Wyznawcy Kiełbasy

66. Epilog

2012-05-09T21:35:00.001+02:00

Obudziłem się po nie wiem jak długim czasie. Wydawało mi się również, że kilka razy już odzyskiwałem przytomność, lecz coś mnie dalej usypiało. Otworzyłem oczy, ale nic nie widziałem. Straciłem wzrok? Gdzie ja jestem? Siedziałem chyba na krześle, bo czułem oparcie na plecach. Ręce i nogi miałem skrępowane więc nie mogłem wstać. Nie dałem rady nawet się uszczypnąć, żeby sprawdzić czy naprawdę się obudziłem.

Nagle usłyszałem dźwięk towarzyszący przekręcaniu zamka kluczem, potem głośnie skrzypienie nigdy chyba nie naoliwianych drzwi. Do środka weszło kilka osób. Stanęli wokoło mnie i stali chwile, żaden się nie odzywał.

- Gdzie ja jestem!? – krzyknąłem.

- Ściągnijcie mu to. – powiedziałem jeden z nich. Dałbym sobie rękę uciąć, że to Kiełbasa. Nagle zrobiło się jasno. Zdjęli mi kominiarkę z głowy i w końcu mogłem zobaczyć co się dzieje. Stali tak jak przypuszczałem, wokoło mnie. Każdy w czarnym garniturze i okularach. Na dworze może i jest słonecznie, ale w środku są zbędne, chyba.

- Zostawcie nas. – powiedział mężczyzna stojący na środku. Głos miał identyczny jak Kiełbasa. Pozostali wyszli i zostaliśmy tylko we dwójkę, wtedy zdjął swoje okulary. Poznałem go, widziałem go kilka razy na mieście, zawsze wtedy wydawało mi się, że słyszę Kiełbasę. Podszedł do ściany naprzeciwko przy której stało krzesło. Przyniósł je i postawił naprzeciwko mnie, po czym usiadł na nim i kontynuował. – Jestem John Gorki, chyba się nie przedstawiałem jeszcze nie? Chciałem ci podziękować bo dzięki tobie udało nam się osiągnąć cel.

- Nam? Co ty kurwa pierdolisz? Wykorzystałeś mnie i tych wszystkich ludzi!

- No jakby nie patrzeć to masz rację. Cel był szczytny więc myślę, że bóg mi wybaczy. Nadałbyś się do naszej agencji, ale niestety długo już nie pożyjesz.

- Domyśliłem się, za dużo wiem i mnie zabijesz.

- O i tu cię mam, bo się mylisz. Niestety, jeszcze trochę pożyjesz. Sporo dla nas zrobiłeś, ale nie mogę ci ulżyć na koniec twoich dni. Za kilka minut nasz plan wejdzie w życie, Mistrz zginie. Zrobi się zamieszanie i patrząc na to co się działo ostatnio, jak myślisz na kogo spadnie wina?

- Na wyznawców, ty skurwysynu!

- No tak, taki był plan. Panie zbawicielu, mało tego powiązani zostaniecie z radzieckim wywiadem. Cud, miód i malina, jak to tu u was mówią. Miło mi było cie poznać.

- Jeszcze mnie nie poznałeś i lepiej się módl, żebyś nie musiał.

- Modlić? – roześmiał się głośno. – Spójrz, jesteś tu uwięziony, za pięć minut plan wejdzie w życie, a za dziesięć polskie służby dowiedzą się gdzie jesteś. Pozamiatane masz, ale jeśli ci to poprawi samopoczucie, to powiem w sekrecie, że gdybyś nie był tu związany to bym się bał. Tymczasem, bywaj zdrów! Włączę ci telewizor, żebyś mógł zobaczyć swoje dzieło. – wstał z krzesła i podszedł do ściany za mną. Podłączył telewizor do prądu i przełączył na kanał informacyjny. Następnie wrócił do mnie i odwrócił mnie tak, żebym widział transmisję.

- Giń, pedale. Dorwę cię cieciu! –

- Nie wątpię – roześmiał się i udał się w stronę drzwi. Złapał za klamkę i odwrócił głowę do mnie. – Wiesz co jest najlepsze w tym całym planie? Skąd masz wiedzieć niby? To ci powiem! To jest tak nierealne i niedorzeczne, że nikt ci w to nie uwierzy. – roześmiał się jeszcze głośniej niż wcześniej i wyszedł z pokoju.

Pogodziłem się już wcześniej z tym, że to koniec. Mogłem teraz jedynie obserwować co się dzieje. W telewizji leciała transmisja z konferencji prasowej mistrza po wygranych wyborach. Byli tam wszyscy jego najbliżsi współpracownicy. Ile ja tu siedziałem? Teraz to i tak nieistotne. Skupiłem się na konferencji.

Mistrz stał na środku i przemawiał do tłumu dziennikarzy zebranych tam. Mówił coś, że dziękuje za zaufanie mu okazane, że nie zawiedzie i takie głupoty. Wspomniał o Wyznawcach, że to Rosjanie chcieli go wyeliminować. Jak to ujął „ten akt, zamach! Pokazuje tylko jacy jesteśmy silni! Tylko my wyprowadzimy Polskę na dobry tor!”. Niezbyt chciało mi się tego słuchać, czekałem na to co nie uniknione. Byłem ciekaw co wymyślił Kiełbasa, znaczy Gorski.

Przemowa Mistrza ciągnęła się w nieskończoność. Gadał i gadał, przestać nie mógł, lecz nagle obraz znikł na chwile, a potem było widać tylko kurz i pył. Z głośników dobiegały tylko krzyki i jęki. Wyglądało to na wybuch bomby. Wydawało mi się, że na więcej stać Gorskiego. Transmisję przerwali, po chwili, lecz na sekundę przed zakończeniem dało się słyszeć „nikt nie przeżył”. Myślałem, że będzie więcej „fajerwerków”. Teraz to już pozostaje mi czekać na antyterrorystów.

Nagle usłyszałem głośny dźwięk kilku, albo kilkunastu ludzi w korytarzu. Potem głośny huk drzwi uderzonych z impetem.

- Już są – pomyślałem. – Trochę szybciej niż to Gorski wyliczył, trudno.

65. Wyjaśniamy

2012-05-05T20:30:00.003+02:00

Na monitorze wyświetlała się skrzynka e-mail, z całą masą wiadomości. Pierwsza na którą zwróciłem uwagę z przed ponad roku. Treść była po angielsku, a jako że znam ten język nie miałem problemów ze zrozumieniem.

„Nadawca: Thomas Sims

Temat: Misja zatwierdzona.

Witam,

Nie wiem, jak mam się do pana/pani zwracać więc od razu przejdę do konkretów. W ubiegłym tygodniu sam prezydent dał panu/pani pozwolenie na wykonanie tego, jak on to ujął „pomylonego, acz innowacyjnego i kreatywnego” planu. Zostały przyznane niemal nieograniczone środki pieniężne oraz kilkunastu naszych najlepszych agentów. Proszę się ze mną skontaktować osobiście, wiemy że czasu jest mało, a według planu już powinniśmy zaczynać, więc nalegam aby to nastąpiło jak najszybciej.

P.S. Wszyscy dobrze wiemy jaka jest stawka, mam nadzieję, że wszystko pójdzie zgodnie z planem.”

Jak tajemniczo, ale nadal nie wiem o co tu chodzi. Przeglądam dalej pocztę i tym razem zaciekawił mnie mail od niejakiego Johna Gorskiego sprzed pół roku.

„Miałem się skontaktować z panem przed moim wylotem. Zostałem wybrany przez pański zespół do tajnej misji i jeszcze nie wiem o co dokładnie chodzi, po za tym, że stawka jest bardzo wysoka. Traktuję to jako swoisty most w karierze w naszej agencji. Nie mogę się już doczekać. Miałem również donieść, że „polski rząd już wyraził zgodę na eksperyment”. Nie wiem o co chodzi, ale mam nadzieję że wkrótce wszystko się wyjaśni.

Pozdrawiam John Gorski.”

Polski rząd? Coraz bardziej wszystko mi się miesza. Vladimir to zauważył i kazał mi przejrzeć dokumentację, tak też zrobiłem.

„Raport nr 102

Dzisiaj przeprowadziliśmy pozorowane porwanie w miejscowości Trawica. Wieś została wcześniej wybrana, bo jako jedyna spełniała jeden najważniejszy warunek. Wszyscy mieszkańcy zgodzili się na udział w eksperymencie. Oczywiście zaakceptowali postanowienia regulaminu. Rano odegraliśmy inscenizację i nagranie z kamery udostępniliśmy policji. Teraz tylko obserwujemy zachowanie opini publicznej. Zapowiada się ekscytująca praca i jeszcze raz wysyłam podziękowania od całego zespołu za wybranie nas do tego doświadczenia.”

- Nie to, czytaj te tajne, sabaka! – wrzasnął Vladimir.- Hasło to sausage!

Kiełbasa? Wpisałem i się zgadza. Ostatni raport sprzed dwóch dni:

„Operacja Kiełbasa raport 10/2097/182

Sekta w strzępach, jedni schwytani, a reszta zginie. Plan nieco zszedł z toru, ale przybrał lepszy. Dużo lepszy, sam nawet nie przypuszczałem, że ludzie mogą być tacy głupi. Martwi mnie jedynie ten Morozov. Może nam pokrzyżować plany, nie od dzisiaj wiadomo, że ruscy mają przeciwstawne naszym plany. Jednak póki co robi wszystko przewidywali, odbił nasz obiekt główny. Czekam aż się połączy i przekonam go do planu B, a jak się nie zgodzi, sami do wszystkiego przystąpimy. Wina spadnie w całości na sektę. Czekajcie na wieści, już niedługo wracamy.”

Zamurowało mnie. Nie mogłem zebrać myśli, przecież Kiełbasa ze mną jakieś dwa dni temu rozmawiał i namawiał mnie do zabicia mistrza.

- O co tu chodzi? – zapytałem.

- Jeszcze nie rozumiesz? Jak oni cię do tego wybrali to nie wiem. W skrócie ci opowiem. Pamiętasz jak Kiełbasa pierwyj raz ci gawarił?

- Pamiętam.

- A co było wcześniej? Dwa dni, albo tydzień? Urodziny miałeś nie? Pamiętasz? Grube chlanie było. – próbowałem sobie przypomnieć, ale nie mogłem. To co było rok, czy dwa wcześniej wszystko pamiętam. – Daj ci pokaże coś.

Podszedł do komputera i wybrał jeden z pierwszych raportów operacji Kiełbasa.

„Obiekt wybrany z pośród niemal trzystu. Wykazywał najwyższy poziom inteligencji i najwyższy wskaźnik, jak to my nazywamy „przyćpania”. Chodzi o to, że mimo ilość zażytych narkotyków jako jedyny zachował dość wysoki iloraz inteligencji. Mało tego, jest niemal stworzony do tej roli. Nie wierzący, a szukający sensu życia . Teoretycznie skłonny do uwierzenia w cokolwiek co mu przyniesie takowy sens. Jutro spowodujemy wypadek i przewieziemy go do naszego ośrodka. Wszczepimy mu chipa i za dwa góra trzy dni, główna część operacji Kiełbasa rusza z wielką parą.”

- Teraz zobacz ten.

„Obiekt w końcu uwierzył w naszą misję. Jego umysł został oficjalnie wyprany. Nastąpiło to dopiero po bezpośredniej transmisji z „porwania” ludzi z miejscowości Trawica i po ponownym obejrzeniu tego w telewizji. Obiekt był przerażony i zdezorientowany, wykorzystałem to i nakierowałem go do sekty w mieście Koszalin, gdzie już wszystko od ponad roku działa jak należy. Martwią mnie jednak doniesienia o rosyjskiej agenturze w tamtych rejonach. Mogli się dowiedzieć o naszych działaniach i spróbują nam przeszkodzić. Rosji zależy na osłabieniu Polski w tym regionie, a wygrana „Mistrza” w wyborach to zapewni. Mam nadzieję, że postaracie coś z tym zrobić.”

- Nie mogę w to uwierzyć. – powiedział Abdul. – To nie może tak być, przecież przepowiednia! Nie wierz mu! On kłamie!

- Nie! Nie kłamie! Kiełbasa kłamał!

- Uspokój się sabaka! Co ty diełasz? Soldaty nas zabiją jak zobaczą tutaj! – krzyczał Vladimir i jednocześnie złapał mnie mocno jedną ręką za bark, a drugą przysłonił usta. Nagle zrobiłem się bardzo senny - Co jest?

Padłem na ziemię nieprzytomny.

64. Kompleks wojskowo-naukowy?

2012-05-01T21:41:00.000+02:00

Jechaliśmy wśród lasu jeszcze ponad godzinę. Co jakiś czas patrzyłem stronę Vladimira, na którego twarzy malowała się mina, jakby czymś się przejmował. Niewiele czasu go znałem, ale z tego co pamiętam, to jedyne oprócz obojętności na twarzy co mu się pojawiało było wyrazem gniewu. Nie będę ukrywał, że ja tez byłem nieco przejęty tym co się działo. Wszystko nagle zaczęło się walić i gmatwać, a teraz miałem się przekonać o co tak naprawdę tu chodzi. Wcześniej miałem jasność co do sytuacji, ostatnio jednak to się zmieniło.

- To może powiesz gdzie jedziemy? – zapytałem.

- Dobrze wiesz gdzie…

- Ale co tam będzie?

- Zobaczysz…

Nie drążyłem dalej tematu, bo widziałem, że to i tak nie ma sensu. Czekałem cierpliwie aż znajdziemy się na miejscu. Chciałem nieco przyśpieszyć czas, poprzez zdrzemnięcie się, ale co zamknąłem oczy to Vladimir, mnie wybudzał. Nie chciał, żebym zasnął i nawet nie wyjaśnił dlaczego.

Po kilkunastu minutach dotarliśmy na miejsce. Podjechaliśmy pod szlaban. Vladimir wyjął swoją plakietkę i przyłożył do jakiegoś słupa. Chwile przy nim przytrzymał i szlaban uniósł się w górę. Obiekt do którego wjechaliśmy wydawał się bardzo dobrze strzeżony. Otaczał go wysoki mur z drutem kolczastym na górze. Przy wjeździe nie było jednak ani jednego strażnika.

Skręciliśmy w prawo i jechaliśmy dalej między jakimiś budynkami. Co rusz mijaliśmy uzbrojonych żołnierzy patrolujących teren. Było już ciemno i nie mogłem się im przyjrzeć. Nikt nas nie zatrzymywał i jechaliśmy bez przystanków. Co to za miejsce? Tyle wojska, ufortyfikowany ośrodek, my w przebraniu naukowców i fura z USA. Nie potrafię tego połączyć w spójną całość. Pozostaje mi jedynie czekać na to co się stanie.

- Dobra, wyłaź – powiedział Vladimir kiedy dojechaliśmy na parking. – Chodź za mną i nic nie mów, póki nie powiem. Zrozumiał?

- Ta.

Wyszliśmy z samochodu i udaliśmy się w stronę najbliższego budynku. Był ogromny, nawet biorą pod uwagę wielkość tego całego kompleksu, po którym krążyliśmy z piętnaście minut nim znaleźliśmy się tutaj. Weszliśmy do środka i udaliśmy się korytarzem w prawo. Co chwila mijaliśmy ludzi ubranych podobnie do nas. Każdy z nich przechodząc obok witał się z nami po angielsku. Raz mówili „good morning" raz „hi” czy „hello”. Coś mi tu nie gra, nikt nawet nas nie zatrzymał i nie zapytał kim jesteśmy. Szło gładko, a przecież byliśmy tutaj intruzami. W końcu znaleźliśmy się na miejscu.

- Jesteśmy, zamknij drzwi.

Tak też zrobiłem, po czym rozejrzałem się po pomieszczeniu, w którym się znaleźliśmy. Było bardzo długie, na oko jakieś dwieście metrów. Ściana przed nami była wielkim oknem, za którym znajdowało się jakieś osiedle. Białe, niedawno wyremontowane lub zbudowane domki. Pośród nich przechadzali się ludzie, chyba nawet nie wiedzieli, że są obserwowani. Kiedy podszedłem bliżej, zauważyłem, że to osiedle jest otoczone murem.

- Co to? – zapytałem zdziwiony.

- Chodź tu, sabaka! – krzyknął Vladimir, który stał po drugiej stronie pokoju, przy jakimś komputerze. Kiedy podszedłem bliżej kontynuował. – To komputer z danymi z badań tych psubratów! Poczytaj, a się dowiesz co z tymi czałowiekami się djęłało.

Usiadłem na krześle i zagłębiłem się w lekturze, a Vladimir stanął przy drzwiach na czatach.

63. California

2012-04-30T21:20:00.000+02:00

Po kilku minutach jazdy po jakichś leśnych drogach, dojechaliśmy do miejsca w który zaparkowane było kilka samochodów. Jako, że słońce miało się już ku zachodowi, nie dało się dokładnie zobaczyć co to za auta i kto stoi obok nich. Podjechaliśmy bliżej i wyszliśmy z samochodu. Vladimir od razu podszedł do jednego z mężczyzn. Nam natomiast ruchem ręki kazał zostać na miejscu, tak też zrobiliśmy.

Czekając na rozwój wydarzeń przyglądałem się okolicy, a konkretniej samochodom, które tu stały. Zaciekawił mnie jeden z nich, miał rejestracje, których wcześniej nie widziałem. Podszedłem bliżej i zauważyłem nich napis „California”. Co tutaj robi fura ze Stanów? Zawołałem Rudego, żeby mu to pokazać. Nic nie mówił, ale z twarzy wyczytałem zdziwienie co najmniej równe mojemu. Rudy szybko zauważył kolejny ciekawy szczegół.

- Patrz na te drzwi – powiedział. – Te szkło, zbrojone. Patrz na blachę, to stal.

- Pancerne? – zapytałem zdziwiony.

- Tak, w Polsce nawet VIPy takich nie używają. To…

- Chodźcie! – krzyknął Vladimir.

Poszliśmy w stronę, z której dobiegał jego głos. Kiedy podeszliśmy bliżej ujrzeliśmy go stojącego obok mężczyzny takiej samej postury i identycznie ubranego. Oboje stali nad dwoma skrępowanymi ludźmi. Jeńcy mieli związane ręce i nogi grubym sznurem, a usta zakneblowane. Co dziwne, to oboje byli w samej bieliźnie

- Dobra, zbawicielu – mówił Vladimir. – Tam, w furmanie ciuchy są, przebrać się musimy.

- Kto to jest? – zapytałem wskazując na leżących.

- To naukowcy, przebieraj się. Ja zaraz też to udiełam i jedziemy. Tylko, że umowy nie dotrzymam Rudy zostaje tu.

- Nie ma mowy!

- Zostanę – powiedział Rudy. – oni są po naszej stronie, nic nam nie zrobią.

- Widzisz sabaka? Przebieraj się i jadymy!

Sięgnąłem po te ubrania z samochodu i się przebrałem. Wyglądałem teraz jak naukowiec. Na nogach wypastowane pantofle, a na grzbiecie biały kitel. Na głowę okulary.

- Jakby cię nie znał, pomyślałbym że coś tam w głowie masz. – powiedział Rudy po czym zaczął się śmiać.

- Dobry jest – odezwał się Vladimir, który właśnie podszedł do mnie. Był ubrany podobnie do mnie, z tym że nie robił takiego samego wrażenia. Wyglądał raczej jak przerośnięty sanitariusz z psychiatryka.

- Bardzo śmieszne – powiedziałem, z sarkastycznym uśmiechem.

- Nie marudź, masz to. – podał mi plakietkę z napisem „David Kowalski”. – Od teraz jesteś, eee nie umiem dobrze po angielsku „Dejwid Kołolski”. Dobrze gawarju?

- Jakbyś całe życie w stanach spędził. Myślisz, że się nie skapną?

- Co udjełają?

- Nie zauważą, że to my to nie oni?

- W bazie zmieniliśmy zdjęcia, a nikt ich tam nie zna. Nie przejmuj się, ja jak coś jestem Vladimir, ale nie Morozov, a Iwanow.

- To jedźmy. – powiedziałem, po czym wsiadłem do samochodu na kalifornijskich blachach od strony pasażera. Chwile po mnie Vladimir zrobił podobnie, z tą jednak różnicą, że usiadł po stronie kierowcy. Odpalił furę i ruszyliśmy na południe dalej tą samą drogą, którą tutaj dotarliśmy.

62. Postępy

2012-04-03T21:19:00.000+02:00

Widać byłem bardzo zmęczony, bo po chwili pogrążyłem się we śnie. Leżałem na ziemi, twardej zimnej skale. Kiedy wstałem i się rozejrzałem, zauważyłem, że jestem na szczycie jakiejś góry. Nade mną tylko gęste chmury, w Okół mnie też, z tą różnicą, że gdzieniegdzie z morza obłoków wystawały wierzchołki innych szczytów. Stałem na niezbyt dużej górskiej półce, na której zmieściłoby się jakieś dwadzieścia osób i to w wielkim ścisku.

- O jesteś! – odezwał się Abdul. – stęskniłem się już za tobą. – podał mi rękę, żebym mógł wstać.

- Dzięki. – wstałem z jego pomocą i otrzepałem się z kurzu. Kiedy podniosłem oczy ujrzałem go. Nieco się zmienił od kiedy go ostatni raz widziałem. W sumie, tak na logikę biorąc to normalne. Przypomniał trupa. Blada jego skóra, gdzieniegdzie na twarzy już popękała i z tych otworów można było dostrzec też już dotknięte zgnilizną mięśnie. Większość jego ciała przykryta była prześcieradłem, które najwidoczniej uszyte było z dobrego materiału, bo nie było widać nawet że było używane. Na palcach nóg nie było już w ogóle mięsa, z sandałów wystawały tylko kości. Ręce miał niemal nienaruszone, gdyby nie były tak blade w życiu bym nie powiedział, że to łapy trupa. Ten widok powinien mnie co najmniej przerazić, lecz nie zrobił na mnie żadnego wrażenia, jakbym całe życie przebywał z takimi trupami.

- Wiele się działo, nie daliśmy rady.

- Nie…

- Nie załamuj się synu – poklepał mnie po ramieniu, a potem wskazał ręką na północ. – Idzie nasze zbawienie, wszystko się niebawem wyjaśni.

W miejscu które pokazał ukazało się światło, które powoli zbliżało się do nas.

- Pora na mnie – powiedział Abdul po czym wleciał we mnie. Poczułem wtedy znowu ten dziwny przypływ mocy. Żyły jednak nie świeciły się jak ostatnio, były ciemnofioletowe, trupie. Oprócz mocy poczułem trupi odór w sobie, wydawało mi się jakbym umarł i znowu ożył. W międzyczasie światło znalazło się strasznie blisko i oślepiało mnie. To pewnie Kiełbasa robi na złość, jak na początku naszej znajomości. Ruszyłem gwałtownie rękoma i światło zgasło, a moim oczom ukazał się właśnie on.

- Jak to zrobiłeś? – zapytał.

- Nie wiem… zawiedliśmy.

- Wiem! Zawiedliście! Nie smuć się jednak.

- Co? Smucić? Jestem wkurwiony jak nigdy w życiu! W końcu miałem jakiś cel, a i tak się nie udało.

- Spokojnie. Popatrz tam. – wskazał na chmury, które zaczęły się rozstępować. Na ich miejscu pokazała się ogromna mapa Koszalina i dość odległych okolic. – Obserwuj te niebieskie światełka.

Jedno z nich lekko zaświeciło w Słupsku. Ledwie się tliło, ale było widoczne. Potem podobnie stało się w Koszalinie, z tą jednak różnicą, że tam świeciło z każdą sekundą coraz to jaśniej i jaśniej. Wkrótce oświetliło cały niemal Koszalin, a to światło ze Słupska, zaczęło się przesuwać w jego stronę.

- Co to? – zapytałem, bo nie mogłem pojąć o co tutaj chodzi.

- Te światełka to nasza wiara. Przyjechałeś ze Słupska nie?

- No tak, to słabe to ja?

- Tak! Jest słabe, ale jesteś jeden, a widać je dość wyraźnie. Z resztą wtedy, aż tak nie wierzyłeś. Patrz dalej.

W tym czasie światełko dotarło do Koszalina i kiedy już się połączyło zmieniło odcień. Niebieska barwa przemieniła się w ciepło białą, jak ta ze świetlówek. Miłe dla oka, a mimo to oświetla bardzo dobrze i nie razi. Wyraźnie było widać, że świeci coraz to jaśniej i co rusz w pobliskich miejscowościach zaczyna rozświecać kolejne.

- Widzisz? Widzisz? Jak możesz mówić o porażce!

- Bo nie powstrzymaliśmy Mistrza! Zobacz co się stało w Koszalinie!

- Bez ofiar nie ma rewolucji! Oglądaj dalej.

Z Koszalina światło rozprzestrzeniało się dookoła we wszystkich kierunkach. Po chwili dość mocno świeciło też w Białogardzie, to chyba Al-Kielbasad. Na tym jedna się nie skończyło. Mapa nieco się oddaliła i widać było znacznie większy kawałek województwa. Światełka powoli, ale skutecznie rozświetlały się we wszystkich większych miastach, a to w Koszalinie zmieniało barwę na krwisto czerwoną.

- To jeszcze nie koniec. Co prawda Mistrz wygrał, ale możemy go jeszcze powstrzymać!

- Jak niby?

- Tak jak to zrobiłeś u naszych arabskich przyjaciół.

- Już więcej nie będziemy zabijać!

- Musisz…

- Nic nie muszę! Coś kręcisz, niedługo się dowiem wszystkiego mam nadzieję.

- Czuję właśnie. Przechodzisz kryzys wiary, ale nie łam się i nie wierz co mówi ten Morozov. On kłamie… - wszystko zaczęło się trząść i dało się słyszeć jakieś głuche głosy w oddali. – Słyszysz? Nie jedź z nim, nie słuchaj go! – głos był coraz mocniejszy i wszystko zaczynało znikać wśród ciemności. Otworzyłem oczy i znowu byłem w samochodzie.

- Wstawaj! Nie śpij! – teraz poznałem te głosy ze snu, to Vladimir mnie wybudzał, w dość „rosyjskim” stylu. Trząsł mną tak, że waliłem głową w szybę.

- Co? Co ty robisz? – zapytałem łapiąc się za głowę.

- Nie możesz spać, nie możesz słuchać głosów z bani!

- Dobra! Dobra, daleko jeszcze?

- Już niedługo.

61. W góry

2012-03-29T20:38:00.002+02:00

Jechaliśmy w wielkim pośpiechu dobre kilka minut i nikt się nie odzywał. Rudy siedział z tyłu i najwidoczniej znowu się zawiesił. Tym razem jednak nie na długo.

- Kurwa! Dorwiemy tego chuja! – powiedział. – Jak, mógł! Zapłacili mu pewnie!

- Ba! – przerwał mu Vladimir. – Was w chuj zrobił, ale nie tylko. Mistrza psubrata też, wszystkich! Za późno się dowiedielim, ale zdążyliśmy was wyciągnąć.

- Dzięki wielkie – powiedziałem – tylko gdzie nas wieziesz?

- Obiecałem, że ci to, sabaka, wyjaśnię. A jak Vladimir mówi, to to robi! Dymu narobiliście, że wszystkie soldaty uwidieli zaraz o waszym pojmaniu! Wielka feta, święto narodowe. Równie szybko zaczną was szukać znowu. Szybko się dostaniemy w góry i ci pokażę co to prawda!

- W góry? – zapytałem z niedowierzaniem.

- Ta. Tam te psubraty waszego Kiełbasy mają bazę i…

- Co?! – przerwał mu Rudy, który od kilku minut swoim ożywieniem najwidoczniej nadrabiał godziny spędzone w letargu.

- Pranie mózgu wam udjełali! Psubratu tfu! Nie uwierzycie, póki nie uwiditje, dlatego tam jedziemy. Wszelka mgła z oczu opadnie, czy jak to tam było?

- Co ty gadasz!

- Pojedjem i zobaczym. Dupę wam uratowaliśmy to tyle chociaż możecie diełać. Tak li inaczej jechać z nami musicie. Wasze polsze soldaty was utłuką jak tylko zobaczą. Jedno muszę wam pogratulować, znaczy jednej sprawy. Mistrz bajus sje was. Uciekł z Koszalina, kampanię diełać w środku polszy. Wybory i tak wygra, trudno. Nasza misja spełniona!

- To kim wy jesteście?

- W swoim czasie, tawarisz. W swoim czasie. Teraz odpoczywajcie póki czas.

Zgłosił radio, jakaś rosyjska stacja nadawała. Odwróciłem głowę do szyby i obserwował szybko zmieniający się krajobraz. Byliśmy już daleko za Koszalinem, bo śladów zniszczeń nie było.

60. Ciągle w grze!

2012-03-28T14:16:00.002+02:00

Siedzieliśmy w suce z Rudym przykuci do siedzeń grubym łańcuchem, który był tak krótki, że nawet nie mogliśmy wstać. Naprzeciwko nas było dwóch żołnierzy w kominiarkach. Siedzieli i nas pilnowali, nie mieliśmy nawet możliwości się ruszyć, a mimo to potrzebowaliśmy takiej obstawy. Bali się nas? W sumie teraz to już bez znaczenia. Pogodziłem się z tym, że to już koniec naszej misji. Mistrz wygrał i co gorsza miał rację. Za słabi byliśmy, aby się mierzyć z takim przeciwnikiem. Zawiodłem siebie i tych wszystkich ludzi, którzy we mnie wierzyli. Najbardziej jednak bolało mnie, że zawiodłem Rudego, który pomagał mi we wszystkim, łamał nawet swoje zasady i działał przeciwko sobie. Teraz siedział wpatrzony w grubą metalową ścianę i nie było z nim żadnego kontaktu. Nawet nie ruszał się, ani nie drgnął od kiedy nas przykuli.

Droga dłużyła się niemiłosiernie, nie wiem czy przejechaliśmy kilometr czy sto. Nie miałem zielonego pojęcia dokąd jedziemy. Martwiłem się też co się stało z Renią. Mam tylko nadzieję, że żyje. Nagle gwałtownie zahamowaliśmy i odbiliśmy w lewo, jakby kierowca chciał ominąć jakąś przeszkodę na drodze. Suka wpadła w lekki poślizg, a kiedy go już opanowali, w bok od strony żołnierzy coś uderzyło z ogromnym impetem. Pojazd zaczął koziołkować i nasi ochroniarze latali po całym pomieszczeniu, uderzając wszystkimi częściami ciała we wszystkie ściany. Ja z Rudym dzięki tym łańcuchom na szczęście uniknęliśmy tego.

Nagle samochód się zatrzymał i chwilę później usłyszeliśmy jakby stukanie w drzwi od suki. Spojrzałem się na Rudego, który najwyraźniej wybudził się z letargu. Nie wiedzieliśmy co się dzieje. Żołnierze leżeli z boku nieprzytomni. Wtem, rozległ się wybuch i drzwi wyleciały z zawiasów, a do środka weszło kilku uzbrojonych mężczyzn. Nie było nic widać przez dym, który powstał podczas wywarzania drzwi. Jeden z nich podbiegł do Rudego i rozciął mu łańcuch i wyciągnął go z Samochodu. Chwilę później przybiegł do mnie i ze mną zrobił to samo.

- Dawaj! Ruchy! Ruchy sabaka! – krzyczał Vladimir.

- Co ty tu robisz? – zapytałem, podczas gdy wyciągał mnie z suki.

- Nie ma czasu, później pogawarim. Teraz chodu! Zaraz psubraty przyjadą i dym będzie!

Wpakowaliśmy się do czarnych beemek i z piskiem opon ruszyliśmy w nieznanym mi kierunku. W ogóle nie kojarzyłem okolicy. Gdzie oni nas wywieźli? Wszystkie pytania przeszły na drugi plan, gdy uświadomiłem sobie, że ciągle jesteśmy w grze. Tylko jaki interes miał Vladimir w tym, żeby nas wyciągnąć?

59. Ostateczna rozgrywka!

2012-03-18T21:06:00.002+01:00

Szybko pobiegłem znaleźć Rudego, na szczęście nie było z tym problemów. Powiedziałem mu o sytuacji i szybko ruszyliśmy do Trawicy po Przybyszewskiego. W międzyczasie zgarnęliśmy też Renię.

- Musimy się śpieszyć, zaraz wojsko otoczy miasto i nikt nie wejdzie ani nie wyjdzie. – powiedziała Renia, co tylko przyśpieszyło nasze działania.

Pod osłoną nocy i lasu szybko znaleźliśmy się w Trawicy. Musieliśmy obudzić Przybyszewskiego, bo mu się zasnęło. Nie wiedział co się dzieje, lecz po chwili się ogarnął i daliśmy mu plany budynku. Siedział cicho większą część drogi do Raduszki. Rozmyślał nad planem działania. Mam nadzieję, że coś wymyśli.

Kiedy znaleźliśmy się już na miejscu, większość normalnych ludzi pogrążona była w głębokim śnie. Na horyzoncie było widać jadące kolumny pojazdów, pewnie wojskowych. Zdążyliśmy w ostatniej chwili. Samochód rzeczywiście znajdował się tam, gdzie powiedział Łysy. Myślałem, że będzie chociaż trochę zakamuflowany. Tak jednak nie było. Musieliśmy działać szybko, więc tego nie naprawiliśmy. Władowaliśmy się do środka i Przybyszewski zaraz zajął miejsce przy monitorach.

- Dobra. – powiedział – Wymyśliłem… Re… Renia, wejdziesz tędy – pokazał jej palcem na planie budynku, który trzymał w ręku. – Prze… przeskoczysz przez ten mu… murek. Wejdziesz do środka do tego bu… budynku po lewo. Wy… wydaje mi się, że to tam jest. Przeszukasz ka… każdy pokój. Będziemy ci po… pomagać stąd. Masz te słuchawki i wysłuchuj poleceń. Do… do dzieła!.

Założyła słuchawki i wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi. W środku zostałem ja, Przybyszewski i Rudy. Uważnie obserwowaliśmy co się dzieje.

- Jak nas słyszysz? – zapytałem mówiąc do mikrofonu, stojącego obok panelu, na którym pracował Przybyszewski.

- Dobrze, uwaga bo wchodzę! – odpowiedziała Renia.

Na czterech monitorach wiedzieliśmy ją z kilku kamer na raz, co pozwalało nam ją ostrzegać przed niebezpieczeństwami. W napięciu czekaliśmy co się stanie. Renia sprawnie przedostała się na drugą stronę muru i szybko pobiegła w stronę budynku. Jej czarny ubiór bardzo ułatwiał poruszanie się w tej ciemności. Podeszła pod zamknięte drzwi i chwilę cos majstrowała przy zamku, aby w końcu go otworzyć.

- Jestem w środku. Gdzie teraz? – powiedziała otwierając drzwi.

- Mu… musisz zejść na dół. Na końcu korytarza, jest właz do piwnic. Ty… tylko uważaj, bo po pra… prawo jest dwóch czarnych.

W środku również panowała ciemność. Renia powolnym krokiem podążała w stronę włazu. Na jednym z ekranów obserwowaliśmy co się dzieje w pokoju, w którym siedzieli ochroniarze. Oglądali jakiś walkę, widać było że głośno kibicują.

- Renia! Schowaj się! – krzyknąłem do mikrofonu, gdy tylko zauważyłem, że jeden z nich wstał i ruszył w stronę drzwi. Na szczęście udało jej się schować w pokoju obok. Zamknęła drzwi za sobą w tym samym momencie co on otworzył swoje. Odetchnęliśmy wszyscy z ulgą bo naprawdę niewiele brakowało. Niestety, jakby tego było mało czarny dość chwiejnym krokiem szedł w stronę pokoju, w którym skryła się Renia.

- Mam nadzieję, że tam nie wejdzie. – powiedział Rudy. Wszyscy zamarliśmy, żaden z nas nawet nie mrugał oczami. Czekaliśmy co się stanie. Czarny jednak wszedł do tego pokoju, Renia zdążyła schować się za drzwiami. Zapalił światło i podszedł do lodówki stojącej po drugiej stronie pokoju. Wyjął z niej czteropak jakiegoś piwa i ruszył z powrotem. Nie zauważył Reni.

- O kurwa, blisko było… - powiedziałem do mikrofonu. – Dobra, ruszaj dalej.

- Się robi. – odpowiedziała i tak też zrobiła. Wyszła z pokoju i ruszyła do włazu. Był otwarty? Dziwne. Zeszła szybko na dół.

- Re… Reniu – odezwał się Przybyszewski. – Według tych planów i tego co wi… widzę na ekranie. Dokumenty mogą być po drugiej stronie ko… korytarza. Nie widzę też o… ochrony, ale uwa… uważaj.

- Dobra, trzymajcie kciuki.

Ruszyła pod osłoną ciemności na przód. Szło gładko i w miarę szybko zbliżała się do celu. Na naszych twarzach powoli pojawiał się uśmiech, bo widzieliśmy już kres naszej podróży. Koniec naszej misji był już na wyciągnięcie ręki. Ręki Reni, którą właśnie w tej chwili sięgała w stronę klamki do drzwi, dzielących ją od pokoju z dokumentami.

- Co? Nie! – krzyknęła Renia, a z ekranów zniknął obraz. Po chwili w głośniku słychać było tylko szum. W takiej dezorientacji trwaliśmy tylko chwilę, bo zaraz wpadło do środka wozu kilku uzbrojonych żołnierzy. Coś krzyczeli, ale niezbyt rozumiałem. Zamurowało mnie, a wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie. Widziałem jak Rudy się do nich odwraca i chyba chce ich uderzyć, lecz dostał kolbą w twarz i poleciał na ziemię. chwilę potem przyszła kolei i na mnie. Żołnierz jednym ruchem obrócił mnie wykręcił mi łapę, a potem zakuł. Po kilku sekundach leżałem na ziemi zakuty obok Rudego.

- Haha! – roześmiał się Przybyszewski, który nie dość że nie był zakuty to jeszcze przywitał się z żołnierzami. – Nie sądziłem, że tak łatwo pójdzie.

- Zdradziłeś nas! – krzyknąłem.

- Dorwę cię i ci jaja upierdole! – darł się Rudy, jednocześnie mocno się szarpiąc. Niemal udało mu się wstać, gdyby tylko nie przeszkodziło mu w tym dwóch żołnierzy, który docisnęli go swoim ciężarem do ziemi.

- No, teraz nie da się ukryć – kontynuował Przybyszewski.

- Czemu? – zapytałem, chociaż i tak niezbyt mnie to obchodziło.

- Mistrz więcej płacił, a że przy okazji pomogłem opanować sytuację w mieście, to już inna bajka. Adios panowie!

Wyszedł, a nas wyprowadzili. Rudy się szarpał jak opętany, ja nie. Pogodziłem się z tym, wiedziałem, że teraz tylko cud nas może uratować. Dożywocie co najmniej, trudno. Wiedzieliśmy na co się piszemy, teraz musimy ponieść tego konsekwencje. Mam tylko nadzieję, że nic Reni nie zrobili. Wsadzili nas do suki i odjechaliśmy.

58. Nie ma odpoczynku!

2012-03-11T17:14:00.002+01:00

W obozie czekała na nas wielka feta. Ognisko, kiełbasy, wóda i zielsko. Widać Wyznawcy cieszyli się z przebiegu akcji. Tylko co chcieli przez to osiągnąć? Niby akcje są zorganizowane, ale nie wiem jaki mają cel. W sumie to chyba Rudy ma rację, ludzie się nas zaczną bać. Jak zwykle gdy zaczynałem wątpić odezwał się Abdul.

- Co? Co!? Nawet nie możesz tak myśleć. Jesteś przywódcą! Nie możesz pokazywać zwątpienia, skrupułów ani kurwa że się wahasz! Jak możesz nawet o tym pomyśleć. Kiełbasa wie co robi, wszystko co się teraz dzieje, było przez niego przewidziane!

- Wiem, ale… - grała głośna muzyka i każdy był zajęty sam sobą, więc na szczęście znowu nie zauważyli, że mówię do siebie.

- Jakie ale? Patrz, nawet Al-Kielbasad zrozumieli błąd! Zrozumieli przepowiednie! Przyszli nam pomóc, więc jak niby to może nie mieć sensu? Dobra, mam nadzieję, że mogę ci zaufać i że się nie wycofasz!

- Pewnie, że możesz!

- To teraz odbierz telefon… - rzeczywiście dzwonił, przez ten hałas nie słyszałem dzwonka. To Łysy, ciekawe czego chce.

- No siema – powiedziałem przykładając słuchawkę do ucha.

- Siema! Siema! Dobra akcja! Gratulacje!

- Co? Aaa… no dzięki.

- To pokaże tym skurwysynom, żeby z nami nie zadzierać w przyszłości. A tak swoją drogą to kupiłem tę furę co Rudy mi pokazał. Jest już w Raduszcze, więc jak chcecie możecie zaczynać.

- To zajebiście! Czuję już smak zwycięstwa!

- Spokojnie, nie tak szybko… - ściszył nieco ton głosu, jakby bał się, że ktoś go usłyszy – Ten Morozov, lepiej uważaj na niego.

- Co? Czemu?

- Moi informatorzy, nie mogli zdobyć informacji, to już mnie zdziwiło. Wysłałem więc tam na przeszpiegi mojego najlepszego szpiega. Znaczy byłego już szpiega, bo słuch o nim zaginął.

- Kurwa! Wiedziałem!

- Czekaj, ale czegoś się dowiedziałem. Ma zatarg z Mistrzem, ten go zrobił w chuja. Mieli razem jakiś interes prowadzić czy coś, ale no Mistrz go załatwił. Nie znam szczegółów, ale tutaj nie chodziło o pieniądze, a o władzę i to nie regionalną.

- Jakiś związek z wyborami?

- Tak, najprawdopodobniej. Jeszcze powęszę, ale nic nie obiecuje. Tymczasem bywaj! – rozłączył się.

57. Udało się (?)

2012-03-09T19:56:00.001+01:00

Wcisnąłem gaz do dechy i pojechaliśmy ile sił w maszynie. Na wjeździe do Koszalina nie było barykad, widać wszystkich przenieśli do centrum. Ściemniało już się powoli i nad miastem zaczęła się unosić czerwona łuna. Jakby płonęło. Co tam się dzieje?

Drogi były puste więc szybko znaleźliśmy się niemal na miejscu. Na nasze nieszczęście pierwsze starcia odbyły się na skrzyżowaniu ulic zwycięstwa i młyńskiej. Spalone policyjne samochody stały tak, że uniemożliwiały przedostanie się za nie autem. Muliliśmy dalej iść na pieszo.

Naszym celem było odnalezienie Reni. W sumie nie mogło to być trudne, wystarczyło iść śladami zniszczeń. Tak też zrobiliśmy i co rusz mijaliśmy płonące radiowozy. Gdzieniegdzie leżały pałki i tarcze policyjne. Dookoła powybijane okna i wystające z nich przerażone tym co się dzieje głowy.

- Nadal myślisz, że dobrze robią? – zapytał mnie Rudy, lecz nie uzyskał odpowiedzi. Niezbyt mi się to podobało, ale z drugiej strony wiedziałem, że innego wyjścia nie ma.

Szliśmy szybkim krokiem do przodu, jednocześnie uważnie obserwując okolicę. Z każdym krokiem coraz wyraźniej było słychać odgłosy walki. Musimy już być blisko. Parę set metrów przed nami trwały walki. Policja dostawała niezłe baty od Wyznawców, którzy wykorzystywali element zaskoczenia i walki „podjazdowej”. Pobiegliśmy w tamtym kierunku, ale policjanci i nas zauważyli. Ruszyło na nas kilku, biegli z pałkami bardzo szybko. Rudy stanął przede mną i krzyknął.

- Uciekaj! Ja ich zatrzymam!

- Nie ma mowy, nie zostawię… - nagle zza jednego z budynków wybiegła wściekła horda Wyznawców, z tym że inaczej ubranych. Wnioskowałem, że to oni, po tym, że ruszyli wprost na policjantów. Ubrani byli cali na biało i uzbrojeni w miecze. Poćwiartowali zaskoczonych policjantów bez mrugnięcia okiem. Stanąłem jak wmurowany, Rudy tak samo.

- Co to kurwa było? – zapytałem, jak już się otrząsnąłem.

- Witaj, zbawco. – powiedział jeden z nich, jednocześnie podchodząc w naszym kierunku. – Jesteśmy tutaj by ci pomóc. Nadal wierzymy, że jesteś naszym zbawcą i naszym obowiązkiem jest tutaj być.

- Co? Co? – nie mogłem pojąć co tutaj się dzieje.

- Jesteśmy Al-Kielbasad, ci którzy wierzyli. Przejęliśmy władzę w naszej wspólnocie i nadal chcemy połączenia.

- Dobra! Ale czemu kurwa ich pocięliście?

- Zabili kilku naszych, to już nie zamieszki to jest wojna.

W tym momencie podbiegła do nas Renia, a walki na chwilę ucichły.

- Żyjesz? Skurwysyny zaczęli używać broni palnej i ściągają wojsko. Musimy się śpieszyć!

- Kurwa, wiedziałem… - powiedział Rudy.

- Dobra, daj nam kilku ludzi i idziemy po te dokumenty, a ty tutaj zostań. – powiedziałem do Reni. Skinęła ręką i przybiegło czterech osiłków z glockami w rękach.

- Macie godzinę i wszyscy się zwijamy – powiedziała i pobiegła dalej, zabierając ze sobą sprzymierzeńców z Al-Kielbasad. Rudy, ja i czterech osiłków ruszyliśmy do budynku , w którym znajdują się plany willi mistrza.

Ruszyliśmy do przodu, lecz odbiliśmy trochę w bok, aby uniknąć spotkania z policją. Szybko przemieszczaliśmy się w stronę tego budynku. Po drodze widzieliśmy jak policja się grupuje i próbuje przeciwdziałać zamieszkom, lecz to wszystko na marne. Wyznawcy pod dowództwem Reni gromili oddziały policji. Niestety coraz częściej było słychać strzały. Ciągle przed oczami miałem widok ciętych policjantów przez Al-Kielbasad. Nie tak to miało wyglądać, mieliśmy pokojowo to rozwiązywać. Zero agresji, zero przemocy. Co się stało?

- Co ty gadasz? – odezwał się Abdul przerywając moje przemyślenia. – Dobrze się dzieje, trzeba tych bezbożników ukarać, pokazać im nowy ład. Tylko dzięki nam będzie im się dobrze żyło. Teraz panuje stagnacja, a jak się nie rozwijasz to się cofasz! Mistrz też chce zmian, wykorzystuje to, że ludzie też tego chcą. Zmanipulował ich, ale my ich uratujemy!

- Uratujemy? – zapytałem z nieukrywanym zdziwieniem. Na szczęście moi towarzysze byli zajęci podróżą i nie zauważyli, że rozmawiam z Abdulem.

- Tak! Jak możesz wątpić. Siła w nas, w nas których wysłał Kiełbasa z misją. Ratujemy ich, Mistrz ich wykorzysta. Z nami będą wolni. Ofiary są potrzebne, nie ma rewolucji bez poświęcenia. Zaufaj mi.

W tym momencie doszliśmy już na miejsce. Budynek był tylko w na niższych piętrach dotknięty zamieszkami. Wyższe piętra były nie naruszone. Weszliśmy twardo do środka, gdzie chciał nas zatrzymać ochroniarz. Nie zdążył nawet się odezwać, bo Rudy zastrzelił go. Skąd wziął broń? Szliśmy dalej do góry po schodach, dobrze że Rudy znał drogę. Prowadził nas i szybko znaleźliśmy się na czwartym piętrze, gdzie było archiwum. W środku było kilkanaście osób pakujących dokumenty do teczek. Byli bardzo zdziwieni naszym wtargnięciem.

- Nie ruszać się kurwa! – krzyknął Rudy celując do nich pistoletem.

- Co wy tu… - odezwał się jeden z nich, lecz nie dokończył swojej wypowiedzi bo padł trupem od strzału jednego z osiłków. Rudy spojrzał na niego i się uśmiechnął.

- Gdzie są dokumenty willi w Raduszce?! – krzyknął i podbiegł szybko do jednego z nich. Złapał go za szyję i szarpiąc mocno pytał dalej. – Gdzie one kurwa są! Nie żartujemy, za chwilę kolejnego zabijemy! – w tej chwili jeden z mężczyzn podszedł i podał Rudemu teczkę z dokumentami. Ten zajrzał do środka, poczytał chwilę, odwrócił się do mnie i skinął głową. – Można? Pewnie, że można. Dzięki bardzo!

Wyszliśmy jeszcze szybciej niż weszliśmy. Na dole czekała na nas niespodzianka. Ktoś wezwał policję, albo co mniej prawdopodobne przyszli tutaj przypadkiem. Niepatyczkowani się i od razu otworzyli ogień do nas. Dwóch osiłków padło na ziemię, a zaraz po nich wszyscy policjanci. Nie sądzili, że mamy broń. Szybko ruszyliśmy do ucieczki, bo mijał czas jaki dała nam Renia. Potem może być ciężko się wydostać z miasta.

Udaliśmy się w stronę skąd dochodziły cichnące już odgłosy walki. Coraz to mniej krzyków i wystrzałów. Po kilku minutach byliśmy już na miejscu. Widok pola bitwy był przerażający, wszędzie dookoła trupy to Wyznawców to policjantów. Niektórzy jeszcze żyli, a ich jęki napawały zwycięskich Wyznawców radością. Kiedyś bym powiedział, że to chore. Teraz jednak uważam, że to konieczne. No i ukrywał nie będę, że lekko euforystyczne. Znaleźliśmy szybko Renię i bez żadnych słów w ogromnym pośpiechu ruszyliśmy w stronę ulicy szczecińskiej, gdzie czekały na nas quady do ucieczki. Udaliśmy się do obozu, po drodze na szczęście nie spotkaliśmy żadnych patroli.

56. Sensacja

2012-03-07T00:42:00.002+01:00

Rudy wsiadł do samochodu i pojechaliśmy. Po drodze słuchaliśmy radia, w którym akurat leciały wiadomości.

- Widomości z ostatniej chwili. – mówił mężczyzna prowadzący audycję. – Dosłownie przed paroma minutami aresztowany został komendant koszalińskiej policji Jan Bachmann…

- Bachmann? – ze zdziwieniem zapytał Rudy, mnie jednak ta wiadomość nie zaskoczyła.

- Podejrzany o wspieranie Wyznawców Kiełbasy, co przyczyniło się do obecnej sytuacji w naszym mieście. Zarzuca mu się między innymi, umożliwianie przywódcom tej organizacji swobodne poruszanie się po mieście, mimo że na jednym z nich ciążyły poważne zarzuty. Kazał swoim podwładnym przymykać oko na każdego złapanego członka tej organizacji. Dało im to swobodę w działaniu na terenie Koszalina. Ponad to przedłużał wszelkie postępowania w sprawie handlu i produkcji narkotykiem zwanym „ziółkiem Wyznawców”, który przyjmowany w niewielkich ilościach niemal całkowicie niszczy w użytkowniku człowieczeństwo. Grozi mu dwadzieścia pięć lat pozbawienia wolności.

- Pomagał nam!? – zapytał Rudy.

- Tak. Myślisz, że dlaczego nam tak dobrze szło?

- Nie wiem…

- Jak byłem drugi raz na młynie, przychodził do mnie kilka razy dziennie. Powiedział, że jego żona i córka należą do Wyznawców. Prosiły go, żeby też się przyłączył i żeby nam pomógł. Opowiedziałem mu co się dzieje, dlaczego to wszystko robimy. O Mistrzu, o Kiełbasie, o Guru o wszystkim rozumiesz? Obiecał nam pomóc i to zrobił. Pierwszy, który się poświęcił w naszej sprawie. O coś ciekawego mówią, słuchaj…

- Mamy dla państwa kolejne wiadomości! Wyznawcy przypuścili atak na centrum Koszalina. Apelujemy do wszystkich udających się w tamtym kierunku o zawrócenie, a do tych którzy tam mieszkają o ewakuacje albo o nie opuszczanie mieszkań!

- Zaczęło się, musimy się śpieszyć.

55. Wątpliwości

2012-03-05T21:02:00.001+01:00

Na miejscu czekał na mnie już Rudy. Stał przed brama wjazdową na podwórko otaczające naszą bazę. Z jego miny mogłem wyczytać, że coś poważnego się stało. Trochę mnie to zaniepokoiło. Wjechałem na podwórze i zszedłem z quada.

- Musimy porozmawiać. – powiedział poważnym tonem, kiedy tylko się zbliżyłem.

- Co się stało?

- Nie, nic się nie stało. Chciałem pogadać o tym co się tutaj dzieje.

- Dobrze, tylko musimy się uwijać. Niedługo Wyznawcy zaatakują centrum, a my w tym czasie możemy zdobyć te plany budynku.

- Właśnie o tym chciałem pogadać, nie podoba mi się ten pomysł.

- Co? Co w nim złego? – zapytałem lekko zdenerwowany.

- To, że mają nam pomagać ci pojebańcy. Powinniśmy się od nich odciąć, żeby pokazać, że to nie my jesteśmy za to co się dzieje odpowiedzialni.

- Mamy porzucić naszą misję? Chyba pogięło cię całkiem.

- Nie kurwa, nie pogięło mnie! – krzyknął po czym na chwilę zamilkł, jakby myślał, nad tym co dalej powiedzieć. Po chwili kontynuował – To idzie za daleko, wiem że ten Mistrz nie przebiera w środkach. Porywa ludzi i te sprawy, ale nie możemy być jak on!

- Inaczej się nie da, rewolucja się zbliża! Nie ma rewolucji bez poświęcenia!

- Co? Całkiem ci mózg wyżarło! Wszyscy zginiemy, albo zgnijemy w pierdlu…

- Nie słuchaj go! – odezwał się Abdul. – Przestaje wierzyć, uważaj na niego.

- Chyba nie o to chodzi co? – kontynuował Rudy. –Mieliśmy powstrzymać Mistrza, a nie niszczyć miasto. Ludzie mieli nam dziękować, a nie kurwa się nas bać! Nie widzisz? W ogóle co się z tobą dzieje? Gadasz do siebie, popierasz przemoc. Zabiłeś tego Guru, nie poznaję cię.

- Nic się nie zmieniłem. Po prostu zacząłem działać, proste pytanie ci teraz zadam. Jesteś z nami? Czy przeciw nam? Jak odejdziesz zrozumiem, trudno damy sobie jakoś radę.

- Nie podoba mi się to wszystko…

- Jesteś z nami? Czy przeciwko? – zapytałem głośniejszym tonem, już emocje brały powoli górę.

- Z wami, obiecałem, że co by się nie działo możesz na mnie liczyć. Moje słowo więcej warte, niż złoto.

- Cieszy mnie to – poklepałem go po ramieniu – Teraz szykuj się do wyjazdu, zaraz ruszamy!

- Dobra – powiedział i pobiegł do bazy, a ja poszedłem do samochodu i go odpaliłem.

- Uważaj na niego – rzekł Abdul. – Może sprawiać kłopoty.

- Nie, raczej nie będzie. – odpowiedziałem.

- Ale miej na niego oko.

54. Obóz

2012-03-04T14:27:00.000+01:00

Ares biegł przed siebie i tylko co jakiś czas się zatrzymywał, żeby mnie nie zgubić. Swoją drogą, ciekawe jak złapał trop? Może Rysie inaczej tropią niż psy. Poruszaliśmy się bardzo szybko do przodu, po rejonach których nie znałem. Rzadko zdarzało mi się być na Rokosowie, ale Ares dobrze sobie radził z terenem. Wiedział, też najwidoczniej, że policja patroluje ulice i w obecnej sytuacji boją się wejść między budynki, bo prowadził mnie właśnie tylko takimi drogami.

Z każdym zakrętem mijaliśmy coraz to więcej Wyznawców, chyba zbliżamy się do ich bazy. Co rusz było widać jakieś mniejsze potyczki miedzy nimi a policjantami. Raz wygrywali, a raz dostawali tęgie lanie. Krajobraz miejski powoli się przerzedzał. Coraz mniej bloków i domów szeregowych. Zastąpiły je wolno stojące budynki z dość dużymi podwórkami. Niemal jak dzielnica willowa, z tą jednak różnicą, że wszystkie były w opłakanym stanie. Nie wiem, czy to Wyznawcy tak je uszkodzili, czy były takie już wcześniej.

Szliśmy dalej, bez przystanków. Twardo do przodu, aż dotarliśmy do linii lasu otaczającego Koszalin. Jak ja bym był ich przywódcą, to też wolałbym się schować w takim miejscu. Weszliśmy w las i chwilę potem Ares gdzieś mi zniknął. Nie wiedziałem co się dzieje. To pułapka? Nie, Łysy by chyba tego nie zrobił. Długo jednak się nie zastanawiałem, bo zaraz wyskoczył jakiś mężczyzna w obdartych ciuchach i powiedział.

- Jesteś już! Czekaliśmy na ciebie zbawco! Chodź za mną.

Mimo, że niezbyt wiedziałem co tutaj się dzieje, poszedłem za nim. W sumie, ostatnimi czasy robiłem tak często.

- Widzisz? – odezwał się Abdul. – Czekali na nas, porozmawiaj z nim. Mianuj go swoim generałem! Przejmijmy to miasto, zjednoczmy Wyznawców!

Nic mu nie odpowiedziałem, bo wiedziałem, że tak mam zrobić. Poszedłem za tym mężczyzną i wkrótce potem znalazłem się w obozie Wyznawców. Liściaste gałęzie stanowiły jego osłonę, na tyle dobrą, że dopiero po podejściu na jakieś dwa metry było widać, że coś tutaj jest. Kilkanaście namiotów ustawionych w około jednego dużo większego.

- Wejdź tam – powiedział mężczyzna, wskazując na ten większy namiot.

Posłuchałem go i tam wszedłem. W środku była tylko jedna osoba, kiedy mnie zobaczyła padła na kolana.

- Wstawaj – powiedziałem. – Nie rób sobie jaj!

- Dobrze – znałem ten głos, kobiecy. Kiedy ta osoba wstała okazało się, że to nasza poszukiwana, Renia – Witaj.

- No siema! Nawet nie wiesz jak się cieszę, że cię widzę.

- Ja też się cieszę. Usiądź, proszę – wskazała na krzesło stojące na środku. Kiedy usiadłem kontynuowała. – Wiedzieliśmy, że w końcu przyjdziesz do nas.

- Nie łatwo było cię znaleźć.

- To chyba dobrze nie? Przyszedłeś nas poprzeć mam nadzieję?

- Tak, to co robicie. Na początku niezbyt mi się to podobało, ale potem…

- Uznałeś, że to zgodne z tym co mówił Kiełbasa. On nie używał przenośni, mówił wprost.

- Tak! Chciałem, znaleźć wasz obóz później, teraz tylko na tobie mi zależało.

- Dwie pieczenie na jednym ogniu.

- Będziesz potrzebna w naszej misji. Potrzebna nam złodziejka, która jest najlepsza w swoim fachu. To chyba ty nie?

- Pewnie, że ja! Szczegóły podasz mi później, teraz szykujemy się do akcji w centrum dzisiaj wieczorem. Muszę zostać i dowodzić, ale potem to już co innego.

- Dowodzisz?

- No tak! Ktoś musiał pokazać, że ma jaja! – uśmiechnęła się szeroko - Dziwnie to brzmi z moich ust.

- W centrum? To dzisiaj się do was przyłączymy, bo część misji jest w centrum.

- Dobrze, to do zobaczenia wieczorem. Na pewno nas znajdziecie. Teraz muszę już iść, pa.

Wyszła z namiotu, a zaraz po niej ja. Udałem się z powrotem do Koszalina, Wyznawcy użyczyli mi quada, dzięki któremu dostałem się do Trawicy.

53. Ares

2012-03-02T21:13:00.002+01:00

Co prawda w mieście trwały zamieszki, ale tutaj tego nie było widać. Łysy rzeczywiście miał poważanie w mieście, bo ani policja, ani Wyznawcy tutaj się nie zbliżali. Mało tego, w jego klubie trwała impreza, zresztą jak zwykle. Znaliśmy już drogę więc szliśmy śmiało w tym kierunku. Żaden z obstawiających wejście ochroniarzy nas nie zatrzymywał, podobnie było w środku.

Doszliśmy do windy i zjechaliśmy w dół, gdzie zastał nas ten sam widok co poprzednio. Z jedną jednak małą różnicą, przy samych drzwiach windy siedział Ares. Wyszliśmy z niej i zauważyliśmy go, a on wstał i powoli zaczął iść w stronę Łysego siedzącego na swoim tronie. Odszedł kawałek i stanął, spojrzał się na nas czy idziemy i czekał, aż do momentu kiedy zrozumieliśmy, że chce abyśmy ruszyli za nim. Poszliśmy powoli za Aresem, który dumnie prowadził nas do swojego pana.

- Witajcie znowu w moich skromnych progach – powiedział Łysy wstając z tronu i podając nam rękę na powitanie. – Co was sprowadza? A nie czekajcie, niech zgadnę. Interesy?

- No, tak, a cóżby innego wspólniku? – odpowiedziałem.

- Racja, racja. Tak więc słucham.

- Potrzebujemy, kilku rzeczy. Po pierwsze zaginął jeden z naszych ludzi, a jest nam bardzo teraz potrzebny.

- Chodzi wam o tę złodziejkę?

- Tak, skąd wiesz? Aaa… Zapomniałem, ty wszystko wiesz.

- Nie wiem gdzie ją znajdziecie. Ciężko się operuje informacjami w czasach wojennych, bo tak je możemy nazwać. Mieliście tego pokaz po drodze. Dam wam Aresa, pomoże ją znaleźć.

- Przecież to nie jest nawet pies.

- No nie, bo to ryś. Nie ma mu równych w tropieniu. Uwierz mi, nie raz mi już pomógł. Coś jeszcze potrzebujecie?

- Kasy, dużo kasy. Na wypchaną elektroniką furę.

- Coś jak te wozy z filmów?

- No dokładnie!

- Załatwione, żaden problem. Teraz wybaczcie, ale mam ważną rozmowę z moim głównym ogrodnikiem. Do następnego razu, a… jak znajdziecie ją już, Ares sam tutaj wróci. Fury też sami poszukajcie, a potem dajcie mi znać. Nara panowie.

Wyszedł z tego pomieszczenia, przez ukryte za tronem drzwi. My zaś wraz z Aresem wróciliśmy do windy i opuściliśmy klub. Ares zaraz po wyjściu złapał trop i poleciał przed siebie, a ja za nim. Kazałem Rudemu jechać do Trawicy i szukać fury. Nie chciał tego zrobić, ale w końcu udało mi się go przekonać. Wyznawcy przecież nic mi nie zrobią.

52. Kolejny z wielkich planów

2012-03-01T17:24:00.001+01:00

Podaliśmy sobie ręce na znak przypieczętowania umowy, coś w rodzaju podpisu. Łysy udał się w stronę samochodu zaparkowanego za budynkiem, ja natomiast udałem się do środka, aby porozmawiać z Przybyszewskim. Nasz Guru dalej się modlił i nie zauważył jak wszedłem po schodach na górę.

- Nazywaj mnie Abdul! Jak będziesz mnie potrzebował krzycz Abdul! – krzyczał Guru w mojej głowie.

- Dobrze – odpowiedziałem mu wchodząc do centrum dowodzenia. Przybyszewski siedział na jednym z foteli przed wielkim ekranem i coś obserwował na nim.

- Co do… dobrze szefie? – zapytał.

- Dobrze, że znalazłeś tę miejscówkę z dokumentami – odpowiedziałem podchodząc do niego. – To tu? – zapytałem wskazując na wyświetlający się na ekranie obraz, przedstawiający jakąś otoczoną murem posiadłość.

- Po… poznajesz?

- Tak, to chyba to. Przynajmniej mi się wydaje.

- To w Raduszce, je… jest.

- Na Raduszce? Taka chata? To nieźle się skitrali, a wiesz gdzie to dokładnie jest? Te dokumenty mianowicie.

- Nie… nie mogę się tam wła… włamać z tej odległości. Mu… musiałbym mieć wóz ze sprzętem tam. Wszystkie ka… kamery bym podglądać mógł. I kogoś kto tam we… wejdzie.

- Kogo?

- Renie – powiedział Rudy, który właśnie w tym momencie wszedł do pokoju. - Opowiem ci ten plan, bo zanim on to zrobi, to będzie już po wyborach. – Przybyszewski opuścił głowę w dół i się nie odzywał. – Załatwimy ten wózek ze sprzętem.

- Od Łysego?

- Innego wyjścia nie mamy, ale to nie jedyne zmartwienie. Potrzebujemy Reni i planów budynku, żeby zaplanować akcję.

- No to w czym problem?

- W tym, że od kiedy zaczęły się te cyrki, Reni nikt nie widział. Jabol, niemal płakał z tego powodu.

- Ją też znajdziemy, to nie takie duże miasto.

- Łysy może też nam w tym pomóc. Dobra, a jeśli chodzi o plany budynku to wiem gdzie możemy je znaleźć. – przerwał na chwilę.

- No mówże!

- Plany są w budynku agencji budowlanej, która budowała ten budynek. Wiemy gdzie to jest, ale chyba nam polubownie nie oddadzą go. Musimy się do centrum dostać.

- Renia wyniesie! Proste, nie wiem czemu tak się nad tym głowisz. Jedziemy do Łysego!

Jak powiedziałem, tak też zrobiliśmy. Bez żadnego pożegnania wyszliśmy z budynku i oboje pojechaliśmy do Koszalina. Zaraz na wjeździe do miasta, stała barykada policyjna. Z daleka megafonem krzyknęli, aby się zatrzymać. Tak też zrobiliśmy, po chwili jeden policjant zaczął iść w naszą stronę. Chciałem uciekać, ale Rudy mnie zatrzymał. Złapał mnie za bark, co miało znaczyć, żebym został. Założyłem tylko kaptur na głowę, aby mnie nie poznali.

- Dzień dobry - powiedział policjant, kiedy podszedł od strony Rudego. – W mieście, obecnie nie jest zbyt bezpiecznie i mamy wszystkich wjeżdżających ostrzegać.

- A co się dzieje panie władzo? – zapytał Rudy.

- Ci cholerni wyznawcy robią rozróby. Próbujemy z nimi walczyć, ale jest ciężko. Dobrze znają miasto, tu atakują, a gdzie indziej znikają.

- Tak, to jest jak się nie docenia przeciwnika.

- O racja, myśleliśmy, że to zielsko im mózgi wypaliło, ale oni jednak wiedzą jak działać.

- Ktoś nimi dowodzi?

- Na pewno, to zawracacie?

- Jedziemy dalej, nie boimy się.

- Dobra, jak chcecie. – machnął dwoma rękoma, jak człowiek kierujący lotami samolotów na lotniskowcu. Chwilę później, samochody się rozjechały i w barykadzie powstała szpara, pozwalająca nam się przedostać do miasta. Ruszyliśmy i udaliśmy się w stronę Rokosowa.

Daleko nie zajechaliśmy, bo już na skrzyżowaniu ulicy Piłsudzkiego i Traugutta zostaliśmy znowu zatrzymani. Tym razem, nie wyglądało to jak poprzednio. Kiedy zbliżyliśmy się do skrzyżowania, z lewej strony, od szpitala jechała policyjna suka w eskorcie kilku radiowozów. Z wielką prędkością się zbliżali, więc Rudy się zatrzymał aby ustąpić im pierwszeństwa. Stanęli niemal na środku skrzyżowania i z suki wyleciało kilkunastu policjantów uzbrojonych w wielkie plastikowe tarcze. Odwrócili się plecami do nas i ustawili w szyku bojowym. Za tarczownikami stało dwóch, z wyrzutniami granatów gazowych.

Nagle z naprzeciwka, z pomiędzy budynków wybiegła ogromna rzesza ludzi. Wszyscy w kominiarkach. Biegli wrzeszcząc w stronę policyjnego muru. W czasie, gdy byli już jakieś dziesięć metrów od nich, z okien na mur poleciały kamienie. Policjanci odpowiedzieli ogniem z granatników, lecz to już nic nie dało. Wyznawcy wbili się w policjantów i szybko rozbili ich szyk, mimo że gorzej uzbrojeni, było ich zwyczajnie zbyt wielu. Zaczęli okładać pięściami policjantów, a gdy ci już byli nieprzytomni rzucili się na radiowozy i je podpalili. Rudy niewiele myśląc wdepnął w gaz i szybko ruszyliśmy w dalszą drogę.

- Patrz – mówił Abdul. – Oni walczą, a my?

- Też walczymy. – odpowiedziałem, a Rudy spojrzał się na mnie dziwnym wzrokiem, ale chwile później dalej skupił się na jeździe.

- Ale jak? Oni wzięli los w swoje ręce, musimy dopaść mistrza. Przepowiednia mówiła, pamiętasz?

- Pokona zło w wielkiej walce…

- Co? Co ci jest? – zapytał Rudy.

- Nie nic, głośno myślę. Nie zwracaj uwagi na to.

- Modlitwy jego ludu – kontynuował Abdul. - i naszego zjednoczone w wielkiej sile, zniszczą zło czyhające i na zawsze z tego świata je wypędzi. Widzisz? Przepowiednia się spełnia, mamy moc. Dzięki temu, że mnie pokonałeś, władasz mocą przodków. Nie dziwne, że te rozruchy zaczęły się, kiedy leżałeś nieprzytomny po naszej walce? To właśnie się dzieje, musimy im pomóc. Oni nadal wierzą w swojego zbawcę, w nas.

- W nas? – Rudy posłuchał, co prawda nie odezwał się, ale dziwnie się znowu spojrzał, gdy to powiedziałem.

- W nas. Musimy się skontaktować, z wyznawcami. Rudy, będzie nam przeszkadzał, musimy sami tam pójść. Zrobimy to?

- Tak!

- Dobrze, tak pisze się historia, tak się spełnia przepowiednia, tak Mistrz żegna się z władzą. – głos ucichł, a ja spojrzałem na Rudego, który się na mnie gapił, jak na jakiegoś idiotę. Nie zauważyłem nawet jak dojechaliśmy na miejsce.

- Co? – zapytałem.

- Coś się dzieje? Rozmawiasz ze sobą i jeszcze ten wyraz twarzy.

- Wydaje ci się, chodźmy do Łysego.

51. To tylko biznes (?)

2012-02-27T19:22:00.000+01:00

Przebudziłem się, kiedy wjeżdżaliśmy na podwórko przed bazą w Trawicy. Stało tam jeszcze kilka samochodów, chyba mieliśmy gości. Rudy stwierdził, że pójdzie sam zobaczyć co się dzieje, a dopiero potem my. Jak powiedział tak i zrobił. Długo nie musieliśmy na niego czekać, bo jak się okazało przyjechał Łysy w sprawie jakichś interesów. Chciałem najpierw jednak pogadać z naszym Guru.

Wszedłem do środka, Guru był na dole. Klęczał przed ołtarzem Kiełbasy i się chyba do niego modlił. Podszedłem więc bliżej, żebym mógł z nim porozmawiać, tak aby nikt nas nie usłyszał.

- Jak się trzymasz? – zapytałem, jednak bez odzewu. Guru jakby nawet nie zauważył mojej obecności, dalej się modlił. – Jak coś, wiedz, że na mnie możesz liczyć. Wal jak w dym.

Po tych słowach wyszedłem z budynku, gdzie czekał na mnie Łysy. Odeszliśmy kawałek na bok.

- Przykro mi z powodu tego co się stało – powiedział. – Jako, że do tej pory utrzymywaliśmy dobre stosunki handlowe, chciałem wam pomóc.

- Pomóc? W czym niby możesz nam pomóc?

- Słuchaj, tylko to zostaje między nami. Te ziółka wasze, straciliście cały zapas i laboratorium w, którym je hodowaliście.

- Prawda, przynajmniej z tego co słyszałem.

- Straciliście też przez to swoje jedyne źródło dochodu. Biedny Guru się załamał, całe wasze królestwo legło w gruzach. Nie ma władzy, nie ma pieniędzy, nie ma nic.

- Wiem kurwa jak wygląda sytuacja! – wrzasnąłem głośno. Rudy, który stał nieopodal zaczął biec w naszą stronę, pokazałem mu jednak ręką, żeby został na miejscu. – Mów do czego zmierzasz.

- Skończyło się, ale to nie znaczy, że nie może wrócić. Co prawda, nie będziecie mogli tak otwarcie działać jak teraz, ale to zawsze coś. Rozmawiałem już z Rudym i Jabolem o tym. Jabol się ucieszył, a Rudy był przeciwny, ale powiedział, że jak się zgodzisz nie będzie miał nic przeciwko.

- Przeciwny? Przeciwny czemu?

- Chcę dalej produkować te zielsko.

- Cię chyba pojebało!

- Posłuchaj mnie najpierw uważnie. Potrzebujecie hajsu do tej swojej misji?

- No tak.

- Potrzebujecie przykrywki żeby was teraz nikt nie znalazł?

- Ta…

- A nie wspomnę o plecach w miejscowych władzach. Tych legalnych i tych podziemnych.

- My tutaj rządzi…

- … liście. Rządziliście, wasz czas przeminął. Luka szybko zostanie zapełniona, ale niestety cała zostanie podzielona. Dzięki temu zielsku, mógłbym w całości przejąć schedę po was. Wy natomiast mielibyście u mnie azyl. Nikt by was nie tknął. Jabol by dalej rozwijał te roślinki. Nie straciłbyś całkowicie władzy.

- Władzy powiadasz? A co z Guru?

- Guru? Haha, zobacz. Toż to pizda jest, załamał się. On już w tej grze się nie liczy. Tylko ty możesz prowadzić wyznawców.

- Tylko ja?

- My! – krzyknął głos w mojej głowie.

- Tak, my oboje!

- Eee… no dobra wy – odpowiedział speszony Łysy. – To jak będzie? Ubijamy targu?

- Tak, tutaj masz dać nam kilku ludzi do ochrony.

- Się robi…

- To nie koniec, mo… naszej listy życzeń. Hajsu potrzebujemy, dużo. Szykujemy się na grubą akcję i masz też sprawdzić tego ruska, Vladimira Morozova. Kto to jest i jaki ma cel, żeby nam pomóc.

- Dobra, dobra. Weź od Jabola mój numer i jak coś jeszcze wymyślisz dzwoń. Czuję, że między nami otwiera się świetlana przyszłość.

- Pewnie, władza absolutna w mieście.

- Witaj w moim świecie.

50. Fuzja

2012-02-26T16:55:00.003+01:00

Oparłem głową o szybę i zasnąłem. Chwilę później znalazłem się na tej sawannie, która była miejscem pojedynku z Guru. Stałem tam na środku, trawa lekko falowała i łaskotała mnie w nogi.

- Witaj, z powrotem – odezwał się stojący za mną Guru Al-Kielbasad.

- No siema, jak tam się nie żyje? – odpowiedział, odwracając się do niego

- Nie jest, źle. Całe dnie spaceruję po tej łące, nie muszę nic jeść ani pić. Jest jednak coś co mnie martwi.

- No mów, co cię trapi.

- Muszę przyznać, wygrana to wygrana. Nadajesz się na przywódcę, do celu po trupach i bez żadnych skrupułów, łamiąc wszelkie zasady. Brawo – zaklaskał chwilę, po czym odchylił ręce do tyłu i krzyknął – Musimy się połączyć! – przechylił się w moją stronę i nagle zniknął, a ja poczułem jakby podmuch silnego wiatru we mnie uderzył.

- Co jest? – zapytałem patrząc na swoje żyły, które właśnie zaczęły świecić. Poczułem ogromną moc, czegoś takiego wcześniej nie czułem. Przynajmniej na trzeźwo.

- Teraz jesteśmy jednością – mówił dalej Guru, z tym że słyszałem go w środku, w mojej głowie. – My dwoje, zawsze razem. Silni jak nikt przedtem, pokonamy mistrza i zjednoczymy wyznawców. Rozumiesz co teraz? Jesteśmy niezwyciężeni! Teraz, teraz.

- Teraz, mistrz padnie przed…

- Nami!

- Na kolana!

- Tak… tak! Zobaczmy co Kiełbasa ma nam do powiedzenia. Tylko nie zdradzaj mnie, nie jestem godzien z nim rozmawiać.

- Dobrze, mój druhu.

Żyły przestały mi świecić, lecz uczucie tej ogromnej mocy zostało. Z uśmiechem na twarzy poszedłem w stronę drzwi, które pojawiły się przed chwilą kilka metrów przede mną. Złapałem za klamkę i je otworzyłem. Przeszedłem przez próg i znalazłem się w jakimś biurze, mały pokoik i tylko biurko pod ścianą. Za nim siedział Kiełbasa, chociaż sam nie wiem czy siedział. Był tam, lepiej brzmi.

- No witaj – powiedział. – Trochę zawaliłeś sprawę.

- Inaczej bym nie dał rady.

- To nie istotne, nie zmienia to naszych planów. Mistrz jednak rośnie w siłę, to co twoi bracia robią… w sumie prawie jak jego sprzymierzeńcy!

- To nie ich wina! Mów lepiej co mamy robić.

- Wiem, że znaleźliście miejscówkę z tym przedmiotem i wiem już co to jest.

- To świetnie! A pomoże to nam?

- Tak! To są jakieś dokumenty, jak wyjdą na jaw to Mistrz będzie skończony!

- To do dzieła! Nie skazuj, na piekło tych co im odjebało. Dobra?

- Spokojnie, nie mam nawet takiej mocy.

- Jak to?

- Co będzie po śmierci, dowiesz się jak przyjdzie twoja kolej. Taka niespodzianka. Haha, teraz masz co robić. Do dzieła!

49. Od nowa...

2012-02-25T01:18:00.002+01:00

Powoli otwierałem oczy i promienie światła docierały do moich gałek. Zaraz, zaraz, skąd światło w jaskini? Otworzyłem teraz oczy najszerzej jak się dało, mimo bólu głowy, który mi to bardzo utrudniał i mimo tego okropnego światła. Zobaczyłem nad sobą biały sufit. Co jest? Zerwałem się szybko i usiadłem. Dopiero teraz zauważyłem, że leżałem na łóżku przykryty kocem. Rozejrzałem się na boki i zobaczyłem, że jestem w jakimś pokoju z białymi ścianami. Przy drzwiach stały dwa krzesła, na jednym spał Rudy, a na drugim siedział Jabol, który właśnie w tym momencie zauważył, że się obudziłem. Szturchając Rudego, wstał i podszedł do mnie.

- No w końcu stary – powiedział. – Myśleliśmy, że już się nie obudzisz.

- Kurwa, co się stało? – zapytałem.

- No szefie – odezwał się Rudy, który właśnie podszedł do mojego łóżka. – Pokonałeś tego Guru, ale niezbyt przepisowo.

- Już pamiętam, kosą sobie pomogłem…

- No nie tylko – przerwał mi Jabol. – Przyrządzałem te mieszanki ziołowe i no muszę ci przyznać, że trochę na twoją korzyść ziomuś.

- Moja bania, kurwa mać. Jakoś nie czuję tutaj twojej pomocy.

- Gurowi dodałem trochę ekstraktu z pomidora australijskiego, a tobie dałem neutralizatora. No i to, teraz wiem, że trochę niebezpieczne kombo. Myśleliśmy, że już się nie obudzisz, a wszystko się sypie.

- Szefie, pospałeś dwa tygodnie…

- Ile? –przerwałem Rudemu.

- Dwa tygodnie, no może więcej. – kontynuował Jabol.- Szesnaście dni, a wszystko zaczęło się sypać. Musimy jechać, Rudy przygotuj samochód. – wybiegł z pokoju. – Wiem, że jeszcze nie doszedłeś do siebie, ale musimy jechać. Po drodze ci wyjaśnimy wszystko.

- Dobra, pomóż mi wstać.

Wszystko mnie bolało, jakby stado słoni po mnie przebiegło. Może te wszystkie piruety były naprawdę? I ten spadek z wysoka? Nie wiem, ale tak się czuję. Jakoś wstałem i przy pomocy Jabola dotarłem do samochodu. Nie byliśmy w kwaterze Al-Kielbasad. Dziwne. Mam nadzieję, że zaraz mi wszystko wyjaśnią. Wsiadłem do samochodu na siedzeniu pasażera z przodu i zapiąłem pas. Chwile po mnie wsiadł Jabol. Rudy odpalił i ruszyliśmy. Wyjechaliśmy z jakiejś posesji stojącej pośród lasu.

- O stary co dym się zrobił – rozpoczął Jabol. – W ogóle wszyscy czekaliśmy, aż któryś z was wyjdzie, ale nikt nie wychodził. No to Rudy z Saidem weszli do środka…

- Prawda – przerwał mu Rudy.

- Cicho, ja opowiadam…

- No mów! – teraz ja mu przerwałem.

- Cicho kurwa! – spojrzał na nas groźną miną i kontynuował. – No i weszli tam, a ja za nimi. Nie mogłem czekać! Weszliśmy tam i co zauważyliśmy? Leżysz na Guru w kałuży krwi, ani ty ani on się nie rusza. Pozabijali się nawzajem, tak sobie pomyślałem. No , ale Rudy podszedł i zdjął cię z niego, i co się okazało? Guru ma podcięte gardło, a ty oddychasz. Ulżyło mi, nie żebym wiesz, no ale chujowo by było, gdyby cię taki leszcz ukatrupił.

- No, no… - przytaknąłem mu.

- Cieszę się, że się zgadzasz ze mną. Nie było by problemu, gdyby Said nie zauważył kosy leżącej obok. Zaczął coś krzyczeć o świętokradztwie czy coś takiego. Skandal i te sprawy. No i bym zapomniał, krzyczał, że nie spełniła się przepowiednia i fuzji nie będzie. Spojrzałem na Rudego, a on na mnie. Rudy podszedł do niego i powiedział:” Nikomu nic nie powiesz”. Said, odpowiedział, że powie wszystko i że mamy przerąbane. Tylko on ładniejszych słów używał, takich mądrze brzmiących. Wiesz co się potem działo? O matko! W życiu takiego czegoś nie widziałem, znaczy widziałem, ale tylko w filmach…

- No mów kurwa! – przerwałem mu. W międzyczasie wyjechaliśmy z lasu i wjechaliśmy na jakąś szerszą drogę. Nigdy w życiu tutaj nie byłem.

- Nie denerwuj się tak! Wprowadzam nastrój i napięcie.

- No zabiłem go – powiedział Rudy.

- Co!? – wystękałem ze zdziwieniem.

- Zabił go – konturował Jabol.- i teraz zepsuł moje opowiadanie! Dobra kij w to. Zabił Saida i mieliśmy dwa problemy. Postanowiliśmy, że wyjdziemy z tobą i powiemy im, że Said nie mógł pogodzić się z twoją wygraną i rzucił się na ciebie. Walnął cię i straciłeś przytomność, a Rudy w obronie go zabił. Plan genialny, ale większa część starszyzny nie kupiła tego i musieliśmy uciekać. Nasz Guru się wkurwił, ale to nic…

- Dobra kurwa skończ już. – przerwał mu Rudy. – Zanim skończysz to mu łeb pęknie. Guru się wściekł, ale przeszło mu, bo pojawił się nowy problem. Wśród naszych wyznawców pojawiła się moda na napadanie ludzi popierających Mistrza. Zaczęło się od wyzwisk, ale szybko się przeistoczyło w pobicia i mordy.

- Mordy? – zapytałem.

- Tak, zabijali ich i to strasznie brutalnie. Najczęściej członkowali albo miażdżyli kończyny. Popieprzone ponad przeciętną. Coraz większej rzeszy zaczynało odpierdalać i przeprowadziliśmy szybkie śledztwo. No to może teraz Jabol się pochwal. – spojrzałem na niego, a ten odwrócił głowę w drugą stronę i się słowem nie odezwał. – Tak myślałem, ustaliliśmy, że te nasze ziółka. Super wytwór nadwornego zielarza, strasznie ryje banie. Wiesz jak ktoś zapali raz czy dwa to nic się nie dzieje, ale jak więcej to łatwo im wmówić cokolwiek. Wmówili sobie naszą misję i… trudno dojebało im, ale co gorsza, zaczęła się nagonka prasy. Wielkie afery, aresztowania. Główne źródło dochodów upadło, bo cały sort i laboratorium wpadły w łapy psów.

- Nie fajnie i co teraz?

- Baza jeszcze funkcjonuje, trochę środków na kontach zostało, no i mamy dobre wieści.

- No dawaj.

- Przybyszewski zlokalizował te posesję z tym przedmiotem.

- Zajebiście, nie wszystko stracone.

- No nie wiem, ale w szczegóły wprowadzi cię Przybyszewski. Guru stracił kontrolę, skitrał się w bazie w Trawicy. Szukają mnie i ciebie, kurwa wszystkich, nie ma już gwardii. Wszystko padło na twarz.

- Mam nadzieję, że nie myślisz o wycofaniu?

- Nie, nie ma takiej opcji. Wiedz, że jestem z tobą, chociażby nie wiem co!

- Ja też! – krzyknął Jabol.

- Cieszę się chłopaki, ale pozwólcie, że się kimnę.

- Dobra, tylko bądź gotowy, bo jak nas psy zhaltują będziemy musieli uciekać.

48. Walka

2012-02-21T22:20:00.000+01:00

Na miejscu czekał na nas już Said.

- Dobrze, że już jesteś. – powiedział. – Nie mamy na co czekać, tajemny ogień przodków rozpalony.

- Dałbyś mi coś chociaż zjeść.

- Nie, Guru też nic nie jadł. Chodź, ale sam.

Zrobiłem jak kazał, Rudy poszedł do naszych kwater, aby tam odpocząć. Ruszyłem za Saidem i zaraz potem znaleźliśmy się w pokoju, w którym rozmawiałem z Guru o przepowiedni. Said podszedł do szafki stojącej przy ścianie i przesunął ją na bok. Za nią znajdowało się małe pomieszczenie wykute w skale. Na środku był drewniany właz.

- Dalej musisz iść sam, Guru już na ciebie czeka. – powiedział otwierając ten właz. Podszedłem do niego i po drabinie udałem się w dół. Ruszyłem przed siebie, wzdłuż korytarzu zbudowanego podobnie jak pomieszczenie powyżej. Dziwne by było, gdyby ten tunel był krótki.

Szedłem przed tak siebie dobre pięć minut, aż dotarłem do wielkiego pomieszczenia. Ogromna komnata wykuta w skale, podobna do tej ze snu. Nie było tutaj jednak żadnego posągu. Na środku płonęło ognisko, przy którym stał Guru. Czekał na mnie, nie widać było u niego żadnych objaw zdenerwowania. Nie można było tego powiedzieć o mnie, krew się we mnie już gotowała. Najgorsze było to, że nie wiem dokładnie jak ma wyglądać ten pojedynek.

- Podejdź bliżej. – powiedział Guru. – Chodź wyjaśnię ci, zbawco, co teraz się stanie. – przerwał swoją mowę i czekał aż podejdę. Kiedy już byłem po przeciwnej stronie ogniska kontynuował. – Tak więc, to jest tajemna jaskinia.

- Ładnie tu. – przerwałem mu, rozglądając się na boki.

- Ha! Ładnie tu będzie, widzisz ten ogień? To ogień przodków. Rozpalimy nim to co przygotował Said wraz z Jabolem. Starożytna mieszanka Al-Kielbasad, dzięki której przeniesiemy się do krain, w których to nie nasze mięśnie będą odpowiadały za siłę. Tylko wiara pozwoli ci mnie pokonać. Tylko dzięki niej zdołasz, mam taką nadzieję, mnie pokonać.

- Dobra, jedziemy. – nie wiem co się stało, ale nagle cały ten pomysł z tym pojedynkiem mi się spodobał. Zawsze miałem słabość do ziółek.

Guru wyjął z kieszeni dwa woreczki. Jeden podał mi, drugi zostawił sobie. Kiedy zajrzałem do środka zauważyłem jakąś mieszankę roślinną. Trochę liści, trochę kwiatów, trochę jeszcze jakichś korzonków i łodyg. Potem wyjął jeszcze drewniane fajki i dał jedną mi, drugą zaś sobie zostawił.

- Musisz spalić wszystko. – powiedział. – Do rozpalenia użyj tego ognia do rozpalenia.

- Się robi!

Szybko nabiłem fajkę i jeszcze szybciej ją rozpaliłem. Wciągnąłem pierwszego buszka, potem drugiego. Co później? Trzeciego, niestety ostatniego. Na efekty, prawie w ogóle nie musiałem czekać. Tajemna jaskinia zamieniła się w tętniącą życiem bujną sawannę, rodem z „Króla lwa”. Zachwycony tą nagłą zmianą scenerii i rozkochany tą głębią zieleni panującą tutaj, padłem na ziemię. W sumie, to chyba nie padłem, bo już leżałem kiedy to nastąpiło. Ciężko mi sobie przypomnieć, ale to nieistotne.

Nagle moje ciało zaczęło wibrować, od stóp po głowę. Wibracje przemieniły się w coś w rodzaju falowania. Bardzo przyjemne to było, ukrywał nie będę. Chwilę to trwało, chociaż wolałbym żeby trwało dużo dłużej, ale niestety się skończyło i moje ciało stało się ciężkie niczym kamień. Nie ograniczyło to jednak moich ruchów. Mogłem wstać i to zrobiłem. Kiedy jednak już wyprostowałem nogi, zauważyłem że stoję nad swoim ciałem. Wyszedłem z niego? Mocne te zielsko. Rozejrzałem się dookoła i poza trawą sięgającą mi do pasa nie było tam niczego. Nagle na niebie pojawił się Guru.

- Patrz! Ja latam, chodź zmierz się ze mną!

Bardzo szybko pikował w dół, wprost na mnie. Nie wiedziałem co robić, z każdą sekundą był coraz bliżej. Odskoczyłem, ale efekt był zadziwiający. Znalazłem się kilkanaście metrów od miejsca, w którym wcześniej stałem.

- Widzisz? To jest właśnie siła płynąca z wiary! – krzyknął i skoczył w górę, tak wysoko, że zniknął mi z oczu. Po chwili wylądował z wielkim impetem metr przede mną, przy okazji wzbijając tony kurzu w powietrze. Nic przez to nie wdziałem, więc machnąłem rękoma wytwarzając przy tym taki podmuch wiatru, że rozdmuchnął cały ten kurz.

- O kurwa – powiedziałem. – No atakuj mnie! Ale mam moc!

Ruszył na mnie ze wściekłością w oczach. Atakował jak opętany, lecz wszystkie jego ciosy parowałem albo unikałem. Skąd ja to potrafię? Nie mam pojęcia, ale dobrze mi to szło. Kiedy spróbowałem przejść do ofensywy, dostałem kilka razy w twarz i odleciałem w tył. Podczas lotu znowu pojawiły się ściany jaskini. Trawa jednak została taka sama, czułem też, że mocy jakby mi ubyło. Wstałem otrząsnąłem się i podbiegłem do Guru. Chciałem go kopnąć, jak jakiś karateka, z rozbiegu. Złapał mnie jednak i wykonując sprawne ruchy przewrócił mnie na ziemię. Tym razem bardzo realnie, bez żadnych matrixowych akcji.

- I ty śmiesz nazywać się zbawcą? ??? - krzyknął i głośno się roześmiał, po czym złapał mnie jedną ręką i uniósł w górę. - Coś taki przerażony? Hamla! - rzucił mną przed siebie. Odleciałem pod samą ścianę, z którą bardzo dotkliwie się zderzyłem. Na chwilę straciłem przytomność.
Kiedy się ocknąłem, ciągle leżałem pod ścianą. Zmienił się jednak wystrój wnętrza. Wszystko płonęło jak w piekle. Czerwona sparzona ziemia i gdzieniegdzie buchające słupy ognia niczym gejzery. Zniknął też Guru. Wstałem, otrzepałem się z czerwonego pyłu i powoli szedłem na środek. Rozglądałem się na boki, żeby nic mnie nie zaskoczyło. Nagle ziemia się zatrzęsła i wszystko dookoła buchnęło ogniem. Jedynym nie płonącym miejscem, był skrawek ziemi, na którym stałem.
- Ha! Ha! Ha! - rozległ się piekielny śmiech. - Głupcze, myślisz, że jesteś gotów? Zimonde!
Ogień opadł, a przede mną stał Guru. On też się zmienił. Jego skóra była jakby spalona i popękana. Z pęknięć między kawałkami skóry buchały lekkie płomienie. Z jego palców wyrastały długie szpony. Stał i patrzył się na mnie, a ja na niego. Szkoda, że ja nie mam takich możliwości. Nagle otworzył usta i coś wrzasnął, jak jakiś potwór z filmów, a z jego ust wydobył się słup ognia skierowany w moją stronę. Niewiele myśląc uskoczyłem na bok, co pozwoliło uniknąć mi spalenia.
- Zabawne, na nic więcej cię nie stać? - krzyknąłem i ruszyłem w jego stronę. Nie wywarło to na nim jednak żadnego wrażenia, odwrócił się tylko do mnie i czekał. Kiedy zbliżyłem się na tyle blisko, że miał mnie w zasięgu ręki, machnął nią tak jakby chciał mnie uderzyć zewnętrzną jej częścią. Zrobiłem unik i z impetem wbiegłem w niego. Głowę wsadziłem mu pod pachę a ręką założyłem mu na szyi szalik . Pozwoliło mi to wytrącić go z równowagi i razem z nim poleciałem na ziemię. Uderzyliśmy w nią z taką siłą, że zrobiła się dziura, do której z resztą wpadliśmy.
Co tutaj się dzieje? To wszystko naprawdę? Czy to te ziółka? Nie wiem, przez chwilę zapomniałem, że właśnie jestem w trakcie pojedynku z Guru. Wleciałem razem z nim do tej dziury i znalazłem się w nicości. Tylko rażąca biel mnie otaczała, a ja chyba spadam. Chyba w dół, chociaż ciężko określić kierunek. Czy właściwie się poruszam? Guru też gdzieś zniknął, a miałem go przecież złapanego. Dziwne, jestem ciekaw co teraz się stanie...
Nagle zacząłem spadać, teraz byłem pewny, że to się dzieje, bo wyraźnie widziałem, że zbliżam się z wielką prędkością ku ziemi. Leciałem, tak jakby z sufitu tej jaskini, wprost do swojego ciała, czułem jak mnie wciąga. Byłem niemal jak te paprochy, które nie mają wyjścia i muszą poddać się woli odkurzacza. Po chwili wleciałem do swojego ciała.
Otworzyłem oczy i rozejrzałem się dookoła. Byłem w tajemnej jaskini, ognisko już zgasło, a obok mnie leżał Guru. Coś mamrotał, ale było widać, że jest nieprzytomny. Ból głowy rozrywał mi czaszkę i pulsacyjnie napierał na oczy. Czułem jakby ciśnienie miało sprawić, że za chwilę wyskoczą. Wstałem powoli, wszystko zaczęło wirować i bujać się na boki. Coś jakbym był na karuzeli, która stoi na statku płynącym po wzburzonym morzu. Chwiejnym krokiem ruszyłem w stronę Guru, który ciągle coś mamrotał pod nosem. Pewnie ze mną nadal walczy, bo cały ten pojedynek to chyba tylko wytwór wyobraźni pod wpływem tej mieszanki. Ciężko mi było przejść te kilka metrów do niego, ale kiedy tam się już znalazłem, wyjąłem schowany wcześniej nóż z buta. Nachyliłem się nad nim i póki miałem jeszcze siły na utrzymanie równowagi podciąłem mu gardło. Krew lała się we wszystkich kierunkach, oblała, niczym zraszacz do trawników, wszystko w około. Guru umarł nieświadomy, ciekawe jak to wyglądało w jego głowie. Bije się ze mną, a tu nagle urwanie filmu i koniec akcji? Nie wiem i nigdy raczej się nie dowiem. Nie wiele sił mi pozostało po tym i padłem prosto na niego. Straciłem przytomność.

KONIEC ROZDZIAŁU IV

47. W Łabuszu

2012-02-21T20:07:00.004+01:00

Ruszyliśmy w drogę, nie wiem tylko dlaczego Rudy pojechał nieco okrężną drogą do Łabusza. Udał się przed morską w stronę Kołobrzegu i w lesie skręcił w prawo. Jakbyśmy pojechali na północ szybciej byśmy dotarli na miejsce, ale cóż jego wybór. W sumie to nawet nie śpieszyło nam się zbytnio.

Niezbyt ciężko było odnaleźć tę sypiącą się stodołę, w której ukrywał się Vladimir. Stała na samym środku wsi. Mimo, że Łabusz jest od kilku już lat „podpięty” do Koszalina, ja jednak będę mówił o tym miejscu wieś. Kiedy zbliżyliśmy się do bramy otaczającej tę ruderę, zauważyliśmy kilka stojących na podwórzu czarnych „betek” na rosyjskich blachach. Wszystkie miały przyciemniane szyby i sprawiały wrażenie bardziej masywnych niż standardowe modele tychże samochodów.

Powoli wjechaliśmy na podwórko i kiedy już Rudy zaparkował, wyszedłem z samochodu. Skinąłem mu głową na znak, żeby zaczekał. Śmiało wszedłem do obory, która swoje dobre lata miała chyba jeszcze przed wojną. Brakowało niemal co drugiej dachówki, a belki podtrzymujące dach nie wyglądały na zbyt zdrowe. Widząc to mój pewny krok, zamienił się w nieco ostrożniejszy. Tak jakby wolne chodzenie, miało mnie ochronić przed spadającym dachem. Głupota, ale tak robiłem.

Od razu na wejściu poczułem znajomy zapach, rozlewanego spirytusu. Nie zdziwiło mnie to zbytnio, bo przecież przyszedłem w gości do ruska. Ten dziurawy dach nadawał ciemnemu wnętrzu taki mroczny klimat. Słupy światła spływające na ziemię z dachu, ukazywały unoszący się w pomieszczeniu kurz.

Rozejrzałem się dookoła i nic poza setkami zapieczętowanych skrzyń nie widziałem. Z drugiego końca obory dało się słyszeć jakieś głosy. Tam pewnie siedzi, wraz z swoimi kompanami. Tak więc udałem się w tamtym kierunku. Z każdym krokiem słyszałem coraz wyraźniej te głosy, ale nic z nich nie rozumiałem. Wszystkie słowa były w nieznanym mi języku rosyjskim. W końcu dotarłem do nich, bo jak się okazało z Vladimirem siedziało jeszcze trzech, podobnie zbudowanych mężczyzn. Wszyscy pili jakiś przezroczysty płyn z butelki. Nie wiem czemu napisałem jakiś, to był spirytus, albo rozrobiony spirytus. Innego wyjścia nie było. Kiedy wyłoniłem się zza skrzynek otaczających gospodarzy, Vladimir przemówił.

- O patrzcie, kamraci. Patrzcie i podziwiajcie co za odwaga, że przychodzi sam jeden do psiej naszej nory. Witaj.

- No siema, wam wszystkim oczywiście. – wszyscy machnęli ręką na znak, że również się ze mną witają. Vladimir spojrzał na swoich towarzyszy i skinął głową, a ci wyszli.

- Dobrze, że jesteś. Ci wyjaśnię tyle ile mogę. Wszystkiego ci nie zdradzę, bo to… tajne.

- Tajne? Co ty pierdolisz?!

- Sabaka! – krzyknął wstając ze skrzynki na której siedział. Robił to tak gwałtownie, że przewrócił stojącą na ziemi butelkę ze spirytusem. – Co ja pierdole? Chcę ci pomóc. Psiajegomać! Wam kurwa, wszystkim nędznym Polaczkom. Nawet sobie nie wyobrażasz co tutaj się dzieje.

- Wiem…

- Gówno wiesz! – przerwał mi, jednocześnie gwałtownie podchodząc do mnie. Stał twarzą niemal przy mojej twarzy i patrzył mi prosto w oczy. Widziałem w nich wściekłość, jak u jakiegoś dzikiego zwierza. W sumie różnił się od niego tylko tym, że potrafi mówić. Nie będę ukrywał, że lekko się przestraszyłem, a wręcz zaczynałem żałować, że tutaj przyszedłem. Nie wiadomo co mu do głowy przyjdzie. W końcu Rosja to nie kraj, a stan umysłu, jak mówi staropolskie przysłowie.

Chwilę to trwało, ale w końcu przestał tak się gapić odwrócił się odszedł na chwilę po czym znowu przemówił.

- Nie wiesz co tutaj się święci. Twój mózg nie pojmie tego jakie siły tutaj biorą udział, sabaka. Marny wasz los.

- O czym ty mówisz?

- To wszystko nie prawda, to co ci wmawiają. Mózgi wam piorą do własnych potrzeb. Psubraty zasrane, a my im pomagaliśmy, ale też kurwa nie świadomie. Rozumiesz? Sabaka, Jop twoju mać!

- Co? Kto? – coraz bardziej się gubiłem.

- Pomagaliśmy Mistrzowi, ale on nas w chuj zrobił. Idź ty na chuj Mistrzu psubracie! Teraz nie możemy nic zrobić, prawie. Jeśli nie wykonamy zadania, nie możemy wrócić. Więc pomożesz nam?

- Jak? Nic mi nie powiedziałeś!

- Kurwa, zapominałem. Wybacz, sabaka. Musimy się pozbyć go.

- Zabić?

- Tak, bo już odwrotu nie ma! Za dużo wie, nawet jak nie wygra, to źle się to skończy! Dla was, Polaczki! Marny los wasz będzie!

- Czemu miałbym wam pomagać? Porywaliście tych ludzi! Wiem co z nimi…

- Zrobiliśmy? Kurwa, oni…

- No oni? Zabiliście ich wszystkich!

- Co ty pierdolisz sabaka! Pokażę ci, ale daj mi czas na przygotowanie.

- Ile?

- Nie wiem kurwa, sabaka. To duża operacja będzie.

- I tak ci nie wierzę. Rudy pójdzie tam ze mną, a ty będziesz sam.

- Niech tak będzie, ale przejrzysz na oczy i będzie już za późno! Dam ci znać, a teraz idź w chuj póki tamci nie wrócą i nie zobaczą rozlanej wódy!

Wyszedłem i szybkim krokiem udałem się do samochodu. Rudy chyba się zorientował, że potrzebny jest pośpiech i też ile tylko mocy w silniku ruszył stamtąd. Pojechaliśmy prosto do Białogardu do siedziby Al-Kielbasad, bo zaraz miał się odbyć pojedynek z Guru.

46. Konferencja

2012-02-17T12:31:00.003+01:00

Otworzyłem oczy i rozejrzałem się po pokoju. Ziółka przestały już działać najwidoczniej. Wstałem z podłogi i podszedłem do Rudego, który spał na fotelu.

- Wstawaj. – powiedziałem.- ileż można spać?

- No właśnie. – odpowiedział przeciągając się i głośno ziewając przy tym. – Zobacz, która godzina.

- O kurwa! – spojrzałem na zegarek w telefonie i zauważyłem, że jest już po dwunastej. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że przespałem pół poprzedniego dnia, całą noc i dzisiaj do południa. – Nieźle wciągają te ziółka. Trochę inaczej się czuję.

- Na dobrze czy na źle?

- Chyba na dobrze. Przynajmniej mam poukładane w głowie na jakiś czas.

- To świetnie, a teraz do roboty. A propos czytałeś gazety?

- Nie.

- Poparcie dla partii Mistrza spada. I to na łeb na szyję. Ta dziennikarka nieźle po nich jedzie.

- To dobre wiadomości…

- Ale – przerwał mi. – zaczyna też pisać o sekcie, która pojawiła się w Koszalinie.

- O nas?

- Nie wie, że to my. Coraz częściej wspomina o nas, że wiesz narkotyki. Dziwne modły, może być z nią problem. To co robimy?

- Jedziemy do Koszalina, muszę z Vladimirem się zobaczyć.

- No dobra!

Wyszliśmy z budynku i wsiedliśmy do srebrnego mondeo. Pojechaliśmy do Koszalina nikomu o tym nie mówiąc. Im mniej osób wie, o tym spotkaniu z Vladimirem tym lepiej. Ciągle mnie męczą słowa Kiełbasy, tak jakby wiedział, co ten rusek ma do powiedzenia.

Trasa długo nie zajęła, jakimś fartem żadna kontrola prędkości nas nie zatrzymała. Jako, że jeszcze mieliśmy sporo czasu, postanowiłem, że pójdziemy do mojego mieszkania coś zjeść. Ekspresowe danie, mrożonki i gotowany ryż. Pychota, oczywiście wszystko rozmrożone i ugotowane. Z gotowym daniem usiedliśmy przed telewizorem i włączyliśmy wiadomości regionalne.

- Właśnie zaczyna się konferencja prasowa Koszalińskiej policji. – mówiła prezenterka. – Już się tam przenosimy.

- Witam państwa na naszej konferencji – teraz mówił rzecznik policji. – Zwołaliśmy ją, aby przekazać państwu najświeższe wiadomości na temat znikających ludzi z naszego regionu.

- To może być ciekawe… – powiedział Rudy, chyba chciał jeszcze coś dopowiedzieć, ale kiedy zauważył jak się na niego spojrzałem, zamilkł.

- Nasi śledczy – kontynuował policjant. – w trakcie śledztwa natrafili na szereg poszlak, które jasno wyznaczały potencjalnych podejrzanych. Jednak po przesłuchaniu tych osób i skonfrontowaniu ich zeznań oraz po sprawdzeniu alibi, musieliśmy zebrać więcej dowodów. Podczas, właśnie kolejnych poszukiwań, natknęliśmy się na ślady prowadzące w zupełnie innym kierunku. Dodatkowo nasi informatorzy wcześniej, wskazywali na ten kierunek. Obecnie nie możemy więcej powiedzieć, ze względu na prowadzone śledztwo. Będziemy państwa informować na bieżąco. Żegnam, dowidzenia.

- O patrz, może trafią do Mistrza – powiedział Rudy wyłączając telewizor. – To co jedziemy?

- Tak, ale pozwolisz, że wejdę tam sam?

- Dobra, wiem, że ci nic nie zrobią, więc spokojnie możesz iść sam.

- Też mam takie odczucie.

45. Ciężarówki

2012-02-15T23:15:00.001+01:00

Cała ta ciemność szybko przemieniła się w zniszczoną przez człowieka okolicę. Może nie bezpośrednio przez niego, ale przez jego działania. Staliśmy przy drodze, która ciągnęła się przed nam, niemal aż po horyzont. Po obu stronach rósł las, chociaż może to słowo jest złe w tym wypadku. Stały tam suche pnie drzew, bez liści i niemal bez gałęzi. Korzenie wystawały z ziemi. Krajobraz jak z okolic elektrowni węglowych. Nagle za nami usłyszałem ryk silników i gdy się odwróciłem, ujrzałem kolumnę ciężarówek jadących w naszym kierunku.

- Tym przywieźli ludzi. Chodź za mną.

Stojąc w miejscu przesunęliśmy się wzdłuż tej drogi i znaleźliśmy się wewnątrz jakiegoś obiektu. Chyba wojskowego, bo otoczony był wysokim ogrodzeniem i co kilkadziesiąt metrów stała wieża wartownicza.

Otworzyła się brama i ciężarówki wjechały na plac. Stanęły jedna obok drugiej i z każdej „wysypał” się tłum ludzi. Wszyscy byli przerażeni, krzyczeli, jęczeli lecz to nie robiło wrażenia na strażnikach, którzy ustawiali ich w kilkusetmetrowym szeregu. Po chwili podzielili ich na sześć grup i każda z nich udała się do innego budynku.

- Za mną. – powiedział Kiełbasa, po czym unosząc się nad ziemią podążył za jedną z nich, a ja oczywiście za nim.

Wkrótce potem znaleźliśmy się w jednym z budynków. Były to chyba jakieś stare koszary, albo zakład więzienny. Na środku znajdował duży plac, a z prawej strony schody na wyższe piętra. My jednak udaliśmy w podziemia, przez ukryte na środku wrota. Po drabinie, jeden po drugim schodzili na dół. Kiedy też chciałem to zrobić, niespodziewanie znalazłem się na dole.

- Nie będziemy się męczyć przecież – rzekł Kiełbasa. – Idźmy dalej za nimi.

Znaleźliśmy się w tunelu prowadzącym do jakiejś większej sali. Był chyba świeżo wykopany, bo co jakiś czas małe ilości ziemi sypały nam się na głowę. W sumie klimat trochę jak w średniowiecznych kopalniach. Grube drewniane bele podtrzymujące strop. Cieszę się, że nie mam klaustrofobii.

Wkrótce potem znaleźliśmy się w tej ogromnej sali. Była oświetlana pochodniami, które mimo wszystko dobrze spełniały swoją rolę. Wielka wykopana w ziemi kula w skrócie. Nic nie było w środku z wyjątkiem bardzo ciekawego posągu na ścianie naprzeciwko wejścia do sali. Przedstawiał chyba mężczyznę, sądząc po muskulaturze, która jakby nie patrzeć była ponad przeciętna. Z tyłu wystawał ogon zakończony czymś podobny do grotu strzały. Na głowie trzy rogi ułożone jak w widłach, albo trójzębie jeśli ktoś nie wie jak owe przedmioty wyglądają. Jeszcze twarz, niemal trójkątna, takiego cwaniaczka z sadystycznym uśmiechem. Pod posągiem stał wielki kamienny stół, cały we krwi. U jego nóg leżały jeszcze niesprzątnięte szczątki ludzkich ciał. Z rogów stołu wystawały pręty, do których przymocowane były kajdany.

Strażnicy zatrzymali prowadzoną grupę i wzięli jednego z nich. Zaprowadzili go do stołu i położyli na nim, po czym przypięli i odeszli. Zza posągu wyszedł jakiś człowiek odziany w czarne szaty.

- Padnijcie na kolana! – krzyknął stając przed stołem. Strażnicy powalili zgromadzonych na kolana. – Tak o to spełnia się nasz pakt z panem panów i królem królów! – wyjął spod tych szat nóż i uniósł go w górę, szepcząc coś pod nosem. Z tej odległości nie było nic słychać. Potem szybkim ruchem wbił nóż w obojczyk leżącego na stole mężczyzny. – Tak się spełnia wola pana! – krzyknął i powoli ciągnął, ciągle wbity nóż w dół, rozcinając w ten sposób ciało ofiary na pół. Coś tam jeszcze krzyczał, ale ciężko było go zrozumieć, bo rozcinany mężczyzna darł się dużo głośniej.

- Widzisz? – powiedział Kiełbasa i znaleźliśmy się powrotem w miejscu wyjściowym, to znaczy byliśmy otoczeni ciemnością. – Nie możemy teraz zawrócić. To się nie skończy, taki los czeka wszystkich porwanych.

- To jakiś obłęd! Zabiję tego Guru, tak jak mówi przepowiednia.

- Dobrze, cieszy mnie to, że pozbyłeś się wątpliwości. Robisz to dla nas wszystkich.

- Wiem.

- Co z tym Vladimirem. Widzę, że z nim rozmawiałeś.

- Tak, mamy się jeszcze rozmówić.

- Wykorzystaj to, że nie będzie się spodziewał.

- Nie! Nie zabiję go dopóki się nie dowiem, gdzie przetrzymują tych wszystkich ludzi!

- Ale nie wahaj się jak przyjdzie co do czego. Jeszcze jedno, nie daj się zmanipulować i nie wierz w to co mówi.

44. Most

2012-02-13T11:04:00.000+01:00

Poszedłem prosto do tego budynku, usiadłem na podłodze i zapaliłem jedną lufkę. Nie chciałem przesadzać, żeby nie odlecieć. Zaciągnąłem się powoli, chwile w płucach potrzymałem i wypuściłem chmurę gęstą jak wojskowa grochówka. Spojrzałem w lewo i nic, żadnych jazd. Potem odwróciłem się w prawo i się zaczęło.

Siedziałem nad rzeką. Woda była tak czysta, że widziałem ryby w niej pływające. Po mojej stronie rzeki, cała powierzchnia porośnięta była trzciną. Drugi brzeg natomiast pokryty był jasno zieloną łąką, która ciągła się wzdłuż rzeki. Parę kilometrów za nią był las.

- Kiełbasa! Gdzie jesteś!? – krzyknąłem. Lecz nie dostałem żadnej odpowiedzi. Pewnie to jakiś sprawdzian. Nie ma sensu iść przez te trzciny, więc spróbowałem się przedostać na drugi brzeg. Czułem, że to teraz jest mój główny cel.

Przepłynięcie jej wpław nie wchodziło w grę, bo woda była tak zimna, że zamarzało wszystko co do niej wkładałem. Skąd o tym wiem? Spróbowałem wsadzić tam nogę, mam teraz zamarzniętego buta. Dlatego też postanowiłem, że pójdę w górę rzeki. Może po drodze znajdę jakiś most albo łódkę. Szedłem tak dłuższy czas i krajobraz się w ogóle nie zmieniał, jakby ktoś go ciągle przewijał.

- Co tu robisz? – odezwał się do mnie ktoś z drugiej strony rzeki.

- Szukam kogoś!

- Chodź do mnie, wiem gdzie on jest!

- Ale jak? Woda jest lodowata.

- Tam jest most. – pokazał w kierunku, z którego przyszedłem. Rzeczywiście stał tam most, mimo że jeszcze przed chwilą go tam nie było.

Szczęśliwy, że w końcu mi się udało, ruszyłem w stronę tego człowieka. Niestety tak jak niespodziewanie pojawił się most, tak ten mężczyzna równie niespodziewanie zniknął. Miałem dość tej rzeki, więc poszedłem w stronę lasu. Dzieliło mnie od niego dobre pięć kilometrów, jeśli nie więcej. Pogoda jednak sprzyjała spacerom, więc szedłem tam z uśmiechem na twarzy. Ten letni ciepły wietrzyk i miło łaskocące promienie słońca wzmagały mój dobry humor.

Po pewnym czasie dotarłem do lasu, to co tam odkryłem bardzo mnie zdziwiło. Kiedy się zbliżyłem do linii drzew i miałem je na wyciągnięcie ręki, okazało się, że jest to tekturowy obraz. Co jest? Oparłem się o niego i wpadłem do jakiegoś pomieszczenia za nim. Wiele rzeczy widziałem już w moich snach, ale takiego czegoś nie było.

Byłem w schowku na szczotki, czy w czymś bardzo do tego podobnym. Masa szczotek i mopów. Środki czyszczące na półkach i wiadra pod nimi. To musi być schowek na szczotki. Mniejsza o to, zdziwiony tym widokiem podszedłem do drzwi, które znajdowały się naprzeciwko dziury, przypadkiem przeze mnie zrobionej. Złapałem za klamkę i je otworzyłem.

- Żebyś widział jego minę, jak mu powiedziałem, że nie może podchodzić! – mówił jeden z kilku mężczyzn znajdujących się w wielkim pokoju wypchanym monitorami. Trochę przypominał naszą bazę w Trawicy.

- Się nie śmiej – mówił Kiełbasa? Tak mi się wydawało, ale to był jakiś mężczyzna. – Blisko było, by się zorientował i…

- Mamy wtargnięcie! – przerwał mu ten co mówił wcześniej.

- Co? Jak mogli przejść te zabezpieczenia! Wyłączcie to!

Nagle zrobiło się ciemno, ale nie tak zwyczajnie, że ktoś gasi światło i jest ciemno. Nade mną czarna przestrzeń, pode mną też. Na lewo? Też ciemność i nikogo to chyba nie zdziwi jeśli powiem, że na prawo też. Niemal jak w kosmosie, tylko bez gwiazd, planet i całego tego tałatajstwa, które tam lata. No fajnie, chyba przesadziłem z tym zielskiem.

- Odwróć się do mnie. – powiedział Kiełbasa. – Co jest?

- No jesteś, kurwa gubię się – odpowiedziałem odwracając się w jego stronę i ujrzałem Kiełbasę takiego jakiego znałem. – Mam walczyć z Guru Al-Kielbasad.

- W czym problem?

- Nie zabiłem jeszcze nikogo.

- Twoi przeciwnicy nie mieli takich oporów. Porwali tych wszystkich ludzi i… a z resztą, pokażę ci.

- Co mi pokażesz?

43. Święta trójca

2012-02-12T19:33:00.003+01:00

Tak też zrobiłem. Guru w niezłe gówno mnie wpakował. Jeśli ten gościu naprawdę całe życie ćwiczył, to już po mnie. Ostatnio z kimś się biłem w podstawówce. Ciekawe czy Jabol o tym wiedział. Wyszedłem z budynku i udałem się za niego. Zauważyłem, że stoi tam Sosna i rozmawia z Saidem. Kiedy przyjechał? Podszedłem bliżej, żeby się przywitać.

- O – powiedział. – Nasz zbawca, witaj.

- No siema, kiedy przyjechałeś?

- Nie dawno. Pytałem się Saida, gdzie was znajdę. Powiedział, że rozmawiasz z Guru.

- Rozmawiałem… Powiedział mi o przepowiedni, ale nie wyjaśnił dokładnie o co chodzi. Mam z nim walczyć.

- Tak – przerwał mi Said. – Na śmierć i życie, w śmiertelnym uścisku się pogrążycie, mesjasz i Guru, tylko jeden z nich wyjdzie z tego cało, wśród korytarzy tajemnej jaskini i wspomożony świętym zielem, tylko mesjasz tego dokonać może.

- Co? Mam go zabić? Cię pojebało?

- Waż na słowa, jesteś co prawda zbawicielem, ale nieco szacunku do naszej, wspólnej wiary. A teraz wybacz, mamy do ustalenia szczegóły formalne fuzji.

- Dobra idźcie. – odeszli ode mnie. W sumie to i lepiej. Zostałem sam, nikt mi nie zakłócał pracy mózgu. Chyba ich całkiem powaliło, że mnie tu wysyłają i mam się tłuc z jakimś karateką na śmierć i życie. No ale jestem tym mesjaszem, niby. Czyli jeśli przepowiednia mówi prawdę, to nie mam się czego bać. Jak dotąd wszystko się zgadzało. Zobaczymy jak to będzie.

Ładna pogoda się zrobiła, postanowiłem skorzystać z odrobiny wolnego czasu i zaczerpnąć trochę świeżego powietrza. Ruszyłem w stronę wyjścia, lecz jednak nie zdążyłem się wyrwać. Zawołał mnie Jabol.

- Stój! Gdzie leziesz? Czekaj!

- Nigdzie nie idę. Co jest?

- No to czekaj. Chodź ci pokaże i opowiem o tym co tu będzie.

- Dobra, prowadź. – poszliśmy za zabudowania, na szerokie sięgające aż po sam horyzont łąki.

- Nawet sobie nie wyobrażasz jakie możliwości tutaj się nam otworzą.

- No więcej ludzi do walki z Mistrzem…

- Jebać Mistrza! Kojarzysz te mocne ziółka? To mój wynalazek! Mamy laboratorium ukryte w Koszalinie, ale tam jest niebezpiecznie, no i mamy mało miejsca. Guru zaproponował mi tutaj je przenieść. I kurwa wiesz co?

- No co?

- Miał zajebsity pomysł! Tutaj, te araby mają układy z władzami. Nikt nie wejdzie nam na podwórko. Czaisz?

- Tutaj chodzi o hajs, a nie o idee?

- O to i o to. Religia, pieniądze, władza. Święta trójca, która nigdy się nie rozdziela.

- Mnie przysłał w związku z religią.

- Mnie chyba po hajs!

- To Sosne po władzę?

-Nie wiem, nie powiedział mi po co go przysyła.

- Weź tam czasem rzuć na niego okiem, czy czegoś nie kombinuje. Zaczynam coraz mniej ufać naszemu Guru. Nie podejmę jednak żadnych decyzji przed spotkaniem z Vladimirem.

- Spoko, przydałby się tutaj Rudy.

- Przyjedzie jutro, nie bój się. Masz trochę tych ziółek? Chciałbym z kimś pogadać.

- Wiedziałem, że to dzięki nim gadacie z Kiełbasą!

- Nie, wcześniej nie miałem dostępu do tego zielska przecież. Daj mi trochę i dopilnuj, żeby nikt nie wchodził do tej chatki co nas tam ugościli.

- Spoko. Trzymaj. – podał mi małą samarkę z ziółkami.

42. Przepowiednia

2012-02-12T12:22:00.003+01:00

Wstałem z łóżka i poszedłem za Jabolem. Próbowałem powoli ogarnąć ten sen, lecz jakoś nie mogłem nic zrozumieć. Zbyt wiele osób, zbyt wiele sytuacji i nie było Kiełbasy. Przy wyjściu z budynku czekał na nas Said.

- Witajcie zacni goście – powiedział, kłaniając się. – Guru już czeka na ciebie zbawco. Na pana Jabola czekają też już nasi technolodzy.

- Technolodzy? – zapytałem zdziwiony. Rozumiem dilerzy, przestępcy czy coś w ten deseń.

- No, bo nie wiesz wszystkiego. Miałem ci powiedzieć, ale położyłeś się i zasnąłeś. To ci później opowiem. Jak wrócisz od Guru.

- To za mną proszę. – powiedział Said i udał się w kierunku budynku znajdującego się po lewej stronie placu. Ruszyłem za nim, szedł jednak tak szybko, że ledwo nadążałem.

W końcu weszliśmy do środka. Said szybko skręcił w prawo wzdłuż długiego korytarza i szliśmy tak aż do ostatniego pokoju. Otworzył mi drzwi, ukłonił się i ręką wskazał, że mam tam wejść. Kiedy to zrobiłem zamknął za mną drzwi. Znalazłem się w niemal identycznym pokoju, jak ten w naszej kwaterze z ołtarzykiem. Na środku poduchy i fajka wodna. Przy północnej ścianie jakaś półka, lecz to raczej nie ołtarzyk. Guru stał właśnie przy niej. Odwrócił się do mnie i wskazał na poduszki, kiedy usłyszał jak drzwi się zamykają. Chyba chciał, żebym usiadł tam. Tak też zrobiłem. W sumie mało rozmowni są ci arabowie.

- Siema – powiedziałem, kiedy już wygodnie się usadowiłem na poduszce. - Co tam?

- Witaj zbawco – odpowiedział bardzo powoli, niemal jak jakiś flegmatyk. – Pozwól, że usiądę naprzeciwko. – ukłonił się i czekał na moją odpowiedź. Chwilę to trwało, bo nie będę ukrywał, zamurowało mnie.

- Siadaj, siadaj. Jesteś u siebie przecież.

- Wiem, ale nie wiem natomiast czy jestem godzien siedzieć, przy tak znamienitej osobowości.

- Dobra, dobra. Nie przesadzaj już…

- Tak, więc przysłał was Patryk, aby przepowiednia się wypełniła.

- Patryk?

- Wasz Guru.

- No tak, nieco zaskoczył mnie tym. Zaraz, zaraz. Jaka przepowiednia?

- Nie powiedział wam nic? W sumie nie dziwię się. Wiesz, my tutaj wierzymy w Al-Kielbasad od niemal zawsze. Wieki temu nasi przodkowie dostali przepowiednie. Działo się to jeszcze na terenach naszych rdzennych. Na ogromnych połaciach pustynnych. Abdul Dżabbar I, którego imię znaczy sługa potężnego, podczas jednej z wielu medytacji obdarzony został przepowiednią zwiastującą przyjście zbawcy. Zacytować?

- No dawaj.

-„Za wieków kilkaset, w kraju odległym od naszych rodzin;

pojawi sie człowiek, którego czyny będą wkrótce potem sławne;

pokona zło w wielkiej walce o kraj jego ziomków, a nie przodków;

nie wiedzieć będzie tego, że jego korzenie z piasku wyrastają;

przewodzić będzie wielką sprzymierzoną w wierze grupą;

wielki guru ludzi tych wyśle go do nas, aby ten spełnił odwieczny obrządek;

pokona guru naszego i przejmie władzę nad ludem Al-Kielbasad;

tylko wtedy będzie na tyle silny, aby wygrać ze złem czającym się za rogiem;

modlitwy jego ludu i naszego zjednoczone w wielkiej sile;

zniszczą zło czyhające i na zawsze z tego świata je wypędzi;

- Ładny wierszy…

- To nie wiersz, gburze. Jeśli jesteś zbawcą, to za dwie noce pokonasz mnie w tajemnej jaskini…

- Z nikim nie będę…

- Nie przerywaj mi! – wrzasnął i wstał z poduszek. – Takie jest przeznaczenie i spełnić się musi. Całe życie szykowałem się do tego pojedynku i w końcu się doczekałem. Do zobaczenia wtedy. Przyjdziesz tu to Said cię zaprowadzi na miejsce. Teraz wyjdź, muszę studiować dalej nasze nauki.