Yıldız İlhan

Hiç Kuşu'na ne güzel mektuplar geliyor

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Tue, 26 Aug 2014 11:08:00 +0000

18 Ağustos 2014 Pazartesi

Hiç Kuşu'nun Çaresizlik ve Umut Nesneleri

Bazı kitaplarla hem içsel hem de fiziksel olarak kolay kolay vedalaşamam. Okudukça kalbimi ağrıtan öyle kitaplar olur ki, evin içinde dahi oradan oraya benimle gezer durur. Çalışma masamdan yatağa mı gidiyorum, onu da alırım yanıma. Salona, kanepeye mi gidiyorum, hoop o da benimle… Mutfağa götürdüklerim bile vardır, yemek yaparken masanın üstünde durur.
Hiç Kuşu bunlardan biri. Döne döne okuyup, Hiç Kuşu’nun çelik tüylerini okşadım, ışıklı kara gözlerini sevdim. Yıldız İlhan Türkçe yazıyor. Yalnızca dil olarak değil anlam olarak da Türkçe yazmaktan bahsediyorum.
O da nedir, diyenler. Ahenkli, uzun, yer yer devrik cümlelerle anlam katmanlarına gizlenmiş bi dolu sessiz çığlık, bi dolu ah! Öykülerin derinliği boyu aşıyor, bunu söyleyelim. Yoğun öyküler bunlar, dibe çekiyor insanı. Zaten yazar ‘hayatındaki tüm mağlup meleklere’ ithaf etmiş bu kitabı.
Kitap ve öykülerin kahramanlarını, içeriğini anlatan çok güzel yazılar yayınlandı. Tekrar etmeyeyim. Ben öykülerin hemen hepsinde soğuk bir ışıltıyla parlayan çaresizlik ve içimizde sıcak bir kıvılcım çakan umut nesnelerinden söz etmek istiyorum.Çelik, metal, demir ve keskin nesneler ile çaresizlik; Hiç Kuşu’nun sert tüyleriKafesler: Kentin en dar sokağı, ara ara söz alır. “Taze sermayeler yaşlandı, kafeslerden baka baka üç beş yılda” der. Demir parmaklık yoktur, kimse mahpus değildir, ama kaderlerine mahkûm kadınlar oluşur zihnimizde. Ardından “Numaram, adım değişti durdu” der, sokak. Metal sokak plakaları aklımıza çakılırken kadınlar da sonsuz bir döngüyle pencere demirlerinin arkasına, hayatın arka bahçesine çakılırlar.
Anahtar: Evsiz insanların içinde evi olan biri anahtarını iple beline bağlar. Hayat sigortasıdır. Şişko kadın ve evsiz iki erkek bir kış gecesinde sonsuz gibi görünen merdivenlerin tepesindeki gecekonduya çıkarlarken kadının beline bağlı anahtar soğuk soğuk parlar. Eksi dereceli hava durumlarında o anahtarın açacağı dama –“nem kokuyor bu oda, ıslak bez, sidik, aybaşı kanı, çöp. En kallavisinden çürük kokuyor”-mahkûmdur evsizler.
Makas: Öfkeli bir hanım oyuncak bebeğin saçını kesip gözünü oyar. Ama ölen oyuncak bebekler değildir. Yüzü solan bir annedir.
Çıkırdayan gazoz kapağı takılı tel araba: Çocuk tel arabasını bırakıp siyah bir arabaya biner. Arabaya bindiği anda hayatının çıkmaz sokağına girecektir. En sonunda “hevessiz” babasına varır çıktığı yol. Gazoz kapaklı çıkırdayan tel araba geri dönülemeyecek bir yaşamı simgeler. Gerçek siyah araba kahır hayatının başlangıcıdır.
Siyah poşetler: Onlara ulaşılabiliyorsa umut vardır. Üç beş şişe şarap, bira, leblebi demektir onlar. Efkar dağıtılabilir. Galata köprüsü hatırlanabilir, oltada çırpınan istavritler… Hayat hayal etmektir belki. Kaybedenlerin öykülerindeki umut haliyle naylondan oluyor maalesef.
Sele: Örtüsünün kenarı dantellidir selenin. “İçinde üç küçük kavanoz, kahve, toz şeker, çay. Üç çay bardağı, iki kahve fincanı, tek bir kaşık” vardır. İçimize bir umut düşer. Melek bir kadının omzuna konmuştur Hiç Kuşu.
Kırmızı kemer: “Çocukluk denilen o yalan zaman, o kocaman kara delik, kalbimin çekmecesinde sararmış bir kağıda sarılı öylece duruyor,” der çocuk. O tokalı kırmızı kemeri, başını okşayan tek öğretmene vermek ister. Karnında binlerce çakıltaşı varmışcasına bir ağrıyla yaşayan küçüğün ağrıları dinecek sanırsınız.
Aile, kadın- erkek, ana-oğul, baba- oğul, erkek, erkek, erkek (bissürü), kadın, kadın, kadın (onlar da çok), çocuk öyküleri. Kahramanlarını ölüm, sokak, yalnızlık, delirmeye varan esriklik gibi sarsıcı sonlara götüren öyküler.
Tadımlık:

“Sigaran bitiyor, kahven yine soğudu. Saçlarını kesecek misin bugün? Bugün eskimiş yüzünü gösterecek misin güneşe? Upuzun bir yolu keyifle yürüyerek ellerin ceplerinde bir başına. Evini ısıtacak mısın bugün? Sıcak hatta kaynar bir mercimek çorbası nasıl yakışırdı gününe, akıl edecek misin? Şarabın var mı akşama? Peynirin? Söylenecek şarkın?

Yalnız mısın, yine yalnız?” (Sayfa 72)

Hiç Kuşu, Yıldız İlhan, Öyküler, Kibele Yayınları

Dinlemek isteyenler için Ağır Aksak dile geldi.

Boş bira kutuları: “Kalabalık bandosu yalnızlık faslının sesini bastırabilse” diye düşünür ama unutur şair. Sokak ahalisiyle ‘efkârı acil boğazladıkları’ gece etrafta içenlerin boş bira kutularını toplar, gürültüyle patlatır. Can sıkıntısından zannederiz. Çöpten bira, kola vb metal kutu toplayan Yoldaş Osman’a bir saygı duruşudur oysa. Başka bir öyküde denize yakın bir yerde gazete kağıdına sarılı biranın bitmesini bekler biri. Hemen oracıkta alıp ezerek torbasına atacaktır. Buna muhtaçtır.

Çakı: “hani şu her işe yarayanlardan.” Çaresizlik nesnesi diyorum ama işe yarayan bir nesnedir aslında çakı. Hiç Kuşu’nda da bir işe yarıyor. “ Çorba paketinin ağzını bir uçtan bir uca keserek, sıyırır gibi açtı ve boşalttı tasın içine, titreyen elleriyle, birazı oraya buraya savruldu”. Öyle zamanlar geçirmiştir ki çaresiz o eller, bir paket hazır çorbayı açabilmek için o keskin çeliğe, çakıya ihtiyaç duyar. Vücudun söz dinlememesinin ispatıdır çakı. Ne söylense yapamayacak bir bedenin ispatı. Öyle bir kara mucizedir ki, soğuk bir kış gecesi donmak üzere olan Tiviti’yi kurtarır. “Tiviti’nin camdan topu aniden durur.”!

Maşrapa: Bahşiş maşrapalı öykü en paralı öyküdür. Evsiz Yoldaş Osman’ın eline yüklüce bir para geçer. Paranın Yoldaş Osman’a yakışacak şekilde tükendiği zamanda -sonradan anlarız bunu- “akordeonuyla roman, bozuk para maşrapasıyla küçük kız girer “ kadrajımıza. Sokak müzisyenlerinin maşrapasında -“Ah, böyle hüzünlüsünü çalarlar mıydı bu romanlar şarkının?”- biter her şey. ‘Kemanın yayı tek tek atar tellerini çıt çıt’. Maşrapada çınlar adeta, kaderin bahşişi gibi. Gecenin sonu bir hayatın da sonudur.

Muhtar Çakmağı: Çalışmayan arsız kocasının “tütünüm bitti” deyip ölü yıkayıcısı karısına tütün siparişi vermesidir çaresizlik. Çakmağın çakırtısı örtülen kapıların sesine karışır. O ses adamı kadının hayatına ömrünü çürütecek bir mıh gibi çakar.

Saten yorgan, kara poşet, sele, kırmızı kemer ile naylon umutlar; Hiç Kuşu’nun kara gözleri

Saten Yorgan: Sümbül gülkurusu saten çeyizlik yorganını Hıdrellez gecesi örtününce dünya daha iyi bir yer olacakmış gibi geliyor insana. Her kadının çeyizlik bir saten yorganı olmalı diye düşünüyorsunuz. Hiç Kuşu’nu yakalayıp ışıklı kara gözlerinden öpmüşsünüz gibi bir his.

Vurguladığım bu nesneler aslında öykülerde metafor olarak değil cümle içinde sadece birer kelime olarak geçiyorlar. Yarattıkları etki öykülerin atmosferini belirliyor. Yıldız İlhan'ın şairliğinden geldiğini düşündüğüm müthiş bir atmosfer ustalığı var.

Aile, kadın- erkek, ana-oğul, baba- oğul, erkek, erkek, erkek (bissürü), kadın, kadın, kadın (onlar da çok), çocuk öyküleri. Kahramanlarını ölüm, sokak, yalnızlık, delirmeye varan esriklik gibi sarsıcı sonlara götüren öyküler.
Tadımlık:

“Sigaran bitiyor, kahven yine soğudu. Saçlarını kesecek misin bugün? Bugün eskimiş yüzünü gösterecek misin güneşe? Upuzun bir yolu keyifle yürüyerek ellerin ceplerinde bir başına. Evini ısıtacak mısın bugün? Sıcak hatta kaynar bir mercimek çorbası nasıl yakışırdı gününe, akıl edecek misin? Şarabın var mı akşama? Peynirin? Söylenecek şarkın?
Yalnız mısın, yine yalnız?” (Sayfa 72)

Hiç Kuşu, Yıldız İlhan, Öyküler, Kibele Yayınları

Dinlemek isteyenler için Ağır Aksak dile geldi.

hiç kuşu

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Thu, 17 Apr 2014 12:52:00 +0000

hiç kuşu'nun ilk mektubu geldi

KALBİME KONAN HİÇ KUŞU

Bir kitap nasıl okunur? Herkesin kendine göre yöntemleri vardır elbet. Yatıp yuvarlanarak yatakta, oturarak ciddiyetle masada. Bunlar şekiller. Şekillerin dışına çıkarsak eğer, bir kitabı göz okur, beyin anlar diyebilir miyiz? Düz mantıkla evet. Ama öyle kitaplar vardır ki, kalbinizle okutur kendini size. Sezgilerinizi harekete geçirir, algılarınızın sınırlarını zorlar. Bu o kitabı yazan yazarın maharetidir doğal olarak. Yeni çıkan Yıldız İlhan’ın Hiç Kuşu adlı öykü kitabından söz edeceğim. Bu yüzden bu yazının girişi böyle olmalıydı.

Kitabın adını göz önünde tuttuğumuzda yukarda ne demek istediğim az çok anlaşılıyordur tahminim. Yıldız İlhan, sözcüklerin düz anlamlarını alt üst ederek okuru kendi sezgilerine teslim ederek bulduruyor manayı. Sözcükler yüklendikleri anlamlarla ağırlaşırken dil yoğunlaşıyor, sıcak bir lav gibi yakıyor içinizi zaman zaman. Her öyküyü okuyup bitirdikten sonra bir nefes alma, durup dinleme ihtiyacı duyuyorsunuz. Özellikle dinleme dedim çünkü aynı zamanda dinlemek gerekiyor Hiç Kuşu’nu. Kitaptaki öykülerin kahramanları hep kenarda, hep kıyıda ama bir yandan yaşamın taa içinde hatta dibinde. O kahramanların hikâyeleri var dinlenecek, o hikâyelere tanıklık eden her şeyi de dinlemek gerek bir yandan da. Yıldız İlhan hikâyelerinde kullandığı nesnelere de ses veren bir yazar. Hiç Kuşu konuşur, savrulan sözcüklerin gergin ipindeyim, der. Sonra sokak. Hep kaybetmişlerin yurdu oldum, der örneğin onları kucaklayarak. Yaşadığımız ya da geçtiğimiz sokağı dinlemek isteriz biz de, içimizde hissetmek. Kitabın son öyküsünde her şey herkes konuşur. Kedi, ev, durak, yüzük, denizin üstündeki duba, ada... Hikâyeye tanıklığı olan her şey. Tabi onları duymak için kulaktan fazlasına ihtiyaç var.

Kanat çırpışlarını duyuyor musunuz? Ömür dedikleri yalan kuşu, Hiç Kuşuna dönüşüp uçuyor uçuyor, sayfa sayfa, sözcük sözcük kalbimize konuyor ve ordan okutuyor kendini. Hayattan topladığı hikâyeleri yine hayata savuruyor tüy tüy.

Raflarda okunacak bir dünya kitap var. Bu kitabın farkı ne diye sorarsınız eğer, okuyun bitirdikten sonra kalbinizin üstüne dayayıp dinleyin, derim.

nermin gürbüz

savrulup gidiyor hayat dediğin, yazmaktan maksadım savrulanın kalbe dahli

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Tue, 15 Apr 2014 09:14:00 +0000

biz kalbi yakın, vakti, yolu uzaklar.kaleme kağıda dil yatırmışlar. çayı koyudan açığa sıralamışlar. hasreti daha yanındayken bilmişler. ait olmanın sözde başladığına inananlar. kısa kısa söyleştik, uzun uzun dertlendik. içimize ulak salıp, birbirimizden haber derledik. kuşların gagasında bu cümleleri size iletmek isteğim oldu.

Gönlüm:
JuJum, bak baken bu kız ne yapıyor:))

Nerm:

o kız güneşli bir günde kendini güneşe ve çimenlere bırakmak isteğiyle eşofmanlarını, spor ayakkabılarını kuşanıp yürüyüşe çıkmış zannedersem. sonracıma yürürkene ve aynı zamanda laylay lom diye şarkı söylerkene yerde gözüne bir şey takılmış, yakından bakmak istemiş. ama yürüyüş esnasında yakın gözlüğünün işi ne deyip gözlüklerini yanına almadığı için ellerini gözlük yaparaktan dikkatini cezbeden o şey her ne ise onu yakından görmeye çalışmaktadır diye düşündüm. ya da yukarda dediğim gibi yürüyüşe çıkan kızın karşısına onu hayretlere gark eden öyle bir şey çıkıyor ki karşısındaki şeyin onu kör etmesini engellemek için hemen eğilip elleriyle gözlerini saklıyor. ama merakına engel olamadığından gözlerini tam olarak kapatmamak için kapatır gibi yapıyor. karşısına çıkan şey ne ola acaba diye düşünürkene havadaki ışığın her yere eşitcene yayılmasından ve kızın iki büklüm olaraktan kendini kaybetmesinden acaba bu aşk mı ola ki diye düşünmeden de edemiyor insan inanır mısın?

sahi o kız ne yapıyor:))))

Gönlüm:

Olmayan aşkı, olmayan yerde, olmayacak bir şeyle olmayacak şekilde oldurmaya çalışıyor bence:))

Nerm:
eğer öyle ise canım işte karşımızda gerçek bir YILDIZ!!!!!!!!

arayış hiç bitmesin hiçbirimiz için:) olsa da olmasa da:))))

heparayanlardanbiriolaraktanjuju

ben:
verili hayat: o kız artık kocamış bir kız, eğilip bükülme biçiminden ve artık kamburlaşmış sırtından pek belli. avucunun içinde kaybolmuş eski bir fotoğraf makinesiyle minik bir çiçeği beyhude çekmeye çalışıyor.

edebi dil: o kız ömrünün ağrısını bitip tükenmek bilmeyen meraklarına sarmış, kırlarda kendi kişisel tarihinin kısa vadeli eşlikçilerinin izini, yolculuğunun hevesine katıyor.

özgün edebi dil: bakınız Nerm'in ve Gönlüm'ün yazdıkları :)

Nerm:
direnmenin estetiği: verili hayata, hiç bitmeyen verilerine canın cehenneme demektir ve eski bir makineyle minik bir çiçeği çekmeye çalışmaktır.

edebi talep: o kız nerm'i de eşlikçisi kabul edip yolculuğunun hevesine katabilir mi?

ebedi soru: gönül bunlar nerden aklına gelir??:))

ben:
Nerm; direnmenin estetiğine yatırdığım kalbimle, hevesimin yoluna eşlikçiliğin her daim kabulüm ve sevincimdir.

Gönlüm; "aramakla bulunmaz vesile"yi elbet ve her daim katar aramıza ki işi güzelliktir.

çoğu okundu ama

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Thu, 19 Sep 2013 14:07:00 +0000

Tutku'nun anneler günü hediyesinin bir kısmı bu kitaplar. Karadeniz gezisi tefrikasının arasına girdi, çoğu okunup kaldırıldı ya da kaybedildi bile ama fotoğraf elime geçince üç beş satır yazmadan edemedim.

Heba beni heba etti, çıkacağı hafta okuma grubunun listesine aldıydık zaten. Farmakon, akıl, akıl sağlığı ve yitirilen akıllarla ilgili inanılmaz bir serüven. Malafa, insanı yazdıklarından soğutacak zeka şöleni. Alper Canıgüz de öyle, Cehennem Çiçeği de tez zamanda okunmalı, beş yaşındaki dedektif Alper Kamu'ya doyamadım ne de olsa.

Eroğlu'nun bu kitabını Karaburun'da geçiyor diye öncelemiştim, her zamanki Eroğlu, düş kırıklığına uğratır mı hiç?

Şule Gürbüz'de bir duralım, onu bilenler iyi bilir zaten.

Ve Sine Ergün, Bazen Hayat, gencecik, ödüllü, zarif bir kalem, edebiyatımıza hoş gelmiş.

oy fırtına deresu

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Tue, 20 Aug 2013 11:17:00 +0000

Akşam kaldığımız yerde dev ateş, çay sürekli (başka bişey vardı da biz mi içmedik) hızlı Hemşin Halayı öğretisi, sohbet.
Uzun süredir şiir yazmıyordum, gidip çağıldayan suyla aktım biraz.
Bir derenin yanında yaşayıp, kulaklarım susesiyle dolu bu kez, sivriliklerimi bir iyice törpüleyip yuvarlak bir taş olana kadar diye düşündü içim.

karşılayıcı

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Tue, 20 Aug 2013 11:09:00 +0000

burda konaklanmaz mı

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Tue, 20 Aug 2013 11:05:00 +0000

Hatta köprü çok sallanıyor diye geri dönmekten korkulup yerleşilir bile.

geçenken ıslanmayın diye

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Tue, 20 Aug 2013 10:58:00 +0000

Çok köprüler gördüm, bu korumalısı. Hayır yağmurda buraya mı sığınılıyor, geçmeye hizmetse üstü hangi akla uyup örtülür, ama altından avize sarkanını fotoğraflayamadım diye hayıflandım sonradan.

Sanırım balıklara aydınlatma hizmeti.

Trabzon Atatürk Müzesi

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Tue, 20 Aug 2013 10:42:00 +0000

Binayı 1890 da Kostantin Kabayanidis ailesi için yaptırmış. Atatürk gemiyle geçerken görmüş, çok sevmiş. Trabzon halkı da kendisine hediye etmiş.

Tabii bu olaydan önce tarifi kendinden mümkün nedenlerle bu Rum vatandaşımız çoktan yurdunu başka bir yurtla değiştirmiş.

Tüm manzaraya hakim bir konumu var. Atatürk vasiyetini burada yazmış. Gitme şansı olanlar üst kattaki özgün haritaya mutlaka bir göz atsınlar derim.

İçi bakımsız, banyoya alafranga tuvalet eklenmiş, akla zarar. Perdeler ve avize yere düşmek üzere. Çalışma odasındaki ilk Remington'lardan olduğunu düşündüğüm daktilo bıraksanız bir lokomotif gürültüsüyle olup biteni yazmaya başlayacak sanki.

İçeride fotoğraf almak yasak, sorduğumda nedenini içeride izdiham oluyor diye özetliyorlar. Peki diyorum, nette bu müzenin bir görüntülü sayfası var mı, yokmuş.

Belleğinize aldığınızla yetineceksiniz bu durumda.

Ev o zaman için inanılmaz bulacağınız ayrıntılarla dolu. Yerden ısıtma, tavana yakın sıcak hava üfleyen delikler, işlemeli demir radyatörün ortasında açılan, yemek ısıtmaya yarayan bir dolap, yemek orasında.

Sonrasında Makbule Hanım'a intikal etmiş, ondan il özel idaresi almış, şimdi de müze.

Kostantin Bey'e ne olmuştur derseniz, ben de bilemedim.

ve huzurlarınızda Uzungöl

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 16 Aug 2013 11:11:00 +0000

Bu fotoğrafları çekebildim diye övündüm kendimle elbet, ama güzel olan bize sunulan bu olağanüstülük.

Arapların gözdesi olmuş bir süredir. Ülkelerinin iklimi, siyaseten yaşadıkları malum. Şaşırmak gereksiz bu seçime de vadide yerleşim alanı pek kısıtlı, sonuçta ülkem dağı oyup bina yapmakta usta. İşin bu kısmı ürkütücü.

yaylalar yaylalar

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 16 Aug 2013 10:57:00 +0000

Çaykara üzerinden, Uzundere'nin yanı başından yol alıyoruz, Uzungöl'e doğru. İlk hedefimiz arasında Lostra ve Karaster yaylaları var. 2200 m. lik bu yüksekliğe minibüslerle çıkıyoruz, yol facia. Dar, çok virajlı, dik.
Sürücümüz Doktor (minübüsünde doğum yaptırmış yıllar önce, adı bu yüzden doktor, arkadaşları, ha bunden olsa olsa ebe olir da, önemsatiyar genduni, diyorlar) yola bile bakmıyor neredeyse.Dönüp bize laf yetiştiriyor. Hikayeler anlatıyor. Devrimciymiş, başı çok derde girmiş falan.
Bizi de toptan geziye çıkmış GEZİCİLER sanıyor olmalı. Maskaralığın bini bir para, arabanın içi çığlığa kahkaha ekleyenlerle dolu.

1600-2000 metreye kadar ağaç yoğunluğu var. Köknar, ladin, iğne yapraklılar. Yabancılar burayı görünce pek şaşırıyorlardır sanırım, her biri bir noel ağacı.

Daha yükseklere çıkınca bitki örtüsü çayır, çimen, çiçek.

Yöre halkı çelik damlı evler yapmış kar tutmasın diye. Dile kolay yılın en az 250 günü yağış alıyor buraları. Yazdan hayvanları için ot kesip kurutuyorlar.

Bu teller inekler düşmesin diye. İnatçıdır derler ya Karadenizliler için, onlar bu yamaçlarda ayakta durmak için bile inat etmek zorunda olduklarından sanırım.

Bu bahçelerde kertenkele bile baston kullanır diyor, yörenin yaşlıları.

Yayla evinde çay, süt ikramı. Süt içmeye cesaret edemedim, gerçeğini yıllardır görmemiş bünye şaşırmasın diye. Ama çayın tadı hala damağımda.

Sürmene

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 16 Aug 2013 10:15:00 +0000

Eski adı Sormana, sor:büyük, ma: ana,na: onun yurdu demek. Yani büyük ananın yurdu. Anaerkil dönemden kalma bir isim.

Gele gele kabadayısı ve dövme çelik bıçağıyla ünlü bir yere dönüşmüş.

Fotoğraftaki bıçak grubu kan oluklu MEŞHUR bıçakları. Ölümü kolaylaştırmak ve garantilemek için.

öylesine bir çay macerası

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 16 Aug 2013 09:58:00 +0000

Trabzon'un ortasında bir park ve bir çay bahçesi. 8 çaya 30 lira ödedik, pek şaşırdık. Turizmciler turistten nefret ederler, çünkü turistler tatildedir. Hakan Günday/ Malafa

Yapılacak bir şey yoktu netekim.

hayat sürprizlerle dolu

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 16 Aug 2013 09:48:00 +0000

Sümela yolunda rock dinletisi, hep hayıflandım böyle bir yeteneğim olmadığı için, hem ruhunu dinlendir, hem kişisel tarihine yaz ben nerelerde konser verdim diye, hem tatilini bedavaya getir. Kıskandım desem yalan olmaz. Sesi de güzeldi üstelik.

Karadeniz Yollarında/ Sümela

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Thu, 15 Aug 2013 14:52:00 +0000

Yıllardır istenip de çıkılamayan bir Karadeniz Yolculuğu Olcay'ın destek ve yüreklendirmesiyle hayata geçirildi sonunda. 4 Ağustos Pazar sabahı 1,5 saatlik sorunsuz bir uçak yolculuğundan sonra Trabzon hava alanındayız. Tur rehberimiz Soner ve asistanı Volkan karşılıyorlar bizi. Adana'dan, İstanbul ve Ankara'dan gelenlerle birlikte otobüse geçiyoruz. Böylelikle sekiz gün sürecek ucu açık maceramız başlamış oluyor.

İlk durağımız Maçka üzerinden Sümela

Manastırı. Vadide çok kalabalık, garsonları şaşkın, önce yemeklerin sonra hesabın bir türlü gelmek bilmediği, hele çay kahveye ulaşmanın imkansız olduğu dere üstü bir yerde alıyoruz öğle yemeğini. "Yemek almak" deyişi o andan itibaren düşmek bilmeyecek zaten rehberimizin dilinden. Mıhlama, turşu kavurması ilk etapta tadılıyor tarafımdan ve seviliyor da. Diğerleri ızgara et, tavuk, alabalık tercih etmişken. Sonrasında istikamet dağların zirvesini binlerce yıldır süsleyen Sümela.

Böyle bir teleferik var Sümela'nın tepesinde, ne zaman hangi amaçla kullanıldı belirsiz.

Görüyorsunuz, freskleri fotoğraflarken flaş yasak, her türlü tahrip serbest.

Sümele yolunun doğal koruyucuları, ağaçlar ve kökleri

Uzaklardan kadraja alınmaya çalışılmış hüzün manastırı Sümela

Rüyalar ve Ejderhalar

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Thu, 28 Mar 2013 13:01:00 +0000

Bu aralar okuma Grubumuzda Karanlığın Sol Eli'ni okuyoruz ya Ulu Ursula yıllar sonra yine düştü hayatımızın gündemine. Yok burada Ursula'dan ya da kitaplarından söz edecek değilim bugün. Rüyalardan bahsedecekken onun kitabının adını başlığa yazmaktan kaçınmadım yalnızca.

Bilenler bilir, rüyalarla başım her daim dertte olmuştur benim. Yıllar yıllar boyunca uyku imparatorluğunun sınırları içinde dönenirken, boşluğu sevemeyeşimden olacak, pek şahane rüyalarla halvete girerim. Öyle olur ki uyur uyanır görmeye devam ederim rüyalarımı. İmparatorluğun sınır taşları arasında da yani az ayılınca, işleyişini, devamını, sonunu değiştirir dururum. Yıllarca böyle süren ve her sabah bana üç film bir arada seanslarının yorgunluğunu sunan zamanlardan sonra bir kaç aydır rüyalarımın beni terk etmesini, kendilerini benden saklamalarını ise bir lanet olarak nitelediğimi fark ettim. İnsanhayvanı işte, durumdan hep bir rahatsızlık çıkarır kendine.

Çalıştım bu aralar, çok çalıştım rüyalarımın tadına yeniden varmak için. Zorladım belleğimi, neredesiniz dedim, yatmadan ve uyanınca.Şükür birkaç gündür sabahları değilse de ummadığım anlarda, birden ve parça parça açtılar kendilerini bana yine, yeniden.

Ben de gecenin içine atılan bu muhteşem parçalardan özrümü diledim. İhmal etmiştim çünkü. Korkmuştum onlardan.Yıllardır kağıtlarımın arasında uslu bütün metinler gibi iç çeken sayfalara bakmak istedim Hayatımızın orta yerinde bizi bekleyip duran bütün yarım işler gibi bekliyordu Yoran Rüyalar Kitabı'nın gariban sayfaları. Onları var edilenin yok edilmemesi gibi kendimce bir kurama sardım. Rüyalarıma gündüz rüyalarımı da eklemek istedim. Uykuda edinilmeyen, isteyerek yapılanlarla sarmal kılmak. Düşle, düşü zorlayan her türlü imkanla donatmak.

Yoran Rüyalar Kitabı, bir novella uzunluğunda olacak. Gece ve gündüz düşlerini, onların arasındaki aşkı ve nefreti anlatacak.Anlatıcısı ben olan şu ya da bu biçimde değdiğim bütün ömürlere odaklayacak kendini. Okuruna minik ışıklarla göz kırpacak. Haydi, diyecek, beraber bir düş kuralım. Birlikte bir iş çıkaralım.Birbirimizin rüyalarına, bir kuyuya ince iplerle iner gibi, ejderhaları uyandırmadan dalalım. Onlara bize ait bir uykunun dokunulmazlığını anımsatalım. Sözünü ettiğimiz uykunun kaçmak, saklanmak, susmak olmadığını söyleyelim.Biz bir hayatı böyle böyle, birlikte ömür kılalım kendimize.

Aylardır yazmadığım burada, kendime bütünlüklü bir iş çıkarmak konusunda söz veriyorum belki. Yarımlardan sıkılmış biri olarak yapıyorum bunu, yarım olana bayılan biri olarak üstelik

.İşte ilk satırlar:

Biz sarhoş olduğumuzda,

üzüm daha yaratılmamıştı.

İbn-i Fadr

YORAN RÜYALAR KİTABI

Sesinin kozasından sıyrılıyor Bob Marley, parmağını sallıyor tavandan. “Sen mi yargılayacaksın beni?”

Sesi kozadan ağan ipliklerle sarıyor sehpayı, minik kadehleri, otu, boku. Seni, beni, Haşmetmeabı. Bunlar tetemin çocukken Fuar’dan aldığı pamuk şekerler mi? Neden beyaz? Annem mi, “Ah çocuğum annem” mi kloraklamış şekerleri?

1.Rüya: Önceki gün görüldü. Koyu yeşil bir denizin üstünde kaza artığı bişeyler yüzüyordu. Gözlerimle – kapatıp- sıkı sıkı tarasam ortalığı şimdi, gördüklerimi, tek tek sayabilirim aslında. Korkuyorum ama bütünü kaçırmaktan. Ben o ardının deniz olduğunu aslında bilmediğim yeşil siyah sudan, ıslanmadan, kitaplar çıkardım. Kitaplar. İki tane. Kapakları eriyip yosun gibi akıyorlardı da içleri kuru. Biri bildiğimiz boyutlardaydı, alışılmış. Diğeri uzun kaldı elimde. Çok kalın, küçük, eski ama yeni de bir yandan. Satenimsi bir dokusu var kâğıdın. Kıyı sandığım yere –ki bir çöplük aslında- bırakıyorum ikisini de. Dönüp dönüp elime alıyorum küçük olanını. Tekrar bırakıyorum, aklım kalıyor. Burada beni beklesin mi? Yürümem gerek çünkü yolum uzun mu? Rüyada bile öyle mi?

Devamıdır: Bir yerlerde kalıyoruz. Seyahat. Bir mekândan diğerine akıp duruyoruz. Yanımda çok insan var, benim kimsem değiller. Bir gizemli derenin yanından geçiyoruz. İçinde çeşit çeşit hayvan. Animasyondur diyorum kendi kendime, kendime. Ama bir kadının, dereden yürüyenin üstüne çullanıveriyor mavi dinozor balıkçıl. Ardıma bakıyorum yerde yatan kaplan dümdüz bana bakıyor uzaklaşmadan. Açım çok. Uzun bir yemek kuyruğuna girince dolduramıyorum bir türlü yemekleri tepsime. En öndeyim. Ama altta kuru fasulye ve pilav var. Onlardan da almak istiyorum. Kaşığım düşüyor. Herkes bağırıyor bana, isyan çıkıyor. Uzun kaldım burada. İlerliyorum, ama ne yapayım, çok açım ben.

Yemek tepsimi bıraktığım yerden almışlar sonra, hak ettiğimden çokmuş. Üzgünüm. Rengârenk atölyelerden geçiyorum hevesle.

Arkadaşım rüyalar renksizmiş aslında diyor. Az boyam olsa gösterebilirim oysa.

***

Çavuş’un evindeyiz. Kendine rüya ısmarlayanlar takımı. El değmemiş rüyaların bedelini ödemeye hazırız. Kendiliğinden gelenin kitabı çoktan yazılıp ciltlenmiş.Ortak bir depo kiralanmış, evren kadar boşluk. Gece boyunca ellerimizle, dudaklarımızla, geçip gitmek bilmeyen çocukluğumuzla, bizi kendinden kusan aşklarımızla, damarlarımıza yürüyen tuzlu sularla, içimizde pırpırlanmayı sürdüren kelebeklerle ördüğümüz, her sabah bıkmadan temize çektiğimiz yeni rüyaları ekliyoruz o devasa depoya. Doldu dolacak şimdilerde, içini bir türlü dolduramadığımız hayat kadar kocaman boşluk.

Biz o rüyaları kalbimize bırakmak için vasiyetler yazıyoruz..

- Hey sen, Haşmetmeab! Söndürme çift kağıtlıyı. Adapsız rodeocu! O korda mangal yapacağız daha.

İnciraltı’na gideceğiz pikniğe. Enginar tarlalarının ortasına. Bıyıkpijamalı, eli ağır, köfte pişirecek. Küçük kızların bacakları görünmesin diye denizi görmeden geri döneceğiz.

Yeşil Peri’nin rodeocusuna yolladığı absentin şekerini çalanlara yuh bu gece! O şişe bitince halının havlarına hasadı seneye mantar ekilecek daha. Yarın pötikare baskılı, aman leke tutmasın masa örtüsünde yazılacak sonumuz. Kloraklı pamuk şekerde boğuldu hepsi epi topu. Bari Usta’yı kurtarsak Yeşil Peri’nin gazabından, bağırıyor hala, sesinin asidinde eriyor esrikliğim.

- Sen mi yargılayacaksın beni, sen mi, uzattığın parmağın temiz mi?

2. Rüya: Bu geceden. Devasa mekân. Ünlü yazarın evi, evleniyormuş. Oradayım, neden? Şamdanlarla süslenmiş bir masada şekerlerini hazırlıyorum. Karşımda yaşlıca bir adam. Gösteriyor, en altta bir küçük kutuya lokum, üstte bir zarfa şeker, başka bir kutuya da çikolata koyup bağlamak gerekiyor. Yapamıyorum bir türlü. Bana malzeme uzatıyor. Renkli kurdeleler. Şakalar yapıyor öyle ince esprili. Ben bişeyim diyor, anlamıyorum. Ama fizikçi diyorum. Fizikçi. Sonra sevişir miyim bu adamla, yaşlı ama nasıl başka biri, ilginç olabilir. Sevişir miyim bu adamla?

Bütün telgrafları ayırıp bir çekmeceye koydum. Resmi gibiydiler. Düğün için gelmiş. Misafirler şık, alımlı. Yazar da geri döndü nikâhtan. Koca sarayın içinde kötü sedirde en köşede oturuyor. Yeşil gömleği var, sıradan, ona yakıştırmıyorum nedense. Ellerimi uzatıyorum tebrik için. Kutlarım diyorum ama sizi öpemem ellerim soğan ve sarımsak kokuyor, gelinliğim annemin margarini. Bir başkasının düğününde gelinlik giyiyorum, size anlatmış mıydım? Sanırım düğünün şerefine karanlıkta yarışlar düzenlenmiş, üç sıkı dost katılıyoruz. İkisi de atlayıp yüzüyorlar yeşil yosunlarda. Ben hep kıyıdayım.

Biri sularda ama hiç görmüyorum. Diğer sevdiğim, sabah bakıyorum, sulara atlamak üzerine bir yazı yazmış. Ben kıyıda boğulmadan az önce.

Bir sigara yakıyorum, uyanınca, yoran rüyalar kitabı kaybolmuş.

Şarkıyı anımsamak isteyenler için, Bob Marley'den Judge Not, eskimiş gibi, mızıltılı melodiler ama sözlere ne demeli? Yeşil Peri Gecesine pek uygundu.

Ha bu arada Yeşil Peri'yle Ayfer Tunç'a bir selam yollamış olalım.

Bit Pazarı- yitik anlar

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Wed, 04 Jul 2012 11:53:00 +0000

Bir fotoğrafçıya gidilmiş. O zamanların haftalık dediğimiz çekimlerinden.
İlkinde belki bir bayram, belki bir başka özel gün. Diğerinde düğün.
Karelerde gülümsenilmiş. Objektife zamana bakılır gibi bakılmış. An sabitlenmiş.
Sonra fotoğraf büyütülmüş, çerçevelenmiş. Belki de şimdi var olmayan duvarları yıllarca süslemişler. Binlerce kez tozları alınmış, üzerine konuşulmuş, eşe dosta anısı aktarılmış.
Yandaki marlbora kartonuyla kapatılmış boş çerçevenin öyküsü bir başka.
Şimdi bit pazarındalar. Tozlu, yorgun yılların ardından sürdürüyorlar bize bakmayı.
Hayat desem, demesem, bilemedim.
Yetmiyor sözcükler...

dövbeni

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Wed, 04 Jul 2012 08:58:00 +0000

dövbeni'si olan seçmen: Albenisi olan kadınlardan bile net olan bu kategorideki seçmenler, işsizlik, yolsuzluk, baskı gibi unsurları umursamaksızın aynı partiye oy vermeyi sürdürür, başlarına gelen felaketlerin sorumluluğunu asla kendilerinde ya da basiretsiz/ kötü niyetli siyasetçilerde değil "dış düşmanlarda" ararlar.
Olmayan Kelimeler'den

Tek Kişilik Kahvaltı- Dilek Emir

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Wed, 04 Jul 2012 08:50:00 +0000

Notos Kitap'tan, Tek Kişilik Kahvaltı, Dilek Emir. Arkasında "öykünün yeni yazarların elinde ulaşabileceği olgunluğu gösteren kitaplardan" demiş Semih Gümüş. Almışım, unutmuşum. Akşam bir biçimde yarılamışım, diğer yarımlarımı bırakıp. Nasıl buldum, cesur evet sanırım duyarlı ve cesur diyebilirim şimdilik. Kapak gördüğünüz gibi özensiz, elişi dersinde acemice kotarılmış gibi.

Son öykü "Ben de Sizinle Kalacağım" yaşlılar evinde tombaladan çıkan(olmayan)103 numarayla, 103. sayfada yazarın da kalmasıyla, yazma serüveninde dönenenlere esprili bir katkıyla bitiyor. Sevdim Dilek Emir'i, gözlerim bir sonraki kitabını arar kesin

Bit Pazarı- Bitmemiş Hikayeler

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Mon, 25 Jun 2012 10:31:00 +0000

Eskinin solgun kokusu. Tezgahların içinde zaman ustanın önündeki çaresizliğimizi anımsatan kayıp nesneler. Bir hikaye avcısıysanız eğer, görmezden gelmeniz olası değil. Hatta onların size kendilerini hissettirmesi kaçınılmaz.
Kasnakta çizilmiş bir desen, yarısı işlenmiş. İpliği ve iğnesi hala üzerinde duruyor. Kimin hangi umutla işlediği bir motif bu bilinmez. Belki bir genç kızın çeyizinden. Bitirilememiş. Belki bir yastık olacaktı divanın üzerinde çay ikram edilen konuğun arkasına yerleştirilecek. Belki üzerinde şekerlik, kolonya şişesi ve ikramlık gelincik paketiyle bir sehpa örtüsü.
Yanındaki bir Burda ajandası, lacivert ciltli. 1967 yılına ait. Şiir yazmaya hevesli bir genç kızın olabilir diye düşündürtüyor.Bir arkadaşla, eşle, dostla hiç paylaşılmış mıdır bu şiirler diye merak edersin.Belki de gençliğini sıkıcı bir evliliğin içinde bile bu dizelerin arasında sürdürmüştür.Bit pazarında rastladığın birçok eski anı için söylediğin sözü yinelersin. Kim bilir?

benzinle gelen düş kırıklığı!

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 25 May 2012 08:58:00 +0000

Devrim'in hikayesini az çok biliyorsunuzdur. 1961 de Cemal Paşa'nın emriyle bir grup Türk mühendis 'yapılamaz' denileni yapmak için, bir Türk yapımı arabayı yaratmak için bir araya geliyor. 130 gün gibi kısa bir sürede teknolojik imkanların yeterli olmadığı bir ortamda sıfırdan bir araba oluşturmak. Geçtiğimiz yıllarda filmi de çekilen hikayede slogan "Ya yaparsak!" diye özetlenmişti.
Filmin gerçekten göz kamaştıran bir kadrosu vardı., Selçuk Yöntem, Uğur Polat, Taner Birsel, Onur Ünsal, Vahide Gördüm, Altan Gördüm, Ali Düşenkalkar ve diğerleri. İzlemeyenlere önerimdir bu film.
Garb kafasıyla yapılan, şark kafasıyla benzin koyulmayan arabanın hikayesi.
Aslında bilinenin aksine tek değil Devrim. Birkaç kardeşi daha var, ama akibetleri meçhul.

Bu arabayı camdan bir kutunun içinde izleyip bilgi aldıkça içimde yakında seyrettiğim filmin de beslediği bir can acısı oluştu.

Filmdeki mühendisin gayretli, projeye kalbi kadar sahip çıkan yardımcına söylediği replik zihnimde çınlıyor;
- Bu ülkede yapılan hiçbir iyi iş cezasız kalmaz!

Devrim Arabaları

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 25 May 2012 08:42:00 +0000

Üretici	Eskişehir Demiryolu Fabrikası (TÜLOMSAŞ)
Model Adı	Devrim
Üretim yılı	1961
Karoseri	Binek
Motor tipi	10 Adet Motor : 4 adet A4L tipi 3 adet A4T tipi 3 adet B3T tipi Silindir Sayısı : 4 Dört zamanlı Silindir Çapı : 81 mm Strok : 100 mm Sıkıştırma Oranı : 6,8 : 1 Silindir Hacmi : 2070 cm³ Azami Motor Devri : 3600 devir/dk
Motor gücü	50 HP (A4L), 60HP (A4T), 70HP (B3T)
Max. Hız	135 km/saat
Yakıt sistemi	Karbüratörlü, Yandan (A4L) ve Üstten Sübaplı (A4T ve B3T)
Şanzıman	A tipi (3 adet) B tipi (4 adet)
Uzunluk	4500 mm
Genişlik	1800 mm
Yükseklik	1550 mm
Boş ağırlığı	1250 kg
Tasarımcısı	Y. Müh. Nurettin Erguvanlı Y. Müh. Ercan Türer Y. Mimar Kemal Elagöz

nehir duygusu

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 25 May 2012 08:34:00 +0000

Ben çokca deniz kenarında yaşamış biri olarak, ortasından nehir geçen toprakların buraları durmadan, durmadan denize taşıdığını düşünürüm. Nedense...Eskişehir'e doğru yol alıyoruz, Porsuk'un şu kapalı havada bile ihtişamını gözleyerekten. Otobüsten nereye aktığını kestiremiyorum, bizimle aynı yönde yürüdüğünü bildiğim halde.

Bendeki bu nehir duygusunu yazmalıyım, bir gün, uzun uzun...

Çini mi, Çin mi?

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Fri, 25 May 2012 08:23:00 +0000

Uzunca ara verdim yine yazmaya. Oysa başladın mı bitireceksin bir işi. Ne demişler söz uçar, yazı kalır. Sözü zihninden öyle çabucak uçuramayanlardan olsam da, devam dedim bu sabah kendime.
Kütahya bir çini kenti. Öyle biliriz ya, gittik Mehmet Gürsoy'un eski bir Kütahya konağına yerleşmiş atölyesine. Güzelim Çiniler üç beş bin liradan başladığı için bir sahici Kütahya Çinisi edinme şansımız olmadı elbet. Usta bile atölyesindeki satışa sanırım günlük ciroya katkısı olur diyerek bir liralık magnetler eklemişti.
Çıkışta tamamı Çin işiyle bezenmiş Çiniciler Çarşısı'nı ziyaret ettik.
Buraya Mehmet Gürsoy'un onbeş bin lira değerindeki bayıldığım vazosunun yanına diğer fotoğrafı da ekledim.

Ne yaparsınız ki zaman Çin'in artık.

Baharın ilk gezisi başladı

noreply@blogger.com (yildizlhan) — Wed, 02 May 2012 11:12:00 +0000

Hiçbir yere gidesim yokken yola çıkıvermiş buldum kendimi. İki yıl önceki Kapadokya turundan pek bir memnun kalmış olmalıyım ki sabahın köründe bir otobüsün içinde buluverdim kendimi. Yolculuk Kütahya, Eskişehir. Kütahya'yı pek de merak ettiğim söylenemez ama programın içindeydi sonuçta.
Soluk, solgun renksiz bir kent burası. Yine öğle yemeğini yemek için gittiğimiz Germiyan Konağı ve bu sokaktaki restore edilip kazanılmış eski evler, konaklar çok güzel.

Germiyan'da öğle yemeği yöreye özgü sorpa çorbası, tirit, salata, turşu ve incir tatlısıydı. Sarma da değişik bir seçim oldu.