Żukrowski w swoim zbiorku opowiadań opisuje świat, w którym się wychowywał. Jakaś posiadłość wiejska, służba, natura, przyroda. Swobodne, szczęśliwe dzieciństwo. U Thomasa zaś to miasto przemysłowo-portowe. Ponieważ waliski poeta od szesnastego roku życia pracował jako reporter, to jego wspomnienia dotyczą już wchodzenia w świat dorosłych i stykania się z tymi, którzy już nabyli pewnego cynizmu, doświadczenia czy rozczarowania rzeczywistością. Dziecięcy narrator u Żukrowskiego miewa marzenia, w których pojawiają się dziewczęta, u Dylana są pijatyki, prostytutki i szybkie miłości od pierwszego wejrzenia.
Zapada mi w głowie zwłaszcza opowiadanie Kogo chciałbyś mieć z nami. Dwóch znajomyc postanawia wybrać się na pieszą wycieczkę poza miasto. Jeden ma około dwudziestki, dopiero zaczyna życie zawodowe. Drugi, Ray dziesięć lat starszy. Piesza wycieczka do lasu, na plażę sprawia, że przypomina sobie, że taki świat istnieje. Niebo, ptaki, wiatr.

Pomyśleć, że gniję w biurze, kiedy tyle tu tego.

Zaczynają rozmawiać, wspominać, ale Ray coraz bardziej sie wycofuje w świat wspomnień. Ostatnie lata nie były dla niego lekkie. Zmarli brat i ojciec, musi opiekować się chorą matką. Wycieczka za miasto jest oddechem i oderwaniem się od codzienności. Przynajmniej przez chwilę.

Szczenięcy portret artysty, Dylan Thomas

Wyd.: PIW, 1966

Tłum.:  Tadeusz Jan Dehnel

Artykuł Szczenięcy portret artysty pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

To jest pudełko po czekoladkach, które dostałam w dniu ślubu. Stare wierzenie nakazuje zgarnąć do niego wszystkie okruszyny, jakie zostają na obrusie po uczcie weselnej i starannie zachować. W razie kłótni w małżeństwie należy pudełko wsunąć mężowi pod poduszkę, wtedy wszystkie dobre życzenia wypowiedziane przez biesiadników zaczynają działać.

Porwanie w Tutiurlistanie, było w dzieciństwie jedną z moich ulubionych bajek, czytaną kilkukrotnie. Później z twórczością Wojciecha Zukrowskiego zetknąłem się w kinie, w dość zabawnej sytuacji. Miałem trzynaście lat i mama zabrała mnie na jakiś festiwal filmów. Jednym z nich były Kamienne tablice, na podstawie powieści Żukrowskiego. Co najbardziej zostało mi w pamięci – sceny rozbierane i moje skupienie na ekranie, że niby nie robi to na mnie w ogóle wrażenia.
Dostałem teraz zbiór opowiadań Okruchy weselnego tortu. Fragment otwierający ten tekst pochodzi z tytułowego, a równocześnie kończącego zbiorek opowiadania.

Bardzo to nostalgiczna podróż, do świata, którego już nie ma. Głównym bohaterem jest Toluś. Dziecko jeszcze, ale równocześnie obserwator i uczestnik tego świata. Świata pewnego tajemnic, cudownej i dziwnej przyrody, przesądów i wierzeń. Toluś jest marzycielem i co jakiś czas odpływa w swoich myślach – a może wcale nie tylko w myślach – żeby porozmawiać ze zmarłym dziadkiem, żeby spotkać na łące tajemniczą dziewczynę. Czy to na pewno tylko jego wyobraźnia, skoro po jednym z takich spotkań dostaje od dziadka, dawno zaginioną skrzyneczkę?
Żukrowski pisze bardzo malowniczo i w pewnym momencie przypomniałem sobie, że wiele miesięcy temu zacząłem lekturę zbioru opowiadań, również napisanego z perspektywy młodego człowieka – Szczenięcy portret artysty Dylana Thomasa. Wygrzebałem zza stosu książek, bo – co zabawne – okładki obu są niemal identyczne, choć wydania dzieli mniej dziesięć lat i wydane zostały w innych wydawnictwach. W tej sytuacji nie ma wyjścia, wrócę do niej i tym razem dokończę.

Jest jeszcze jedna rzecz w świecie opisanym przez Żukrowskiego. To, że nie istnieją już tacy ludzie i takie sprawy, to jedno, ale uświadomiłem sobie, że on opowiada o zimach, takich, jakie jeszcze ja pamiętałem w młodości. Okresie, w którym naprawdę człowiek chronił się przed zimnem, które wdzierało się wszędzie. Ujemne temperatury poniżej piętnastu stopni, wiatr i śnieg potrafiły być męczące, jeśli utrzymywały się przez wiele tygodni. Takie zimy też już nie istnieją.
No i jeszcze kraski. W tej chwili w Polsce szacuje się, że żyje pięć do dziesięciu par lęgowych tych pięknych, szafirowych ptaków. W świecie Tolusia, skrzeczenie krasek było wszechobecne.

Okruchy weselnego tortu, Wojciech Żukrowski

Wyd.: MON, 1958

Artykuł Okruchy weselnego tortu pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

Lipszyc wspomina anegdotkę z życia Tanizakiego, opowiadaną przez jego żonę. Tanizaki miał zlecić budowę nowego domu i cieśla, który został zatrudniony był zaszczycony i powiedział, że weźmie sobie pod uwagę te wszystkie uwagi o tradycji, o znaczeniu mroku i cienia w budowie, o których autor pisał w swoich esejach. Tanizaki zaś zażądał, że dom ma być supernowoczesny, z wszystkimi udogodnieniami, jasny i z elektrycznym oświetleniem. 

Interesujące jest to, że w przedmowie Henryk Liipszyc pisze tak:

Można byłoby odnieść wrażenie, że autorowi wyrażającemu w swoich tekstach tak zasadnicze sądy obce było upodobanie do żartów, anegdot. Z zachowanych świadectw i relacji przekazanych przez współczesnych wynika jednak, że Tanizaki był obdarzony znakomitym poczuciem humoru.

Miałem przekonanie w kolejnych esejach, że Tanizaki puszcza oko do czytelnika. Ta jego poza Japończyka zatroskanego zmianami zachodzącymi w tradycyjnej Japonii i westernizujacego się świata jest silnie autoironiczna. Co więcej przypominało mi to nieco przedwojenne felietony Makuszyńskiego (Ponury obraz, Wycinanki). Naprawdę nie mogłem traktować inaczej niż w kategoriach pewnej ironii utyskiwania nad tym, jak cudownie wygląda w półcieniu zupa podana w naczyniu z laki.

Czarkę z czarnej laki wypełniała czerwono-ziemistej barwy gęsta zupa, którą jadam zazwyczaj bez wielkich ceregieli, ale wówczas, w niewyraźnym, drgającym świetle świec, jej kolor naprawdę wydał mi się głęboki i apetyczny.

Podobnie jak opis wizyty w nowoczesnym gabinecie stomatologicznym (mamy rok 1933), gdzie właściciel na modłę amerykańską wprowadził mnóstwo nowoczesnych błyszczących narzędzi ze szkłą i stali. Tymczasem narrator marzy o tradycyjnym gabinecie, w prowincjonalnym domu, przerobionym z pokoiku, choć oczywiście “Przestarzały sprzęt medyczny może budzić pewne obawy”.

Widzę w tych felietonach – zwłaszcza w kontekście wspomnienia żony – mnóstwo pozy autoironicznej. Pozę starszego człowieka, utyskującego na to, jaki ten świat nowoczesny jest dziwny i zły. Choć oczywiście zdarzają się momenty, gdzie ta ironia przechodzi w krytyczną obserwację rzeczywistości.

Na dzień przed pełnią ukazuje się w gazecie artykuł, z którego dowiaduję się, że dla dodatkowego uatrakcyjnienia pobytu miłośnikom pięknych widoków księżyca postanowiono zainstalować w lesie wokół świątyni megafony i puszczać z nich… nagranie Sonaty Księżycowej. Natychmiast zrezygnowałem z wyjazdu do Ishiyamy.

Każdorazowo gdy oglądam zdjęcia lub relacje z podziwiania kwitnących drzew wiśni w Japonii i widzę te nieprzebrane tłumy ludzi zastanawiam się, jaka z tego płynie przyjemność? W jednej ze swoich książek Tiziano Terzani wspomina, jak depresyjny był dla niego widok automatu z napojami na szczycie Fudżi.  Podziwianie przyrody „podkręconej” wynalazkami cywilizacji – podziękuję, podobnie jak Tanizaki.

Część felietonów Tanizakiego dotycząca mroku, cienia i wyglądu pewnych przedmiotów, postrzegania sztuki (teatr japoński) była o tyle interesująca, że zacząłem się sam nad tym zastanawiać. Złoto w półmroku jest zupełnie czymś innym, niż oświetlone w pełnych gablotach muzealnych. Drgające światło świec czy lamp naftowych wydobywa z rzeczy pewną tajemnicę, urok, kształty niewidoczne w pełnym słońcu. Zacząłem szukać informacji na temat dawnego malarstwa zachodniego i okazało się, że jest pewien trend wśród krytyków, którzy wręcz sugerują, że na przykład obrazy dawnych mistrzów baroku powinny być oglądane właśnie przy migotliwym świetle świec lub lamp olejowych. Prace Caravaggia, Rembrandta, Vermeera i innych mistrzów “żyją”, a ciepłe światło wydobywa z nich zupełnie inne elementy niż muzealne oświetlenie. Znalazłem informację o tym, że muzea (np. Rijksmuseum) eksperymentowały z takim ograniczonym oświetleniem i robiły specjalne wystawy.

[Photo by Mmoka . on Unsplash]

Pochwała cienia, Jun’ichirō Tanizaki

Wyd.: Karakter, 2016

Tłum.: Henryk Lipszyc

Artykuł Pochwała cienia pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

Cała sytuacja rodzi oczywiście mnóstwo wyzwań oraz kłopotów. Nowi pielgrzymi próbują dostawać się na inne Ziemie, żeby tam zdobyć bogactwa, spokój, stworzyć nowe społeczności. Powieść bardzo pratcheettowska. Czyta się miło i intryguje, jak autorzy rozwiążą kilka wątków i poprowadzą całą akcję, ale jednak czegoś mi tam zabrakło. Nieco większej szczypty absurdalnego humoru, dialogów i zgrabnych porównań tak charakterystycznych dla prozy Pratchetta. Baxtera nie znam zupełnie, więc może wpływ drugiego autora był nieco większy. Kto wie…

Długa Ziemia jest pierwszą z pięciotomowego cyklu, ale po jej lekturze mam takie przekonanie, że w zasadzie nie będę jakoś specjalnie szukał możliwości poznania dalszej histori. Szczególnie, że pierwszy tom ma najlepsze opinie. No może intrygująco brzmi Długa Utopia. 

Podsumowując – miłe, sympatyczne, ale bez szału.

[Photo by The New York Public Library on Unsplash]

Długa Ziemia, Stephen Baxter, Terry Pratchett

Wyd.: Prószyński i S-ka, 2013

Tłum.: Piotr Cholewa

Artykuł Długa Ziemia pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

Ważniejsze, żeby mieć szacunek ludu, niż żeby mówić mu prawdę.

Przedziwna to powieść. Leżała sobie na czytniku od dłuższego czasu, co sprawiło, że nie pamiętałem już dlaczego ją kupiłem. Bez żadnych oczekiwań zacząłem lekturę i przepadłem. Początkowo wyglądało to tak, jakby autor Shalom Auslander próbował rozprawić się nieco z najnowszymi trendami w literaturze i modami w społeczeństwie. Nieco zaskakujący jest co prawda początek Matki na obiad, gdy narrator rozważa, jak smakuje matka, ale jeszcze przez kilka chwili traktuję to jako swego rodzaju metaforę.

Dosyć szybko okazuje się, że narrator jest jednym z żyjących w Ameryce Kanibali i chce opowiedzieć historię swojego rodu oraz przede wszystkim jego tradycji. Wyjątkowo dobrze się bawię przy tym, mimo pozornie koszmarnego tematu, który krąży oczywiście wokół tytułowej matki, którą po śmierci należy zjeść, żeby podtrzymać tradycję. Jest w tej prozie duch Vonnegutta i Hellera. Absurd podlany czarnym humorem, ale przede wszystkim jest to satyra na mniej lub bardziej absurdalne tradycje, zasady i umowy społeczne. Ciągłe ich dostosowywanie do zmieniającej się rzeczywistości, manipulowanie członkami tej społeczności. Czytam, że Auslander dorastał w ortodoksyjnej rodzinie żydowskiej, więc powieść można by odczytać jako próbę rozprawienia się z własną historią. Ale w gruncie rzeczy dotyczy to wielu innych społeczności, w których narzucane są zasady w imię tradycji, przodków i wartości, zaś historia jest zakłamywana w miarę doraźnych potrzeb. Można ją rozciągnąć równie dobrze na to wszystko co widzimy w ostatnich latach w polityce, gdzie liderzy próbują tworzyć i utrzymywać jakiś rodzaj tożsamości, plemienności i posuwać się do kłamstw, absurdalnych zobowiązań. 

Sama postać narratora – jednego z dwunastu braci (i siostry) – też jest niejednoznaczna. Poznajemy go jako buntownika. WIdzimy w nim niezgodę na zło, którego doświadczył w domu rodzinnym w dzieciństwie, odszedł z domu, ale w chwili śmierci matki wracają do niego poczucie winy, zobowiązania i w końcu lęk przed przerwaniem tradycji. Najpierw przekonuje sam siebie co do sensowności wykonania makabrycznego rytuału, później zaś zaczyna wyjaśniać rodzeństwu znaczenie i sens tych działań.

Zdecydowanie warto.

Matka na obiad, Shalom Auslander

Wyd.: Filtry, 2022

Tłum.: Maciej Stroiński

Artykuł Matka na obiad pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

Czy ludzie na świecie, którzy patrzą na nasze nieszczęście, osiągnęli etap, w którym widzą w nas po prostu news, a nie dzieci z marzeniami o swojej przyszłości, matki i ojców, którzy pragną lepszego życia dla własnych dzieci, nauczycieli, którzy chcieli inspirować kolejne pokolenia, pracowników, rolników, muzyków, którzy chcieli realizować swoje pasje.

Dziennikarz piszący dla The Guardian mieszkaniec Gazy, znalazł się w samym centrum wydarzeń w momencie, gdy izraelskie wojska postanowiły zrównać ten teren z ziemią. Nie zapomnij nakarmić gołębi. Dziennik z Gazy to zapiski z trzech miesięcy życia w atakowanym terenie. Notatki cywila, który próbuje przetrwać dbając o siebie i koty, które ma pod opieką lub które napotyka na swojej drodze.

To co najbardziej zwraca uwagę w tych relacjach to brak informacji o wrogu. Nie ma tu polityki, tego kto jest dobry, a kto zły, kto na co zasłużył, a kto nie. Jest przejmująca relacja o życiu zwykłych ludzi, którzy giną, głodują, starają się sobie pomagać nawzajem, choć jak to w takich sytuacjach bywa, są również ci, którzy wykorzystują tę sytuację do wzbogacenia się.

Gdy czytamy o tym, że w mieszkaniach obok, w domach giną kolejni znajomi autora, mamy świadomość tego, że on jest wyłącznie szczęściarzem. Udało mu się pisać i wydostać ze strefy Gazy, dzięki temu możemy się dowiedzieć o tym, co tam się dzieje.

Widzę w polskich mediach i necie bardzo często argumenty w rodzaju, że Palestyńczycy sobie na to zasłużyli. “Nie trzeba było tolerować Hamasu”, “To Teheran został pierwszy zaatakowany”. Argumenty niemądre i zerojedynkowe. Można tak powiedzieć, o ludziach w każdym reżimie “nie trzeba było tolerować komunistów”. Najdziwniejsze i najbardziej przykre jest to całkowite usunięcie z argumentacji tysięcy zwykłych ludzi, których nieszczęściem jest to, że urodzili się w miejscach takich, jak te.

Można się załamać, gdy widzi się w internecie zdjęcia kolejek po iPhone’a 15, podczas gdy w Gazie ludzie stoją w kolejce po chleb i wodę dla swoich rodzin. Jestem wściekły, że ludzie na całym świecie nie zdają sobie sprawy, że istniejemy i że codziennie umieramy.

To prawda, że Gaza nie jest najpiękniejszym z miast, ale jest to miasto, gdzie wielu po raz pierwszy wyznało miłość, gdzie dzieci cieszyły się swoim dzieciństwem, własnoręcznie robiąc i puszczając latawce; gdzie ludzie zakładali firmy i osiągali sukcesy. Gaza kryje w swoich zakamarkach miliony historii, które zasługują na opowiedzenie.

Wiele osób w Polsce relatywizuje to, że na terenie Gazy dochodzi do ludobójstwa. Że ofiarami są cywile. Łatwo powiedzieć, “jak jest wojna, to muszą być ofiary” – tylko zdaje się, że ten argument nie dotyczy wszystkich. Wartościujemy ludzi według pochodzenia, religii, wyznawanych wartości. Gdy jedni giną przy okazji wojny, to jest to okrucieństwo nie do zaakceptowania, a gdy inni, to słyszymy “trzeba było coś zrobić z reżimem”. Łatwo zapomnieć o ludziach. Którzy chcą żyć, kochać, uśmiechać się, a nie kulić się pod gruzami w poszukiwaniu jedzenia i wody, bo gdzieś tam ponad ich głowami dzieje się polityka i ambicje rządzących.

Do poczytania o kulisach powstania dziennika – The Guardian

Foto: źródlo

Nie zapomnij nakarmić gołębi. Dziennik z Gazy, Anonim

Wyd.: Znak, 2026

Tłum.: Agnieszka Rasmus-Zgorzelska

Artykuł Nie zapomnij nakarmić gołębi pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

To oczywiście opowieść o człowieku, ale gdyby nie zabieg autora, żeby bohaterem zrobić ptaka, byłaby to zupełnie niczym nie wyróżniająca się historyjka. Coś w stylu gorszych powieści Hermana Hesse. Poszukiwanie własnej drogi, trudności, wyzwolenie, i tak dalej, i tak dalej. Wykorzystanie mewy nadaje temu wszystkiemu pozory głębi, ale niestety. To po prostu banalna historyjka. Autor Richard Bach jest lotnikiem i niestety czuć to w książce, gdy rozważa to, jaką prędkością i w jakich warunkach może latać Jonathan. 

Niewielka objętość, ale i tak od połowy kartkowałem licząc na coś więcej.

{foto własne]

Mewa, Richard Bach

Wyd.: Rebis, 2024

Tłum.: Radosław Zubek

Artykuł Mewa pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

Biografie starannie dzielono na dobre i złe, lepsze i gorsze, czyste i skażone, przejrzyste i powikłane, podejrzane i wiarygodne, te warte pamięci i te, o których warto zapomnieć.

Odwiedziłem Albanię kilka tygodni temu. Było jeszcze przed sezonem turystycznym. Miałem wrażenie, że pod pewnymi względami znalazłem się w Polsce przełomu lat 80. i 90. XX wieku. Zaniedbane miasta, raczej niezbyt zamożni mieszkańcy, na drzewach plątanina przewodów, które łączą się z okolicznymi domami, biurami, posesjami. Po powrocie sięgnąłem po książkę, która przeleżała u mnie jakiś czas – Wolna. Dzieciństwo i koniec świata w Albanii. Lea Ypi autorka, w momencie upadku komunizmu albańskiego miała dziesięć lat. To co się wydarzyło w kraju, oraz jej rodzinie było wstrząsem dla dziecka, któremu ustrój starał się wyprać mózg. Pomniki Envera Hodxy, Józefa Stalina – bohaterów zaczęły nagle znikać. Dla dziecka wszystko to było niezrozumiałe.

Historia Ypi i jej rodziny jest niezmiernie ciekawa, zwłaszcza, że autorka opisuje świat, takim, jakim go postrzegała, a dopiero po latach zaczęła rozumieć pewne sytuacje. W jej rodzinie, nie tylko nie mówiło się o polityce, ale wręcz unikało rozmów na ten temat. Można było uznać, że matka i ojciec są produktami ustroju pełnego policji politycznej, donosicieli, którzy nie zamierzają i nie chcą mieć kłopotów. Dlatego mała Lea nie rozumiała zupełnie braku entuzjazmu dla jej dziecięcych pomysłów – wierszy wychwalających socjalizm, propozycji powieszenia portretu ojca narodu w mieszkaniu. Dopiero po upadku reżimu okazało się, że dzieje jej rodziny były wyjątkowo skomplikowane, babka przyjechała do Albanii wraz z mężem Albańczykiem. Była grecką wykształconą, arystokratką. Gdy zapanował komunizm rodzina straciła majątek, pamiątki, ważne dokumenty. Pradziadek jej ojcaw latach 20. XX wieku był premierem Albanii

Ich pochodzenie uniemożliwiało, albo bardzo mocno utrudniało studiowanie tego, co chcieli. Nie mówiąc już o codziennym życiu. Albański komunizm był czymś znacznie gorszym, niż ten w Polsce, więc nie ma sensu tego porównywać. Ypi udało się jednak pokazać to wszystko w czym dorastała i z czym musiała się mierzyć jej rodzina, również po upadku ustroju. Przejście na gospodarkę rynkową zrodziło w Albanii podobne problemy, tylko w pewnym stopniu “bardziej”. Ogromne bezrobocie, próba wyjechania tysięcy Albanczyków na promie Vlora do Włoch. Piramidy finansowe, w wyniku których ponad 130 tysięcy osób straciło oszczędności życia, co doprowadziło do zamieszek.

Ludzie oskarżali rząd o współudział w oszustwie i wyszli na ulicę, żeby domagać się zwrotu swoich pieniędzy. Plądrowano budynki rządowe i magazyny wojskowe. Zginęło ponad dwa tysiące ludzi, a dziesiątki tysięcy uciekły z kraju. Historycy nazwali te wydarzenia albańska wojną domową. My jednak mówimy po prostu “1997”.

No i doszedł jeszcze wolny rynek, który jak się okazało ma mnóstwo wad. Przejmująca jest opowieść autorki o własnym ojcu, który musi zmierzyć się z “reformami strukturalnymi”. W biurokratycznym slangu oznaczało to, że jako naczelnik portu musiał zwolnić ludzi tam pracujących. Wielu z nich pracowało tam od kilku dekad, ale w socjalizmie nikt nie przejmował się ekonomią przedsiębiorstw.

Podczas mojego pobytu odwiedziliśmy lokalną winnicę. Przyjęła nas córka właścicieli. Był wieczór, w zasadzie wszystko było już zamknięte. Świetnie mówiąca po angielsku, studiuje i mieszka we Włoszech, podobnie jak Lea Ypi. Powiedziała, że za każdym razem gdy przyjeżdża do kraju to widzi, jak wszystko gwałtownie się zmienia. Pewnie tak jest, ale jeszcze przed Albańczykami długa droga.

Wolna, Lea Ypi

Wyd. Czarne, 2022

Tłum. Krzysztof Środa

Artykuł Wolna pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

Na okładce polskiego wydania tej powieści, jest kadr z filmu Jestem legendą z 2007 roku z Willem Smithem w roli głównej. Filmu jeszcze nie oglądałem , ale z tego co już zdążyłem się zorientować ma całkowicie odmienną wymowę niż książka. W zasadzie odwraca jej sens. Nie chcę psuć zabawy czytelnikom, więc nie będę wchodził w szczegóły. Napiszę tylko, że głównym bohaterem jest “ostatni człowiek na ziemi” – Robert Neville, który próbuje przeżyć w świecie opanowanym przez wampiry i zombie. Nie jest to może literatura wielkich lotów, ale czyta się dość przyjemnie. No może, poza nieco nużącym wykładem z biologii, dotyczącym rozwoju bakterii. Autor bawi się też różnymi przekonaniami i tradycjami związanymi z wierzeniami ludowymi. Czy wampiry, które reagują na znak krzyża, również reagują na ten symbol jeśli w życiu były innej wiary?
Mam przekonanie, że twórcy filmowej adaptacji uznali, że nie mogą sobie pozwolić na zostawienie widza z tak niekorzystnym obrazem, stąd całkowite postawienie fabuły do góry nogami.
Na koniec wrócę jeszcze do socjonomiki – w tym samym okresie powstały również Władca pierścieni (J. R. R. Tolkien), film Rzymskie wakacje, zaś w muzyce mamy ogromny wybuch optymizmu czyli rodzi się Rock’n’Roll.
Zawsze można udowodnić jakąś tezę odpowiednio dobierając dane i argumenty.

Photo by Mavi Atlas on Unsplash

Jestem legendą, Richard Matheson

Wyd.: MAG, 2008

Tłum.: Paulina Braiter

Artykuł Jestem legendą pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.

Nie jest to jakaś wielka, ani specjalnie porywająca literatura. Ot miłe zajęcie na wieczór lub dwa. W zasadzie najciekawsza wydała mi się opowieść, która, jak wynika z posłowia – bazująca na przeżyciach autorki. Chodzi o sytuację w Japonii w okresie powojennym. O to jak społeczeństwo podnosiło się po wojnie i próbowało stworzyć nowy świat. Cała reszta miła, i uroczo naiwna – nawet zły przedstawiciel Yakuzy czasami jest szlachetny wobec innych. 

Przy okazji mamy hołd dla japońskiego (i nie tylko) przemysłu fotograficznego.

Można przeczytać i zupełnie zapomnieć.

Photo by Fujiphilm on Unsplash

Fotograf utraconych wspomnień, Sanaka Hiiragi

Wyd. Grupa Wydawnicza Relacja, 2023

Tłum.: Barbara Słomka

Artykuł Fotograf utraconych wspomnień pochodzi z serwisu Zalewski o książkach.