Zakaz negatywnego myslenia

Październik 2018 (jesień?)

noreply@blogger.com (Honia) — Sun, 14 Oct 2018 15:46:00 +0000

Luty 2018

noreply@blogger.com (Honia) — Fri, 09 Mar 2018 13:34:00 +0000

Lato 2016

noreply@blogger.com (Honia) — Sun, 07 Aug 2016 22:29:00 +0000

To było bardzo trudne dla nas wszystkich lato.

Ja utopiona w pracy, Tomek zmuszony do ogarniania wszystkiego.

Wakacyjne słońce kusiło, by się z niego cieszyć, a my, z powodu moich zobowiązań, nawet w weekendy byliśmy zakotwiczeni w domu.

Dlatego wspólnie spędzane chwile, choć krótkie, cieszyły dużo bardziej niż zazwyczaj.

Dobrze, że Babcie przybyły z pomocą i dzięki nim dzieci jednak zaliczyły prawdziwe wakacje (dziękujemy!).

Jeszcze majowy spacer i pierwsze dmuchawcowe szaleństwo.

Czerwcowy piknik na Stadionie Syrenki .

Maćka impreza z okazji zakończenia roku szkolnego ;).

10-minutowa próba latawcowa (na więcej nie miałam czasu ;().

Babcia na pokładzie. Dzieci szaleją ;).

Dream team.

Królowa focha.

Singapur komórką

noreply@blogger.com (Honia) — Sat, 06 Aug 2016 17:53:00 +0000

Zdecydowanie staję się sprzętową minimalistką.

I...dobrze mi z tym bardzo :).

Singapur część pierwsza

noreply@blogger.com (Honia) — Sat, 06 Aug 2016 17:31:00 +0000

Singapur - 4 intensywne dni w wyprasowanej wersji Azji.

Do wizyty w Singapurze byłam głęboko przekonana, że nie jestem city-lubem. Wydawało mi się, że wielkomiejskie krajobrazy nigdy nie dorównają tym, które tworzy natura.

Tak mi się wydawało....do wizyty w Singapurze....przez pierwsze 2 dni nie mogłam zasnąć z wrażenia. Stąd tyle nocnych kadrów ;). No dobra, jetlag i duże emocje związane z (zawodowym) celem tego wyjazdu też robiły swoje ;).

Mój wyjazd do Singapuru jest najlepszym dowodem na to, że podróże kształcą. A nawet kształtują ;).

Ja nauczyłam się, że nowoczesne, piękne (tak, piękne) wielkie miasto może robić równie wielkie wrażenie jak cuda natury.

Dzień jak co dzień, czyli domowe kadry część n-ta

noreply@blogger.com (Honia) — Thu, 10 Mar 2016 19:50:00 +0000

Dinozaury na żywo - Stadion Narodowy

noreply@blogger.com (Honia) — Sat, 05 Mar 2016 17:28:00 +0000

Star Wars w wersji DIY

noreply@blogger.com (Honia) — Sun, 21 Feb 2016 20:22:00 +0000

Ponieważ w naszym domu nie za bardzo można znaleźć miecz (no dobra, jest gdzieś jeden świetlny zakupiony podczas grudniowego spaceru po Starym Mieście), to dzieci bawiąc się w Gwiezdne Wojny są zmuszone uruchomić wyobraźnię i kreatywnie wykorzystać to, co akurat mają pod ręką.
Gwiezdne Wojny w wykonaniu Ani i Maćka, tadam! ;)

17 stycznia 2016

noreply@blogger.com (Honia) — Sat, 13 Feb 2016 20:11:00 +0000

17 stycznia 2016 był śnieg!
I...to by było (prawie) na tyle tej zimy.
Ale...my zdążyliśmy się chwilą nacieszyć. I to jak :).

Grudzień 2015

noreply@blogger.com (Honia) — Thu, 31 Dec 2015 20:04:00 +0000

Domowe i spacerowe grudniowe pstryki.
Warszawa i Bydgoszcz.

Palmiry 2015

noreply@blogger.com (Honia) — Sat, 17 Oct 2015 18:32:00 +0000

Po lesie w Palmirach włóczymy się tak często, jak tylko pozwala na to czas i pogoda.

To jedno z niewielu miejsc, do których odwiedzenia Maćka nie trzeba w ogóle namawiać. Dlaczego? Bo od czasu, gdy 2 lata temu odkrył tam "osadę" zaskrońców zawsze chce tam wracać, by sprawdzić, czy u nich wszystko po staremu :).

Na Słodowcu nigdy nie jest nudno

noreply@blogger.com (Honia) — Fri, 09 Oct 2015 01:05:00 +0000

Zawsze zadziwia mnie jak niewiele trzeba dzieciom do dobrej zabawy. Na Słodowcu wystarczy doborowe towarzystwo, piaskownica, kasztanowce i czterolistna niby-koniczyna ;).

Phangan - lipiec 2015

noreply@blogger.com (Honia) — Fri, 09 Oct 2015 00:29:00 +0000

Phangan to miejsce, które rozkochało mnie w sobie bezgranicznie. i choć z roku na rok coraz bardziej odczuwalny jest tu powiew komercjalizacji, to nadal miejsce, w którym zapomina się o standardowym tempie życia, a największym wyzwaniem staje się zamknięcie w kadry wyjątkowości tego miejsca. Ten album to moja fotograficzna garść raju.
- z opisu albumu pt. Phangan - moje miejsca.

W drodze na wyspy.

I nasze dwa tygodnie na Phangan

W drodze na codzienne zakupy "do miasta", czyli do Thongsala.

Za tym urokliwym ogrodem kryje się Haad Salad.

Ao Chaloklum (północny wschód Phangan)

Na Phangan wszystkie drogi prowadzą NAS do Haad Yao. No tak już mamy, że zawsze wracamy tu choćby na kilka nocy.

Uwaga! Ta kawa uzależnia - Pura Vida Café Haad Yao.

Secret Beach/Haad Son/Seszele w Tajlandii ;)

Malibu beach, czyli Phangan na bogato - dla tych, którym nie robi, że drzewka przystrzyżone, a piasek nawieziony. Ważne, że delikatny niczym mąka...

Lunch na mieście w doborowym towarzystwie :).

Na codzienne zakupy przyjeżdżaliśmy oczywiście na lokalny targ.

Haad Mae Haad & Koh Ma (zachód wyspy). Tu też chwilę pomieszkaliśmy.

Ao Baan Tai (południowy wschód)

Wieczory na Haad Yao...

Wiele 2015

noreply@blogger.com (Honia) — Mon, 14 Sep 2015 23:29:00 +0000

Nie zdążyłam opublikować zdjęć z zeszłego roku i obiecałam sobie, że w tym roku dam radę.
W sumie dzięki grypie, która nie pozwala spać (jest 1:15 w nocy...), daję radę :).

Wiele - nasza rodzinna meta, synonim oddechu, zwolnienia tempa, czasu spędzanego wspólnie w większym czy mniejszym gronie. Miejsce, które uzależnia i do którego uwielbiamy wracać.

A ja - tak jak w zeszłym roku - znów zrobiłam sobie fotograficzne wyzwanie - wycisnąć ile można z bezlusterkowca. Cisnęłam - jak na załączonych obrazkach widać. Jedynie kilka ostatnich kadrów to pełna klatka. Oczywiście różnica jest nie do pominięcia, ale....kaman, to są wakacyjne foty ;).

Plaża w Łomnej

noreply@blogger.com (Honia) — Wed, 09 Sep 2015 18:10:00 +0000

Po niemalże 9 latach mieszkania w Pieńkowie, 2 km od naszego domu odkryliśmy plażę w Łomnej. To co na pewno wyróżnia ją wśród pozostałych dotychczas odwiedzanych przez nas nadwiślanych plaż to jej wielkość. Dzieci totalnie pochłonęło zbieranie muszelek i rzucanie kamyków do wody. Wszystkich nas to miejsce po prostu oczarowało.

Bangkok.

noreply@blogger.com (Honia) — Thu, 13 Aug 2015 20:51:00 +0000

Miasto tak różnorodne, że trudno obiektywnie stwierdzić, czy się je kocha czy nienawidzi, bo na pewno każdy znajdzie tu swój kawałek nieba najbardziej mu odpowiadający.
Mimo że odwiedziliśmy je już tyle razy znamy jedynie jego znikomy ułamek.
Zawsze szybko, tranzytem, maksymalnie 2 dni i ruszamy dalej.
Wydeptane ścieżki, sprawdzony hostel. Ten sam zgiełk, duchota i brud w bezkolizyjnej symbiozie z luksusowymi apartamentowcami i ogromnym nowoczesnym downtown.
Najsmaczniejsze jakie kiedykolwiek jedliśmy jedzenie z ulicznych budek i...właściwie niewiele nas już w tych znajomych rewirach zaskakuje.

Śniadanie na trawie

noreply@blogger.com (Honia) — Sun, 31 May 2015 18:09:00 +0000

Ania wystroiła się jak na odpust {niestety nie było szans na bardziej casualowy outfit ;))] i...poszliśmy dobrze i zdrowo zjeść Targu Śniadaniowym na Żoliborzu.
To pierwsza ale na pewno nie ostatnia nasza wizyta w tym miejscu. Blisko, smacznie, i nawet wypożyczalnia kocy jest.
Można po prostu przyjść bez żadnego piknikowego przygotowania i zjeść dobre śniadanie (lub tak jak w naszym przypadku - obiad i deser) na trawie.

We love coffee

noreply@blogger.com (Honia) — Wed, 23 Jul 2014 19:00:00 +0000

W Cafe Nero zostawiam fortunę.
Ale cóż - każdy ma jakieś słabości. Moją jest średnia latte :).

Pepeland - maj 2014

noreply@blogger.com (Honia) — Wed, 23 Jul 2014 16:47:00 +0000

Nadrabiam zaległości zdjęć. W weekend majowy burza wisiała w powietrzu, dlatego nie ryzykowaliśmy dalekich wycieczek. Do Pepelandu mamy z domu niecałe 3 km. Ania była zafascynowana zwierzętami, Maćka trudno było namówić do zejścia z karuzeli. Uwielbiam patrzeć na ich radość :).

Trzy książki, które każdy maluch powinien poznać

noreply@blogger.com (Honia) — Sat, 19 Apr 2014 16:43:00 +0000

Trzy książki, które ekspresowo dotarły do nas z Arosa i równie błyskawicznie zawładnęły całym naszym deszczowym weekendem. Tak, tak deszczowym, bo znów zdjęcia publikuję z ponad miesięcznym poślizgiem.
Oto nasza lista top of the top marca:
Mam oko na liczby - Aleksandra Mizielińska, Daniel Mizieliński
Naciśnij mnie - Herve Tullet
i najlepsza z najlepszych - Książka z dziurą - Herve Tullet
Wszystkie jak widać przypadły do gustu zarówno Maćkowi jak i Ani. Co ważne również nam - dorosłym sprawiły sporo radości. Faworytem rodziców był fenomenalny pomysł w Naciśnij mnie (taki banał, a wciąga niczym dobry kryminał!), dzieci najbardziej bawiła dziura w książce (tj. Książka z dziurą).
Być może właśnie uniwersalność jest tajemnicą sukcesu tych książkowych hitów.

Spacer po Charzykach znaczy Charzykowach :)

noreply@blogger.com (Honia) — Sat, 19 Apr 2014 15:54:00 +0000

Urodziłam się i wychowałam w naprawdę cudownym miejscu. Lubię tu wracać, by odpocząć od warszawskiej zabieganej codzienności. Lubię pokazywać magię tych miejsc tym, którzy są dla mnie najważniejsi.
[zdjęcia z 29-03-2014]

Zakupowe szaleństwo z dziećmi, czyli szukamy szafy dla Ani

noreply@blogger.com (Honia) — Fri, 18 Apr 2014 19:56:00 +0000

Targać dzieci po sklepach czy nie targać - oto jest pytanie.
Ja jestem na nie, ale:
- absolutnie rozumiem, że większość z nas nie ma wyjścia - targać musi, bo nie ma alternatywy.
- absolutnie NIE rozumiem, tych rodziców, którzy postrzegają takie wyprawy jako pewnego rodzaju atrakcję dla dziecka.
Nie wiem, może to kwestia tego, że ja z fascynatki zakupów (a raczej bardziej zwiedzania galerii handlowych), gdzieś niepostrzeżenie przeobraziłam się w kobietę - dziwoląga. Dziwoląga, bo jak to kobieta nie lubi zakupów?!
Co prawda zdarza mi się, że pełna entuzjazmu przekraczam progi ulubionych zakupowych miejsc, aczkolwiek po pół godzinie przychodzi znużenie i "ja chcę do domu, albo chociaż na kawę" (bo na tą w galerii wpadam nadal bardzo często :)).
Nie inaczej było w przypadku naszej pierwszej z Anią wizytą w Ikei. Tak się jakoś pięknie zsynchronizowałyśmy, że Ani fascynacja nowym miejscem skończyła się dokładnie w tym samym momencie, gdy i ja byłam gotowa do odwrotu.
Obejrzeliśmy więc to, po co przyjechaliśmy (Ania musi wreszcie dostać dwudrzwiową szafę, jakieś rady?), złapaliśmy dla Ani zestaw pluszowych słodkości i sprawnie wróciliśmy do domu, by nacieszyć się nowym nabytkiem.

[zdjęcia z lutego, dlatego malutka jeszcze taka malutka]

Exploring the city

noreply@blogger.com (Honia) — Mon, 03 Mar 2014 20:29:00 +0000

Nie będę oryginalna pisząc, że lubię weekendy.
Nie zamierzam się jednak silić na oryginalne stwierdzenia.
Jak każda matka, i nie-matka, każdy człowiek, po prostu - lubię nie musieć.
Od kiedy wróciłam do pracy na etacie, weekendowy czas nabrał dla mnie i chyba dla całej naszej czwórki wyjątkowego znaczenia. To czas dla nas. Dla nas razem i dla nas osobno. I mimo, że pobudka i tak jest zawsze o okrutnie wczesnej porze (niestety nasze dzieci KAŻDY dzień zaczynają ok. 6 rano), to w odróżnieniu do zwykłego dnia, nigdzie nam się nie spieszy.
Czasami po tygodniu pośpiechu, w weekend sił wystarcza nam jedynie na wspólne nicnierobienie. Wówczas idziemy po prostu na spacer. Solidna dawka świeżego powietrza uruchamia w nas pokłady energii.
W ostatnią niedzielę Maciek wypoczywał jeszcze u dziadków, więc w okrojonym składzie wybraliśmy się eksplorować miasto. Zdecydowanie częściej wybieramy jednak niemiejskie destynacje, ale miasto tym razem też nas nie zawiodło - ja wreszcie zaspokoiłam fotograficzny głód, przy okazji okiełznując kolejną miejscówkę na tegoroczne ślubne plenery. Wszyscy po prostu odetchnęliśmy rześkim już lekko wiosennym powietrzem. Cudownie było. Bo razem.

Nikt nie mówił, że będzie łatwo

noreply@blogger.com (Honia) — Sun, 23 Feb 2014 20:09:00 +0000

Dzieci to wg mnie zaraz po przyrodzie, jeden z najbardziej wymagających a jednocześnie najbardziej wdzięcznych tematów fotografii.
Zawsze będę powtarzać, że nie byłabym w fotografii tu, gdzie jestem, gdyby nie moje dzieci. Chcąc przetrwać i robić IM zdjęcia, nie miałam wyjścia - musiałam nauczyć się ujarzmiać różne warunki techniczne zanim, ich (tu: dzieci) cierpliwość się wyczerpie. I naprawdę opanowanie teorii na niewiele się tu zdaje. Bo co z tego, że stosowanie teorii w temacie domowych kadrów jest dla mnie właściwie odruchem bezwarunkowym? Gdy jedną ręką sięgam po aparat, drugą odruchowo "sprzątam" otoczenie (tj. próbuję choć trochę ogarnąć ich wieczny plac zabaw w salonie czy pozbierać poduszki, których miejsce wg moich dzieci jest na podłodze a nie na kanapie...). Jednocześnie jednak wiem, jaki mam cel - na domowych kadrach nie chcę kreować rzeczywistości, chcę ja zachować taką, jaką jest. Proste zabiegi poprawiające estetykę scenerii to wszystko, do czego się uciekam. Bo przecież to ma być nadal nasz dom takim, jakim jest i my takimi, jakimi jesteśmy na co dzień....I tu właśnie zaczynają się schody. Bo na co dzień dzieci (mogłabym dodać moje, bo te głównie mam na myśli, ale przecież niczym nie różnią się w tym moje od pozostałych) do zdjęć stosunek mają bardzo różny. Jednego razu plaża - przed każdym naciśnięciem spustu migawki dostaję długie 15 sekund na wypracowanie kadru, innego - hardcore - nie mam na to ułamka sekundy. Próbuję i...czasami daję radę, czasami - mimo że fotografią zajmuję się już kilka lat - po prostu nie. I jak mantrę powtarzam - na nic zdaje się perfekcyjnie opanowana teoria - mistrza czyni wyłącznie praktyka. Tym sposobem powstają zdjęcia lepsze i gorsze. Nierzadko źle skadrowane, nieostre, ale też pełne naszych codziennych acz niepowtarzalnych emocji. Wiem, że właśnie takie zdjęcia za kilka czy kilkanaście lat będą dla nas najcenniejsze.

Kilka naszych absolutnie niepoprawnych kadrów:

Seria Catch mi if you can, czyli mama z aparatem - barykaduj ;)

Seria Gdy nikt nie widzi, jesteśmy panami świata - kontakty, piloty i telewizory są nasze!

I wreszcie seria Oddaj mi ten aparat!
Gwoli wyjaśnienia: poniższa historia nie była tak dramatyczna, na jaką wygląda. Ania za chwilę, dostała czego chciała, tj. wtulona we mnie sprawdziła, czy pasek od aparatu jest jadalny.

Po próbie konsumpcji części aparatu, od razu mi lepiej ;)

Live like a beginner

noreply@blogger.com (Honia) — Mon, 10 Feb 2014 19:07:00 +0000

Uwielbiam obserwować dzieci, które poznają świat. Zazdroszczę im tej wielości i częstości pierwszych razów. Ciekawość zwycięża strach przed nieznanym. Czasami kończy się to płaczem (bo np. samodzielne schodzenie z kanapy okazuje się nie być tak proste jak na nią wchodzenie), czasami cudowną, szczerą radością.

Pamiętam, że Maćka pierwsze spotkanie ze śniegiem skończyło się płaczem (muszę odnaleźć zdjęcia z tego dnia, wiem, że na pewno je robiliśmy). Ania za to była śniegiem zachwycona.
[ponieważ mama wróciła do etatowej pracy, blog nam się trochę zakurzył, ale postaramy się mimo braku czasu wracać tu i być jak najczęściej]

Pierwsze śnieżne wrażenia trzeba było porządnie odespać.