Zagwozdka

Skinny Patrini i Őszibarack na Digitaliach.

2013-01-27T02:21:00.001+01:00

Kiedy kilka miesięcy temu pisałam recenzję ich drugiego studyjnego krążka, nie sądziłam, że za jakiś czas zespół zostanie rozwiązany. Szczególnie po tak cieple przyjętym przez publikę i media albumie ''Sex''. Cóż, artyści potrafią zaskoczyć. Szczeciński koncert Skinny Patrini to prawdopodobnie przedostatnie spotkanie formacji z publicznością. Piszę prawdopodobnie, ponieważ rzucona na koncercie przez Michała Skórkę wiadomość o zakończeniu działalności zespołu, była raczej oczkiem puszczonym w kierunku fanów, by nie popadali w czarną rozpacz, bo jak wiadomo różne są koleje losu. I wizje artystów.

Abstrahując od osobistych i zawodowych decyzji członków Skinny Patrinim, trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę na to jak genialne kooperują ze sobą na scenie. A ten kto widział ich kiedykolwiek na żywo wie o czym mówię. Niczym yin i yang, uzupełniając się wzajemnie i zwalczając jednocześnie, porywają publikę ciężkim elektronicznym brzmieniem wychodzącym spod rąk Michała i ostrym jak brzytwa wokalem Ani. W takich warunkach nie ma ani chwili wytchnienia. No może trochę przy genialnym ''Glory'' kończącym (poniekąd) album ''Sex''. Jednak nawet i w tym utworze jest coś niepokojąco psychodelicznego, co wywołuje gęsią skórkę. Naprawdę nie zazdroszczę tym, którzy już tego nie poczują. Bo stara jak świat jest prawda, że to co słyszymy na płycie, to nie to samo co na żywo. Nie ma w przypadku Skinny Patrini mowy o jakimkolwiek odchyleniu na tym polu. Są geniuszami muzyki electro w studiu, jeszcze większymi na koncertach. Kto nie miał okazji się o tym przekonać, niech biegnie galopem po bilet na ostatnie (...) show formacji, które odbędzie się 23 lutego w Warszawie.

Drugim gościem tego dnia Digitaliów był wrocławski zespół Őszibarack, który przyznam, iż był dla mnie niemałą niespodzianką. Może to i lekka kompromitacja, ale nieznana mi była bliżej twórczość tego bandu, choć z drugiej strony przyznam, iż oryginalna nazwa kapeli obiła mi się o uszy. Nie ma jednak lepszego sposobu na ''zakochanie się'' w czyjeś muzyce poprzez usłyszenie jej pierwszy raz na żywo. Co tu dużo mówić - brzoskwinia była smaczna (Őszibarack to po węgiersku brzoskwinia)! Jako, iż chłopcy trafili w moje muzyczne gusta (żywiołowa elektronika z nutą brytyjskiego trip-hopu) wzbudzenie mojego zainteresowania nie było zbyt wymagające. Może nie było ono tak entuzjastyczne jak pląsy wiernych fanów pod sceną, zapewniam - jest na czym ucho zawiesić. Nie mogę doczekać się bliższego spotkania ze studyjnymi utworami granymi na koncercie... Zobacz także

''Better Fish'' - Bloomers

2013-01-26T13:09:00.001+01:00

Artyści żyją dziś w ''złotych czasach''. Konta na portalach społecznościowych i kilka kliknięć myszką, niweluje znaną jeszcze kilkadziesiąt lat temu barierę między publicznością, a twórcą. Nawet w dobie starego poczciwego My Space`a nie mieliśmy możliwości poznawania takiej ilości nowej muzyki, jaką dał nam Facebook i Twitter. Dziś słucham młodych, którzy w swoim dorobku mają tyle kawałków, że w zasadzie trudno by było z nich zrobić nawet EP-kę.

Dlatego tym większym zaskoczeniem są dla mnie jeszcze kompletnie nie istniejące w przestrzeni muzycznej kapele, proponujące naprawdę przyzwoite dźwięki. Takim odkryciem była dla mnie formacja Bloomers i jej do bólu debiutancki (pierwszy z pierwszych w przestrzeni publicznej) utwór ''Better fish''. Ciepły, oparty na przyjemnie brzdąkającej gitarze akustycznej kawałek, nawet nieobeznanemu w folkowym światku słuchaczowi przywiedzie na myśl dokonania Seana Carey`a, Justina Vernona (nomem omen panów grających razem pod bardziej znanym szyldem czyli Bon Iver) czy działających niegdyś nad Wisłą, Indigo Tree. Odchodząc jednak od nie do końca sprawiedliwych porównań z większymi i bardziej doświadczonymi kolegami po fachu, warto przesłuchać ten kawałek choćby dlatego, by przekonać się na własnej skórze jaki żywot pędzą dziś debiutujący na wirtualnej scenie muzycznej artyści. Pewnie nie jest im łatwo, nie mają oni jednak tych samych obaw co młodzi twórcy próbujący swoich sił jeszcze kilkanaście lat temu. Są śmielsi, bardziej wyrafinowani (brzmi złowrogo, prawda?), osłuchani i niemalże idealnie umorusani tym całym światkiem muzyki alternatywnej. Młodzi artyści dorastają dziś szybciej. Inaczej.

Posłuchaj utworu ''Better Fish''

P.S. Szlifujcie swój angielski;)

Poczuj w sobie słowiańską krew. Recenzja Równonocy

2013-01-20T23:32:00.000+01:00

Już dawno żadna płyta nie sprawiła mi takiej zagwozdki. Nie dlatego, że wizja jej twórców jest dla mnie niezrozumiała czy trudna w odbiorze. Jednak w momencie zabierania się do napisania recenzji, miałam problem...z oderwaniem się od tego krążka. Dlatego też, przyszłych słuchaczy tej płyty ostrzegam–raz włączona głośno sprawi, że długo nie będziecie jej ściszać. I nie pomogą tu żadni wredni sąsiedzi narzekający na hałaśliwą muzykę.

„Równonoc'' to projekt, w którego sukces jeszcze parę lat temu bym nie uwierzyła. Widząc bowiem dość słaby system promocji albumów w Polsce oraz niechęć słuchaczy do tego, co związane z folklorem, byłabym skłonna twierdzić, że trudno Donatanowi będzie się wspiąć ze swoją ''Równonocą'' na szczyty listy OLIS. Nie da się ukryć, że sporą rolę w sukcesie tego krążka odegrała świetna promocja, jaką była lawina pojawiających się co chwile singli. Już pierwszy z nich czyli ''Niespokojna dusza''zapowiadał, że ten projekt będzie czymś innym niż to, co pokazywano nam dotychczas. Kolejne piosenki i klipy do nich stworzone tylko potwierdzały tę tezę. Nie byłam jednak jedyną osobą, która z niecierpliwością oczekiwała premiery ''Równonocy''. Świetny kontakt Donatana z mediami, a przede wszystkim z fanami, sprawił, że jego płyta nie mogła zostać przyjęta inaczej. Czy cała wrzawa wokół tego projektu ma jednak jakiekolwiek odzwierciedlenie w tym co dzieje się na płycie?

Powiem wprost–tak. Jak nigdy, mamy do czynienia z perfekcyjnie przygotowanym materiałem nie tylko od strony wizualnej i medialnej, ale także muzycznej. Donatan w przeciągu kilkunastu miesięcy stworzył masę mocnych, niezwykle bogatych brzmieniowo bitów, które postanowił powierzyć grupie starannie wyselekcjonowanych przez siebie raperów. To właśnie w tym momencie następuje ogromna polaryzacja opinii nie tylko wśród recenzentów, ale także słuchaczy. Czy są na tej płycie goście, którzy nie powinni się pojawić? Moim zdaniem nie. Sądzę tylko, że każdy z nich powinien tylko rzetelniej się do swojej pracy przygotować. Rapowanie bowiem o tajskich cipkach,czeskich bad boyach i wikipedii jest moim zdaniem pójściem po jak najmniejszej linii oporu. Świetne bity i równie genialne chórki zespołu Percival, aż proszą się o nieco bardziej błyskotliwszą nawijkę. O tym, że można było tego dokonać, przekonał mnie choćby Sokół (zdecydowanie jedna z najlepiej dobranych w tym projekcie postaci) oraz Trzeci Wymiar (moi kolejni faworyci). Utwory z ich udziałem to zdecydowanie najlepsze numery na tym albumie.

Nieprzekonanym do polskiego nawijania, Donatan proponuje dodatkowy krążek, na którym znajdziemy instrumentalne wersje utworów. Jakże zdziwiła mnie owa niespodzianka, w czasie przeglądania omen nomen niezwykle eleganckiego i estetycznego opakowania albumu! Kto by pomyślał, że będzie się traktować wersje instrumentalne kawałków z jeszcze większym zainteresowaniem aniżeli te z lirykami? Tak jest właśnie w przypadku ''Równonocy''.

To właśnie na tej płycie możemy w pełni poznać producencki kunszt Donatana, który wraz z formacją Percival stworzył najważniejszego aktora w tym przedstawieniu – podkłady muzyczne. Pełne folklorystycznych klimatów utwory, aż obfitują w smaczki, które odkrywa się z każdym kolejnym odsłuchem.

Resztę...pozostawiam słuchaczom. Na ''Równonocy'' znajdziemy sporo niespodzianek, które warto odkryć samemu. A ja nie mam zamiaru psuć nikomu zabawy w odkrywaniu słowiańskich inspiracji Donatana i jego gości.

Najpierw czarowali na koncertach, teraz czas na płytę. Recenzja debiutu Zebry.

2012-11-05T19:19:00.000+01:00

Doskonale pamiętam moje pierwsze zetknięcie się z twórczością Zebry. Było to w styczniu tego roku, kiedy w toruńskim klubie Od Nowa, gdzie pracowałam jako fotograf, odbyła się kolejna edycja Afryka Reggae Festiwal. Fantastyczny klimat, ludzie oraz przyznam nieskromnie – moje ujęcia. Wspominałabym ten moment przez następne kilka lat jako przyjemnie spędzony czas, okraszony szybko wpadającą do ucha muzą, jednak kiedy na scenie jednego z wieczorów festiwalu pojawiła się Zebra, świat na chwilę zawirował mi przed oczyma. Matko Boska i Wszyscy Święci! Co to jest?! Wiele zespołów na żywo słyszałam, ale dawno żaden z nich nie sprawił, że musiałam szukać na podłodze swojej szczęki, która spadła mi z powodu oniemienia. I pewnie nie tylko mnie.

Zebra bowiem z polską publiką robi co chce – muzyczny obłęd, zatracenie się słuchacza w elektronicznych i psychodelicznych wręcz brzmieniach nie należy do rzadkości na koncertach formacji. Audytorium nie pozostawało obojętne i domagało się płyty. Wydane na dniach ”Electronic Heart” to jednak nie tylko pierwsza długogrająca płyta lubianego przez festiwalową publikę zespołu. To przede wszystkim efekt żmudnej pracy i dochodzenia do celu dość nietypową jak na nasze realia drogą. Wieloletnie wypracowywanie sobie marki poprzez świetne koncerty? Gdzie tam. Lepiej zajrzeć na kilka castingów do programów typu talent show i w mig wypromować swoją twórczość (a przy okazji nieco mniej twórczych, ale żądnych popularności jurorów) i ogrzać się w świetle szybko gasnących reflektorów. A nuż się uda. Zebra postanowiła inaczej. Co zresztą czuć na płycie zaraz po jej włączeniu. Nie ma tu miejsca na zbędne przygrywki dla masowego widza. ”Electronic Heart” to sprawny i błyskotliwy eksperyment z muzyką dub i reggae, w które włożone zostały równie ogromne pokłady energii, jakie zaobserwować możemy na koncertach formacji.

Nawet mało wyróżniający się z tłumu głos Natalii Norko to w tym przypadku kamień milowy – to, co wokalistka (i po trochu także studyjne eksperymenty) robi ze swoimi strunami głosowymi przekracza nasze wyobrażenie o ”śpiewaniu”. Przyzwyczajeni do grzecznych i przewidywalnych fraz wyśpiewywanych przez promowane w radio piosenkarki, możemy doznać nie małego szoku. Ale to ”jedynie” kolejny smaczek czekający na tym albumie. Co wyda się jeszcze bardziej interesujące dla wiernych fanów Zebry – od początku intra do ostatnich dźwięków ”Ananke” nikt nie powinien mieć wątpliwości, że krążek obracający się w naszym odtwarzaczu to dzieło Zebry.

Lata koncertowego praktykowania zrobiły swoje – zespół posiada obecnie już tak niezwykle charakterystyczne brzmienie i maniery (w pozytywnym sensie znaczenia tego słowa), że nie sposób pomylić formacji z żadną inną kapelą. A co ciekawsze, bandowi udało się po części zachować na krążku tę magiczną i enigmatyczną aurę, jaką roztaczają nad słuchaczami na koncertach. Piszę po części, bo chyba nigdy nie odważę się powiedzieć, że muzyka z płyty zastąpi to, co dzieje się na żywo. I sądzę, że koncertowi maniacy szybko zrozumieją, co mam na myśli. Co do ”Electronic Heart” - nie mam już obaw o tę kapelę. Oni ze mną już w styczniu zrobili swoje. Pozostaje mi tylko z uśmiechem na twarzy przyglądać się poczynaniom zespołu i jej dalszemu rozwojowi. Będzie ciekawie, oj będzie…

Spełnij swoje SEXualne marzenia. Ze Skinny Patrini

2012-08-27T08:38:00.001+02:00

Z tą płytą jest jak z seksem – jak się w tym zasmakujesz, to nie możesz przestać.

Ja nie mogę. Od dobrych kilku tygodni próbuję zdjąć słuchawki bądź w najlepszym razie włączyć inną płytę. Bezskutecznie. A o tym, że totalnie stracę głowę dla nowego dzieła Skinny Patrini wiedziałam już kilka miesięcy temu, kiedy światło dzienne ujrzała piosenka zapowiadająca album „The Wind”. Już wtedy z czystą przyjemnością narażałam się na dziwne spojrzenia rodaków w tramwajach i sklepowych kolejkach kiwając się w swoich słuchawkach do piosenki z głośnością ustawioną tak, by dobrze odebrać utwór i przez przypadek odbiór ten cząstkowo przekazać także innym. Podniecona do granic możliwości w końcu doczekałam się premiery „Sexu”. I co? Totalny odlot. Muzyczna uczta. Poczucie spełnienia. A pozostając już przy tematyce seksualnej - po prostu ORGAZM!

„Sex” zasługuje bowiem na wszystkie, nawet najbardziej wazeliniarskie określenia, jakie kiedykolwiek powstały. Nie chodzi tu już tylko o pewien muzyczny poziom jaki Skinny Patrini wyznaczyło na płycie, ale łatki jakie dzięki tej płycie mogą sobie spokojnie odpruć z kubraczka. Z nieco sympatyzującego z electroclashem bandu przeistoczyli się w kompletnie nieprzewidywalną gatunkowo i palącą brzmieniem niczym chilli kapelę. Podobnie jak na wydanej trzy lata temu „Duty Free'' trójmiejski duet postawił na melodyjne i błyskawicznie wpadające w ucho dźwięki, które mimo często nie ludzkiej wręcz dynamiki, będzie mogła zaśpiewać niejedna publiczność. I porządnie się przy tym wyszaleć. Bo jakby nie spojrzeć to, co od razu rzuca się w uszy to potężna dawka emocji jakich trochę brakowało mi na poprzedniej płycie. W przypadku „Sexu'' ciarki na całym ciele towarzyszą mi w refrenach w „Life/Time'' czy „Something Special”, które swoją mocą dosłownie zwalają z nóg.

O dziwo podobną siłę rażenia mają ballady, a szczególnie kończące (z tym nie tak do końca, ale tą tajemnicę powinien odkryć słuchacz samemu) album „Glory”, które uważam za jeden z najmocniejszych punktów na tej płycie. Spokojniejsza nuta nie oznacza jednak chwili wytchnienia czy tańca-przytulańca na imprezie. Nie takie numery ze Skinny Patrini. Być może to właśnie te utwory mogą nas przyprawić o szybsze bicie serca. Tak jest w moim przypadku ze wspomnianym „Glory”, które od początku do końca hipnotyzuje, zniewala i niepokoi. Cechy te można jednak z powodzeniem przypisać każdej piosence na krążku. Okraszony w mocne i niemal mechaniczne electro klimat wraz z doskonale wybijającą się z tych dźwięków wokalizą Ani Patrini daje nam mieszankę wręcz doskonałą. A to, że taka muzyka nie wpisuje się w czyjąś estetykę i uważana jest za muzyczny kicz (z takim zdaniem kilka razy się spotkałam) to już inna kwestia, nad którą nie warto debatować. Produkcyjnie i brzmieniowo jest to album nie do zdarcia. Nadzwyczaj równy i bajecznie rozmaity jednocześnie, stawia trójmiejski duet na najwyższej półce z muzyką elektroniczną nie tylko w kraju (a może przede wszystkim w tym kraju) ale także i na świecie. Mogliśmy się chwalić że mamy naprawdę reprezentatywny na całym globie rock alternatywny, folk czy alternatywny pop. Teraz możemy pochwalić, że mamy nad Wisłą bardzo wyszukane i dobre electro.

Eklektyczny power od Echoe. Recenzja wrocławskiego debiutu

2012-06-30T08:37:00.003+02:00

Powiedzieć, że Echoe gra inaczej niż wszyscy byłoby lekkim niedopowiedzeniem. Ich debiut na rynku trzeba wziąć w ramkę i zintensyfikować, a ich płytę podsunąć ludziom siedzącym za mikrofonami rockowych stacji radiowych w Polsce. Nie dlatego, że Echoe to zespół, który pokazuje jak mają grać współczesne zespoły progresywne, ale dlatego by zademonstrować jak MOŻNA fajnie i ciekawie bawić się muzyką, nie zmykając się w schematycznych bunkrach.

Miałam niedawno to (nie)szczęście słuchać kilku bandów grających wręcz rewelacyjnie. Ale tylko pod względem technicznym. Niestety zachwytów nad pomysłem, innowacyjnością grania czy emocjami nie było. Echoe okazał się kompletnym zaprzeczeniem moich ostatnich doświadczeń. Wrocławska formacja to w zasadzie tak dziwna i eklektyczna mieszanka muzyczna, że pierwszy odsłuch wprawił mnie w lekkie osłupienie. Może nie na tyle by zapytać samej siebie ''co to w ogóle jest?", ale na pewno na tyle by wsłuchać się w ten album co najmniej kilkanaście razy. To co razu przykuło moją uwagę, a co jednocześnie jest też muzycznym skojarzeniem, do którego przyznanie się może skończyć się dla mnie stosem to Pink Floyd. Tak, właśnie z tym najwspanialszym moim zdaniem zespołem poniekąd kojarzą mi się niektóre rozwiązania muzyczne jakich ima się Echoe. Doskonałym tego przykładem jest ''Captive'', które z harmonijnego i zrównoważonego utworu zmienia kilka razy rytm, by w końcu przejść do świetnie poprowadzonej na gitarze kody. To co jednak dzieje się po 2 pierwszych minutach tego utworu jest już kunsztownym popisem pomysłowości i gry zespołu - psychodeliczny śmiech, wyrazista perkusja i coraz rzadsze już dziś zestawienie dobrej gry na gitarze z klawiszami w tle. Jednym słowem - majstersztyk. Podobnie, choć już nie tak zachwycająco, sprawa ma się z dość pompatycznym "Feast Divine", na którego trudno nie zwrócić uwagi.

Dobrze rzecz ma się także z mocno funkowymi utworami, takimi jak znany już słuchaczom "Indiana Jones" czy otwierającym album "Kornishawn". To co jednak zaabsorbowało moją uwagę już na samym początku i nie dało o sobie zapomnieć przy każdym przesłuchaniu krążka, to niezwykła elastyczność wokalisty, który doskonale wręcz dostraja się do tej muzycznej różnorodności. Silny głos Michała Szablowskiego fantastycznie odnajduje się w bardzo niskich jak i niezwykle wysokich tonacjach, nie bojąc się wokalnych eksperymentów przez co krążek zyskuje na kolorze.

Jedyne co mnie w zasadzie martwi, a może raczej zastanawia to publiczność. W jakich odbiorców celuje wrocławska formacja? Na pewno w tych mających raczej dość wysublimowane gusta. Ale czy te gusta są przygotowane na taką muzyczną mieszankę gatunkową? Cóż, mam nadzieję, że są, bo głupio byłoby przegapić tak intrygujący i osobliwy debiut na polskiej scenie.

Kultura czerpania czy wyczerpania?

2012-06-15T01:14:00.002+02:00

Czy słuchając muzyki współczesnych artystów macie czasem wrażenie, że gdzieś już to słyszeliście? Oczywiście, że tak i to zapewne dość często. Czy kultura jest dziś naprawdę na ideowym wyczerpaniu? Jest z nią aż tak źle, jak się nam wydaje?

Wielu zwolenników i popularyzatorów wyznaje poglądy Waltera Benjamina, które zawarł w jednym ze swoich najpopularniejszych szkiców - ''Dzieło sztuki w dobie reprodukcji technicznej". Jego teoria, mówiąca o tym, jakoby technologia wyniszczała piękno i ową tajemniczą ''aurę'' dzieł sztuki, wydaje się być łatwa do zaobserwowania w rzeczywistości. Masowe powielanie dzieł sztuki i ich często pozbawione świadomości konsumowanie, napawa odrazą nie tylko tego niemiecko-żydowskiego filozofa, ale także samych artystów, którzy widzą powolny rozkład kultury wyższej, na koszt tej niskiej. I choć sami ową kulturą masową i ''tanią'' rozrywką się brzydzą, nie mają żadnej władzy nad tym, by się od niej odciąć. W dobie tak szybko rozwijającej się komunikacji społecznej oraz internetu, nie sposób nie brać udziału w kształtowaniu kultury masowej. Co ważne — powstała ona z naszej chęci czynnego udziału w jej kształtowaniu. Dlaczego zatem pchamy się w tworzenie czegoś, do czego brak nam wiedzy i kompetencji? Sztuka, jak ukazują w ''Dialogu o sensowności uprawiania estetyki'' profesorowie Morawski i Kołakowski, przeznaczona powinna być ludziom nie tylko posiadającym usystematyzowaną wiedzę na jej temat, ale też tym, którzy posiadają warsztat wyniesiony ze szkół artystycznych. Jak mówi profesor Leszek Kołakowski, ''artysta, który nie potrafi przezwyciężyć szkoły, ujawnia tym samym, że jest artystą miernym, ale dla każdego artysty szkoła jest niezbędna, ponieważ wyrażanie siebie w sposób autentyczny może się dokonać tylko przez świadomie negatywne samookreślenie wobec zastanych sposobów wyrażania''.

"Namnożenie'' się odbiorców w kulturze jest niemalże proporcjonalne do wyrastania, niczym grzyby po deszczu, artystów we wszystkich dziedzinach sztuki. Media i ich rozwój sprawiają, że dotarcie do sztuki wszelkiej maści, ba, nawet stworzenie czegoś, co wcale nie musi być dziełem, i tak znajdzie głosy zachwytu. Nie tylko masy korzystają z dobrodziejstw mediów elektronicznych, bo któryż z poważnych artystów nie ma dziś swojej strony internetowej? Sieć może być zbawieniem i dla bardziej wyrafinowanego odbiorcy, służąc mu jako mapa po świecie kultury. Tej jednak trzeba po prostu szukać z nieco większym wysiłkiem niż rozrywki, którą spotkać możemy, otwierając pierwszą lepszą stronę. Ale tym właśnie wedle Benjamina, i nie tylko, jest kultura wyższa - czymś trudno dostępnym i przeznaczonym nie dla każdego. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić o szkodzie, jaką technologia poczyniła wobec kultury wyższej, tak jak nie można, moim zdaniem, sprowadzać jej jedynie do kwestii finansowej. Nie tylko pieniądz i dostępność stanowi czynnik jej wyższości, ale pewne nieuchwytne i trudne do zdefiniowana wartości estetyczne. Co z tego, kiedy możemy wybrać się do Luwru i oglądać najbardziej znany zbiór dzieł sztuki na świecie, kiedy nasza wiedza na temat estetyki i sztuki równa się zeru? Co prawda, mamy tu do czynienia z więzią i autentycznością, o której pisze w swoim szkicu Walter Benjamin, nie są to jednak czynniki zupełnie wystarczające do zrozumienia dzieła. Słynna ''Mona Lisa'' Leonarda da Vinci, którą możemy zobaczyć w Luwrze, stała się dziś popkulturowym obiektem czci, który wyłączył niejako jej walory artystyczne.

Te za to są coraz częściej i głośniej przez krytyków sztuki negowane. Oczywiście, niebywałe zasługi mają tutaj media oraz sztuka współczesna, która bezlitośnie drwi sobie z kanonów, bawiąc się nimi, wyrywając je z kontekstu i doprowadzając do absurdu. Użyte niegdyś przez Johna Bartha określenie ''literatura wyczerpania'' zdaje się pasować nie tylko i do samej literatury, a także i innych dziedzin sztuki. Zresztą hasło te szybko zrobiło zawrotną karierę w kręgach artystów wszelkiej maści, którzy terminem tym zaczęli niemalże bronić się przed krytyką mediów i publiczności, zarzucających im coraz częściej wtórność i artystyczną nudę. Najciekawszym i najbliższym memu sercu przykładem współczesnego zabawiania się kanonami i czerpaniem pełnymi garściami z przeszłości jest muzyka, która dziś nawet dla przeciętnego słuchacza, szczególnie tego starszego, może być idealnym przykładem kolokwialnego powiedzenia, że „tak naprawdę wszystko już było."

Zjawiskiem, które doskonale obrazuje te czasy jest choćby amerykańska piosenkarka o włoskich korzeniach — Lady Gaga. Ta nie bojąca się przyznać do swoich „inspiracji" artystka, jest swojego rodzaju śmietnikiem współczesnej popkultury, za który sama omen nomen się uważa. Od początku swojej kariery konsekwentnie przebiera w najróżniejszego rodzaju stylach i gustach, mieszając ze sobą dosłownie wszystko — od rocka po jazz i na gotyku kończąc. Oczywiście tą różnorodność muzyczną wsadza w popowe opakowanie, które łatwiej jest sprzedać typowemu słuchaczowi. Wszystko to przeistacza w parodię, zabawę i ironię. Niczego nie bierze na poważnie. Co ciekawe jej eksperymenty nie kończą się jedynie na muzyce, ale wręcz przeciwnie — to na niej się dopiero zaczynają.

Bo Gaga to także instytucja, która „produkuje" pomysły na modę, zachowanie czy wizerunek. Sprawnie wykreowany kicz, sprzedaje jako sztukę, bo jak sama twierdzi chce pełnić rolę „młota, który będzie wbijał ludziom do głowy, że pop to też sztuka". Ale to przecież uwodnili już przed nią Madonna czy Michael Jackson. Gaga ma jedynie zaszczyt kontynuować ich dzieło, przez co od początku kariery jest do Królowej i Króla Popu porównywana. Sama powoli rozsiada się owym tronie, który jeszcze kilka lat temu bezapelacyjnie zajmowała Madonna. Świat i media nie protestują, bo Lady Gaga dała muzyce rozrywkowej to, czego od wielu lat jej brakowało — świeżości, kontrowersji, szaleństwa. Gaga zapewnia nam to wszystko wręcz w nadmiarze. Nawet zatwardziali krytycy oddają nieraz honor jej pomysłom i połączeniom jakich ima się artystka. Choć wszystko co robi za każdym razem mocno ociera się o kicz, jest to kicz podany na pięknej tacy. To właśnie Lady Gaga (bądź też ludzie, którzy pomagają w kreowaniu jej wizerunku, bo nie oszukujmy się — na pewno ich posiada) , a nie inne artystki, są tematem prac naukowych czy nawet kursów uniwersyteckich jakie tworzone są miedzy innymi na uczelniach w USA

Czy jej sukces wynika z nudy jaka w popie panował od dobrych kilku lat czy też nie, jest to niewątpliwie postać godna uwagi głównie ze względu na błyskawiczny sukces jaki osiągnęła w zaledwie trzy lata, a na który Madonna czekała prawie 10 lat. Oczywiście czas w jakim obie panie tworzyły ma wielkie znaczenie. Gaga jest artystką You Tube, My Space czy innych portali społecznościowych, jakich jeszcze kilkanaście lat temu nie było. Media elektroniczne pozwoliły jej na szybkie wejście na szczyt, a teraz ich umiejętne wykorzystywania pozwala jej na nim pozostać. Jeżeli dziś swoje lata świetności przeżywałby Michael Jackson, to pewnie on pierwszy doszedłby do miliarda wyświetleń swoich teledysków w serwisie You Tube, niż Lady Gaga, której jakiś czas temu udało się dokonać tego czynu. Nie brak oczywiście pod adresem piosenkarki ostrych, a czasem wręcz miażdżących słów krytyki. Jak pisze krytyczka kultury Camila Paglia, Gaga to sztucznie wykreowana i przerysowana postać, której gwiazda tak jak szybko zapłonęła, tak równie szybko zgaśnie, ciągnąc za sobą na dno muzykę pop. Feministyczna dziennikarka dodaje też:

"Każda piosenka, teledysk i występ Gagi jest poddany teatralizacji, radykalnie przerysowany, by zdusić ludzką wyobraźnię. Gaga reprezentuje pop totalitarny — chce mieć władzę nad wszystkimi aspektami twórczości i pragnieniami odbiorców. Fantazja ludzi, ich nieprzewidywalne i zmieniające się potrzeby są dla niej groźne. Dlatego stara się je tłamsić, używając hiperformy.''

Innym razem oskarża Lady Gagę o zwyczajną kradzież pomysłów innych artystów:

„Wszystko, co do tej pory pokazała, było użyciem cudzych pomysłów, bezwzględnym recyklingiem, który jeszcze niedawno nazywano pospolitym złodziejstwem. Ale czasy się zmieniły, a wirtualnemu robotowi trudno zarzucać kradzież. (...) Przebojowe piosenki i towarzysząca im oprawa to wyniesiona na piedestał tandeta — camp poddany gloryfikacji, uświęcony akceptacją najmłodszych odbiorców, którzy nie mają dość wiedzy, by przejrzeć trik. Nowe dzieci popu nie znają historii. Świat zwala im na głowę tyle atrakcji, że nie mają czasu wyobrazić sobie niczego poza "tu i teraz"

Ostre słowa feministki nie są jedyną naganą jaką Lady Gaga otrzymała od krytyków. W podobnym tonie o piosenkarce wypowiadało się już wielu cenionych naukowców z nauk humanistycznych, dziennikarzy czy nawet innych artystów. Argumenty przeciw piosenkarce są coraz poważniejsze: promowanie seksizmu i stereotypów płciowych, degradacja wizerunku kobiety w kulturze czy nadmierne epatowanie seksualnością, która w konsekwencji prowadzi do zanikania granic wyznaczonych przez kulturę i tradycję. Nie ma się zatem co dziwić kiedy feministki obruszają się, widząc półnagą Gagę, która krzyczy do fanów ze sceny by poczuli się wolni i wyzwoleni. Podobnie było z Madonną; może i obie nie są pięknościami, jednak każda z nich sukces okupiła własnym ciałem i seksualnością, a nie na tym przecież wedle feministek ma polegać równouprawnienie. Gaga choć wolna i wyzwolona, sama uwięziona jest w wizerunku kobiety, która nie wyjdzie z domu bez butów poniżej 15 cm koturna czy makijażu. Zawsze może przekonywać i tak właśnie zresztą robi, że to jaką ją widzimy na scenie czy w teledyskach jest nie tylko jej scenicznym wizerunkiem, ale także nią samą. Nie kłóci się to jednak z argumentami, że artystka promuje się za pomocą seksualności tak nachalnie i ekspansywnie jakby nie miała już innych pomysłów na pokazanie siebie.

W Polsce zatwardziałą przeciwniczką twórczości i działalności Lady Gagi jest dziennikarka pisząca między innymi dla "Rzeczpospolitej'' - Paulina Wilk. Ta wprost nazywa ją wrogiem publicznym numer jeden, twierdząc, że Gaga to tylko marna kopia Madonny, która poza kontrowersyjnymi zachowania nie ma słuchaczowi nic do zaoferowania. Nieco błędne staje się to myślenie zważywszy na fakt, iż muzyka artystki bije dziś wszelkie rekordy popularności. Choć najnowsza płyta „Born This Way" nie zbiera aż tak pochlebnych recenzji jak jej poprzedniczki, krążkowi i tak udało się w przeciągu zaledwie tygodnia od dnia premiery sprzedać ponad 2 miliony egzemplarzy swojego albumu, a obecnie liczba ta oscyluje w granicach 5 milionów. Dziennikarze chętnie polemizują z ta liczbą, tłumacząc, że fani i tak kupią wszystko co sygnowane jest jej pseudonimem. Takim argumentem posługuje się polski dziennikarz Wojciech Przylipiak, w swojej recenzji płyty dla „Dziennika", pisząc:

"Lady Gaga niespecjalnie musi się przejmować tym, co nagra, bo jej fani i tak kupią wszystko, co nosi jej inicjały. Amerykanka nie funkcjonuje już w świecie jako wokalistka, tylko jako marka, jak chociażby Coca-Cola albo Madonna.''

Dalej porównuje samą Gage do Davida Hasselhoffa, twierdząc, że artystka skończy bardzo szybko w podobnym gronie, jak ta, której kicz już się znudził:

"David swoją dotychczasową karierą i wyglądem zapracował na niepoważne traktowanie. Gdyby nawet założył najdroższy garnitur i zaśpiewał dla ofiar trzęsienia ziemi w Japonii, nie pozbędzie się swojego drewnianego, plastikowego emploi. Podobny problem może mieć szybko GaGa. Okrywanie się mięsem i tańce w staniku mogą szybko spowodować, że nie będzie brana poważnie. Od tego krok do stania się pośmiewiskiem.''

Czy Madonna była wyśmiewana kiedy zakładała na siebie słynny spiczasty stanik albo roznegliżowana paradowała po scenie i nie tylko? Gwiazda takiego formatu zawsze miała swoich przeciwników, którzy z uporem maniaka chętnie zwalczają nieco bardziej drażniących ich artystów. Szczególnie rzecz ta się tyczy środowisk katolickich, które czują się obrażane przez wypowiedzi, teksty czy teledyski Gagi czy Madonny. Dziennikarze także nie pozostają im dłużni — czasem wręcz uporczywie brną w swojej niechęci do artystek, co na dłuższą metę staje się uciążliwe. Wspomniana Paulina Wilk, pisząc recenzję koncertu Prince’a na Opene'rze śmiało stwierdziła, że to najważniejsze od dwóch lat wydarzenie muzyczne od czasu występu Madonny, pomijając skrzętnie koncert Lady GaGi w naszym kraju z 2010 roku. Zważając na fakt jak wielkie zamieszanie spowodował występ Gagi w Polsce jest to rzecz wynikając chyba jedynie z antypatii jaką żywi żurnalistka do artystki. Co ciekawe ''Rzeczpospolita'' dla której pisze Wilk, jest gazetą, która niezwykle często o Lady Gadze pisze...

Bądź co bądź obie są mistrzyniami w nawiązywaniu do symboliki chrześcijańskiej i jej wyśmiewaniu albo parodiowaniu. Gaga do tego wykorzystuje ją nagminnie do walki z homofobią, krzycząc do zebranych na koncertach fanów, że "Jezus kocha wszystkich i gdyby żył to sam organizowałby parady równości''. Gaga posunęła się dalej niż Madonna i swoją seksualność i popularność wykorzystuje do walki o równouprawnienie. Woli jednak powalczyć z wrogiem już leżącym — chrześcijanie to łatwy cel, od lat stojący pod obstrzałem środowisk LGTB. Natomiast jej wypowiedzi o krajach islamskich gdzie przecież na homoseksualistach wykonuje się egzekucje, są niezwykle stonowane i rzadkie. Podobnie zresztą było z Madonną — często zabawiała się krzyżami, raz je paląc, raz sama się na nich krzyżując, zapewniając przy tym, że jest głęboko wierzącą katoliczką i kocha Boga. Lady Gaga wykorzystuje niemalże identyczne patenty Królowej Pop, czerpiąc garściami ze spadku jaki otrzymała od Madonny. Czy komukolwiek to przeszkadza? Nie, kiedy na scenie brak piosenkarek, o których można by długo dyskutować przy kawie czy piwie. Gaga nam tę rozrywkę właśnie zapewnia, mimo, że nawet niezbyt obeznany w historii muzyki słuchacz, dojrzy z jakich elementów jest stworzona artystka. Oczywiście zamyka się to w granicach kiedy nasze dyskusje dotyczą tylko i wyłącznie o muzyce rozrywkowej, bo przecież grzechem byłoby miłośnikowi muzyki zatrzymywać się na Lady Gadze...

Artykuł pierwotnie ukazał się na portalu Racjonalista.pl w 2011 roku.

Czarne Kasety powracają. Recenzja"Middle Class/Black City"

2012-06-11T10:37:00.003+02:00

Słuchanie The Black Tapes nie przystoi grzecznym dziewczynkom i przykładnym chłopcom. I nie jest to wcale hasło promujące twórczość warszawskiej ekipy. Slogan ten winien być przestrogą dla ludzi lubiących konwenanse, ciszę i muzyczny porządek. Kompilacja "Middle Class/Black City", która poza owym materiałem zawiera także starsze dokonania kapeli to gigantyczna dawka dobrego garażowego rocka rodem z Wielkiej Brytanii. No ale ile można pisać o tym, że chłopcy grają jak rasowi Brytyjczycy skoro od kilku lat zabawiają polską publikę i z powodzeniem podbijają listy przebojów stacji rockowych?

Może i Wyspiarze przodują obecnie w produkcji takich bandów, ale artyści z nad Wisły udowadniają, że wychodzi mi to równie dobrze jak i nie lepiej. Ciekawą kombinacją okazał się pomysł z zestawieniem materiału sprzed 5 lata oraz najświeższych dokonań Czarnych Kaset, które w rezultacie dają słuchaczowi wgląd na zmiany jakie przeszła kapela na przestrzeni tych kilku wiosen. Nie ma co ukrywać, iż jest to metamorfoza iście pozytywna.

Może samo słowo metamorfoza jest tu lekkim nadużyciem (słuchacz nieosłuchany w gitarowym rocku nie dostrzeże zapewne żadnej różnicy. Rock jak rock...) jednak trudno nie zauważyć delikatnego zwolnienia tempa, które zbliża band jeszcze bardziej do zachodnich standardów grania niż poprzednie wydawnictwa. Mimo tej subtelnej zmiany kierunku na "Middle Class" wciąż wyczuć można ''clashowe'' klimaty, które dla bandu są jedynie atutem, a może i asem w rękawie - nie zawsze każdemu przecież udaje się z takim wyczuciem zahaczyć o twórczość guru muzyki gitarowej jaką jest legendarny The Clash.

Cieszy mnie też niezmiernie fakt, że dobrze przyjmowana działalność The Black Tapes pokazuje, że rock w Polsce nie musi powielać schematów utartych przez starych wyjadaczy, których radiowa hegemonia nie ma końca. Nikt przecież nie powiedział, że dobra gitara musi iść w parze z polskim tekstem na dodatek nad wyraz poważnym i najlepiej w biało-czerwonych barwach. Pozbądźmy się stereotypów na temat pewnych gatunków i podgatunków muzycznych i ich pochodzenia narodowego. Muzyka to muzyka, tutaj nie ma czasu na takie ceregiele.

Enchanted Hunters debiutują. Recenzja płyty "Peoria"

2012-06-10T10:15:00.000+02:00

Ile tytoniu wypaliłam kontemplując i słuchając debiutanckiego wydawnictwa formacji Enchanted Hunters? Nie zadałam sobie trudu jakim byłoby policzenie ilości wypalonych fajek bowiem nie one są wyznacznikiem poziomu płyty "Peoria". Trudno przy tego rodzaju muzyce znaleźć jakiekolwiek rozsądne kryteria oceny, które jednocześnie nie zamykałyby młodych twórców w matematycznych cyferkach. Opisując ten album, wkroczę na ścieżkę wskazaną niegdyś przez Gombrowicza, który zachęcał krytyków by recenzowali raczej swoje uczucia i siebie samego, niż twórców i ich dzieła.

Od niechlubnego palenia zaczęłam, więc śmiało mogę zmierzać dalej przez gąszcz folkowych i dream-popowych dźwięków jakie zesłał nam wraz ze swoją pierwszą płytą trójmiejski band Enchanted Hunters. Już pierwszy odsłuch "Peorii" odurza, przywodzi na myśl wiele skojarzeń, oddala trochę od rzeczywistości. Słuchacz płynnie przechodzi od radosnej euforii jaka emanuje z "Ladybug" do melancholijnego zastanowienia w "Go on Don" i "Fountains", by następnie przejść do stanu...który niełatwo opisać słowami. Ni to smutek, ni radość, właściwie coś pośrodku. W takim niecodziennym stanie słuchacz pozostaje do samego końca i nim się obejrzy - "Peoria" dobiega kresu. Czas na odetchnięcie, chwilę zadumy w ciszy, zastanowienie się nad tym co usłyszeliśmy. Osłuchany miłośnik muzyki spróbuje zasięgnąć do swojej płytoteki i odpali krążki artystów, z którymi kojarzy się to, co przed chwilą usłyszał. The Raincoats? Hm, czemu nie. Rio en Medio? O tak, to jest to! Potem nadchodzi powrót do albumu i tak już bez końca.

Tak właśnie w wielkim skrócie wyglądała moja przygoda z płytą "Peoria". Napisanie recenzji nie jest oczywiście jej zakończeniem, a może nawet początkiem. Zawsze z wielką nadzieję wypatruję na horyzoncie artystów proponujących polskim słuchaczom folk, lo-fi i dream-pop. Są to gatunki nie tylko bliskie mi sercu, ale przede wszystkim wciąż czyste i wolne od skazy mainstreamu. A co najwspanialsze ową nieskazitelność czuć w muzyce i głosach młodych ludzi, którzy wychodzą do ludzi z tym co im w duszy gra.

Posłuchaj utworu "Ladybug"

Wystarczy być szczerym - wywiad z The Poise Rite

2012-06-07T18:53:00.001+02:00

Jakiś czas temu było mi dane rozmawiać z jednym z najbardziej obiecujących zespołów gitarowych w Polsce. Mowa o The Poise Rite oczywiście. Rzeszowsko-londyńska formacja niedawno wydała swoją kolejną płytę i rusza na podóbj Polski chcąc zmienić oblicze rodzimego rocka. Mam nadzieję, że im się uda.

Ja: Tak szczerze: gracie porządną muzykę, ale jakoś trudno usłyszeć was w dużych stacjach muzycznych. W czym tkwi problem? Bart Zaborowski,

The Poise Rite: W prowadzących, Dj-ach?Nie wiem tak naprawdę…szczerze mówiąc ciągle sami sobie zadajemy to pytanie. Nie ukrywam, że słuchając radia irytuje nas ta sytuacja, że mało jest dobrej, wartościowej muzyki, szczególnie tej gitarowej. Ogólnie to jest „beton” – kruszysz go albo dobrą muzyką albo...dobrą muzyką (śmiech!). Niektórzy pewnie już zapomnieli, że to „ich” święty obowiązek – kreować co dobre i nowe. Tych stojący po tej „jaśniejszej stronie mocy” jest już mało i obawiam się, że wkrótce znikną jak dinozaury… ;)

J: Mimo że jako band nie macie jeszcze statusu megagwiazdy to jednak z publicznością nie ma problemu. Widziałam, że ludzie reagują na was bardzo pozytywnie.

Skromnie mówiąc zawsze reagowali… ;) Koncerty to chyba nasza najmocniejsza strona. U nas po prostu musi się wszystko zgadzać. Nie ma innej drogi. Jak dodasz do tego kilka dowcipów i śmiesznych sytuacji opowiedzianych między numerami to robi się przyjemnie, ale głównie liczy się muzyka. Nie musisz mieć statusu megagwiazdy – wystarczy być szczerym w stosunku do publiczności i takich artystów jest bardzo dużo.

J:Kto dla ciebie takim szczerym artystą?

Nie będę wymieniał tu nazw. To jest osobista sprawa każdego z nich jak do tego podchodzi, a proszę uwierz mi, publiczność to dobry wyznacznik szczerości artysty. Ich nie oszukasz…

J: Nagraliście kiedyś protest song o Nangar Khel, a płyta ''Miłosz Hated Rock&Roll'' też jak sami zapowiadacie ma trochę przekorny wydźwięk. Chcecie łączyć rocka z przesłaniem? Minęło trochę czasu od Nargan Khel i waszej piosenki. Czy dziś też panują wśród was takie antywojenne nastroje?

Piosenkę o Nangar Khel nagraliśmy ponieważ ktoś musiał to zrobić z tą poprawką, że tylko w kraju takim jak Polska, wszyscy po tobie „pojadą”, że chciałaś się wypromować na czyjejś tragedii. Na całym świecie artyści piszą protest songi bo jest to sposób na wyrażanie swoich myśli, uczuć i przekonań. Gdyby tak nie było to pewnie połowa piosenek Dylana by nie powstała. Zapewniam Cię, że więcej straciliśmy niż zyskaliśmy wypuszczając ten numer w świat. Nie był to też jakiś antywojenny nastrój. W kraju wybuchła dyskusja na ten temat, a my tylko zabraliśmy głos i wyraziliśmy swoje zdanie na ten temat. Niestety mało kto nas zrozumiał.

J:Teksty na ''Milosz Hated RockandRoll'' związane są z twórczością polskiego noblisty. Jak Julian Tulk, który jest rodowitym Anglikiem przyswoił sobie jego poezję? Po raz pierwszy miał styczność z dziełami Miłosza?

Mój pomysł polegał przede wszystkim na tym, aby nie nagrywać kolejnej płyty z tekstami Miłosza w dodatku podczas roku miłoszowskiego. Zostawiliśmy to innym „wypalonym artystom” bez pomysłu na siebie. Zaprosiliśmy Julian Tulka, naszego kumpla z Anglii, który faktycznie chyba nigdy nie słyszał o Miłoszu. Dostał zadanie domowe aby przeczytać biografie i trochę jego twórczości i na tej podstawie miał napisać kilka tekstów na płytę. Wydaje mi się to o wiele ciekawsze i świeższe niż zwykłe odśpiewanie kilku wierszy w dodatku, że byliśmy wpisaniu w kulturalny program Polskiej Prezydencji w UE. Dlatego też chciałem zrobić coś oryginalnego.

J:Wiem, że wasza płyta ukaże się w kilku europejskich krajach. Czy Polacy też będa mogli znaleźć krążek w polskich sklepach?

To prawda…w niedługim czasie powinna ukazać się w krajach Benelux-u. Nie jest łatwo, ale mocno nad tym pracujemy. W Polsce nie mamy jeszcze sprecyzowanej daty wydania. Ogólnie rynek tutaj jest „zarżnięty” i jest to winna samych wytwórni, które nie inwestują w młode zespoły, a wydają tzw. „sprawdzone, bezpieczne tytuły”. Kiedyś za to sami zapłacą. Jeżeli nie znajdziemy wydawcy na Polsce to pewnie wydamy to sami. Może znajdziemy jakiś dziwny, niekonwencjonalny sposób na to.

J:Niedawno byliście w trasie razem z Pati Yang? Jak to się stało, że podjęliście współpracę i dlaczego akurat Pati?

Z Pati znamy się już od kilku dobrych lat. Teraz należymy do tego samego managementu. Wspólne koncerty myślę, że dobrze się uzupełniają i ludzie są z tego zadowoleni. Za jeden bilet mają trochę elektro i trochę dobrej gitarowej muzyki. Poza tym dobrze się dogadujemy na trasie co też dobrze wpływa na jakość i energię koncertów. Jakbyś w kilku słowach miał opowiedzieć o waszej płycie i zachęcić słuchaczy do jej kupna...Daję ci wolną rękę. Jest zajebista i ciężko takiej szukać na polskim rynku. Nie ważne czy jesteś fanem rocka, pop-u, metalu czy "hipsterem" a może "hejtersem"- spodoba Ci się!!!

Zobacz teledysk do utworu "A Soul to drink"

Drugi album zespołu Dianoya - Lidocaine. Recenzja

2012-06-05T19:56:00.001+02:00

Miałam w ostatnim czasie przyjemność słuchać wielu niezwykle równych, dopracowanych i wyrazistych muzycznie albumów. Większość z nich pochodziła z polskiej sceny alternatywnej, co stanowi kolejny powód mojego usatysfakcjonowania. Sięgając po nowy album rockowej grupy "Dianoya" byłam przekonana, że i z tą płytą będzie podobnie. Od pierwszego odsłuchu miałam jednak zasadniczy problem z "Lidocaine", który polegał na trudności jaką sprawił mi... intelektualny odbiór tego krążka. Już sam tytuł i okładka zasugerowały mi, że będzie to płyta niełatwa. Jako prawie absolwent filozofii poczułam się wręcz jak w domu. Rock i filozofia - czego chcieć więcej?

Z perspektywy czasu wiem, że moje oczekiwania były zbyt wygórowane. Nie oznacza to jednak, że album Dianoya nie stanął na wysokości zdania.

"Lidocaine" to dawka porządnego, maksymalnie dopracowanego rocka, którego przeciętny słuchacz zakwalifikowałby z pewnością jako rock progresywny. Trudno się dziwić, bo Dianoya często sięga po klasyczne rozwiązania charakterystyczne dla tego gatunku. Często nie znaczy jednak, że za każdym razem. Zmiany tempa, gitarowe wariacje i inne eksperymenty nadają tej płycie mniej konwencjonalny charakter. Cechy te sytuują album wśród mało komercyjnych wydawnictw, którym zapewne trudno będzie się przebić do większego grona słuchaczy. "Lidocaine" niewątpliwe jednak przypadnie do gustu fanom dobrego rockowego grania, szczególnie tego na żywo - słuchając "Figaro Song" i "Best Whises" (nawiasem mówiąc albo na opakowaniu jest błąd w tytule piosenki albo ja... coś przeoczyłam ;) nie potrafiłam zatrzymać w głowie wyobrażeń tego, jak te kawałki wyglądałby na koncercie. Cudownie poprowadzona gitara wraz z wokalem Filipa Zielińskiego zwanego Lopezem daje w rezultacie jeden z najciekawszych utworów na płycie. Intrygującym momentem na krążku jest też pieprzne i bezkompromisowe "21st century", którego nie sposób słuchać przy ściszonym regulatorze. Reszta utworów trochę blaknie przy dwóch wymienionych wyżej kompozycjach, ale wiem, iż opinie co do poszczególnych piosenek są już niezwykle podzielone - jedni chwalą pod niebiosa "Nothing in return", a inni rozpoczynające materiał "Far Cry". Tak więc problem "najlepszych" piosenek zdaje się być kwestią gustu, bo album mimo wszystko to bardzo równa pod względem muzycznym płyta.

Jak już wspominałam na samym początku - "Lidocaine" to krążek, z którym niejeden słuchacz może mieć problem. Muzyka jaką gra Dianoya nie została przeznaczona dla każdego. Zespół uderza w nieco bardziej zdefiniowanego i obeznanego słuchacza, olewając trochę muzyczne trendy. I dobrze. Fajnie kiedy zespoły mające swój styl grania, chadzają własnymi drogami, a nie tymi wskazywanymi przez masy i dziennikarzy. Choć mnie nie do końca porwała koncepcja jaką pokazali na najnowszym albumie, myślę, że znajdą się i ci, którzy docenią pracę i kierunek jaki obrał sobie band. Idąc wskazaną wcześniej drogą filozofii - z Dianoya jest trochę jak z koncepcjami filozoficznymi - jedne są nam bliskie, inne mniej. Trzeba też przy tym pamiętać jak wielu wybitnych myślicieli zmieniało swoje filozoficzne koncepcje o 360 stopni...

Recenzja płyty "I want you to get back home" Mr Gila

2012-06-03T15:16:00.000+02:00

Co potrzebne jest muzykowi do stworzenia nastrojowej muzyki, która umili słuchaczowi niejeden wieczór? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna, a na pewno jest ona trudna do uchwycenia. Mr Gil swoim "I want to get back home" definiuje poniekąd te frapujące nas pojęcie. Czwarty album formacji Mirosława Gila to dość niespotykany jak na nasze muzyczne standardy i trendy krążek. Niezwykle minimalistyczny i zrównoważony wychyla się nawet wśród reprezentantów sceny alternatywnej nad Wisłą. Co ciekawe, udaje mu się to nie będąc specjalnie innowacyjnym pod względem muzycznych rozwiązań.

Jego siła tkwi przede wszystkim w emocjach bijących z tekstów i melodii napisanych przez lidera grupy. Silnie związane z osobistymi doświadczeniami artystów teksty, traktują o rozstaniach i powrotach, także tych muzycznych. Choć na "I want to get back to home" Mr Gil rozstaje się przede wszystkim z gitarą i perkusją, album ten wciąż ma na sobie znamiona poprzedniczek. Melancholia, nostalgia i nastrojowość to ciągle przodujące u Mr Gila atrybuty, które wierni fani grupy z wielką chęcią zaaprobują. Muzyczny minimalizm ciepłych ballad formacji oraz zaniechanie wszelkich eksperymentów można uznać jedynie za atut płyty. Ciężko byłoby chyba znaleźć kogoś kto w sposób negatywny odniósłby się do tego krążka. Jedyne co można mu zarzucić, a co wynika także z jego specyfiki, to nastrój płyty, który sprawia, że "I want to get back home" można włączyć jedynie... w wyjątkowych okolicznościach. Życie nie jest bowiem jedną wielką oazą spokoju pozwalającą słuchaczowi na wieczne odprężenie. A cisza i odpowiedni klimat są niezbędnymi czynnikami, które sprawią, że album Mr Gil zostanie dobrze odebrany. Chcąc potwierdzić swoją tezę włączyłam płytę w środku zabieganego dnia, wykonując przy tym kilka innych czynności. Niestety delikatny i kojący głos Karola Wróblewskiego nie odciągnął mnie od zajęć. Prawdę mówiąc eksperyment ten miał negatywny wpływ na moje odczucia wobec krążka - w tamtym momencie wydał mi się powierzchowny, monotonny i mało interesujący.

Jak szybko się okazało było to jednak spostrzeżenie krótkotrwałe. Długie wieczorne odsłuchy albumu zrobiły swoje. Melodie Mr Gila błyskawicznie wpadają w ucho, kojąc je przed snem i działając na nas jak odprężający masaż. Gdzieniegdzie przygrywająca wiolonczela wydaje się być idealny dopełnieniem tej muzyki, do której jak sądzę słuchacz powróci niejednego wieczora. W "I want to get back home" wszystko zdaje się być na swoim miejscu, tworząc spójną i pozbawioną nierówności całość. A za taki perfekcjonizm i emocje "uwięzione" w muzyce artystom należy się niski ukłon.

Recenzja ukazała się na portalu duże Ka

Fuka wciąż Lata. Recenzja albumu "Saturn Melancholia"

2012-05-30T19:47:00.000+02:00

Interesujące debiuty można podzielić na dwie kategorie. Są to mianowicie artyści, których muzyka nas zachwyca, bo przywodzi nam na myśl miłe skojarzenia z innymi artystami, których lubimy i cenimy. Na scenie pojawiają się także od czasu do czasu debiutanci, których twórczość nie tylko wywołuje w nas zachwyt, ale i konsternację, bo słuchając ich muzyki nie mamy pojęcia jak ją zaszufladkować.

I nie chodzi tu wcale o często tragiczne w skutkach przyklejenie łatki, ale zwyczajne przybliżenie publiczności gatunku z jakim ma się do czynienia. Muzyka Fuka Lata nie pozwala krytykowi bawić się w intelektualistę i twórcę nowych gatunków muzycznych. ''Saturn Melancholia'' to płyta wyłamująca się wszelkim konwencjom. Nie ma w niej co prawda drastycznych zwrotów akcji, ale nie w tym tkwi jej siła. Stopniowo i niezwykle konsekwentnie budowany klimat to zdecydowanie najlepsza wizytówka tego albumu. Słuchacz od pierwszego dźwięku wprowadzony zostaje w świat jakiego na jawie nie jest mu dane zaznać – rzęsista elektronika przesycona osobliwymi dźwiękami daje w rezultacie nietuzinkowy efekt.

Pierwszy odsłuch tego krążka skołował mnie do tego stopnia, że dopiero po jakimś czasie zdałam sobie sprawę, że przy ''Ribbon of Red'' słyszę pięknie przygrywający flet, a w ''Flying Fuka'' śpiew ptaków. Dźwięki te fascynują do tego stopnia, że z wielkim oporem powstrzymujemy się przed wciśnięciem replay i przysłuchaniem się im jeszcze raz. Co jest jednak w stanie powstrzymać nas przed zatrzymaniem się w gąszczu tej muzyki i odlotem w jej dalsze zakątki? Chyba raczej nic. Absolutnym tripem będącym jednocześnie wisienką na tym muzycznym torcie jest głos LeeDVD – niepokojący, somnambuliczny momentami mroczny i odurzający niczym narkotyk.

Jeżeli oczami wyobraźni przeniesiesz się z tą muzyką na jakąś bezludną wyspę, religijny rytuał bądź inne dziwne tylko tobie znane miejsce, to wiedz, że nie jesteś sam. Fuka Lata swoją ''Saturn Melancholia'' porywa i to z całą mocą. Czy może znużyć? Trudno powiedzieć osobie, która wciąż ma spory apetyt na te utwory. A szczególnie na usłyszenie tego materiału na żywo i przekonanie się czy warszawski duet LeeDVD i Mito Day potrafi także w bezpośrednim ''starciu'' ze słuchaczem wyjść równie fascynująco jak na krążku. Zobacz teledysk do utworu "Life": Recenzja została opublikowana na portalu Muzyczna Srefa, z którym obecnie współpracuję. Zobacz recenzję pod TYM linkiem.

Rock bez pogo i tańca. O koncercie Depresjonistów słów kilka.

2012-05-08T17:33:00.000+02:00

''To nie jest to, szkoda Zbyszka (Krzywańskiego)'' – skwitował jednym zdaniem koncert Depresjonistów jegomość opuszczający klub. Nie ma oczywiście nic nadzwyczajnego w wygłaszaniu negatywnych opinii. Ba, każdy artysta winien przygotować się na falangę niepochlebnych wypowiedzi kiedy sam decyduje się na wyście do ludzi ze swoją sztuką. Nigdy jednak, mimo sporego doświadczenia koncertowego, nie byłam świadkiem tak jawnego niezadowolenia z występu na żywo. Szczególnie kiedy mamy do czynienia muzyką wyższych lotów, a nie nawalanką jaką serwują nam komercyjne radiostacje.

Dlaczego zatem zaczynam relacje z koncertu Depresjonistów od słów, które powinno się wpuścić jednym uchem, a wypuścić drugim? Stanowią one swojego rodzaju kontrast między odczuciem owego niezbyt przychylnie nastawionego do zespołu pana, a moimi wrażeniami, na wskroś innymi od tych zacytowanych w pierwszym zdaniu.

Przed Depresjonistami tylko jeden polski zespół zastrzelił mnie z powodu swojego nietuzinkowego zachowania na scenie i kontakcie z publicznością – Myslovitz. Po oglądaniu spod sceny setek napierających na barierki ludzi, którzy nie raz wpadali mi na głowę i szaleńczych tańców pogo oraz słuchaniu nieustający wrzasków, buczeń i krzyków, te dwa koncerty rockowe zupełnie zmieniły moją percepcję postrzegania tego gatunku muzyki. Rock to nie tylko brud, taniec, rogi i machanie głową. Rock to także przekaz. Treść. Czasem wbijana do naszych umysłów niemalże młotem. Możesz wyjść z koncertu ze wspomnieniami najlepszej na świecie zabawy i nie ma w tym nic złego - taki jest między innymi cel występów na żywo. Możesz też zaserwować sobie koncertem niezłego mindfucka. A dla kogoś kto dobrze wsłucha się w teksty Depresjonistów ich koncert takim właśnie mindfuckiem może być. Prześmiewcze, gorzkie, ironiczne, czasem bolesne i trudne do zaakceptowania. Do tego okraszone porządnie napisaną muzyką. Nie ma tu muzycznego szaleństwa, podśpiewywania z publicznością, zachęcania jej do podejścia pod scenę.

Nie każdy artysta musi czuć się kochanym, nie każdy musi potrzebować przyjemnego acz zwodniczego głaskania po głowie. Niech każdy odbiera to co się dzieje na scenie jak chce. Dlatego dwie postacie kołyszące się pod sceną podczas koncertu Depresjonistów nie są dla mnie zaskoczeniem, a dla artysty nie są żadną porażką czy kompromitacją. Sukcesu nie należy liczyć w ilości, ale jakości. Dostrzegam coś w takich zespołach jak Depresjoniści, choć przyznam, iż ich muzyka serc nie porywa. Ma w sobie tak zwane to ''coś'' i to o czym wspomniałam wcześniej – daje do myślenia. Przepisem na sukces może to nie jest, ale na fanów miłujących się w ich muzyce na pewno.

Dzień Białej Flagi. Pożegnanie ze starą Od Nową

2012-04-30T11:36:00.003+02:00

Niezwykle sentymentalnie, poetycko, rodzinnie i po prostu "republikańsko" - taki był ostatni Dzień Białej Flagi w starej Od Nowie. Zlot Fanów Republiki był bowiem ostatnim wydarzeniem, które odbyło się tuż przed remontem klubu, który już w październiku zostanie zaprezentowany w nowej odsłonie. Mówią, że nie będzie już tak samo, z Od nowy ulotni się jej słynny klimat...Nie ulotnią się za to na pewno nasze wspomnienia. Dziś tylko zdjęcia z tego niezwykłego wydarzenia, podsumowanie sezonu w Od Nowie już wkrótce na blogu.

Depresjoniści zagrali w Toruniu. Zdjęcia

2012-04-27T00:46:00.000+02:00

Dziś wyjątkowo zapraszam do obejrzenia zdjęć, nie poprzedzonych moim "słowem wstępnym". Pochodzą one z koncertu zespołu Depresjoniści, którego trzon stanowią Jacek Bończyk oraz Zbigniew Krzywański (Republika).

Festiwal "Etniczny zawrót głowy'' zakończony. Fotorelacja

2012-04-15T15:21:00.013+02:00

Istnieją pewne gatunki muzyczne dla masowego słuchacza, których raczej nie słucha na codzień, ale za to kiedy słyszy je na żywo traci głowę i wpada w szaleńczy wir tańca bądź kontemplacji. Takim rodzajem muzyki wydaje mi się poniekąd muzyka etniczna. Niezrozumiałość kultury i tradycji innych krajów sprawia, że z pewną trudnością czy nawet zdziwieniem odbiera się takie dźwięki. Druga rzecz - coraz częściej widzę zespoły reprezentujące te mało znane masowemu słuchaczowi gatunki w programach rozrywkowych typu "Must be the Music''. Sama ze względu na brak telewizora nieświadomie uczestniczyłam w koncertach formacji i artystów, którzy wchodzili na rodzimą scenę muzyczną przy pomocy takich programów. Czy mam coś przeciwko tak zdobywanej popularności? Nie, póki nie wypacza to sensu jaki tkwi w danej muzyce.

Celem muzyki etnicznej jest poniekąd zrozumienie cudzej kultury, obalanie stereotypów, połączenie się w muzyce. Takie koncerty i festiwale to właśnie dają.

Drugiego dnia festiwalu na na scenie toruńskiej Od Nowy pojawiły się zespoły: Czerwie i Dikanda.

Festiwal "Etniczny zawrót głowy". Dzień I. Fotorelacja

2012-04-14T11:01:00.007+02:00

Zapraszam do obejrzenia kilku zdjęć z pierwszego dnia festiwalu "Etniczny zawrót głowy'', który co roku odbywa się w toruńskiej Od Nowie. Artyści tam występujący nie są może atrakcją dla masowego słuchacza i ich nazwiska czy nazwy bandów nic nie mówią, ale jak pokazała toruńska publiczność - bawić się przy takiej muzyce można. I to jak!

Dnia pierwszego na małej scenie zagrali: Klezmafour i Frument Project.

Muchy w Od Nowie. Fotorelacja

2012-04-13T11:01:00.004+02:00

Jakoż, że na koncertach dane mi jest widzieć muzyków z nieco bliższej perspektywy niż więszkość publiczności, na koncercie bandu Muchy dojrzałam intrygującą, a jednocześnie dość dziwną rzecz - członkowie kapeli zalewają się potem już po pierwszej piosence! Ileż to energii i mocy musi dać z siebie artysta by już podczas pierwszych dźwięków utworu kropelki potu leciały mu ciurkiem po skroni...? Zapewne wiele. Mam nadzieję, iż zespół nie uzna owych uwaga za niestosowne - są one jedynie komplementem kierowanym w stronę młodych, którzy totalnie poświęcają się temu co robią. A publiczność to czuje. Stąd te niekończące się piski dziewcząt i zachwyt wyrażany wyciem przez panów.

Ponowne narodziny Madonny: recenzja płyty "MDNA''

2012-04-12T15:42:00.002+02:00

Co złego można napisać o albumie, który w przeciągu zaledwie trzech tygodni pobił wszelkie rekordy sprzedaży i zawładnął parkietami na całym świecie? Okazuje się, że wiele zważając na liczbę mało przychylnych nowej płycie Madonny recenzji jakie ukazały się po debiucie "MDNA". Krytycy zagraniczni trzymają się do albumu z dystansem, polscy nie zostawiają na krążku suchej nitki (czy tylko ja zauważam tendencję do krytykowania przez polskie media tego co przez resztę świata jest
ocenianie raczej pozytywnie?). Nie mam zamiaru powielać schematów "ekstremalnie fundamentalistycznych krytyków" i skupić się raczej na licznych walorach 12. wydawnictwa proponowanego przez Królowe Pop.

Nie znaczy to jednak, że jest to album bez skazy, może nawet liczne jego rysy sprawiają, że Madonna staje się dla nas z niedostępnej i zimnej damy, panią z sąsiedztwa, która pragnie sprawdzić przy czym dziś bujają się na dyskotekach młodzi. W tym celu piosenkarka zaprasza do współpracy znanych i cenionych producentów imprezowych bitów takich jak Benny Benassi czy Martin Solveig. Owoce ich pracy są doskonałym podsumowaniem tego co dzieje się dziś we współczesnej muzyce rozrywkowej:
"MDNA" to album podszyty grubą warstwą elektronicznych bitów, syntezatorów i dance'owych melodii. Madonna, która zazwyczaj wskazywała innym drogę jaką ma podążać pop, zdjęła królewskie szaty i sama "służalczo" wydała album niewiele różniący się od płyt Rihanny czy Lady Gagi. Nikt jednak nie powiedział, że jest to ujma dla Amerykanki o włoskich korzeniach.

Madonna to najbardziej elastyczna piosenkarka naszych czasów, która w każdej kolejnej odsłonie daje się poznać od najlepszej strony i sprawia wrażenie jakby właśnie to wcielenie było jej prawdziwą skórą. "MDNA" jednak to nie tylko czysta rozrywka, teksty piosenek to swojego rodzaju opowieść ostatnich lat życia gwiazdy. A te obfitowały w wiele ważnych dla Madonny wydarzeń: rozstanie z mężem, nowi partnerzy i medialny szum wokół każdego nowego związku piosenkarki. Trudno więc wersy z "I F**ked up" czy "I`m a Sinner" uznać za przypadki. Myślę jednak, że mało kogo poza fanami "Starej" (tak pieszczotliwe fani Madonny nazywają swoją idolkę) zainteresuje co ma do powiedzenia w swoich tekstach wokalistka. Najistotniejsze są przecież skoczne i zaraźliwe bity przy których można się wyszaleć. A jest przy czym - żywiołowe "I`m Addicted" czy duszne i mocne "Gang Bang" to tylko niektóre z tych ciekawszych propozycji Maddie.

Madonna swoim dwunastym krążkiem nie tylko zaspokoiła rządzę fanów po dość nieudanym "Hard Candy" , ale zapewne znalazła rzesze nowych fanów spragnionych dobrego popu . Kilka utworów z albumu spokojnie ma szansę stać się przebojami, które trudno będzie przestać nucić. Nie zaryzykuję określenia "ponadczasowymi", bo jest to cecha którą oceni jedynie czas i słuchacze. Niemniej chcąc się naprawdę dobrze bawić warto zaopatrzyć się w "MDNA" i włożyć je pomiędzy "Born This Way" Lady Gagi oraz "Loud" Rihanny, wsadzając jednocześnie między bajki historie o artystycznej konkurencji tych pań, bo dla każdej z nich znajdzie się miejsce, o ile wciąż będą tworzyć dobry pop.
8/10

Patronat Zagwozdki: Zakończył się IV CoCArt Music Festival

2012-04-01T20:38:00.014+02:00

Dziwny, intrygujący, przełamujący utarte schematy, zaskakujący, głośny. To tylko kilka określeń jakie przychodzą na myśl temu, kto uczestniczył w czwartej edycji CoCArt Music Festival. Wiele z emocji jakie towarzyszą wydarzeniu nie da się też wyrazić. Nie dziwię się. Sama tuż po festiwalu miałam mieszane uczucia co do niektórych występów. Nie były to jednak rozmyślania nad tym czy udział w imprezie wart był zachodu – moje kontemplacje kierowały się raczej ku rozważaniom nad granicami muzyki oraz momentem kiedy człowiek staje się artystą. Jak wspomniał jeden z kuratorów IV CoCArt jedna z głównych gwiazd imprezy Chris Cutler, to postać, która we własnym kraju (Wielka Brytania) wciąż nie podlega pod ''definicję artysty''.

Trudno jest rozmyślać nad tą kwestią nie znając dobrze tamtejszego rynku muzycznego oraz gustu publiczności, która w dużej mierze sama oceni czy twórca zasługuje na miano artysty. Jednak nawet słabo obeznany czytelnik i słuchacz dostrzeże wysoki poziom artystów z Wysp, którzy co rusz podbijają świat. Myślę jednak, że problem Chrisa Cutlera to nie tylko problem jego działalności, ale artystów zagłębiających się nurt muzyki awangardowej w ogóle. Pozbawienie muzyki tego, co w zasadzie dla masowego słuchacza jest w niej najważniejsze czyli melodii i harmonii, zawsze wzbudzi konsternację i zniechęcenie. Kulturowe uwarunkowania i wpajane nam już w czasie socjalizacji pierwotnej upodobania to proces, który ma decydujący wpływ na to jak odbieramy wszystko co choć trochę wyłamuje się znanych nam schematów.

Sama nie jestem osobą słuchającą na codzień jedynie takiej muzyki – nigdy nie ukrywałam i nie mam po co ukrywać, że fascynuje mnie rock, muzyka elektroniczna, a także pop. Potrafię bez zmrużenia okiem mogę przejść jednego dnia od Lady Gagi i Michaela Jacksona do Pink Floyd, Soap&Skin, Bon Iver czy CocoRosie. W muzyce szukam przełamywania pewnego rodzaju barier, nie tylko kulturowych, ale też i duchowych. Muzyka awangardowa na pewno z powodzeniem łamie te pierwsze. A ja nigdy nie zawacham się nazwać artystą człowieka, który pokazuje innym jak te szlaki przecierać.

Na festiwalu zagrali:

Chris Cutler (UK)
C.3.3. (UK) - Paul Jamrozy, ex Test Dept
Steve Buchanan & Heike Fiedler (CH)
pathMAN (PL) - ex Atman
ZENIAL (PL)
HATI (PL)

Otwarta scena Od Nowy: Sons of a Witch

2012-03-30T09:50:00.015+02:00

Z tym zespołem mam zasadniczy problem - zawsze kiedy grają, mnie pechowo coś wypada, na występ się spóźniam i udaje mi się posłuchać kilku ostatnich utworów. Nie przeszkadza mi to jednak w niemałym zachwycaniu się kapelą, a przede wszystkim muzyką jaką grają. Chyba wyjdę na durnia jeżeli powiem śmiało, iż zamykając oczy na ich koncercie ma się wrażenie, że słucha się Red Hot Chili Peppers? Ot, takie moje pierwsze wrażenie, kiedy zobaczyłam ich po raz pierwszy. Za drugium razem miałam podobne. Niewymuszona swoboda na scenie, dobra muzyka, kontakt z publiką i genialny lekko zachrypnięty głos wokalisty - nic, tylko się zakochać!

Moja wyobraźnia zadziałała - myślę, że za kilka lat będą mieli tyle fanek co wyżej wymieniony band (a nawet i więcej), a ja nie będę mogła się już tak niewinne dopchać przez ich tłum by popstrykać kilka zdjęć...;)

By przekonać się samemu posłuchaj kilka piosenek Sons of a Witch TUTAJ oraz odwiedź Facebooka kapeli POD TYM LINKIEM!

Patronat Zagwozdki: IV CoCArt Music Festival w przybliżeniu

2012-03-28T15:49:00.012+02:00

''Jak dla mnie to jakaś kosmiczna muzyka'' - taki komentarz przeczytałam pod jednym z artykułów o festiwalu CoCArt. Długo zastanawiałam się nad tym jakie czynniki wpływają na takie postrzeganie muzyki awangardowej przez szerszą publiczność oraz kiedy ja sama przestałam patrzeć na ten gatunek jak na ''kosmos''. Bo myślę, że każdy fan muzyki awangardowej ma za sobą czas, kiedy była ona dla niego kompletnie niezrozumiała. Czy edukacja odgrywa pierwszoplanową rolę w naszym procesie poznawczym? Nie do końca. Istnieją pewne nieuchwytne albo raczej niewyrażalne kwestie związane z naszym postrzeganiem muzyki oraz innych zjawisk artystycznych, których istoty nie jesteśmy w stanie zdefiniować.

Jak często spotykamy się ze zwyczajnym fundamentalistycznym przekonaniem, że tylko ''moja muzyka'' i to czego słucham jest dobre? Zbyt często. Poniżej znaduje się kilka linków do twórcości artystów, którzy lada dzień zawitają do Torunia by pokazać, że poza tym co leci w radio też coś się dzieje. I jest to równie ciekawe, godne uwagi i dobre jak ''nasza muzyka'' z mp3 czy ulubionej stacji. Wymaga tylko otwarcia naszcyh umysłów na zupełnie nowe doznania dźwiękowe i wizualne.

P.S Zachęcam do wybrania sobie najciekawszego waszym zdaniem artysty i poszukania o nim informacji oraz innych prac, bowiem z drugiej strony nie jestem też zwolenniczką usilnego ''lubienia'' wszystkiego co inne i trudne w odbiorze. Owocnych poszukiwań!

Blitzkrieg VI w Toruniu. Fotorelacja

2012-03-26T09:54:00.008+02:00

Legendarna grupa metalowa Veder przez ponad dwa tygodnie koncertowała po Polsce wraz z towaszyszącymi bandami, dając czadu w kilkunastu polskich klubach. 25 maraca 2012 roku na scenie toruńskiej Od Nowy popis swoich możliwości dali: Resistance Eris Is My Homegirl, The Sixpounder i Calm Hatchery.

Choć publiczność nie dopisała w stopniu w jakim można było się tego spodziewać nie da się ukryć, że zebrani mieli na koncercie nie lada zabawę. Na moją szczególną uwagę zasługuje band, który na scenie mogłam zobaczyć już po raz drugi - The Sixpounder. Niezwykle charyzmatyczni i energiczni muzycy tworzą formację, w której ''zauroczyć'' się mogą nie tylko fani ostrego rocka. Cover Michaela Jacksona?Czemu nie!

Zobacz zdjęcia z koncertu:

HRPP Festiwal 2011. Zdjęcia

2012-03-22T09:12:00.008+01:00

Organizowany przez dwa toruńskie kluby (Hard Rock Pub Pamela oraz Od Nowa) festiwal, to jedna z nielicznych imprez punkowych na jakiej miałam okazję gościć w Toruniu. Punk to jeden z tych gatunków, na których spędziłam swoją młodość więc taki koncert to dla mnie tym istotniejsze wydarzenie. Członkowie bandów pomimo swojego wieku na karku pokazali, że punk to nie tylko muzyka dla młodych, a przede wszystkim udowodnili, że Punk`s Not Dead!

Na scenie zeszłorocznej edycji pojawili się: 999, The Lurkers, Moskwa, DDT, Aberdeen oraz Rejestracja.
Festiwal odbył się 12 listopada 2011 w klubie Od Nowa.