Za 300 lat od jutra

002: Szpieg

noreply@blogger.com (Kaolia) — Fri, 28 Jul 2017 13:11:00 +0000

Palce o twardej skórze gładziły kręcone włosy z czerwonawym połyskiem. Ich właściciel wytężał mózg, by stworzyć coś wielkiego – tatuaż, o jaki poprosiła go córka Generała. Anja, gdyż tak dziewczyna miała na imię, chciała malunkiem na ciele uczcić swoje wstąpienie w szeregi Armii Rebeliantów. Miała łatwiej niż inni, cóż. Nie każdy urodził się w odpowiedniej rodzinie i rozpoczynał swą przygodę z bronią z rangi majora.

– Chcę, by prezentował sobą siłę i rozwagę – oznajmiła, spoglądając z uśmiechem wyższości na Rexa – by idealnie do mnie pasował.

Salem nie okazywał irytacji, jaką wzbudziła w nim lekceważąca nuta w głosie tej szesnastolatki, choć krew mocniej uderzyła do głowy. Obozowi nie podobała się wysoka ranga jasnowłosej dziewczynki, jednak nikt nie chciał zadzierać z Generałem. Prawo jako takie nie istniało u Rebeliantów. Nazywali je „Zasadami”, które dobrze było przestrzegać w celach zachowawczych. To, że najwyższy rangą ustalał misje dla całego Obozu było naturalne: społeczeństwo nie może funkcjonować, gdy wszyscy są równi. Ktoś musi rządzić, by inni mogli być woli. Brodacz nie chciał, by po skardze córki Generał wysłał go na samobójczą misję.

Kawałek kredy, którym projektował tatuaż na ścianie swojego pokoju, zapiszczał. Rex skrzywił się, nienawidził tego dźwięku. Niestety – w związku z deficytem papieru sam doszedł do wniosku, iż wszelkie kartki, jakie miał w swym posiadaniu lepiej zostawić Wizji. On przyozdabiał i upamiętniał, ona dawała szansę na przeżycie.

Zrezygnowany tatuażysta zgniótł resztkę kredy w dłoniach. Nic nie symbolizowało jednocześnie siły i rozwagi. Znał wiele zwierząt: konie, lwy, wilki, sowy, węże, skorpiony... Jak połączyć dwie cechy, teoretycznie mogące współistnieć, a nie występujące razem u żadnej ze znanych mu osób? „Poza Anjali” skomentował w myślach kwaśno.

– Puk puk! - za plecami Salema rozległ się dźwięczny głosik. Nie udało mu się opanować drgnięcia. Celen jak zwykle weszła bezszelestnie, zaskakując go wydobyciem z siebie dźwięku.

– Leres, zabiję cię we śnie – zagroził, odwracając się w jej stronę.

– Przynoszę informację – dziewczyna nie przejęła się w ogóle groźbą mężczyzny, który przerastał ją o dobre czterdzieści centymetrów a na szerokość był co najmniej dwukrotnie taki jak ona. Uśmiechnęła się szeroko, dostrzegając coś przezabawnego w świetle odbijającym się od ogolonej na łyso czaszki rudobrodego. Po chwili jednak powróciła do przerwanego wątku, zachęcona pytającym uniesieniem ręki Rexa. – Jutro o dziewiętnastej wyruszamy do Podziemnych. Coś kombinują a my mamy ustalić dokładnie co.

– Co też ten Ramones wymyśla? – prychnął Salem, co blondynka skomentowała przewróceniem oczami.

– Ramones, Ramones... Nie wszystko wychodzi do Kaia. To polecenie Generała.

– Tylko ja jutro na dwudziestą mam wizytę jego córeczki. Mam wytatuować jej... – cmoknął, wracając do problemu, który przed chwilą roztrząsał. – Tatuaż.

– Szokujące! – słowom towarzyszył krótki śmiech. – No to major Anjali będzie musiała poczekać. Wiesz, nie da się otrzymać polecenia bardziej z góry. – Leres wzruszyła ramionami, po czym opuściła lekkim krokiem pracownię Rexa.

Brodacz nie mógł się powstrzymać od uśmiechu. Czasem w myślach zwracał się do Celen określeniem „Promyk”, choć nigdy nie wpadłby na to, aby tak powiedzieć do niej wprost. Lubił tego dzieciaka.

Z mieszaniną zawodu i ulgi uświadomił sobie pozytywy wyruszenia jutro na tereny Podziemnych: ma więcej czasu na wymyślenie tatuażu dla Anji. Wytarł dłonie z kredy o wilgotną, starą koszulę, po czym ruszył do magazynu z jedzeniem. Skoro jutro wyruszają w teren, nie należy iść spać głodnym. W końcu ten posiłek może być ostatnim.

Celen sprężyście przemierzała kolejne zakręty, kierując się do lokum Pagrona. Pezas był tak uprzejmy, że przygarnął do siebie Nogę. Hesserowi udało się w ostatnim tygodniu nadpalić swoje lokum, a że należał do sierot wojennych, jak Kai, nikt nie zatroszczył się o nowe mieszkanie czy choćby posłanie dla niego. Sam nie miał kiedy znaleźć sobie czegoś do spania, gdyż poza przynależnością do D3-062 zajmował się leczeniem rannych. Zajmowało mu to sporo czasu, ale pomimo sporej ilości rannych, leżakującej w prowizorycznym szpitalu, znajdował czas na eksperymenty ze znajdowanymi na misjach chemikaliami. Celen doskonale wiedziała, że źródłem pożaru było niewłaściwe połączenie odczynników, jednak nie dzieliła się swoją wiedzą z innymi. Każdy ma prawo do sekretów. Naturalnie sekretów, o których Leres wie.

Dziewczyna uchyliła drzwi, wsuwając głowę przez szparę.

– Proszę o zaprzestanie całowania, wchodzę! – zawołała, przekraczając próg lokum Pagrona. Nikt jej nie odpowiedział, co zaniepokoiło odrobinę Celen. Gdzie mogli się podziać o tej porze?

Delikatnie stawiała stopy na przykurzonej podłodze, poszukując wzrokiem niepokojących znaków – rozlanego napoju, śladów krwi... Jednak poza zwykłym bałaganem, który panował w tych pomieszczeniach zawsze, wszystko wyglądało normalnie. Niepokój ścisnął żołądek blondynki. Hesser. Gdzie jest Noga? Oddech przyspieszył jej w przypływie paniki. Odchyliła głowę w tył, z opuszczonymi powiekami oddychała głęboko. Musi powiedzieć o tym Kaiowi. Zniknęli, wyparowali...

Do jej uszu dobiegł dźwięk wypuszczonego nagle powietrza. Wielkie szare oczy otworzyły się w ułamku sekundy, rejestrując dziwaczną scenę. Pagron i Hesser z trudem hamowali wybuch śmiechu, uczepieni fragmentów zbrojenia wystających z sufitu. Niski wzrost Celen oraz wysoki strop uniemożliwiły jej zobaczenie ich od razu.

– Ktoś przechytrzył w końcu mini-szpiega – Hesser zeskoczył pierwszy, lądując odrobinę niezgrabnie na podłodze. Skrzywił się, widać źle obliczył wysokość, a siła uderzenia o podłogę wywołała mrowiący ból w nogach. W jego ślady poszedł Pagron, choć jego upadek był zdecydowanie bardziej kontrolowany. Pezas zasalutował Celen, puszczając do niej oczko, po czym opuścił pomieszczenie kierując się do toalety.

– Jak długo tam siedzieliście? – nie wytrzymała Leres, patrząc, jak Hesser stara się rozetrzeć nogi w celu uwolnienia ich z chwilowego odrętwienia.

– Odkąd zaczęło się ściemniać – odpowiedział. – Nudziło nam się, a Enzy podrzucił nam nowy wynalazek Wizji do przetestowania. Całkiem przydatna rzecz.

Dopiero teraz blondynka zauważyła, że w dłoni chłopaka o włosach ciemnoblond znajduje się przedmiot wielkości kubka, choć nie widziała, by był pusty w środku. Wystawał za do z niego dzyndzel, do złudzeni przypominający spust pistoletu. Szare oczy rozbłysły ciekawością, jendak Celen najpierw musiała uporać się z pierwszą rewelacją.

– Kilka godzin wisieliście pod sufitem? Żeby mnie zaskoczyć? – upewniła się.

– To przy okazji. Wiedzieliśmy, że przyjdziesz. Zawsze podglądasz nas wieczorami. A skoro Enzy'emu zależało na przetestowaniu wynalazku jeszcze dzisiaj, upiekliśmy dwie pieczenie na jednym ogniu. – Zaprzestał masowania nóg, wyprostował się i oparł wolną dłoń o biodro. – Dziś przyszłaś wyjątkowo głośno jak na siebie. O co chodzi?

Leres zarumieniła się lekko, przez co piegi na twarzy stały się nieco mniej widoczne. Sądziła, że jest niewykrywalna, a Hesser cały czas wiedział... Postanowiła przejść do rzeczy, by jak najszybciej zmyć się, ukryć zażenowanie.

– Jutro, Podziemi, dziewiętnasta – wymieniając kolejne informacje, uderzała pięścią w dłoń. Uniosła palec w górę, dodając – rozkaz z samej góry. Nie ma marudzenia.

Celen odwróciła się, kierując ku wyjściu. Zostało poinformować Gres i wrócić na spoczynek. Jej nocny obchód się kończył.

– Leres? – Noga wydał z siebie coś pomiędzy krzykiem a pytaniem.

– Hę? – Leres zatrzymała się, przybrała zblazowaną minę, jakby rozmowa ją znudziła.

Chłopak ważył chwilę w dłoni gadżet, po czym jednym susem znalazł się przy dziewczynie, wpadając na nią. Nim zdążyli się przewrócić, na co Celen była przygotowana, stało się coś dziwnego. Hesser ją uniósł, szybko i wysoko, aż do samego sufitu. Chciała się mu wyrwać, jednak nogi nie miały podparcia. Jedynym, co powstrzymywało ciało dziewczyny przed upadkiem było ramię niebieskookiego.

– Wizja miała dobry pomysł. Możemy latać – zaśmiał się Noga.

– Tylko do konstrukcji metalowych – rzucił Pezas z dołu. Wrócił z toalety. – Musimy jeszcze dopracować lądowanie.

– Łap blondynę – po tych słowach Hesser wypuścił dziewczynę, którą nieubłaganie grawitacja od razu pociągnęła w dół.

Wpadła wprost w uścisk Pagrona, który bezzwłocznie odstawił ją na podłogę. Chwilę po tym z cichym jękiem wylądował za nią Noga.

– Oj, tak. Lądowanie trzeba dopracować – niebieskooki przyznał rację czarnowłosemu koledze.

Pezas pokręcił głową z politowaniem, a na jego cynamonowej skórze, tuż przy niemal czarnych oczach pojawiły się zmarszczki rozbawienia.

Zmieszanie opuściło Celen, gdy tylko pożegnała Hessera i Pagrona. Na korytarzu uniosła wyżej brodę i z właściwą sobie gracją, możliwą tylko u istot, które niemal nic nie ważą, skierowała się ku mieszkaniu Gres. Podejrzewała, że Lana będzie już spała: wiele pomysłów wpadało ciemnowłosej do głowy właśnie podczas spoczynku. Pozostało tylko mieć nadzieję, że nie przerwie się jakiejś wizji wspaniałego wynalazku, gdy przyjdzie do budzenia Gres.

Leres, stojąc przed drzwiami, zastanawiała się krótką chwilę, czy aby nie należy zapukać. W końcu Lana mieszkała z rodziną, a nie wypadałoby ich budzić... Blondynka po cichu otworzyła drzwi, kierując się bezpośrednio do pomieszczenia Gres. Wsunęła się jak najciszej przez folię szeptem zawołała dziewczynę. Odpowiedziała jej cisza, co więcej – Celen wcale nie słyszała jej oddechu. Wizji tu nie było.

Kolejnym punktem, który należało sprawdzić, nim uznało się Lanę za zagubioną, była pracownia Enzy'ego. Z jakiegoś tajemniczego powodu Gres uwielbiała kalekę, czego blondynka nie mogła pojąć. Owszem, sama korzystała z jego sprawnych palców, gdy przychodziło do naprawienia broni, jednak był dla niej podmiotem wykonawczym, niewartym większej uwagi.

Rzeczywiście, Leres miała rację: z pracowni sączyło się migotliwe światełko, niewątpliwie palący się ogień. Rebelianci mieli możliwość korzystania z prądu – w piwnicy znajdował się agregat, a paliwo z okolicznych, opuszczonych stacji benzynowych nadal się nie skończyło. Lorenzo wolał spalać stare ubrania, nasączone odrobiną paliwa, nazywając swe zabiegi oszczędnością.

Głosu Lany, lekko zachrypniętego, jakby zawsze miała początki chrypki nie dało się nie rozpoznać. Opowiadała Enzy'emu o przebiegu misji, o wiele bardziej barwnie, niż robił to Ramones, gdy składał raport u Generała. Celen słyszała już to, co chciała, zatem wmaszerowała do pracowni nie siląc się na bycie niesłyszalną.

– Gres, czas spać – oznajmiła do progu.

– Nie będziesz mnie wysyłać do łóżka, szczeniaku – odgryzła się Lana, prostując na siedzeniu. Była starsza od Leres o ponad rok, a poza tym wyższa, nie życzyła sobie, by ta filigranowa osóbka nią rządziła. Gres ogólnie nie tolerowała poleceń.

– Nie ja, tylko rozsądek. Jutro o dziewiętnastej mamy wyruszyć na zwiad, całe D3-062 – wyjaśniła, próbując ukryć irytację wywołaną zarówno zachowaniem, jak i samą osobą brunetki. Oj, nie lubiły się.

– Możesz przekazać Ramonesowi, że nie wybieram się na tereny Podziemnych nocą. Domyślam się, że tam mamy się udać. – Skrzyżowała ręce na piersi, by podkreślić swą nieustępliwość.

– Mogę mu przekazać. – Leres wzruszyła ramionami. – Tylko Generał może to różnie przyjąć...

Mina Gres zmieniła się w sekundzie. Rozkaz z góry.

– Dobranoc, Enzy – rzuciła do chłopaka, po czym sztywno wyszła z pracowni.

– Punkt dla ciebie, Leres. – Enzy uśmiechnął się lekko do blondynki.

– A ty tam reperuj – odparła, również opuszczając pomieszczenie.

Księżyc w swej wędrówce osiągnął punkt na niebie, który Celen uznawała za odpowiedni, do pójścia spać. O tej porze nie działo się już nic... Było za późno na nocnych marków a za wcześnie na ranne ptaszki. Jaki świetny szpieg, jak to miała w zwyczaju sama się określać, musiała wiedzieć takie rzeczy.

Wemknęła się do lokum swej rodziny, starając się nie zbudzić nikogo. Było to trudnym zadaniem: swój dobry słuch zawdzięczała genom odziedziczonym po ojcu. Z wiekiem, naturalnie, zmysł ten uległ przytępieniu u mężczyzny, jednak nadal odczuwała niepewność, wprowadzając swe zdolności bezgłośnego poruszania na najwyższy poziom. Zasadniczo, nie robiła nic złego – ojciec nigdy nie potępiał jej za późne powroty. U Rebeliantów nie istniało przecież Prawo, zatem Leres mogła chodzić gdzie i kiedy chciała, nie musząc o tym informować kogokolwiek. Teoretycznie. Brak ustalonych, spisanych zasad wykazywał tendencję do bycia gorszym niż jasny statut: za nieodpowiednie zachowania, czyli takie, jakie ogół uznawał za niemoralne czy szkodliwe, Generał wyznaczał kary. Według Celen sama idea karania za bezprawie w kraju bez Prawa to idiotyzm. Nie mogła tego powiedzieć głośno. Zastałaby wygnana do jednego ze Szczęśliwej Dwunastki miast, jako entuzjastka starych, odrzuconych buntowniczo reguł.

Blondynka ułożyła się na słomianym materacu, wywołując tym uniesienie drobinek kurzu w powietrze. Kilka z nich wpadło do układu oddechowego dziewczyny, wywołując przymus kaszlu. Z trudem zdławiła odruch zagryzając wargi i wstrzymując powietrze najdłużej, jak umiała.

Nim sen objął ją mgiełką zapomnienia, na usta dziewczyny wpłynął uśmiech tryumfu. Dobrym szpiegiem jest się wtedy, gdy zwierzchnik nie wie, na co cię stać. Kai wiedział, że porusza się bezgłośnie, zaś nie spodziewał się, iż sama potrafi zachować się wystarczająco cicho, by nawet on jej nie zauważył. Do problemów Celen należało jedynie opanowanie chęci rozmowy, nawet w stresujących, czy wymagających milczenia sytuacjach. Ale tym Leres zajmie się już w przyszłości.

Rex przebudził się. Przetarł kędzierzawą brodę ręką, by uciążliwe uczucie swędzenie odeszło w zapomnienie. Ziewnął, wydając z siebie pomruk. Sennym spojrzeniem obrzucił swoją „jaskinię”, myśląc o tym, iż przyjemnie byłoby mieć zegar w pokoju. Poprosi Enzy'ego o zbudowanie takiego. Myśl okazała się wystarczająco motywująca, by zrzucił z siebie pled, chroniący od zimna podczas snu. Kiedy tylko stopy dotknęły zapiaszczonej ziemi powróciła do niego myśl o tatuażu dla Anji. Nadal nic nie wymyślił. Zyskanie dnia na przemyślenie wzoru niewiele dało, biorąc pod uwagę, iż po posiłku od razu zasnął, a poranek (o ile faktycznie było tak wcześnie, jak Salem się spodziewał) powinien poświęcić na przygotowania do misji.

Tatuażysta poszukał wzrokiem swoich butów, a gdy je odnalazł, wsunął w nie nogi. Przetarł dłońmi oczy, rozmasował twarz, następnie ruszył do Enzy'ego, by poprosić go o zegar.

– Enzy! – Rex otworzył drzwi, grzmiąc swym głosem z wystarczającym natężeniem, by po pomieszczeniu rozległ się pogłos.

– Tu jestem, wielkoludzie – powiedział, krzywiąc się kaleka. Wyszedł zza otwartych przez Salema drzwi. – Na prawdę, nie musisz krzyczeć. Mam zepsutą nogę, nie uszy.

Gdy brodacz wszedł do pomieszczenia, Lorenzo zamknął za nim drzwi, następnie zwrócił się do niego:

– Czym mogę służyć? – Doskonale wiedział, że tatuażysta nie przychodzi nigdy do nikogo bez powodu. Musiał czegoś chcieć.

– Potrzebuję zegarka. – spojrzenie oczu o piwnych tęczówkach wbiło się w Strawa.

– Weź mój. – Enzy sięgnął po mały, nakręcany budzik. – Wizja przyniosła po jednej z misji kilkanaście takich, wyciągnę dla siebie drugi. – Lorenzo badawczo patrzył na gościa. – Nie przyszedłeś tu tylko z powodu zegarka, prawda?

Rex zmarszczył brwi, na jego czole pojawiły się bruzdy.

– Masz rację. Córka generała postanowiła zrobić sobie tatuaż.

– I skończyły się igły, tusze? Mam coś zmieszać? – dopytywał ciemnowłosy.

– Nic z tych rzeczy – brodacz zaprzeczył gwałtownie – chodzi o to, że nie umiem go zaprojektować... Wiesz, ma być „siłą i rozwagą”...

Niebieskie oczy Enzy'ego rozbłysły rozbawieniem.

– I serio przychodzisz z tym do mnie? – Zaśmiał się krótko. – A od czego mamy Wizję? – uniósł brew, bacznie obserwując wyraz twarzy Salema. Mina pozostała jednak niewzruszona. – O co chodzi, Rex? Masz z Laną na pieńku, czy coś?

– Nie twoja sprawa, Straw. – Tatuażysta chwycił za budzik. Przedmiot wyglądał na bardzo mały w jego wielkich dłoniach. – Dzięki za czas – rzucił jeszcze, nim wyszedł z pomieszczenia.

Enzy nie wrócił do razu do poprawiania nowego wynalazku Gres. Sprawdzał właśnie, z czego składa się tworzywo – czy też metal – o nazwie mumetal. Wizja znalazła to na jednej z wypraw i starali się znaleźć dla niego odpowiednie zastosowanie. Okazał się całkiem niezłym izolatorem pola magnetycznego, dzięki czemu silne magnesy sprawdzane przez Pagrona i Hessera mogły w ogóle zaistnieć. Jeśli gadżet się sprawdzi, znacznie ułatwi to ucieczkę oraz ataki z góry.

Teraz Lorenzo nie wrócił od razu do testów, a analizował sytuację sprzed chwili. Rex zawsze świetnie dogadywał się z Laną, Enzy sądził nawet, że zbyt dobrze. Wyglądali jak stare małżeństwo. Jeśli Wizja nie była u niego, znaczyło to, iż gania gdzieś z Salemem. Teraz brodacz nie mógł zapytać jej o pomysł na tatuaż?

Choć było to dziwne zachowanie, Straw uśmiechnął się lekko. Teraz stał się najbliższym przyjacielem Gres.

– Kai, do cholery! – Lana próbowała obudzić chłopaka, potrząsając nim. Oficer mruknął coś niezrozumiałego, starając się odgonić dziewczynę ręką, jakby była natrętną muchą. – Kai, to ważne, weź się obudź! – Zwinęła dłoń w pięść, uderzając śpiącego w ramię.

Ramones otworzył oczy, następnie zaczął nimi mrugać.

– Co jest? – zapytał, gdy źrenice dostroiły swą ostrość, umożliwiając mu rozpoznanie natręta.

– Nie co jest, ale masz coś do zobaczenia i podjęcia decyzji, czy się przyda. Enzy do wieczora obiecał zakończyć testy i pierwsze dwa zestawy moglibyśmy zabrać na misję... Jak mniemam wracamy do miejsca, w którym straciliśmy Corteza...

Chłopak usiadł na leżance, ziewając.

– Czy to nie może poczekać do południa? Mamy przed sobą ciężką noc, Gres. Ty też powinnaś się wyspać. – Minęła chwila, nim zorientował się, o czym właściwie Lana do niego mówiła. – Zaraz, masz nowy wynalazek? – Z oblicza zniknął chmurny wyraz. – Kiedy na niego wpadłaś?

– Długi by gadać, i tak nie zrozumiesz. – Ciemnowłosa machnęła lekceważąco ręką. – Poza tym jest już popołudnie, więc pora zebrać tyłek i zacząć przygotowania. Ogarnij się Ramones, czekam na ciebie u Enzy'ego. Chcę cię tam widzieć za piętnaście minut, najpóźniej.

Nim Kai zdążył oburzyć się rozkazującym tonem Gres, jej już nie było. Jedynie poruszająca się zasłona z grubej folii dawała znak, iż dziewczyna faktycznie odwiedziła jego sypialnię.

Ramones opadł na plecy, ukrył twarz w dłoniach i jęknął. Sen był o wiele łatwiejszy niż życie po przebudzeniu. I jeszcze musiała mu przypomnieć o Cortezie... Mimo wszystko, skoro było już popołudnie... Po omacku sięgnął po jeden ze „zdobycznych” nakręcanych budzików, by sprawdzić, jaka w istocie jest godzina. Niestety – przed snem zapomniał o kilkukrotnym przekręceniu pokrętła. Wskazówki stały nieruchomo informując, że zbliża się szósta.

Ramones zerwał się z łóżka. Obowiązek go poganiał. Wynalazków Gres nie należało odkładać do przemyślenia na później. Narzucił na siebie spłowiałą, flanelową koszulę w kratę, wciągnął potargane jeansy i wsunął stopy w rozsznurowane glany. Nie zawracał sobie głowy takimi detalami jak zapięcie guzików.

Ruszył korytarzem ku pracowni Enzy'ego, w której, jak określał to Rex „działy się cudeńka”. Właśnie, gdy przypomniał sobie o tym kreśleniu, zza zakrętu wyszedł nikt inny, jak Salem.

– Co jest, bracie? – zapytał Kai. Od razu zauważył, że brodacza coś gnębi. Być może dzięki temu, że rudobrody nie zdążył przybrać jeszcze na twarz maski bez wyrazu.

W odpowiedzi tatuażysta pokręcił nieznacznie głową, wymijając Ramonesa. Oficer zrozumiał, iż w tej chwili niczego nowego nie dowie się Salema.

– Niemożliwe, idziesz nawet przed czasem. – Usłyszał za plecami głos Lany. Dziwne, że jeszcze nie było jej u Strawa.

– Tak się składa, że sam ustalam kiedy i gdzie będę – odgryzł się, mrużąc oczy.

– No tak, panie oficerze! –uśmiechnęła się krzywo Wizja, biorąc duży kęs jabłka, które trzymała dotąd w dłoni. Rozpoczęła proces przeżuwania, mlaszcząc, jakby jadła coś naprawdę pysznego, a nie stary owoc o przyschniętej, zmarszczonej skórce. Wyminęła go, wpadając jako pierwsza do pracowni.

Enzy przykręcał właśnie uchwyt do urządzenia bez nazwy, które wczorajszego wieczora do przetestowania mieli Pagron i Hesser.

– Noga twierdzi, że będzie przydatne – powiedział bez wstępów Enzy. Dopiero po chwili zauważył, że w pomieszczeniu znajduje się również Kai. – Oficerze. – Zasalutował, co zaowocowało ironicznym grymasem na twarzy Ramonesa. O ile Gres nie miała za grosz szacunku do wyższego rangą towarzysza, to Straw nadrabiał za nią dwakroć.

– Spocznij, Enzy – ton był surowy, bez modulacji głosu. – Co macie? – Podszedł do stołu, na którym leżały nieznane mu dotąd przyrządy. – I dlaczego dopiero teraz dowiaduję się o prototypach, skoro dwóch szeregowych już je testowało?

– Spałeś. – Lana uznała, że tak krótkie wyjaśnienie musi wystarczyć Ramonesowi. – Zobacz, jak działa. – uśmiechnęła się, wciskając jeden gadżet do ręki przywódcy.

– Co to jest i jak się tego używa? – zapytał, spoglądając podejrzliwie na Gres. Była z siebie ciut za bardzo zadowolona.

Enzy nabrał powietrza, chcąc udzielić wyjaśnień, jednak Lana weszła mu w słowo.

– Wyceluj tym... – Podeszła do Oficera, kładąc dłoń na jego przedramieniu i nakierowując w wybraną stronę, czyli ku oknu, a raczej znajdującemu się pod nim, od lat nie działającemu metalowemu kaloryferowi. – O, tutaj. I naciśnij spust – poleciła, przerywając kontakt fizyczny i odchodząc o krok od chłopaka.

Ciemnowłosemu nadal coś nie pasowało, Wizja była zbyt miła. Enzy zachowywał pokerową twarz, co było naturalne dla niego. Jeśli Lana mówiła, że coś ma być tak a nie inaczej, to Straw nigdy się jej nie sprzeciwiał. Cóż, widać dziewczyna miała więcej charyzmy niż Oficer. Poddał się, westchnął i nacisnął spust.

W tym momencie poczuł, jak niewidzialna siła ciągnie go ku oknu, w zdumiewająco szybkim tempie, jakby chłopak nic nie ważył. W sekundzie uderzył przyrządem w kaloryfer, dobijając łokciem do jego żeber. Zabolało, jednak wiedział, że niczego nie połamał. Puścił spust a niewidoczna siła pozwoliła przyrządowi odpaść od metalu.

Lana stała tam, gdzie wcześniej, niewzruszona, z iskrami rozbawienia w oczach. Enzy lekko zbladł, unikał kontaktu wzrokowego z Ramonesem, kiedy ten wstawał z podłogi, rozmasowując obolały łokieć.

– Gres – warknął. – Nie życzę sobie marnotrawienia czasu Enzy'ego oraz materiałów, których mamy za mało, by robić sobie ze mnie jakieś idiotyczne żarty! – mówiąc to, podszedł do Wizji, chwytając ją za przód koszulki. – Zrozumiano?

Lana spokojnie nakryła jego dłoń swoją, rozpoczynając rozluźnianie uchwytu.

– Jesteś takim kretynem, Kai. – stwierdziła, buntowniczo patrząc mu w oczy. – Dałam nam skrzydła, szybką ucieczkę, nową technologię. – palcami drugiej dłoni starała się uwolnić koszulkę z niewzruszonej pięści Ramonesa. – A ty myślisz, że chodzi o ciebie. Jak bardzo uważasz się za kogoś cudownego, Kai?

Oficer wwiercał gniewne spojrzenie w nieustępliwe oczy ciemnowłosej. Jego pierś podnosiła się i opadała z każdym oddechem. Wzburzenie spotęgowało częstotliwość wdechów i wydechów. Jakże ona go rozwścieczała!

Pchnął dziewczynę, zrzucając jej dłonie ze swojej pięści, puścił bluzkę. Nie może pozwalać Wizji na te jej gierki. Sytuacja robiła się groźna, a ona nadal nie pojmowała tego, że wzrost świadomości Podziemnych jest równy końcowi Rebeliantów.

Enzy wziął bliźniacze urządzenie i wycelował je w górę, ku wystającym na suficie fragmentom zbrojenia.

– Lana mówi prawdę, Oficerze. – powiedział. Wizja odwróciła się i doskoczyła do niego w porę. Powstrzymała go przed wciśnięciem spustu.

– Uszkodzisz się, nie masz jak wylądować. – Przypomniała Strawowi o jego kalectwie. Jakby sam nie był go świadomy. Wyrwała z jego dłoni przedmiot, również celując w sufit. – Patrz, Kai. Latam. – Palec wcisnął przycisk, a ona uniosła się ku górze.

– Nie wierzę, że tak to rozegrałaś! – śmiał się Hesser, kiedy Lana opowiedziała mu, w jaki sposób zapoznała Ramonesa z działaniem najnowszego wynalazku. – Musiał być wściekły!

– Był, owszem – Rozbawione spojrzenie Gres spotkało się z oczami Nogi. – Ostatecznie jednak przekonał się do przydatności... – Dziewczyna zastanawiała się chwilę nad nazwą. – Latawca.

– Nazwałaś to Latawiec? – zaśmiał się Hesser. Kąciku ust Pezasa, który towarzyszył im w drodze na zbiórkę, również lekko się uniosły.

– Chyba nazwa będzie dobra. Tak sądzę. – Ostatnie zdanie Lana wypowiedziała bardziej do siebie niż Hessera.

– Zatem w końcu ten cudowny sprzęt ma swoją nazwę? – Celen pojawiła się między nimi tak, jak to tylko ona potrafi: dosłownie znikąd.

– Miło, że przyprawiasz nas o zawał, Leres. – Noga wyciągnął dłoń i zmierzwił sięgające prawie do brody, blond kosmyki nowo przybyłej.

– Do usług. Rex zaraz będzie. Ktoś wie, co z Oficerem?

– Nie ściemniaj, że nie wiesz, jaki numer wycięła mu Wizja! – Hesser przewrócił oczami. Leres wie wszystko, zawsze.

– Wiem. – Celen nie widziała samego wydarzenia, jednak podsłuchała rozmowę mającą miejsce przed chwilą. – Ładnie to tak, Gres? Oficera?

– Kai traktuje mnie z góry. Ciągle. – Zmarszczyła nos niezadowolona. – Muszę czasem się odgryźć, by zachować wewnętrzny spokój.

Noga roześmiał się głośno, nie mogąc się powstrzymać.

– Co cię tak rozbawiło? – Celen przechyliła głowę.

– Tak sobie pomyślałem, że ta gierka Gres i Ramonesa może być kopalnią inspiracji przy wynalazkach! – szturchnął Lanę. – Mam rację?

– Niestety nie, Noga. – Wizja wytknęła koniec języka, by Hesser mógł sobie go obejrzeć. – Nikt ani nic nie inspiruje mnie tak bardzo, jak twoja gracja. – Zamrugała, uśmiechając się słodko.

– Widzę Oficera – poinformowała Leres, wciskając się między Lanę a Nogę. – Słyszycie, rozmawia z Rexem. Pagron, wymyśliłeś plan działania? – zwróciła się do milczącego dotąd chłopaka. Nie kupiła od niego słowa. Wzruszył jedynie ramionami.

– Musi zobaczyć teren by wiedzieć, co i jak. – Blondyn szybko usprawiedliwił swego współlokatora.

– Oj, dajmy się wykazać Kaiowi. Przecież on zawsze ma takie wspaniałe strategie! – Lana skrzywiła się, gdy zatrzymali się przy Ramonesie i Rexie, a Oficer nawiązał z nią kontakt wzrokowy.

– Skoro tak go nie lubisz, poproś o przeniesienie. – Zasugerował Salem, nie zaszczycając Gres jako jedynej przywitaniem.

Zainteresowało to Celen. Co z duetem Gres-Rex, współpracującym na misjach?

– Mamy przed sobą dobre trzy godziny marszu. – Kai nie bawił się w utarczki. Musieli coś zrobić, jeśli zaraz się za to nie wezmą, zastanie ich świt. – Na miejscu wymyślimy co i jak, teraz najważniejsze tam dotrzeć. Wszyscy pełni energii i uzbrojeni?

Nie czekając na odpowiedź, Ramones wszedł w tunel, mający swe wyjście w okolicach Ziemi Skażonych, na które to właśnie się wybierali.

001: Szczury

noreply@blogger.com (Kaolia) — Fri, 21 Jul 2017 13:54:00 +0000

Obóz Rebeliantów, 31 rok Nowej Ery (2317 r. po Chrystusie)

Ciemnowłosa dziewczyna była cała ubrudzona – jej skóra, ozdobiona opalenizną, poczerniała w miejscach, gdzie gromadziła się większa ilość kurzu, ubranie również do czystych nie należało, co więcej, nadawało się najwyżej na zrobienie małych opatrunków. Z ziemi spod paznokci dałoby się wyskrobać pokaźną ilość ziemi.

Kopnęła nadrdzewiałą puszkę ciężkim butem, poowijanym dookoła sznurówką – tylko ona utrzymywała podeszwę na właściwym miejscu. Uderzony przedmiot potoczył się, kończąc swą drogę na ścianie, wydając głośny brzęk.

– Zaprzestań tego procederu – bąknął rozczochrany, równie zakurzony szatyn, o rozgwieżdżonych, zielonych oczach. Koszula, którą na sobie miał, nie spełniała swego okrywającego zadania. Jeden z rękawów gdzieś przepadł, ukazując szczupłe, acz umięśnione ramię przyozdobione tatuażami domowej roboty. – Łeb mi pęka.

– Było tyle nie pić – dziewczyna wzruszyła chudymi, żylastymi ramionami, po czym kopnęła kolejną napotkaną puszkę, nadając jej odmienną trajektorię – tym razem potoczyła się znacznie dalej.

– Gres – chwycił ją za fragment bluzki, co zaowocowało wydobyciem z niej dźwięku rozdzieranego materiału. Brązowe oczy łypnęły na chłopaka; ich właścicielce wcale nie spodobało się zatrzymanie przez towarzysza.

Uwolniła się z jego uścisku i pchnęła go.

– Odwal się Kai.

Ruszyła w dalszą drogę, ostentacyjnie kopiąc kolejną puszkę. Kai może sobie być oficerem, jednak nie będzie traktować jej w ten sposób. Nie ma do tego prawa. Prawa w ogóle nie ma. Rebelianci je odrzucili.

Chciała być już w obozie i zmyć z siebie pył walki. Tego dnia, jeszcze wczesnym rankiem, postanowili z oficerem Ramonesem iść na rozeznanie w terenach Podziemnych Ludzi. Przestrzeń zajmowana przez rebeliantów dostarczała niewiele pożywienia – czegokolwiek w tej jałowej ziemi się nie zasadziło, umierało w ciągu miesiąca. Część buntowników napomykała już coraz częściej o powrocie do Nowego Babilonu, najbliższego ze Szczęśliwej Dwunastki miast. Szeregi Wolności – do których należała Lana Gres, nazywana często również Wizją, kurczyły się w zastraszającym tempie. Wiele jednostek zdezerterowało godząc się na rygorystyczne prawo dyktowe przez Stolicę, znaczne braki w ludziach powodowały też ataki Podziemnych, rozmiłowanych w ludzkim mięsie. Burze piaskowe napadające Obóz również nie czyniły go przyjaznym dla życia miejscem. Mimo tego Lana słyszała jedynie o tym, jak Miasta ograniczają wolność. Nienawidziła ich całym sercem, a przecież nigdy nie była w żadnym z nich. Urodziła się jako Rebeliantka.

Wśród plątaniny obskurnych korytarzy pojawiło się niewyraźne widmo światła. Zbliżali się do miejsca zwanego „Domem”, w praktyce będącym zaadoptowanym dla potrzeb mieszkańców budynkiem dworca kolejowego, do którego wejście prowadziło zarówno z powierzchni jak i z podziemi – to właśnie tę drogę preferowali młodzi ludzie wychodzący na zwiady. Widać ukrywanie się wchodzi w krew. Sieć płytkich tuneli prowadziła nie tylko na perony czy dworzec, ale i również do centrum handlowego, z którego na początku Rebelianci pobierali żywność oraz ubrania. Z czasem jednak źródło przydatnych przedmiotów uległo wyczerpaniu, czyniąc podstawowe produkty trudnymi do zdobycia. W pozostałych obozach, również lokalizowanych w dużych obiektach, sytuacja wyglądała dokładnie tak samo. W Miastach mieli ubrania. Nie musieli ryzykować życiem by je zdobywać.

Po wejściu do obozu zarówno Lana, jak i Kai rozeszli się w swoje strony, bez słowa pożegnania. Oczywistym było, że spotkają się rano, gdy wyjdą znowu w teren – tym razem jednak mają zdobyć żywność. I wyjść w większym składzie.

– Mamo! – zawołała Lana, popychając plastikowe drzwi, w których dawno temu miała znajdować się szyba, a teraz zastąpiona była dyktą przymocowaną byle jak gwoździami, ku uszczelnieniu konstrukcji.

– Nie krzycz tak, Lan. – Kobieta, wyglądająca na zdecydowanie więcej niż czterdzieści dwa lata, czyli swój wiek, wyszła z pomieszczenia, spełniającego rolę sypialni. Ściany, na wzór pomysłowej naprawy wejścia, również zbudowano z dykty; rolę drzwi pełniła tutaj gruba, czarna folia. – Nic ci nie jest? Mam coś załatać? – dopytała kobieta, obserwując córkę.

– Dziś tylko ubrania – powiedziała z uśmiechem dziewczyna. – Podziemi coś kombinują, Kai już składa raport– zmieniła temat, zdejmując z siebie buty, po czym przeszła do zdejmowania reszty ubrań – Grupują się w większe stada, co więcej – zrobiła pauzę, ściągając ku sobie brwi – sądzimy, że wymyślili jakiś inny rodzaj broni.

– Inny rodzaj broni? – Kobieta podniosła z ziemi strzępy koszuli, które Lana rzuciła na ziemię, zanim skierowała się do swojego wydzielonego pomieszczenia.

– Tak, właśnie inny rodzaj broni. – Wychyliła się zza folii z poszarzałymi ubraniami w rękach, powtarzając niepokojącą kwestię. – Trzeba jeszcze przeanalizować to wszystko, bo prawdopodobieństwo, jakoby Podziemi wykazali kreatywność wydaje się dość surrealistyczna! – z jej gardła wyrwał się przytłumiony, lekko histeryczny chichot.

Nim matka zdążyła odpowiedzieć, Gres zdążyła udać się do łaźni. Kobieta westchnęła, kręcąc głową. W wieku córki również była nieskończonym pokładem energii, nie mogącym usiedzieć nawet pięciu minut bezczynnie. Jako rodzicielka martwiła się o swą latorośl, jako Rebeliantka była z niej dumna: to właśnie Lanie zawdzięczali pomysłowe i niezwykle praktyczne wynalazki wojskowe. U dziewczynki szybko rozwinęła się kreatywność, którą przeniosła na nietypowe zastosowania dotąd niepotrzebnych przedmiotów z dawnego świata. Sama brunetka zaopatrzona była w wyjątkowo dziwną broń, jakiej nikt poza nią nie potrafił używać.

Lana opuściła łaźnię, drżąc. Jak zawsze po kąpieli w zimnej wodzie, na jej ciele widniała gęsia skórka. Tym razem spieszyła się, by podzielić się rewelacjami z Enzym – jedynym człowiekiem, któremu mogła zwierzać się z nurtujących ją problemów czy najświeższych idei. Gres miała pomysł, Straw go wykonywał. Zresztą to dzięki niemu zyskała przydomek „Wizja”.

Z bielizną i ręcznikiem pod pachą przemierzała schody oraz korytarze, prowadzące do pracowni Lorenza.

– Mam garść informacji – rzuciła, otwierając bez pukania drzwi. Enzy, siedzący w skupieniu przy plątaninie kabelków, drgnął.

– Przestań mnie straszyć! – Odwrócił się z gniewną miną. – Tyle razy powtarzałem... Robię broń, mogę narobić przez ciebie strat w materiałach.

– Taa... – Gres przewróciła oczami. – Materiały materiałami, a Podziemni zaczynają myśleć. Prawdopodobnie – dodała szybko – to jeszcze nic pewnego, na razie zauważyliśmy u nich broń, która nie jest kijem ani kawałkiem żelastwa.

Złość Lorenza opadła natychmiast.

– To nie może być prawda... – Zbladł, wstając od stołu i podchodząc do Lany chwycił ją za przegub dłoni. Dotyk był kojący dla zmarzniętej skóry. – Jesteś pewna?

– Tak. Strzelili w naszą stronę. – Powoli przytaknęła, obserwując dłoń na swej ręce.

– Może to była jedna z twoich wizji? – starał się za wszelką cenę zażegnać przerażającą perspektywę. Podziemni byli silniejsi fizycznie, wytrwalsi, a gdy zdobędą technologie Naziemnych... Wygrają. Nie będzie ratunku.

– Na pewno nie! – pokręciła energicznie głową. – Kai też tam był...

– Kai. – Uścisk na przegubie zniknął. Enzy wrócił do swojego stanowiska. Usiadł wskazując drugie, niezbyt stabilne krzesełko Lanie. Dziewczyna usiadła na nim, pozwalając mięśniom na rozluźnienie. – Oficer Ramones nigdy nie widzi rzeczy nierealnych.

– Na razie czekamy na decyzję, co robić dalej. Zaraz skoczę dowiedzieć się co i jak. Uznałam, że powinieneś wiedzieć wcześniej... I Pieskowi przyda się reperacja – głos stał się znacznie cichszym, gdyż Gres nie lubiła o nic prosić.

– Znowu zatarty mechanizm? – dopytywał chłopak, czekając, aż dziewczyna poda mu swoją broń. Wymyśliła ją jeszcze jako dziecko, kiedy znalazła automatyczną smycz, do której przypięty był szkielet psa. Podniosła uchwyt, oczyściła mechanizm z piasku, a potem bawiła się wysuwanym sznurkiem zakończonym karabinkiem, próbując w odpowiedni sposób wyrzucić go uchwytu. Chciała nauczyć się ściągać rzeczy z blatu, gdy nie miała siły wstać z łóżka, a coś było zbyt daleko. W końcu karabińczyk zaczął trafiać w odpowiednie miejsca za każdym razem. Wtedy Wizja wpadła na pomysł i wraz z Enzym przerobili mechanizm: sznurek został zastąpiony linką, na jej końcu zamocowali trójosiowe ostrze, a pozostałe materiały wymienili na solidniejsze, tworząc broń nadającą się do walki z dystansu, przy czym całkowicie niespodziewaną dla wroga. Lana w kolejnych latach doskonaliła swoją technikę, stając się mistrzynią w swoim fachu. Tylko czy można być w czymś najlepszym, jeśli jedynie jedna osoba para się tąż profesją?

Enzy uśmiechnął się krzywo, przyglądając się Pieskowi, gdyż tak Gres nazwała przerobioną smycz.

– Przyda się sporo smaru i naturalnie odrdzewienie. Mówiłem: unikaj wody!

– Unikaj wody – przedrzeźniała go, krzywiąc się. – Łatwo ci powiedzieć, ty nie wychodzisz walczyć. A kiedy przyjdzie uciekać, to gwarantuję ci, że bardziej zależy mi na zachowaniu życia niż sprawnym mechanizmie.

Lorenzo nie skomentował reakcji Gres. Owszem, nie opuszczał obozu, jednak podyktowane to było nie jego strachliwością czy tchórzostwem. Enzy miał jedną nogę krótszą od drugiej, wyglądała na skurczoną. Całkowicie uniemożliwiało mu to szybkie, sprawne poruszanie się, a tym samym walkę.

– Naprawię ci to cudeńko – sięgnął po broń, gdy tylko Lana położyła ją na blacie. – Daj mi godzinę.

– Dziękuję, Enzy! – uśmiechnęła się, a jej oczy rozbłysły. – Masz tu może jakąś kartkę? – zapytała, rozglądając się po pomieszczeniu. Chwyciła zastrugany nożem ołówek. – Mam wizję.

Kai skończył składanie raportu. Generał, mówiąc delikatnie, nie był zachwycony najświeższymi rewelacjami dostarczonymi przez oficera Ramonesa. Decyzja co do kolejnych wypadów na tereny Podziemnych miała zapaść tej nocy, w trybie natychmiastowym, a Kai został oddelegowany. Chłopak już wiedział, że nie ma sensu dziś kłaść się spać, choć po wypitym wczorajszego dnia bimbrze oraz godzinach na misji terenowej nie marzył o niczym innym niż położeniu się i oddaniu we władanie kojącemu snu. Zrezygnowałby nawet ze zmycia z siebie brudu, przekładając to na poranek, kiedy to głowa nie będzie go już tak bardzo bolała.

W przeciwieństwie do szczęściary Gres, Kai nie miał rodziców, którzy by o niego dbali. Jego ojciec, niegdyś prawa ręka generała – posiadający wiele zasług pułkownik Ramones, zginął w bitwie pod Nowym Babilonie. Z racji tego, że Kai był jego synem, po śmierci pułkownika dostał awans, co prawda niewielki, ale nie był już zwykłym szarym szeregowcem. Jako oficer był w grupie zwiadowczej najważniejszy i to już w wieku dwudziestu lat. Matki nie pamiętał. Została zjedzona przez Podziemnych, kiedy miał dwa lata.

Wsunąwszy się do swego lokum, zajął się zdejmowaniem resztek koszuli. O ubrania było coraz ciężej, żałował, że zgubił rękaw. Całkiem nieźle wychodziło mu zszywanie ze sobą materii i, choć nigdy do tego by się nie przyznał, lubił to robić. Podobno w Nowym Babilonie były osoby, zajmujące się wyłącznie tworzeniem coraz to nowych ubiorów...

Westchnął, przyglądając się zniszczonej materii. Tej koszuli nie uda się już zreperować. Cisnął ją w kąt pomieszczenia, ciesząc się, iż choć spodnie uda się oczyścić i znów założyć.

Kai w swoim lokum był inną osobą, nie mającą nic wspólnego z surowym, niekiedy aroganckim oficerem Ramonesem, twardą ręką rozdzielającym zadania na misjach. Tu opadała sztywna maska, twarz odzyskiwała młodzieńczy wygląd – w końcu był młodym człowiekiem, o czym nikt nie myślał, kiedy przydzielano mu zadania i wymagano szczegółowych raportów.

Dzisiejszy dzień był ciężki nie tylko ze względu na jego koszmarne samopoczucie. Zawiódł swoją drużynę i stracili jednego człowieka. U Rebeliantów nie mówiło się o jednostkach. Śmierć Corteza przeszła bez słowa. W końcu trzeba się z tym liczyć, gdy decyduje się na wejście na tereny Podziemnych. Może, gdyby Kai nie pił wczoraj alkoholu, który siostra Corteza, Maria, mu zaproponowała, myślałby szybciej i udałoby się ocalić chłopaka... Miał zaledwie szesnaście lat – gorzka myśl przemknęła Ramonesowi przez głowę, kiedy spisywał raport, wykreślając nazwisko Mariano Cortez ze stanu swojej drużyny.

Zdjął ciężkie buty, o ile jeszcze tak można było nazwać zdezelowane glany, które kiedyś na pewno doskonale radziły sobie z wycieczkami terenowymi, a teraz potrzebowały kilku gwoździ i młotka, by utrzymywać podeszwę na miejscu. Ramones przekonał sam siebie, że zreperuje je jak tylko znajdzie chwilę na tego typu czynności. Najpierw należało zmyć z siebie błoto, pył i krew, a potem wrócić do Generała i oczekiwać na kolejne wytyczne. Oficer, nauczony doświadczeniem, spodziewał się, iż i tej nocy nie będzie mu dane wyspać się. A kolejnego dnia nastąpią straty w ludziach jego jednostki.

Oczyszczając się z brudu przywoływał twarze podległych mu osób.

Salem Rex, najstarszy z nich wszystkich, starszy nawet od Kaia. Miał rudawą brodę, z której był niezwykle dumny, a Ramones znał go od zawsze. Kiedyś, jako dzieci, znaleźli zmurszałą książkę traktującą o wiedźmach z Salem. Każda przeczytana strona ulegała rozpadowi, jednak zapamiętali wystarczająco dużo, by później śmiać się, iż Rex jest czarownikiem. Ich przyjazne stosunki osłabły, kiedy po śmierci ojca Kai awansował. Mimo to nadal, gdzieś głęboko, oficer uznawał brodacza za niewiązanego krwią starszego brata.

Pezas Pagron, człowiek zagadka. Zwykle nie mówił nic, ale jak coś już powiedział, należało go słuchać. Miał genialne taktyczne pomysły, jego plany nigdy nie zawodziły. Nie tak, jak plany Kaia. Zaraz po awansie Ramones nie chciał słuchać niczyich sugestii, co zaowocowało koszmarnymi wydarzeniami: stracił ponad pół oddziału. Teraz gdy tylko Pagron miał coś do powiedzenia, to każde słowo podlegało rozważeniu, a potem zaakceptowaniu. Nie mieli lepszego taktyka niż Pezas. Czasami tylko Ramons zastanawiał się, o czym rudy chłopak myślał, kiedy milczał godzinami, przesuwając spojrzenie po otoczeniu.

Celen Leres, najruchliwsze stworzenie w całej drużynie. Miała krótko obcięte, ciemnoblond włosy, zadarty nosek, upstrzony piegami, mówiła szybko, nie zawsze wyraźnie. I zdecydowanie za dużo się śmiała. Nie potrafiła zachować ciszy nawet w obliczu zagrożenia, chichocząc z kryjówki. Naturalnie, takie sytuacje nie zdarzały się często – mimo wszystko w większości wypadów zachowywała się jak należy. Kai wolał nie zabierać jej na misje, gdyż tego typu ludzie są jak bomba bez zegara: nikt nie wie, kiedy wybuchnie.

Noga Hesser – tak właściwie to Luka, choć chyba nawet jego własny rodzice nie pamiętali o tym fakcie. Specyficzne przezwisko dostał dlatego, iż miał tendencję do wpadania stopą w każdy możliwy dołek. Rex niejednokrotnie żartował z niego, że jeśli na kilku hektarach płaskiego gruntu ktoś wykopie niewielką jamę, to śmiało może liczyć na to, że Noga go odnajdzie i empirycznie zbada głębokość. A Hesser wraz z innymi się z tego śmiał.

No i była jeszcze Gres... Dziewczyna, którą zwali Wizją. Owszem, wspaniale było mieć tak kreatywna twórczynię pod swoim dowództwem, ale... Lana to istota niezgodna. Starała się zawsze wykonać rozkaz na przekór niemu, chodziła własnymi ścieżkami, nie licząc się z wyższą rangą Ramonesa. Jakby w ogóle nie zauważała, że to Kai ma wydawać rozkazy. Nie działaby na nią groźby, a on nie chciał ich ziszczać. Gres należała do drużyny, posiadała ten sam kod co oni – należała do jednostki D3-062.

Opuścił łaźnię z przewiązanym na biodrach płótnem. Liczne tatuaże, nie ujęte w aktach z uwagi na swą liczebność, były teraz doskonale widoczne. W dniu, w którym podawano znaki szczególne Kai miał jedynie czarną strzałę na lewym bicepsie. Był to ironiczny komentarz do jego pierwszego spotkania z wrogiem. Razem z ojcem wyruszyli na tereny Podziemnych, by sprawdzić, czy aby czegoś nie kombinują. Misja przechodziła spokojnie aż do momentu, gdy nagle, spod ziemi, wystrzeliła ręka. Pochwyciła Kaia i ku jego przerażeniu zaczęła wciągać w dół. Wtedy ojciec napiął łuk, strzelając w bladą dłoń. Strzała zahaczyła o twarz Ramonesa, rozcinając ją od kącika ust aż do połowy policzka. Rana nie była głęboka, jednak skuteczność ostrza wystarczyła, by chłopiec do końca życia miał już nosić cienka, lśniącą w świetle bliznę na twarzy. Tego samego dnia Rex wytatuował mi strzałę na bicepsie. „Należy pamiętać” – powiedział brodacz, choć wtedy jego zarost przypominał raczej meszek. Od tej pory Kai zaczął upamiętniać co ważniejsze wydarzenia z życia, zapisując je na ciele; ramiona pokryte były tylko dla niego coś oznaczającymi symbolami, na klatce piersiowej odznaczały się nazwiska poległych, których śmierć oficer widział. By pamiętać. Dziś do listy dołączy Mariano Cortez. Wbił wzrok w swój najmisterniejszy tatuaż. Rzecz, którą upamiętniał, nie sposób było zapamiętać. Obrazek przedstawiał splecione ze sobą drobne liny, tworzące niemalże pajęczynę. Rex zawsze pytał Ramonesa, co tym razem dokumentują. Plątanina na nadgarstku nigdy, nikomu nie została wyjaśniona. Maleńki sekret, jaki Kai zabierze ze sobą do grobu – o ile będzie mu dane posiadać grób.

– Dokąd zmierzasz, Oficerze? – usłyszał za sobą wysoki, dziewczęcy głos.

– Ubrać się, Celen. – Odpowiedział, wzdychając. – Mam zaraz stawić się u Generała.

– A, słyszałam co nieco na ten temat – zaśmiała się. – Chodzą słuchy, że Podziemni wynaleźli broń.

Kai zagryzł policzek, patrząc uważnie na Leres. Dziewczyna, swoim zwyczajem, kołysała się z nogi na nogę. Jakby nie mogła pozostać w bezruchu.

– Chodzą słuchy? – dopytał, jakby nie usłyszał. Czyżby Gres miała zbyt długi język?

– Och, dobrze może podsłuchałam to czy owo. – Przewróciła oczami. – Słyszałam, jak mówiłeś o Cortezie. Szkoda chłopaka, lubiłam go. – Szare tęczówki dziewczyny skurczyły się, pozwalająć źrenicom na rozszerzenie. – Chyba za wcześnie poszedł na kameralny wypad.

– Nikt ni jest przygotowany na Podziemnych – niemalże wyszeptał Ramones.

– To ilu nas zostało? – Celen nie oczekiwała odpowiedzi, już sama wyliczała na palcach. – Noga, Rex, Pagron, Wizja, ty i ja. Dokładnie szóstka.

– Sześć to dobra liczba – rzucił Ramones, pozostawiając dziewczynę w tyle. Nie miał czasu na rozmowy. Są ważniejsze rzeczy niż wspominki. Starał się uciszyć myśl o tym, że ich oddział liczył dwadzieścia osób.

– Tak, już nie wspaniała siódemka – zawołała za nim Leres, bez śladu śmiechu. – Teraz szlachetna szóstka.

– Oficerze Ramones, ustaliliśmy, że właśnie twoja jednostka zajmie się sprawdzeniem, hm... – Generał szukał właściwego słowa. – ...technologii opracowanych przez Podziemnych.

Jednostka D3-062 słynęła z najlepszych szpiegów. Pomimo hałaśliwości Leres, nadal umieli najskuteczniej podglądać, a młody wiek wszystkich żołnierzy pozwalał im na szybkie ucieczki oraz lepszą regenerację. Mieli również mniej trwałych uszkodzeń ciała, bo nie stawali do otwartych bitw pod Nowym Babilonem. Po udanych misjach nazywali siebie samych Szczurami, bo nie byłoby miejsca, w które nie udałoby się im wcisnąć. A gdzie normalny człowiek by się nie wcisnął, tam mieściła się Celen. Drobna budowa ciała być może nie sprawdzała się w walce, jednak jak doskonale wpasowywała we wszelkie szczeliny!

– Przyjąłem. Jaki czas rozpoczęcia misji? – Kai ledwie już widział na oczy. Czuł się, jakby ktoś wcisnął mu w białka po garści piasku, potrzebował choć chwili snu.

– Wieczór, jutro, punktualnie dziewiętnasta macie wyruszyć w pełnym składzie. Oczekuję szczegółowego raportu już w południe dnia następnego. Odmaszerować.

Ramones pozwolił sobie na odetchnięcie z ulgą dopiero, gdy oddalił się od siedziby Generała. Zarówno on jak i Gres się zregenerują w tym czasie. Pozostało tylko poinformować wszystkich, by oszczędzali energię na wieczór. Czekała ich ciężka noc. Kai miał nadzieję, że nie ostatnia w ich życiu.

– Leres – rzucił w ciemny korytarz, a zza rogu wychyliła się blond głowa.

– Oficerze. – Po ustach dziewczyny błąkał się uśmiech.

– Nie będę powtarzał słów Generała, wiem, że podsłuchiwałaś.

Uśmiech się poszerzył się, a szare oczy rozbłysły.

– Przekażę wszystkim, nie martw się, Oficerze. – Podeszła do niego cicho, niczym kot. – Idź spać, Kai. – poklepała go po plecach. – Wyglądasz jak trup. Nie uprzedzajmy faktów! – roześmiała się perliście, ruszając biegiem przez korytarz.

Ramones wykrzywił usta w gorzkim uśmiechu. Tak, nie należy uprzedzać faktów.