yollar bizim

Budapeşte Notları

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sun, 15 Dec 2019 14:29:00 +0000

Uzun bir aradan sonra yeniden merhabalar...

2019 Aralık ayının ikinci haftasında gerçekleştirmiş olduğumuz Budapeşte gezimizi anlatarak buraya gitmeyi düşününlere fikir vermek istedim. Budapeşte'ye bir bilet aldıysanız tebrik ederim, güzel seçim. Henüz karar aşamasındaysanız çok düşünmeyin derim :)

Ben Christmas etkinliklerini çok seviyorum ve Orta Avrupa'yı Noel pazarlarının kurulduğu ışıl ışıl aydınlatmalarıyla hep görmek istemiştim. Bu nedenle çok güzel tarihlerde bu şehri dolaşmış olduk.

Yolculuğumuzu Sabiha Gökçen Havalimanından yaklaşık iki saatlik bir uçuşla Pegasus ile gerçekleştirdik. Otel rezervasyonumuzu yaklaşık üç ay önceden Booking aracılığı ile yaptık. Biliyorsunuz Budapeşte'de para birimi Forint ve havalimanında çok fazla kur farkı var. Biz havalimanından otele ulaşım için toplu taşıma tercih ettik ve bilet almak istediğimizde Euro kabul etmediler, bu nedenle üzülerek de olsa Havalimanından 20euro değiştirdik. 100 E ile havalimanından kalacağımız otele kadar tek vesait ile gelmiş olduk (Otelimiz Kalvin Ter'deydi).

Konaklama

Deak Ferenc Budapeşte'nin en merkez noktası diyebiliriz. Fashion Street, Noel pazarı ve bir çok restorant burada bulunuyor. Metro ile ulaşım çok kolay (genel olarak metro durakları da birbirine yakın). Bu nedenle tek hatla Deak Ferenc'e gidip gelebileceğiniz bir otel sizin için makul olacaktır.

Biz Kalvin Ter'de bulunan İbis Otel'i tercih ettik. Daha önce İbis Otel'de kalmıştık ve asgari ihtiyaçlarımızı karşılayacağını biliyorduk, biz memnun kaldık ancak herkesin beklentisi farklı olduğu için Booking'teki yorumlar sizin için daha faydalı olacaktır.

Hazır yeri gelmişken herkesin bildiği klasik bilgiyi verelim, Buda ve Peşte aslında Tuna Nehri'nin birbirinden ayırmış olduğu iki farklı şehir. Buda daha eski bir yerleşim yeri, Peşte ise gece hayatının olduğu daha yeni bir yerleşim. Bu nedenle herkes gibi biz de Peşte'de kalmanızı önereceğiz.

Change Ofis ve İletişim İşleri

İlk para değişimini Havalimanında yaptığımızı söylemiştik. Biz 100 E ile havalimanından Kalvin Ter'e gelip eşyalarımızı odaya attığımız gibi dışarı çıktık. Bu da saat 16 sularıydı. Aralık ayında hava kararmış oluyor. Otelden çıkıp metro istasyonuna gittik ve her metroda bulunan makinalardan bilet aldık. Akşam geç olduğu için öncelikle 10luk bilet satın aldık(Tek bilet 350 Forint, 10luk bilet 3000 Forintti). 24 saatlik biletler 1600 Forint(yaklaşık 5 Euro) oluyor ve aldığınız saatten ertesi günkü o saate kadar geçerli oluyor, yani tam olarak 24 saat kullanılabiliyor.

Deak Ferenc'te indik ve birkaç Change ofis kapanmıştı bile, bu nedenle panik yapıp ilk bulduğumuz Change ofiste değişim yaptık. (bu arada Kalvin Ter'de de bir iki tane Change ofis vardı ancak onlar da kapanmıştı).

Çoğu kişi size pazarlık yapmanızı önerecektir ancak bu işlere yetenekli olmadığımız için biz denemedik. Her bozma işleminde ofis komisyon alıyor (Örneğin; 100 Euro için 300 Forint, 200 Euro için 600 Forint gibi) ve bozduğunuz miktara bağlı olarak bu değişiyor. O nedenle mümkün olduğunca az para bozmakta fayda var. Biz ilk akşam 250 Euro bozdurduk ve 850 Forint gibi bir komisyon verdik. Komisyonu da düşünce net fiyat olarak 1 Euro=315 Forint'e geldi bizim için.

Yine Deak Ferenc'te bir Vodafone bulduk ve burdan hat aldık. 1 yıl boyunca kullanabileceğiniz 10 Gb'lık bir tarife aldık, yaklaşık 30 Euro verdik.

Forint hesabına geçmeniz bir süre alıyor, o yüzden bizim gibi baştan farkında olmadan çok para harcayabilirsiniz :)

Ulaşım

Söylediğimiz gibi metro ulaşım için son derece yeterli. Havalimanından şehre ulaşım için toplu taşıma tercih edeceğinizde bilet satan kişiler size en makul seçeneği öneriyorlar zaten. Mesela biz 200E'ye bilet almak istemiştik ama görevli nereye gideceğimizi sordu ve direk otelin ordan geçen 100 E'ye bilet aldık (100 E bileti yaklaşık 3 euro idi). Sadece ilk gün 10luk bilet aldık ve sonraki günlerde hep 24 saatlik bilet tercih ettik. Metroya biletsiz binmemenizi öneririz, özellikle sabah yoğun saatlerde ve akşam iş çıkışında metro çıkışlarında epey denetim oluyor. Metroya binerken de bilet kondüktörleri biletlerinizi kontrol ediyor. 4 tane metro hattı var ve bu hatlar şehri dolaşmanız için yeterli.

Gezdiklerimiz:

Budapeşte Fashion Street (Peşte)

Deak Ferenc metro istasyonundan çıktıktan bir müddet sonra kalabalık eşliğinde buraya savruluyorsunuz zaten. Girişinde Starbucks, KFC, Lindt gibi zincirler var. Yılbaşı ışıklandırmalarıyla etkileyici bir atmosferi var. Burdan dümdüz ilerlediğinizde Vörösmarty meydanına çıkıyorsunuz.

Vörösmarty Meydanı (Peşte)

Burada mükemmel bir Noel pazarı bulunuyor. Sıcak şarap, sıcak çikolata, yemekler, tatlılar enfes seçenekler sunuyor. Ayrıca bu meydana çıkan yollardan birinde Gerbeaud Café bulunuyor ve buranın meşhur bir kahvesi varmış, ancak biz bunu geç öğrendik ve deneme fırsatımız olmadı. (yaklaşık 10 euro gibi bir fiyatı varmış.)

Parlamento Binası (Peşte)

Kossuth Lajos Ter'de(M2) indiğinizde hemen Parlamento binasının önüne çıkıyorsunuz. Biz burada ufak bir tur atıp Tuna nehrinin kenarından Zincir Köprü'ye doğru yürüdük. Parlamento binasının biraz aşağı taraflarında Tuna nehri kıyısında "Shoes on the Danube" olarak bilinen ayakkabı heykelleri bulunuyor. Nazilerden kaçmak için Tuna Nehri'ne atlayan Yahudilerin anısına yapılmış. Yahudi vatandaşların burada mumlar yaktığını ve bu heykellere çiçek bıraktığını görebilirsiniz. Aslında Macaristan Yahudiler için önemli bir bölge, yıllarca burada yerleşmişler, Avrupa'nın en büyük sinagogu da Budapeşte'de bulunuyor. Etrafınızca kipa takmış pek çok Yahudi görüyorsunuz.

Biz Parlamento Binasını yakından gördükten sonra bu ayakkabı heykellerini görmek için Tuna nehri kıyısından Zincir Köprü'ye yürüdük ve köprüden Buda'ya geçtik. Buradan Balıkçı Tabyası'na akşamüzerine doğru çıktık. Parlamento binası yakından da güzel ancak Balıkçı Tabyasından veya tam karşı kıyısından seyretmenizi tavsiye ederiz. Biz ikisini de yaptık :)

Parlamento Binası - Balıkçı Tabyasından görünüm

Zincir Köprü (Chain Bridge)

İlk olarak 1800'lerin ortasında inşa edilen köprü döneminin en uzun ve en güzel köprülerindenmiş. Ayrıca Tuna nehrinin iki yakasındaki Buda ve Peşte şehrini birbirine bağlayan ilk köprü. İkinci Dünya Savaşı'nda köprü Almanlar tarafından yerle bir edilmiş. Daha sonra yeniden yapılarak 1949'da(ilk yapılışından 100 yıl sonra) yeniden kullanıma açılmış.

Buda Kalesi

Zincir Köprü'den yürüdükten sonra karşınıza çıkan ilk yapı Buda Kalesi. Buraya funiküler ile çıkabilirsiniz. Biz yan tarafından yürümeyi tercih ettik.

Balıkçı Tabyası ve Matthias Church (Buda)

Balıkçı Tabyası Macarların bu bölgeye gelmesinin 1000. yılı şerefine yapılmış ihtişamlı bir seyir terası. Buradan bakıldığında Tuna nehri ve bütün Peşte adeta ayaklarınızın altında. Burayı balıkçıların koruduğu ve bu nedenle bu isim verildiği söyleniyor. Özellikle akşamüzeri çıkarsanız bu manzarı hem gündüz hem akşam görmüş olursunuz. Parlamento Binası gece ışıl ışıl oluyor, üstelik burada bir Starbucks mevcut. Üşüyünce veya şarjınız bitince içeri girip sıcak içecek molası verebiliyorsunuz (Aralık ayında buna çok ihtiyacınız oluyor). Balıkçı tabyasının hemen yanında, meydanın ortasında Macaristan’ın ilk Kralı I. Stefan‘ı at üstünde bir heykeli mevcut. Hemen arkasında da motifli bir çatısı bulunan Matthias Church mevcut. Balıkçı Tabyası'nda manzarayı bolca seyredip güneşi batırdıktan ve kahve ile içimizi ısıttıktan sonra aşağı doğru yürüyüşe geçtik, önce Tuna nehri kıyısına vardık, sonra kıyı boyunca tam Parlamento binasının karşısına kadar yürüdük. Manzara karşısında gerçekten büyülendik. Soğuğa ve burnumuzun düşme tehlikesine değdi. Sonra buradan metro kullanarak tekrar Deak Ferenc'e, gece hayatına döndük.

Hösök Tere (Kahramanlar Meydanı) (Peşte)

Peştenin kuzeydoğusunda yer alan Kahramanlar Meydanı Macaristan'ın 1000. yılı şerefine yapılmış, önde gelen Macarların heykellerinin bulunduğu bir meydan (1000. yıl şerefine daha neler yaptılar acaba?). Hösök Tere şehrin merkezinden başlayan ve Peşte'nin en büyük caddelerinden biri olan Andrassy Caddesi'nin sonunda yer alıyor. Aynı zamanda Varosliget, yani şehir parkının giriş noktası.

Buraya Andrassy caddesinden yürüyerek gelebileceğiniz gibi şehrin en eski metrosu olan M1 hattı ile sıcacık bir şekilde de ulaşabilirsiniz. Eski bir metro hattı olduğu için de bizce görülmeye değer.

Varosliget (Şehir Parkı) (Peşte)

Hösök Tere'den geçip Varosliget'e küçük bir köprü ile varıyorsunuz. Bu köprünün bir ayağında buz pateni pisti mevcut. Hunharca burada paten yapmak istesek de soğuktan dolayı üşendik ve sadece yapanları seyrettik. Varosliget içinde hemen girişte bir gölet mevcut ve bu göletin yanında tahta şezlonglar var, oturup keyif yapmak için ideal. Yine Varosliget içinde Vajdahunyad kalesi ve Tarım müzesi, Szechenyi Kaplıcaları var.

St. Stephen’s Basilica (Aziz Stefan Bazilikası)

Şehir parkından dönüp bazilikaya geldik. Yine çoğu meydan gibi bazilikanın önünde de Noel marketler mevcuttu. Buradan sıcak içecekler ve Kürtös Kalacs(meşhur bir kek diyebiliriz) aldık. Açıkçası klise pek ilgimizi çekmedi önündeki güzel marketlerden sonra.

Dohany Street Synagogue (Dohany Sokağı Sinagogu)

Daha önce söylediğimiz gibi burası Avrupa'nın en büyük, dünyanın 2. en büyük sinagogu ( En büyüğü New York’taki Emanu-El Sinagogu). Dolayısıyla Yahudiler için büyük bir öneme sahip. Yine Zincir Köprü gibi II. Dünya Savaşı sırasında hasar almış ve onarılarak tekrar kullanıma açılmış.

7. Bölge

Dohany Sinagogunun da içinde bulunduğu Yahudi Mahallesi diye geçen gece hayatının en hareketli bölgelerinden. Pek çok kişi tarafından tavsiye edilen Szimpla Kert, Karavan Street Food da burada bulunuyor.

Liberty Bridge ve Gellert Tepesi (Buda)

Biz son günümüzü Gellert tepesine ve gastronomiye(düpedüz oburluk) ayırdık. Şehrin önemli sembollerinden olan Liberty Bridge ile harika fotoğraflar çekilebileceğiniz manzara durakları olan harika bir tırmanış diyebiliriz. Gellert Tepesine vardığınızda burada sizi Budapeşte Özgürlük Heykeli ve eşsiz bir manzara bekliyor. Tabi ki sıcak içecekler alabileceğiniz bir kafeterya da.

Biz Gellert tepesinden indikten sonra Liberty Bridge'den yürüdük ve tekrar Peşte'ye geçtik. Aklımızda kalan son lezzet durakları ile gezimizi noktaladık :)

Dipnot:

Biz Budapeşte gezimizi 5 gün 4 gece olarak planladık. Ancak bir günümüzü tamamen otobüsle git-gel yaparak Viyana'da geçirdik. Yani böyle bir gezi için 2,5-3 güne ihtiyacınız olacaktır.

Antalya Kaleiçi

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Mon, 23 Mar 2015 17:22:00 +0000

Mart ayının ilk günlerinde Antalya'daydım. İki gün otelde kalıp son günü Kaleiçi'ni gezerek değerlendirdik. Daracık sokaklardan inerek yat limanına vardığımız, tekne gezisiyle taçlandırdığımız harika bir gezi oldu.

İzmir'den Antalya'ya uçmak büyük bir keyif. Akdeniz coğrafyası beni her seferinde büyülüyor.

Falezlere binlerce metre yüksekten bakmak büyük bir mutluluk benim için. Sırf şu görüntü için bile tekrar tekrar gidilir Antalya'ya.

(Cumhuriyet caddesinden surlar arkasındaki Akdeniz'e bakıyoruz.)

Kaleiçi restore edilmiş eski evleri ve daracık sokaklarıyla eski tarihi dokusunu günümüzde de yaşatmayı başarmış.

"Kaleiçi; büyük bir bölümü yıkılmış ve yok olmuş at nalı şeklinde içten ve dıştan surlarla çevrilidir. Surlar, Helenistik, Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı devirleri ortak eseridir. Surların 80 burcu vardır. Surların içinde kiremit çatılı 3000 kadar ev bulunmaktadır. Evlerin karakteristik yapıları Antalya'nın sadece mimari tarihi hakkında fikir vermekle kalmaz, aynı zamanda bölgedeki yaşam tarzını, gelenek ve görenekleri en iyi şekilde yansıtır.
1972 yılında Antalya iç limanı ve Kaleiçi semti, özgün dokusu nedeniyle "Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu" tarafından "SİT bölgesi" olarak koruma altına alınmıştır. Turizm Bakanlığı'na "Antalya- Kaleiçi Kompleksi" restorasyon çalışmasından dolayı, 28 Nisan 1984’de FİJET (Uluslararası Turizm Yazarları Birliği) tarafından Altın Elma Turizm Oskarı ödülü verilmiştir. Günümüzde Kaleiçi otelleri, pansiyonları, restoranları ve barları ile eğlence merkezi haline gelmiştir.
Antalya Kaleiçi, batıda deniz, kuzey ve doğuda ana caddeler ve bu caddelere paralel uzanan ve günümüzde de bir kısmı ayakta olan surlarla sınırlandırılmıştır. Bu belirgin sınır eşikleriyle Kaleiçi, kent merkezindeki katlı yapılaşmadan korunabilmiş, geleneksel doku, günümüze kadar korunarak özgün yaşayabilmiştir."*

Dar sokaklara geçmeden önce Antalya falezlerine kurulu bir kahvehanede çay-kahve içtik. Manzaraya doyamadık, güneşin de bizden yana olduğu berrak bir hava vardı.

Sokak aralarında bir çok dükkan var. Ben de sevdiklerime hediye etmek için birkaç magnet ve kartpostal aldım. (Kartpostalları tarayarak bloga ayrı bir post olarak ekleyeceğim.)

İçine girecek zamanım olmadığı için bu şirin müzenin sadece önünden geçebildim, bi dahaki sefere içine de girmeyi umuyorum.

Eski liman olarak da bilinen yat limanında korsan gemilerine binip 5 liraya falezleri yakından görme imkanına erişiyorsunuz.

Pisi dostu kentimiz Antalya imiş :)

Tekneye binmeden önce birşeyler atıştıralım dedik ve teknelerin biraz ilerisinde bulunan Mavi Balık'a girdik. Oldukça uygun fiyata lezzetli balık ekmek yiyebilirsiniz. Mavi-beyaz dekorasyonuyla şirin mi şirin bir yer.

Tekne gezimizden kareler:

Umarım yakın zamanda Antalya'ya yolunuz düşer ve doğa harikası masmavi denizle tarihi kent surlarını buluşturan Kaleiçi'ne uğrama fırsatınız olur.
Keyifli Günler!

*Kaynak: TC Kültür Ve Turizm Bakanlığı

Biraz Yaz Havası: Foça

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Mon, 06 Oct 2014 10:01:00 +0000

Foça İzmir'in en güzel sahil ilçelerinden biri. Merkezinde sucuklu yumurtayla kahvaltı edebilirsiniz ya da çarşıdan aldığınız poaçalarla küçük kahvehanesinde çayınızı yudumlarsınız. Akşamüstü masanıza kurulup güzel bir balık keyfi yaparsınız. Gündüz serin sularına bırakırsınız kendinizi. Serin derken, Foça'nın suyu soğuk olur epey. Eve dönüş yoluna çıkılmadan önce dondurma ve ardından bir kahve ile tamamlarsınız günü.
Yaz bittiği için kahvaltı ve yüzme faslını çıkarıp bir öğleden sonra kaçamağı yaptık Foça'ya. Haftasonu güneşinin keyfini çıkarmak için İzmirliler akın etmiş gibiydi bu şirin sahil ilçesine.

Foça, yani Phokaia oniki İon kentinden biri. Kentin kuruluşunun M.Ö. 2000lere dayandığı düşünülüyor. İsmi konusunda çeşitli teoriler olsa da fok balıklarından dolayı bu kente Foça adı verildiği düşünülüyor. Ben hiç tekne turu yapmadım burada ancak açıklarda fok balıkları görülebiliyormuş. Foça'nın yerlileri ise bu hayvanların neslinin tükenmekte olduğunu, eskisi kadar fok balığı görmediklerini belirtiyorlar.

Restore edilmiş tarihi Foça evlerini hem kıyıda hem sokak aralarında görebiliyorsunuz.

Foça limanı her zaman sessiz, sakin ve huzur verici geliyor bana. Her şey çok sade ve net. Masmavi bir kıyıya bağlanmış tekneler ve insanlar her gün Cumartesi'ymiş gibi mutlu.

Otogardan çıkıp dümdüz yürüdüğünüzde sahil iki yana ayrılıyor. Liman sol tarafta kalıyor. Sağa dönerek sahil kıyısını dolaştığınızda bir sürü lokanta, tur tekneleri ve Dondurmacı Nazmi Usta'yı görüyorsunuz. Foça'nın vazgeçilmez lezzeti Nazmi Usta'nın Girit usülü dondurmaları. Borovinka, Blue Sky, Sakız favoriler arasında. O kadar çok çeşit var ki insan kararsız kalıyor ne alacağına.

Dondurmacı Nazmi Usta

Foça'nın sahilini gezmeye doyamıyorsunuz. Tahta iskelelerden kimi denize atlıyor kimi güneşleniyor.

Yemek için Sahil Restorant'ı tercih ediyoruz. Kendi balığınızı seçip kızarttırıyorsunuz. Kalamar ve salatasını çok beğendim, ama deniz börülcesi biraz vasat geldi.

Yaşam boyu afiyette kalmak felsefemiz olsun, bayramınız kutlu olsun :)

Not: Eski Foça'ya ulaşım için İzban-Aliağa yönüne biniyorsunuz. Hatundere durağında inip 744 nolu Foça aktarma otobüsüne binip son durakta yani otogarda iniyorsunuz. Ulaşım son derece rahat, sadece iki saatinizi alma sıkıntısı var.

Eylül'de Alaçatı Sokakları

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Thu, 25 Sep 2014 19:52:00 +0000

Eylül başında gerçekleştirdiğim Alaçatı gezilerimi sonunda yazıya döküyorum :)

Alaçatı Çarşısı'nın girişinde dondurmasıyla meşhur Veli Usta var. Bazen önünde epey kuyruk oluşabiliyor. Veli Usta'nın karşısında ise hediyelik eşya satan dükkanlar var.

Alaçatı son yılların yükselişe geçmiş turizm merkezlerinden. Geçen sene Ağustos ayında daracık sokaklarda mahzur kalmıştık resmen, o kadar kalabalıktı ki ilerlemekte zorluk çektik. Gördüğünüz üzere Eylül'de bile yoğunluk devam ediyor.

Bu yakışıklı delikanlı fotoğraf çekimine gelmiş gelin-damadın konuklarından biriydi. Geleceğin Kıvanç Tatlıtuğ'unu keşfettik, maşşallah diyorum boncuğa :)

Arnavut kaldırımlı sokaklarda yürürken iki yanınızı birbirinden şirin dekorasyonlarıyla kafeler, restorantlar süslüyor.

Bir balıkçı sandalına yerleştirilmiş şarap şişeleriyle epey ilgimizi çekmişti bu restorant. Dekorasyonu çok başarılı.

İzmir'imizin güzel çiçeği Begonvil'i her sokakta görmeniz mümkün.

Bu fotoğrafları Bumerang Deneyim Günleri'nde çekmiştim, surf maceramızı okumak için tıklayabilirsiniz.

Deneyim Günü etkinliğinden önce de arkadaşlarımla Alaçatı sokaklarını gezmiştik. Genelde Çeşme'de yüzdükten sonra akşamları bir şeyler yiyip içmek için Alaçatı'ya dönüyoruz.

Eylül ayında arkadaşlarımla ziyaret ettiğim Çeşme'ye bağlı Zeytineli köyüne bayıldım ben. Koy çok güzeldi. Su aşırı temiz ve dibi beyaz kumdan oluşuyor. Yüzmek için yeni keşfettiğimiz huzurlu bir yer oldu.

Zeytineli'nde biraz yüzdükten sonra Çeşme merkezine oldukça yakın Boyalık Plajı'na geldik. Eylül ayında denize girmenin en güzel tarafı kalabalık ve kargaşa içinde bulunmamak oluyor. Denizden keyif almak için Ağustos'tan sonra denize gitmeyi savunuyorum ben.

Bir sahil geleneği olarak "Pardon bakar mısın? Bize ordan 15 midye" :)

Boyalık

Çeşme Merkez

Çeşme Kalesi

Çeşme Marina

Her gezimi, dolayısıyla da her gezi yazımı tatlı sonla ödüllendirmeyi seviyorum. Yönetmen olsam hep mutlu son çekerim :) Alaçatı'ya yolunuz düşerse meydanda Cami'nin yanında bulunan Alaçatı Sakızlı Kahve'ye uğrayıp bir kavunda dondurma lezzetini tatmanızı tavsiye ederim.

Çok çalışıp tatili çok hakedeceğimiz, başarılarla dolu bir yıl diliyorum herkese!

Bumerang Deneyim Günleri - Alaçatı'da Sörf 2014

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sun, 07 Sep 2014 18:09:00 +0000

Bumerang Deneyim Günleri tekrar İzmir'deydi. İzmirli bloggerlardan gelen etkinlik isteklerine dayanamayan Bumerang ekibi bizleri Alaçatı'nın rüzgarıyla tanıştırdı. Bora Kozanoğlu Sörf okulunda iki saatlik dersin sonunda tüm ekip sörf yapabiliyordu. Sanıldığı kadar kolay değil! Kimi zaman düştük, kimi zaman atladık, sörf tahtalarını tokuşturup soluğu suda aldık bazen. Gün sonunda ise yeni bir hobi ile döndük evlere :)

Biraz Bora Kozanoğlu Sörf Okulu hakkında bilgi verelim. Bora Kozanoğlu'nun başarılarını pek çoğumuz duymuştur. Milli sörfçümüz yurtdışında da gurur kaynağımız. BK sörf okulu Alaçatı Limanında yer alıyor ve işletmecisi Sinem Kozanoğlu. Sinem hanım bizi çok güleryüzlü karşıladı. Hocalarımızdan özellikle Selami Bey sabrını eksik etmeden bize sörfü öğretti.

Hocamız önce sahilde bir teorik ders anlattı bize. Açıkçası hiç bir şey anlamadığımı düşünüp ben bu işi yapamayacağım hissine kapıldım. Board'un üzerine çıkınca korkuya kapıldım ve dengemi sağlayamadım. Selami Bey ben dengemi sağlayıp ilerlemeye başlayıncaya kadar boardu tuttu. Herkesle inanılmaz derecede ilgilendi ve iki saat boyunca kıyıdan seslenip fazla açılanları döndürdü. İki saatin sonunda hocamızın sesi epey zorlanmıştı.

Selami Bey

Denize girdiğimiz andan sonra ders bitene kadar kimse kıyıya çıkamadı. Çünkü eğitmenler biz kıyıya yaklaşınca dönmemiz için talimat verip sürekli ileri gönderdiler bizi. Bu yüzden hiç birimizin surf tahtası üzerinde fotoğrafı yok maalesef. Etkinliğimizin tek eksiği bu oldu. Tek derdimiz fotoğraf olsun deyip seneye tekrar gelip bu sefer fotoğraf çekiliriz diye ümit ettik :)

Surf sonunda çok yorulup soluğu Alaçatı Çarşısı'nda aldık. Kumrucu Şevki'de yemek yedik.

Alaçatı sokaklarında gezdik. Fakat bu başka bir yazının konusu olacak :)

(stay tunned yazınca ne güzel oluyor ama beklemede kalın demek kaba sanki?)

Vedalaşmak çok zor oldu. Katıldığım ilk blogger ve Bumerang etkinliğiydi. Çok tatlı insanlarla tanıştım, etkinliğe katılan bloggerların linkini de yazıya ekliyorum. Ekip çok iyidi, Alaçatı harikaydı, rüzgarı arkamıza alıp dalgaların üzerinde kaymak inanılmaz bir deneyimdi. Değerli blogger arkadaşlarla tanışma fırsatı yaratıp böylesine planlı bir etkinlik düzenleyen Bumerang ekibine sonsuz teşekkürler!

http://www.hepleziz.com/

http://www.egedentarifler.com/

http://hayatguzelbiyer.blogspot.com.tr/

http://www.advocatescloset.com/

http://www.ozgecelik.com/

http://birdikbinbak.blogspot.com.tr/

http://nettebugun.blogspot.com/

Cremeria Milano - İzmir

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sun, 20 Jul 2014 20:21:00 +0000

Uzun zamandır aklımda "Şehir Gurmesi" projesi vardı. Genelde İzmir'deyim ve buradaki mekanlara gittiğimde görüşlerimi paylaşabilirim diye düşünüyordum. Bir Vedat Milor olmasam da damak tadıma güvenirim ve yeni tatlar denemeyi severim. Ramazan nedeniyle bu projeyi erteliyordum, o yüzden bu yazıyı akşam yayınlıyorum :)

İzmir'de Cremeria Milano açıldı! Dondurma severlerin yüzünü güldürecek İtalyan Dondurmaları Alsancak'ta bizlerle buluştu. Gül Sokak'ta bulunan Mango'nun biraz ilerisinde. Arkadaşlarımla gidip dondurmalarını denedik.
Yukarıda resimde gördüğünüz Kavunlu ve Tiramusulu dondurma. Kavunlu dondurma birebir dondurulmuş kavun yiyormuşsunuz hissi yaratıyor, çok doğal bir lezzeti var. Tiramisulu dondurma konusunda beklentilerim büyüktü açıkçası, biraz hayal kırıklığına uğradım diyebilirim. 2 sene önce Ankara Tunalı Hilmi'de C'viz pastanesine gittim ve orada denedim. C'viz'de yediğim tiramisulu dondurma bir harikaydı, bu lezzeti yakalayamadım maalesef.

Fotoğraf çekmek aklıma biraz geç geldi doğrusu, o yüzden dondurmalar tırtıklanmış kusura bakmayın :) Bu Şeftalili ve Bignolata dondurmaları. Bignolata içinde vanilla, nutella ve gofret bulunuyor. Şeftali, kavunlu dondurma gibi çok doğal ve lezzetliydi. Bignolata'yı ben beğendim, ama diğer arkadaşlarım ağır buldular. Yoğun çikolata lezzetlerini sevmiyorsanız denemeyin derim.

Bu da benim kasem, Bignolata ve Tiramisulu dondurma var. Biraz ağır bir kup oldu farkındayım ama ikisini de denemek istedim.

Dondurmalardan sonra biraz mekanı değerlendirmek istiyorum. İzmir'in güzel sokaklarından birinde şık bir pastane açmışlar. Masalar ve sandalyeler bembeyazdı, hatta şu an mekanın resmini çekmediğime pişman oldum... İki top dondurma 10 lira, toplar büyük olduğu için bir kase dondurma yemiş oluyorsunuz. Dondurmalar günlük hazırlanıyormuş, biz 5 kişi gittik. Sipariş verirken hepimizin başına aynı şey geldi. Denemek istediğimiz diğer dondurmalar o gün yapılmamış. Her gün için farklı dondurma hazırlanıyormuş. Bu kadar elit bir yer açmaya çalışıp sonra müşteriye sürekli ondan yok, bunu bugün yapmadık demek hoş olmamış bence. Dondurma menüsü işlevsiz kalıyor o zaman, dondurma standının başına geçip seçseydik daha güzel olurdu. En çok hindistan cevizli dondurma olmadığı için üzüldüm.
Eve gelip sitesine baktım ve dondurmalar hakkında biraz bilgi edindim, sitesini incelemek isterseniz tıklayınız. Gelato, içeriğinde krema bulunan ve kakao, antep fıstığı, ceviz gibi maddeler karıştırılarak yapılan dondurma çeşidiymiş. Sorbetto ise içinde meyve ve su içeriyormuş. Ben denediğimiz kavun, şeftali, bignolata, tiramisu çeşitlerinden sonra Sorbettoların daha başarılı olduğuna karar kıldım. Ama peşin yargıya kapılmamak için birkaç kere denemek gerek.
Değişik lezzet arayanların mutlaka uğramasını tavsiye ediyorum.

Yaşlılıkta Aşk / Love at Old Age

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sat, 12 Jul 2014 22:03:00 +0000

Sokakta neden el ele yürüyen yaşlılara sık rastlamayız? Siz hiç parkta öpüşen yaşlı bir çift gördünüz mü? Ben görmedim... Yaşlanınca unutur muyuz aşkı, yoksa "yaşlı başlı insanlarız" diye düşünüp toplumdan mı çekiniriz? Kafelerde birbirine aşkla bakan yaşlı insanlar olsa benim çok hoşuma gider mesela. Gittikçe sevgisiz toplumlara dönüşüyoruz. Aşkımızı, sevgimizi belli etmekten utanıyoruz. Bir de mahalle baskısı var gencinden yaşlısına. Sarılamıyor, öpüşemiyor, el ele tutuşamıyoruz.
Sizi bir projeyle tanıştıracağım. Ünlü fotoğrafçı Willy Puchner "Love at Old Age" adlı projesinde yaşlanınca aşkların nasıl göründüğünü göstermiş. Keşke diyorum, hep böyle insanlar görsem çevremde. Yılların yıpratamadığı aşkları kırışıklarına gizlemiş bu tonton insanlarla dolu olsa sokaklar, sahiller.

Willy Puchner Bio
The Project: Love at Old Age

Willy Puchner'in resmi sayfasından resimlerine ulaşabilirsiniz. Fotoğrafçıyı üne kavuşturan projesi The Penguin's Longing... için tıklayabilirsiniz. Seyahat fotoğraflarını iki polyester penguenin gözünden görmek bu yaşlı insanların aşkına şahit olmak kadar güzel bir deneyim...

Beni Facebook'ta takip etmek için
İnstagram'da takip etmek için

Mahalle baskılarına boyun eğmeyiniz, metroda ahlaklı olun anonslarına kulak asmayınız, SEVGİYLE kalınız...

Romantik Komedi Tavsiyeleri

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Fri, 04 Jul 2014 15:52:00 +0000

İki hafta önce tatile çıktım. İki haftadır da evde film izleyerek değerlendiriyorum zamanımı. Yaklaşık bir ay önce geçirdiğim apandisit operasyonundan dolayı bir ameliyat izim var, güneş lekesi kalmasını istemediğim ve yaranın bir an önce iyileşmesini istediğim için İzmir'in bu nemli sıcaklarında kendimi eve kilitledim.
Romantik komedi konusunda çok eksiğim, izlemediğim bir sürü film vardı. Romantik komedi uzmanı gibi bir arkadaşım var bu arada, bazen onun evinde kalıyoruz. Onun izlemediği bir romantik komedi bulamıyoruz genelde, filmleri 2. hatta 3. kez izliyor. Ben de onunla D&R'da gezerken gördüğüm birkaç filmi, imdb'den bulduğum filmleri izledim. Fark ettim ki 2000-2006 arası romantik komedi filmleri benim tarzım. Böyle hayalperest bir romantizm arıyorum. Bridget Jones(2001) bu filmlerin prototipi diyebiliriz. Örnek verdiğim için Bridget Jones'la başlayacağım ama bu seriyi geçen sene izlemiştim. Filmlerin kalanını geçen 2 hafta içinde izlediklerimden seçeceğim.

Bu listeyi pek çoğunuz izlemiş olabilirsiniz. Benim gibi romantik komedi konusunda zayıfsanız sıkılmadan, çok eğlenerek bu filmleri izleyebilirsiniz. Bu popüler filmlerin konusu açıldığında benim gibi yabancılık çekmezsiniz. Siz de sevdiğiniz romantik komedi filmlerini yorum olarak bırakırsanız çok sevinir, kendime izlenecek yeni filmler bulabilirim :)

1. Bridget Jones's Diary (2001)
Bridget Jones'un Günlüğü

Komedi yönü belki biraz daha önüne geçiyor romantizmin ama temelini İngilizler'in hala en çok okunan romanı Jane Austen'ın Gurur ve Önyargı'sından almış bir senaryodan bahsediyoruz. Şöyle ki, Helen Fielding'in aynı adlı eserinden sinemaya aktarılmış Bridget Jones's Diary. Helen Fielding bir söyleşisinde bu kitabı yazarken Gurur ve Önyargı'dan esinlendiğini söylemiş. Bridget'in gerçek aşkı Mark Darcy, Gurur ve Önyargı'nın Mr. Darcy'den esinlenerek yaratılmış. Romantik yönü de inanılmaz güzel demeye çalıştım bu kadar bilgi vererek.

2. Bridget Jones: The Edge of Reason (2004)
Bridget Jones: Mantığın Sınırı

Serinin devam filmi, en az ilki kadar güzel (bence daha güzel).

3. Just Go With It! (2011)

Hayatım Yalan

4. 50 First Dates
(50 İlk Öpücük)

Memento'nun romantik komedi hali diyelim. Çünkü iki film de kısa hafıza kaybıyla ilgili. Senaryoları çok farklı elbette ama esas karakterler aynı hastalığa sahip. Hem duygusal hem çok komik, ve pek çoğunuzun izlediğini düşündüğüm bir film. Erkek arkadaşım bile dalga geçti benimle bu kadar geç mi izliyosun diye.

5. Rumor Has It...(2005)
Gerçek Dedikodu

Filmde Mark Ruffalo var diye izleyecekseniz baştan uyarayım, filmin bir başında bir sonunda var. Celebrity bir ailenin kızını oynuyor Jennifer Aniston. Gerçek kimliğini ve gerçek aşkını ararken çıktığı bu yolda eşlik ediyoruz ona. Filmin ortalarında biraz sıkıldım ama sonuna bayıldım, kesinlikle mükemmel. Bu filmden sonra da Keşke Otuz Olsam'ı izledim. Gerçek Dedikodu'nun sonu daha güzel, Keşke Otuz Olsam'ın da hareketli olduğu ortaları daha güzel bence.

6. 13 Going on 30 (2004)

Keşke Otuz Olsam

Mark Ruffalo'yu çok yakıştırıyorum böyle saf aşık rollerine. Epey popüler olan bu filmi epey geç izlemiş olabilirim yani, napalım?

7. He's Just Not Into You (2009)

Erkekler Ne Söyler Kadınlar Ne Anlar

Çok güzel bir senaryo çok popüler oyuncularla birleşince ortaya güzel bir şey çıkıyor tabi ki. Film çok hareketli ve çok fazla karakter var. Ama Ben Affleck ve Scarlett Johansson'ı bi sevmiyorum böyle itici geliyorlar bana. Tabi ki sebepleri var. Ben Affleck çok kazma bir kere, ona sempati duyamıyorum. Scarlett Johansson'dan bu filmle iyice tiksindim açıkçası. Son bir kaç filmdir bana mı öyle denk geliyor bilemiyorum hep ilişkilerin söz konusu olduğu filmlerde aptal, yuva yıkan kadın tiplerini oynuyor. Başka rol mü yakıştıramıyorlar bilmiyorum ama çok sıkıldım artık hep aynı karakterleri canlandırmasından. Ama sevmediğim iki oyuncuya rağmen film çok güzeldi.

8. Click (2006)

Süper Kumanda

İşkolik bir adamın ailesini geri plana atmasıyla başlayan bu film tam bir romantik komedi değil. Ama hayatının her anını dolu dolu yaşamamız gerektiğini gösteren fantastik ve güzel bir film.

Önceden ödüllü, yönetmenleri ünlü, daha sanatsal diyebileceğim filmleri tercih ediyordum. Romantik komedi çok izlememiş olduğumu yeni anlıyorum. Ama kısa sürede önemli açıklar kapattım bence :)

Yüzyıllara Meydan Okuyan Kent: Efes

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Tue, 01 Jul 2014 14:22:00 +0000

İzmir'in en büyük müzesi diyebiliriz Efes için. Kuruluşu M.Ö. 6000 yıllarına dayanıyor. Bir liman kenti olarak doğu ile batıyı birbirine bağlayan Efes ticari ve politik önemini her zaman korumuştur. Bugün de ülkemizin en çok turist çeken merkezlerinden biridir.

Celcius Kütüphanesi

Efes'teki arkeolojik kazılar 1869 yılında British Museum adına J.T.Wood tarafından başlatılmıştır. Efes şehri tarihi boyunca yer değiştirdiği için 8 km2lik bir alana yayılmaktadır. Gün yüzüne çıkarılmış eserler Efes ören yerinde sergilenmektedir. Bu ören yeri için de ayrıca giriş ücreti bulunan Yamaç Evler de vardır. Ancak henüz içine girmedim, girenlerin çok güzel olduğunu söylediğini duydum. Öğrenciliğim sona erdiğinde ilk gidip görülecek yerlerden benim için. Şimdilik açık hava olarak gezdiğim yerlerini seviyorum.

Efes pek çok medeniyete, çeşitli çağlarda ev sahipliği yapmıştır. Geçmişinin m.ö. 6000li yıllara dayandığını söylemiştim. Arkeolog Adil Evren başkanlığında yapılan kazı ve çalışmalarda tarih öncesi çağda(prehistoric) burada yerleşim olduğu saptanmıştır. Bronz çağa ve Hititlere ait eserler Ayasuluk tepesinde bulunmuştur. Hititlilerin egemen olduğu süre boyunca şehrin adı Apasas imiş. M.Ö. 1050 yılında Yunan egemenliğine geçmiş ve M.Ö. 560 yılında şehir Artemis Tapınağı etrafında toplanmış. Günümüzde gezdiğimiz Efes kenti ise M.Ö. 300 yılında Büyük İskender'in generallerinden biri olan Lysimakhos tarafından kurulmuş.

Arkadaşımla tersten gezmeye başlamıştık sanırım, o yüzden göstereceğim fotoğraflar biraz ters olacak. Ama bu şekilde de gezilebiliyor gayet. Burası lahitlerin bulunduğu Nekropolis. Nekro:ölü, polis: şehir demek, mezarlık diye çevirebiliriz.

Agora. Buradan Celcius kütüphanesine çıkılıyor.

Agora'da bulunan sütunlar

Celcius'tan görülen Agora kapıları

Temmuz ortasında pek çok Japon ve diğer yabancı turist akınına uğramıştı Efes. Ne yazık ki çok az Türk vardı. Sanırım kıymet bilmiyoruz ya da gezmeyi bilmiyoruz.

Bu kütüphanenin ortasında bulunan heykel

Celcius kütüphanesinin girişinde bulunan heykeller karşıdan bu sırayla görünüyor

Celcius'tan bakıldığında Kuretler Caddesi

Latrina (Tuvalet)

Yamaç Evler girişi. Bu bölüm kapalı ve ücretli.

Hadrianus Tapınağı

Kuretler Caddesi

Varius hamamı içindeki oturan heykel

Varius hamamının içinden

Traianus Çeşmesi

Herakles Kapısı

Nike (Zafer Tanrıçası) Rölyefi

Nike'ın karşısında bulunan meydan

Pollio Yapısı ve Dominitius Çeşmesi

En güzeli en sona saklarım hep :) Şimdiye kadar gördüğüm en büyük antik tiyatro. En tepesine varmak nefes kesiyor gerçekten.

Biraz daha uzaktan bakınca ihtişamı daha net ortaya çıkıyor bu devasa tiyatronun.

Gezimin sonunda Efes Müzesi'nden ve Selçuk'tan aldığım kartpostalları görmek isterseniz tıklayınız.

Selçuk - Efes Kartları/ Ephesus Postcard

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Tue, 01 Jul 2014 14:21:00 +0000

Neredeyse bir sene önce bir arkadaşımla gittiğim Şirince-Efes gezisinin son durağı olmuştu bu kartları aldığım yer. Her zaman bu kadar ilginç kartlar görmediğim için epey almıştım, bir kısmını da gönderdim zaten. Elimde kalanları da buraya ekliyorum :)
There are some postcards, from my Ephesus trip, about our traditions, architectural works and Turkey :)

1- St. Nicholas Demre-Antalya 2- Hadrian Temple-Ephesus

3- Leander's Tower-İstanbul 4- Alanya-Antalya

Turkey - My favorite one

En sevdiklerimden :)

Piri Reis Map located in the Topkapı Palace Museum

Efes Müzesi'nden aldığım Piri Reis Haritası

Detail from the Piri Reis Map located in the Topkapı Palace Museum

Piri Reis haritası detayı içeren başka bir kart

Bu Efes kartını çok severek almıştım. Aslında son 3 yılda çok kez Efes'e gittim. Bunu arkadaşlarıma gönderip kendim için de bir tane aldım. En sevdiğim kartlardan biri de bu, yine Efes Müzesi'nden aldım.

Ephesus is a city built on 8 kilometres and which comprises of important architectural works such as the Temple of Artemis, the Celsius Library and St. Jean's Basilica.

Zafer Tanrıçası Nike. Efes'e gitmeden önce ben de Nike'ın sadece bir marka olduğunu zannediyordum. Herakles kapısı, Nike rölyefi, Geç Roma Dönemi (4. ya da 5. yy)

Gate of Heracles, Nike relief, Late Roman period(4th or 5th century). Nike is the goddess of Victory. Before I went to Ephesus, I had thought Nike is only a trademark.

Bu da en sevdikleriminden biri, geleneksel Hamam :)

This is my favorite one too, traditional Turkish bath.

Efes yazımı okumak için tıklayınız.

İlk Okuduğumda Anlamadığım 5 Kitap

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Thu, 26 Jun 2014 21:39:00 +0000

Kabul edelim ki öyle şarkılar öyle şiirler vardır ilk anda bizi şaşkınlığa uğratır, salt karmaşık bulduğumuzdan değil aynı zamanda güzelliğinden ve yaratıcılığından etkilendiğimiz için başımızı döndürür. Benim de gerekse karmaşık örgüsünden, söz oyunlarından, felsefi içeriğinden dolayı çok etkilenip her satırını büyük merakla yutup kimi paragraflarını tekrar tekrar okuyup yine de bir şeyler kaçırıyorum hissi uyandıran birkaç kitabım var. Eminim ki hepimizin var. Kitaplığımdan beş tanesini çektim. Tek tek kitap değerlendirmeleri yaptığımda kendimi tutamıyor içeriğe fazlaca dalıyorum, kısa kısa yorumların daha fazla ilgi uyandırdığını düşündüğüm için böyle bir kategori yapıp aslında çok sevdiğim 5 kitaptan da biraz söz etmiş olacağım :) Anlamamak sözcüğü bu kitapların bendeki yerini karşılamıyor elbet, nasıl ifade edeceğimi pek bilemiyorum ama karmaşık kitaplar diyeyim...

1. Uyuyan Adam (Un Homme Qoi Dort, 1967)

Georges Perec, Yaşam Kullanma Kılavuzu ve Kayboluş romanlarıyla edebiyata damgasını vurmuş Polonya asıllı bir yazar. Ailesi Yahudi kökenlidir ve 1920 yılında Paris'e göç etmişlerdir. 1936 yılında doğan Perec Icek Judko ve Cyrla Perec'in tek çocuğudur. II. Dünya Savaşı sırasında Fransa ordusunda olan babası Icek Judko Perec savaşın hemen başında cephede ölmüştür. Annesi ise Auschwitz toplama kampında Naziler tarafından 1943'te öldürülmüştür. Daha detaylı biyografi için kaynaklar ekleyeceğim. Perec'in benliğini oluşturan acılar küçük yaşlarda savaşta kaybettiği ailesiyle başlıyor. Yaşam Kullanma Kılavuzu'nu(1978) adadığı dostu Raymond Queneau kitabın kendine adandığını görmeden vefat etmiştir. Bu da hayatındaki büyük yıkımlardan biridir. Uyuyan Adam bu tarihlerden önce 1967'de kaleme alınmıştır ve hayat arkadaşı Paulette'ye ithaf edilmiştir.

"Evinden çıkman gerekmez. Masandan kalkma ve dinle. Hatta dinleme, yalnızca bekle. Hatta bekleme bile, kesinlikle sessiz ve yalnız ol. Dünya, maskesini düşüresin diye, gelip kendini sunacaktır sana, başka türlü olamaz; kendinden geçmiş bir halde eğilecektir önünde."
FRANZ KAFKA

Yukarıdaki alıntıyla başlıyor kitap. Uyuyan adam, bir sosyoloji öğrencisi. Sabah kalktığında maskesi düşüyor.

"Tanı koymaya alışık değilsin ve bunu yapmak da istemiyorsun. Seni rahatsız eden, seni duygulandıran, seni korkutan, ama bazen de coşturan şey başkalaşmanın aniliği değil, aksine, bunun bir değişim olmadığı, hiçbir şeyin değişmediği, -bunu ancak bugün bilsen de- öteden beri böyle olduğun duygusu, o belirsiz ve ezici duygu; çatlak aynadaki bu yüz senin yeni yüzün değil, maskeler düştü sadece, odanın sıcaklığı onları eritti, uyuşukluk onları yerinden söktü."

Her kitabının otobiyografik özellikler taşıdığını söyleyen Perec bu kitabı bir otobiyografi olarak kabul etmiyor. Ancak yazarın yaşamını öğrendiğimde idrak edebildim kitabı tam anlamıyla. Yukarıda 19. sayfadan aldığım cümlelerde Kafka alıntısına gönderme vardır. Kitabın çıkış noktasını oluşturan da bu alıntıdır. Küçük yaşlarda ailesini kaybeden ve kayıpların üzerine bir hayat inşa eden Perec temeli sağlam olmayan bir hayat sürmüş. Yıkımlar, acılar hep benliğinde taşıdığı geçmişi hayatının fonuydu. Kitap bir tablo tasviriyle başlıyor, odasını tablo olarak tasvir ediyor. Ben de düşüncelerime daha net ifade etmek adına, Perec'in hayatını bir tablo olarak tasvir edeceğim. Dört çıtanın üzerine gerilmiş tuval bezine tek kat bir fon çekilir, genelde beyaz renkle. Perec'in hayatının fonu da tanıyamadığı babası, işkenceyle ölen annesi, savaştır. Hep içinde duyarak yaşamıştır. Uyuyan Adam kitabında bir farkına varış değil de hep farkında olduğu bir şeyi daha fazla bilince getirmesini yazmıştır.

Karmaşık anlatımı, söz oyunları, büyüleyici tümceleriyle beni çok etkilemişti bu kitap. Yazarın hayatını araştırıp tekrar okuduktan sonra ise ne kadar çok şey kaçırdığımı, ne kadar çok şeyi anlamadığımı fark ettim.

Perec hakkında güzel bir yazı
Perec Biyografi

2. Kör Baykuş (Bûf-e kûr, 1936)

Bu kitap bir başyapıt. Hayır benim kişisel yorumum değil, tüm dünya kabul ediyor bunu. İran edebiyatını çok farklı bir yere taşıyan, tanıtan ve modern dünyaya açan bir eser. Bir günde okumuştum, soluğunuz kesilmeden masalsı bir dilde akıp gidiyor kitap. Durup durup eski sayfalara dönme, paragrafları tekrar irdeleme ihtiyacı hissediyorsunuz. Açık açık söylemek gerekiyor, ben hala bu kitabı anlamadım bence. Zaman iç içe geçmiş, karakterler iç içe geçmiş. Hatta bu romanın anlatıcısından başka karakteri var mı, yani gerçek mi? Bilemiyorum. Sadık Hidayet afyon kullanmayı seven bir kişiymiş, romanın anlatıcısı da afyon kullanıyor. O yüzden gördükleri bir rüya mı, anlatıcı acaba Sadık Hidayet mi çözemedim. E bu kadar anlamadığın kitaptan nasıl etkilendin diyebilirsiniz. Gerçekten çok güzel bir dili var. Behçet Necatigil'in güzel çevirisiyle Sadık Hidayet'in yaratıcı romancılığının birleşimi. Bu kitabı inceleyen kitaplar yazılmış, araştırmalar yapılmış, çeşitli felsefi ve psikiyatrik teoriler yönünden değerlendirilmiş. İnsan mutlu oluyor benden başka anlamayanlar varmış diye. Daha sonra yazarın Aylak Köpek öykü kitabını aldım, onu da çok beğendim. Ama Kör Baykuş'un lezzeti bir başka...
Kör Baykuş hakkında neler yazılmış

3. Gece (1985)

Bilge Karasu Türkçe'yi en arı en güzel kullanan yazarlarımızdan. Anlatılmaz okunur kitaplara sahip. Biz ne desek, yaratıcılığının yanında sus pus kalır sözcüklerimiz. Amerika'da verilen 1991 Pegasus Edebiyat Ödülü'nü kazanmış bu eseriyle. Dört ana bölümden oluşan kitapta, her bölümü de birer ikişer sayfalık kısa bölümler oluşturuyor. Metin yazma kurallarının zorlandığı, zamanın büküldüğü, gecenin yavaş yavaş çöktüğü sıradışı bir yapıt. Sanki gündelik olaylara gecelik mi katmaya çalışmış? (Çok olmadı bu cümle) Gündelik olaylarımıza farklı bakışlar sunuyor her sayfasında. Diyorum ya anlatılmaz okunur diye. Hemen bir alıntı yapalım.
"Büyüsünden sıyrılmamız gereken sözcüklerden biri - en önemlilerinden biri - de 'insan' sözcüğü. Bir tılsım gibi kullanıp en yüce duyguların aracı haline getiririz onu; tek tek insanı, kişiyi (dostumuz olsun düşmanımız olsun) o sözcüğün yardımı, aracılığıyla ezmekten, yıkmaktan çekinmeyiz. Düşlediğimiz, tasarladığımız, kurduğumuz, dilediğimiz bir anlamı yükleyiverdiğimiz 'insan' sözcüğü, sırasında en güçlü aracımız, saldırganlık kargımız olur."

4. Yeni Hayat (1994)

"Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti." cümlesiyle başlıyor kitap. Kitabın peşinde savruluyor, kitabın etkisiyle aşık oluyor, yollara düşüyor kahramanımız. Bitmek bilmeyen yolculuklarda Anadolu'yu geziyoruz biz de. Kah Niğde gazozu içiyoruz kah Güdül kasabasına Viranbağ kasabasına varıyoruz. Taşkışla'da Canan'ı bekliyoruz. Yolculuklar hiç bitmiyor, bir meleğin peşinden sürükleniyoruz. Kitabın sonunda imgeler birbirine bağlanıyor. O kadar çok imge var ki herkes farklı bağlıyor. Yolculukların kaçınılmazı kazalar yaşıyoruz. Öyle bir sürükleniyoruz ki kahramanımızla, herşeyi birebir yaşıyor gibiyiz. Karşıdan gelen kamyonların ışığı gözümüzü alıyor adeta kitaptan fırlayarak.

5. Tutunamayanlar

En güzelini en sona saklamasam olmazdı. Bitiren nasıl bitirdiğiyle övünür, Tutunamayanları Bitiremeyenler birbirine sarılır. Onların da bir gün bitirmesi için sabırla okumaları lazımdır. Çünkü anlaşılmıyor, biz de anlamıyoruz. Okuyoruz, bir takım çıkarımlar yapıyoruz. Sonra bir gün yolda yürürken bir cümle geliyor aklımıza, yaptığımız çıkarımları en başa sarıyoruz. Değil mi Olric? Noktalama işaretlerinin olmadığı kısımda en fazla zorlandığımı itiraf edeyim. Çünkü bir çırpıda okuyup bitiresim geliyor, böyle olunca tümceler kafamda oluşmuyor bağdaşmıyor derken o sayfalar benim için gerçekten çok zordu. Kimisi de en çok burasının akıcı olduğunu söylüyor. Zevkler ve renkler en çok Tutunamayanlar'da çarpışıyor :) Selim ölüyor, biz Turgut'la başbaşayız. Turgut yalnız değil, Olric var. Selim varken Olric yoktu. Bir intihar mektubunun ardından sürükleniyor kendi küçük dünyamıza uzaktan bakıyoruz. Uzaktan aynı, ucuz, orta direk küçük burjuva hayatımıza dikiyoruz gözlerimizi. Kendimizi buluyoruz satırlarda, kendimizi eleştiriyoruz. Belki bu yüzden anlamamakta ısrarcıyız çoğumuz, kendi küçük saraylarımızda hapsolmuşuz, Selim'i anlamıyoruz. Turgut gibi yolculuklara çıkacak, Selim'i anlamaya çalışacak gücümüz de yok.
Ben Türkçe roman okuyan her insanın bu kitabı okuması gerektiğini düşünüyorum. Edebiyatımızın en önemli seslerinden biri Oğuz Atay. Aramızdan erken ayrıldığı için kendi bencilliğimizle üzgünüz biraz da, onu daha fazla okuma imkanımız olmadığı için üzülüyoruz. Henüz her kitabını bitiremedim, ama bir gün hepsini bitirmiş olacağım...

New Zealand, Taiwan, Russia, USA

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sun, 22 Jun 2014 11:42:00 +0000

New Zealand

New Zealand stamp and map. I like stamp because it's about our common World War I history. We have same pains.

Yeni Zelanda'dan gelen kartın üzerindeki pulu beğendim. Anzac 2014 yazıyor gördüğünüz gibi ve üzerinde Çanakkale Boğazı'nda olduğunu düşündüğüm bir gemi var. Ortak acılarımız olan bir ülkeden ince düşünülmüş bir pul olmuş.

Taiwan

Yun bana Tayvan hızlı treninin resmini göndermiş. Ben henüz hızlı trene binmedim :)

Yun sent me a picture of Taiwan Highspeed Rail's, speed is 300 km/hr.

Pul / Stamp

Russia

Çok masalsı bir kartpostal aldım Rusya'dan.

It's a fairytale postcard :)

Pul/Stamp

USA

Nisan ayının son günlerinde postalanmış bir bahar kartpostalı.

It's a spring card, posted in April from USA.

Düğün keklerini çok sevdiğimi söylemiş miydim?

Did I say I love wedding cake?

Ameliyat olduğum günlerde gelmişti kartlar aslında ama o günlerde ilgilenemediğim için biraz geç oldu bu yazı. Hepinize mutlu pazarlar dilerim :)

Happy Sunday :)

Dönüşüm - Franz Kafka

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sat, 21 Jun 2014 22:14:00 +0000

"Gregor Samsa bunaltıcı rüyalardan uyandığı bir sabah, yatağında kocaman bir böceğe dönüşmüş olarak buldu kendini."

Kitap Gregor Samsa'nın dönüşmüş yani metamorfoza uğramış olarak uyanmasıyla başlıyor. Bazen insan olmanın ağır yükünü kaldıramadığımız zamanlar olmuştur. Bu yüke dayanamadığınız bir gün insan olarak değil de bir hayvan olarak uyansanız?

Gregor Samsa hiç de halinden şikayetçi değildi halbuki. Yataktan böcek olarak uyandığına şaşırmadan bir an önce yataktan kalkmaya çalışıp günlük telaşına koyulmayı düşündü. Fakat vücudunu nasıl hareket ettireceğini bilmiyordu. Birdenbire küçük ve cılız bacakları, iki tane duyargası(anten) ve sert bir sırtı olmuştu. Neden ve niye bu hale geldiğini bilmiyordu. Düşündüğü tek şey işini kaybetme korkusuydu. Bir an önce yola çıkıp işine koyulması gerekirdi. Çekirdek ailesine bakan tek kişi oydu çünkü. Bundan mutluluk duyuyor, kız kardeşini çok seviyor ve ona gelecek planları hazırlıyordu.

Yine günlük telaşları arasında gidip geliyordu dönüşümünü bile kavramadan. Okuyucu kitabın başında dönüşümün sonuna yetişiyor bence. Çünkü yatakta bir böcek olarak uyandığı halde niye kalkmadığını soran annesine ve kardeşine yanıt verip onları iyi olduğuna inandırdı.

Birkaç saat içinde eve gelen müdürü Gregor'u sordu. Kapının dışından ona işten atılma tehlikesi olduğunu söyledi. Gregor'un odasından bir ses geldi, hayvan sesi miydi?

Odadan çıkmayı başardığında müdür hayretler içinde kalmış ve evden uzaklaşmıştı. Yaşlı ve hasta annesi ise üzüntüden olduğu yerde kaldı. Babası ise onu gazeteyle odasına kovaladı.

Gregor bir böcekti artık. Tüm yaşantınızı adadığınız insanlar en zor zamanınızda vazgeçerse sizden? Tek bir saniye düşünmeden herşeyi yapabileceğiniz sevdiklerinizin tiksinti dolu bakışları, sizi görmek istemeyip sevgisiz, aç ve hasta bırakmaları hatta sizi hasta etmeleri ne kötü değil mi?

Yaklaşık 70 sayfa olan bu kitabı bugün bir çırpıda bitirdim. Olay örgüsü, kurgu, karakterler çok iyi işlenmiş gerçekten. Şu ana dek okuduğum en yaratıcı eserlerden biri. Sevdiklerinizin sizden bir anda tiksinmeye başlaması ve bunun karşısındaki çaresizliğiniz ne müthiş bir acı, ne müthiş bir durum. Bu yetmiş sayfa üzerine çok şey söyleyebilir çok şey koyabilirsiniz. Fakat bu kitabı okuduktan sonra tek isteğim bir sabah böcek olarak uyanmamak, o denli etkiliyor insanı.

Ben İzmir Kitap Fuarı'ndan 6.45 yayın evinden almıştım kitabı. Sonunda diğer böceklerle Gregor Samsa karşılaştırmalı tablosu ve Gregor'un tahminen neye benzediğine dair çizimler var. Henüz okumadıysanız ve bir gün okumak isterseniz 6.45 yayınlarından çevrilmiş Dönüşüm'ü okuyabilirsiniz.

Çiçekliköy'de Piknik

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sat, 24 May 2014 17:33:00 +0000

Bugün sınıfça Çiçekliköy'e piknik yapmaya gittik. Manisayla İzmir arasında diyebiliriz, ama İzmir'e daha yakın bir yer. Tabiat parkına gidip mangal kiraladık. Etlerimizi yanımızda getirmiştik zaten, cızbız pişirdik :)
Piknik yapmayalı uzun zaman olmuştu. İlkokuldayken her sene yapılan pikniklerin hastasıydım, hasır bir piknik torbam vardı. Mutlaka 2-3 tane urgan olurdu, deli gibi ip atlardık. Bugün ipimiz yoktu ama voleybol oynadık, renkli istop oynadık, tabu ve vampir oynadık. Hem gönlümüzü hem karnımızı doyurduk bol bol. İnternetten uzak, bol koşturmalı, çok eğlenceli bir gün oldu. Yaptığım bu dopingle sınavlara çok iyi çalışcam umuyorum :D

Malezya, Estonya, Almanya

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sun, 11 May 2014 09:47:00 +0000

Bu ay çok güzel kartlar ulaştı elime. Postcrossing'te gönderdiğim ülkeler biraz monotonlaştı ama kart aldığım ülkeler sürekli değişiyor. Malezya ve Estonya'dan ilk defa kart alıyorum. Estonya görmek istediğim ülkelerin başında geliyor, özellikle Pembe Parlamento Binası'nı (Pink Building) merak ediyorum.

Malezya'dan gelen kartın arkasında özellikle benim için seçtiğini belirtmiş Caroline. Kartın arkasında güzel bir barış mesajı vardı, çok beğendim ve onu da ekliyorum buraya. Puluna ise bayıldım :)

Estonya kartım ise başkent Tallinn'den gelmiş. Kenti, bana çok güzel iki şehir kesiti içeren bir kart göndermiş. Kartın arkasında bir harita var, bu çok hoşuma gitti. Ben de burada böyle kartlar bulursam almaya çalışıyorum, çünkü gönderdiğiniz kişiye kendi ülkenizin coğrafyasını göstermiş oluyorsunuz. Pulda ise geleneksel kıyafetler giymiş kızlar var. Bu kartı da çok sevdim :)

Şehrinden kesitler göndermiş Anke, Almanya'nın Bavana kentinden. Özellikle pulu çok sevdim.

Kıyametin Kopmadığı Yer: Şirince

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Fri, 09 May 2014 14:51:00 +0000

Selçuk Merkez'den dolmuşlarla ulaşabileceğiniz Şirince sadece İzmir'in değil, Türkiye'nin de sayılı turistik köylerinden. Özellikle Maya inanışıyla son yıllarda turist akınına uğradı. Köyde çok sayıda şarap evleri ve fabrikaları var. Dağdan toplanmış kekikler, doğal sabunlar, baharatlar da turistlerin ilgi gösterdiği alışveriş durakları.

Bu noktadan köyün en güzel manzarasını görüyorsunuz, evlerin hepsi beyaza boyanmış.

Şirince'nin asıl adı Kırkınca. Rivayete göre dağa vuran kırk kişiye ithafen köye bu isim verilmiş. Şirince köyü oldukça tepede kalıyor, keskin yokuşlardan çıkılarak bu harika yere varıyorsunuz. Rumca telaffuzunda Kirkice, Kirkince gibi fonetiklere kavuşmuş. En son Çirkince olarak isimlendirilen bu köy Cumhuriyet'in ilk yıllarında dönemin valisi Kazım Dirik tarafından Şirince olarak bugünkü adını almış.

Köyün içinde restore edilmiş evler de var. Kimi evler de otele ve dükkanlara dönüştürülmüş. Turistlerin ilgi odağı olan tahta panjurlu beyaz konak Doktor'un Evi imiş, şimdi ise otel olarak kullanılıyor. Köyün her on dakikalık mesafesinde şarap dükkanları görebilir ve ücretsiz şarap tadabilirsiniz. Yine bir rivayete göre tüm şarapçılarda tadım yaparsanız eve sarhoş dönebilirsiniz :)

Pek çok çeşidi bulunan doğal sabunlar da yoğun ilgi görüyor. Zeytinyağı, kayısı, gül, nar, lavanta ve sayamacağım kadar çok sabun var. Köyün içinde bulunan kiliseye yaklaşırken sokaklarda yaptığı el işlerini satan kadınları görüyorsunuz. Patik, yelek, oyayla çevrilmiş tülbentler satılıyor. Mevsiminde ise papatya taçlarınızı başınıza takıp köyün devamını dolanabilirsiniz.

Köyün en meşhur yerlerinden biri de kilisesi. Kilisenin bahçesinde bir Meryem Ana heykeli var. Dileğinizi dileyip paranızı havuza atıyorsunuz. Kilisenin içi oldukça harap durumda. İçeride mum yakanlar da var. Duvarlarında kuş yuvaları mevcut ve oldukça pis. Böylesine turist bir köyün harap durumda tarihi bir kilisesinin olması üzücü. Mübadeleden sonra Hristiyan nüfus gittiği için bakımsız kaldığını düşünüyorum. Kilisenin bahçesinde doğal taşlar ve hediyelik eşyalar satılıyor, ben de güzel bir kolye aldım.

Köyden bir kaç manzara daha...

Köyü gezdikten sonra bir kahvede karadut şurubu içtik. Çok yapay birşeydi, denemek isterseniz aklınızda bulunsun.

Köyün girişinde solda Artemis Restaurant var. Bu taş yapının içi müze ve köye ait belgeler&eserler bulunuyor. Bu restoranda magnet ve hediyelik eşya satan küçük büfeler ve şarap tadım kısmı da bulunuyor. Beğendiğiniz şarabı alıp oturuyorsunuz.

Yarım Kalan Kitaplar

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Wed, 07 May 2014 19:33:00 +0000

Okuduğum kitap bitmeye yakınsa bir telaş alıyor beni. Bundan sonra ne okusam? Kitaplarıma bakıyorum. Ayraçları içinden fışkırmış, kimini 56. sayfada kimisi 134. sayfada bırakılmış kitaplar var. Hem kitapları yarım bırakıyorum, hem yarım bıraktığım için kendime kızıyorum. Çok nadir olarak da yarım kitaplardan birine devam ediyorum.

Kimi kitapları bitiremiyorum. Aldığım her kitabı özenle seçerim aslında. Çünkü lisedeyken edebiyat hocamız "Bu hayatta her kitabı okuyamayacaksınız, o yüzden sevdiğiniz ve edebi değeri olan kitapları okuyun" demişti. Kapakları rengarenk, kitaplıkları süsleyen kitapları kitaptan saymıyorum zaten. Hele arkasına Newyork Times falan yorum yapmışsa uzak dursun benden mümkünse. Bir keresinde de internette rengine göre kitaplığını düzenleyeni gördüm. Pembeler en altta, morlar üstte dursun, maviyle yeşil yanyana dursun şekerim...

Yarım kalan kitaplar da çok güzeller biliyorum. İki Şehrin Hikayesi nasıl güzel olmasın mesela? Bazı kitapları bilerek okumuyorum daha fazla, bana bir şey katmayacağını anladıktan sonra devam etmenin anlamı ne? Kitap ismi verirsem çok yargılayacaksınız, yazarlarını söyliyim sadece. Albert Camus(ki en sevdiğim yazar), Jack London, Ernest Hemingway gibi isimleri yarım bırakmış insanım.

Bir kitabı bitirmeden diğerini almamalı insan. Ama tüketim toplumu değil mi eninde sonunda. Bir keresinde Tüyap'ta gözüm iyice dönmüştü. Hayatım boyunca okuyacağım klasiklerin hepsini bir kerede aldım. Henüz hiçbirine başlama fırsatı da bulamadım.

Yarım kitaplarımı saygıyla anayım derken daha hiç okunmamış kitapları soktum yine aklıma. İşte her seferinde böyle oluyor, görüyorsunuz değil mi? Yarım kitaba devam edeyim derken hiç okunmamışlara dikiyorum gözümü. Bu yüzden kitapçılara girmek istemiyorum, daha okumadığım ne kadar kitap olduğunu fark edip yeni kitaplar alma isteğimi bastıramıyorum.

Yine de en güzel duygu kitaba doymamak olsa gerek. Başka bir dünyada sözcüklerle buluşmanın tadını hiçbir şeyden alamaz insan...

Tutunmak Eylemi Üzerine Bir şeyler -1

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Tue, 22 Apr 2014 15:55:00 +0000

Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez. Kağızman köylerinden birinde bir çift öküze tutunan bir adam tanıdım. Öküzleri besiliydi, pırıl pırıldı. Herkesin, “-Veli ağanın öküzleri gibi öküz yoktur,” demesini isterdi. Daha gülünçleri de vardır. Ben toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!

Yusuf Atılgan, Aylak Adam s.148

Der "C." . Bir meyhane sohbetinde "B."ye teğet geçmişken yine. Hayatta tutunacağı tek şeyi sürekli elinden kaçırıyordu "C.".

Kitabın arkasında şöyle yazıyor: Her şeye "karşı" duran, "karşı" çıkan, "karşı" olan bir adam... Aylak Adam... Bir adı bile yok. "C." diyor Yusuf Atılgan kısaca. İnsan her şeye bunca "karşı"yken kendine de "karşı" olmadan nasıl sürdürebilir bir "karşı" yaşamı?

Tutunmak istediği gerçek sevgi hep kayboluyor, tam da görünecek sandığımızda. Kitaba girip düzeltmek istiyorum bazı şeyleri, o kadar çok şey yanlış ki. Tıpkı hayat gibi. Birbirini tanıyıp sonsuza kadar mutlu olması gereken iki insan var, birbirini tanımadıkları için tükeniyorlar. Öküzlere tutunmadığı gibi başka bir tutamak da yok C. için. Kağızman'a yerleşse, C. ağa olsa mutlu olur mu? Olsa keşke.

Tutunmak eylemini gerçekleştiremeyenler için sazı sözü devralıyor Oğuz Atay: Tutunamayanlar .

Neden, aynı yaşantının içinde bulunan insanlarla hiçbir ilişki kuramaz oldum? Neden, neden, neden? Sorular, çengeller gibi, soru işaretleri gibi kafasına takılıyordu. Yalnız seninle mi konuşabileceğim Olric? Olric susuyordu. Olric, dış dünyayla konuşmazdı. Parçalanırdı, erirdi. Birdenbire uykudan, rüyadan çıkıp, kendini bir kadının yanında, bir yatakta buluyordu gece yarısı. Kendine gelemiyordu. Buraya nasıl geldim Olric? Yüzyıl uyuyan adam gibi yabancı gözlerle süzdü çevresini. Zamanı bulamıyordu. Kendini bulamıyordu.

Oğuz Atay, Tutunamayanlar, s.408

"Herkesin bu durumlarda yaptığı gibi, mektuba benzer bir şey bırakarak" giden Selim miydi tutunamayan? Turgut, her yalnız kaldığında tutunmuyor muydu Olric'e? Ya da tutunamadığı için mi Olric'e tutunuyormuş gibi yapıyordu.

Milletçe "-mış gibi yapma" hastalığımız olduğu için son şıkka daha sıcak bakıyorum ben. Turgut da bizim insanımız çünkü.

Bir tramvay tutamağından nerelere geldik, görüyor musunuz?

Dipnot: Tutunmak eylemi üzerine söyleceklerimi şimdilik burada, böylece bırakıyorum. Vaktim kısıtlı olduğu için yazacaklarımı da kısa tuttum. Henüz okumadıysanız önce Aylak Adam'ı, daha sonra da Tutunamayanlar'ı okumanızı tavsiye ederim.

Ne Me Quitte Pas - Caro Emerald Studio Version

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sat, 12 Apr 2014 18:02:00 +0000

Benim Jacques Brel'dan dinlemeye alışık olduğum, pek çok ünlü ses tarafından yorumlanmış bir başyapıt Ne Me Quitte Pas. Başka kimler tarafından söylenmemiş ki bu şarkı; Edith Piaf, Nina Simone... Hiç bir zaman eskimeyecek bence. Caro Emerald da bir stüdyo kaydı yapmış bu şarkı için.
Caro Emerald şarkının yarısını Fransızca yarısını İngilizce söylemiş. Keşke hepsini İngilizce söylese imiş. Benim tarafım belli, kulağım Jacques Brel'e alışmış bir kere. Bakalım siz ne düşüneceksiniz?

Sonradan gelen edit: Dinledikçe daha çok sevdim :)

Jean Paul Sartre Yasaklı Gazete Satıyor

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sat, 12 Apr 2014 11:09:00 +0000

Yıl 1970. Paris sokaklarında bir yazar yasaklanmış "La Cause du People" gazetesi satıyor.

1964 yılında Nobel ödülünü reddeden Jean Paul Sartre 1968 olayları ile politik gündeme daha fazla odaklanmıştı. Bu resimde ise yasaklanmış bir gazeteyi satarken görüyoruz. Nobel ödülünü de politik sorunlarına ve eserlerine ters düşeceği için reddetmiş.

Günümüzde Türkiye'de yayınlar sansürleniyor, çoğu medya otosansür uyguluyor, dergilere-gazetelere davalar açılıyor ve rekor sayıda tutuklu gazeteci bulunuyor.

...

fotoğraf

Kartlarım Geldi!

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sat, 12 Apr 2014 10:37:00 +0000

Gözlerim yollarda kalmıştı, kart gelmeyeli uzun zaman oldu. Çünkü PTT üzerinde bir son ödeme tarihi bulunan postanız olmadığı sürece size birşey getirmiyor! Cumartesi olmasına rağmen bugün güzelim kartlarım geçti elimi. 3 tane kart aldım; bir tanesi sevgili blogger arkadaşım Ahu'dan ve diğer ikisi de postcrossing'ten.

Sevgili arkadaşım Ahu kendi şehrinden bir manzara göndermiş. Mainz gerçekten çok estetik bir şehirmiş, çok beğendim :) Cevabını en yakın zamanda göndereceğim!

İtalya'dan aldığım ikinci kart sanırım bu. Bergamo ismini görünce aklıma hemen Bergama geldi tabi ki :) Bu kartpostal Bergamo'nun Upper Town kısmıymış, tarihi olan tarafını böyle isimlendirmişler.

Diğer kartpostal ise İskoçya'dan, ilk defa buradan bir kart alıyorum. The Tailor of Gloucester'ın 1903 baskısının bir resmi. Gerçekten çok sevdim bu kartı, eski kitaplara olan sevgim çok fazla. Aldığım en güzel ve en ilginç kartlardan birisi oldu.

Kediler Güzel Uyanır - Yekta Kopan

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Thu, 10 Apr 2014 13:59:00 +0000

Güzel filmlerin neşeli sesi, Cumartesi'lerimizin sevgili konuğu Yekta Kopan. Geçen sene İzmir Tüyap'tan aldığım Kediler Güzel Uyanır öykü kitabıyla edebiyatta da buluşmuş oldum kendisiyle. Milliyet Sanat'taki köşesini ve Cumartesi isimli programını severek takip ettiğim için Can Yayınları'ndan çıkan bu öykü kitabını da okumak istedim. .Uzun zaman roman okuyarak öykü türüne uzak kalmıştım. Yaklaşık iki senedir daha fazla öykü okumaya çalışıyorum. Yekta Kopan'ın da kısa kısa öykülerinin çoğunu beğendim.
Altını çizdiğim yerleri, beğendiğim öyküleri sizinle paylaşmak istedim. Biraz ordan biraz burdan yazacağım, umarım siz de beğenir ve okursunuz.

Geometri isimli öykü kitapta en çok ilgimi çeken öykü. Deneysel bir çalışma olmuş, tümcelerin hepsi "g" harfiyle başlıyor.
gururum gözaltındaydı, garip günlerin geçidinde.

Bir başka deneysel öykü de sadece ince ünlülerle yazılmış "İnce Ün'lü Aşk".
Ey sevgi, neden böyle serseri bir gecede geldin evime? Bir nefesin bile, kelebek gibi tenimden geçebileceğini öğrettin, öyleyse götür sözlerimi sevgiliye: Seni hep seveceğim!

Fil Mezarlığı isimli romantik öykünün sonu çok güzel tamamlanmış, ben sadece başından birkaç cümle aktarayım sizlere.
Dönüşte balık pazarına uğradık. "Yine levrek olsun," dedin. Her konu da cesur oldun da balıkta üç cinsten öteye gidemedin.

Tarçın Kokusu isimli öyküden...
Sen, ey fısıltılı şarkı, ardında hesaplaşması bitmeyen bir tarçın kokusu bırakıp gittin ya, işte o geceden beri lanet okuyorum aklını çelen yıldızların puştluğuna.

Günlük hayattan kısa öyküler, kısa cümleler, cümlelerimiz. Hem içerik hem teknik bakımdan oldukça zengin bir kitap. Dilindeki yalınlık ise Türkçe'nin ne güzel işlenebileceğini kanıtlar nitelikte. Çoğu zaman bir refleks olarak yaşadığımız anlardaki küçük detayların yormayan güzelliği bir çırpıda okutuveriyor kendini. Satırlarında kendinizden çok şey bulacaksanız. Bu seneki fuarda bir başka kitabını daha edinmek istiyorum. Keyifli okumalar!

Çayımdan bir yudum alıyorum, ince bir höpürtü duyuluyor.

İç Anadolu'nun İncisi: Eskişehir

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sun, 06 Apr 2014 21:30:00 +0000

Düşündüm ki İzmir Ege'nin incisi ise İç Anadolu'nunki olsa olsa Eskişehir olur. Öğrencileri benimseyen ve onlara kucak açan bu şehir pek çok güzelliğiyle insanı cezbediyor. Brazzaville'in Eskişehir konseri öncesi bir röportajını izlemiştim youtube'da, David Brown Amsterdam'a benziyor burası demişti. Biraz abarttığını kabul ediyorum, yine de bir Avrupa şehriyle kıyaslanabilir güzellikte buluyorum ben de.

Porsuk nehrinin etrafı pek çok kafeyle dolu ve güzel bir yürüyüş yolu var.

Nehrin üzerinde köprüler var karşıya geçmeniz için, üzerinde numaraları ve isimleri var.

Kanalları ve gondollarıyla biraz Venedik'i hatırlatır gibi :)

Çibörek için pek çok kişi merkezdeki Papağan'ı tercih ediyor ama biz daha ilerisinde bulduğumuz Kırım çibörekçisinden çok memnun kaldık. Bittikçe tekrar söyledik masaya, yemeye doyamadık.

Hoca göle maya çalarken-Sazova

Sanırım Odunpazarı semtini gezerken girmiştik bir Cam sergisine...

Odunpazarı evleri...

Odunpazarı Hanı.

Karya'ya Ağıt

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Sat, 05 Apr 2014 18:47:00 +0000

Bu akşam dolunay var gökyüzünde
Sözcükler almış yıldızların yerini
Şimdi yalnızlığı vuruyor saat,
Sıra bize gelmiş...
Sıkıca giyin Karya
Sabaha çıkacağız senle,
yalanları ortaya çıkaracağız
Bu akşam sözcükleri yeryüzüne
indirenler
Biz olacağız!

Sen aşkın kızıl saçlı kadını!
Bağışla bu kör cesaretimi
Nasıl kederime ortak ederim seni!
ve şimdi
Eğiliyorum dizlerimin üzerine
-tarih de affetsin beni-
Tüm içtenliğimle yemin ederim ki
Beyaz tenine tek parça gece
değdirmeyeceğim!

Beni zehirliyorlar
Yalanları, her geçen gün,
daha da karışıyor kanıma
İnanıyorum
-bir çocuk gibi-
karşı koyamıyorum onlara...
Seni almaya çalışıyorlar benden,
Ellerini uzat Karya,
İhtiyacım var buna
Ah bir bilsen yalnızlığı!
Bilme!
Yalnızlık yakışmaz solgun yanaklarına,
Sen tebessüm etmelisin,
Tebessüm etmelisin ki tüm çocukluğum
içime tekrar dolsun,
Terk edilmiş parklarda
aşıklar tekrar el ele tutuşsun
İskeleden yine kalksın vapurlarım
Martılar özgür kalsın!

Bir Takım Çiçekler

noreply@blogger.com (Yollar Bizim) — Wed, 02 Apr 2014 17:00:00 +0000

Nisan ayı geldi, hava inanılmaz güzel. Biraz soğuktan sonra hava tekrar ısınmaya başladı. Etrafımda yeşil yeşil ağaçlar çiçekler gördükçe mutlu oluyorum ben de. Telefonumla çektiğim bir kaç resim var onları paylaşmak istedim. Zaten çiçeklerden başka mutluluk verebilecek bir şey göremiyorum şu aralar, hiç değilse bu güzelliklerle mutlu olalım(mutlu olmak da yasaklanmadıysa?).

Kokusu insanı mest eden leylak...

Bizim güller kış ortasında güzel havalara aldanıp erken açtılar, şimdi 2. bahar yaşıyorlar :)

Ebegümeci çiçeği...

Biz küçükken gelincik derdik bu çiçeklere...

Bu küçücük çiçekleri kitap arasında kurutmayı çok seviyorum :)

Ortasında meyvesini vermeye başlamış bir limon çiçeği...