewogra pod tytułem „Rzeka Dam” jest jeszcze ciepły i świeży. Jest to album zawierający bardzo oryginalną muzykę i musze się przyznać do tego, iż potrzebowałem trochę czasu, aby melodie zawarte na tym krążku zaczęły do mnie docierać. Muzycznie jest tutaj bowiem różnie. Usłyszeć możemy fragmenty lekkie i melancholijne, aby za chwilę usłyszeć nieco mocniejsze rockowe partie. To jeszcze nic, bo obok jazzowego grania możemy doświadczyć nawet elementów hip-hopowych…

Właśnie warstwa muzyczna jest dla mnie jednym z plusów tego wydawnictwa, choć i tych lepszych momentów musiałem szukać za każdym razem wsłuchując się w ten album. Bo z „Rzeką Dam” jest właśnie tak, że zyskuje wraz z czasem, który na osłuchiwanie się z owym materiałem poświęcimy. Po pierwszym przesłuchaniu niewiele pamiętałem i, szczerze mówiąc, niewiele miałem ochotę pamiętać, lecz po kolejnych sesjach z Apple Bells było już znacznie lepiej. W każdym utworze szukałem czegoś ciekawego i w większości coś znalazłem. Ciężko mi teraz nawet znaleźć mojego faworyta, choć na początku był nim najdłuższy na płycie „Łan”, który otrzymujemy zaraz po krótkim otwarciu w postaci tytułu „Świt”. „Łan” trwa blisko dziewięć minut (dłużej niż „One” pewnego wielkiego zespołu) i możemy w nim usłyszeć zarówno łagodne fragmenty, jak i ciekawą, agresywną partię instrumentalną.

Na „Rzece Dam” możemy również usłyszeć ciekawe partie zagrane na saksofonie – duży plus. Świetnie się to sprawdza w „Taki jest świat”, który jest poprzedzony wprowadzeniem „Damy radę dojść w tym stanie”. Jest to mniej więcej środek albumu i tutaj zawarte są kompozycje, które należą do tych lepszych (moim zdaniem) momentów płyty. Dostaniemy bardzo udany „Sen” a potem przechodzący w utwór tytułowy „Pamiętnik” z hip-hopowym wokalem. Potem już tylko „Kamienie solne” oraz „Demon” i niecałe trzy kwadranse dobiegają końca.

„Rzeka Dam” tworzy w moim odczuciu nierozerwalną całość. To jak jeden długi utwór, gdzie jego niektóre poszczególne fragmenty w sposób niemal niezauważalny są ze sobą złączone. Jest to dobra całość, która może wzbudzać bardzo skrajne emocje. Dla jednych może być to rzecz wprost nudna a dla innych wyjątkowo ciekawa i poruszająca. Dla mnie jest to po prostu dobry album z ciekawymi tekstami, do którego na pewno jeszcze zdarzy mi się powrócić.

7,5/10

MUZYKA - Coma - Czerwony album (2011)

2012-01-01T19:44:00.004+01:00

01. Białe krowy
02. Na pół
03. La mala educacion
04. Angela
05. Deszczowa piosenka
06. Gwiazdozbiory
07. 0Rh+
08. W chorym sadzie
09. Woda leży pod powierzchnia
10. Rudy
11. Los cebula i krokodyle łzy
12. Jutro

Z niektórymi premierami muzycznymi jest tak, że trzeba na nie czekać i czekać, a wciąż nie wiadomo, kiedy artysta ujawni coś na temat danej płyty, oddalając tym samym owe wydawnictwo niczym wyrok wydany przez kata. Niektóre zespoły lubią jednak zaskoczyć i wydać płytę „z miejsca”. W przypadku nowego krążka Comy wszystko potoczyło się dość szybko, gdyż wszystkie informacje pojawiły się znienacka. W jeden dzień okazało się jaki jest tytuł nowego longplay’a (a w zasadzie jego brak), data premiery, kolor płyty – w tym przypadku jej bardzo istotny element. Do tego zespół od razu zaproponował nam swój nowy singiel, którym stał się utwór „Na pół”. Wielu fanów on przeraził, bo pomyśleli sobie, że wesoła i pozytywna Coma to chyba nie to, co powinno się znaleźć na nowej płycie łódzkiej formacji. Mnie się singiel spodobał, a obawy odnośnie nowego wydawnictwa, jak myślałem, okazały się bezpodstawne. Na „Czerwonym albumie” Coma prezentuje się z bardzo dobrej strony, a piosenka (nienawidzę tego terminu, ale w tym przypadku pasuje jak ulał) „Na pół” jest nie tylko najweselszą rzeczą na płycie, ale i również najsłabszą, co wcale nie ma na celu obrazić tego słodkiego singielka – raczej pochwalić całe wydawnictwo.

Moim zdaniem „Czerwony album” jest krążkiem łatwym w odbiorze. Nie traktuję tego ani jako zaletę, ani wadę. To po prostu fakt, który narzucił mi się przy okazji słuchania płyty już za pierwszym razem. Podczas słuchania „Hipertrofii” musiałem poświęcić sporo czasu, aby wyciągnąć z niej to, co najlepsze. Fenomen poprzedniego wydawnictwa odkryłem po wielu długich, wieczornych „bataliach”, konsumując kawałek po kawałku. Pokochałem ten album i nie mogłem się już doczekać następnego. Tymczasem panowie z Comy zrobili sobie ponad standardową przerwę między studyjnymi długograjami, serwując nam różnego rodzaju czasoumilacze, jak „Live”, „Symfonicznie”, czy „Excess”. Niektórzy stwierdzili, że był to rzut na kasę, ale według mnie były to ciekawe wydawnictwa, które zespół jeszcze bardziej pomogły wybić, choć najważniejsze, że bronią się samą muzyką, zawartą na ich tradycyjnych albumach. Wciąż nie byłem jednak pewien, czy w tym roku nowa Coma ujrzy światło dzienne, czy też stanie się nieco inaczej – niestety. Mój przyjaciel, który jest wielkim fanem zespołu zapewniał mnie jednak kilka miesięcy temu, że czytał newsy, iż płyta powstaje i w tym roku na rynku na pewno się pojawi. Ja jednak wolę pewne informacje i dopóki nie poznam tytułu, ani oficjalnie nie przeczytam o dacie premiery, staram się nie nakręcać. Tool też miał być w tym roku…

Wspomniałem w poprzednim akapicie o tym, że „Czerwona płyta” jest łatwa w odbiorze. Już po pierwszym przesłuchaniu tego albumu byłem zachwycony jej poziomem, a zdarza mi się to bardzo rzadko. Kolejne sesje z tym fenomenem tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że mam do czynienia z naprawdę świetną płytą, na której znajdę same konkretne numery. Przede wszystkim w kawałkach tkwi mega moc. Bas gra znakomicie (już na „Hipertrofii” był zresztą świetny), riffy miażdżą, perkusja wypada bezbłędnie, a Roguc z zaangażowaniem wyśpiewuje nam kolejną porcję swoich intrygujących tekstów.

Na płytę, której koncept stanowi absolutny brak konceptu (brzmi wybornie :D) składa się dwanaście kawałków. Za otwarcie posłuży nam utwór „Białe krowy”. Od początku jest moc i wysoki poziom, który będzie tylko rósł. Potem mamy singiel promujący („Na pół”), a następnie „La mala educacion”. Dobry riff i ciekawy tekst, ale jeszcze większa siła pojawi się w kolejnym tracku – „Angela”. Tekst, choć nie do końca poważny i głęboki („Penetrujące ręce wsunie pod sukienkę/Bez lęku język wetknie, złe intencje ma jak nic”), to staje się cholernie chwytliwy, zwłaszcza przy tak rewelacyjnej warstwie instrumentalnej. Kapitalnie wypada także potężny refren („Angela proszę cię nie idź z tym chłopcem na dno/On w oczach ma zło”).

Kiedy zobaczyłem tracklistę i pozycję piątą, pomyślałem sobie, że to może być ładna balladka. Nic z tego. „Deszczowa piosenka” to bardzo szybki i mocny kawałek z dobrym riffem. Potem jest wolniej, ale za to z nieprzeciętnym motywem gitarowym. Mowa o kompozycji zatytułowanej „Gwiazdozbiory”, poruszającej temat tandety, którą na co dzień możemy ujrzeć, choćby na ekranie naszych telewizorów („Fiknął w górze kozła jak małpa, baba z brodą wyje jak pies, chłopczyk wsadził rękę do gardła, wyślij na mnie swój esemes”/ „Gonię ogon, gonię ogon, gonię ogon tandety, niestety”). W ten sposób docieramy do połowy tego znakomitego albumu, a najlepsze smaki wciąż jeszcze przed nami, gdyż już za chwilę…

Kolejną „szóstkę” rozpoczyna nam najdłuższa na płycie kompozycja, czyli „0RH+”. Tym razem nie doświadczymy żadnego dziesięciominutowca, gdyż ten numer trwa zaledwie (jeśli tak można powiedzieć) ponad siedem minut. To jednak wspaniała rzecz, którą można podzielić na dwie części. Najpierw mamy wstęp z melorecytacją Roguckiego, a potem od słów „Kropla do kropli, koralowy sznur” utwór się rozkręca. Wspaniały klimat i piękny, cudowny finał („Chętnie utoczę sobie krwi”). Gdy po raz pierwszy usłyszałem ten numer byłem zachwycony, a już chwilę później musiałem zostać sponiewierany jeszcze bardziej. Wszystko za sprawą kolejnych tracków. Najpierw otrzymamy płytową „ósemkę”, czyli „W chorym sadzie” (chyba mój faworyt). Piękny początek i bardzo ładny- negatywny- tekst („Hej! Tu nie dzieje się nic dobrego. Od lat.”). Potem kompozycja świetnie się rozkręca nabierając mocy i odpowiedniego tempa. Finał po prostu rozrywa moje serce na strzępy. Piękny gitarowy motyw i Roguc powtarzający do końca numeru „Na wszelki wypadek postawię znak w powietrzu” z takimi emocjami, że przechodzą mnie ciarki, kiedy tego słucham. Absolutna rewelacja!

Emocje na chwilkę opadają, ale nie ma mowy o odpoczynku, gdyż za chwilę, po bodajże największej perle na „Czerwonej płycie”, pojawia się gromiący kawałek – „Woda leży pod powierzchnią”. Prosty, lecz cholernie chwytliwy i potężny refren dosłownie miażdży mnie i wbija w siedzenie, a skóra przy tym przeżywa kolejne dreszcze dostarczając przy tym sercu następnych przeżyć. Po trzech, absolutnie mistrzowskich, numerach nadszedł czas na dwa niewiele słabsze. „Rudy” oraz „Los cebula i krokodyle łzy”. Nie ma mowy o tym, aby nazwać je zapychaczami. Po prostu są na nieco niższym poziomie niż trzy poprzednie. Mimo wszystko wciąż Coma prezentuje się ze znakomitej strony. Na koniec kolejny z największych – „Jutro”. Jeden z najlepszych tekstów na płycie, fenomenalne motywy instrumentalne i cudowny refren („Lecz cóż gdyby nie wiersz/Mimo jego marnej trwałości…/Ile byłoby mnie?/Lub o ile by mniej?...”). Bezbłędne zakończenie.

Czekałem na nowy krążek Comy z dużym zaciekawieniem, ale nie był to priorytetowy album tego roku. Nie spodziewałem się czegoś tak fantastycznego, ale cieszę się, że zespół jest w tak wybornej formie i udźwignął ciężar ostatniej płyty, co łatwe na pewno nie było. Kapitalna płyta.

9/10

David Lynch – Crazy Clown Time (2011)

2011-11-15T09:20:00.003+01:00

1 Pinky's Dream (4:00)
2 Good Day Today (4:39)
3 So Glad (3:35)
4 Noah's Ark (4:54)
5 Football Game (4:20)
6 I Know (4:03)
7 Strange and Unproductive Thinking (7:29)
8 The Night Bell With Lightning (4:59)
9 Stone's Gone Up (5:21)
10 Crazy Clown Time (7:00)
11 These Are My Friends (4:58)
12 Speed Roadster (3:55)
13 Movin' On (4:14)
14 She Rise Up (5:16)

Całkowity czas: 66:03

David Lynch należy do grona najbardziej cenionych przeze mnie reżyserów od czasu, kiedy zachęcony soundtrackiem (z udziałem takich artystów i zespołów jak Marilyn Manson, Trent Reznor, Rammstein czy David Bowie) obejrzałem ”Zagubioną Autostradę”. Od dawna Lynch przejawiał również zainteresowanie muzyką, czego dowody znaleźć można na licznych ścieżkach dźwiękowych jego filmów a także udziale w różnych muzycznych przedsięwzięciach (chociażby album nagrany przez Dangermouse i Sparklehorse, na którym reżyser wokalnie udziela się w dwóch utworach).

”Crazy Clown Time” nie jest pierwszym albumem nagranym przez Lyncha. W przeszłości, poza wspomnianymi już ścieżkami dźwiękowymi, muzyczny talent reżysera mogliśmy poznać na rockowo-eksperymentalnej płycie ”Blue Bob” nagranej wspólnie z Johnem Neffem. Jakiej muzyki możemy spodziewać się tym razem? Wydany kilka miesięcy temu singiel, na którym zamieszczono dwa utwory: ”Good Day Today” oraz ”I Know” pozwalał przewidywać, że nowe wydawnictwo Lyncha wypełniać będzie muzyka elektroniczna z licznymi odniesieniami do trip hopu, muzyki eksperymentalnej i psychodelicznej.

Opis nowego albumu pozwolę sobie jednak zacząć nie od muzyki, ale od tego, co rzuca się w oczy jeszcze przed włożeniem krążka do odtwarzacza, a więc od okładki. Ta jest niestety bardzo nieudana, wygląda na wykonaną od niechcenie, w pośpiechu, o czym świadczy chociażby nijaka czcionka. Zachęcony mroczną, idealnie pasującą do muzyki okładką singla ”Good Day Today/I Know” liczyłem na coś więcej.

Pora przejść do najważniejszego aspektu nowego wydawnictwa – jego zawartości muzycznej. Zgodznie z oczekiwaniami rozbudzonymi przez wspomniany podwójny singiel, nowy album obfituje w rozmaite brzmienia elektroniczne, od rytmicznych, hipnotyzujących beatów, przez liczne dźwięki syntezatorowe aż po pobudzające wyobraźnię, mroczne tła. To również popis od dawna przejawianych przez artystę zainteresowań do eksperymentów z brzmieniem gitary i używania różnych przesterów a także jego charakterystycznego, wysokiego głosu, który mimo, że czasem spotyka się z krytyką, dodaje muzyce niepowtarzalnego, obłąkanego wydźwięku.

Trudno opisać każdy utwór z osobna, ponieważ wszystkie składają się na doskonale przemyślaną, często dość niepokojącą całość, która idealnie koresponduje z filmami Lyncha (co z resztą podkreśla wyreżyserowany przez niego teledysk do ”Good Day Today”). Można również wymienić wiele melodii, które pozostają w pamięci na długo, co niewątpliwie udowadnia talent Lyncha jako kompozytora.

Jedyny utwór, któremu należy się wyróżnienie to ”Strange and Unproductive Thinking”, w którym przetworzony głos Lyncha przez siedem i pół minuty recytuje dość interesujący skądinąd wiersz, czemu towarzyszy męczące, monotonne elektroniczne tło oraz prosty beat. Po przesłuchaniu tej, będącej najmniej udanym elementem albumu (nie licząc wspomnianej już okładki) kompozycji, zdziwiłem się, że trwała tak krótko, miałem wrażenie, że ciągnie się w nieskończoność, z każdą minutą bijąc wszelkie rekordy w dziedzinie zamęczenia słuchacza.

Trudno jednoznacznie zidentyfikować inspiracje Lyncha oraz porównać album z czymkolwiek innym. Czasem słychać dźwięki kojarzące się z twórczością Laurie Anderson, szczególnie z czasów ”Big Science” (”Stone’s Gone Up”), innym razem natrafić można na brzmienia typowe dla Moby’ego (co nie dziwi biorąc pod uwagę przyjaźń obu artystów, oraz fakt, że wielokrotnie wspólnie jamowali).

David Lynch udowodnił po raz kolejny, że poza filmem i malarstwem ma wiele do powiedzenia również w muzyce. ”Crazy Clown Time” to album bardzo udany, który hipnotyzuje i uzależnia niczym narkotyk, będąc jednocześnie jednym z najciekawszych wydawnictw tego roku.

Ocena: 8,5/10

MUZYKA - Lunatic Soul: Impressions (2011)

2011-10-19T17:55:00.000+02:00

1. Impression I (5:28)

2. Impression II (4:04)

3. Impression III (7:02)

4. Impression IV (3:57)

5. Impression V (5:01)

6. Impression VI (7:33)

7. Impression VII (3:13)

8. Impression VIII (4:23)

9. Gravestone Hill (remix) (3:51)

10. Summerland (4:26)

Mariusz Duda zaskoczył mnie i przyznam to od razu, bez najmniejszych podchodów lub zbędnych w tym przypadku pseudonatchnionych wprowadzeń. O planach wydania swego rodzaju suplementu do czarno-białej dylogii Lunatic Soul dowiedziałem się zaledwie kilka tygodni temu. Przeczytałem notatką prasową, zobaczyłem spis utworów i delikatnie się skrzywiłem, stwierdzając w myślach, że ktoś tu odcina kupony, ryzykuje nadszarpnięciem wysokiego statusu wydawnictw spod tej marki. Jak bardzo przeze mnie cenionych - wie każdy, kto pamięta jeszcze dwuczęściową "recenzję" Lunatic Soul. Pamiętał też najwyraźniej Zarząd, bo to mnie przypadnie zaszczyt wytłumaczenia wszem i wobec, dlaczego NALEŻY się "Impressions" zainteresować.

Żyję. Choć życiem tego nazwać nie mogę. Istnieję. Myślę i pamiętam. Roztrząsam to, co było, decyzje, które mnie tutaj zaprowadziły. Pamiętam białą procesję, pamiętam Czarną Rzekę i mój wybór: teoretycznie proste słowa, jakie wypowiedziałem stojąc na tej barce. Ileż czasu minęło? Ile lat już tutaj przebywam? Czy "lata" wciąż mnie obowiązują? Nie wiem, nie wiem niczego.

Osiem niezatytułowanych kompozycji (w recenzji pomijam dwa bonusowe remiksy starych utworów - nie grzeją). Rzeczy powstałe w Mariuszowej głowie podczas tworzenia historii zagubionej w zaświatach duszy. Album, który początkowo pewnie każdy potraktuje jak zbiór odrzutów i ciekawostkę dla fanów. A tutaj taka figa z makiem! Owszem, utwory są instrumentalne (choć zawodzenie Dudy wciąż się tu i ówdzie, całkiem zgrabnie zresztą, przewija) i układają w czterdziestominuty kolaż dźwięków bliższy ścieżce dźwiękowej niż rzeczywistemu albumowi długogrającemu, jednak tutaj zaczyna się główny problem. To dwie płytki Lunatic Soul stanowiły swoisty soundtrack do filmu z pogranicza twórczości Davida Lyncha i scenarzystów pierwszych części serii "Silent Hill". Jak to więc? Ot, po prostu - dostajemy ścieżkę dźwiękową do ścieżki dźwiękowej. Live with it. Różniącą się od pierwowzoru bodaj tylko większą sympatią dla szeroko rozumianej elektroniki - i gitary zarzępolą, i beat poplumka w transowy sposób, lecz do not fear, ortodoksyjni progrockowcy - wszystko w granicach zdrowego rozsądku, z niebywałym wyczuciem i potwierdzanym wielokrotnie smakiem.

Przypomnij sobie moment, w którym żegnałeś się z kimś Ci bliskim. Zobacz raz jeszcze młodszą wersję siebie, pochylającą się w milczeniu nad zasmuconym człowiekiem. Poczuj gasnące ciepło jego rąk. Usłysz raz jeszcze tak gorzkie słowa: "Boję się".

A teraz pomyśl, że tym człowiekiem będziesz niebawem Ty.

Piękne wrażenia pozostawiają te "Impressions", zaprawdę. Od delikatnej niepewności, poprzez sentymentalny uśmiech, ciekawość, zadowolenie, respekt, duszność serca, po najprawdziwsze ciarki na plecach. Wiadomo, jak to jest z albumami instrumentalnymi - potrafią wysuszyć odbiorcę, przedłużyć w jego mniemaniu ostatnie minuty do granic ludzkiej wytrzymałości. Mariusz uniknął tego (jakże przecież łatwego do popełnienia!) błędu. Kolejna podróż z Lunatic Soul najzwyczajniej w świecie ciekawi. Nie chcę zatrzymywać, nie chcę przestawać. Chcę tkwić w tym świecie, oddychać jego psychodelicznym powietrzem. Raz jeszcze wzruszyć się finałem "szóstki", uśmiechnąć podczas "czwórki", wyobrazić niesamowity teledysk "piątki" lub krajobraz, który maluje się przy słuchaniu "dwójki"; słowem - posłuchać ponownie.

Dlaczego wciąż istniejesz? Przecież umarłeś. Umarłeś tak wiele lat temu! Pamiętają Cię tam, na tamtym, jakże rychło opuszczonym przez Ciebie świecie. Istniejesz dlatego, że wciąż o Tobie pamiętają? Czy pamiętają tylko dlatego, że Ty nie chcesz pogodzić się z całkowitym zniknięciem w odmętach czasu?

Będzie się Wam mówiło, moi drodzy, że "Impressions" nie należy słuchać bez znajomości czarno-białej twórczości Lunatic Soul i będą to słowa pełne racji. Ja również nie polecam zaczynać tej (jak i jakiejkolwiek innej) wędrówki od końca. Jeżeli wciąż tego nie zrobiłeś, masz ostatnią okazję poznać tajemniczy świat solowej działalności lidera Riverside, bowiem tym zaskakującym wydawnictwem zamknął on kolejną trylogię (kolejną po trzech pierwszych długograjach Riverside). Tym samym stworzył naprawdę silną markę. Potwierdził, że Lunatic Soul jest równie istotne jak matczyny zespół. Owszem, mniej znany i bardziej "ekskluzywny", ale wciąż szaleńczo intrygujący. Pyszny krążek, który (zapewne) wbrew wielu przyszłym, mniej pochlebnym (gdyż rodzącym się z wiary, że to małowartościowy zestaw odrzutów) opiniom w Sieci i z całym przekonaniem polecam.

Wciąż pamiętam. To mnie trzyma, to moja kara, brzemię, niewidzialny krzyż, do którego sam się przybiłem. I nie chcę nigdy zapomnieć...

Ocena: 8/10

MUZYKA - Rise to Remain - City of Vultures [2011]

2011-10-16T18:28:00.000+02:00

1. Intro 0:51
2. The Serpent 3:36
3. This Day Is Mine 3:19
4. City Of Vultures 4:59
5. Talking In Whispers 4:07
6. God Can Bleed 3:46
7. Power Through Fear 3:51
8. Nothing Left 3:05
9. We Will Last Forever 4:14
10. Illusions 4:07
11. Roads 4:18

12. Bridges Will Burn 5:08

Całkowity czas: 45:21

   Po dłuższej nieobecności postanowiłem zrecenzować debiutancki album Brytyjczyków z Rise to Remain noszący nazwę ''City of Vultures'', który znam już niemal na pamięć. Co jednak wyróżnia RtR na tle pozostałych debiutujących zespołów tego typu? Na pewno nie muzyka - przecież każdy lepiej lub gorzej może grać melodyjny metalcore. Mianowicie, chodzi o to, że wokalista i frontman zespołu Austin Dickinson, jest synem legendarnego już w świecie metalowym Bruce'a, który już niemal od 3 dekad przewodzi Żelaznej Dziewicy. Można więc pomyśleć, że chłopak na wejściu ma fory z powodu tatusia. A może jest właśnie na odwrót i od zespołu oczekuje się czegoś ekstra, skoro frontman ma ojca takiego kalibru? Dziś, już ponad miesiąc po premierze longplay'a, można się tylko zastanawiać, czy ''Miasto Sępów'', choć jego premiera nie była nie wiadomo jak ważna, dołożyło swoje ''3 grosze'' wkładu w rozwój gatunku i na ile były one poważne. Od razu we wstępie uchylę rąbka tajemnicy i napiszę tylko, że owe drobniaki na pewno włożyło, a skalę ich powagi określić już musimy sami.

   Zanim skupię się na zawartości ''CoV'', mam krótki komunikat do osób, które spodziewają się, że płyta soczyście ''urywa tyłek'' pod względem mocy - otóż nie doświadczycie tego moi drodzy. Zamiast tego dostaniecie masę świetnych melodii, niesamowitych refrenów i całkiem pokaźną ilość dobrych riffów. Zacznę może od intra, które jest zupełnie niepotrzebne i nieudane - dźwięki hałasującego miasta, które z wolna zamieniają się w melodię - szkoda na nie czasu, lepiej od razu przejść do konkretów. A takie dostajemy od razu - ''The Serpent'', to jeden z tych przebłysków z ''mocą''. Zadziorny początek, po którym władzę przejmuje już trochę spokojniejsze przejście do refrenu, no i sam chorus - lekkość i chwytliwość, bez żadnych zastrzeżeń. I tak w zasadzie jest przez cały kawałek, z wyjątkiem przejścia, ale to nic złego. Utwór jest po prostu świetny. Służy też jako dobry przykład wokali Austina - dość ciekawego growlu, jak i lżejszych, miejscami wręcz post-hardcore'owych wokali. Tu też nie zauważam zgrzytów - słucha się tego naprawdę przyjemnie. ''The Day Is Mine'' idealnie nadaje się na singiel. Lekki, przyjemny, z radiowym refrenem i niemęczącą solówką. Kolejna mocna pozycja na krążku. Po nim natrafimy na kawałek tytułowy. I tu przychodzi nieznaczny zawód - owszem, jest dość ciekawie, miły refren, choć niespecjalnie zapadający w pamięć i dobry riff, ale jako utwór tytułowy pozostawia ogólny niedosyt. Wielki plus za przejście z solówką - naprawdę udany zabieg. Następny ''Talking In Whispers'' z powodzeniem moglibyśmy puszczać na każdej imprezie, gdzie nie znajdziemy ludzi, którzy choć trochę boją się muzyki gitarowej. Od początku do końca lekki, z niesamowicie ładnym refrenem i udaną solówką - kolejny kandydat na singla. Przyszła kolej na mojego ulubieńca, którym jest ''God Can Bleed''. Ten kawałek powinien być podręcznikowym przykładem dla innych zespołów jak stworzyć płytowego ''killera''. Moc wpisana w genialny, choć typowy riff, refren który masz ochotę puścić paręnaście razy z rzędu i świetna solówka z tej wyższej półki - brawa dla gitarzystów (ogólnie za linię melodyczną utworu). Coś niesamowitego, chylę czoła. Tym sposobem jesteśmy już na półmetku płyty, ale to nie znaczy, że druga połowa będzie gorsza, trzyma praktycznie ten sam poziom, co można zauważyć już od kawałka który ją rozpoczyna - ''Power Through Fear''. Jest dosyć mroczniejszy od innych, jednak wcale nie gorszy o czym przekonamy się dzięki dobrej linii melodycznej oraz tradycyjnie udanej solówce i refrenie. Kolejny to najkrótszy na płycie singiel promujący ''Miasto Sępów'', czyli ''Nothing Left''. Kolejny przykład tego, że panowie wiedzą jak tworzyć zapadające w pamięć melodie, solówki i refreny. Ten z ''Nothing Left'' podśpiewywałem chyba przez cały tydzień. ''We Will Last Forever'' przywodzi na myśl stare pop-punkowe hity z refrenami ociekającymi młodzieńczym patosem. I tak właśnie jest, ale to nic złego. Na uwagę zasługuje szczególnie końcówka utworu - jest naprawdę bardzo ładna. Kolejny ''Illusions'', choć miły dla ucha, niczym się nie wyróżnia. Nie jest złym utworem, ale jakoś często do niego nie wracam. Przyszła kolej na jedyną balladę na ''CoV'', czyli ''Roads'', która muszę przyznać wypadła bardzo dobrze. Spokojniesza, z przejmującym refrenem i nezgorszym tesktem, ciekawie odstaje od reszty utworów. Tym sposobem doszliśmy do zamykacza płyty, znanego już z wcześniejszej EP'ki zespołu, a mowa tu o ''Bridges Will Burn''. Moim zdaniem jest w ogóle niepotrzebny. Nie o to chodzi, że mi się nie podoba, jest całkiem dobry, ale skoro pojawił się już na EP'ce to nie rozumiem czemu wsadzać go jeszcze na płytę. Może w charakterze zapychacza - w końcu jest najdłuższy na płycie, bo trwa lekko ponad 5 minut. Przecież ładniej wygląda, jeśli płyta trwa 45, a nie tylko 40 minut, jak większość w swoim gatunku. A może nie o to chodzi? Może panowie tak lubią ten kawałek, że bez niego by się nie obeszli tworząc ''Miasto Sępów''? Tak czy inaczej - dla mnie jest zupełnie niepotrzebny.

   Cóż mogę napisać w podsumowaniu, żeby już nie przedłużać? Może polecę starą śpiewką. Myślę, że debiut Rise to Remain to rzecz naprawdę godna uwagi i pozycja obowiązkowa dla fanów tego typu muzyki. Jeśli jeszcze nie miałeś okazji usłyszeć ''City of Vultures'' lub po prostu nie chciałeś tego robić, koniecznie musisz to zmienić, chociażby po to, żeby samemu wyrobić sobie opinię o muzyce stworzonej przez tych obiecujących debiutantów. Sądzę iż ich ''3 gorsze'' ze wstepu na pewno wniosły lekki powiew świeżości, który odkurzył zakurzoną półkę z napisem ''melodyjny metalcore'' i wróżę chłopakom dość spory sukces, niecierpliwie oczekując ich kolejnych dokonań. Polecam potrójnie!

Moja ocena : 8,5/10

ANIME - Michiko & Hatchin (2008)

2011-10-13T19:26:00.004+02:00

Liczba odcinków: 22

Czas trwania: 23 minuty (jeden epizod)

Od czasu do czasu każdy nabiera chęci na próbę konfrontacji z tego typu serią, z "anime drogi" (skoro termin ten z powodzeniem stosuje się w słownictwie filmowym, dlaczego nie mielibyśmy używać go i na tym poletku?). Z historią wielkiej wędrówki, podczas której poznamy niezliczone zastępy bohaterów, sytuacji, miejsc, nastrojów, filozofii i czego tam tylko nasze łapczywe umysły zapragną. Miszmaszem zarówno na poziomie treściowym, jak i gatunkowym, niedającym się wrzucić do jakiejś szufladki. Niektórzy od lat podróżują (zbierze mi się za ten tytuł w takim kontekście) z mającym trwać o dzień dłużej niż świat "One Piece", inni sięgają wtedy po dzieła pana Watanabe: "Cowboy Bebop" lub "Samurai Champloo" - moje własne synonimy pojęcia "anime drogi" (choć być może słowo "poszukiwań" byłoby bardziej na miejscu?). I to właśnie do nich należy porównywać omawiane dzisiaj "Michiko & Hatchin", z nimi wrzucić na jeden ring. Od razu pragnę zaznaczyć, że anime wyjdzie z tego starcia bez całkowitego poniżenia i wybitych w pień zębów.

Hana Morenos wychowywana jest przez rodzinę zastępczą, gdzie traktuje się ją bardziej jak prywatną sprzątaczkę i zabawkę do maltretowania niż równorzędnego członka rodziny. Marzy, rzecz wiadoma, o innym życiu. I to właśnie los brutalnie zrzuca na jej drogę - podczas typowego obiadku, w iście tarantinowskim stylu, do jej mieszkania "zawita" Michiko Malandro, ścigana przez policję w całym kraju uciekinierka z więzienia, która twierdzi, iż nie tylko znała uznanego za zmarłego ojca dziewczynki, ale i jest pewna, że on wciąż żyje, ma się dobrze i tylko czeka na poznanie własnej córki. Chcąc nie chcąc, Hana wyrusza z szaloną kobietą w wielką podróż, podczas której zrozumie, że nie zawsze szukamy właśnie tego, co chcemy odnaleźć.

Brzmi jak promocyjne hasełko z odwrotu opakowania DVD, czyż nie? Niemniej taka jest prawda i to uświadamiamy sobie wraz z bohaterką przy seansie "Michiko & Hatchin". Przez dwadzieścia dwa epizody serii przemierzymy wzdłuż całą tę fikcyjnymi nićmi szytą Brazylię i zwiedzimy wiele miejsc, w których bynajmniej nie złotymi zgłoskami zapisał się Hiroshi Morenos, domniemany ojciec młodocianej bohaterki. Jego tajemnicza osoba (oraz dwójka szwarccharakterów) stanowi jedyną klamrę zróżnicowanych klimatycznie i gatunkowo odcinków, pozwalając twórcom na danie upustu wyobraźni i stworzenie wielu życiowych dramatów, w które wkroczą na chwilkę tytułowe dziewczyny. Nie będą to historie na wyraz głębokie (za taki uważam wyłącznie wątek główny) i niektórych wymęczą. Do takich osób zalicza się autor recenzji, któremu przebicie się przez kilka środkowych epizodów przyszło z pewnym problemem. Nagrodą za cierpliwość jest rewelacyjny i poruszający ostatni akt (pięć odcinków, skupionych już wyłącznie na postaciach pierwszoplanowych). Inni, wręcz przeciwnie, poczują się w tych krótkich historyjkach niczym fan poezji w nowym tomiku ukochanego artysty i będą je odpowiednio dozować, starając się wyciągnąć jak najwięcej emocji.

W trakcie recenzji padło już nawiązanie do Quentina Tarantino. "Michiko & Hatchin" z twórczości niewyżytego Amerykanina czerpie pełnymi garściami. W anime absolutnie nierealne, mające głęboko w poważaniu wszelkie prawa fizyki sceny oraz świadomy własnego charakteru kicz przeplatają się z rozważaniami na odwieczne tematy człowieczeństwa i chwytającymi za serce widokówkami (zakończenie wątku Shinsuke powoduje dreszcze na karku), a cała ta przedziwna mikstura w ogóle nie odrzuca, ba!, zupełnie nie dziwi. Wisienką na torcie jest gorąca pseudo-Brazylia, w której rozgrywa się akcja serii - realia dla przeciętnego Europejczyka bardziej niecodzienne niż wszechświat z "Gwiezdnych wojen", festiwal cudaczności, biedy, bazarów i okrucieństwa. Na dłuższą metę nawet odpychające - nikt nie potrafiłby się pogodzić z mającymi tutaj miejsce wydarzeniami.

Oprawa anime teoretycznie stoi na przyzwoitym poziomie. Intryguje głównie ścieżka dźwiękowa, której zadaniem jest podkreślanie opisywanej przed chwilą mieszaniny. Łatwo więc zgadnąć, że jest niesamowicie eklektyczna, nie bierze jeńców i nie straszne jej jakiekolwiek klimaty (audiofile na pewno znajdą tutaj coś dla siebie). Nie mogę niestety tego samego napisać o kresce (pogarszającą się wraz z akcją serii) i animacji (raz w porządku, raz syndrom "kija w tyłku"). Być może zabrakło funduszy?

Z ocenieniem "Michiko & Hatchin" miałem ogromny problem. Anime, choć zbudowane na podobnych schematach, co jego duchowi poprzednicy spod ręki pana Watanabe, jest wyjątkowo oryginalne, wyróżnia się wykręconym jak świński ogonek światem przedstawionym, pięknymi krajobrazami i naturą wolno mówiącego mędrca ze Wschodu, jednak w pewnym momencie tak nietypowe danie może spowodować lekką niestrawność. U kogo? U osób, które oczekują zwartej historii, jakiejś intrygi lub po prostu chcą dać się porwać. I do pewnego momentu sam nie mogłem się z tym pogodzić, jednak - jak już wcześniej wspominałem - im dalej zajdziemy, tym bardziej zechcemy wytrzymać do końca, a ostatnie odcinki najpewniej oglądniemy jednym tchem. Wcześniejsze porównanie idealnie pasuje do podsumowania tej serii - jeżeli typowe anime jest jak proza, której nie potrafimy przerwać poznawać, tak "Michiko & Hatchin" to tom poezji, spokojne, wielowarstwowe dzieło nie dla wszystkich.

Ocena: 7/10

MUZYKA - Oranssi Pazuzu: Muukalainen Puhuu (2009)

2011-10-10T20:21:00.001+02:00

1. Korppi (05:31)
2. Danjon Nolla (03:43)
3. Kangastus 1968 (04:00)
4. Suuri Pää Taivaasta (06:57)
5. Myöhempien Aikojen Pyhien Teatterin Rukoilijasirkka (03:41)
6. Dub Kuolleen Porton Muistolle (08:12)
7. Muukalainen Puhuu (03:42)
8. Kerettiläinen Vuohi (08:49)

Całkowity czas: 44:35

Black metal to gatunek dość hermetyczny, w obrębie którego nieliczni próbują eksperymentować. Ta sztuka udaje się Finom z Oranssi Pazuzu. Ich jedyny jak dotąd album przepełniony jest muzyką jednocześnie chłodną i przestrzenną. Idealnie obrazuje to okładka, ukazująca kosmonautę na tle bezkresnej, zimnej pustki.

Finowie w mistrzowski sposób urozmaicają surowość black metalu nietypowymi brzmieniami gitar kojarzącymi się raczej z post- czy space-rockiem. Nie obca jest im również przestrzenna elektronika, która wędruje nieraz przekształcić się w psychodeliczne, zakręcone rejony. Już w pierwszym na płycie ”Korppi” słychać w tle organy hammonda, których ciepłe brzmienie kontrastuje z pełnymi chłodu dźwiękami generowanymi przez gitary oraz typowym dla black metalu krzykiem/wyciem/charkotem. W pewnym momencie brzmienie organów ustępuje miejsca przywodzącemu na myśl stare horrory thereminowi. Gitara rodem ze spaghetti-westernu wprowadza kolejny zupełnie nieoczekiwany zwrot akcji, szczególnie kiedy w tle pojawiają się zgrzyty rodem z rocka industrialnego.

Takie niespodzianki czekają nas w każdej kompozycji. Oranssi pazuzu potrafi zaskoczyć na przykład black metalową balladą, która od strony instrumentalnej mogłaby być ozdobą filmu noir (”Kangastus 1968”) czy pięknym post-rockowym dialogiem gitar i klawiszy (Dub Kuolleen Porton Muistolle). Każda kompozycja ma w sobie coś niespodziewanego, często żeby zauważyć te detale trzeba poświęcić albumowi co najmniej kilka przesłuchań.

Dodatkową atrakcją jest również fakt, że wszystkie teksty napisane są w języku fińskim, co z jednej strony wprowadza do muzyki zespołu jakąś ”egzotykę”, z drugiej strony uniemożliwia zrozumienie ich osobom, które tym językiem nie władają.

Muukalainen Puhuu to jedna z najlepszych pozycji z gatunku eksperymentalnego black metalu. Finom udaje się połączyć chłód i surowość typowe dla tej muzyki z zupełnie nieoczekiwanymi dźwiękami, które pozornie nie powinny pasować do tej odmiany ciężkiego grania. A jednak Oranssi Pazuzu są w stanie przygotować mieszankę, która uzależnia i hipnotyzuje.

Ocena: 10/10

MUZYKA - Pain of Salvation: Road Salt Two (2011)

2011-10-06T17:55:00.000+02:00

1. Road Salt Theme (0:45)

2. Softly She Cries (4:15)

3. Conditioned (4:15)

4. Healing Now (4:29)

5. To the Shoreline (3:03)

6. Eleven (6:55)

7. 1979 (2:53)

8. The Deeper Cut (6:10)

9. Mortar Grind (5:46)

10. Through the Distance (2:56)

11. The Physics of Gridlock (8:43)

12. End Credits (3:25)

Całkowity czas: 53:35

Ależ ciągnęła się ta cała historia z dylogią "Road Salt". Najpierw fani Pain of Salvation dostali wydawnictwo EP ("Linoleum"), mającego stanowić mały przedsmak pierwszego podwójnego albumu Szwedów, który kilka miesięcy później zaliczył wielkie przepołowienie. "Road Salt One" zamieszał na wszystkich forach, jednych w sobie rozkochał, drugich przyprawił o niestrawność. Jego kontynuacja miała wyjść zaledwie kilka miesięcy później, ale "ktoś tam" się rozmyślił i niemal półtora roku przyszło nam czekać na "czarny album", alternatywnie zatytułowany "Ebony". Przygoda z tym wcieleniem ekipy Daniela Gildenlöwa (znöwu...) trwała, jak by nie patrzeć, grubo ponad trzy lata. Zanim zespół, zgodnie ze swoim zwyczajem, odejdzie w zupełnie inny świat i po raz enty wywoła dziesiątki kłótni, przyjdzie nam posłuchać... no właśnie, czego? Pierwszego w historii bandu odcinania kuponów czy kolejnego emocjonującego tworu Gildenlöwskiej fantazji?

"Road Salt Two" jest kontynuacją nie tylko wątków fabularnych poprzednika (nie odważę się ich publicznie interpretować, historia jest pocięta, wielowarstwowa i ciężka do ogarnięcia, niemniej opowiada o miłości. A przynajmniej ciemnej, patologicznej stronie tego uczucia), ale i charakterystycznego brzmienia "lat siedemdziesiątych na sterydach". O wiele mniej jednak tutaj blues rocka i humorystycznych elementów (następcy "Sleeping Under the Stars" nie uświadczymy, chlip*), całej tej karuzeli gatunków i stylistycznych mikstur. Chłopaki stawiają na większą spójność materiału. Taką zapewniają psychodeliczne klawisze (które de facto przywodzą na myśl czarno-białe filmy o inwazji kosmitów w kartonowych stateczkach) podkreślające te mocniejsze kompozycje ("Softly She Cries", "Eleven", "Conditioned", znane z EPki "Mortar Grind") oraz piękne partie pianina w powracających z ogromnym hukiem "bólozbawiennych" balladach. "Through the Distance" i "1979" spokojnie mogłyby rywalizować z łamaczami romantycznych serduszek z "Remedy Lane". Fani głosu Daniela mogą w oczekiwaniu na paczkę już szykować chusteczki! Prawy sierpowy w Twoją szczękę wymierzy z pewnością przepełniony folkowym szaleństwem "Healing Now" oraz francuskie zakończenie "The Physics of Gridlock" (paniom, co ciekawe, nie przypada szczególnie do gustu). Ciekawym pomysłem okazało się także zastosowanie orkiestralnych klamer, pozwalających uwierzyć, że poznajemy naprawdę poważną historię.

Daniel Gildenlöw! Ktöś myślał, że pozostawimy tylko jedno zdanie na temat najbardziej niezwykłego głösu współczesnej muzyki progresywnej? Wydaje mi się, że ulubieniec damskiej części publiczności nie zdobywa już iście himalajskich szczytów, co było bodaj największym plusem poprzedniego krążka. Niemniej wciąż chwyta słuchacza za baczki i szarpie nimi we wszystkie strony: rewelacyjny krzyk w "Mortar Grind", psychodeliczny śpiew w wyciszeniu "Softly She Cries", wysokie niczym nasza krajowa stopa bezrobocia tonacja "Healing Now" lub "Eleven", to wszystko "robi" aż miło. Aż chciałoby się, żeby ten człowiek był choć w połowie tak pracowity jak Steven Wilson!

"Road Salt Two" poznawałem z olbrzymią przyjemnością (być może opinia fana poprzedniego krążka nie będzie wystarczająco obiektywna, ale z drugiej strony... czy należy łączyć słowa "recenzja" i "obiektywizm"?). Każde następne przesłuchanie pozwalało mi pozbyć się kolejnych garści wątpliwości i błędnego uprzedzenia do albumu, wywołanego tymi wszystkimi zagmatwaniami w temacie daty premiery. Za którymś razem utworzyłem usta, złapałem się za głowę, wyrwałem jedną z ostatnich kępek włosów, zrobiłem fikołka do tyłu i zrozumiałem, że lubię wszystkie utwory. Tak po prostu. Albumu szybko nie odstawię na półkę, będzie jeszcze długo gościł w paszczy mojego domowego audiopotwora. Czego życzę także Tobie, drogi Czytelniku!

Głośni? Jak zawsze!
Szaleni? Ktoś śmiał wątpić?
Intrygujący? Niczym serial "Zagubieni"!
Kontrowersyjni? Nieco mniej.
Odkrywczy? Tym razem z pewnością nie.
Ale i tak uzależniający jak LSD

Ocena: 8/10

* Album do kupienia jest także w wersji wydłużonej o dwie kompozycje: "Of Salt" i "Break Darling Break", który to przecież tytuł nawiązuje do tekstu "Sleeping Under the Stars" - jest zatem nadzieja! Za kilka dni mam nadzieję się o tym przekonać. Bonusy według Pain of Salvation są zawsze równie pyszne jak danie główne, więc jeżeli wciąż nie kupiłeś albumu, przemyśl dopłacenie tych kilku złotych za dodatkową porcję emocji. Nie będziesz żałować.

MUZYKA - Chelsea Wolf: Ἀποκάλυψις (Apokalipsis) (2011)

2011-09-30T09:35:00.003+02:00

01. Primal / Carnal (0:24)
02. Mer (3:43)
03. Tracks (Tall Bodies) (3:56)
04. Demons (3:14)
05. The Wasteland (4:03)
06. Moses (4:07)
07. Friedrichshain (2:47)
08. Pale On Pale (7:12)
09. To The Forest, Towards The Sea (2:44)
10. Movie Screen (5:35)

Całkowity czas: 37:45

Chelsea Wolf to projekt amerykańskiej wokalistki wepchniętej do dość ogólnej szuflady z napisem ”singer-songwriter”. Album ”Apokalipsis” jest wszystkim tym, czego nie spodziewałem się po artyście przypisanym do tego gatunku.

Już pełniący rolę krótkiego wprowadzenia ”Primal/Carnal”, składający się z mrożących krew w żyłach, szalonych krzyków, szeptów i skowytów, zapowiada coś zupełnie innego. W ”Mer” oraz ”Tracks (Tall Bodies)” na pierwszym planie słychać co prawda senne, lekkie dźwięki gitary i takiż głos Chelsea, a jednak w tle można doszukać się nawiązań do muzyki psychodelicznej. Diabeł tkwi więc w szczegółach. Zdarzają się, oczywiście, odstępstwa od sennych dźwięków. ”Demons” to napędzany rytmicznym bębnieniem rockowy utwór z przesterowaną partią gitary i szalonym, zniekształconym śpiewem, który może kojarzyć się z The Kills. Bardzo ciekawy jest ”Moses”, w którym zespół przechodzi od psychodelicznej ballady do bardziej melodyjnego grania. W ”Pale on Pale” doskonale kontrastują ze sobą spokojne i jazgotliwe partie gitar. Niesamowicie brzmi również śpiew, który raz hipnotyzuje brzmieniem przypominającym Björk, innym razem powoduje szybsze bicie serca krzykiem w stylu Diamandy Galas. ”To the Forest, Towards the Sea” idealnie sprawdziłby się z kolei jako ścieżka dźwiękowa filmu w stylu ”Antychrysta” Larsa Von Triera. Zamykający album ”Movie Screen” to wokalne nawiązanie do Lisy Gerrard, Meredith Monk oraz ponownie do Björk. W tle słychać natomiast orientalnie brzmiącą gitarę oraz spokojną pracę sekcji rytmicznej. Niesamowite wrażenie robi również szalona gitarowa solówka czy raczej improwizacja, którą słychać w drugiej połowie kompozycji.

”Apokalipsis” to jedna z najlepszych płyt z muzyką eksperymentalną, jakie miałem okazję usłyszeć w tym roku. Jej największą zaletą jest doskonała równowaga pomiędzy cięższymi, rockowymi kompozycjami a sennymi balladami ubarwionymi nawiązaniami do muzyki psychodelicznej.

Ocena: 9/10

MUZYKA - Steven Wilson: Grace for Drowning (2011)

2011-09-29T22:11:00.000+02:00

CD 1 (Deform to Form a Star):

1. Grace for Drowning (2:05)

2. Secretarian (7:41)

3. Deform to Form a Star (7:50)

4. No Part of Me (5:44)

5. Postcard (4:28)

6. Raider Prelude (2:23)

7. Remainder the Black Dog (9:26)

CD 2 (Like Dust I Have Cleared From My Eye:

1. Belle de Jour (2:59)

2. Index (4:48)

3. Track One (4:15)

4. Raider II (23:21)

5. Like Dust I Have Cleared From My Eye (8:00)

Całkowity czas: 83:00

Jakież to szczęście, że uczelnia nie dawała mi o sobie zapomnieć przez ostatnie tygodnie, wymuszała czytanie po nocach, szalone rajdy przez miasto po wpisy i pisanie niepotrzebnych zupełnie prac na temat konceptów w twórczości Jana Andrzeja Morsztyna (któremu dziękuję serdecznie za śliczną piątkę w indeksie!). To była najlepsza wymówka, jaką mogłem sobie wymarzyć. "Przed czym wymówka?" - pytasz, drogi Czytelniku, ale odpowiedź masz już na końcu języka. Przed pisaniem recenzji "Grace for Drowning", przed oficjalnym pojedynkiem ze Stevenem Wilsonem, moim przewodnikiem, muzycznym Wergiliuszem, który przepchnął mnie przez całe piekło, czyściec i zostawił pod bramą raju ambitniejszych odmian rocka. Każdy myśli, że wysmażenie tekstu o ulubionym artyście to bułeczka z masełkiem lub piwko z orzeszkami. Błąd. Już podczas przeprowadzonego kilka dni temu wywiadu łapy trzęsły mi się jak agrestowa galaretka, a zdolność trzeźwego myślenia i utrzymywania duchowego spokoju czmychnęła gdzieś daleko w kąt. A teraz mam stać się jednym z pierwszych w Polsce wieszczów nowego wydawnictwa Bosonogiego Majstra. Ubi sunt?! Gdzież zniknęła wołająca mnie na obiad matka i słowa: "Przestań tyle pisać, przecież i tak nikt tego nie czyta!"?

Pisanie muzyki jest jak opowiadanie komuś historii

W dzisiejszych czasach zanika akt słuchania albumów. Słucha się muzyki jako towaru, pobieranego na gwałt z czeluści Pirackich Zatok, rozcinanego na bardziej lubiane kawałki, wrzucanego na podpisane markerem płyty lub przenośny odtwarzacz. Lecimy na zakupy, poznając nowe zespoły między półkami z psią karmą i papierem toaletowym. Dostosowujemy się do czasów, w których przyszło nam żyć i w których każda sekunda staje się bardziej wartościowa niż sztabka złota. Tę jedną lub dwie godziny wolnego w dniu tracimy przed komputerem / telewizorem lub przesypiamy, ładując akumulatory przed następnym biegiem. Nie zrozum mnie źle, Czytelniku, nie oceniam. Pośpiech uzależnia i ułatwia życie. Ucisza sumienie, które ryczy od czasu do czasu, że chciałoby zostawić na tym świecie cokolwiek po swoim właścicielu. Ucisza duszę, która domaga się uniesień. Wygasza emocje, pulsujące wraz z krwią w naszych żyłach. Dla niektórych staje się równie potrzebny jak jedzenie lub picie, niezbędny, "fizjologiczny".

Ale cała ta misternie budowana zasłona dosyć często pęka. Znasz na pewno przypadki filmów, po których jakby ktoś Cię dotknął magiczną różdżką, pstryknął jakiś dziadowski przełącznik w twojej głowie. Emocje wypływają na zewnątrz, nie możesz zasnąć, myślisz o tym wszystkim, co było, co bolało, co koiło, o ludziach, którzy niegdyś stanowili część twojego życia, a teraz nie chcą pamiętać Twojego imienia. Jestem pewny, że mógłbyś kiwnąć głową na znak zgody (gdybyś, oczywiście, nie żył w czasach czytania materiałów w Sieci tylko w celu odnajdywania jakichś sprzeczności i informowania o tym biednego autora), bo tak "było ostatnio" po jakimś "Forrest Gump", "Requiem dla snu" czy innym "500 dni miłości". Struktura wybucha, z jej zgliszczy wychyla się krucha dusza człowieka, dostrzegająca wielkość każdego oddechu, łaknąca doznań. Życia nie ciałem, tylko umysłem.

I zdarzają się takie płyty CD z muzyką. Słuchasz ino pierwszy raz, gdzieś tam właśnie w Biedronce lub KFC, łapiesz się za ucho, które lekko drapiesz i dochodzisz do wniosku, że "to trzeba będzie poznać wieczorem". Być może nawet zamiast megahitu na Polsacie. Wracasz do domu, rozprawiasz się z korespondencją na skrzynce mailowej, sprawdzasz ulubione portale, zamykasz komunikator, wyłączasz komputer. Szykujesz przekąskę, coś do picia i siadasz naprzeciw głośników. Zaczynasz wielką przygodę, podczas której Twoje emocje przestają się kryć i wybuchają niczym prehistoryczny wulkan. Podczas której całe te "dzisiejsze czasy" ujawniają swoją pustkę. No, no, przyznaj, że bywały takie albumy. I to nie tylko w złotych latach 60. / 70. ubiegłego wieku. Teraz też się trafi podobna przygoda, choć - podobnie jak wyśmienity film - raz na ruski rok.

Pisanie recenzji jest jak... pisanie muzyki

Stevena Wilsona cenię tak bardzo nie dlatego, że właśnie takie Wielkie Albumy tworzy, gdyż nawet jemu ta nader ciężka sztuka udaje się od czasu do czasu w całym tym morzu projektów, z którymi jest związany, lecz dlatego, iż tak uparcie do tego dąży. Nigdy nie poprzestaje na tym, co stworzył, zawsze znajduje nową ścieżkę, inne priorytety, następny Cel. Po drodze tworzy albumy nieco mniej udane, czasami trochę sztuczne. Niemniej co kilka lat popełnia rzecz, o której nie sposób napisać inaczej niż "muzyczna podróż" właśnie. Coś na wzór idealnie nakręconego, mądrego i wciągającego jak rura od odkurzacza filmu. Ostatnią wielką rzecz nagrał trzy lata temu i wypuścił, wiedząc chyba o jakości dzieła, pod własnym nazwiskiem. "Insurgentes" nie zawsze spotyka się z podobnym przyjęciem, ale mnie, słuchane zwłaszcza w miksie wielokanałowym, powala na kolana i absorbuje w całości. Nawet podarte kapcie same z nóg zeskakują, chowając się z piskiem pod kanapą.

Wystarczyło pierwsze odsłuchanie "Grace for Drowning", aby obudził się tak długo nieodczuwany impuls. Pierwsze dźwięki pianina Jordana Rudessa w otwierającej tego kolosa kompozycji i wszystko było jasne - to taki album, którego w inny sposób słuchać można nie będzie. Tylko po zmroku, w pustym mieszkaniu, z zamkniętymi oczami. Jest tu pewien pierwiastek niepokoju, który towarzyszył nam (według niektórych w nachalny sposób) na "Insurgentes". Kilka razy możesz złapać się na nerwowym rozglądaniu po zatopionym w mroku pomieszczeniu i przyspieszonym biciu serca. Kolejny apartament odnalazł też sentymentalny smutek, takich ballad artysta nie nagrał od dawna i jeżeli słysząc te piękne chóry w finale jednej z nich nie przejdzie Ci po ciele dreszcz uniesienia, byłbym gotów nazwać Cię gburem. Kilka razy przypomną o sobie elektroniczne czary Stevena, fala noisu, triphopowy podkład i radiogłowe cykadełka.

Ale są też i pewne zmiany. Machina czasu przenosi się z syntetycznych dolin na pasma jazzowych gór i psychodelicznych pastwisk. Cofamy się do najwspanialszych wybryków Roberta Frippa w służbie Jego Karmazynowej Wysokości. Słyszymy szalone popisy Theo Travisa na flecie, rozbrajające sola saksofonu. Nie brakuje wielowątkowych, postrzępionych i narkotycznych sekcji instrumentalnych, podczas których wzrok sam ucieka w stronę kurzących się na półce albumów King Crimson. Jest i dziwacznie zatytułowany, ponad dwudziestominutowy gigant, o którym będzie głośno przez najbliższe kilka lat i którego wykonania na żywo nie mogę się już doczekać.

Na pewno zauważyłeś już, Czytelniku, że próbuję uciec z miejsca zbrodni, nie zostawiając żadnych dowodów, nie pisząc nawet tytułu pojedynczego utworu. Już kiedyś stosowałem podobne sztuczki, z gorszym lub lepszym skutkiem. Tym razem jednak nie czuję potrzeby rozdrabniania się - te utwory będą już wkrótce na ustach wszystkich silnie powiązanych z muzyką progresywną osób. Już pojawiają się krzyki o "albumie roku", pierwszym wielkim wydawnictwie dekady, i to z ust autorytetów (nie byle gówniarzy jak ja) naszego dziwnego, hermetycznego światka. Nie wiem, czy będzie to najlepsza rzecz roku 2011, ale na pewno miejsce na moim prywatnym podium ma zapewnione. A uwierz, że jestem wyjątkowo wymagającym fanem. Jest to też jedna z niewielu płyt o dłuższym niż osiemdziesiąt minut czasie trwania, których nie potrafiłbym przerwać.

Często zazdrości się "dziennikarzom muzycznym". Bo my to dostajemy płyty na kilka tygodni przed całym światem i pod wymówką jakiejś tam recenzji słuchamy ich do woli. Ma to swoje plusy, nie zaprzeczę, ale tym razem to ja zazdroszczę Tobie, drogi Czytelniku. Zazdroszczę tego, że poznasz i zachwycisz się "Grace for Drowning" ze wszystkimi fanami na świecie i nie będziesz musiał tych wszystkich emocji tak bezczelnie chować i czekać tylko, aż miną, aby napisać "jakąś tam recenzję".

Ocena: 9/10 (drugi raz w roku 2011 wystawiam tę notę długogrającej płycie. Pierwszą była "Passion" Pendragon i gdybym wiedział, że wiele miesięcy później na świat przyjdzie taki gigant, musiałbym solidnie przemyśleć pierwszą "dziewiątkę")

MUZYKA - Machine Head - Unto the Locust (2011)

2011-09-20T17:55:00.000+02:00

1. I Am Hell (Sonata in C#) (8:24)
2. Be Still and Know (5:43)
3. Locust (7:33)
4. This is the End (6:10)
5. The Darkness Within (6:21)
6. Pearls for Swine (7:19)
7. Who We Are (7:11)

Całkowity czas: 48:58

Machine Head – szósty studyjny album słynnej brytyjskiej formacji Deep Purple. Płyta ukazała się w marcu roku 1972 i pochodzą z niej takie szlagiery zespołu, jak choćby znakomite „Smoke on the Water” oraz „Highway Star”.

Machine Head (z angielskiego; stroik, klucz) – element instrumentów strunowych odpowiadający za strojenie oraz trzymanie stroju instrumentów.

Machine Head – amerykańska grupa muzyczna grająca thrash/groove metal z Oakland w stanie Kalifornia, założona w roku 1992 przez Roberta Flynna i Adama Duce’a.

Wszystkie definicje dotyczą muzyki. Skupię się oczywiście na trzeciej, bo przeciez okazja jest ogromna – nowy, długo oczekiwany longplay grupy Machine Head – „Unto the Locust”.

4 lata temu miała miejsce premiera ostatniego, jak dotychczas, albumu grupy Machine Head – „The Blackening”. Była to rzecz bardzo dobra, a do tego wyznaczająca panom nieco bardziej progresywny kierunek. Krążek ten zawierał tylko osiem numerów, a trwał nieco ponad godzinę. Dwa kawałki przekraczały dziewięć minut, a otwieracz oraz track kończący złamały nawet granicę dziesięciu minut. Swego rodzaju problem mogli mieć problem fani, którzy długich kompozycji nie lubią i zapatrzeni są wciąż w debiut zespołu. Machine Head już przy okazji wydania „The Burning Red” zaryzykował tworząc dzieło zawierające elementy hip-hopowe. Stracili wówczas sporo fanów, ale „The Blackening” okazała się sukcesem, gdyż płyta osiągnęła znakomitą sprzedaż.

Czekałem na „Unto the Locust” z dużym oczekiwaniem na kawał dobrego metalowego grania. Na album składa się siedem kompozycji o łącznej wartości nieco mniejszej niż pięćdziesiąt minut. Nie ma tutaj dziesiąciominutowców, ale są i tak długie numery dające wiele urozmaiceń. Pierwszy idzie już na sam początek. „I Am Hell (Sonata in C#)” miażdży zmiennością nastrojów, megaszybkim tempem i solówkami. To chyba największy „killer” tego wydawnictwa, choć nie ma mowy o tym, aby dalej było słabo, gdyż już za chwilę pojawi się na horyzoncie znakomity „Be Still and Know”, którego nieco podniosły refren brzmi niczym metalowy hymn. Dalej mamy singlowy „Locust”, który sprawił, że tak bardzo czekałem na nowy longplay zespołu. Urzeka w nim wszystko od początku do końca, ale w głowie mam przede wszystkim przeromantyczną partię solową z pogranicza czwartej i piątej minuty.

Machine Head jest zespołem, który daje mi wiele różnych skojarzeń. Czasem są to nieco metalcore’owe refreny, czasem partie kojarzące się z niektórymi zespołami. Oczywiście słychać tutaj przede wszystkim Machine Head’a mającego swój własny styl i niezwykle charakterystyczny wokal Roberta Flynna. Solówka w kolejnym na płycie utworze przypomina mi thrash’owego giganta, - Metallicę. „This is the End”, bo o nim właśnie mowa, to kolejny świetny numer z bardzo ładnym refrenem. Zaraz po nim dostaniemy „Darkness Within”. Jest to najlżejsza rzecz na płycie, co wcale nie znaczy, że najsłabsza. Wręcz przeciwnie – to bardzo mocny punkt „Unto the Locust”. Po chwili otrzymujemy gromiący swoją siłą „Pearls Before the Swine”. To jedyny moment tego krążka,z którym miałem od początku problem. Nie podchodził mi, lecz w końcu i on stał się godny docenienia. Na koniec „Who We Are”, w którym prócz ładnego wstępu z wokalem chóru dziecięcego dostaniemy świetne partie instrumentów, a także bardzo dobry refren.

„Unto the Locust” to bardzo mocna pozycja tego roku i sam jestem ciekaw, na którym miejscu skończy w moim końcowym podsumowaniu A.D. 2011. Machine Head na pewno mnie nie zawiódł, gdyż nagrał bardzo dobrą płytę, niegorszą od poprzedniej.

Ocena: 8/10

MUZYKA. Filipowe Miniaturki (My Riot, Omega Massif, K2, Skold, Geinoh Yamashirogumi)

2011-09-19T20:38:00.000+02:00

My Riot - sweet_noise (2011)

Nie jestem wielkim fanem Sweet Noise, a jednak ich wczesne dokonania oraz ostatni album, ”The Triptic” reprezentowały wysoki poziom. Jak wypada nowy projekt Glacy? Już tytuł płyty działa zniechęcająco. Nazywanie debiutanckiego krążka nowego zespołu nazwą starego to zabieg co najmniej nielogiczny. Od strony muzycznej dużej różnicy też nie słychać. Debiut My Riot brzmi niemal identycznie jak Sweet Noise. Czasem słychać dźwięki z okresu ”Czas Ludzi Cienia”, innym razem pojawiają się echa ”The Triptic”. Jak zwykle w przypadku Glacy nie obeszło się bez rapu i niestety udziału Pei (Peji?), którego głos budzi we mnie najmroczniejsze instynkty. Kolejnym irytującym elementem są czasem aż nachalnie zaangażowane teksty, w których Glaca po raz kolejny opiera się o znane i wykorzystane do granic schematy. A jednak trafiają się na ”sweet_noise” perełki jak na przykład industrialno-rockowy ”Fucked Up East” czy potężny ”Botox”. Pierwsze wydawnictwo My Riot to album solidny, świetnie wyprodukowany i różnorodny, choć trochę chaotyczny i w stosunku do Sweet Noise zdecydowanie nie rewolucyjny.

Ocena: 6/10

Omega Massif – Karpatia (2011)

Jak zwykle w przypadku tego zespołu mamy do czynienia z solidnie zagraną mieszanką sludge’u i post-metalu. Album ”Karpatia” to kopalnia kapitalnych riffów, które pozostają w pamięci na bardzo długo. Omega Massif potrafią połączyć urzekające melodie z ciężkim, przytłaczającym a jednocześnie klarownym brzmieniem. Kiedy zwalniają i łagodnieją brzmią natomiast jak zespół post-rockowy z najwyższej półki. ”Karpatia” to niewątpliwie jedna z najciekawszych pozycji tego roku w swojej dziedzinie.

Ocena: 9/10

K2 – Wrzazg (2004)

K2 to pochodzący z Dąbrowy Górniczej niemal zupełnie zapomniany zespół, który po nagraniu udanego debiutu przechodził wielokrotne zawirowania personalne. Pierwsze wydawnictwo grupy jest udane a w dodatku nowatorskie jak na polskie warunki. ”Wrzazg” to jedna z niewielu wydanych w Polsce płyt inspirowanych ”nu-metalem”. Te inspiracje słychać w wielu miejscach – czasem śpiew przypina Korna, innym razem można natrafić na echa wczesnego Deftones oraz Linkin Park. Mimo wszystko K2 nie stroni od eksperymentów takich, jak użycie automatu perkusyjnego, od razu rozpoznawalny jest także sposób śpiewania wokalisty oraz absurdalne teksty. Na koniec tego, lub początek następnego roku zespół zapowiada wydanie drugiego albumu. Oby był co najmniej tak udany, jak debiut.

Ocena: 7/10

Skold - Anomie (2011)

Tim Skold to znana postać sceny industrialnego rocka i metalu, który współpracował z takimi legendami jak KMFDM czy Marilyn Manson. Jego najnowszy solowy album jest udany a jednocześnie dość przewidywalny. Przeważają brzmienia elektroniczne oraz gitarowe (przetworzone przez masę elektronicznych efektów). Jak zwykle w przypadku Skolda album jest doskonale przemyślany, zaplanowany i przyzwoicie zagrany. Czasem można natrafić na przykuwający uwagę fragment, ciekawie brzmiącą gitarę, zabawę rytmem, użycie nietypowego przesteru. A jednak jako całość ”Anomie” nie do końca przekonuje, szczególnie z powodu zbyt małej ilości zapadających w pamięć elementów.

Ocena: 7/10

Geinoh Yamashirogumi – Osorezan/Do no Kenbai (1976)

Płyta, która od lat jest już niedostępna, a którą przez jakiś niebywały zbieg okoliczności kupiłem na ”pchlim targu”. Dziwna, psychodeliczna muzyka będąca połączeniem charakterystycznych azjatyckich brzmień z opętanym śpiewem. Opisywany tu album składa się z dwóch długich kompozycji, z których każda jest jak osobny sen a raczej koszmar. Jednocześnie hipnotyzują i przerażają. Zespół doskonale wie, jak przyprawić słuchacza o szybsze bicie serca – pojawiające się z nikąd opętańcze wycie zaraz po kilku minutach spokojnych dźwięków wygrywanych na ludowych instrumentach? Na tej płycie to nic dziwnego. Warto też zwrócić uwagę na pewien rytuał nagrany na tej płycie (można go też zobaczyć w filmie ”Baraka”), który wykorzystał później Mike Patton na płycie ”California” Mr. Bungle. Chodzi o pewien charakterystyczny fragment brzmiący mniej więcej: tak-tak-tak-takatakatakatakataka...

Ocena: 9/10

WYWIAD - Steven Wilson

2011-09-17T01:42:00.001+02:00

Zaczynam się przyzwyczajać do pewnej reguły mojego szalonego żywota. Zupełnie jak gdyby przy narodzinach małego Adasia ktoś krzyknął z niebios: "Jeżeli ten chłopiec postanowi zacząć nowy etap w swoim życiu, zrobi to z impetem godnym Jeźdźca Apokalipsy!". Toteż początek każdego nowego etapu ma zawsze ogromną skalę i sprawia mi więcej stresu niż ustna matura z polskiego. Pierwszy koncert, jaki miałem przyjemność zobaczyć na własne oczy, to Radiohead w Poznaniu. Samotna podróż pociągiem ponad sześć godzin i wielki, liczący dziesiątki tysięcy tłum. Szaleństwo. Szok. Radość!

Pierwszy poważny wywiad w swoim życiu (proszę, nie liczmy rozmowy z Bartkiem Wroną i Rudim Schubertem na potrzeby lokalnego radia) przeprowadziłem z moim muzycznym mistrzem, najbardziej zapracowanym człowiekiem w tym biznesie i jedynym gitarzystą na świecie, którego nikt jeszcze nie widział w butach - Stevenem Wilsonem. Stres? Cholerny. Plątanie języka? Bez przerwy. Satysfakcja? Bezcenna.

- Halo?
- Cześć, dobrze mnie słychać?
- Tak, a mnie?
- Również.
- Jak się masz, Steven?
- Dobrze, dobrze, dziękuję.

- W takim razie zacznijmy...

Na początku chciałbym z Tobą porozmawiać, rzecz jasna, o Twoim najnowszym albumie - "Grace for Drowning". Słucham go od jakiegoś czasu i naprawdę uwielbiam to, co słyszę! Martwiłem się o to wydawnictwo, ponieważ "Insurgentes" stał się moim ulubionym albumem roku 2008 i nie byłem do końca pewien, czy dasz radę przeskoczyć tak wysoko zawieszoną poprzeczkę. Mogłeś wydać ten materiał jako dwa osobne albumy, jednak postanowiłeś stworzyć pojedynczą, epicką podróż. Wiem, że "nie powinno się go traktować jako jednego wydawnictwa, lecz dwa osobne albumy w jednym opakowaniu", jednak nie potrafiłbym po zakończeniu "Remainder the Black Dog" przerwać tego muzycznego "seansu". To jak przerywanie filmu w połowie! Czy nie uważasz, że taki ruch był nieco ryzykowny w dzisiejszych czasach?

Myślę, że ciężko jest przekonać dzisiejszego człowieka do słuchania i skupiania się na muzyce, która - przyznajmy - jest całkiem intensywna; to nie coś, czego ludzie mogą słuchać bez odpowiedniego skupienia. To jeden z powodów, dla których podzieliłem album na połowę, dwa muzyczne doświadczenia. Mówisz, że dla ciebie to coś normalnego, słuchanie albumu od początku do końca, ale od wielu fanów nie można tego oczekiwać. Myślę, że podzielenie "Grace for Drowning" było bardzo dobrym pomysłem. Era winyli była okresem, który stworzył ogrom albumów słuchanych do dzisiaj z ogromną pasją. W tamtych latach czas, jaki potrafiliśmy poświęcić na pełne skupienie, prawdziwe słuchanie, nie był zbyt długi. Dzisiaj ten czas, głównie z powodu iPodów i ściągania muzyki w plikach, jest jeszcze krótszy. Ludzie nudzą się o wiele szybciej. Masz rację, oczekiwanie od ludzi, aby posłuchali tak długiego, intensywnego albumu, jest obecnie nieco ryzykowne, ale z drugiej strony - dlaczego miałoby mnie to ograniczać? Staram się tworzyć właśnie takie albumy, zaangażować słuchacza i wciąż są tam ludzie, którym się to podoba. Dla takich właśnie osób tworzę, nie dla tych, którzy słuchają muzyki w trybie shuffle na swoim iPodzie. Nie mogę o nich myśleć, gdy tworzę swoje albumy.

Polscy dziennikarze, z którymi rozmawiałem na temat "Grace for Drowning", są zachwyceni tym nowym, "karmazynowym" Stevenem Wilsonem. Słychać, że prace nad remiksami albumów King Crimson bardzo na ciebie wpłynęły. To jednorazowy wybryk, czy możemy się tego jeszcze spodziewać w przyszłości?

Racja, praca nad muzyką King Crimson wyjątkowo na mnie wpłynęła i wiele doświadczenia z miksowania tamtych albumów wniosłem do "Grace for Drowning". Moja głowa była tym przepełniona, naturalnym był fakt, że tego typu muzyka pojawi się na nowym albumie. Czy wpłynie to na przyszłość? Nie potrafię powiedzieć. Gdybyś powiedział mi podczas tworzenia "Insurgentes", że niebawem nagram taki album, nie uwierzyłbym. Nie staram się nigdy wybiegać myślami w daleką przyszłość, to chyba właśnie powód ciągłej ewolucji mojej muzyki. Nie lubię nagrywać tego samego albumu dwukrotnie, wolę zaskakiwać fanów. Owszem, czasami są niezadowoleni z wyników, ale to część naszej "umowy" - czasami ludzie są zachwyceni, innym razem wieszają na mnie psy. Tak czy inaczej, jestem naprawdę dumny z "Grace for Drowning". Nie uważam, że to zupełny koniec tego kierunku i zdecydowanie potrafię sobie wyobrazić więcej muzyki w podobnym stylu, więc... Zobaczymy.

Wiadomo, że przy nowym albumie pomogło Ci wielu wyśmienitych muzyków. Czy mógłbyś ich wymienić?

Użyłem wielu muzyków jazzowych. To jedna z rzeczy, którą wyniosłem z prac nad starymi albumami King Crimson - brzmią tak dobrze jak brzmią, ponieważ to nie byli muzycy rockowi grający muzykę rockową. To muzycy jazzowi grający muzykę rockową. Michael Giles, Ian McDonald, Keith Tippett - jazzmani, którzy w oryginalny sposób podeszli do świata muzyki rockowej. To oni sprawili, że King Crimson był czymś wyjątkowym. Podchodząc do tworzenia nowego albumu, byłem pewny od samego początku - nie użyję rockowego perkusisty, zaproszę bębniarza jazzowego, dlatego właśnie na "Grace for Drowning" zagrał Nic France, gwiazda sceny jazzowej, poza nią w ogóle nieznany. Pomógł mi też Theo Travis, z którym pracowałem już wielokrotnie i który zagrał na flecie i saksofonie (również muzyk znany głównie na scenie jazzowej). Takich gości, muzyków z innego świata połączyłem z kilkoma szerzej znanymi nazwiskami: Tony Levin (Peter Gabriel), Jordan Rudess (Dream Theater), Steve Hackett (Genesis) - taka kombinacja właśnie mnie interesowała.

To Jordan Rudess tak pięknie gra we wstępie do "Deform to Form a Star"?

Gra cały utwór. Nie tylko zresztą, pojawia się też w utworze tytułowym i "Raider II". Gra naprawdę cudownie, to prawda.

Właśnie, "Raider II". Czy za tym 24-minutowym gigantem kryje się jakaś większa historia?

Czy zawsze musi być jakaś historia? Gdy zaczynam pisać utwór, nie mam pojęcia, czy wyjdzie z niego krótki, 3-minutowy utwór, czy trwający ponad kwadrans gigant. Pisanie muzyki jest jak opowiadanie komuś historii lub żart. Jeżeli potrzebujesz dwudziestu pięciu minut na dokończenie historii - tyle właśnie będzie trwała. "Raider II" sam ewoluował, cały czas rósł; za każdym razem, gdy napisałem jego część, sugerowała ona kolejną, swoją naturalną kontynuację. Działo się to automatycznie. Nie planowałem tak długiej kompozycji, w pewnym momencie nawet nie zdawałem sobie sprawy, że jest tak wielka. "Raider II" niemal sam wyznaczył swoje czasowe granice. Właśnie tyle czasu było potrzeba na opowiedzenie tej historii. Nie było jakiegoś genialnego planu stworzenia giganta. Jak zapewne wiesz, całkiem dobrze odnajduję się w długich utworach, wychodzą mi zdecydowanie lepiej niż mieszczenie się w krótkich utworach. Nie jest to zatem dla mnie coś nowego, choć fakt - dawno nie stworzyłem czegoś aż tak długiego. "Anesthetize" z "Fear of a Blank Planet" trwało osiemnaście minut, "Raider II" jest od tamtej kompozycji o ponad sześć minut dłuższy, ale jestem z niego naprawdę, naprawdę dumny.

Mówisz, że jesteś lepszy w pisaniu długich utworów. Ale przecież na "Grace for Drowning" jest wiele rewelacyjnych, krótszych kompozycji! Weźmy na przykład "No Part of Me" - piękna rzecz, do tego nie brzmi jak żaden z Twoich wcześniejszych utworów. Ma świetne, jakby orientalne zakończenie z zadziorną solówką na gitarze. To Ty ją grałeś?

Nie, nie (śmiech), to nie gitara. To saksofon, bardzo przesterowane solo na saksofonie, które tylko brzmi jak gitara.

Możliwość przeprowadzenia wywiadu zawdzięczam swojej redakcji, serwisowi Rock Area, na którym można przeczytać dalszą część mojej rozmowy ze Stevenem Wilsonem. Zapraszam :)