Genel olarak napoli hayatimda gordugum en pis sehir. Butun sehir bastan basa umraniye coplugu gibi.

Su an bu yaziyi 10 gunluk selanik & istanbul ziyaretinden donuste ucakta yaziyorum. Istanbul benim sehrim, guzelligiyle dostlariyla dunyanin en mukkemmel en yasanilasi sehri. Firsat ve vakit varken onu ve dostlari ziyaret etmeden olmuyor.

Her halukarda, yarisi Selanikteyse kalbimin diger yarisi da Bologna ile Istanbul arasinda bolunmus durumda. Ceyrek kalple idare ediyorum Bolognada.

Ucaktan indikten sonra icerisi tepsi dahil olmak uzere cig kofte malzemeleri doku cantami alarak yeni tasindigim Bolognanin tam merkezindeki , nehir kenarinda selale manzarali odama dogru gidecegim.
Bir suredir sehre tam anlamiyla hakimim. Butun sokaklarini butun meydanlarini ve onemli yerlerini biliyorum. Bologna harika olmasina harika olabilirdi ama ceyrek kalple ne kadar tadi cikarilabilirse bir yerin o kadar tadini cikariyorum buranin. Ama yine de merak etmeyin kocaman bir kalbim oldugu icin birkac guzel insanla beraber sehrin en cok tadini cikaran expatlardan biri benim.

Bologna karanlik , kiremit kirmizisi , hava soguk. Sehir sanki sinirinden kudurmak uzere olan bir bufalo. Italyanlar gurultulu , akdeniz kulturu akdeniz olmasina ama yine de bize gore asiri mesafeli iliskiler.

Sadece beni cok yakindan taniyan birkac kisi bu yazidan iyi kotu bir anlam cikarabilecek. Digerlerineyse konudan konuya atlayan ne anlattigi anlasilmaz biri gibi gorunecegim.
Ama olsun. Bakalim.
Yazilarin devami gelecek. O zaman daha iyi anlasilacagiz.
Sevgiler
Umit

Haftasonlarına ders ya da sınav koyulmadığı şanslı zamanlarda Cumartesi sabah 7 de İstanbuldan başlayıp, Pazar akşamı yine İstanbulda biten, dileyen herkesin katılabildiği MiniMaceralar düzenliyorum.

Yeri geldiğinde -8 derecede uyku tulumunun içinde uyuyabilecek, yeri geldiğinde 20 km yürüyebilecek, ya da Aralıkta Karadenizde yüzecek herkese kapımız sonuna kadar açık!

Bu haftasonu 5. inci gezi olacak. Diğer gezileri daha önce buradan duyurmadığım için kusura bakmayın. Bunları Facebook sayfasından duyurmuştum. Zaman bulamamaktan spontane gelişen şeyleri sadece oraya yazabiliyorum. http://www.facebook.com/yoldanet

Şu ana kadar düzenlediğim 4 gezi:

MiniMacera #1:Uludağ :  Otostopla yaptığımız Uludağ gezisi & Zirve tırmanışı.

MiniMacera #2: Şile:  Cumartesi sınav olmasına isyan edip, Karadenizde yüzmek için Şileye yaptığımız minik gezi

MiniMacera #3: Abant: Ne zamandır merak ettiğim Abant ve Yedigölleri ziyaret etmek için yaptığımız gezi.

MiniMacera #4: İznik! Keramet Kaplıcası ve İznik ziyareti.

Mecaranın geri kalanı Gürcistan Rusya Kazakistan Japonya yerine; süpriz bir şekilde,  Gürcistan, Rusya, Gürcistan Türkiye, Bulgaristan, Romanya, Macaristan, Slovakya ve Polonya olarak devam ediyor.

Bir ara mutlaka bunları da okuyacaksınız ama nerede, ve ne zaman  herhangi bir söz veremeyeceğim.

10 ülkede 4 ay süren, ve sadece otostopla 20.000 km yol yaptığım, 600 tl bütçeli bu gezinin anlatımı sandığımdan çok daha fazla zaman alacak. Elimde bir kitap şeklinde yayınlanabilecek oldukça ayrıntılı ve ilginç notlar var ama bunları nasıl ve nerede kullanırım henüz karar vermedim.

Henüz zamanımı anlatmakla harcayacak kadar zengin değilim. Haziran ayından bu yana en küçük bir boş zamanım olmadığından emin olabilirsiniz.

Ekim ayında okul açıldığından beri bir haftalık düzenim: 5 gün okul, 3 gün iş, 3 gün MiniMaceralar ve en az 1 gün de spontane bir şekilde gelişen, düzenlediğim çeşitli etkinlikler…

Bu yüzden yol öykülerini dinlemenin en garanti yolu bir şişe şarap ile düzenlediğim MiniMaceralardan birine gelmek. ;)

Sevgilerle

Ümit Orhan

Sonunda Sara da geldi. İlk aracımızın şöförü bir kadın! Türkiyede şu ana kadar duran 3. kadın şöför.

[fb-like]

İkinci araç; son model bir mersedes, TFF de çalışan iyi bir insan, kartını verip, herhangi bir maça gitmek istediğinde sadece ara diyor. Ne kötü ki futbol tarih dersleri kadar bile ilgimi çekmiyor.

Bir minibüste termosumda taşıdığım yarım litre sert türk kahvesi eşliğinde sohbet ederek yol alıyoruz.

Eskihisar-Top.ular vapuru. Bursa tarafına olan yolculukların en eğlenceli kısımlarından birisi. Feribota birlikte bindiğimiz aracın sürücüleri ile birlikte kahvaltı yaptık.

Sürücülerimizin ısmarladığı simitleri, martılarla paylaşmak…

Ne güzel bir kış günü!

Araçtaki grup, Güvercin Hobisine tutkutla bağlı insanlar. En çok konuştuğumuz arkadaş ise profesyonel bir güvercin eğitimcisi. Türkiyedeki en ünlü bir kaç isimden birisi denilebilir hatta.

Normalde yol ayrımında inecekken muhabbet güzel sarınca bizi yoldan 20 km saparak kaplıcaya kadar götürmeye karar veriyor arkadaşlar

.Bir kış gününde sıcacık bir kaplıcada yüzmenin keyfi… Paha biçilemez! :) Zamanı ve güneşin batmasını boş verip 3 saat kadar yüzdük neredeyse.

Doğrudan ana yola çıkmak yerine, köyü görmek için, köyün içinden geçen uzun yoldan yürüdük.

[fb-like]

Doğrudİznik ve çevresi tek başına Türkiyenin zeytin üretiminin %10 unu karşılıyor. Özellikle Keramet köyünün zeytinlerinin de kaplıcanın minerali bol suyundan dolayı dünyanın en iyi zeytinleri olduğu söyleniyor.

Tabii ki, içten misafirperverlikleri ve güler yüzleriyle temiz köy insanının yanından öylece yürüyüp gidemezsiniz! Bizi ısrarla evlerine davet ediyor, bir sonraki gelişimizde uğramamız için ev adreslerini veriyorlar.

Soner Sarıhan ile o akşam İznikte buluşacağımız için davetlerini kabul etmeyince, bize bütün sırt çantalarımızdan daha ağır gelen, koca bir torba iri zeytin hediye ettiler

.

[fb-like]

İznik Gölünde gün batımı…

Masum görünüşlü bu yavru, son derece güzel bir kuşu afiyetle yiyor. Gözleri sanki, mecbur olmasam hayatta bu güzel canlının yaşamına son vermezdim der gibi hüzünlü…

İznik e doğru son aracımız Hataya sofralık zeytin taşıyan bir tır. Bir an çılgınlık yapıp tırla birlikte Hataya kadar gitmeyi düşünüp sonra vazgeçiyoruz.
Hatay çevresi ve özellikle Gaziantepte(benim memleketim diye söylemiyorum) Türkiyenin en kaliteli yağlık zeytinleri yetişir. Sarı, oldukça duru, harika bir yağdır bu. Ama zeytinler o kadar koyudurlar ki, tatlanıp yenilecek hale gelmeleri 1 yıl sürer.

Kırmızımsı gökyüzü ve dağların silueti…

Son otostopumuz bir şaka gibiydi. 5 dakika kadar bekleyip bir minübüs durdurduktan sonra, şöföre gideceğimiz yeri söyledim. Adam önce güldü ama yine de bozmadan binmemizi bekledi. Araca bindik, adam 100 m sürüp; işte geldiniz çocuklar, burası Kayıkhane

demez mi? :D

[fb-like]

Sonerlerin evi hem isviçreden misafirleri hem de anne babaları onlarda kaldığı için soner bizi evinde ağırlayamıyor ama göl kenarında çok güzel bir kalacak yer ayarlıyor.

Orada kalan arkadaşların davetiyle o gece, çadırda uyumak yerine içerideki boş yurt odalarından birinde sıcacık bir gece geçirmek…

Aya Sofya. Bir zamanların en önemli kiliselerinden birisi; 300 lü yıllarda etrafta dolaşan yüzlerce İncilin elenerek 4 İncile düşürüldüğü yer. Hristiyanlar için haç mekanı.

http://tr.wikipedia.org/wiki/%C4%B0znik

[fb-like]

Şehirde bir oraya bir buraya gezinirken, müzeye çevrilmiş bir hamama rasladık. Orada tanıştığımız bir kişi, kendisini bizim rehberimiz olarak atıyor ve bize şehri gezdirmeye başladı.

[fb-like]

Ne ilginç bir ağaç!

Yeşil Camii. Ama sadece minaresi yeşil. İçi oldukça sade.

Efsanevi İznik şehri; etrafı dağlarla çevrili Göl, ve bulutlar…

[fb-like]İzniki tepeden gören Bayraktepeye doğru yüyürken, Sonerlerle karşılaşıyoruz. Onlar da ailecek isveçli misafirleri ile şehir turu yapıyorlardı. Birlikte tepeye çıktık.

Gün batımına doğru otostopa başlayıp, iki hızlı araçla 3 saat içinde trafik de olduğu halde İstanbula vardık.

Son adım! İndiğimiz yer arkadaşların evine yakın olunca geziyi sıcak bir akşam kahvesiyle sonlandırmaya karar verdik

[fb-like]

36 saat içerisinde otostopla 500 km yol yap; 2500 m lik bir zirveye tırman.

Plan basit, Cumartesi sabahı İstanbuldan ayrıl, Bursaya var, Uludağa tırman ve Pazar akşamı İstanbula dön.

Herşeyin başladığı yer, 15 lt lik küçük bir çanta ve bir de uyku tulumu al ve yola çık.

Geziyi başlangıç saatinden 12 saat önce duyurduğum halde, bir saat içinde 4 kişi olduk.

Cuma gecesi, haftasonu gezisinden bağımsız olarak birkaç eğlenceli iskandinav arkadaşla buluşmaya çıktım. Haftasonu yapacak bir şeyleri olmadıklarından onlar da gelmeye karar verdiler. Eğlenceli insanlara kapımız her zaman açık. :P

Geceyi arkadaşların arkadaşlarının arkadaşlarının evinde geçirdik.

İstanbula bir haftalığına gelmiş hıperaktıf beş yunan kızın son gecesı olması dolayısıyla hiç de uyuduk sayılmaz.

ınsan kendını 2 m cocukların yanında hobbıt gıbı hıssedıyor. ama acıkcası cok az sey ıkı metre ınsanlar ıcın tasarlandıgı ıcın acınası bır sey uzun olmak.

Mecıdıyekoyde gıdecegımız yere gıtmeyen bırkac taksı durdurduktan sonra bızı kavacıga kara ucretsız goturebılecegını soyleyen bır taksıcıyle dogruca kavacığa gittik.

(burada otostop yaparken bıze buyuk bır ıyılık yaparak ferıbot ıstasyonuna kadar goturen harıka bır arkadasla tanıstık.)

Eskihisar topcular ferıbotu ıcınde kac yolcu olursa olsun arac basına 50 tl. ;)

bu kadar ıyılıge ınanamayıp taksıcının 5 kısı oldugumuzu anladıgından emın olmak ıcın tekrar hatırlattım. hadı hadı atlayın dedi.

kavacıga gelır gelmez dıger ıkı arkadasla bulustuk. (gelmekten son anda vaz gecen bır arkadasla bırlıkte sayımız 5 e dusmustu) taksı soforune bol bol tesekkur edıp yolcu ederken bize tam olarak nereye gıttıgımızı sordu, bursa deyınce bostancuya kadar daha gotruebılecegını soyledı.

tabı arabaya yerlesmemız bıle baslı basına 5 dakıka surdu. arkada kapıların ıkısını de konserve gıbı dısarıdan sertce kapatmam gerektı.

Taksıdekı 5 kısılık tecrubemızden sonra sırt cantalarıyla 5 kısı otostop yapmanın gercekcı bır sey olmadıgına karar vererek 2 ve 3 lu iki gruba ayrıldık.

bızden 500 m ılerıde otostop yapan onur ve adam hep tam bızım ıcın yavaslayan arabaların durdukları yerde bulunuyorlardı. duran her

ferıbot Bursa Balıkesir ve Izmır yonune giden araclarla dolu.

bıraz etrafta yuruyup soforlerle konustuktan sonra bızı bursaya goturebılecek 3 arac bulduk. Ve hep bırlıkte gıdebılmek ıcın ıclerınden en buyuk olanını sectık.

Gokyuzu heryerde mavidir…

“bır kamyonun kasasında olmadıgı surece seyahat etmeyı reddedıyorum.”

ogleye dogru bursaya varıyoruz.

Turkıyede otostopun ne kadar kolay oldugunun bır dıger kanıtı. 5 erkek, sırt cantalarıyla hıc ayrılmadan otsotop yapıyoruz ve yıne de otobusten daha hızlıyız..

haftaıcınde docekle ıletısıme gecıp kulup uyesı olmadıgım halde loc anma cıkısına katılıp katılamayacagımı sormustum. “tabıı kı katılabılırsın! etkınlıkte gorusmek uzere dıye oldukca guzel bır yanıt aldıgıma sasırdım acıkcası.

bursadan ana kampın oldugu Buyukdelıler koyune varmak ıstanbuldan bursaya varmaktan cok daha zordu.

bursada otostop gorecelı olarak zor olmasına ragmen bıraz daha yavas da olsa bırkac aracla bızı gıdecegımız yere goturecek dag yollarını buluyoruz..

Teo ben ve adam ıcın kahvaltı zamanı! kahvaltıdan sonra zaten oldukça az araçlı bir yolda yol aldıgımız için yıne ıkı guruba ayrılıp bu şekilde devam ediyoruz.

hafıfce kıvrılarak bursanın tozundan ve kırınden yukselen harika manzaralı yol oldukca etkıleyıcı.

bu sıhırlı agacı ılk kez 10 yıl once ondan sonra da bırcok kez ruyalarımda zıyaret etmısıtm.

masal dunyasından fırlamıs gıbı duran bu agacı sonbaharda bır gun batımında zıyaret etmek harıka!

agacın her bır dalı bır baska dev agac.

cınar agacını zıyaret ettıkten sonra ahsap bır kahvehanede cay molası verıyoruz.

o ana kadar ıctıgım en guzel caylardan bırısı. zaten yolda ıcılen her cay oldukça ozel.

şans eseri içeri girdiğimizde diğer grubu da orada çay molası vermiş olduğunu görüyoruz.

Her 5 dakıkada bır aracın gectıgı ıssız sayılabılecek bır yol…

Kahverenginin bütün tonları.

yılın ilk kartopu savaşı!

hiç araç yok. güneş batmak üzere.

agresif otostop teknikleri #2. :)

1 saat sonra bir araç durdurup kamyonette yeterlı yer yok dıyen soforunu ucumuzu bırden alması ıcın ıkna ettıkten sonra nıhayet tekrar yol almaya başladık.

Yukarı, yukarı!

yavaşça yol aldığımız kıvırılarak yükselen yolda küçük bir süre uyuyakalınca inmemiz gereken yeri kaçırıp oteller bölgesine kadar 8 km ters yönde gidiyoruz.

alışılmadık bir şekilde diğer gurup da kaybolup soluğu bizden 20 dk sonra oteller bölgesinde alıyor.

[fb-like]

bu arada biz aşağı doğru giden yolda çoktan yola almaya başlamış olduğumuzdan aşağıda yol ayrımında buluşmaya karar verdik.

Hatef, hazır bursaya doğru giden bir araç bulmuşken gideceğimiz köye 20 km yürümek istemeyip bursaya doğru geri dönüyor. şimdi 4 kişiyiz.

birkaç araçla otellerden inip gideceğimiz köy yoluna girdikten sonra iki saat kadar tamamen karanlık bir yolda yürüyüp yoldan geçen tek araç olan bir minübüsle köy yol ayrımına kadar gidiyoruz.

Kampın köye olduğunu sanıyorduk ama meğersem yanılıyormuşuz. Köye 45 dk lık yürüme mesafesinde. Pil almak için girdiğim bakkaldan çay içmeden bırakılmayıp, bir süre köylülerle vakit geçiriyoruz.

Veee kampa vardık!

daha önce yol sormak için bir kere aradığımız organizatorler oteller bölgesinden oraya kadar hava karanlıkken gelmemızın mumkun olmadıgını soyleyıp bulundugumuz yerde kamp kurmamızı önerdiklerinden; bizi karşılarından görünce oldukça şaşırıyorlar.

ısınmak için ateş yakınına oturduğumuzda kamptaki diğer dağcılar dolma, börek, zeytin ve sayısız bardak türk kahvesi ikram ediyorlar. :)

Ertesi gün saat 6 da tırmanışa başlacağından saat 5 te uyanıp hep beraber bir şeyler atıştırdıktan sonra yola cıkmamız lazımdı. tabıı kı gec kalıp saat 6 da uyandık.

cesmelerın bıle dondugu bır sogukta matsız sadece bır uyku tulumuyla nasıl konforlu bır sekılde uyunur?

uzerınızdekı her seyı, eldıvenden sapkaya kadar gıyınıp, atesın yanında artık daha fazla dayanamayacak hale gelene kadar ısındıktan

Gece yuruyusu… gun dogmadan once havanın en soguk oldugu zaman.

ve ufukta gorunen kızıllıkla yavaşca belıren gunes!

theo her zaman oldugu gıbı sadece sandaletı ve ıkı corabıyla bırlıkteydı.

donmus bır cesme!

Benim yatağım…

Zirveden manzaralar:

On the top of the stone whis is on the top of teh mountain.

Kahvaltı zamanı! Diğer dağcıları onerdıgı luks kahvaltı teklıflerını reddedıp bır kosede kendı mutevazı kahvaltımızı yapıyoruz.

sonra koşa koşa gıdıp uyku tulumunuzun ıcıne gırın. En az 3 saatlık sıcacık bır uyku garantı.

Yolculuğun en zor kısmı tamamlandı! Şimdi istanbula geri dönme zamanı.

BUDAK tarafında gerçekten harika bir şekilde ağırlandık. Tırmanış sonunda sertifika ve tshirt bile hediye ettiler. :) Tekrar tekrar teşekkür ediyorum.

Bursaya giden dağcılardan biriyle şehir merkezine kadar gelip, daha sonra Onurun bulduğu bir araçla doğruca istanbula gelerek geziyi bitirdik.

Uzun süredir düşündüğüm Endenozya ve Kuzey Irak seyahatlerini kız kardeşimle birlikte seyahat etmek için iptal edip, daha sonra ikimizin de hasta olması sebebiyle birlikte yola çıkamayacağımız kesinleştikten sonra bir sabah ateşim olmasına rağmen hırsla güneşli bir yerlere doğru yola çıkmaya karar verdim.

İstanbulda bile hava oldukça güzel gibiydi, sadece ceketimi alıp evden otobana yürümeye başladım.

Geçen yıl Suriye gezisinde bir araç için 3 saat beklediğimiz Gebze çıkışındaki yer! Ne iyi ki bu sefer sadece 5 dakika kadar bekliyorum.

..and the hitchhiker, stood by the side of the road, leveled his thumb, in the calm calculus of reason

Birileri otoyola Serdar Ortaç albümü düşürmüş. Tabi ki eğilip zahmet ederek almadım.

Anadolunun içlerine doğru have gittikçe soğuyor. Bunun üzerine otostop şansımın pek iyi gitmemesi de eklenince başparmağım donuyor neredeyse.
Eski bir reno durup beni otobüs parasına 30 km kadar götürebileceğini söylüyor, otostop yaptığımı söyleyince, öğrenci misin sen deyip, e gel o zaman diyerek kabul ediyor aracına. İçeride de sakalımdan dolayı önce benden para istediğini, bu bölgede bendeki bu sakalla kimsenin durmayacağını söylüyor.

Eski toprak, süper zengin, herşeyini kendi kazanmış Ağrılı bir girişimci ile şanslı bir sürüşten sonra Afyona varıyorum. Harika bir sohbetle, dolunay eşliğinde en eğlenceli anılarımdan birisi oluyor. Bir ara aracın farlarını kapatıp, ay ışığında çevredeki tepeleri seyrede seyrede saatte 120 km hızla gidiyoruz.
Geceyi Afyon cumhuriyet sehitliginde uyku tulumumun icinde sabahlayarak gerçiriyorum. Hava: Soguk. Tamamen hazırlıksız olduğumdan ve halihazırda da hasta olduğumdann oldukça zor bir gece oluyor.

Şehitlik güvenlik kameralarıyla korunuyordur yazılarını dikkate alarak o geceyi fazla dikkat çekmemek için çadır kurmak yerinde uyku tulumunun içinde geçirdim. Ama şehitliğin korunduğu falan yoktu. Ertesi sabah gördüğüm kadarıyla tam bir çöplüğe dönmüş şehitlik, alışveriş merkezinden çıkan insanların mesire yeri olarak kullanılıyor

Günün ilk ışıklarıyla beraber uyku tulumunun üzerindeki buzdan kurtulduktan sonra bu soğuk bölgeden olabildiğince hızla uzaklaşmak için otostopa başaldım. :)

Yoldaki ilginç görünüşüm sayesinde sadece kamyonlarla yolculuk yapıyorum. Bölge insanının top sakallı insanlarla gerçekten ciddi bir sorunu var. :D

Soğuktan donmuş Anadolu içlerinden, sıcak akdeniz gecelerine, en anlamlı sürüş.
Burdurda biraz bekledikten sonra oldukça şanslı bir şekilde Fethiyeye kadar giden bir araç buluyorum. Şöför, oldukça zengin ama şarkıcı olma hayalini ailesinin baskısıyla bir türlü gerçekleştiremediği için bir o kadar da mutsuz bir iş adamı.

Kavunlar dayanılmaz. Gezi boyunca ana besin maddelerimden birisi oluyorlar. :)

avundan sonra daha da ileri giderek kendimi türk kahvesi ve tahinli bir çörekle şımartıyorum. :) Gökyüzü masmavi, hava güneşli, ve sıcak. İnsan daha ne ister ki.

Yaşlı adam ve Lunapark.
Oldukça yaşlı bir amca yavaşça yol kenarına kadar gelip, uzunca bir süre hiç kıpırdamadan lunaparkı seyrediyor… zihninden geçenleri kim bilebilir?

Uzunca bir süre dinlendikten sonra Fethiye çıkışına kadar 5 km kadar yürüyorum.

Günbatımına doğru nihayet Ölüdenize varıyorum. Kabak’a kadar daha 25 km gidilecek yolum var.

Bu harika yeri hemen terketmek mümkün değil. Çantamı bir yere bırakıp plajı baştan başa yürüyürum bir kez.

Bir süre sonra otostopa başlayıp, Faralyaya kadar giden İzmirli bir çiftin aracına biniyorum ve yavaşça yükselmeye başlıyoruz. Yükseldikçe manzara da güzelleşiyor.

İzmirli çiftten ayrıldıktan sonra uzun bir süre oradan ayrılmadan manzarayı izliyorum.

Kelebek Vadisi kenarında manzaranın çekiciliğine dayanamayıp mola veriyoruz.
Bu cesur ve meraklı oğlak da uçurumun kenarında günbatımını seyreder gibi görünüyor.

Dolunay yürüyüşü! Daha gidilecek 5 km kadar yolum var. Denizden bir hayli yüksek olmana rağmen dalgaların kayalara usulca çarparken çıkardıkları sesi duyabiliyorsun. herşey o kadar güzel ki, insana sonraki günler için aldığı yiyeceklerle birlikte 20 kg gelen sırt çantasını unutturuyor. :)

Sonunda! Ama vadiye inmek için yarım saatlik bir başka patikadan yürümek gerekiyor. Lambaya gerek olmadan dolunay sayesinde hiç zorlanmadan yol bulunabiliyor.

İlk geceyi çok fazla düşünmeden hemen plajda uyku tulumunun içinde geçiriyorum. Yıldızların altında denizden gelen hafif bir esinti ve dalgaların sesiyle beraber muhteşem bir uyku.

Kahvaltı: yulaflı bisküvi, peynir, ekmek, salatalık turşusu, ketçap, ekmek ve acılı meze. :)

Hava son derece güneşli ve sıcak ama deniz daha da sıcak! Botları çıkarıp denize doğru koşmak oldukça ilginç.

Kış aylarını burada sığınarak geçirmeli. Ekim ayında güneşin altında yanmak harika bir şey.

Güneş bu kadar erken batmasa çok daha iyi olacak aslında. Tamam, gündüz süresi kuzeyden çok daha fazla ama insan yine de 25 C güneşli bir günün saat 5 te bitmesini istemiyor. :)

Tamamen yalnız kalmak için plajın öteki tarafına kayaların üzerinden yürüyüp bu sefer çadırımı kuruyorum. Dolunay ışığında gece yarısına kadar yazmak, yüksek sesle içinden geldiği gibi şarkılar söyleyip, dans etmek… Unutulmaz bir gece.

Ayrılık vakti… Bir öğleden sonra çantamı toplayıp bu muhteşem doğaya teşekkür ederek ayrılıyorum seesizce.

Vadiye gece indiğim için bu harika manzarayı görememiştim. Meyveleri fark edememek de kötü oldu. 
Ölüdenize doğru yürümeye başlıyorum. İnce uzun bir yol. Güzel ve ıssız.

‘Before I sink into the big sleep,
I want to hear, I want to hear
The scream of the butterfly

Come back, baby, back into my arm
We’re getting tired of hangin’ around,
Waitin’ around with our heads to the ground
I hear a very gentle sound
Very near yet very far
Very soft yet very clear
Come today, come today

Gökyüzü bu kadar mavi iken mutsuz olmak ne mümkün?

Birkaç saat yürüyüp , 4-5 araçla gün batımına kadar ancak Kalkana varabiliyorum. Bir benzin istasyonunda çay ocağından sıcak su alarak çorba hazırlıyorum kendime. Gaziantepli bakkalın sahibi, hemşeri olduğumuzu öğrenince bunlar da benden olsun deyip aldıklarım için para almamaya çalışıyor, zorla veriyorum.
Çoktandır bitmek üzere olan kameranın pilleri tükendiğinden, ve sonn iki gündür telefonun şarjı da olmadığından bu bölümle ilgili pek bir fotoğraf yok.
Akşam saat 8 gibi, 10 dakikada tek bir aracın geçtiği Kalkan-Kemer yolunda otostopa başlıyorum. Yarım saat sonra Antalyaya kadar giden bir nakliye aracı duruyor!

***

Olimpos yol ayrımına gece oldukça geç vardım. Olimposun yoldan 11 km içeride olduğunu öğrenmek oldukça iyi bir süpriz oldu. Dolunayda dev çam ağaçlarının arasından 1,5 saat kadar yürüdükten sonra bir araç bulup, geri kalan yolu onla geldim. Çadırımı kuracak bir yer bulduğumda saat gece yarısını çoktan geçmişti.

-

Ve Olympos!

Olimposun içerisinde ilk defa Hint İncirine rasladım.

Dilerseniz resmi indirip okuyabilirsiniz. :)
Bu da Olimpos hakkındaki wikipedia sayfası: http://tr.wikipedia.org/wiki/Olimpos_Beyda%C4%9Flar%C4%B1_Mill%C3%AE_Park%C4%B1

Şehir inşa etmek için iyi manzaralı yer seçmişler. :P

Şehri korsanlardan korumak için inşa edilmiş duvarlar…

Akdenizde de bile olsa sonbahar kendini gösteriyor. :

Ördekler için cennet bu olsa gerek.

Antik çağda nehrin iki yakasını birbirine bağlayan köprüden geri kalanlar… Şimdi nehir kumsalı geçip denize ulaşamayacak kadar ggüçsüz olduğundan gerisin geri taşıp, bu küçük göleti oluşturuyor.

Çoğunlukla şehrin ileri gelenlerinin gömüldüğü mezarlık. Sanki masal dünyasındaymış gibi gerçeküstü bir görüntü sunuyor.

Lykiarch Mezarı: Olimpos ile ilgili internette en çok dolaşan fotoğraflardan birisi.

Antimachosun Lahdi.

Zaman sanki şehir yııkıldıktan sonra durmuş gibi. bütün yer, God of war oyunundan fırlamış bir sahneyi andırıyor.

Liman Anıtı: Bir başka oldukça ünlü fotoğraf.

“Son limana girdi demirlerdi gemi, çıkmamak üzere çünkü ne rüzgardan ne de gün ışığından medet var artık; ışık taşıyan şafağı terk ettikten sonra Kaptan Eudemos oraya gömüldü gün misali kısa ömürlü gemisi, kırılmış bir dalga gibi…”

Ceneviz kalesinin altındaki kayalıklarda birşeyler atıştırdıktan sonra biraz yüzüp sonra tekrar antik kentin nehrin karşı yakasındaki kısmını gezmek üzere yola koyuluyorum.

Mavi ve Yeşil, Olimposa hakim iki renk.

Açık hava sahnesi.

Roma hamamı… Gerçekten çok büyük.

Kapılar. Kapılar…

Doğa insanların kendisinden çaldığını er ya da geç geri alır…

Ve; bir yolculuk daha burada sona erer.

Olimpostan sonra Antalya yolunda yağmur başlayınca, ve tüm yurtta havanın 10 derece soğuduğunu öğrenince, daha önce otostopla 5 kere gittiğim bu yoldan soğuk havada hastayken istanbula gitmek yerine, havalimanına gelerek Istanbula uçakla geldim.

Sınırı geçmem tam 2 saat sürdü. Daha önce elektronik vize ile gelen hiçkimse ile karşılaşmamışlar. Gümrükte çalışan Rus gümrük görevlileri oldukça şaşkındılar. Ermenistan vizesi https://evisa.mfa.am adresinden 15 $ a alınabiliyor. Böyle yapınca pasaportta Ermeni vizesi olmuyor, dolayısıyla ileriki bir tarihte Azerbaycana yapacağınız bir ziyarette doğabilecek olası sorunları önlemiş oluyorsunuz.

Sınırı geçtikten hemen sonra yolun ıssızlığını farketmeye başlıyor insan. Rahatsız edici onlarca taksiciyi hızla geride bırakıp yürümeye başlıyorum. Az ilerlemişken yol kenarında kaçak mazot satan çocuk ve ona mazot temin eden iranlı tır şöförleri durdurup nereye gittiğimi nereden geldiğimi soruyorlar. Şöförler Azeri çıkmasın mı? :)  Hemen önce çaya buyur ediyorlar. Sonra da benim yerime yarım saatte bir tek tük geçen tırları durdurup otostop yapıyorlar.

O gece pek az boş tır geçti. Geçen birkaç tır da yol üzerinde uyuyacağını bahane ederek kabul etmedi.

Gün böyle batıyor sarp dağların arkasından… Araç bulamamam hiç sorun değil. Üzerimdeki ıslak kıyafetlerle uyuyacak yer aramama da hiç gerek yok. Mersinden inşaat malzemeleri taşıyan İran Azerisi şöförlerin misafiriyim bu gece.

Sınırın diğer tarafındaki İran İslam Cumhuriyetine selam ederek, içmeye önce şarapla başlıyoruz. Sonra meşhur ermeni konyağı ardından da Bira geliyor. Bira ile şarabın tadı hiç güzel değil, ama konyak hepsini telafi ediyor.

Gece yarısı yanlarında Türkiyeden beri taşıdıkları acı biberlerle bir de menemen pişirmesinler mi?

O gece nasıl uyuduğumu pek hatırlamıyorum. Hasırın üstünde sızıp kalmışım. :)

Ertesi gün sabahın ilk saatlerinden öğleden sonraya kadar otostop yaptım. Sınırı geçen araçlar tam önümde sigorta yaptırmak için sıraya girmek zorunda olduklarından aslında oldukça iyi bir otostop noktasıydı. Ama hem zaten çok az araç geliyordu hem de boş araç neredeyse hiç yoktu. Sınırı geçen iranlı kadınların yaptığı ilk şey özgürce giyinmek, erkeklerin yaptığı ilk şeyse buz gibi birkaç gerçek birayı 2 katı fiyatına da olsa alıp, hemen oracıkta içmek. :) En azından ben de bu sırada sohbet ettiğim şöförlerle bol bol bira içiyordum.

Saat 1 gibi artık sıcaktan pes edip, azeri şöförlerin, klimaları için çalıştırdıkları tırın içine geri döndüm. Dinlenmeyi umarken Çılgın Dershane Kampta gibi bir film izlemek zorunda kaldım. Filmi o kadar eğlenerek izliyorlardı ki, bir şey söylemek pek uygun olmazdı.

Daha sonra tır parkına ilk defa İran yönünden 3 tır geldi. Muhakkak Erivana gidiyor olmalıydılar. İçlerinden en genç olanının yanına gidip, İngilizce konuşmaya başladım. Türkiyeli olduğumu anlayınca Türkçe konuş abi” dedi. Kazakistanlı birisiyle Ermenistanda Türkçe konuşarak anlaşmak. :) Çinden Erivana giysi taşıyorlarmış. 2 haftadır yoldalar… Biz yol üstünde bir yerde konaklayacağız ama tabi seni de götürelim diye cevap verince 24 saatlik bekleyiş sona erdi.

Daha 2 km gitmeden tırın çıkmakta zorlandığı rampalar başladı. Yol sık sık heyelanla kesilmişti. Böyle yerlerden birinde yolda kalarak 3 saat bir çekicinin yardıma gelmesini bekledik. Yol dün bu hale gelmiş gibi görünüyordu, ama meğersem 3 aydır bu şekilde açılmayı bekliyormuş.

Bu ıssız yola çadırsız, çantasız, ıslak elbiselerle iyi ki çıkmamışım diyorum yol boyunca…

Yol boyunca sık sık küçük göller ve nehirler var…

Ağaçlar yolun üzerini öyle bir kapatmış ki, içeriye bazen güneş bile sızamıyor.

Gün böyle batıyor dağların ardından… Bu sınırı geçtiğimden beri ikinci gecem ve hala Erivana varabilmiş değilim.

Irandan sonre Ermeni mutfağı o kadar güzel ki… Yemekler, soslar bizimkilerle inanılmaz benzer, ve hatta aynı. (Ama Ermenistanda küçük bir markette bile en acı soslara ulaşabilmek ve 6 çeşit farklı ketçapları olması beni kıskandırmadı değil.)

Sofrada ise yok yok… Yediğim, en güzel pişirilmiş koç eti, alabalık, her türlü meze, ve ve en önemlisi, %70 oranında alkol içeren, ev yapımı Dut Arakı… Tadını sormayın.

Resimde soldaki Almati da yaşayan bir Rus, ortadaki ve sağdaki sovyetler zamanında Gürcistandan zorla Kazakistana göç ettirilmiş Ahıska Türklerinden.

Gece dut arağı ile iyice rahatladıktan sonra, derin bir uykuya dalıyorum.  Tırların içerisinde standart olarak iki yatak bulunması harika bir şey.

[fb-like]

Ve nihayet, ertesi gün de sabahtan akşama kadar gittiten sonra, güneş battıktan sonra Erivana varıyorum. Teneke evlerle dolu köylerden ve çukurlarla dolu, sık sık kapanmış berbat bir yoldan sonra, 6 şeritli caddeler, göz alıcı mimari, ışıklandırılmış sokaklar, klasik müzik ve su gösterisi… Arek, Erivandaki hostum beni karşılamaya geliyor. Birkaç farklı kişinin telefonundan kendisini aradıktan sonra sonunda saat kulesinin altında buluşuyoruz.

Arek ve Sarkis Halepte yaşıyor. Arek aslen Maraş, Sarkis de Diyarbakırlı. Hiç tanımasan dış görünüşden Arekin Maraşlı Sarkisin de Diyarbakırlı olduğunu rahatlıkla tahmin edebilirsin. İkisi de çok iyi olmasa da Türkçe konuşabiliyorlar.

Arek CS de son derece aktif. Evi sürekli misafir dolu. Ev dediğin böyle olmalı. Eğer sen dünyayı dolaşamıyorsan, izin ver dünya seni ziyarete gelsin.Soldaki ise Araz, Beyrutlu bir gazeteci. İş için kısa süreliğine Ermenistanda.

Mermerden yapılma saatler çok güzel duruyor. Mermer dolu ülkemde bunu neden hiç görmedim merak ediyorum. Zor bir fikir de değil aslında.

Arek bir röportaj yapmaya ayrıldıktan sonra şehri tepeden gören bir parka gitmeye kadar veriyoruz. Erivanda toplu taşıma iran kadar ucuz. Dolmuş neredeyse 35 kr. Ama iki gündür otostop anılarından bahsediyordum, şehir içinde de olsa otostopla gitmemek olmazdı. Biraz yürüyüp uygun bir noktaya geldikten sonra oldukça güzel bir toyota jip durdurarak, Arek ve Harut un da ilk kez otostop yapmalarını sağladım. Çekindiklerinden aracın içinde hiç ermenice konuşmadılar. :D Ben iki kelime Rusçamla biraz iletişim kurarak en azından nereye gittiğimizi anlattım.

Harut da aslen Adanalı. Zaten Areklerde kaldığım süre boyunca bir tek doğu ermenistanlı ermeniyle tanışmadım. :)

Parklarda neden silah sergilerler ki? :)

Ermenistanlı aktörler. :)

Şehir merkezine geri dönerken 15 dk otostop yaptık, duran 3 araba da gizli taksi çıktı. Araba durduktan sonra özelikle taxi mi değil mi sormak gerekiyor. Çünkü Ermenistanda her araba taksi olabiliyor. Sonunda son model bir mercedes durdurdum, bunun taksi olamayacağından oldukça emindim, şehir merkezine gidiyorsan bizi de götürebilirmisin diye sordum, tamam dedi, bindik, 2 km sonra adamın taksi olduğu ortaya çıktı, biraz tartıştıktan sonra 2 tl gibi bir şey vererek  inip, merkeze kadar yürüdük.

Akşam başka gençlerle de buluşarak birlikte bara gittik. Afrika ve Antartika hariç dünyanın her kıtasından Ermenistana gönüllü yaz kampı için gelmiş 15-19 yaşları arasında çocuklar. İçlerinden bazıları Ermenice konuşamasa da herkes Ermeni.

İstanbullu olduğumu söyleyince, başlangıçta kimse Türk olduğumu düşünmüyor. Beni de Ermenice öğrenememiş, birazcık asimile olmuş diaspora Ermenilerinden sanıyorlar. Ama sonra barda Arek sayesinde bütün kadehler bana ve dostluğumuza kalkıyor. Bir süredir konuştuğum arkadaşlar Türk olduğumu öğrenince çok şaşırıyorlar.

Bir ülkede alkol ve sigara bu kadar ucuz olmamalı! Ermenistanda bir paket Marlboro 2 tl, 1 lt bira 2,5 tl ye denk geliyor. Barlar da son derece ucuz.

Bar kapandıktan sonra, parti Areklerde sabaha kadar devam ediyor.

Burası da adını sık sık duyduğunuz “soykırım müzesi”.

Osmanlı dönemine ait Ermenilerin de yoğunlukla yaşadığı bölgelere ait kartpostallar…

Müzeden sonra gerçek Ermenistanda dair daha iyi bir fikir edinebilmek için Erivandan 20 km uzaklıkta bir başka arkadaşı ziyarete gidiyorum. Daha önce Singapurdan Bangkoka tam da benden 1 hafta sonra aynı rotadan otostop yapmadan önce benimle iletişime geçmiş, rota hakkındaki tavsiyelerimi sormuştu. O günden beri de konuşuyorduk. Bu arada yolda 8-9 tane türk tırı gördüm. Bazılarının arkasında kocaman Türk bayrağı da vardı.

En soldaki Artyom, ev sahibim, Rus bir haber ajansı için çalışan bir gazeteci. Evi bütün mahalledeki gençlerin akşamları buluşma, oyunlar oynama noktası. Tabu benzeri, konuşmadan bir şey anlatma bir oyunu var mesela, saçma sapan şeyler yerine, kitap, film, tiyatro ya da opera tarif etmeye çalışıyorlar. Hiç adını duymadığım kitaplar, haberdar olmadığım operalar, tiyatrolar, filmler… Mafya diye oldukça komplike saatler süren başka bir oyun var. Oyunda herkesin dürüst olması, dakikalarca konuşması gerekiyor. Böyle bir oyunun birileri mızıkçılık yapmadan türkiyede bir yerlerde oynanıyor olduğunu hayal bile edemiyorum.

Otostopçu arkadaşın evinde iki gece kaldıktan sonra ertesi sabah erkenden Gürcistana doğru yola çıktım. Önce; LA da yaşayan, kriz sonrası vatanına dönüp bir alman firması için çalışmaya başlayan finansçı bir arkadaşla 100 km kadar geldim. Şöförle iletişim kurabilmek bazen harika bir şey. Yol üzerinde birlikte kahvaltı yaptık ve beni yetişmesi gereken önemli bir toplantı olduğu halde vardığımız şehirde, otostop için uygun bir noktaya gelene kadar bırakmadı.

Daha sonra  bir Land Rover durdurdum. Artık bunun da taksi olmasına imkan yok diye düşünürken, ne olur ne olmaz sorayım dedim. Taxi çıktı. Ama otostop yaptığımı belirttikten sonra atla işareti yapınca bindim ben de. O arabayla sınıra kadar belki bir 100 km daha geldim.

Sınır bir kulübeden ibaret…

Ermenistandan çıktktan sonra Gürcistan gümrüğüne gelebilmek için 2 km yürümek gerekiyor. Yağmur da başlıyor kısa bir süre sonra. Ama yemyeşil, etrafta yabanıl atların koşturduğu oldukça pastoral bir manzara içerisinde ıslanmak hiç de rahatsız etmiyor insanı…

[fb-like]

Sonraki Bölüm: Gürcistan…

Yolun ilk yarısını harika anılarla geride bıraktım… 6 hafta boyunca Ortadoğu ve Kafkaslarda aşağı yukarı 8000 km otostopla seyahat ettim. 6 hafta önce evden ayrıldığım 150 dolar pasaport parası, eve döndüğümde hala cebimdeydi. Yolun bir kısmında son derece cömert insanlar sayesinde yola çıktığımdan çok daha fazla para vardı cebimde aslında. Ama uzun süre hiçbir işime yaramadığı için harcayamadığım bu bir miktar para, çalınan çantayla birlikte gitti. Yanında gerçekten ihtiyacın olan şeylerden başka hiçbirşey taşımaman gerek.

Seyahat fotoğraflarını kısa notlarla birlikte anlatmaya kaldığım yerden devam ediyorum.

En son Şiraza kadar gitmiş Saadinin müzesini ziyaret edip hacılık görevimizi tamamladıktan sonra tam tersi yöne, kuzeye dönüş yoluna başlamıştık…

İran mutfağı hakkındaki düşüncelerimi Marjana anlattıktan sonra, mümkün olan bütün baharatları kullanarak, acı bir yemek yapmaya çalıştık. :) Sonuç azıcık da olsa acı bir yemek. Büyük başarısızlık. :)Bu denemeden sonra İran mutfağı hakkında ümidimi kaybettim.

Ertesi sabah erkenden evden ayrılarak, birkaç otostopla şehir dışına çıktım. Bu iş yaklaşık 1,5 saatimi aldı. Otobüsle 25-30 kr ile yarım saatte yapılabilecek bir yolculuk bu. Ama en azından çok iyi iki arkadaş edindim bu 1,5 saatlik süreç içerisinde.

Otostop yaparken kullandığım tek bir işaret var. A4 kağıdına kalınca yazılmış “20km” işareti…  Onu da ara sıra kullanıyorum tabi. Şirazın çıkışına yeni gelmişken bu işaretle otostop yapmaya başladım. Beş dakika içerisinde bir tır durdurmayı başardım. Doğruca Isfahana. 500 küsür km.

Şöför tek kelime ingilizce bilmiyor ama küçük liseli yeğeniyle zar zor da olsa anlaşabiliyoruz. İlk önce müslüman olup olmadığımı soruyorlar, “Ben Türkiyeliyim, Türkiyede insanlar müslüman” diye cevap veriyorum. Sonra arkasından hemen, sanki cevaptan tatmin olmamışlar gibi, “Şii mi yoksa Sunni misin?” diye soruyorlar. Sunni diyorum. Yüzler ekşiyor. Acaba gerçeği söylesem daha mı iyiydi?

[fb-like]

Zamanım çoğunu içi buz gibi olan tırın içinde kitap okuyarak ve hatta biraz da uyuyarak geçirdim. Tır dondurma taşıyordu zaten. Aslında harika bir otostop deneyimiydi, tabii ki yol boyunca Hz.Ali ile ilgili vaazlar dinleyen Şii şöför yolculuk sonunda benden para istemeseydi.

Önce daha çok karşılaştığım bir durum olduğu için, bana para vermeye çalıştığını sandım, teşekkür ederim, gerek yok falan diyordum ki bir anda aslında benden para istediğini farkettim.

-”Pul Nedaram” Farsçada “Para yok” demek. Bu kelime her dilde ilk öğrendiğim hayat kurtarıcı bir şey. Yalan söylemiş de olmuyorum hem. Paraya ihtiyacım yok.

Isfahanın en güneyindeyim. Şehir kuzeyden güneye doğru dev gibi yayılmış. Bu fotoğrafı çekerken şehrin kuzeyine ulaşmanın ne kadar zahmetli olacağından hiçbir haberim yok.

Önce bir azerinin kullandığı araç duruyor. İçeride bir aile var! İlk defa.

Daha sonra 20 dk güneş altında otostop yaptıktan sonra bu böyle olmayacak diyerek yürümeye başladım. Otogarın önünden otobana çıkarak kenardan yürümeye devam ettim. İki defa kıyafetlerim yüzünden polis durdurdu. Kılık kıyafet kanununa aykırıymış şortlarım. İranlı olsaymışım 1 ay hapis yatabilirmişim. Bana göre kıyafetlerimde hiçbir sorun yok. Çıplak değilim, ya da üzerinde çıplak kadın resmi olan bir tshirt ile dolaşmıyorum. Güya, pantolonum olması gerekenden 1 karış daha kısaymış… 1 hafta boyunca özellikle isfahanda birçok kez polis tarafından durduruldum. Ama hiçbirşey bana 50 derece sıcaklıkta son derece rahat olan caprimi çıkarttırıp, pantolon giydiremezdi… Yabancı olmanın ve Farsça bilmemenin faydaları sadeysinde her defasında kolayca atlattım polisleri.

Sıcakta, ağır çantalarla yürümek… Çok yakında gideceğim yerler olan Tebrizin soğuk akşamlarını, Ermenistanın soğuk dağlarını hayal edip, bir nebze de olsa serinliyorum.

Bir süre sonra ileride giden sağ taraftaki tıra otostop yaptım. Şöför yine Azeriydi. Parasını verip beni otobüse bindirmek için o kadar ısrar etti ki, aracı terkettiğimde oh be, diye rahatladım.

Bu araçtan sonraki araçta soyulacağımı bilemezdim tabii. :))

Son derece güler yüzlü, sıradan bir şöfördü. Küçük araçlara bindiğimde sırt çantalarımdan büyük olanını arka koltuğa koyup, küçük olanını da yanıma alırım. Küçük çantada, pasaport, laptop, kitaplar, not derfterim ve hala yanımda taşıdığım pasaport haracı(250) vardır, büyük çantada ise genelde bütün kıyafetler, kamp ekipmanları, su, kuru yiyecekler… Bindiğim bu küçük ve sıradan araçla en fazla 5 km kadar gitmiştik üstelik. Ben olacaklardan habersiz, bol bol teşekkür ederek ayrıldım araçtan. Genelde ön kapıyı indikten sonra hemen kapatmam, arkadan çantamı aldıktan sonra kapatırım. Güya bu önlemin aracın gitmesini engelleyeceğini düşünürdüm. Daha kapıdan ilk adımımı atar atmaz, motora gaz verip, ben tam arka kapının koluna uzanmışken de patinaj yaparak uzaklaştı adam.

Ön kapı hala açık, uzanıp onu da kapattı az ileride. Ben şaşkın, giden arabanın arkasından “Teşekkürler” diye bağırdım.

Biraz ağır geliyordu çanta zaten. Daha önce Tebrizde birkaç saat beraber gezip sohbet ettiğim iş adamının çantama sıkıştırdığı 100 tl nin de büyük çantada olduğunu anımsadım. :) Bu parayı kullanıcak hiçbir yerim yoktu.

Artık sadece üzerimdeki kıyafetler ve 15 lt lik küçücük çantamla seyahat ediyordum. En azından otostop için iyi bir yerdeydim. (Şehrin çıkışına 10 km kadar yolum kalmıştı sadece.) Üzerimdeki 15 lt çantanın verdiği avantajla bir motorsiklete otostop yaparak şehrin çıkışına kadar geldim. Oradan da otobüs bekleyen insnaların hemen ilerisinden Tahrana giden bir kamyon buldum.

Tahrandaki ilk gecemi otostop yaptığım aracın beni akşam üzeri otogarda bırakmasıyla otogarda geçirmiştim. Bu kez Azeri arkadaşım Mesutlarda kalıcaktım. Sabah erkenden buluşup, bütün gün Tahranın her yanında bolca bulunan parkları gezdik. Kendisine artık gelmeyen tshirtlerden birisini bana verdi. Yolda neye ihtiyacın varsa o seni bulur.

Ab-ı Ateş parkı.

Iranda enerjinin ne kadar bol ve ucuz olduğundan bahsetmiştim. Bu sebeple olsa gerek ki, enerjinin bu kadar çok israf edildiği bir başka ülke daha görmedim. Bu parkta yakılan ateş ile sıcaklığın hemen birkaç derece arttığını hissediyorsunuz.

O gün bir CS buluşması da düzenlemiştim. Tahranda CS pek aktif değil. :) Sadece ikimiz vardık. Zaten Regular meetingleri de sık sık polis basıp dağıtıyormuş. Yabancılarla İranlıların, haremlik selamlık olmadan buluşması! Çok tehlikeli…

Ertesi gün Tebrize doğru yola çıkmayı düşünüyordum ki İstanbulda ağırladığım, Tahranlı arkadaşım aradı ve ısrarla kendisinde kalmadan şehirden ayrılmama izin vermeyeceğini söyledi. Hala kararsızdım ama evde bol bol viski olduğunu da duyunca arabasıyla gelip beni almasını söyledim. 1 gün de değil 2 gün kaldım hatta.

Tebrize doğru 650 km lik bir yolculuk. Tebrizde yine Murtazalarda kalıyorum. Son bindiğim araçtaki telefon ile kendisini arar aramaz bulunduğum yerden gelip beni alıyor hemen. :) Akşam yine bol bol sohbet ediyoruz. Ertesi gün ben daha fazla zaman kaybetmemek için Ermenistana doğru yola çıkıyorum.

Tebrizden Erivan Google Maps a göre sadece 520 km ve 7 saat…. Tarihteki en büyük yalan halbuki. Ben bu yolu nasıl olsa yarım günde giderim diyerek, herşeyi ağırdan alıyorum. Tebrizden öğle vakti ayrılıyor, yol üzerindeki şöförlerin bana göstermek istediği  yerlerde bolca vakit geçiriyorum.

Aras nehrine dökülen küçük bir nehrin üzerindeki inanılmaz şelale… Birkaç kurak ve çıplak tepeyi aştıktan sonra bu vaha karşınıza çıkıyor.

Böyle bir yeryüzü şeklinin nasıl olup da oluşabildiğini bir türlü hayal edemiyorsunuz.

Etrafta bir sürü piknik yapan insnalar var. Bütün sıcağa ve suyun güzelliğine rağmen üstünü çıkarıp suya giren tek bir kişi bile yok. Bu dağ başında ve nehirde bile tsirtsüz dolaşmak yasak çünkü.

Başlarım yasağa diyerek etraftaki kadınların şaşkın bakışları arasında üstümü çıkardığım gibi toprağın altından çıkan buz gibi suyun altına giriyorum.

İşte bu yüzden seyahat ediyorum.

Tek elbisenle suyun altına girmek aslında çok da mantıklı bir şey değilmiş. Bütün gün tüm kuru havaya rağmen ıslak kalıyor altımdakiler. Soyunup kurutabilmek için Ermenistana kadar beklemem gerekiyor.

Sonraki Bölüm: Ermenistan…

[fb-like]

Turkiyede ototopun ne kadar kolay oldugunu tekrar tekrar anlatmaa gerek yok. Artik 300 m icin bile otostop yapar olduk desem yeridir.

Semdinli yol ayriminda durdurdugumuz ilk aracla Semdinliye kadar 70 km geldik.

Yol muhtesem… Manzara buyuleyici.

Semdinlide iner inmez ilk cay davetimizi aldik. :) Biraz sohbet edip, gezilecek nereler var sorduktan sonra arkadasin yanindan ayrildik. Kayalar koyune gitmemizi tavsiye etmisti Biz de o tarafa dogru yola koyulduk.

Daglicadan sonra Semdinlinn de kucuk bir koy olacagini zannetmistim. Ama yaniliyormusum. 10,000 nufuslu buyuk bir yerlesim yeriydi Semdinli.

Irandan kcak mzot tasimakla ugrasan bir kamyonet ile(burada bu kamyonetlerden yuzlerce var)  biraz geldikten sonra piknige gitmekte olan bir gurup arkadaslarin arabasinadenk geldik.

Bize kayalar koyunde hicbirsey olmadigini, Semdilideki en guzel yerin piknik yapmaya gittikleri nehir kenari oldugunu soyleyip, piknige davet ettiler.

Biz de daveti geri cevirmedik tabi…

Harika bir piknikten ve enfes alabaliklardan sonra birlikte Semdinliye geri geldik, ve yine oradan durdurdugumuz ilk aracla Yuksekovaya donduk.(70 km) :)

Eve kadar en fazla 1 km bir yol vardi. Tabi ototop yaptik. Son model bir mercedes durdu, kanat -bira almislar evlerinin balkonunda barbeku yapmaya giden iki arkadastilar. Bizi de davet ettiler. Once zaten full dolu oldugumuzdn tesekkur edip kabul etmedik, sonra evin isiklarinin kapali oldugunu gorunce, ev sahiplerimiizin henuz iste olduklarini dusunup biaz zaman gecirmek uzere teklifi kabul ettik. Harika bir aksamdi.

[fb-like]
Ertesi gun Tomiyle Sara Ankaradaki dugune etismek icin erkenden yola ciktilar. Ben ise Tebrize sadece 250 km uzaklikta oldugumdan ogleden sonra yola ciktim.

Buralarda sik sk gorulen toz hortumlari…

Esendere sinir kapisi su ana kadar gordugum en kotu sinir kapisiydi.

Turk tarafindaki tepeler Turk bayraklariyla ve ‘Ne Mutlu Turkum’ yazilariyla dolu oldugu icin iran da sanirim kendini ezik hissedip geri kalmamak icin Humeyninin resmini kendi tepelerine koymus.

Binanin turk tarafinda oturacak yer bile yokken iran arafinda telefon sarj aletlerinden su sebillerine kadar her sey var.

Bi yere kadar otostop yaptigim taksiyle gelip, sonra Urumiyeye giden bir kamyona bindim. Iranin bu bolgesinde de yogun olarak kurtler yasiyor. Ama Turkce de konusabiliyorlr.

Daha sonra Asuri birisiyle urumie disina kadar cikip tebriz yol ayrimina geldik. Orada bir kamyon gorup, bu kamyon tebrize gidiyor, dur suna seni de goturmeini soyleyeyim diyerek benim yerime otostop yapti abi.

Ben kamyonun yavas gidecegini dusunurken oldukca hizli gedik Hasan ile… Azerice ve Turkce ile anlasmakta hic gucluk cekmedik.

Hasan siir yazan, turku cagiran, yasam dolu cok ilginc bir insandi. Telefon numarasini birakarak Hazar kenarindaki koylerine israrlar davet etti.

Hasanin telefonuyla Tebrizdeki hostumu araip, bulusacagimiz yeri kararlastirdik. Hasana veda edip beni arabasiyla almaya gelen Murtaza tanistim.

Bir parkta biraz vakit gecirdik.

O gece saatte 150 km hizla son ses Metallica dinleyerek Tebrizin yollarinda dolastik…

Aksam evde birlikte yemek yedik, 5 yasinda turkce farsca ve ingilizce konusabilen ve surekli etrafta kosusturup bir seyler anlatan kizi harika bir oyuncuydu.

Ertesi sabah Murtaza ile birlikte ofise gittim, is arkadaslariyla tanisip sinirsiz cay esliginde sohbet edip kahvalti yaptik.

Pasaport cikarmak uzere yanima aldigim parayi bozduup, konsolosluga gittim.

Turkyede 350 tl olan asaport konsolosluklarda 250 tl. Suresi bitmek uzere olan pasaportumu ancak yurtdisindaki yeniletebilecek kadar param oldugu icin, pasaportu irandan amayi planlamistim.

Once kapida yarim saat belklettikten sonra bir de iceride benim pasaport alip alamayacagim uzerine tartismaya basladik. Hicbir soyledigi irbirini tutmayan konsolos yardimcisina kanunun ocak ayinda degistigini artik TC kimligi olan herkesin yurt disindaki konsolosuklardan pasaport islemlerini yapabilecegini anlattim.

Internet sitesiin acip ilgili yonetmeligi gostermeden ikna olmadi. Sonra gidip bir ust amirine iki defa bir seyler sordu.

En sonunda: pasaport cikartiriz ama bir ay sonra gelip alabilirsin, basvuru icin de yarin saat 1 de tekrar gel bugun cok isim var demesin mi… Bu kendi isini ilgilendiren kanunlardan bihaber sozde-konsolosluk guya orada turk vatandaslarina hizmet etmek icin var. Ama bizimkilerin hizmet anlayislari cok farkli. Bir de yurt disinda basiniza bir is gelmesi durumunda yasayacaginiz rezillikleri dusunun.

Konsolosluktan ayrilip, sinirimi hic bozmamaya alisarak, ofisin oldugu kapali carsiya otostopla geri dondum.

Murtaza ile birlikte ogle yemegi yeyip, sehirde gorulmesi gereken diger birkac yeri de gormek uzere dolasmya ciktim.

İran mutfagiin hayal kirici olduguu soylemeliyim. Bir kere aci ya da baharatli yemekten tek kelimeyle bihaberler. Onun disinda en iyi restoranlarda bile butun yemekler antep mutfagindaki birkac cesit yemegin basarisiz bir kopyasindan ibaret. Doguya dogru gittikce yemegin daima daha da iyilestigini sanirdim. Butun beklentilerim bosa cikti. :)

Olum canavarlari… Uranyum, ve ismini hatirlayamadigim cesitli kimyasal silahlar…

Sonsuz Ask… Blue Mosque nin 8 m kadar altinda 3000 yillik mezarlikta bulunan bu cift yasarken birbirlerini o denli seviyor olmalilar ki, oldukten onra da birbirlerine sarilmis bir sekilde gomulmek istemisler ve 3000 yildir da hala birlikteler…

Kim oldugunu tam olarak hatirlamiyorum ama Tebrizli unlu bir yazar oldugunu biliyorum.

Iranda Turkiyede oldugundan cok daha guclu bir bisiklet kulturu var. Yollarda sik sik bircok bisikletci goruyorsunuz, bunun yaninda bizim ulkemizde bolca bulunan cift amortisorlu karfur bisikletleri burada yok denecek kadar az.

Bu arada muzeleri gezerken tanistigim Kayserili bir isadami ile birlikte dolasip uzun uzun sohbet ettik. Bu iyi kalpli insanin yanindan ayrildigimda cantamin bir kosesinde 100 tl vardi.

Aksam murtazalarin arkadaslariyla piknige gidip, geceyi de onlarin yogun israrlariyla evlerinde gecirdim. Kahve esliginde gece yarisina kadar konustuk, turkiye hakkindaki yuzlerce sorularina cevap verdim. :)

Sabah murtaza tebrizden 350 km uzakliktaki Zanjan sehrine gidiyordu. Ben de onunla giderek Tahrana dogru otostopuma baslamis oldum.

Gise cikisindaki park yerinde ayrildiktan hemen sonra Erdebilli otomotiv muhendisi bir abiyle 400 km uzakliktaki tahrana kadar geldim.

Yolda birlikte yemek yedik, ve bol bol sohbet ettik.

Benzinin litresi 4000 Riyal! Ve bunun eskiye gore cok pahali oldugunu soyluyorlar. 4000 Riyal 60 kr gibi bir seye denk geliyor.

Bu nukleer enerji santrallerinden biriydi sanirim

Sehrin batisindaki bir baska sehre kadar 30 km giden 2 katli metro… Cift yon bilet 60 kr/4000 riyal. Metro istasyonunda yol sordugum cocuk akpilini benim icin de kullandi. Parayi odemek istedim ama kabul etmedi.

Humeyni meydanina gittim. Bir iki park, bir muze ve etrataki magazalari gezdim, Tahran ankaradan bile daha cirkin… O derece. Ankaranin hicligi ve anlamsizligini alin, sicakligi 30 dan 40 dereceye yukseltin ve insan sayisini da 5 den 15 milyona cikarin: iste size Tahran…

Aksama dogru beni evine davet eden adami aradim, telefona bir kadin cikti: yanlis numara. Bosverip shiraza dogru otostop yapmaya basladim.

Iletisim bozuklugu nedeniyle kacinilmaz bir sekilde aksam ustu birinin beni otobus terminaline birakmasila son buldu otostop maceram. Yolda tanistigim bir cocuk da beni evine davet etti, ama sonra annesini arayinca evde misafir oldugu ortya cikti. Otobus terminaline giderek kendime biraz sessiz bir kose bulmaya calistim. Ve kitap okuyarak uyudum.

Ertesi gun sabah 4 te metronun ilk seferini bekleyen kalabaligin sesleriyle uyandim. Megersem metronun girisinde uyuyormusum. Isgal ettigim koca bankta ben uzanmaktan vazgecinde yanimda acilan bosluga bir iki kisi oturdu. Iclerinden en genc olanina Otobanin yakin olup olmadigini sordum. Allahtan ingilizce konusabilen birisiydi. Cocuk afganistanliymis. Iranda dogup buyudugu halde iranin fasist poltikalari nedeniyle iran vatandasi olamamis ve her 4 ayda bir gidip para vererek gecici bir kimlik cikarmasi gerekiyormus. Her zaman ayrimciliga ugramis, her alanda dislanmis… Oldukc dertliydi. Uzun uzun sohbet ettik. niversite okumaya calisan 20 yasinda cok iyi ingilizce konusabilen hayat dolu bir cocuktu. Keske elimde olsaydi da onun turk kimligi alabilmesini saglayabilseydim dye dusundum. Dunku iletisim sorunlarindan sonra farsca birkac kelimeyi, arap ve latin alfabesiyle yazdirip,ingilizce karsiliklarini ogrendim.

Cantamda artik cok fazla agirlik yapan ve 45 derece sicaklikta hicbir islevi kalmayan uyku tulumunu ona hediye edip yola ciktim.

Tahrandan cikmam 4 araci buldu.

Bunladan ikisi Azeriydi. :) Ise giderlerken kahvalti icin aldklari pogocalari zorla sen bizim misafirimizsin diyere bana verdiler. :) Turk misafirperverligi…

Gecen yil bir ayligina Pattayaya gitmis ingilizce konusamayan icinde bes iranli cocugun oldugu bir arabaya bindim. Iclernden biri cok az azerice konusabiliyordu. Bana pattayada cektikleri vidyolarini izlettiler. Transeksuel oldugu her halinden belli bir adamla-kadinla yaptiklari seyler… Kahkahalarla guldum. Zavallilar neden o kadar guldugumu hicbir zaman anlayamayacaklar. :)

Indikten 5-6 dk sonra baska bir araba durdu. Ben Isfahan dedim, Kashgana gittigini soyledi, tavrindan yari yolda oldugunu anlayip arabaya bindim. Iranda otoban kontrolleri cok siki. Araclar 120 den hizli gitmiyorlar. Bu dam butun radarlarin yerlerini ezberlemis, o yuzden saatte 160 km hizla gidiyordu. Ustune bir de dinlenme tesislerinde avasladigi anda kenarda bekleyenlere korna caldigindan kendisini taksi sandim. Binerken param olmadigini soylemis oldugum halde yine de icimi bir korku saldi. Birkac defa aracin taksi olup olmadigini sorup param olmadigini tekrarlardim. En son istedigim sey iranda cok populer olan binlerce korsan taksilerden birine otostop yapip , yanlislikla bir taksiyle 300 km gelmek. Kashgani gectigi halde durmamasi da suphemi oldukca arttirdi. Adam Yazd yol ayrimindan donerken beni birakana kadar tam olarak emin olamadim. Yol kenarinda indikten sonra oyle bir rahatladim ki, colde biraz kendi kendime sarki soyleyip dans bile ettim.

Bu arada bende 100 m uzaktaki diger yolda giden bir kamyonu durdurmayi bile basardim, Onunla Isfahanin girisine kadar geldim.

Israrla beni arabalarina bindirmeye calisan onlarca taksiyi gecip otostop yaparak sehir merkezine geldim. Isfhanda kalmak istiyordum, ama henuz CSden bir yer ayarlamamistim. Sifresiz bir Wifi bulmak icin 1 saat dolandiktan sonra 30 istek gonderdim. 20 dk sonra ilk olumlu yanit gedi.

Dunyanin en buyuk kare alani olan Imam Square de br hali magazasinda calisan bir arkadasti.
Isfahan mimari acidan buyuleyici bir sehir ama ayni zamanda iranin en yobaz en tutucu sehri. Sehrin birkac yerinde kapri giydigim icin polis cevirdi ve her defasinda farsca anlamadigim icin pacayi yirttim.

Abedin calistigi hali-kilim magazasi muhtesem bir yerdi. Oradan gonulsuz bir sekilde ayrilip sehri gezdikten sonra mutlulukla geri geldim. Yilin bu mevsimi cok az musteri geldiginden butun magaza bizimdi. Icerde sureki cay kahve icip yemek yiyerek kucuk bir CS meeting bile uzenledik. IStanbulda karsilastigim Hasan ile tesadufen orada da karsilastim. Hapishane arkadasini gormeye gelmis ve kendisini bir CS bulusmasinin ortasinda bulmustu. Odadak’ butun herkes secimleri protesto ettikleri icin  1 haftadan  2 aya kadar degisik zamanlarda goz altinda tutulmuslar…

Daha sonra aksam internete girince gonderdigim 30 requestin 10 tanesinin kabul edilmis oldugunu gordum!

Gece Abed ve arkadaslari, tum gun boyunca cocuklara gicik gicik birsuru sorular soran geveze bir polonyaliya cok fena bir essek sakasi yaptilar. Cocuk altina yapti. Abartmiyorum.

Bir saat icinde evinde kalabilecegim 20 arkadas edinmis oldugumdan, iclerinden birini secip geceyi onun evinde gecirdim. Yalniz basima istedigim kadar kalabilecegim, 2 katli, genis, endustri boyutunda klimasi olan dev bir villaydi. Ertesi sabah beni sehrin cikisina kadar birakarak bana muhtesem bir iyilik yapmis oldu

Yolda beni israrla otogara goturmek isteyen birkac iranliyla tartistiktan sonra sounda direk Shiraza giden bir tir durdurmayi basardim.

Sofofun benden para istemeyeceginden emin oldugum, konforlu ve rahat bir sekilde Farsi bir soforle yaptigim tek yolculuktu.

Yol boyunca kitap okuyup, ici son derece soguk olan son model Volvo tirin arkasinda uyudum.

Shiraza gelir gelmez Saadiyi gormeye gittim. Shiraza tek gelme sebebim buydu. Tahrandan 1200 km… Daha sonra duydum ki megersem meshur Persepolis ve iranlilar arasinda daha populer unlu sair Hafiz da bu sehurdenmis. Ama hicbirisi umrumda degildi. Hayatim boyunca okudugum en guzel kitaplardan birisi Gulistanin yazari Saadiyi gormeye gelmistim ben.

Daha Siraza girer girmez irandaki en favori sehrim haline geldi. Iklimi diger butun sehirlerden daha guzel, etrafi meyve bahcelerile cevrili, insanlari nispeten guleryuzlu…

Kayserili isadiminin verdigi paranin 7 tl si ile defalarca okudugum Gulistan kitabinin ingilizcesini satin aldim.

Saadinin mezarinda selam verdikten sonra, hayati boyunca yasadigi gulistandaki gul agaclarinin golgesinde kitabi tekrar okumaya basladim.

Bunun Shirazda basit bir kafe oldugunu soylesem?

Aksam evinde misafiri oldugum arkadasla 40 km lik bir bisiklet turuna ciktik. Hava gunduzleri cok sicak oldugundan aksam cikmak en mantiklisi. Ama yine de trafik oldukca kotu.

Tatil olan Cuma gunu oncesi Persembe gecesi evlerinin karsisindaki yesillikte kamp yapmaya gelen Iranli aileler…

Shiraz sehrinin girisi. Kuran Kapisi.
[fb-like]

Köyü bütün akrabaların şaşkın bakışları altında iki gece kaldıktan sonra bir öğle vakti yürüyerek terkettim. Bu şu ana kadar ki en zor zaman oldu. Ana yola doğru giden hiçbir araba olmadığından 40 derece güneş altında 3 km yürümek pek de zevkli bir şey değilmiş. Anayola çıkar çıkmaz klimalı son model bir opele kavuşarak biraz kendime geldim allahtan.

Birecike geldiğimde burada ısrarla otostop yapmanın imkansız olduğunu iddaa eden bir sürü insan toplandı etrafımda.  İstanbuldan buraya kadar bu şekilde geldiğime de inanmadılar. Bana bu işi sen yapamazsın diyerek benim yerime arabaları durdurmaya çalışıyorlardı. Etrafımda toplanmış şalvarlı 5 kişi… Onları vazgeçirmek imkansız olduğundan biraz beklemem gerekti. Ama bu kalabalığa rağmen 5 dk içinde bir araba durdu ve Şanlıurfaya kadar onunla geldim.

Şanlıurfadan çıkmak için bir iki araca otostop yaptıktan sonra Harrana giden bir sebze taşıyan ford kamyonete bindim. “Kuda Heri?” Kurmanice de nereye gidiyorsun demek. Bir iki kelime de olsa şöförlerle Kürtçe konuşunca bu oldukça hoşlarına gidiyordu. Resimde aynı tarladan daha hızlı hasat almak için samanlardan geriye kalanları yakıyorlar. Bu arada tarladaki yüzlerce çeşit canlı da yanarak ölüyor. Birlikte geldiğim minübüs şöförü, “tarlada yaşayan kaplunbağalara, böceklere günah bu böyle olmaz, müslüman adam böyle yapmaz” diyordu.

Güneş batmaya yakın bir petrol istasyonuna ve dinlenme tesisine geldim. Oradan ayrılmama son derece misafirperver istasyon görevlileri ve istasyonun sahibi kardeşler tarafından izin verilmedi. Onlarca bardak çay içtik, akşam yemeği yedik, ve daha sonra Taylanda onların sponsorluğunda, benim rehberliğimde yapılacak bir gezi hakkında konuştuk.

Ertsi sabah erkenden Mardine doğru yola çıktım. Öğretmen olan halam Mardinde bir eğitimdeydi. Yıllardır görmediğim ve çok sevdiğim halamla saatlerce sohbet etik. Birlikte kahvaltı ve öğle yemeği yedik. Hatta kaldıkları öğretmen evindeki odaya gizlice sızarak, onlar seminerdeyken güzel bir siesta bile yaptım.

Akşam ise Hasankyfteydim. Çantayı o caminin avlusundaki bir ağacın altına saklayıp eski şehir içinde saatlerce yürüdüm. Akşam parmaklıklardan atlayıp, caminin çıkılması yasak olan damına matımı sererek yıldızlar altında uyumaya başladım. Ama çok fazla toz vardı ve rüzgardan dolayı uyumak imkansızdı. Oradan ayrılarak daha önce konuştuğum Dicle nehri kenarında tahta iskeleler üzerinde dinlenme tesisi olan arkadaşın yanına gittim. Ve minderler üzerinde nehrin ninnileriyle uyudum.

Gecenin bir yarısı bana battaniye ve yastık bile vermişti sağolsun…

Kahvaltı.

Çantamı kaldığım yerde bırakıp, dün gece giremediğim müze olan kalenin içine girmek üzere oradan ayrıldım. Sabahın 5 iydi ve müze saat 9 da açılıyordu. Ama allahtan bu ülkede telleri üzerinden atlanamayacak müze yok. :)) Brezilyadaki etrafı elektirikli ve jiletli tellerle çevrilmiş doğal parklarla kıyaslayınca gerçekten herşey çok daha kolay.

Bu mağaralardan birisinin içine girip 3 saat kadar kitap okudum, insanların nasıl olup da burayı bırakıp çirkin evlere yerleşmeye karar verdikelrini düşündüm.

Hasankeyften bir tırla Batmana geldim. Şehri baştan başa yürüyerek geçtim, Madonun cazz müzikli lüks tuvaletinde traş oldum.  Bir yarım saat kadar güneş altında otostop yapıp, sıcaktan dolayı tam akşama kadar ara vermek üzereyken, durduğunu farketmediğim bir araç geri geri geldi ve bingo! Vana kadar gidiyorlarmış…

Harika sohbet, nefis bir öğlen yemeği, ve keyifli bir yolculuk… Onlar Vana van gölünü kuzeyden dolaşarak gitmeye karar verince  ben de Muradiye yakınlarında bir yerde inip, Doğubeyazıta otostop yapmaya başladım.

Duran ilk araçla önce Muradiye şelalelerini gezdik, sonra da onların ısrarlarıyla 2 gün evlerinde misafir oldum. Nefis bir kanyon içinden kuvetli bir şekilde akan Murat nehrinde yüzüp, balık tuttuk…

2 gün sonra sabah Doğubeyazıta gelerek İshakpaşa sarayını görmeye geldim.

3 tl olan giriş ücretini nasıl halledeceğimi düşünürken, bir de baktım ki zaten içerdeyim.

Doğubeyazıttan İrana geçecekken Finlandıyalı arkadaşım Tomi den Vanda olduğuna dair bir mesaj aldım. Birkaç mesajlaşmadan sonra Vanda buluşup birlikte Yüksekovaya gitmeye karar verdik. Ben tekrar güneye doğru dönerek Vana otostop yapmaya başladım.

Mesajlaştığımız akşam bana Edremitte iranlı arkadaşlarla harika vakit geçiriyoruz diye yazmıştı. Sabah bir de baktım ki, o harika vakit geçirdiği iranlı arkadaşı ufak bir tartışma sonrası mutfaktan döner bıçağını alıp Tomiyi sırtından bıçaklamış!

Bütün geceyi karakol ve hastahane hastahane dolaşıp, evrak doldurup tedavi olmakla geçirmişler. Vanda o geceyi Tomilerin tercümanlığını yapan iranlı bir başka arkadaşın evinde geçirdik. REsimdeki yer Van kalesi bu arada.

Vanda gün batımında bulutlar oldukça ilginç bir şekil alıyor.

Ertesi gün Edremite giderek Saaranın(tominin kız arkadaşı) olay yerinde düşen gözlüğünü bulmaya çalıştık. Ama bulamadık… Bu arada Tomi, kendisini bıçaklayan iranlıyla el sıkıştı, hal hatır sordu, önceki akşam kendisini bıçaklayıp, kız arkadaşına tecavüz etmeye çalışan adamla ertesi sabah el sıkışmak…

Resimdeki Tomi. Allahtan yarası 3 cmlik küçük bir yaraydı.

2 araçla yüksekovaya kadar geldik. Yol üzerinde dağ kenarında, siz misafirimizsiniz burda yemek yemeden gitmeyin diyerek nefis bir tavuk dürüm ısmarladılar…

Öndeki aracın sahibi istanbulda dershaneye gidiyormuş, bizim olduğumuz SUV aracı saatte 170 km hızla kullanan arkadaşlar da 19 yaşlarındalar. Arkadaşlarını karşılamak için Vana gelmişler. Bizi kalacağımız evin önüne kadar bıraktılar.

Ertesi gün nefis bir kahvaltıdan sonra Dağlıcaya doğru yola çıktık. Yol sık sık askeri barikatlarla kesilmiş. Etraftaki tepeler de insanların anlattıklarına göre  mayın dolu.

Araç bulmak gerçekten çok zor. Az sayıda geçen arabalar kontrol noktalarında başlarına bir iş gelmesinden korttuklarından zaten durmuyorlar. Birisiyle konuşarak bizi en azından kontrol noktasına kadar getirmesi için anlaştık. Konrol noktasına 500 m kala, onların göremeyeceği bir yerde bizi indirdi. Geçmişte olan olaylar insnaların hafızasında hala canlı olduğundan buradaki insanlar ciddi bir şekilde askerden çekiniyorlar.

Ama askerler bize oldukça iyi davrandı. Hatta duran aractan bizi de götürmesini istediler. Fotoğraf çekmemize izin verip su şişelerimizi bile doldurdular. 10 aydır

nöbet tuttuğu tepenin arkasında ne olduğunu hiç görme şansına sahip olmamış İstanbul Şirinevlerden gelen bir askere çektiğim fotoğrafları dönerken ona da gösterme sözü verdim. Ama dönerken orada yoktu.

Resmin ortasındaki kahverengi kütleye dikkat! O toprak değil, buzul kütlesi… Aylardan neredeyse Temmuz. Gür akan nehrin buz gibi olduğunu söylemeye gerek bile yok.

Dağlıca 3 denilen bir yerde, Yeşiltaş köyünde kalmaya karar verdik.

Burası cennetten de güzel bir yer. Hatta o kadar ki,

n, herşeyi bırakıp köye yerleşerek burada anarşist bir çiftlik kurmayı bile düşündük.

Temmuz ayında buz yemek… :)

Uzakta iki dağın ortasında görünen karlı tepe Cilo dağı…

Evinde kaldığımız ve bizi muhteşem bir şekilde ağırlayan köyün eski muhtarı Sami abi…

[fb-like]