Afortunadamente, a través de diversos desenvolvedores podemos facer uso de ferramentas sociais para levar a cabo lexitimamente (e con resultados moi positivos) concursos vía Facebook.

Offerpop – fan faves

Offerpop é unha plataforma moi versátil e con moitas opción para escoller. A “guerra de me gusta” foi a que seleccionei para valorarmos unha serie de proxectos previa votación en Facebook. Fan Faves (técnicament é como se refire á “battle of bands” é a maneira máis sinxela de obter feedback dos fans sobre novos produtos, varios ítems competindo entre si, e fácilmente compatible en Facebook.

Características

Offerpop permite:

• Crecemento de fans (podes requerir un “me gusta” para participar)
• Carga de imaxes ou vídeos para os ítems
• Modificación do aspecto gráfico (me gusta, imaxe de cabeceira…)
• Categorización das entradas que publiques baixo esta plataforma
• Limitación do número de votos que permitirás por usuario (un por usuario, un por usuario e hora, un por usuario e día – 24h-)
• Recabar datos dos usuarios como o enderezo electrónico
• Informes en tempo real, e a posibilidade de expórtalos en formato .csv
• Control anti-fraude na votación

Prezos

Os presos, ademáis, son moi competitivos, e só pagas en función do impacto que poidas ter: se tes unha páxina con 100 fans ou menos, é gratuíto. Para páxinas de menos de 500 fans, o prezo son 15€/mes (campañas ilimitadas), para menos de 1000 fans o prezo ascende a 25€/mes…

Xa, pero… canto pode medrar a miña web?

Poñamos un exemplo (real): unha páxina en Facebook que no día 1 tiña 67 fans, no día 4 sobrepasaba os 500. Non esquezades que requerir un me gusta aumentará o teu número de usuarios, e os encargados de espallar a páxina serán os participantes no concurso (cada ítem será valorado polo número de me gusta) quen viralicen a túa páxina en Facebook.

Especialmente relevantes me parecen os relatorios de Javier Megías, Leopoldo Abadía, Enrique Dans e Rubén Bastón, así que… animádevos a participar! Vémonos dende hoxe no Pazo de Congresos de Santiago de Compostela

Non entro a valorar o posicionamento sociolóxico, psicolóxico ou sociopolítico do momento, pero si é certo que o nome propio de cada un é a posesión máis valiosa.

Parece unha cuestión baladí, pero agora poñédevos na posición de quen vos intenta “vender” un produto / servizo e insiste en dirixirse a vós cun nome errado. Mal camiño para vender, non sí? Os vendedores (non teñen por qué ser comerciais) insisten moito neste tema. Tratan de averiguar o noso nome e dirixirse a nós explícitamente citándonos en canto teñen ocasión.

Que se dirixen a nós polo noso nome provoca diversas reaccións:

• Predisposición a escoitar a mensaxe
• Favorece a empatía co noso interlocutor
• Engade certa “familiaridade” á relación
• Reduce a “distancia” entre os interlocutores

É dicir, que somos máis receptivos. Ao inicio dicía que, quen temos nome composto, adoitamos darnos de conta antes desta situación. Xabier é o meu segundo nome, polo que cando vou ao banco (por exemplo) os empregados, así me toman o DNI, insisten en chamarme unha e outra vez “Luis”. O resultado é que nunca conseguiron venderme nin un so produto bancario ;)

O noso nome propio é unha posesión moi valiosa. É unha posesión que non nos poden quitar, que acepta ou detesta os diminutivos dependendo de quen veña, e que nos define a nos mesmos.

Hoxe quería deixar constancia dunha práctica de moitas empresas tecnolóxicas á hora de exercer un capado na elaboración do hardware.

En realidade, o capado por hardware é máis común do que a xente cre, e leva presente nas nosas vidas dende hai moitos anos.

Alguén lembra as cintas magnéticas que utilizabamos para escoitar música? Si, os “cassettes“. As cintas virxes, utilizadas para as nosas gravacións, traían unha lámina de plástico que podíamos romper ao finalizar a gravación para evitar que ninguén sobreescribise eses datos.

Ese “capado” por hardware tiña fácil solución: bastaba cunha tira de film adherente (eu sempre o coñecín como celofán ou “celo”) para poder volver a regravar por riba dos datos orixinais.

O capado por hardware tamén é moi común no mundo automobilístico. Antes do protagonismo das centralitas electrónicas, os motores tiñan unha limitación de cabalaxe medianta algún dispositivo mecánico, que aseguraba que cumprían a normativa ou se adaptaban ás especificacións do produto. É curioso salientar como, por exemplo, o modelo M3 de BMW viu incrementado o número de cavalos de potencia co paso dos anos, mentres que reducía a súa velocidade punta (algún modelo dos 90 acadaba fácilmente os 250km/h)

Existe ademais unha forma de capado singular, cada día máis posta en práctica por más empresas: o capado a través dos parafusos. Trátase este dun capado que evita aos propietarios dun produto poder acceder ao seu interior sen danar a carcasa.

Volvo aquí a falar do iPhone, porque dende hai un ano, máis ou menos, Apple utiliza uns parafusos “pentaglobe” para evitar que abramos o dispositivo. Dende logo, un exemplo de como se pode distribuír un produto totalmente pechado por software e hardware.
Sen saír do mundo da telefonía, os cargadores Nokia utilizan uns parafusos de 3 puntas que, se ben son máis sinxelos de atopar que os anteriores, dende logo non están en todas as casas.

É habitual que as regletas, onde podemos conectar múltiples enchufes (como os cargadores anteriores ;) non traian parafusos habituais, senón un parafuso pasante que, unha vez no seu sitio, non ten cabeza para poder desparafusalo. Polo que tamén é habitual que, unha vez fundida a resistencia destas regletas (xeralmente de baixa calidade e baixo prezo) sexa máis fácil mercar unha nova que abrir o aparello e reparalo.

E o último exemplo, voltando ao mundo da automoción, atomámolo (entre moooitos) no caudalímetro Bosch que utiliza Volkswagen / Audi / Seat / Skoda / BMW… nos seus modelos (ata hai ben poucos anos), que incluían uns parafusos tipo “Allen”, pero que non eran ocos no centro, o cal obrigaba ao desparafusador a ser de cabeza oca para poder funcionar (a quen lle interese, en concreto é unha chave torx inviolable número 20).

Son só uns exemplos de limitación vía hardware que, en moitos casos, alimentan a obsolescencia programada. E vós, coñecedes outro tipo de capado por hardware?

• Diario de comidas: como o seu nome indica, un diario no que anotar as comidas
• Restaurant’s & Chains: unha selección dos restaurantes fast food máis habituais e o aporte calórico dos elementos do seu menú. Sen dúbida, imprescindible.
• Popular Brands: o mesmo que o anterior, pero con marcas de alimentos que podemos atopar no supermercado
• Foods: este submenú é o máis interesante para todos aqueles que se atreven cunha dieta: podes comprobar o aporte calórico da meirande parte dos alimentos que existe. A base de datos é ampla (ollo, non completa) e contén boa parte dos alimentos máis habituais.