Wystawy, wernisaże, artyści - aktualności ze świata sztuki

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

2013-05-08T01:29:00.004-07:00

Szanowni Państwo,

zapraszamy na stronę www.artissimo.pl.

Niech będzie to dla Państwo miejsce spotkań ze sztuką.

Zapraszamy także do odwiedzenia Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

w Warszawie, Poznaniu oraz w Brukseli.

www.napiorkowska.pl

Udostępnij

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Historia bajkowej porcelany

2013-03-25T03:54:00.000-07:00

Porcelana firmy Goebel ma długa tradycję, a przysłużyli jej się m.in. cenieni projektanci: Thomas Adam, Stephan Ziege, Charlotte di Vita, Louis Féraud czy słynny Walt Disney. Historia firmy Goebel Porzellan GmbH sięga XIX w., a dokładnie 30 stycznia 1871 r. To właśnie wtedy ambitny William Goebel ze swoim ojcem Franzem Detleffem założyli w bawarskim Rödental manufakturę produkującą porcelanę. W 1878 r. została przekształcona w Fabrykę Porcelany „Wilhelmsfeld”. Przedsiębiorstwo rozwija się i zdobywa nowe rynki np. Stany Zjednoczone. Staje się synonimem luksusu, a figurki zwierząt i ludzi znakiem rozpoznawczym firmy – mówi doradca ds. rozwoju i inwestycji Goebel Porzellan w Polsce Amadeusz Majtka.
Od 1911 r. przewodnictwo w firmie obejmuje wykształcony w Nowym Jorku Max Louis Goebel. Poza porcelaną w stylu rokoko pojawiają się prawdziwe dzieła sztuki w stylu barokowym czy Art Déco. W 1935 r. na czele firmy staje Franz Goebel.
Przełomem staje się rok 1950 i umowa z koncernem Walt Disney na produkcję figurek z najbardziej znanymi postaciami producenta filmów animowanych: Mickey, Minnie czy Królewny Śnieżki. W roku 1977 na fali entuzjazmu dla wyrobów firmy powstaje jego pierwszy klub kolekcjonerów – w USA. W następnych latach Goebel Porzellan zacieśnia jeszcze bardziej współpracę z artystami przy tworzeniu i projektowaniu swoich wyrobów – zaznacza Amadeusz Majtka. Obecnie możemy spotkać firmowe figurki w wielu cenionych muzeach na całym świecie. W 2010 r. firmę przejmuje PM Kapital GmbH & Co. KG, przedsiębiorstwo od wielu lat znane w przemyśle ceramicznym.

Amadeusz Majtka

Fot. Goebel Porzellan GmbH

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Targi TEFAF Maastricht

2013-03-22T09:20:00.000-07:00

Jeszcze tylko do niedzieli 24 marca trwać będą targi sztuki TEFAF Maastricht – najważniejsze targi sztuki dawnej.

Na tegorocznych targach wystawione są między innymi takie arcydzieła jak obraz Jacoba Jordaensa „Spotkanie Odyseusza i Nauzykai” (1593/78) z kolekcji Johnny'ego van Haeftena. Studium tej kompozycji – szkic do gobelinu, który nigdy nie został wykonany, prezentowany jest na stoisku Jeana-Luca Baroniego. Obydwie prace eksponowane są na targach po raz pierwszy od wielu stuleci.

Na targach nie zabrakło także dzieł czołowych przedstawicieli sztuki nowoczesnej, na przykład obraz „Le Chasseur” Chaima Soutine'a z 1928 roku, collage Jeana Dubuffeta „Site Urbain" z 1962 roku, czy praca Roya Lichtensteina „The Den”(1990-1996).

W sekcji antyków zaoferowano przegląd sztuki dekoracyjnej, między innymi biurko autorstwa Jeana-Henriego Riesenera (1734-1806), które znajdowało się w kolekcji księcia Joachima Murata, a stworzone zostało dla cesarza Napoleona I.

Prezentowane są także ciekawe obiekty z dziedziny nowoczesnego wzornictwa, na przykład unikalny regał z 1966 roku i nieregularny sześciokątny stół z 1949 autorstwa Charlotte Perriand (1903/99), który stał w mieszkaniu autorki w Rio de Janeiro.

TEFAF Maastricht 2013
15-24 marca 2013

Fotografie źródło: www.tefaf.com

Alicja Wilczak

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Józef Szajna

2013-03-21T04:06:00.000-07:00

Niedawno minęła rocznica urodzin profesora Józefa Szajny (ur. 13 marca 1922 w Rzeszowie, zm. 24 czerwca 2008 w Warszawie) – to okazja do przypomnienia twórczości tego artysty. Jako twórca zajmujący się różnymi dziedzinami sztuki - scenograf, teoretyk teatru, reżyser, malarz, grafik - Józef Szajna łączył doświadczenia tworząc nowatorskie rozwiązania zarówno w teatrze, jak i malarstwie.

Dorobek artystyczny Józefa Szajny to przede wszystkim prace odwołujące się do pamięci traumatycznych przeżyć II wojny światowej. Artysta był członkiem Związku Walki Zbrojnej, został aresztowany i uwięziony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, potem w Buchenwaldzie. Tragiczne doświadczenia znacząco odcisnęły się w jego twórczości. Za pomocą rekwizytów pamiątek, zdjęć z tamtych czasów przywoływał pamięć w takich realizacjach jak np. "Reminiscencje" (1969). W późniejszych pełnych symboliki pracach, na przykład w cyklu "Mrowisko”, także powracał do wcześniejszych przeżyć, dając przyszłym pokoleniom pretekst do refleksji nad historią i teraźniejszością.

W Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej oprócz prac z cyklu „Mrowisko” prezentowane są rysunki, akty z późniejszego okresu twórczości. W tych pracach doskonała, płynnie prowadzona kreska oddaje różne stany emocjonalne i wrażenia – zachwyt nad witalnością młodości, a także refleksję nad przemijaniem np.prace „Dwadzieścia” „Czterdzieści” „Sześćdziesiąt”.

Za pomocą delikatnej, płynnej kreski ukazuje żywotność młodego ciała. Gruba, nieregularna, cieniowana kreska odzwierciedla upływ czasu, który przejawia się w zwiotczeniu, pomarszczeniu ciała. Subtelny erotyzm, przedstawiony jest w takich pracach jak „Dwoje” czy „Poza czasem”, w których przenikające się formy tworzą ekspresyjną kompozycję. W tych wyrażonych za pomocą kilku gestów ręki rysunkach, artysta przedstawia intymność i zachwyt nad pięknem ludzkiego ciała, a także eksperymentuje z formą.

Alicja Wilczak

Fot. 1 Józef Szajna, z cyklu „Mrowiska” 1999 rok
Fot. 2. Józef Szajna „Dwadzieścia” 1996 rok
Fot. 3. Józef Szajna „Czterdzieści” 1996 rok
Fot. 4 Józef Szajna „Sześćdziesiąt” 1996 rok
Fot. 5. Józef Szajna „Dwoje” 1999 rok
Fot. 6 Józef Szajna „Poza czasem”1997 rok

Wszystkie prace prezentowane są w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Leszek Rózga

2013-03-18T10:40:00.000-07:00

Dziś mija rocznica urodzin artysty. Profesor Leszek Rózga urodził się 18 marca 1924 w Zgierzu. Już w wczesnych latach odnalazł w sobie zamiłowanie artystyczne, które odziedziczył po matce. Jako młody chłopiec miał okazję skorzystać z pierwszych porad od Karola Hillera. Wejście w świat artystyczny poprzez baczne obserwowanie i podpatrywanie klasyków, obecność na licznych wystawach wpłynęły na rozwój solidnego fundamentu warsztatowego. Jego los obił się o rzeczywistość brutalnej wojny, gdy miał 15 lat. W czasie II wojny światowej przebywał na przymusowych robotach w Niemczech, gdzie pomimo zmęczenia niekończącymi się godzinami ciężkiej pracy, odnajdywał czas na poświęcenie się swojej pasji. Jak wyznaje, do dziś zachował portrety swoich współwięźniów tworzone w tamtym okresie.

Po powrocie do Polski w 1945 roku rozpoczął prywatne studia malarstwa i rysunku u Marii Skarbek-Kruszewskiej. W 1948 podjął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie Akademii Sztuk Pięknych), pod kierunkiem profesorów: Adama Rychtarskiego, Stefana Wegnera, Ludwika Tyrowicza i Władysława Strzemińskiego. W 1952 na skutek likwidacji Wydziału Plastyki Przestrzennej PWSSP w Łodzi, przeniósł się na Wydział Grafiki Propagandowej PWSSP w Katowicach - filii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie poświęcił się malarstwu i grafice książkowej. Otrzymał dyplom w 1954 roku z malarstwa u Rafała Pomorskiego oraz z projektowania graficznego u Bogusława Góreckiego. W 1967 Rózga rozpoczął zajęcia dydaktyczne z zakresu grafiki w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Wraz ze Stanisławem Fijałkowskim i Romanem Artymowskim zorganizował w 1971 w łódzkiej uczelni Wydział Grafiki. W latach 1971 – 1978 sprawował funkcje prodziekana Wydziału Grafiki natomiast od 1975 roku kierownika Katedry Grafiki Warsztatowej. W 1979 roku został mianowany na profesora a w 1990 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Jego prace uczestniczyły w licznych wystawach zbiorowych, w tym ogólnopolskich i międzynarodowych. Zrealizował 150 wystaw indywidualnych m. in. w Polsce, Niemczech, Austrii, Francji, Hiszpanii, Włoszech i Stanach Zjednoczonych.

Leszek Rózga jest wszechstronnym artystą: rysuje, maluje, tworzy grafiki. Od 1961 roku, ujmuje swoje prace w cykle. W twórczości L. Rózgi odnaleźć można przenikanie się czasów, motywów, fascynacji, trudności, emocji, refleksji. Prace oddają postawę artysty jako bacznego uczestnika życia, obserwatora przemian, lirycznego poety. Jego sztuka rozwija się zgodnie z rytmem życia, podlega nieustannym zmianom, zawsze otwarta i własna. Z pieczołowitą starannością przenosi w świat sztuki własne doświadczenia, które zdobył także podczas licznych podróży po świecie. Jest artystą, który odważnie przedstawia wartości etyczne, paradoksalnie ich nieustanne łamanie, przemoc, gwałt... Zespala w nich mistrzostwo warsztatu, stylizowanego na grafikę późnego średniowiecza i finezję delikatnego rysunku z surrealną wyobraźnią. Ponadto operuje w swych "erotycznych" grafikach także śmiałym humorem oraz ciekawą symboliką. Z uwagi na to, iż artysta podejmuje różnorodną tematykę, twórczość interpretowana jest na wiele sposobów. Kunszt metafory oraz mistrzowskie operowanie symbolami, sprawiają, iż artysta pozostawia odbiorcy szerokie pole interpretacji.

Izabela Zywert

Prace prof. Leszka Rózgi dostępne są w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

www.napiorkowska.pl
Fot. 1 L. Rózga, Pigmalion,1998
Fot. 2 L. Rózga, Donkiszoteria - głowa Meduzy, 1962
Fot. 3 L. Rózga, Lizystrata - kurwiszon, 2004

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:

www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :

www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

"Od Cranacha do Picassa" w Muzeum Narodowym we Wrocławiu

2013-03-12T10:15:00.001-07:00

Prace najważniejszych malarzy hiszpańskich i artystów współpracujących z dworem hiszpańskim można będzie zobaczyć od 13 marca na wystawie „Od Cranacha do Picassa” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Wśród prezentowanych obrazów znajdą się prace m.in. Cranacha Starszego, El Greco, Zurbarána, Van Dycka, Rubensa, Tintoretta, Picassa i Miró.

Eksponaty pochodzą z okresu obejmującego prawie pięćset lat i przedstawione są chronologicznie od drugiej tercji XVI wieku do 1973 roku. "Staraliśmy się zaprezentować na wystawie różne gatunki malarstwa – obrazy religijne, portrety, prace podejmujące motywy legendarne i mitologiczne, pejzaże, bukiety kwiatów, martwe natury i dzieła reprezentujące informel" - wyjaśnia José Manuel Cruz Valdovinos autor wstępu do katalogu wystawy.

W pierwszej sali pokazane zostaną najstarsze prace, wśród nich zupełnie wyjątkowy obraz Lucasa Cranacha Starszego. „Artysta malował bardzo dużo, powtarzał pewne obrazy, ale temat Święty Jan Chrzciciel nauczający jest pracą unikalną w jego dorobku. Ponieważ sygnowana jest ona znakiem w formie węża o opuszczonych skrzydłach wiemy, że powstała po roku 1537, w którym zmarł syn malarza, Hans”. Pokazywany Chrystus ukrzyżowany El Greco należy do późnego okresu twórczości tego artysty. Wydłużone proporcje ciała, dysproporcje fantastycznej wizji Toledo i efekty świetlne to cechy jego manieryzmu.

Nie zabraknie także szesnasto- i siedemnastowiecznych portretów namalowanych przez tak wybitnych malarzy jak Tintoretto, Van Dyck i Rubens. W następnych salach zwiedzający będą mogli prześledzić dalszy rozwój sztuki hiszpańskiej i zobaczyć przykłady malarstwa romantyków, realistów, impresjonistów i postimpresjonistów aż do różnych kierunków sztuki abstrakcyjnej. Ostatnia sala obejmuje malarstwo i rzeźby wielkich hiszpańskich artystów XX wieku, łącznie z dwoma najważniejszymi twórcami tego stulecia – Picassem i Miró. Popiersie rycerza III (1967) Picassa i Personnage (1973) Miró pokazują jak ich autorzy w bardzo zaawansowanym wieku posługują się swoimi uproszczonymi językami – syntetycznego kubizmu i abstrakcyjnego surrealizmu – za pomocą których przez dziesięciolecia ożywiali sztukę zachodnią.

Kolekcja Santander obejmuje malarstwo, rysunki, rzeźby, gobeliny i dzieła sztuki dekoracyjnej, a także setki monet bitych w Hiszpanii od III w. p.n.e. do wieku XX. Eksponaty albo pochodzą z instytucji bankowych, które weszły w skład Banku Santander, albo zostały niedawno zakupione. Duża część Kolekcji jest dostępna dla publiczności w Sali Sztuk Pięknych Santander, która mieści się w Ciudad Financiera de Boadilla del Monte (Madryt). Na zewnątrz budynku stoją rzeźby dużych wymiarów autorstwa uznanych współczesnych artystów, zagranicznych i hiszpańskich, zgodnie z przyświecającą kolekcji ideą nowoczesności i światowego zasięgu gromadzonych zbiorów.

Od Cranacha do Picassa.
Kolekcja Santander
12 marca - 6 czerwca 2013
Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Fot.1. Lucas Cranach Starszy, Święty Jan Chrzciciel nauczający, ok. 1537-1540
Fot.2. Domenicos Theotocopoulos, El Greco, Chrystus ukrzyżowany, z Toledo w tle, 1604-1614
Fot.3. Pablo Picasso, Popiersie rycerza III, 1967

Źródło: Materiały Prasowe
www.mnwr.art.pl

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Młodzi Artyści

2013-03-09T08:37:00.000-08:00

Joanna Woyda (ur. 1981r. w Warszawie)

Joanna Woyda to artystka młodego pokolenia, postać fascynująca i utalentowana. Jej ewolucja malarska przeszła ciekawą drogę, której początek wyznaczyły studia w Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa w Warszawie, w latach 2000-2005. Kwintesencją edukacji był dyplom z wyróżnieniem dziekańskim w 2005 roku w pracowni malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego, oraz aneks w pracowni grafiki warsztatowej prof. Rafała Strenta.

Ponadto została wielokrotnie nagrodzona. Jej prace to głównie autoportrety zainspirowane konwencją fotografii. Swój wizerunek ukazuje czasem wyraźniej, czasem jakby za mgłą sprowadzając kolorystykę do wybranych, pojedynczych barw. Innymi charakterystycznymi motywami są: plaża i wizerunki miast. Artystka w swoich pracach akcentuje wybrany element, który stanowi nieodzowną część przemyślanej całości.

Źródło: www.napiorkowska.pl

Fot. 1 J.Woyda, Plaża. Kobieta na lezaku

Fot. 2 J.Woyda, Autoportret

Martyna Wolna (ur. 1988r.)

W latach 2007 – 2012 studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, gdzie uzyskała dyplom w pracowni prof. Teresy Miszkin oraz w pracowni Sztuki Włókna prof. Aleksandra Widyńskiego.Wielokrotna stypendystka Rektora dla najlepszych studentów za wyniki w nauce i osiągnięcia. Otrzymała Nagrodę Grand Prix w konkursie „Artystyczny Indeks Hestii G” oraz Wyróżnienie Honorowe Fundacji im. Franciszki Eibisch. Jej obrazy nasycone są soczystymi kolorami, działając "terapeutycznie" na zmysły. Artystka w cyklu "Pompony" odzwierciedla niesamowitą moc i grę różnorodnych barw.

Źródło: www.napiorkowska.pl

Fot. 1 M.Wolna, Pompon 4

Fot. 2 M.Wolna, Pompon 13

Anna Wypych

Anna Wypych to utalentowana młoda artystka, która ukończyła studia na wydziale malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Jest laureatką pierwszej nagrody Artystycznej Podróży Hestii w roku 2010, obejmującej miesięczne stypendium w Nowym Jorku oraz uczestniczką wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i zagranicą. Źródłem inspiracji jest człowiek i jego kondycja. Artystka tworzy własną przestrzeń symboliczną, w której umieszcza elementy, tworząc swoisty świat zawierający wiele poziomów percepcji, by różnie wrażliwy odbiorca mógł cieszyć się nimi.

Źródło: www.napiorkowska.pl

Fot. 1 A.Wypych, Smutasek

Fot. 2 A.Wypych, Kotowa

Martta Węg (ur. 1978r. w Tomaszowie Mazowieckim).

Martta Węg to artystka o nieprzeciętnym talencie plastycznym. Edukację artystyczną rozpoczęła będąc uczennicą I Liceum Ogólnokształcącego. Uczyła się w Prywatnej Szkole Rysunku i Malarstwa w Łodzi, pod okiem artystów: Sławomira Załuski i Marka Saka oraz przez trzy lata w Prywatnym Liceum Sztuk Plastycznych. Jej profesorami na Wydziale Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie byli: Antoni Fałat, Andrzej Sadowski. Z dzieł Martty Węg emanuuje młodość. Jej obrazy nasycone są barwami, którymi artystka przedstawia pejzaże, martwą naturę a przede wszystkim człowieka. Ekspresja sił witalnych oraz kondycja postaci często ujawnia się jako motyw przewodni. Artystka z pieczołowitym stosunkiem przenosi na płótno swoją osobowość, osobowość wrażliwą i refleksyjną. Dominującym tematem jest kobieta. Sama artystka mówi, że są one bardziej inspirujące od mężczyzn. Najczęściej są odwrócone, umieszczone w pejzażu bądź wnętrzu. Uważa, że poprzez to zmusza widza do szukania w tych postaciach uczuć, do odgadywania ich psychiki.*

Źródło i cytat: www.napiorkowska.pl

Fot. 1 M.Węg, Dwa brzegi

Fot. 2 M.Węg, Popołudniowe plażowanie

Izabela Zywert

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Retrospektywa twórczości Maxa Ernsta w Albertinie

2013-03-03T08:30:00.000-08:00

W wiedeńskiej Albertinie trwa pierwsza w Austrii retrospektywna wystawa Maxa Ernsta. Muzeum prezentuje 180 prac artysty, obrazy, kolaże, rzeźby, a także ilustracje do książek oraz dokumenty. Max Ernst (1891 – 1976), jeden z czołowych twórców XX wieku, protagonista kolońskiego Dadaizmu i współtwórca Surrealizmu, wynalazca technik artystycznych jak kolaż, frottage, grattage, dekalkomania, był artystą, którego twórczość wymyka się ścisłym definicjom.

Jego burzliwa biografia mogłaby zainspirować filmowców do stworzenia ciekawej ekranizacji. Ernst zanim zdecydował się zostać artystą, studiował filozofię na Uniwersytecie w Bonn, gdzie poznał malarza Augusta Macke i rzeźbiarza Hansa Arpa. Filozofia Nietzchego i psychoanaliza Freuda to główne czynniki, które ukształtowały twórczość niemieckiego artysty.

Przełomowym momentem w karierze Ernsta była berlińska wystawa na Międzynarodowych Targach Dada w 1920 roku, podczas której jego twórczość została zauważona przez Andre Bretona, przywódcę surrealizmu, który zorganizował jego wystawę w Paryżu. Ernst przyłączył się do surrealistów w 1924 roku. Artysta przeniósł się do Paryża aby kontynuować rozwój artystyczny, jednak we Francji przebywał nielegalnie, przez co został wydalony z kraju. W Francji możliwość konfrontacji, wymiany myśli z innymi artystami zaowocowała powstaniem jego słynnych dzieł jak np. Ubu Imperator, 1923 r., Madonna karcąca dzieciątko w obecności trzech świadków, 1926 r. Jego irracjonalne, pełne dowcipu, zagadkowe kompozycje parafrazowały tradycyjne gatunki malarskie jak portret, pejzaż, martwa natura. Naruszał tabu tradycyjnej ikonografii religijnej, łamiąc dopuszczalne konwencje. Odwoływał się do podświadomości, a inspiracje czerpał z malarstwa Giorgio de Chirico, którego darzył wielkim szacunkiem.

Wybuch II wojny światowej spowodował przymusową emigrację artysty, który dzięki pomocy Peggy Guggenheim, wydostał się z niewoli gestapo i uciekł do Ameryki. Krótkie małżeństwo ze słynną kolekcjonerką, a także bardzo intensywna praca pomogły osiągnąć sukces w Stanach Zjednoczonych i Europie. Max Ernst wrócił do Francji w 1953 roku. Wtedy powstały jego prace graficzne i rzeźby przypominające totemy.

Wystawa pokazuje twórczość Ernsta w odniesieniu do tradycji przeszłości, ówczesnych wydarzeń politycznych, krytyki politycznej i społecznej a także przedstawia jego wizjonerskie pomysły, które stały się inspiracją dla innych twórców.

Alicja Wilczak

ALBERTINA Wiedeń
23 stycznia 2013 - 5 maja 2013
www.albertina.at

Fot. źródło: www.albertina.at

1. Max Ernst, Pierwsze wyraźne słowo, 1923 r., olej na tynku, przeniesiony na płótno,
Š VBK, Vienna 2013 / K20 Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf
2. Max Ernst, Bez tytułu 1920, kolaż, ołówek i gwasz na papierze, Š VBK, Vienna 2013 / Private collection
3. Max Ernst, Napoleon na pustyni, 1941, olej na płótnie, Š VBK, Vienna 2013 / Š 2013. Digital image, The Museum of Modern Art, New York/Scala, Florence

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Wystawa Chagalla „Pomiędzy wojną a pokojem” w Muzeum Luxemburskim w Paryżu

2013-02-28T03:56:00.000-08:00

Fenomen twórczości Marca Chagalla (1887-1985) stale wywołuje zainteresowanie w środowisku artystycznym światowej skali. Artysta przechodząc przez trudne momenty, które wyznaczyła niczym kamienie milowe historia, przeżywa okresy wojenne, czas na emigracji oraz liczne podróże, które dały mu możliwość poznania wielu osób z różnych środowisk społecznych. Jego przekazy realistyczne bądź fantastyczne odzwierciedlają sceny z prawdziwego życia i prawdziwych miejsc.

Zgromadzone prace artysty ukazują różnorodną ekspozycję będącą najbardziej reprezentatywną retrospektywą stylu artysty, jego upodobań i etapów pracy twórczej. Na wystawie można znaleźć wpływy wiodących trendów międzywojennych oraz ślady rosyjskiej wrażliwości Marca Chagalla. Pomiędzy obrazami wojny i obrazami pokoju utkwiony został sens opiewający złożoność twórczości, którą trudno sprowadzić do określonego gatunku. Idący w parze dysonans otacza wydarzenia, sytuacje i uczucia artysty, dzięki którym stworzył swój własny, niepowtarzalny styl.

Wystawa ilustruje cztery główne okresy z życia artysty:
Rosja w czasie wojny
Po trzech latach w Paryżu, Chagall wrócił do Witebska, by poślubić Bellę. Wojna przyczyniła się do jego artystycznych refleksji, które znalazły swój oddźwięk w licznych dziełach ukazując brutalne realia wojny, starcia wojsk, rannych żołnierzy oraz wypędzanie Żydów z wiosek. Jednocześnie przedstawione jest jego otoczenie z dzieciństwa, żydowskie tradycje oraz seria zahaczająca o jego związek z Bellą.

Pomiędzy wojnami
W 1922 r. Chagall odwrócił się ostatecznie od Rosji. Po okresie w Berlinie, powrócił do Paryża. W 1930 roku na wniosek wydawcy A. Vollard'a zrealizował liczne prace graficzne: rysunki do „Martwych dusz" Mikołaja Gogola, ilustracje do „Bajek" La Fontaine'a oraz do Biblii. Chagall nieustannie zadawał sobie pytanie o sens ludzkiego istnienia i jego najwyższe i najszlachetniejsze wartości, co w sposób naturalny doprowadziło do poszukiwania transcendentalnej rzeczywistości.

Exile w Stanach Zjednoczonych
W 1937 polityczne wydarzenia zmusiły Chagalla do opuszczenia Francji. Z Bellą i córką Idą przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie poznał kilku żydowskich artystów i poetów na emigracji. Pomimo, że był daleko od „teatru wojny”, Chagall cierpiał na myśl o aktach barbarzyństwa pustoszącego Europę i jego ojczyznę. Wojna, prześladowanie, uchodźcy, palenie wsi dręczyły jego obrazy. Degrengolada strukturalna, upadek wartości nadał ponury ton jego pracom. Użył tematu „Ukrzyżowania” jako ogólnego symbolu ludzkiego cierpienia. Ten okres był szczególnie płodny a mimo to pokazuje potrzebę, by wrócić do swoich korzeni. Składa hołd swojej żonie Belli, która zginęła w 1944r.

Powojenne lata i powrót do Francji
Chagall powrócił do Francji w 1949 roku i zamieszkał najpierw w Orgeval a następnie w Vence. Ogrodził się od przeszłości wytyczając sobie nowe cele. Pracował nad głównymi cyklami takimi jak cykl pomników Paryskich i zgłębił inne metody (szkło witrażowe, rzeźba, materiały ceramiczne, mozaika, rozmaite metody grafiki). Jego wykorzystanie koloru zmieniło się w diametralny sposób. Jego obrazy wzbudzają zachwyt oczarowują spektakularnym światłem i ekspresyjną tonalnością.

Wystawa prezentuje historię opowiedzianą przez artystę obdarzonego ciekawością świata i wyobraźnią, przybliżając historyczną rzeczywistość osobistej i intymnej sfery artysty - artysty należącego do czołówki tzw. wielkiej paryskiej awangardy, który pomimo emigracji i fascynacji powiewami szerokiego świata oraz nowymi poglądami, zachował swoją hebrajską i rosyjską tożsamość oraz słowiańską wrażliwość.*

Izabela Zywert

Musee du Luxembourg Paryż, Francja
21 lutego – 21 lipca 2013
www.museeduluxembourg.fr/en/expositions/p_exposition-18/
www.museeduluxembourg.fr

Fot.1 M. Chagall, Esquisse pour L'air du temps 1942, guache,aquarelle et encre de Chine sur papier contrecolle sur papier de Chine, 53,5x37 cm, Archives Marc et Ida Chagall. ADAGP, Paris 2012

Fot.2 M. Chagall, L’Oiseau de feu, maquette pour le rideau de scène de L’Oiseau de feu de Stravinsky, 1945 Gouache sur papier, 37,5 x 62 cm Collection particulière

Fot.3 M. Chagall. Ballet Aleko. Une fantaisie a St Petersbourg. 1942

źródło: www.museeduluxembourg.fr/en/expositions/p_exposition-18/
*cytat: www.kontakt.gda.pl/pl/archiwalne-wystawy/126-marc-chagall

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Dzieła impresjonistów i mistrzów sztuki nowoczesnej na aukcjach Christe's i Sotheby's

2013-02-12T06:36:00.002-08:00

Rynek dzieł sztuki na świecie ma się dobrze, dowodzą tego ostatnie sprzedaże na aukcjach sztuki impresjonistów i sztuki nowoczesnej dwóch największych domów aukcyjnych Christie's i Sotheby's. Łącznie na londyńskich aukcjach domu Christie'a i Sotheby's w zeszłym tygodniu sprzedano dzieła za 280 mln funtów.

Portret Jeanne Hebuterne, muzy i kochanki Amedeo Modiglianiego sprzedano 6 lutego w domu Christie's w Londynie na aukcji dzieł impresjonistów i modernistów za 26,9 mln funtów. Cenę obrazu szacowano na 16-22 mln funtów.

Portret „Jeanne Hébuterne (Au chapeau)” Modigliani namalował w 1919 roku na krótko przed swoją śmiercią w 1920 roku. W kilka dni później zrozpaczona 22-letnia Jeanne, będąca drugi raz w ciąży z włoskim malarzem, popełniła samobójstwo.

Modigliani zmarł bardzo młodo, w wieku 35 lat, zdążył namalować stosunkowo niewiele obrazów, dlatego jego dzieła rzadko są wystawiane na aukcjach, a gdy już się na nich pojawią, budzą duże emocje. W 2010 roku obraz „La Belle Romaine” ustanowił rekordową kwotę za jego dzieło, osiągnąwszy na aukcji domu Sotheby's w Nowym Jorku 68,9 mln dolarów. Portret Jeanne Hébuterne kupił anonimowy nabywca, wcześniej obraz należał do kolekcjonera, nabył dzieło w 2006 roku za 16,3 mln funtów.

Drugą z kolei wysoką cenę na aukcji w domu Christie's uzyskał obraz Pierre-Auguste Renoira ukazujący siedząca w parku kobietę z parasolką. Kupiony został przez amerykańskiego kolekcjonera za 9,6 mln funtów, powyżej ceny szacunkowej 4-7 mln funtów.

Dzień wcześniej obraz Pabla Picassa z 1932 roku "Femme assise près d’une fenêtre" został sprzedany w domu Sotheby's za 28,6 mln funtów. Obraz przedstawia Marie-Thérèse Walter, kochankę artysty. Inny portret Marie-Thérèse Walter „Nu au plateau de sculpteur” powstały również w roku 1932, trzy lata temu sprzedano w Nowym roku za rekordową kwotę 106,5 mln dolarów. Łącznie na aukcji w Sotheby's sprzedano dzieła impresjonistów i modernistów za 145 mln funtów.

Alicja Wilczak

Fot. www.christies.com

1.Amedeo Modigliani „Jeanne Hébuterne (Au chapeau)” 1919 r.
2. Pierre-Auguste Renoir L’ombrelle, 1878 r.

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Edouard Manet - portretowanie życia

2013-02-06T06:50:00.001-08:00

Wystawa „Manet. Portraying Life" w Royal Academy of Arts w Londynie jest pierwszą wystawą retrospektywną poświęcona twórczości portretowej Edouarda Maneta.

Zainteresowanie Maneta portretem nigdy nie zostało zbadane w formie wystawy, mimo to portrety stanowią około połowę jego dorobku artystycznego. Edouard Manet uznany przez historię jako heroiczny modernista, który łamał zasady wyznaczane przez Francuską Akademię, mniej znany jest jako portrecista. Malarz czerpiąc ze źródeł tradycji potrafił połączyć ją z elementami współczesności, przez co zyskał miano malarza życia współczesnego.

Wystawa składa się z ponad 50 prac wśród nich są obrazy najczęściej portretowanej przez malarza osoby - jego żony Suzanne Leenhoff, a także Antonina Prousta, Emila Zoli i Stéphana Mallarmégo oraz sceny z życia codziennego, które ujawniają jego nowoczesne podejście do portretu. Zamawiane portrety mówią zwykle więcej o idei i artystycznej modzie epoki, niż o samym artyście. Malarz jednak sam wybierał swoich modeli, przedstawiał ich w wymyślonej przez siebie, bardziej swobodnej pozie.

Chociaż Manet otwarcie nawiązywał do tradycji wielkich mistrzów, jego malarstwo spotykało się z krytyką tradycjonalistów. Artysta w odróżnieniu od akademików, którzy powielali stare wzory bez inwencji, traktował tradycję, jako pretekst do przedstawienia nowatorskich rozwiązań i uwspółcześniania tradycji. Manet szokował, ponieważ zerwał z konwencjonalnym malowaniem alegorii i starał się przedstawić to, co widzi. Dlatego tak wielkie oburzenie wzbudził słynny obraz „Olimpia” (1863 r.), w którym przyjęta konwencja przedstawienia aktu została złamana przez sportretowanie realnej, rozpoznawanej przez ówczesnych widzów postaci – Victorine Meurent.

Kontrowersje budziło nie tylko to, co przedstawiał artysta, ale także jego sposób malowania.

Artysta nakładał farby metodą alla prima, czyli bezpośrednio na zaprawie, co dawało bardziej ekspresyjny efekt, odmienny od starannie wykończonego przez akademików obrazu. W obrazie „Koncert w ogrodzie Tuilleries” 1862 r. - nazwanym często pierwszym obrazem impresjonistycznym, ze względu na technikę malarską oraz temat zaczerpnięty z życia i osadzony w plenerze, artysta sportretował wielu przyjaciół i znanych artystów m.in. Charlesa Baudelaire'a, Jacquesa Offenbacha a także samego siebie.

Alicja Wilczak

Royal Academy of Arts Londyn
26 stycznia – 14 kwietnia 2013
www.royalacademy.org.uk

1. Edouard Manet, Kolej żelazna, 1872-73.
2. Edouard Manet, Berta Morisot w czarnym kapeluszu i bukietem fiołków, 1873 r.
3. Edouard Manet, Koncert w ogrodzie Tuilleries, 1862 r.

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Irena Snarska

2013-02-02T09:09:00.000-08:00

Irena Snarska, Dziewczyna z Granandy, 1998 rok

Irena Snarska (1934 – 2013) – profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, jedna z najbardziej znanych współczesnych artystów grafików i cenionych pedagogów w tej dziedzinie sztuki. Artystka grafikę warsztatową wybrała jednak przypadkowo. Najpierw studiowała na Wydziale Architektury na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a grafika była dodatkowym przedmiotem. Z czasem jednak ten obszar sztuki stał się ulubionym środkiem wyrazu dla Ireny Snarskiej.

Irena Snarska, Garść ziemi lwowskiej, 2001 rok

Technika, którą uprawiam, akwaforta i akwatinta, wymaga pracy w metalu, ma w sobie coś i zimnego i twardego i trującego i... niespodziewanego. Niespodziewanego, gdyż nawet przy największym doświadczeniu może ona zawsze spłatać jakiegoś figla lub coś sama dopowiedzieć. Myślę, że nie jest grzechem wykorzystanie podpowiedzi techniki, ja się w nią wsłuchuję z pokorą. Bo sam proces pracy - od rysunku na metalu aż po odbitkę - niesie ze sobą szereg problemów ubocznych, nie tylko technicznych, dostarczających pewnych doświadczeń, które mobilizują do rozwiązywania ich przy realizacji kolejnych prac. *

Irena Snarska, Chopinowskie mazurkowanie

Artystka stworzyła indywidualny styl, w którym główną odgrywa symbolika religijna. Wywodząca się z malarstwa materii charakterystyczna siatka żył i spękań stanowi rozpoznawalny stylistyczny motyw jej twórczości. W latach 80. Irena Snarska była jednym z tych artystów, którzy aktywnie działali w ruchu kultury niezależnej. Uczestniczyła w strajku w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie była wykładowcą, była także zaangażowana w działalność „Solidarności". W tym czasie, twórczość artystki zdominowana była przez ciemną kolorystykę i tematykę metafizyczną.

Irena Snarska, Czarna Madonna, 1982 rok

Irena Snarska - urodziła się w 1934 r we Lwowie. Studiowała na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Architektury Wnętrz. W latach 1956-62 studiowała grafikę w pracowni prof. Andrzeja Rudzińskiego. Dyplom uzyskała w 1962 roku w legendarnej pracowni ilustracji książkowej prof. Jana Marcina Szancera. W latach 1969-70 stypendystka rządu francuskiego. Pracę zawodową w ASP w Warszawie rozpoczęła w 1972 r. i pracowała tam do 1993 roku. Ponad dwadzieścia wystaw indywidualnych, wielokrotnie nagradzana na krajowych i zagranicznych, międzynarodowych wystawach. Prace w zbiorach muzeów polskich i zagranicznych. Irena Snarska odeszła 29 stycznia 2013.

Alicja Wilczak

Fot. źródło: www.napiorkowska.pl

*źródło: http://cotam.info/archiwum/nr24/strona03.htm

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Galeria Sztuki XX i XXI Wieku w Muzeum Narodowym w Warszawie

2013-02-01T08:21:00.001-08:00

Muzeum Narodowe w Warszawie nareszcie doczekało się Galerii Sztuki XX i XXI wieku. Muzeum prezentuje panoramę polskiej sztuki ostatnich 100 lat.

Galeria Sztuki XX i XXI Wieku w Muzeum Narodowym, której kuratorem jest Piotr Rypson pokazuje historię sztuki polskiej od powstania Odrodzonego Państwa do III Rzeczpospolitej. Ekspozycja rozpoczyna się od dzieł powstałych w Dwudziestoleciu Międzywojennym. W tej części zobaczymy prace Xawerego Dunikowskiego, Formistów, ekspresjonistów z grupy Bunt, przedstawicieli awangardy m.in. Władysława Strzemińskiego, Katarzyny Kobro, Henryka Berlewi, Mieczysława Szczuki.

W dalszej części wystawy prezentowane są prace członków grupy Komitet Paryski – J. Cybisa, J. Czapskiego, A. Nacht-Samborskiego, Z. Waliszewskiego, a także malarzy zwracających się ku sztuce dawnej, klasycyzującej: T. Pruszkowskiego, W. Wąsowicza, M. Kislinga oraz portret kobiety Tamary Łempickiej "Lassitude (Znużenie)" - jedyna praca artystki znajdująca się w polskich zbiorach państwowych.

W osobnej sali pokazano kino awangardowe - filmy Themersonów, Czekalskiego, a także surrealistyczne fotomontaże K. Podsadeckiego, heliografie K. Hillera oraz malarstwo Rafała Malczewskiego z lat 30.

Okres II wojny światowej obrazują rysunki Władysława Strzemińskiego, tomik poezji Juliana Przybosia ilustrowany przez Marię Jaremę oraz tworzone w obozie koncentracyjnym grafiki Mieczysława Wejmana. Zaskakującym elementem tej części wystawy są pieśni obozowe zapomnianego w Polsce pieśniarza Aleksandra Kulisiewicza, który zamknięty przez pięć lat w obozie koncentracyjnym stworzył archiwum pieśni obozowych. Po wojnie wykonywał je w pasiaku, ze specyficzną artykulacją głosu.

Temat wojennej traumy jest przedstawiony poprzez pokazanie dzieł, które podejmują ten motyw od okresu po wojnie do prac współczesnych: "Autobus" B. Linkego z 1959-62, "Rozstrzelanie surrealistyczne" T. Wróblewskiego, dzieło Z. Libery "Lego Obóz koncentracyjny" z 2001 oraz "Podkreślam! Nigdy nie zrobiłem pracy o Holokauście" O. Dawickiego z 2012.

Lata 70. w sztuce polskiej reprezentują prace Jerzego "Jurry" Zielińskiego, artystów z kręgu performansu: Zbigniewa Warpechowskiego, Akademii Ruchu, Zygmunta Piotrowskiego, Andrzeja Partuma, a także sztuka feministyczna - Natalii LL.

Lata 80. reprezentują obrazy Łukasza Korolkiewicza np."13 grudnia 1981 rano" – o rozpoczęciu stanu Wojennego, Gruppy oraz prace z kręgu Kultury Zrzuty.

Wystawę zamykają prace artystów najsilniej obecnych dziś na rynku sztuki Wilhelma Sasnala, Jadwigi Sawickiej, Zofii Kulik oraz Roberta Maciejuka. Są tu także prace, które podejmują problem sensu sztuki - fikcyjna okładka "Przekroju" Zbigniewa Libery, nekrologi z błędami Oskara Dawickiego, wideo Katarzyny Kozyry, film Azorro o przeciętnej rodzinie koneserów sztuki oraz zapis telewizyjnego performansu grupy Sędzia Główny.

Alicja Wilczak

Galeria Sztuki XX i XXI wieku
Muzeum Narodowe w Warszawie
www.mnw.art.pl

Fot. źródło: www.mnw.art.pl
1. Stanisław Ignacy Witkiewicz, Kompozycja fantastyczna, 1915-1920, olej, płótno, 56 x86 cm
2. Józef Czapski, Mężczyzna na wystawie, 1959, olej, płótno, 8,5 x 116 cm,

3. Andrzej Wróblewski, Rozstrzelanie surrealistyczne (Rozstrzelanie VIII) 1949 r, olej, płótno, 129 x 198 cm
4. Edward Krasiński, Intervention 8, 1975, akryl, płyta pilśniowa, 100,5 x 70 cm
5. Łukasz Korolkiewicz, 13 grudnia 1981 rano, 1982, olej, płótno, 89 x 190 cm
6. Wilhelm Sasnal, Bayer, 2000, olej, płótno, 177 x 177 cm

ANDRZEJ BOROWSKI „Podróże”

2013-01-24T03:49:00.000-08:00

Andrzej Borowski jest artystą malarzem.
Co jednak w rzeczywistości to oznacza? Jest to pasja i potrzeba tworzenia. Wrażliwość. Dostrzeganie piękna. Fascynacja światłem. Zachwyt detalem. Potrzeba opowiedzenia po swojemu, własnym malarskim językiem o tym, co wzrusza, zachwyca, porusza.

Andrzej Borowski szczególną inspirację znajduje w miejscach, które są malarską ziemią obiecaną. Toskania, Prowansja, południowe pejzaże. Ich mocne światło, nasycone barwy, kontrastowość. Poetyckość zaułków. Historia, którą zawierają stare, zniszczone mury. Tajemnica, którą mieszczą zarośnięte winoroślami bramy. Chłód, który przynosi cień gęstej zieleni w środku gorącego lata.

Andrzej Borowski, Ponte Vecchio GRANDE, 2012 rok

Miło jest zachwycać się Toskanią, Prowansją, pejzażami południa. Ich kolory, ich potencjał działania na zmysły od wieków przyciągał malarzy. Obiecywał Raj. Wypełniał tęsknotę za światłem, za kolorem, za zmysłową intensywnością. Te pejzaże malowali realiści, ekspresjoniści, koloryści. Andrzej Borowski także poddał się temu urokowi, tworząc niezwykłą symbiozę między swoim malarskim światem, a pejzażami, które przedstawia. Buduje obrazy z ułamków, konstruuje je zmyślnie jak mozaiki, z fragmentów rzeczywistości, zestawiając je w swoich kompozycjach. Reaguje na temperaturę barw, dostrzega fakturę przedmiotów. To wszystko zawiera w swoim malarskim dziele.
Kontemplując obrazy Andrzeja Borowskiego możemy powiedzieć w ślad za Leonardem da Vinci „Piękno rzeczy śmiertelnych mija, lecz nie piękno sztuki”.

Katarzyna Napiórkowska
Prezes Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

Andrzej Borowski, Różowe drzewo - maj, 2012 rok

Andrzej Borowski (ur. w 1969 roku). Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskał w 1994 roku. Jest autorem polichromii dla kościoła św. Rodziny w Piekarach Śląskich. Jego obrazy znajdują się w kolekcjach w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Japonii, Nowej Zelandii. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych i plenerach malarskich w Polsce, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoszech, Targach Sztuki Gent Lineart '95 w Gandawie, SIAC '95 w Strasbourgu, Art Strasbourg '96, Gent Lineart 2008 w Gandawie.
Andrzej Borowski od wielu lat współpracuje z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej w Warszawie, Poznaniu i Brukseli

Obrazy artysty: www.napiorkowska.pl

Andrzej Borowski, Morze jest Czarne, 2012 rok

Wystawa: Andrzej Borowski - "Podróże"
Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
ul. Świętokrzyska 32, Warszawa
www.napiorkowska.pl

Wernisaż wystawy odbędzie się
24 stycznia 2013 (czwartek)
o godz. 18.00
wystawa potrwa do 10 lutego 2013

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

"Manon Lescaut" Trelińskiego w Brukseli

2013-01-20T03:55:00.002-08:00

Twórczość Giacomo Pucciniego łączy w sobie tradycje muzyki włoskiej i zdobycze opery niemieckiej. "Manon Lescaut" to trzecia opera włoskiego kompozytora, i pierwsza, która odniosła międzynarodowy sukces. Jej premiera odbyła się 1 lutego 1893 roku w Teatro Regio w Turynie. To właśnie wtedy Puccini po raz pierwszy użył powiększonego i wzbogaconego składu orkiestry, której instrumenty potraktował solistycznie, co było nowością we włoskiej operze. Wprowadził także motywy przewodnie, wyraźnie inspirując się dramatami muzycznymi Wagnera. Jest to więc w pełni dojrzała, wybitna opera i jako taka została entuzjastycznie przyjęta. Pierwsze publiczne wykonanie „Manon Lescaut” okazało się spektakularnym sukcesem – po premierze, publiczność zgotowała aż 30 owacji na stojąco, a fenomen tej opery, mimo upływu lat, nadal nie słabnie. Podstawą libretta stała się popularna powieść Abbé Prévosta, na kanwie której powstało kilkanaście innych oper, m.in. słynna "Manon" Jules'a Masseneta. Operę Pucciniego uznaje się za narodziny weryzmu, który zamiast baśni i historii sprzed wieków, pokazywał na scenie codzienną rzeczywistość i ówczesne problemy społeczne, przenosząc na deski sceny prawdę i realizm.

Po 37 latach nieobecności, to wielkie dzieło powraca na deski opery w Brukseli. 24 stycznia odbędzie się premiera „Manon Lescaut” w Theatre La Monnaie. Reżyserem opery jest dyrektor artystyczny Polskiej Opery Narodowej - Mariusz Treliński. „Manon Lescaut" będzie jego debiutem na tej słynnej w Europie scenie operowej, w koprodukcji z Polską Operą Narodową.

Polscy widzowie mogli oglądać tę operę w październiku i listopadzie w Operze Narodowej w Warszawie. Mariusz Treliński zapowiada, że nie dokona jej prostego przeniesienia do Brukseli. Zaprezentuje miasto tętniące własnym życiem, zagubionych w nim ludzi i podróż... Podróż ta ma jednak wymiar symboliczny, gdyż odbywa się bowiem we wnętrzu głównego bohatera, którym jest kawaler Des Grieux - szaleńczo zakochany młody chłopak. Polski reżyser znany jest z plastycznego języka, dynamiki przedstawienia, oraz osadzenia dawnych historii we współczesnym kontekście kulturowym i społecznym. Przewrotność, ale też karkołomność idei Trelińskiego polega na tym, że Manon fizycznie... nie istnieje. Jego inscenizacja to opowieść o fantazmatach, zauroczeniu, wręcz obsesji Des Grieux. Treliński wyjaśnia: "zakochany mężczyzna kreuje obiekt pożądania i właściwie rozmawia ze swoją wyobraźnią". Manon to femme fatale, która siedzi w głowie zakochanego. Chłopak idealizuje kobietę, która staje się projekcją jego wyobraźni. A zatem, kim jest w tym spektaklu Manon? Odpowiedź nie jest oczywista. Za każdym razem jest kimś innym: kokietką, femme fatale, obiektem pożądania, uzależnienia, w końcu zaś ofiarą, która nie potrafi zmienić swego losu. Niszczy siebie, a przy okazji doprowadza do destrukcji mężczyznę, którego stała się ideałem.

W operze Pucciniego, opartej na oświeceniowej powieści A.F. Prévosta, Manon jest piękną nastolatką, w której do szaleństwa zakochuje się młody kawaler des Grieux. Niestety, ślicznotka wpadła też w oko bogatemu poborcy podatków Gerontowi. Manon i des Grieux uciekają. Gdy po paru latach dziewczynie nudzi się wspólne, lecz ubogie życie, chętnie zostaje utrzymanką Geronta. Później jednak znów ulega miłosnym namowom des Grieux, ostatecznie wraz z nim trafia na katorgę do Ameryki, jako złodziejka, oddana w ręce żandarmów przez zazdrosnego starca. I tam właśnie, na zamorskiej pustyni Manon umiera w ramionach ukochanego kawalera.

Autorskie odczytanie tekstu sprzed lat nie jest w operze niczym nowym. Każda historia, po którą sięga Treliński, musi mieć współczesny kontekst. Powinna być częścią naszego świata, historią, która dzieje się tu i teraz. Reżysera nie interesuje klasyczne odtwarzanie librett, snuje więc opowieści portretujące także jego samego. „W każdej historii staram się przeniknąć do psychoanalitycznego lub mitycznego poziomu, który leży u jej źródeł. Powieść Abbe Prevosta wiele lat temu była szokująca. Ja chcę ten skandal przenieść do współczesności. Pracując na samej historii dzisiaj, chcę pokazać jej niezmienną energię, aurę. Nastroje się zmieniają, ale natura ludzka pozostaje taka sama.(…) Dlatego zawsze staram się rozszyfrować istotę danej historii i zobaczyć jak przekłada się ona na współczesną rzeczywistość, jak działa w naszym świecie, w naszych mediach, kulturze i marzeniach.” [1]

Krytycy uważają, że Mariusz Treliński nadał operze nową dynamikę, odświeżając styl tej formy sztuki. Dzięki temu inscenizacje nabrały życia i stały się bardziej dostępne dla mniej wyrobionych miłośników opery. "Przyszedłem do opery z zewnątrz. Miałem dwa cele: zburzyć sentymentalizm, kicz panujący w operze, a przede wszystkim otworzyć ją na współczesność, dać jej dynamikę i temperaturę naszych czasów. Wielbię operę jako gatunek, ale nienawidzę tego, co się z nią stało. Opera głucha na to, co się dzieje wokół nas, stała się sztuką muzealną. Nie ma w niej śladu współczesnych prądów estetycznych, tj. instalacji, prawdziwie nowoczesnego malarstwa, architektury. Piękno tradycyjnej muzyki zestawione z tą estetyką tworzy prawdziwie elektryzującą mieszankę".[2]

Podobnie jak w operze w Warszawie, scenografię do Belgijskiej opery „Manon Lescaut” przygotuje Boris Kudlička. Jego realizacje cechuje wspaniały styl wizualny, charakteryzujący się dbałością o szczegóły scenograficzne i budującym atmosferę oświetleniem. Z pewnością ogromny wpływ na twórczość Kudlički miał jego wieloletni mistrz - scenograf i malarz Andrzej Kreütz Majewski. Dokonania głównego scenografa Teatru Wielkiego nie były związane z nowoczesnymi nurtami, które do tej pory tak zajmowały Kudličkę. Przy Kreützu-Majewskim Kudlička wzbogacił swoje scenograficzne horyzonty i poznawał kulisy pracy w teatrze. Kreutz Majewski po latach wybrał malarstwo, w którym sam był sobie panem i nie musiał się liczyć z ograniczeniami, jakie na każdym kroku narzucają warsztaty teatralne.

To, co z pewnością łączy esencję opery "Manon Lescaut" z twórczością Trelińskiego, Kreütza Majewskiego i Kudličkę, to klimat dekadencji, przemijania, nietrwałości i "wyrafinowanym smak, przenoszący apokaliptyczną wizję zagłady, niesioną przez mechaniczne jak i organiczne potwory, w smutny świat najczystszej poezji".[3]

MANON LESCAUT
Giacomo Puccini (1858 - 1924)
Mariusz Treliński & Carlo Rizzi
Théâtre Royal de La Monnaie, Bruksela
Premiera: 24 stycznia 2013

Justyna Kiraga
Źródło: www.lamonnaie.be

Cytaty: [1] tłumaczenie z: www.lamonnaie.be, [2] www.culture.pl, [3] www.napiorkowska.pl
Fotografie: www.lamonnaie.be:
Fot.1: Karl Forster, Brandon Jovanovich (Des Grieux) Eva-Maria Westbroek (Manon Lescaut).
Fot.2: Karl Forster, Giovanni Furlanetto (Geronte de Ravoir) Aris Argiris (Lescaut).

Fot.3: Karl Foster, Eva-Maria Westbroek (Manon Lescaut).
Fot.4: Mariusz Treliński, autor: Jacek Poremba.

Fot.5: Karl Forster, Brandon Jovanovich (Des Grieux) Aris Argiris (Lescaut) Guillaume Antoine.

"David Hockney: Bigger Picture"

2013-01-14T07:49:00.000-08:00

W Ludwig Museum w Kolonii jeszcze do 3 lutego oglądać można wystawę "David Hockney: Bigger Picture" – poświęconą twórczości jednego z najbardziej znanych brytyjskich malarzy. Artysta kojarzony jest przede wszystkim z cyklem obrazów z motywem basenu, z których najsłynniejszym przykładem jest „A Bigger Splash”.

"David Hockney: Bigger Picture" to wędrowna wystawa, pokazywana wcześniej w Royal Academy w Londynie oraz w Muzeum Guggenheima w Bilbao.

W Ludwig Museum prezentowane są wielkiego formatu pejzaże powstałe po przeprowadzce artysty z Los Angeles do Wielkiej Brytanii. Źródłem inspiracji dla malarza do stworzenia tych obrazów były krajobrazy okolic nadmorskich miejscowości Bridlington i East Yorkshire.

Równolegle do tradycyjnego malarstwa Hockney eksperymentował z nowoczesnymi mediami cyfrowymi – stworzył obrazy za pomocą iPhona i iPada. Wydruki jego cyfrowych obrazów stanowią istotną część ekspozycji. Ponadto artysta został ostatnio zaangażowany do stworzenia filmów dokumentujących krajobrazy przy użyciu 18 kamer. Obrazy te wyświetlane są na 9 monitorach, co tworzy niezwykły efekt.

Wystawa pokazuje artystę, który rozwija temat klasycznego krajobrazu poprzez stosowanie nowych technik cyfrowych. Jednocześnie pokazuje piękno świata natury i malarstwa.

Alicja Wilczak

Museum Ludwig Kolonia

wystawa czynna do 3 lutego 2013

www.museum-ludwig.de

Fot. www.museum-ludwig.de

1. David Hockney "The Arrival of Spring in Woldgate, East Yorkshire in 2011" (twenty eleven) olej na 32 płótnach (każdy 91,4 x 121,9 cm), 365,8 x 975,4 cm;

2. David Hockney "Winter Timber" 2009, olej na 15 płótnach (36 x 48 cm każdy)108 x 240 cm

3. David Hockney "The Arrival of Spring in Woldgate, East Yorkshire in 2011 (Twenty Eleven) - 2 January 2011!" , rysunek iPad, wydruk na papierze

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

GALERIA SZTUKI KATARZYNY NAPIÓRKOWSKIEJ & EDWARD DWURNIK DLA WOŚP

2013-01-10T04:18:00.000-08:00

Trzy prace Edwarda Dwurnika z motywem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Brukseli zostały przekazane przez Galerię Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej i artystę na licytację na rzecz WOŚP.

Prace są przedmiotem licytacji na allegro:

http://aukcje.wosp.org.pl/listing?sellerId=22583483

W obrazach Edwarda Dwurnika kolorowe widoki miast zestawione są z bezkompromisowo przedstawionymi postaciami i wydarzeniami. Edward Dwurnik w dokumentuje ważne fakty historyczne umiejscawiając bohaterów swoich obrazów wokół znanych miejskich motywów. Artysta uczynił tak również w przypadku prac z motywem z Brukseli. Dwurnik przedstawia widzowi serce Brukseli, czyli Grand Place z jego XVIII-wiecznymi kamienicami. A nad tym sercem miasta - potężne serce Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Orkiestra gra!

Edward Dwurnik, Bruksela, 46x27 cm, akwarela, 2012 rok

Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy w Brukseli to kolejna miejska legenda Dwurnika, malarska notatka o mieście, o Brukseli i o sprawach ważnych - o polskiej akcji charytatywnej, przeprowadzanej w tym roku pod hasłem ratowania życia dzieci i godnej opieki medycznej seniorów.

Edward Dwurnik, Bruksela, 46x27 cm, akwarela, tempera, 2012 rok

Edward Dwurnik - jeden z najbardziej cenionych i rozpoznawalnych artystów polskich. Malarz, rysownik i grafik. Studiował w latach 1963-1970 na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Krystyny Łady-Studnickiej. Przez 3 lata studiował rzeźbę. Został nagrodzony m.in.: Nagrodą Kulturalną "Solidarności" (1983), Nouvelle Biennale de Paris (1985), nagrodą Olimpiady Sztuki w Seulu (1988) i Nagrodą Fundacji Sztuki Współczesnej (1992) oraz prestiżową nagrodą Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992).

Jeden z nielicznych artystów, który swoje prace pokazywał miedzy innymi Kassel na "documenta". Cieszy się uznaniem zarówno krytyki artystycznej jak i kolekcjonerów sztuki.

Edward Dwurnik, Bruksela, 46x27 cm, akwarela, tempera, 2012 rok

Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej jest jedną z najdłużej działających galerii sztuki w Polsce. Mieści się w Warszawie, Poznaniu i w Brukseli. Prezentuje najciekawszych artystów polskich - miedzy innymi Abakanowicz, Dominika, Dwurnika, Opałkę oraz twórców młodego pokolenia. Od maja 2012 roku posiada swój salon ekspozycyjny w centrum Brukseli, przy Mont des Arts 8 ( Kunstberg).

GALERIA SZTUKI KATARZYNY NAPIÓRKOWSKIEJ

www.galeriemontdesarts.com

Mont des Arts 8, Bruksela

Justyna Napiórkowska, tel. 48 603 378 567 , 32 495 71 89 88

justyna@napiorkowska.pl

"Korespondencje. Sztuka nowoczesna i uniwersalizm" – wystawa w ms2 w Łodzi

2013-01-06T01:00:00.000-08:00

W Muzeum Sztuki w Łodzi oglądać można wystawę „Korespondencje. Sztuka nowoczesna i uniwersalizm”, na której zaprezentowano ponad 400 dzieł, między innymi Pabla Picassa, Andy'ego Warhola, Wassilego Kandinskiego, Paula Klee, Pieta Mondriana, Mariny Abramovic czy Meret Oppenheim.

Na trzech piętrach gmachu muzeum wyeksponowano dzieła pochodzące z 2 kolekcji sztuki nowoczesnej – z łódzkiego Muzeum Sztuki i szwajcarskiego Kunstmuseum Bern.

Wystawę podzielono na 12 części, odpowiadających kluczowym doświadczeniom historycznym XX i XXI w., nawiązując do książki filozofa i krytyka Waltera Benjamina „Pasaże”. Opowieść o nich współtworzą korespondencje między dziełami sztuki, słowne i obrazowe interwencje Tomasza Kozaka oraz przestrzeń wystawy zaprojektowana przez Krzysztofa Skoczylasa.

Hermann Rupf, szwajcarski przedsiębiorca, jeden z pierwszych kolekcjonerów sztuki awangardowej na świecie, za namową słynnego marszanda Daniela-Henry'ego Kahnweilera nabywał dzieła m.in. Picassa, Braque’a, Klee czy Kandynskiego. Rumpf stworzył wspaniałą kolekcję i w 1954 r. przekazał zbiór do Kunstmuseum Bern.

Kolekcja sztuki nowoczesnej w Łodzi powstała z inicjatywy Władysława Strzemińskiego i poetów i artystów z grupy „a. r.”, którzy prowadzili akcję pozyskania dzieł do mającej powstać w Łodzi Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej. Przedsięwzięcie spotkało się z ogromnym zainteresowaniem europejskiej awangardy, skłaniając wielu znakomitych artystów – takich jak Fernand Leger, Max Ernst, Hans Arp czy Kurt Schwitters – do przekazania w darze swoich dzieł. W 1931 roku przekazano zbiór do łódzkiego Muzeum i udostępniono kolekcję do publicznego zwiedzania. W ten sposób powstała jedna z pierwszych awangardowych kolekcji sztuki na świecie.

Mimo odmiennych założeń i powodów, dla których obydwie kolekcje zostały stworzone oraz odmiennych warunków, w jakich były rozwijane przez kolejne dekady, są one podobne, a nieraz – niemal identyczne. Na przykładzie tych dwóch wyjątkowych kolekcji, wystawa „Korespondencje. Sztuka nowoczesna i uniwersalizm” stawia pytania o znaczenie sztuki dziś i o potrzebę uniwersalizacji doświadczeń kulturowych w zglobalizowanym świecie.

Alicja Wilczak

ms2 Łódź
14 grudnia 2012 – 30 czerwca 2013
mls.org.pl

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Madonna pod jodłami

2013-01-05T16:00:00.000-08:00

Lucas Cranach Starszy "Madonna pod jodłami" ok. 1510 r.

Jeden z najcenniejszych obrazów polskich zbiorów, namalowany ok. 1510-go roku przez niemieckiego malarza Lucasa Cranacha Starszego, po niemalże 70-ciu latach wrócił do Polski w lipcu tego roku i od kilku dni można go oglądać we wrocławskim Muzeum Archidiecezjalnym.

„Madonna pod jodłami” jest jednym z tych obrazów, które kryją w sobie podwójną historię: jedną wykreowaną przez artystę, drugą pisaną przez los i często dramatyczne dzieje.

Obraz namalowany został dla Katedry św. Jana we Wrocławiu. Podczas wojny, w obawie przed bombardowaniami, został przetransportowany do klasztoru Cystersów w Henrykowie. Po wojnie wrócił jednak do Wrocławia, skąd został skradziony przez niemieckiego duchownego, który pracował przy pracach konserwacyjnych. Nie chciał on, aby zabytek dostał się w ręce Rosjan. W tym celu podmienił oryginał na kopię i przemycił dzieło do Niemiec, gdzie je następnie…sprzedał. Ostatecznie obraz trafił do Szwajcarii.

Do 1961roku kopia znajdująca się we Wrocławiu uznawana była za oryginał. W 1971 roku potwierdzono autentyczność dzieła będącego wówczas w posiadaniu Szwajcarów, jednak dopiero w marcu 2012 roku nawiązane zostały rozmowy w sprawie dalszych losów obrazu. Przy pomocy Ministerstwa Spraw Zagranicznych, kilka miesięcy później obraz Cranacha, który przez ponad pół wieku przechodził z rąk do rąk, wrócił do Polski i został przekazany archidiecezji wrocławskiej.

Obraz Cranacha przedstawia Marię, trzymającą na kolanach małego Jezusa, który trzyma w ręku winogrona. Górzysty krajobraz z pochyloną brzozą i jodłami stanowi dla nich tło, które na pierwszy rzut oka wygląda dość egzotycznie, głównie dzięki ciepłym barwom i grze światła, które rozświetla twarze Marii i Jezusa.

Lucas Cranach Starszy (1472- 1553) był niemieckim artystą, malarzem i grafikiem epoki renesansu. W jego twórczości zauważyć można również wpływy późnego gotyku oraz manieryzmu. Malował głównie obrazy o tematyce religijnej (Święty Hieronim (1502), Ukrzyżowanie (1503)), liczne portrety oraz akty kobiece.

Paulina Niewiadomska

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

10 najważniejszych wydarzeń artystycznych 2012 roku

2012-12-31T05:27:00.000-08:00

Damien Hirst, Tate Modern

10 wydarzeń artystycznych 2012 roku - oto subiektywny wybór.

Luwr w Lens, Cranach we Wrocławiu, Hirst w Tate Modern, Szapocznikow w Nowym Jorku, a Rubens na Uralu. Jakie wydarzenia zasługiwały na najwięcej uwagi w 2012 roku?

"Madonna pod jodłami" wróciła do Wrocławia. Spokojna twarz Marii z Dzieciątkiem z datowanego na ok. 1501 arcydzieła Łukasza Cranacha Starszego nie zdradza wielu wydarzeń, które były udziałem tego obrazu. Obecnie można go zobaczyć w Muzeum Archidiecezjalnym we Wrocławiu.

Madonna pod jodłami, Łukasz Cranach Starszy

„Dama z gronostajem” wróciła do kraju – po ponad dwóch latach kontrowersyjnych podróży po świecie obraz Leonarda da Vinci wrócił do Krakowa. Na długo. Można go oglądać na Zamku Królewskim na Wawelu.

Leonardo da Vinci, Dama z Gronostajem

Alina Szapocznikow w MoMA w Nowym JorkuNowojorskie muzeum MoMA było kolejnym miejscem, w którym zachodnia publiczność miała okazję zapoznać się z twórczością polskiej rzeźbiarki Aliny Szapocznikow. Można śmiało powiedzieć- to jest światowy format.

Alina Szapocznikow, Scuplture Undone, Moma•moma.org

Powstał Luwr Bis w górniczym Lens - 10 sierpnia obchodzona jest rocznica powołania Muzeum w Luwrze w 1793 roku. 4 grudnia 2012, przed okrągłą rocznicą, nadszedł czas na potomstwo- powstała filia Luwru w Lens, byłym górniczym mieście na północy Francji.

Wystawa Wojciecha Fangora w krakowskim Muzeum Narodowym. Cały wiek sztuki w biografii jednego człowieka.Genialna ekspozycja.

Wojciech Fangor•Wojciech Fangor, Muzeum Narodowe w Krakowie

150 rocznica urodzin Gustava Klimta –cała Austria i pół Europy odkrywała na nowo mistrza wiedeńskiego symbolizmu.

Klimt Year

Rekordy na aukcjach w Christie's i Sotheby's- kryzys sztuce niestraszny.
Obraz Edvarda Muncha „Krzyk” z 1895 roku wylicytowany został za prawie 120 mln dolarów. „Orange, red, yellow” Marka Rothko- sprzedano za 86,9 mln dolarów
Za rekordową kwotę 44,8 mln dolarów sprzedano dzieło Roya Lichtensteina „Sleeping Girl”

Roy Lichtenstein, Śpiąca dziewczyna

Detektywi na tropach sztuki. Odnaleziono obraz Matisse'a „Odaliska w czerwonych szarawarach" wart 3 mln dolarów - obraz skradziony około 10 lat temu w Wenezueli odzyskano w tajnej operacji w Miami na Florydzie.

Henri Matisse

London 2012 Festival - Sztuka jest tak stara jak sport. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Londynie odbyła się też Olimpiada Kulturalna – projekt skupiający setki instytucji kulturalnych, placówek artystycznych i niezależnych twórców. Dzieła sztuki stały się inspirującym tłem dla wydarzeń sportowych. Brawo Londyn! A w Warszawie?

London 2012 Festiwal

Damien Hirst został klasykiem - a to dzięki wystawie w Tate Modern. Chwilę wcześniej Larry Gagosian pokazał jego prace równocześnie w swoich 12 galeriach.

Damien Hirst, Tate Modern

Rubens na Uralu? - Rosyjscy eksperci twierdzą, że obraz „Maria Magdalena w żałobie z siostrą Martą”, znajdujący się w muzeum w Irbicie – małym mieście na Uralu, jest autentycznym dziełem Petera Paula Rubensa.

PS Dodatkowy punkt, nasz osobisty ważny moment:

19 maja podczas Europejskiej Nocy Muzeów zainaugurowana została działalność Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej na Mont des Arts, w samym centrum Brukseli. List z gratulacjami napisała sama Królowa Paola! Obok- Muzeum Magritte`a, Królewskie Muzea, słynny Bozar i Grand Place. A wokół - ciekawa sztuki publiczność z całej Europy i świata, która odkrywa sztukę polską. Abakanowicz, Dwurnika, Dominika, Markowskiego, Mitoraja, Okrassę, Opałkę, Rózgę, Sasnala.

Edward Dwurnik, Bruksela, Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej Galeria Katarzyny Napiórkowskiej .•www.napiorkowska.pl

Ranking powstał przy udziale artissimo.pl, blogu o sztuce.

Malarstwo Marka Okrassy na czas karnawału

2012-12-30T05:30:00.000-08:00

Marek Okrassa, z cyklu Bal

Dulce est desipere in loco (łac.) słodko być frywolnym, gdy sprzyja temu sposobność lub według Jana Kochanowskiego „Miło szaleć kiedy czas po temu”*

Karnawał to radosny okres balów, przyjęć, maskarad. Czas, kiedy na chwilę można dać się ponieść zabawie, by po kilku tygodniach poświęcić się ascezie postu według tradycji.

Marek Okrassa, Ogród

Szaleństwo karnawału doskonale ilustrują obrazy Marka Okrassy. Roztańczone pary w scenerii balowej sali, ogrodu, na lodowisku wirują w beztroskiej ekstazie. Rozbawionemu towarzystwu gra orkiestra.

Marek Okrassa, z cyklu Lodowisko

Marek Okrassa, Lodowisko - las

W obrazach Marka Okrassy z cyklu „Lodowisko” zobaczymy, ekspresyjnie namalowane kilkoma ruchami pędzla, wesołe postaci, uchwycone w tańcu. W pełnych humoru, na granicy karykatury przedstawieniach, możemy odnaleźć wspomnienia beztroskiego dzieciństwa, zimową idyllę. To chyba najbardziej optymistyczne obrazy związane z zimową porą.


Marek Okrassa, z cyklu Bal

W obrazach z cyklu „Bal” postaci ukazane są w tańcu, na wytwornym przyjęciu. Czasem atmosfera jest bardziej dostojna, jak na balu w Operze Wiedeńskiej, a scenie możemy się przyglądać na przykład przez wielkie okna klasycystycznego pałacu. W innych przedstawieniach nastrój jest bardziej frywolny lub nadrealny. Bohaterowie dają się ponieść emocjom i zabawa nabiera nadrealnego charakteru.

Marek Okrassa, Z cyklu Bal

Oglądając obrazy Marka Okrassy stajemy się częścią jego opowieści, uczestnikami tej nieskrępowanej przyjemności, którą przedstawił malarz.

Alicja Wilczak

Wszystkie obrazy oglądać można w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

*tłum. Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

2012-12-22T06:47:00.000-08:00

Piotr Uklański w Zachęcie

2012-12-21T05:11:00.001-08:00

W Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki trwa przeglądowa wystawa twórczości Piotra Uklańskiego – jednego z najbardziej znanych i kontrowersyjnych współczesnych polskich artystów.

Zaprezentowana w 2000 roku w Zachęcie wystawa „Naziści”, przedstawiająca wizerunki aktorów, którzy wcielili się w różnych filmach w role nazistów, stała się przyczyną głośnego skandalu. Medialny rozgłos wokół wystawy wpłynął jednak znacznie na wzrost popularności artysty nie tylko w Polsce ale także poza jej granicami. W 2006 roku praca „Naziści” Piotra Uklańskiego została sprzedana na aukcji w Phillips de Pury & Company za 568 tysięcy funtów. Jednocześnie stała się na pewien czas najdroższą pracą polskiego artysty współczesnego (rekord został pobity w 2010 roku, gdy trzy obrazy Romana Opałki sprzedano na aukcji za ponad 713 tysięcy funtów).

Budząca sprzeciwy w 2000 roku instalacja Piotra Uklańskiego „Naziści” została zaprezentowana po 12 latach ponownie w Zachęcie, tym razem jednak w zupełnie innej aranżacji. Autorem koncepcji wizualnej wystawy w Zachęcie jest sam artysta. Postanowił on połączyć wiele swoich prac w rodzaj dzieła totalnego. Wystawa o tytule „Czterdzieści i cztery”, to niekonwencjonalne ujęcie wystawy przekrojowej. Tak na przykład w jednej sali zestawione zostały razem jako instalacja pt. „Polska Über Alles” fotografie („Naziści”) i "Dance Floor" (1996). W skład wystawy wchodzą także nowe prace, w tym monumentalna tkanina „Bez tytułu (Rozwarte)”, 2012, cykl fotografii „Bez tytułu (Pornalikes)” 2002.

Uklański łączy w swoich pracach przyjemną formę z polemicznymi treściami. Czerpie inspiracje z kultury popularnej, używa znanych symboli, estetyki kiczu, prowokuje. Trwająca w Zachęcie wystawa podkreśla wszystkie te cechy twórczości Uklańskiego. Tytuł wystawy mówi o tym, ile lat kończy artysta – informacja świadomie egotyczna, będąca też odniesieniem do „kryzysu wieku średniego”. „Czterdzieści i cztery” jest także aluzją do słynnego poetyckiego proroctwa Adama Mickiewicza, zapowiadającego nadejście wskrzesiciela narodu. Wystawa ma prowokacyjny charakter, skupia, wszystkie kontrowersyjne tematy: polityka, patriotyzm, pornografia. Dziś już jednak prace Uklańskiego nie wzbudzają tylu kontrowersji, w porównaniu do protestów, które towarzyszyły wystawie w Zachęcie 2000 roku.

Alicja Wilczak

Wystawa potrwa do 17 lutego 2013
www.zacheta.art.pl

Fot. źródło: http://www.zacheta.art.pl/article/view/1082/piotr-uklanski-czterdziesci-i-cztery
1. Piotr Uklański, Bez tytułu (Polska Über Alles), Czterdzieści i cztery, widok ekspozycji, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, 2012, fot. Marek Krzyżanek, Agencja Medium
2.Piotr Uklański, Bez tytułu (Star gazer), 2012, Bez tytułu (Głęboka czerwień), 2012, Bez tytułu (Stężenie pośmiertne), 2012, fot. Mateusz Sadowski , Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, 2012

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce:
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Twórczość Joanny Wiszniewskiej-Domańskiej

2012-12-18T08:00:00.001-08:00

Joanna WIszniewska-Domańska "Pokusa"

Joanna Wiszniewska-Domańska uznawana jest za twórczą spadkobierczynię poetyki oraz metafizyki surrealizmu. Artystka nadaje przedmiotom codziennym monumentalne rozmiary pozbawia ich pierwotnej funkcji. Umieszczając je w pustych pomieszczeniach lub szarych bezkresach ziemi – odbiera im kontekst i tym samym nadaje nowe symboliczne znaczenie. W ten sposób według własnego pomysłu, czy też chwilowego upodobania przekształca elementy realnego świata w swoją fantazyjną rzeczywistość, pozbawioną przymusu odwoływania się do zasad logiki.

W pracach Joanny Wiszniewskiej-Domańskiej bardzo często pojawia się wysmukła postać - ubrana w czarne ubranie, wyprostowana. Obok niej artystka umieszcza rekwizyt, symbol.. Postać stoi obrócona tyłem do widza i wpatruje się to w labirynt, szachownicę albo w różowe okulary. Ten zagadkowy człowiek to już niemal swoisty znak firmowy artystki i jej magicznego świata.

Joanna Wiszniewska-Domańska "Różowe okulary"

Joanna Wiszniewska-Domańska (ur. 1946 w Łodzi). Zajmuje się grafiką i rysunkiem. W 1972 roku otrzymała dyplom Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego) w pracowni profesora Stanisława Fijałkowskiego. Prace Joanny Wiszniewskiej-Domańskiej znajdują się miedzy innymi w zbiorach Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum w Wałbrzychu, Muzeum w Couvin (Belgia).

Joanna Wiszniewska-Domańska "W labiryncie muzyki"

Fot. Wszystkie prace dostępne są w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

www.napiorkowska.pl

Van Gogh „Sny o Japonii”

2012-12-09T06:49:00.000-08:00

Twórczość Vincenta Van Goha inspirowana pracami Hiroshige Utagawa jest tematem wystawy w paryskiej Pinakotece. Równolegle do niej muzeum przedstawia ekspozycję dzieł japońskiego artysty, dając niezwykłą okazję do skonfrontowania prac obu malarzy, ale też do przyjrzenia się wpływom kultury japońskiej nie tylko u Van Gogha, ale w impresjonizmie w ogóle.

Wrażliwość Van Gogha, choroba dwubiegunowa, halucynacje czy napady szaleństwa wywarły duży wpływ na jego sposób postrzegania świata, a tym samym na jego malarstwo. Bardzo często zwraca się uwagę na te zagadnienia, analizując twórczość artysty. Jednak w dużej mierze bazuje ona również na tym, co jest jej przeciwieństwem: wewnętrzna harmonia, dokładność kompozycji, syntetyczne ujmowanie motywów – to te elementy, które van Gogh zaczerpnął ze sztuki japońskiej, a szczególności z twórczości Hiroshige.

Hiroshige Andō (znany również jako Hiroshige Utagawa) to żyjący w latach 1797 – 1858 japoński malarz, grafik i twórca drzeworytów zwanych ukiyo-e (co oznacza „płynący świat”). Van Gogh zetknął się z jego twórczością podczas pobytu w Arnhem, a w 1885 roku zaczął kolekcjonować drzeworyty jego autorstwa, dekorując nimi swoją pracownię – są one widoczne na niektórych obrazach Van Gogha jako tło, na przykład na Portrecie „Ojca” Tanguy (1887). Robił też ich kopie (na przykład Kwitnąca śliwa, 1887). Inspiracje japońską sztuką są jednak widoczne tylko w pojedynczych dziełach – większość pejzaży powstałych po 1887 roku została namalowana w odniesieniu do twórczości Hiroshige. Pod jego wpływem Van Gogh rozjaśnił nieco kolorystykę, urozmaicił fakturę, stosował charakterystyczną perspektywę i dekoracyjność. Holenderski malarz nie był w tamtych czasach osamotniony w swojej inspiracji sztuką japońską - z jej wpływów czerpali także inni twórcy impresjonizmu.

Podczas wystawy w Pinakotece można zobaczyć ponad 40 obrazów Van Gogha, głównie pejzaży, na których widoczne są wpływy sztuki japońskiej. Jest to pierwsza wystawa skupiająca się na tym aspekcie twórczości Van Gogha, a także pierwsza od dłuższego czasu wystawa w Paryżu poświęcona w całości jego dziełom. Ekspozycję można oglądać do 17 marca 2013 roku.

Hanna Szczęśniak

www.pinacotheque.com

Fot. źródło: http://www.pinacotheque.com/index.php?id=40

1. Vincent Van Gogh,Oliveraie, 1889, Kröller-Müller Museum, Otterlo
2. Utagawa Hiroshigem Plage des maiko dans la province de Harima, Série des Vues des sites célèbres des soixante et quelques provinces du Japon, 1853/XII, Museum Volkenkunde, Leiden/Musée national d’Ethnologie, Leyde,
3. Vincent Van Gogh, Pont basculant à Nieuw-Amsterdam,1883, Collection Groninger Museum, Groningen
4. Utagawa Hiroshige, Porte d'entrée du sanctuaire de Sannō à Nagatababa,Série des Lieux célèbres de la capitale de l'Est, 1832-1835,Museum Volkenkunde, Leiden/Musée national d’Ethnologie, Leyde,