Aynı mukaddesata inanan insanlar birbirlerini sevmelidirler.Kendisi için istediğini kardeşi içinde istemeli, sevmediği hoşlanmadığı ve istemediği şeyleri de kardeşi için de istememelidir.Cennet’e girmenin bir yolu, Cennet kapısını aralamanın bir yolu dahi birbirimizi sevmekten geçiyorsa çok fazla birşey demeye gerek yok sanırım.Zira iki cihan serveri Peygamberimiz (SAV); “ İman etmedikçe cennete giremessiniz.bizrbirinizi sevmedikçe gerçek manada iman etmiş olmasınız” buyuruyor  fakat  durumumuz maalesef onu göstermiyor.İnsanlık acı içersinde feryad ediyor.Bizler ise sanki hiçbir şey olmamış gibi davranıyor, çılgınlarca  yaşıyor ve kardeş olduğumuzu söylüyoruz.Sevgili Peygamberimiz… Efendimiz… Canımız…(SAV),  acaba şu anki hal ve ahvalimizi görse ne yapar dı? 21. yüzyıl dünyasını şöyle bir temaşa etseydi hangi hislere kapılırdı acaba? Ağlarmıy dı yoksa  acır mıydı bizlere?  Dünyanın gözü önünde yapılan zulme karşı sessizliğimizi neye yorardı kim bilir. Filistin’li kardeşlerine yapılan zulmü görseydi…Çok sevdiği çocukların şarapnel parçaları altında inlediğini izleseydi televizyonlarda… Tüm İslam aleminin ve insanlığın gözü önünde çoluk çocuk demeden ezip geçenlere karşı, bu duyarsızlığımıza, umursamazlığımıza bir şahit olsaydı…Mubarek toprakları, Kur’an ayetleri ile taltif olunmuş , mukaddes Miraç yolculuğunun vuk’u bulduğu beldelerdeki bu soykırıma karşı, Müslüman olduğunu söyleyen kardeşlerinin, O’nun ümmetiyiz diyenlerin yeni yılı karşılamasını bir görseydi kahrolmaz  mıydı? Taif dönüşünden daha yaralı ve hicranlı, hüzün yılından daha acılı ve kederli, amcası Hamza’yı kaybettiği gün gibi yaslı, Ebu Talib’ e ağladığı gün gibi gözü yaşlı olmaz mıydı acaba ?

   Utanıyorum Cemalullah’tan.Utanıyorum Efendim’den.Cennet’e kanat çırpan Filistinli çocuktan utanıyorum…Ben  evimde sıcak çorbamı ve çayımı yudumlarken, ayak ayak üstüne atmış diziden magazine  geçiş yaparken füzelere karşı elindeki sapan taşı ile karşılık veren Filistinli kardeşimden utanıoyurm…Rahat dünyasında İbadetini  yerine getirip cenneti  kazanacağını uman ben, benden , kendimden utanıyorum…Utandım yeni bir yıla, 2009’ a girerken…Türkiye’ de yaşadığımdan ve bu günleri gördüğümden utandım. Filistin yanıp tutuşurken, analar ahlarla inleyip feryad ederken, çocuklar babalarını kaybedip yetim kalırken, hayatlar teker teker sönerken,  Müslüman kardeşim kanlar içersinde yerde yatarken son nefesini şehadeti ile tamamlarken, yeni yılı insanlıktan çıkarcasına kutlamaktan, yapılan rezilliklerden, Filstinli kardeşime karşı utandım.Yanıbaşında bir insanlık dıramı yaşanrken Müslüman olduğunu söyleyen kardeşleri delice eylendi.İçti ve  kendinden geçti.Onlara zulmedenlerle beraber sevindi.Aynı duygu ve hislerle zulmü alkışlayanlarla girdi yeni yıla…

  Yeni yıl, yeni bir hicran yılı oldu. Tarihinde acı tatlı olaylara şahit olmuş Şehr-i Muharrem yeni bir acıya daha şahit oldu. İçimizi dağlayan Kerbela olayını hüzünle anmaya hazırlanan Mü’minler ikinci bir kerbela yaşadılar sanki…Her acı haberde, bir Hüseyin daha şehit düşüyor ve  yüreğimizi dağlıyor gibi oluyor.Elimizden duadan başka bir şey gelmiyor.Birşey yapamamanın ızdırabı içinde geçiyor günler.Ne olur bari uykumuz kaçsın…Ne olur, yemekler boğazımızda düğümlensin…Ne olur koltuklar dar gelsin bize… Odaların duvarları  üzerimize gelsin… sokaklar sıksın bizi…ne olur gecelerimiz gündüz olsun…Bir şey yapamayacağımızı bilyoruz ama en azından duamızla var olalım destek olalım…

  Rabbimiz diyelim ve kalbimizi gönlümüzü ona açalım isteyelim.” Rabbim bizler şefkat Peygamberi , sevginin timsali  Efendimiz’in (SAV) ümmetiyiz.Bizlere, elbetteki beddua etmek yakışmaz. O hep tatlı dilli oldu, kötü söz söylemedi.Ayakları taşlandı, dişi kırıldı, zulme maruz kaldı ama yine de hidayet diledi.Bizlerde önce senden zalimler için hidayet diliyor ve dileniyoruz Allahım…

  Rabbim sen görensin, işitensin, duyansın, koruyansın, her şeye kadir olansın.Herşey senin kudret elinde gizli ve saklı.

  Filistin  halkına reva görünenleri sen de görüyorsun Allahım…Varki bizde bir eksiklik bu zulme izin veriyorsun.Zira bizler senin ikramlarına, rahmetine, yardımına tarihin şeref  levhalarında çokça rastladık ve şahidiz.

  Şunu da biliyoruz ki Rabbim…Sen kendine ortak koşulmasına musade ediyorsun fakat zulme rıza göstermiyorsun.Mazlumun nidasına karşı arana perde  dahi koymuyorsun.Allahım! Savunmasız  Filistin halkına zulmeden zalimleri ve onlara destek olanları sana havale ediyoruz. Zira sen tuzak kuranların, plan yapanların  en hayırlısısın.Onların bir hesabı varsa senin de bir hesabın var.Hesabını tecelli et  Allahım.

  Ebabillerin ile koca orduyu yok ettin.Bir sinek ile Nemrut’u mahvettin Allahım.Meleklerin ile Uhud’u, Bedir’i destan eyledin  Allahım…Elimizden bir şey gelimiyor dilimizle gönlümüzle hicranlı ve yaralı kalbimizle , yaşlı gözlerle senden diliyoruz.gönder EBABİLLERİNİ ALLAH’IM…

Yeni yaşın hayırlı bolsun yazamak. iyi ki varsın...

                 Cümlelerinizi neden bu kadar önemsediğimi anlatacağım. Sosyal varlık insan klişesini tekrar edeceğim. Toplumun bir bireyi olmak sosyal olmayı zorunlu kılar. Sosyal olmak iletişim halinde olmaktır. Marketten süt alırken kurduğunuz cümle yada kurmayı uygun bulmayıp salladığınız kafanız; sokağın bir parçası olduğunuzu;  markete ve sütü satan market sahibine muhtaç olduğunuzu gösterir. Bu kadar cümlenin anlamı yaşamak için sosyal olmak zorundasınız ve sosyallik a dan z ye iletişim demektir. İletişimi sağlayansa dilinizdir. Dilinizse; kurabildiğiniz cümleler kalitesi ve sayısı tutarında size yardımcı olup anlaşılır olmanızı ya da var olmanızı sağlar. Üzerine basa basa anlatmaya çalıştığım şey diliniz yani kurduğunuz cümleleriniz varlığınızın kanıtıdır.

                  O halde var olmak için cümle kurun. Cümlelerinizin öznesi ve yüklemleri olsun. Edebiyat dersinde miyim diye soruyorsunuz. Özne ve yüklem ilişkisini anlatmadılar size. Cümlenin öğeleri olarak ezberlettiler. Yüklem cümlede sorumluluk ifadesidir. Yüklemin ifade ettiği sorumluluğun sahibiyse öznedir. Cümle kurun. Cümlelerinizin özne ve yüklemleri olsun. Yani sorumluluk alın. Hayatta sorumluluk alın. Cümlelerinizin öznesi olun. Hayatta bir özne olun. Yarım bırakılmış yada bahsettiğim öğelerden yoksun cümleler sorumsuz, korkak yada varlığını göstermekten aciz silik bireyleri işaret eder. Söz namustur der atalar. İfade edilen de işte budur. Kurulan cümlenin bireyin varlığının kanıtı olduğu vurgulanır. Ve kanıtı sağlayan yüklemin ifade ettiği sorumluluktur. Yüklemsiz yada öznesi olunamamış cümlelerin sahipleri iletişimden yoksundur. Arkadaşlarını msn, Facebook, telefon üzerinden aramak, sokağa çıktığında kısa kelimeler ya da mimikler dışına çıkmamak, öfkeyi şiddete kurban etmek, aşkı sekse emanet etmek, dostluk  kavramını üç beş günlük kankalığa azletmek öznesi olunamamış hayatların imzalarıdır.

                 Farkında olmadan sahip olduklarınız arasına soktuğum kelimeleriniz sayesinde cümle kurabiliyor ve var olabiliyorsunuz. Kelimeler. Dağarcığınıza eklediğiniz her kelime ile şekillenen yeni cümleler. Cümlelere yüklediğiniz yeni sorumluluklar. Ve özgüvenini pekiştiren yeni bir hayat. Bazen bir kelimenin kudretini hayal bile edemezsiniz. Bazen bir kelime bir kitaptan, bir bireyden yada bir sözlükten çıkar; toplumları alt üst eder, hayatı yeniden şekillendirir. Demokrasi, cumhuriyet, ihtilal, para, faiz, vb kelimelerin değerinin birkaç harften daha fazla  olduğu aşikardır. Bakın bir kelime nelere mal olmuş. Birisi çıkıyor 1945’lerde demokrat diye bir kelimeyi tanıtıyor; toplum anlamını bile bilmediğinden yakıştırıp demirkırat diye telaffuz ediyor ve anlam kazandığında toplumun yapısında meydana gelen değişim ağızları açık bırakıyor.

                  Kelimeler. Toplumları dahi allak bullak etmeye yetecek gücün sahibi kelimelerin günümüz mekanları hiç şüphesiz kitaplardır. Kelimeleri kitaplarda aramaktır bireyi birey yapan. Karakterini, varlığını şekillendiren gücün barınağı; bir araya gelmiş kağıt tomarlarıdır. Ve her bir kitap başka bir karakterdir. Ahmet turan alkan ‘ bana sakın kitap sormaya gelmeyin, tavsiye edemem, tavsiye ettiğim her kitap o bireyin karakterinin şeklinde aldığım sorumluluktur’ der.

                  Bunca cümlenin verdiği mesaj okumanın gerekliliğiydi. Fakat bundan sonraki soru ‘ne okuyacağım’. Benim burada size herhangi bir kitabı reklam etmem ancak cehaletimin getirdiği cesaret olur. Kitaplar ve bıraktıkları izlerden bahsetmek istiyorum. Klasik bir şekilde klasiklerden başlamak gerek diyorum. Örneğin; Fyodor Mihailovic  Dostoyevski Karamazov Kardeşler veya Suç ve Ceza’da psikanaliz sınırlarının doruklarına çıkar, can verdiği karakterleri ve karakterleri tasvirleriyle akılları baştan alırken Ebedi Koca veya Budala ile para sıkıntısı çektiğini ve ekonomik kaygısını hissettirir.  Yeni Hayat’ta bir tıp fakültesi öğrencisinden bir gerilla doğuran Orhan Pamuk bulurken, İstanbul romanında İstanbul cumhuriyet tarihini gözden geçirirsiniz. Ve bir yazarı eleştirmek için o yazarı ya da o kitabı okumak gerekliliğini anlamaya başlarsınız. Yakup Kadri’nin Ankara’sıyla kalkınmanın heyecanı ve galeyanı doldururken belleğinizi, daha sonraki baskılara yazdığı önsözüyle hayallerin ötesine geçememiş sloganlara küfredersiniz. Yakup Kadri ‘hep o şarkı’ der; siz aşık olacak kadar sevemezsiniz. Kitaplar karakterleri şekillendirir, her kitap her bireyde başka bir iz bırakır. Cemil Meriç’in kızı ben bir kelime imparatorunun varisiyim der; siz onun imparatorluğundan mahalleler inşa etme endişesine düşersiniz. Kemal Tahir, bugün söylenenleri elli yıl erken dile getirir; kitabının çekilmiş dizisi yasaklanır, vücudu yıllarca demir parmaklığa hapsolunur ve siz merak edersiniz. Can Dündar bir kitaba yıllarını adarken; okuduğunuz sırada ezber cümlelere emanet ettiğiniz diliniz sebebiyle yüzünüzün biraz olsun kızarmasını bekler. Bir adam Akdeniz’i  ve Orta Doğuyu; tarihi ve toprağıyla adımlar ve her adımına tarihten bir kesit, bir adam, bazen bir kitap, bazen birkaç aşk, biraz hüzün ve biraz oryantalizm koyar; sen kitap bitmesin diye bir kenarda saklarsın; Amin Maolouf. Sen  Ömer Hayyam, Nizamülmülk, Melikşah ve Hasan Sabbah’ı aynı cümlelerde buluşturmanın besmelesini dahi çekemezken, o yazar,  sen ancak hayran olursun. Ve Aytmatov. Babasını Sovyetlere veren, yıllarca naşının izini süren ve sonunda bir toplu mezarda onlarca cesedin içinden  kendi DNA’sıyla eşleşen bir baba cesedine kavuşan adam. Bu adama Gün Olur Asra Bedel cümlesi mübalağa mıdır? Yada içi boşaltılmış Orta Asya kültürüne ayna tutarken   yani Yedigey’i ve topraklarını tasvir ederken   sadece şaşırır mısınız? Mankurtlaştırmak deyiminin sahibi Aytmatov. Komünizmin mankurtlaştırdığı insanları Avarların köleleştirdiği oğullara benzetirken haklı mıdır? 1973’te 1984’ü yazar Orwell; teleskrinden söz eder, insanlar kontrol edilecek der, sahte mutluluklar türetilecek, tarihler yeniden yazılacak, tüm yaptıkları bir gün gözetim altında tutulacak der; interneti düşünür, prozac’ın bileşimine takılır, Mustafa’ya şaşırırsınız. George Orwell. Milyar dolarlık reklam ve bir Harward’lının eseri palavrasıyla pazarlanan Facebook’un gerçek amaç ve gizemini bundan otuz beş yıl önce aralayan yazar. Hayvan Çiftliği romanıyla devlet otoritesinin bireyleri nasıl bir çiftliğin üyelerine dönüştürdüğünü ve o bireylerden en önemli yaşama belirtisi olan karar verme yetisini yada özgürlük kelimesini nasıl elinden aldığını gözünüze sokar. Bir roman nasıl olur da 1930 da yazılıp 2008 de yaşanan krizin psikiyatrisini yansıtır. Steinbeck Gazap Üzümleri’ni yazdı; okursanız ekonomik krize neden buhran dendiğini öngörebilirsiniz.

                   Kitaplar karakterlere yön verir. Duygulara şekil verir. Çok küçük bir pencere açtım bazı kitaplara. Ve bir pencere de şiirlere aralardım zaman olsaydı. Kelimeleri dağarcığınıza almaya başladığınızda kafiye ya da bir düzen endişesi taşıyan kelimler topluluğu olan şiirler de sizin için bir anlam taşıyacak diyorum. Cümlerinizin öznesi olmanız dileyiğle, teşekür ederim...

   Peygamber efendimiz’in  (sav) sadık dostlarını etrafına toplayıp onlara Semavi Kelam’ı anlatıp kurtuluş reçetesini sunduğu gibi , bu zamanın, gönlü hüzünlü ve yaralı olan dert insanı, ızdırap insanı, cami kürsülerinde , konferans salonlarında, kahvehanelerde, ışık evlerinde insanlara  yarasını anlatarak derman bulmayı teklif etmiş kabul ettirmiş ve  insanların gönüllerine girmeyi başarmıştı Allah’ın izni ve inayeti ile.Kalplere gönüllere ızdırap tohumları saçmıştı.Şimdilerde bu tohumlar teker teker yeşeriyor.Önden giden atlılar gittiler ve gitmeye devam ediyorlar.Sahabenin yağız atlarıyla diyar diyar koşturduğu gibi, ülkemizin, samimi ve davasına inanmış gençleri Musab’ları  arkalarına bakmadan ülke ülke, diyar diyar, kıta kıta dolaşarak susamış gönüllere su serpmeye , sızlayan yaralara melhem olmaya , karanlık diyarlara ışık saçmaya gittiler ve hala gidiyorlar.Geri dönmemek üzere  gidiyorlar.Gençliğini bu yola feda edercesine, gemileri yakarcasına gidiyorlar.İnsanlar içersinden bir insan olarak, başkaları için yaşamayı düstur edinerek , insanlığa hizmeti kendilerine şiar edinerek gidiyorlar.

   Rabbimizin lutf-u keremi ile adeta bu sahabe hizmeti,  anayurttan, atayurda ve oralardan da tüm dünyaya yayıldı.Ülkemizdeki en kaliteli üniversitelerden mezun olmuş genç fedailer, banamısın demiyor ve arkasına bakmadan hizmet deyip koşuyor.Gittikleri ülkelerde yeri geliyor elektrik olmuyor, su olmuyor.Bir başka diyarda salgın hastalıklarla, sıcaklarla , soğuklarla mücadele ediliyor.Fakat onlar bildikleri davadan vazgeçmiyor.Biz gitmessek başkaları gidecek diyor ve kurtarıcı bir melek gibi insalığın imdadına koşuyor.

   Sormak istiyorum.Nedir racaba?  Henüz hayatının baharında olan bu gençleri  bu ülkelere sürükleyen  tılsım?  Hangi sebeptir?  Hangi düşüncedir sokaklarında dahi güvenle yürümenin imkansız olduğu  bu yerlerde, insan yetiştirmek insanlığa faydalı olmak için gitmek? Tek kelime ile ifade etmem gerekirse, bunca genci bu davaya aşık eden şey Fetullah Gülen hocaefendinin samimiyetidir.O’nun ihlasıdır. O’nun insanlığa sunmuş olduğu hizmet metodudur.İslama bakış açısı ve yorumudur.İnsanlığı peşinden sürükleyen,  onun derinlerden gelen  ızdırap gözyaşlarıdır.Aksi taktirde hiçkimse, ülkesinden binlerce klometre uzaklara, şartların en zor olduğu bölgelere  ailesinden dosltarından uzak kalarak hicret edemez.

  Geçen gün Afganistan’ı ziyarete giden ticaretle uğraşan iki tane iş adamı abilerimizi dinledik.  Afganistan’ı ve ordaki Türk kolejlerini ve de  yapılan hizmetleri  anlattılar.Elbetteki oralara gidip görmek hakkal yakın derecesinde şahit olmak lazım.Fakat anlattıkları şeyler dahi oralarda,öğretmenlik yapmaya giden genç abi ve ablalarımızın ne kadar zor şartlarda ne işler başardıklarını ne gönüller fethettiklerini ve ülkemiz adına ne mükemmel  işler  başardıklarını anlamaya yetiyor.

   Günde sadece beş saat elektriğin verildiği, suyu bulmanın imkansız olduğu ve  su  kuyularından sağlandığı , yolların ve caddelerin tozdan dumandan görünmediği, evlerde yakacak olarak hiçbirşeyin olmadığı, geceleri  içi buz gibi olan evlerin bulunduğu , ulaşım imkanlarının çok yetersiz olduğu  bir şehir düşünün ve bu şehrin başkent olduğunu düşünün...Afganistan’ın başkenti Kabilden bahsediyorum.Maalesef yıllardır savaşlarla mücadele etmiş ve çok fakir kalmış bir ülke.Dünyanın en  fakir iki ülkesinden biri Afganistan.Ne gariptir ki iki ülke de müslüman ülkeden oluşuyor.Buralara bu kardeşlerimiz hizmet için gitmişler.Afgan halkının gelecekteki neslini yetiştiryorlar.Hem nesil yetiştiriyor;  hem de sevgiyle dolmuş hoşgörü ile bezenmiş kendi ülkesini sevmekle beraber  gönüllerinde Türkiye'mize de engin bir sevgi besleyen insanlar yetiştiriyorlar.Afganistan’ı yeniden inşa edecek yönetebilecek ve dünya muvazenesinde yerini alacak, söz sahibi olacak bir ülkenin inşasını kuruyorlar.Hiçbir sosyal faaliyetleri olmayan bu öğretmenlerimiz boş zamanlarını  dahi öğrencileri ile değerlendiriyolar.Onları birer evladı olarak görüyor ve geleceğe ışık saçacak suvariler olarak yetiştiriyorlar.

  Afganistan'da bayanlarda okuma oranı maalesef yüzde beş, ülke genelinde ise sadece yüzde otuz civarında.Erkekleri, tv’lerde gördüğümüz kıyafetleri ile, bayanları yüzlerini dahi göstermeyen burkaları ile ne kadar dindar bir topluluk resmi ortaya koyuyor gibi görünselerde maalesef içleri, gönül dünyaları bomboş bir topluluktan oluşuyor.İslam’ı bihakkın bilemiyor ve yaşayamıyorlar.Cahil kalmışlar.Emperyalist güçlerin sömürgesi olmamak yolunda yıllardır verdikleri mücadele bu topluluğu maalesef ilimden bilimden uzak tutmuş ve verdikleri bağımsızlık mücadelesi sonucunda nesillerini yetiştirememişler.Dolayısı ile koca bir toplum, zamanın en büyük düşmanı olan cahilliğin pençesinden kurtulamamış.Dini bir görüntü içersinde olan bu toplumda Kelime-i şehadeti dahi yarısına kadar söyleyip gerisini bilmeyen , Kuran’dan ve dini hakikatlerden bihaber milyonlarca  insan yaşıyor.Kız çocukları okullara gönderilmiyor.Fakat bizim fedakar öğretmenlerimiz, her biri emniyetin temsilcisi olan hizmet erlerimiz, kendilerini  sevdirmiş, benimsetmiş ve onlara karşı o kadar çok güven telkin etmişler ki Afgan’lılar kızlarını sadece  Türk Kolejlerine göndermekte tereddüt yaşamıyorlar.Alın diyorlar. Yeter ki siz eğitin çocuklarımıza sizler sahip çıkın diyorlar.Ne iyi ettinizde geldiniz buralara, bizler sizleri hep bekledik yıllarca. Ve evlatlarını bizlere gönül rızası ile teslim ediyorlar.

   Kaliteli eğitim  açısından Afganistan'ın en iyi eğitim yuvalarından olan Türk Kolejlerimize her yıl binlerce müracaat yapılıyor.Fakat okulların bu kadar öğrenciyi barındırması imaknsız.Durum böyle olunca da mecburen seçme sınavı yapmak zorunda kalınıyor. Bu okullarımıza girmek için çırpınan o kadar çok Afgan’lı var ki seçme sınavları bu sebepten şehir stadyumunda yapılıyor.Kazanabilen, talihlilerden oluyor.Fakat kazanamayanlar... Kazanamayanlar ise belki bataklıklarda boğulmaktan ve de cahillğin pencesinden kurtulamıyor.Çünkü bu okullarda güzel nesiller yetiştiriliyor.Muhabbet fedaileri  sevgi  tomurcukları saçıyor.Çünkü bu okullara giren çocuklar ahlakın, güvenin, saygının ve sevginin birer temsilcisi oluyor.Bu okullarda okuyan  vatana hizmeti, ülkesini sevmeyi benimsiyor.Dünyanın uyuşturucu  ticaretinin  yolunun geçtiği bu topraklarda, uyuşturucudan , içkiden , ahlaksızlıklardan ve her türlü çirkin işlerden uzak bir nesil yetiştiriliyor.

     Öğretmen abi ve ablalarımız  kendilerini  Afgan yönetimine adeta kabul ettirmişler ve bakanından valisine kadar  her yöneticiden  teklifler alıyorlar.Gerekirse tüm  okullarımızı sizlere devredelim , sizin öğretmenleriniz bizim çocuklarımızı eğitsin diyorlar ve bizlere kapılarının sonuna kadar açık olduklarını söylüyorlar.Bizlere olan güvenleri, güvenlik ve asayiş konusunda da hat safhada.Öyleki, Amerikan askerleri, her an öldürülürüm korkusuyla zırhlı araç ve keskin nişancıları ile caddelerde dolaşırken;  bizim Türk askerlerimizin araçlarında Türk bayrağının olması yeterli oluyor.Ne zırh;  ne de keskin nişancı... Onlar zaten asayişin güvenin birer temsilcisi değiller mi?  Amerikan askerleri dahi  bir olaya müdahele edeceği  zamanlarda araçlarına Türk bayrağı filamasını takarak olay yerine gidiyor ve olayı problemsiz çözmeyi anca o zaman başarabiliyorlar.

   Görüyoruz ki gaye insanlığı sömürmek değil de ; onlara hizmet etmek olunca Allah  teala tüm engelleri kaldırıyor, önüzümü açıyor  ve destansı hikayelerin yaşanmasına vesile oluyor.Bu destanlar artık tüm dünyada yazılır oldu.Her kıtada her ülkede artık Anadolu’nun fedakar ve vefakar insanının sesi yükselmeye başlıyor.Önden giden atlılar atlarını sürmeye devam ediyor.Artık bahar mevsimi yaşanıyor.Her yerde güller çiçekler açıyor.Akif’in özlem duyduğu Nesl-i Ati hayal olmaktan çıkıyor.Üstad Bediuzzaman’ın saçmış olduğu tohumlar, Hocaefendi’nin gönlünden akan ızdırap damlaları ile gözyaşları ile filizlenmeye başlıyor.Dal budak salıyor.Siz  gidin, arkanızda biz varız diyen ve kendi öz ihtiyaçlarının dışında tüm kazandığını bu yolda hibe eden  asrın Ebubekirleri , fedakar Anadolu insanının, esnafının, iş adamlarının büyük gayretleri ile dünya yeniden, yeni bir gül devrine hazırlanıyor.Rabbim bu destanı yarıda bırakmasın. Fetullah Gülen hocaefendi’nin de dediği gibi BU ŞİİR YARIDA KALMASIN, kafiyesiz kalmasın.

Uzuuuunnn bir süre sonra tekrardan bir gezi yazısı ile karşınızda olmaktan kıvanç duyuyorum. Bu sefer ki durağımız güzel ilimiz Denizli'nin pamukkale yöresi.

Şimdi öncelikle nasıl gidilir faslından başlayalım; ben oraya izmir üzerinden gittim yaklaşık 3 saat sürüyor ve ücreti 18 ytl ama İstanbul üzerinden yaklaşık 11 saat ve ücret 50 ytl. Bunun üzerine bir de oradan pamukkale/karahayıt minibüsüne biniyorsunuz 2.5 ytl karşılığı ve yaklaşık yarım saat yol sürüyor.

Şimdik pamukkale deyince akla ahanda bu yukarda ki fotograftaki beyaz yer akla geliyor aynen burası böyle. Artık yılların pisliğine dayanamamış olsa da hala güzel hala görülmeye değer. Şimdilerde kültür ve turizm bakanlığımı koruma altına almış ve içeri girmek 20 ytl ama müze kart alabiliyorsunuz aynı ücrete ve böylelikle pek bir pahalıya gelmiyor tabi müze, sit ve ören alanlarını gezmeyi seviyorsanız. :) Artı olarak pamukkale dedikleri yer yalnızca bu beyaz örtüden ibaret değil;orası antik bir kent ve çok süper tarihi kalıntılar mevcut ve bilhassa anfi tiyatro görülesi bir yer.

Yani bana kalırsa ne yola ne masrafa aldanmayın ve en kısa zamanda burayı görmeye gidin ve gidincede orada ki turistlere bakıp utanın. Ülkemin en güzel yerlerini biz görememişken onlar binlerce kilometre uzaktan gelip nasıl geziniyorlar ortalıkta. (tabi onların parası var bunun bende farkındayım ama bizim hiç mi yok )

Ben 3gün kaldım burada ve bu zaman zarfı içinde karahayıt denilen küçük bir belde ama neredeyse sadece pansiyonlardan oluşan bir beldede konakladım. Tabi sadece pansiyonlar yok, 5 yıldızlı otellerde mevcut ve gercekten o kadarda pahalı yerler değiller. Pansiyonların odalık ücretleri 40 ytl den başlıyor ve konforuna göre 20 ytl ye kadar iniyor. Otellerde ise kişi başı 35 ytlden başlayıp yukarı doğru çıkan bir fiyat silsilesi var. Karahayıt ana olarak tek bir cadde ve bu cadde boyunca üst katları pansiyon, yolda kalan kısımları ise dükkanlardan oluşan,cıvıl cıvıl bir yer.

Bu çarsı boyunca gerek akşam gerekse gündüz yürümek inanın insana zevk veriyor. Bilhassa haftasonları havada güzelse tadından yenmez bir hal ve tavır takınacağından şüphem yok.

Ben tabi normal olarak mevsiminde gitmedim buraya sonbahar uğramıştı ben sokaklarda dolaşırken. Ama yinede sokaklarda el emeği göz nuru işlemeleri, yemenileri satan teyzelerim, kestane kebap yapan amcalarım, nar suyu sıkıp satan yaştaşlarım vardı.

Bu karahayıtın bir diğer özelliğide suyunun kaplıcasal özelliğe sahip olması ve Türkiye genelinde kırmızı su olarak ün yapması. Su gercekten çok sıcak ve kırmızı. Ben Türkiye'de bir çok kaplıcayı gezdim gördüm ama burası bana farklı bir deneyim oldu. Karahayıtın içinde de kırmızı suyu göstermek amacıyla küçük travertenler var ve bunlar suyun özelliğinden dolayı kıpkırmızı olmuşlar.

Birde burada ki canlı alabalık çiftlikleri dikkatimi çekti. Sizi karahayıttan servisle alıyorlar, yaklaşık 30 km yol götürüyorlarlar, İkişer tane alabalık, salata, cay ve bunun bedeli olarak 10ytl ye ağırlıyorlar. Biz Malçok alabalık tesisine gittik, Sahibi Mustafa amcaya internetten okuduğunuzu ve benim selamımı getirdiğinizi söylerseniz size daha güzel bir ikram yapacaktır.

Neyse uzun lafın kısası gittim, gördüm, gezdim sizlere de tavsiye ederim.

Ammaaa Erdal senin dediklerin bize kafi gelmedi ekstra bilgi isteriz derseniz; buyrun Karahayıt Belediyesinin internet sitesini ziyaret ediniz.