Zapisany.

2016-04-18T23:39:00.001+02:00

Hej,
Dawno tutaj się nic nie działo, ale wszystko to czymś jest spowodowane.
Obecnie zacząłem prowadzić 2 inne blogi, w których na połowę kwietnia nie jest jeszcze do końca dopracowany szablon graficzny, ale pomału do przodu.

pierwszy to
ppim.pl na którym komiksowo (tak, chwalę się umiejętnościami rysowania, które są zerowe :P) mówię o związkach, bazując to na niczym innym jak na swoim własnym

oraz mattpalka.pl który będzie skupiał się na tematyce hmm.. mojego życia, czyli około motoryzacyjnej. Ale znajdą się tam też podróże oraz inne lifestylowe rzeczy.

Także zapraszam do czytania obu z nich. :)

Jestem "e"

2012-12-13T21:27:00.001+01:00

Palę sobie już dobrych parę lat, głównie nie dlatego, że muszę tylko dlatego, że chcę. Co prawda nie uważam palenia za powód do dumy, mogę z łatwością powiedzieć "papierosy mogą smakować" chociaż wiem, jak wielu ludzi może się z tym nie zgodzić. Poza tym wydaje mi się, że papierosy to jest raczej nawyk społeczny, a nie prawdziwe uzależnienie od tytoniu. Chwila przerwy = fajka ze znajomymi, piwo raczej trudno jest mi sobie wyobrazić bez papieroska. Czasem nawet wydaje mi się, że slogan Nokia, connecting people najpierw należało do Marlboro.

Jednak, że czasy się zmieniają, a postęp technologiczny jest ogromny zostało wymyślone takie fajne urządzonko zwane e-papierosem. Wiele osób może uważać, że paląc e-papierosa, odczucia w ogóle nie są podobne do tych przy normalnych fajkach. Zgadzam się z tym, ale tylko jeśli chodzi o pierwszą generację tego wynalazku, bo jak już napisałem czasy się zmieniają technologia ewoluuje, więc tak jak powstają nowe telefony tak też i e-papierosy przeszły swoją małą rewolucję.

Użytkownikiem e-papierosa jestem dopiero 3 dzień, jednak jak narazie jestem bardzo z niego zadowolony. Paląc mojego Volisha nie czuje w ogóle potrzeby żeby zapalić normalną fajkę, co jest fajne, bo jak już wcześniej wspomniałem lubię palić i szczerze powiedziawszy nie mam zamiaru rzucać.

Mówi się, że e-papierosy są zdrowsze. Możliwe, lecz nie to było moją przesłanką do przejścia na nie. Dla mnie liczyła się, i w sumie wciąż liczy, kwestia finansowa. Końcówka w której znajduje się płyn kosztuje mnie 7,50zł, można ją napełniać liquidem za ok. 10zł za 10ml, co wystarcza na bardzo długo. Do tego dochodzi bateria. To już szczerze powiedziawszy jest kwestia gustu. Osobiście posiadam dwie. Mała o niewielkiej pojemności, ale wtedy wygląd jest jak normalnego papierosa i dużą, starczającą nawet na 3 dni bez ładowania, której wygląd pozostawia wiele do życzenia.

Co zrobić jeśli chcesz kupić e-papierosa? Przede wszystkim nie kupuj pierwszego lepszego na allegro, jak zrobił mój kolega. Dymu z tego jest niewiele i ciężko się to pali. Lepiej wybrać się do jakiegoś marketu z pasarzem na którym jest stoisko z takimi "zabawkami", czyli praktycznie każde tesco, carrefour czy kaufland przetestować, zobaczyć, który model najbardziej Ci odpowiada i dopiero wtedy jeśli chce się zmniejszyć koszty zobaczyć konkretny model na allegro, zacząć e-palić i cieszyć się świeższym oddechem i bielszymi zębami. :)

Ruszmy trochę głową

2012-10-31T12:11:00.001+01:00

Fajnie tak od czasu do czasu poruszyć sobie głową, dlatego też zamieszczam parę niezbyt trudnych pytań na logikę.

1. W pewnej Afykańskiej wiosce żyje 800 kobiet. 3 procenty z nich noszą jeden kolczyk. W pozostałych 97 procentach połowa kobiet nosi dwa kolczyki, a druga połowa wcale. Ile razem kolczyków jest noszonych przez kobiety w tej wiosce?

2. Jeśli weźmiesz 3 jabłka z koszyka który miał 13, ile jabłek będziesz miał?

3. Chemik zauważył, że pewna reakcja chemiczna zajmuje 80 minut kiedy ma założony płaszcz. Kiedy nie miał płaszcza ta sama reakcja zajmowała zawsze godzinę i 20 minut. Wytłumacz.

4. Klient w restauracji znalazł martwą muchę w swojej kawie. Kazał kelnerowi przynieść nową, jednak już po pierwszym łyku wiedział, że to ta sama kawa. Skąd o tym wiedział?

5. Sekretarka napisała 4 listy do 4 różnych osób i zaadresowała 4 koperty. Jeśli włożyła by listy do kopert losowo,każdy w inną kopertę, jakie jest prawdopodobieństwo, że dokładnie 3 listy zostaną włożone do odpowiedniej koperty?

Have fun. :)

London Town (and yup, I know it is a city ;p )

2012-07-15T14:31:00.001+02:00

Okej, więc wycieczka do Anglii miała wyglądać trochę inaczej. Mieliśmy lecieć do Londynu, zostać tam prawdopodobnie całkiem długi czas i zrobić sobie z niego bazę wypadową na wyjazdy w różne miejsca, jednak jak to często w życiu bywa sprawy się troszkę pokręciły i po przylocie do Londynu o 7 rano czasu lokalnego, uznaliśmy, że miasto możemy zwiedzić w przeciągu jednego dnia. Udaliśmy się na stację kolejową i kupiliśmy bilety na pociąg do Liverpool. Odjazd 1:34am, więc trochę czasu na zwiedzanie jest.

Luton International Airport, London, England

Problemy zaczęły się zaraz po przylocie. Właściwie wiele więcej ich nie było, ale wciąż taki miły akcent na piątek trzynastego. :) Na kontroli granicznej, prawdopodobnie w związku z igrzyskami postanowili "wzmocnić" ochronę państwa, czyli rzekomo mieli lepiej i dokładniej sprawdzać dokumenty, co moim zdaniej trwało szybciej niż ostatnio, aczkolwiek mimo to samo dojście do bramek trwało około godziny. Dlaczego? Cóż, oni uważają, że procedury bezpieczeństwa tego wymagają, ale prawda jest taka, że z powodu olimpiady dodali do rozkładów ogromne ilości nowych samolotów, które lądują praktycznie o tej samej godzinie, a w rezultacie jest dużo więcej ludzi w jednej chwili na lotnisku. Zresztą, jeśli planujecie wycieczke do Londynu w te wakacje lepiej przeczekajcie okres olimpiady.

Warto?

Oczywiście, że tak, w końcu zwiedzenie poszerza nasze horyzonty, poznajemy nowych ludzi i nowe kultury, a w rezultacie jesteśmy bardziej otwarci. Co więcej w całej Anglii przemieszanie kulturowe jest tak ogromne, że naprawdę mamy możliwość zobaczyć ludzi z bardzo wielu kraji, kultur czy religii.

Pozwiedzajmy ma japończyka

Nagłówek trochę rasistowski, ale z tego co zauważyłem, japończycy "zwiedzają" z aparatem przyklejonym do oczu, a zwiedzają chyba dopiero w domu kiedy przeglądają zdjecia. Podobno zwiedzenie Londynu w 24 godziny jest niemożliwe. Zgadzam się z tym stwierdzeniem, ale jednocześnie uważam, ze bez problemu można zobaczyć wszystkie najważniejsze zabytki w przeciągu tego jednego dnia.

Pierwsze zdjęcie w londynie zrobione na stacji kolejowej zaraz po przyjeździe było zarazem pierwszym zdjęciem zrobionym moim nowym telefonem i szczerze powiedziawszy nie zawiodła mnie jakość jego zdjęć.

Pamiętacie Harrego Pottera? A stację z której wyjeżdżał do Hogwardu? King's Cross w jego głównej części różni się "nieco" od tego co widzieliśmy w filmie.

Przygotowania londyńczyków do olimiady w pełni.

Do Buckingham Palace udało nam się trafić akurat na zmianę warty. Ilość zwiedzających - przerażająca.

Imperial War Museum jak dla mnie jest jednym z najciekawszych muzeów w ogóle, nie tylko w Londynie.

Big Ben, czyli najsłynniejszy dzwon na świecie, którego wszyscy nazwywają zegarem.

Trafalgar Square z muzeum narodowym. Żaden miłośnik malarstwa nie odmówiłby sobie wejścia do środka. Przy okazji, jedna ważna rzecz na temat Anglii. Wszystkie muzea są darmowe, więc jak ktoś ma więcej czasu niech wejdzie do każdego. Są one dużo ciekawsze niż w Polsce.

Oczywiście London Eye jest ciężko ominąć w Londynie. Jeśli chciecie wybrać się na przejażdżkę, to nawet jak zarezerwujecie bilet wcześniej będziecie stać w kolejce. Natomiast jeśli nie zarezerwujecie to jest wysokie prawdopodobieństwo, że w ogóle nie pojedziecie.

Tower of London, jak na więzienie naprawdę fajny budynek.

I na końcu Tower Bridge w tle, nie wiem dlaczego, ale wiele ludzi nazywa go London Bridge na którym stoję. Pozostałych atrakcji jest naprawdę dużo więcej, jak na przykład Little Venice, czy Greenwich Market (niestety Greenwich Park z południkiem zero jest zamknięty do września), warto skoczyć nawet na weekend do Londynu przy takich cenach połączeń samolotowych i zobaczyć co tylko się da.

Kawiarniany fenomen.

2012-07-14T17:59:00.001+02:00

Starbucks, czyli kwintesencja Ameryki, która zainfekowała Anglię. Mamy ich parę w polsce, ale zdecydowanie, nie na każdym rogu, każdej ulicy. Dosłownie, wpiszcie sobie w google maps "Starbucks, London" i zobaczcie ile tego jest. Oczywiście można mówić, że jest to hipsterska kawiarenka dla pseudo modnych ludzi, ale trzeba im przyznać, że ich vanilla latte jest jak żadne inne. Faktem jest to, że Anglicy są z reguły mili, przynajmniej w większości, ale w Starbucks'ie, co prawda nie wiem czy to nie przypadkiem za zasługą wpisu w umowie o prace, wszyscy pracownicy pytają się czy wszystko w porządku, jak się czujemy, etc. W każdym razie jest to na prawdę bardzo fajne.

Nie wiem czy taka sama atmosfera panuje w polskim starbucks, nigdy nie miałem okazji w takowym gościć, bo po pierwsze jest strasznie drogo... Chociaż po chwili zastanowienia, w angielskim też tanio nie jest, około £3 za najwiekszą kawę, ale.. Nie powinno się tego tak przeliczać, bo w końcu dla nich to jest tak jak dla nas 3zł.

Jedno trzeba przyznać starbucks, jest on jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek świata, tak jak apple i oni mają jakąś swoja filozofię biznesu, która jak widać się sprawdza (w końcu są jeszcze na rynku). Czy jest ona dobra czy zła, nie mnie to oceniać. Można mówić, że jest świetnie, można mówić, że to wszystko naciągane, ale na pewno nie można zarzucić im, że mają niedobrą (biorąc pod uwagę fakt, że bądź, co bądź fastfoodową) kawę. A i muffiny są smaczne.

Każdy conajmniej raz w życiu powinien spróbować kawy ze starbucks, najlepiej z muffinem, a póżniej, prawdopodobnie szybko wróci po kolejne. ;)

Blogsy

2012-07-07T20:40:00.001+02:00

Post ten raczej przeznaczony jest dla użytkowników iPadów lub iPhonów. Jak wszyscy bardzo dobrze wiemy, Apple potrafi być niczym wrzód na pośladkach i żeby utrudnić życie użytkownikom niemożliwa jest obsługa Flasha. Już mniejsza z tym, że niektóre strony się nie wyświetlają poprawnie, czy otwarcie niektórych filmików, w szczególności tych nie z youtube czy vimeo, jest po prostu nie możliwe, pisanie bloga na iPadzie jest zdecydownie utrudnione.

Część internautów, w tym ja, zakupiło iPada nie tylko po to żeby sobie wygodnie przeglądać maile czy też internet sam w sobie. (fakt, jeszcze są gry na iPada, które naprawdę mają świetną grafikę i ogromna grywalność). Niektórzy internauci kupili iPada też dlatego, że uznali, iż fajną możliwością byłoby pisanie gdziekolwiek się jest, bez obawy o krótką żywotność baterii. Aczkolwiek pisanie, w rozumieniu takim jak robi się to na laptopie, czyli wrzucanie postów przez stronę, może nie jest nie możliwe, lecz bardzo utrudnione. Nie można wrzucać zdjęć zapisachych na tablecie, tylko podając link do zdjęcia, a cały post trzeba pisać w kodzie html, bez wiekszej możliwości edycji.

Tu z ratunikiem przychodzi nam aplikacja "blogsy". Jest ona co prawda płatna, chyba kosztowała 3€, w każdym razie po przeliczeniu na złotówki wyszło to mnie 17zł z groszami i jest jeden z moich najlepszych wydatków na appstore jakie miałem. Opcji edycji jest ogrom, właściwie można zmienić i dodać cokolwiek się chce. Nie tylko obsługuje rolkę z aparatu, ale też można dodawać zdjęcia i filmy z różnych serwisów.

Co dodatkowo różni Blogsy od innych darmowych aplikacji do obsługi blogów to to, że można edytować wcześniej dodane już posty i, z czego akurat nie korzystam, obsługuje wiele blogów na raz.

W każdym razie, jeśli ktokolwiek posiada iPada i chciałby z niego pisać swojego bloga to zachęcam was do kupienia tej aplikacji, bo naprawdę jest warta swojej ceny.

Jakub Ćwiek Kłamca 4

2012-07-05T00:54:00.001+02:00

Po przeczytaniu trzeciej części Kłamcy nie mogłem się doczekać na tą, mimo to, że niestety jest to ostatnia część przygód Lokiego i jego ekipy.

Pomimo faktu, że Kłamca jest "trylogią" ostatnia część została podzielona na dwa kawałki, dlatego też, części są cztery. Moim zdaniem jest to bardzo sprytny zabieg, gdyż pozwoliło to na rozciągnięcie akcji do takiego stopnia, że nie ma niedosytu, lub niedopowiedzeń, jednak jak to zawsze bywa pod koniec serii w sercu pozostaje mimo wszystko jakaś pustka.

Dlaczego warto w ogóle przeczytać Kłamcę? Cóż, przede wszystkim dlatego, że w książkach Ćwieka, akcja poprowadzona jest niesamowicie płynnie. Po drugie, sam Kłamca prezentuje naprawdę interesującą historię, nie tylko dla miłośników fantastyki. W wielkim skrócie, Bóg odszedł po stworzeniu człowieka i nie zanosi się na to by kiedykolwiek miał zamiar wrócić, jednak Anioły pozostały na ziemi opiekując się ludźmi i walcząc ze złem, aczkolwiek podążając zasadami narzuconymi przez Boga, co utrudnia im wiele spraw. I w tym miejscu wkracza Loki, nordycki bóg kłamstwa, który nie musi przestrzegać żadnych zasad.

Nie za bardzo chcę dawać spoilery, co się dzieje w ostatniej i tej części jednakże, jest to rozwój wydarzeń z poprzedniej części, rozwój apokalipsy, Loki starający się wrócić na ziemie i wiele wiele innych, często bardzo zaskakujących obrotów wydarzeń.

Najbardziej zaskoczyło mnie, nie religijnego człowieka, z jaką przyjemnością czyta mi się o Aniołach, ich życiu i obowiązkach, bo jednak mimo wszystko, w całej serii zawartych jest wiele wątków religijnych. Najfajniejszy w tym wszystkim jest sposób przedstawiania przez Ćwieka wszelakich bóstw i bóstewek, jak na przykład święty Mikołaj, czy bardzo dobrze znany polakom Światowid.

Nie mogę nic więcej powiedzieć niż po prostu zaprosić was do przeczytania całej serii, bo naprawdę jest warto.

Wiosenne Porządki

2012-05-13T23:54:00.000+02:00

Jako, że nadeszła już jakiś czas temu wiosna, a lato zbliża się wielkimi krokami. Czas wyczyścić część półki z książek i zrobić miejsce na nowe. Nigdy nie lubiłem tej czynności i chyba nigdy nie polubię, jednak nie mogę sobie na chwilę obecną pozwolić na dodatkowe miejsce na książki, a na pewno nie będą u mnie stały one na podłodze, to chyba zbyt bestialskie. ;) W każdym razie nadszedł ten czas, żeby z paroma tytułami się pożegnać i przekazać dalej kolejnym czytelnikom.

Dlatego zapraszam na moje aukcje na allegro, bo ceny bardzo okazyjne, a książki raz przeczytane i odkładane na półkę. Czyli w skrócie, stan bardzo dobry.

Moje aukcje

eBook vs Papier

2012-04-29T17:08:00.000+02:00

Wielu polaków zaczęło zadawać sobie pytanie czy warto wydawać iks złotych na czytnik eBooków. No właśnie, czy warto? Przede wszystkim to zależy tylko od osoby, jednak zdecydowanie nie polecam czytników z wyświetlaczem LCD. Korzystanie z nich męczy oczy, a jedyne ich zalety to to, że nie potrzeba zapewnić im zewnętrznego światła, a też i można je dostać za stosunkowo niskie ceny. Jednak jeśli mówimy już o (jak dla mnie pseudo) czytnikach z LCD, to trzeba pamiętać, że im tańszy czytnik tym gorszej jakości wyświetlacz, co przekłada się na spore utrudnienia w czytaniu. Jeśli już decydować się na przenośne urządzonko z kolorowym wyświetlaczem, to proponuje droższy tablet np. nowy iPad, który dzięki swojemu wyświetlaczowi sprawia, że litery są jeszcze wyraźniejsze, aczkolwiek, moim zdaniem nie jest to też dobre wyjście. Fakt, przyjemnie przegląda się na nim internet czy czyta poranną prasówkę, jednak przeczytanie trzystu czy czterystu stronicowej książki może być uciążliwe.

e-Ink

Czyli cudowny materiał zastosowany w Kindle, sprawiający, że praktycznie nie wydać różnicy pomiędzy kartką papieru, a książką.

Jakieś pół roku temu byłem posiadaczem Amazon Kindle 3 i mogę powiedzieć, że ma on swoje zalety i wady.

Do zalet można zaliczyć takie rzeczy jak:

niska waga
dzięki technologii e-ink praktycznie zerowe zużycie baterii (średni czas działania to około 30dni)
Wi-Fi (ma aczkolwiek się nie korzysta z przeglądarki, ale o tym za chwilę)
Możliwość słuchania muzyki lub audiobooków
Teoretycznie zawiera syntezator głosu, który przeczyta wam książkę za was, ale działa to jako tako na angielskich teksach, a przy polskich w ogóle sobie nie radzi
niewielka cena (mnie kosztował 110 funtów)

Wady:

pomimo obecności klawiatury brak możliwości robienia notatek.
e-ink korzysta z prądu tylko wtedy kiedy ładuje się strona, przez co nigdy się nie wyłącza tylko blokuje klawiaturę
ładowanie się e-ink'u nie jest superbłyskawiczne (nie jest też bardzo powolne) jednak przeglądanie internetu jest niemożliwe
czytnik potrafi otworzyć PDF, ale tylko w oryginalnym rozmiarze, przez co kończy się przesuwaniem stron w lewo i prawo
ma swój format plików, a jako, że w Polsce nie mamy sklepu Amazon, trzeba wszystko konwertować co bywa uciążliwe.
potrzebuje zewnętrznego źródła światła (brak podświetlenia ekranu)

To może papier?

Cóż, jak napisałem wcześniej, byłem posiadaczem Kindle, już nie jestem. Czytało się na nim prawie jak zwykłą książkę, ale brakowało "tego czegoś". Papier ma w sobie jakąś magię, swój zapach i jeśli ktoś nie cierpi na brak półek na książki nie warto bawić się w czytniki, bo oszczędności na książkach wcale nie są takie duże. ;)

ZMIANY, ZMIANY, ZMIANY

2012-04-28T00:35:00.003+02:00

Zmiany są dobre. Na pewno jest w tym zdaniu jakaś racja. Ile? To się okaże, jednak na zapisanym pojawią się pewne zmiany. Oczywiście będą się pojawiać recenzje książek, ale w trochę innej formie niż dotychczas. Pojawi się pewnie też coś o filmach (BTW. Ogromnie polecam wybranie się na najnowszy American Pie. Byłem na premierze i dawno się tak na filmie nie uśmiałem jak właśnie na nowym American Pie, który przebija wszystkie poprzednie części, nawet te pierwsze), lifestylu czy innych pierdołkach. Zobaczymy co z tego wyjdzie i czy wszystko będzie pasowało w koncepcje jednego bloga, czy raczej rozłoży się na kilka.

Co do nowości komediowych, właśnie skończyłem oglądać "walkę" Hardkorowy Koksu vs Pasikonik Najman i zachęcam was do znalezienia jej na YouTube. Najman chyba myślał, że dostają dodatkowe punkty za ilość przebiegniętych kilometrów.

And last, but not least. Serdecznie zachęcam was do wzięcia udziału w sondzie ebook czy papier. Pewnie za jakiś czas pojawi się coś na ten temat.

Tymczasem. Miłego wieczoru.

ANDRZEJ ZIEMIAŃSKI "TOY WARS"

2012-03-28T15:21:00.000+02:00

Autor: Andrzej Ziemiański
Tytuł: Toy Wars
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Ilość stron: 574
Cena: 29,99 zł

Mniej więcej dwa tygodnie przed moją zaplanowaną wizytą w szpitalu wybrałem się do empiku w celu zakupienia czegoś do poczytania przed i po zabiegu. Przechadzając pomiędzy regałami doszedłem do wniosku, że musi być to coś grubszego, bo cienką książkę przeczytam w chwilę i będę się po prostu nudził. Wybór padł na Toy Wars Andrzeja Ziemiańskiego.

Niestety, jak to w przypadku ludzi niecierpliwych bywa, a do których ja się zaliczam, po przyjściu do domu postanowiłem przeczytać "parę pierwszych kartek" żeby zobaczyć co ta książka jest warta... i tak się zaczęło. Oczywiście do szpitala zabrałem inną książkę (ale o tym innym razem).

Całość składa się z trzech jakby-rozdziałów z których każdy opisuje jedno zlecenie tytułowej bohaterki Toy, z czego dwa pierwsze, krótsze, pozwalają nam lepiej poznać bohaterkę, a co ważniejsze zapewnić lepsze tło dla ostatniego, prawie 370 stronnicowego, rozdziału, który sam mógłby być całą książką. Pomimo, że wszystko ze sobą ładnie współgra, pierwszy rozdział był dla mnie lekko dezorientujący i parę razy musiałem sam sobie zadać pytanie "ale o co chodzi?" albo "eee, jak?" książka wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

Sama bohaterka, Toy Iceberg, to wychowanka domu dziecka, ex-prostytutka, jak i ex-narkomanka (może niekonieczne z własnej woli była narkomanką, jak i została ex), która została adoptowana przez nieznanego jej wcześniej mężczyznę. To właśnie owy mężczyzna adoptował Toy, wyciągnął z ulicy oraz uwarunkował na narkotyki i szkolił na detektywa. Po niedługim jednak czasie umarł i zapisał Toy ogromną sumę pieniędzy jeśli przez 10 lat utrzyma się z zawodu detektywa. W mniej więcej tym właśnie momencie poznajemy naszą bohaterkę, bez pieniędzy, bez zleceń, ale z perspektywą wielkiej fortuny. Jej zbawicielem zostaje Pat Dante, najemnik, a zarazem pierwszy klient, oferujący jej, jak się później okazuje, misję w kosmosie, a ta nie mając zbyt dużego wyboru zgadza się, ratując później całą drużynę przez śmiercią, zyskując wiele nowych przyjaźni, jak i perspektywy przyszłej pracy. A to tylko w pierwszym rozdziale, chociaż w każdym Toy wykazuje się zaskakującą błyskotliwością i łączeniem faktów.

Całość oczywiście nie jest bardzo radosna i kolorowa, wręcz przeciwnie bywa dość mroczna, pełna ciemnego humoru, przekleństw i po prostu podejścia do życia "zwykłych" najemników. Co mi osobiście bardzo się podobało.

Moja ocena: 9/10

JAKUB ĆWIEK "OFENSYWA SZULERÓW"

2012-03-12T22:31:00.000+01:00

Autor: Jakub Ćwiek
Tytuł: Ofensywa Szulerów
Wydawnictwo: Runa
Ilość stron: 352
Cena: 29,50 zł

Prawdę mówiąc otrzymując tę książkę byłem do niej dość sceptycznie nastawiony, jednak po przeczytaniu pozytywnie się zaskoczyłem.

Ale od początku. Książka składa się z trzech opowiadań, które jednocześnie mają być wstępem do kontynuacji dzieła Ćwieka, co jest fajne, gdyż autor naprawdę potrafi ciekawie poprowadzić fabułę i kontynuacja tej książki może być bardzo wciągająca.

W książce troje, z początku tajemniczych, bohaterów spotyka się w kairskim hotelu. Zostali oni zaproszeni przez jeszcze bardziej tajemniczego pracodawce, a ich początkowe zadanie to opowiedzieć swoje zadziwiające przeżycia z wojny. Co w tych opowiadaniach jest najbardziej zaskakującego, to fakt, że Ćwiek poprowadził narracje i sposób opisów w sposób pozwalający zauważyć czy mówiący jest kobietą, mężczyzną, czy też z jakiej klasy społecznej pochodzi i wydaje mi się, że właśnie poprowadzenie akcji całej książki w właśnie taki sposób sprawia, że jest ona wyjątkowa i świadczy o wysokich zdolnościach pisarskich autora, dlatego też nie mogę ocenić tej książki, źle pomimo to, że opowieść kobiety średnio przypadła mi to gustu.

Po prostu. Idźcie do księgarni, kupcie tą książkę, przeczytajcie i przekonajcie się sami, jak utalentowany może być polski autor. Zresztą wielu takich mamy i powinniśmy być z tego dumni. ;)

Moja ocena: 9/10

DAN WELLS "NIE JESTEM SERYJNYM MORDERCĄ"

2012-02-03T17:42:00.001+01:00

Autor: Dan Wells
Tytuł: Nie jestem seryjnym mordercą
Wydawnictwo: Znak
Ilość stron: 253
Cena: 29,90 zł

Cały czas zastanawiam się, dlaczego na okładce napisane jest "Dla fanów Dextera" i nie potrafię do tego dość, w sumie nie obejrzałem więcej niż paru odcinków Dextera i mogę nie mieć dobrego porównania, ale zdaje mi się, że to chwyt marketingowy, bo jedyne połączenie z Dexterem, jakie potrafię znaleźć to: tu i tu giną.
To byłoby na tyle, jeśli chodzi o to, co mi się nie podoba w tej książce, poza tym jestem pod ogromnym wrażeniem. Ta książka jest naprawdę świetna, akcja od początku do samiutkiego końca przeprowadzona jest w genialny sposób. Nie ma żadnego niepotrzebnego naciągania fabuły, tak jak nie ma brakujących elementów. Po prostu jest idealnie, co więcej cały czas trzyma czytelników w napięciu, może, dlatego, że sam autor interesuje się seryjnymi mordercami i jak sam mówi musiał długo przekonywać rodzinę, że treść książki nie jest oparta na jego życiu.

W książce piętnastoletni chłopak, John, próbuje rozwikłać zagadkę morderstw w jego rodzinnym miasteczku. Chłopak różni się od swoich rówieśników, ponieważ jest socjopatą zainteresowanym seryjnymi morderstwami. John pomaga matce w pracy w domu pogrzebowym od małego dziecka, co jak on sam twierdzi pomaga mu się odstresować. Przez jego socjopatię nie posiada on żadnej empatii i nie potrafi wyrażać żadnych uczuć, a gdy dowiaduje się, kto jest mordercą, nie biegnie z tym od razu na policje tylko decyduje się, że sam powstrzyma niecodziennego zabójcę.

Niestety nie mogę zdradzić nic więcej na temat fabuły, ponieważ pozbawiłbym was przyjemności z czytania, ale z całego serca polecam "Nie jestem seryjnym mordercą" nie tylko zwolennikom książek o morderstwach, bo szczerze mówiąc nie ma ich tam zbyt wiele, lecz każdemu czytelnikowi, gdyż to naprawdę niezły thriller.

Moja ocena: 10/10

ANDRZEJ PILIPIUK "KRONIKI JAKUBA WĘDROWYCZA"

2012-01-29T22:37:00.000+01:00

Autor: Andrzej Pilipiuk
Tytuł: Kroniki Jakuba Wędrowycza
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Ilość stron: 296
Cena: 33,49 zł

Nie wiem dlaczego, ale jakoś nie przypadają mi do gustu książki Pilipiuka napisane, jako zbiór opowiadań. Sagi ma genialne, zresztą całościowo opowiadania są też w porządku. Zabawne, wciągające, interesujące, a dodatkowo w przypadku Wędrowycza nastrój jest wyjątkowo alkoholowo-polski.

Strasznie irytuje mnie prowadzenie fabuły w większości opowiadań. Wiadomo jak się zakończy już od samego początku, następnie, może nie plątanina wydarzeń, bo wszystko jest spójne, ale zdaje mi się, że są te wydarzenia ciągnięte na siłę, po czym nagle następuje ni z tego ni z owego "bum" koniec opowiadania. Oczywiście nie wszystkie są takie, aczkolwiek z 12 opowiadań zawartych w książce tylko jedno szczególnie przypadło mi do gustu, pozostałe, cóż średniawe.

Przechodząc do treści. Jak już wspomniałem jest zbiór opowiadań. Pierwszy z cyklu o Jakubie Wędrowyczu - egzorcystą amatorem, bimbrownikiem postrzeganym, jako pasożyt społeczny. Nie jest on specjalnie wykształcony, ani ucywilizowany i mieszka w zapyziałej wsi, dlatego wiele problemów współczesnego życia go nie dotyczy. Co więcej, wielu nie rozumie, Jednak w swoim fachu jest niedościgniony. Dlatego też w jednym z opowiadań Wędrowycza odwiedza policja celem rewizji, a w kolejnym Jakub wyrusza na pomoc egzorcystom nieudacznikom. Mnie osobiście najbardziej przypadło do gustu opowiadanie "Hotel pod Łupieżcą”, w którym to bohater udaje się na wakacje, tylko, że nie są to takie wakacje, jakie ktokolwiek mógłby sobie wyobrażać, a już na pewno nie chciałby w nich uczestniczyć. Pozostałe opowiadania też wciągają, tylko pod koniec czytelnik może mieć poczucie braku części wątku, tak jakby parę stron zostało wyrwanych ze środka opowiadania, a jego ostateczny rezultat można skomentować "Co? Jak?"

Mimo wszystko szczerze polecam książkę, bo w końcu zawsze warto czytać, a przy tej książce dodatkowo można się jeszcze pośmiać.

Moja ocena: 6.5/10

GARTH STEIN "SZTUKA ŚCIGANIA SIĘ W DESZCZU"

2012-01-24T22:46:00.002+01:00

Autor: Garth Stein
Tytuł: Sztuka ścigania się w deszczu
Wydawnictwo: Galaktyka
Ilość stron: 320
Cena: 24,90 zł

"Sztuka ścigania się w deszczu", w wielkim skrócie można opisać tą książkę jako historie człowieka opowiedzianą z perspektywy psa, jednak to zdecydowanie za mało żeby powiedzieć o czym ta książka jest naprawdę.

Enzo, narrator książki, to pies którego Danny, mężczyzna z ambicjami i możliwościami na zostanie profesjonalnym kierowcą wyścigowym, wychowuje od najmłodszych lat, a sam postrzega siebie jako człowieka i jest pewien, że po swojej śmierci odrodzi się jako jeden z nich.

Zarówno pies jak i właściciel kochają wyścigi samochodowe i fani wyścigów, czy nawet zwyczajni kierowcy znajdą w książce sporo porad na temat prowadzenia samochodu, aczkolwiek głównym tematem książki nie są wyścigi samochodowe. Danny zmaga się ze śmiertelną chorobą żony jak i z teściami którzy starają się odebrać mu prawo do opieki nad córką, a Enzo stara się pomóc mu przetrwać ten ciężki okres jak tylko jest to możliwe dla psa. W międzyczasie Danny zostaje niesłusznie oskarżony o pedofilie, co znacznie utrudnia jego funkcjonowanie w społeczeństwie, a pomaga dziadkom Zoe, o którą Danny zacięcie walczy pomimo braku środków, w wygraniu procesu.

Książka jest napisana bardzo przyjemnymi do czytania krótkimi rozdziałami, dzięki czemu żaden czytelnik nie powinien zmęczyć się czytając tą powieść. Psi narrator wyraża bardzo interesujący pogląd na człowieczeństwo i po cichu przekazuje najważniejsze wartości w życiu, jak i motywuje do działania mówiąc żeby nigdy się nie poddawać.

Moja ocena: 9.5/10

JACEK PIEKARA "ALICJA"

2012-01-15T17:36:00.001+01:00

Autor: Jacek Piekara
Tytuł: Alicja
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Ilość stron: 376
Cena: 32,90 zł

Historia o odnajdowaniu samego siebie i poszukiwaniu najważniejszych wartości moralnych w życiu każdego człowieka zapleciona w fabułę fantasy thrillero-horroru, o ile w ogóle takim gatunkiem można określić jakąkolwiek książkę. Tak z grubsza można określić powieść Piekary.

Książka podzielona jest na dwa rozdziało-części, pierwszy, bardziej przyziemny, opisuje losy zagubionego mężczyzny, Aleksa, który stracił wiarę w siebie i nic mu nie wychodzi w życiu do czasu poznania czternastoletniej Alicji pomagającej mu nie tylko w odzyskaniu wiary w siebie, ale również uświadamia Aleksowi, co w życiu jest dla niego ważne. Tą część można również potraktować, jako wstęp do części drugiej, której wydarzenia mają miejsce 3 lata później i nie opisują już pozornej rzeczywistości, lecz przenoszą bohatera to fantastycznego świata, który jak można domniemać się jest głębią jego duszy, gdzie Aleks musi walczyć zarówno z przeciwnościami losu jak i z samym sobą.

Pomimo całej otoczki fantasy i przedstawienia wydarzeń w taki a nie inny sposób jest to piękna opowieść o odnalezieniu samego siebie, pokonywaniu trudów życia oraz otwarciu swojego serca na innych, co sprawia trudność w zaszufladkowaniu książki w jednym gatunku.

Sam początek książki jednak może sprawiać wrażenie nudnego i niezachęcającego, aczkolwiek po pierwszych kilkunastu stronach akcja z każdą chwilą staje się coraz bardziej ciekawa, a w samej powieści nietrudno odnaleźć drugie, głębsze przesłanie niż tylko kolejna opowiastka fantasy.

Moja ocena: 9.5/10

JOHN GRISHAM "RAPORT PELIKANA"

2012-01-12T23:26:00.002+01:00

Autor: John Grisham
Tytuł: Raport Pelikana
Wydawnictwo: Amber
Ilość stron: 352
Cena: 24,90 zł

Raport "pelikana" - tytuł książki, a zarazem tekst napisany przez studentkę prawa na temat jej przypuszczeń dotyczących niemal niewykrywalnych zabójstw dwóch sędzi sądu najwyższego. Okazuje się, że jej ślad na który natrafiła był trafny, a raport przysparza jej więcej kłopotów niż mogłaby przypuszczać. W tym podążającego jej tropem najlepszego skrytobójcę na świecie.

Książka Grishama opuszcza jego ulubioną sferę prawną w znacznym stopniu i opisuje największą od wielu lat aferę polityczną Stanów Zjednoczonych. Ukazane jest w niej, kto tak naprawdę steruje władzą, kto pociąga, za jakie sznurki i jak inni bronią się przed zniesławieniem. Jednakże w głównym stopniu książka opisuje losy dziewczyny, która po prostu chce pozostać przy życiu, ukrywa się, a zarazem pragnie żeby afera została ujawniona.

Mimo to, wiele zwrotów akcji zdaje się być ściągnięte z Hollywood, co sprawia, że są strasznie przewidywalne, aczkolwiek jest też sporo takich, których nikt nie mógłby się spodziewać. Jako całość pozycja jest bardzo ciekawym thrillerem, a co więcej pod koniec wszystkie wątki są wyjaśnione i zakończone tworząc z niej bardzo spójne dzieło, nie tak jak u niektórych pisarzy, czasem nawet samego autora, którzy pod koniec powieści pozostawiają czytelnika z pytaniem "a co dalej?"

Na podstawie książki został także nakręcony film o tym samym tytule z Julią Roberts i Danzelem Washingtonem w rolach głównych.

Moja ocena: 9/10

JOHN GRISHAM "OBROŃCA ULICY"

2012-01-08T14:06:00.000+01:00

Autor: John Grisham
Tytuł: Obrońca Ulicy
Wydawnictwo: Amber
Ilość stron: 360
Cena: 34,80 zł

Kolejny w karierze Grishama thriller prawniczy, doskonały jak każda powieść autora.

Michael Brock, wschodząca gwiazda korporacji prawniczej, postanawia poznać tożsamość i motywy działania człowieka, który napadł na biuro Brocka jednocześnie trzymając zarówno jego jak i kilku jego współpracowników, jako zakładników.

Rozwój prywatnego śledztwa bohatera doprowadza do radykalnej zmiany jego poglądów na prawo i społeczeństwo. Postanawia porzucić swoją korporacyjną karierę, małżeństwo i drogie mieszkanie, aby poświęcić się pomocy nie tylko prawnej bezdomnym i najuboższym, tym, których prawa często są lekceważone, a nie stać ich na wynajęcie prawnika.

Książka, jak zresztą każda Grishama, napisana jest w sposób, który pozwala czytać ją od początku do końca z zapartym tchem, nie potrafiąc się od niej oderwać chcąc dowiedzieć się do wydarzy się przez kolejne kilkanaście stron. Język książki pomimo zamieszczenia akcji w sferze prawniczej nie jest przepełniony prawniczego żargonu, co sprawia, że czyta się ją bardzo wygodnie, bez potrzeby zaglądania do słownika.

Moja ocena: 10/10

POKER, czyli kochany, a głupi kot.

2012-01-05T16:31:00.002+01:00

Koty to dziwne stworzenia. Niektóre chodzą po płotach, inne po dachach, a jeszcze inne toczą walkę o przetrwanie na ulicach. Jednak niektóre koty, tak jak ten żyją w domach i nigdy nawet nie słyszały o świecie zewnętrznym, a wciąż nie są tak nienormalne jak Poker. Nikt nigdy nie zastanawiał się, dlaczego akurat takie nadano mu imię. Na pewno nie, dlatego, że niezależnie od sytuacji zachowywał pokerową twarz.

Jak każdy kot i ten pojawia się znienacka? Przychodzi dokładnie w momencie, gdy będzie Ci przeszkadzać, aczkolwiek, jeśli już zdecydujesz się go znaleźć są nikłe szanse, że Ci się uda, chyba, że oczywiście masz dla niego coś do jedzenia, ale do tego wrócimy jeszcze później.

Kiedy próbujesz go przytulić, Poker prędzej zatopi pazury w Twojej twarzy i zostawi ich ślady na całym Twoim ciele niż Ci na to pozwoli. Nie odbierzcie tego źle, to nie jest tak, że ten kot nie lubi się pieścić, wręcz przeciwnie, uwielbia to, tylko nie wtedy, kiedy Ty masz na to ochotę, lecz kiedy on ma. Może się zdarzyć, że akurat Ty nie chcesz się w tym czasie z nim bawić, lub nie masz na to czasu, cóż Poker potrafi się mścić, nie koniecznie drapiąc Cię. Poker raczej wskoczy na biurko czy stolik, wybierze jakąś Twoją rzecz, najprawdopodobniej jedną z dla Ciebie cenniejszych, na przykład Twój telefon i zacznie go popychać łapką w stronę krawędzi do czasu, aż zdecydujesz się nim zająć. Jeśli jednak nie postanowiłeś zwrócić na niego uwagi, możesz być pewien, że Twój telefon wyląduje na podłodze. Wciąż nie zwracasz na niego uwagi? Prosta kocia logika, poleci kolejna rzecz i kolejna do czasu aż albo nie będzie już nic więcej do zrzucenia, albo postanowisz się z nim pobawić. To samo zresztą dzieje się, kiedy Poker jest głodny, a Ty nie chcesz dać mu kolejnej miski jedzenia.

W przeciwieństwie do ogólnie znanego archetypu kota ten akurat nie lubi mleka, chociaż chętnie zje Twój jogurt, szczególnie, kiedy dopiero, co go otwarłeś, odłożyłeś na chwilę na stół i sięgasz po łyżeczkę. Właśnie wtedy zostawiłeś Pokerowi na tyle dużo czasu żeby znalazł się on na stole i był w trakcie wylizywania kubeczka. Na szczęście to nie zdarza się zawsze. Tylko wtedy, gdy wybierzesz smak lubiany przez Pokera. Tak, Poker to kot wybredny, szczególnie, jeśli chodzi o jedzenie. Szyneczkę? Chętnie, ale tylko drobiową. Kocie jedzenie? Ok, tylko pamiętaj żeby było bez ryby.

Pomimo swojego zamiłowania do jedzenia w odróżnieniu od swojego komiksowego, rudego kolegi Poker jest bardzo, czasem aż nazbyt, żywym kotem i nie raz można go zobaczyć skaczącego po ścianach czy łażącego po najwyższych szafach w domu, z którymi też związana jest pewna historia.

Pewnego razu Poker zauważył lekko uchyloną szufladę komody i jak to kot postanowił znaleźć się w przyciemnionym, a zarazem ciepłym miejscu, w którym nikt nie będzie mu przeszkadzać. Ze wskoczeniem na komodę nie było problemów tak samo jak z wejściem do środka. Podczas wchodzenia, jednakże niezbyt chudy brzuch kota spowodował otwarcie się szuflady do końca, co nie za bardzo mu się spodobało, a jako, że była to najwyżej umieszczona szuflada z całej komody postanowił zeskoczyć o jedną niżej. W tej szufladzie przespał parę kolejnych godzin i pewnie przespałby parę kolejnych, gdyby nie szelest otwieranego jogurtu. Poker bardzo zapragnął wyjść z szuflady, co niebyło łatwe z powodu zarówno zamkniętej szuflady, w której odpoczywał jak i tej, przez którą wszedł. Mogę się tylko domyślać, że kombinację, które wyczyniał, aby się wydostać były tak skomplikowane, że nie powstydziłaby się ich niejedna gimnastyczka.

Po wielu nieudanych próbach, zaczęło się rozpaczliwe miałczenie o pomoc w wydostaniu, jednakże przypomniało ono bardziej szczekanie niż miałczenie. Oczywiście dobrzy ludzie zlitowali się nad głupim kotkiem i pozwolili mu wyjść, a ten chwilkę poocierał się o nogę wyzwoliciela z wdzięcznością, a następnie popędził za zapachem jogurtu.

Mimo głupkowatości tego kotka i nieraz staczając dosłowny bój z jego wredotą wszyscy bardzo go lubią, gdyż…, co tu dużo mówić, jest tak pocieszny, że owija sobie wszystkich wokół palca, a raczej pazura.

JEREMY CLARKSON "WIEM, ŻE MASZ DUSZĘ"

2012-01-02T21:38:00.001+01:00

Autor: Jeremy Clarkson
Tytuł: Wiem, że masz duszę
Wydawnictwo: Insignis
Ilość stron: 228
Cena: 29 zł

Jedna z pierwszych książek, a właściwie zbiorów felietonów, brytyjskiego dziennikarza motoryzacyjnego Jeremiego Clarksona wydana w 2005 roku.

Clarkson znany jest głównie jako prowadzący znany na całym świecie show motoryzacyjny Top Gear, a jego poczucie humoru i komentarze nie tylko na temat motoryzacji nierzadko wywołują salwę śmiechu publiczności.

W swojej książce Clarkson wymienia maszyny, które mają w sobie coś więcej niż tylko kupę metalu. Co może zdziwić to fakt, że na dwadzieścia jeden maszyn opisanych w książce tylko trzy są samochodami. W książce poznamy historie Clarksona związane między innymi z Zaporą Hoovera czy Concordem. Jak dla mnie większość z owych historii jest całkiem poruszająca i działająca na zmysły, aczkolwiek niektóre bywają po prostu nudne i nieciekawe.

W książce znajdziemy też zdjęcie każdej z maszyn nadrukowane na ładnym papierze fotograficznym, jednak nie są one zamieszczone przy każdym rozdziale, a w dwóch osobnych sekcjach.

Podsumowując mogę polecić tę książkę jako idealny prezent nie tylko dla fana motoryzacji, lecz również dla tych którzy są zainteresowani maszynami, z którymi może nie do końca mamy na co dzień do czynienia, ale gdzieś na świecie nas otaczają.

Moja ocena: 7/10

NEW YEAR'S EVE

2011-12-31T18:09:00.001+01:00

Szczęśliwego Nowego Roku 2012, żebyśmy wszyscy dożyli kolejnego sylwestra, a kalendarz majów się nie spełnił. Btw. już jakoś nie jest o nim głośno, może dlatego, że w międzyczasie było już kilka innych końców świata.

Wracając do głównego wątku, życzę wam, wielu inspiracji, chęci do działania, wielu ambitnych tytułów do poczytania, ciekawych filmów i radosnej muzyki. Chciałbym wam jeszcze życzyć cierpliwości i samozaparcia, bo dzięki tym dwóm cechom możemy osiągnąć wszystko. ;)

SZCZĘŚLIWEGO DWA TYSIĄCE DWUNASTEGO!

STUART MACBRIDE "CHŁÓD GRANITU"

2011-12-30T16:12:00.002+01:00

Autor: Stuart Macbride
Tytuł: Chłód Granitu
Wydawnictwo: Amber
Ilość stron: 318
Cena: 29,80 zł

Debiutancka pozycja genialnego angielskiego autora powieści kryminalnych z 2007 roku. Pierwsza z serii powieści o nieetycznym policjancie działającym na granicy prawa i nieraz przekraczającym regulamin.

Logan McRae, tak nazywa się główny bohater, a właściwie antybohater, jest sierżantem policji w Aberdeen - szkockim, ponurym mieście w którym zawsze pada deszcz- na którego barki spada obowiązek wytropienia bestialskiego seryjnego mordercy.

Książka Macbride'a jest pełna czarnego humoru, sarkazmu czy ironii, włożoną w usta bohatera starającego się nimi ukryć emocje jakie wzbudza nim śledztwo. Nic w tym dziwnego, gdyż opisy miejsca zbrodni, czy postępowań mordercy są tak dokładnie opisane, że odnosi się wrażenie znajdowania się w samym centrum opisywanych wydarzeń, a zarazem tak dobre, że nie nudzą. Jest to jednak zdecydowanie pozycja dla trochę starszych czytelników, której nie dałbym dziecku do przeczytania z powodu otaczającego jej bestialstwa w stosunku do ludzi, seksu czy niektórych dość niemoralnych zachowań bohaterów, nawet tych z pozoru dobrych.

Moja ocena: 10/10

JAKUB ĆWIEK "KŁAMCA"

2011-12-29T16:04:00.001+01:00

Autor: Jakub Ćwiek
Tytuł: Kłamca
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Ilość stron: 272
Cena: 35,90 zł

Kłamca jest pierwszą z serii opowieści fantasy, o nordyckim bogu kłamstwa Lokim. Bohatera poznajemy, gdy jest uwalniany przez anioły ze swojego więzienia i zgadza się dla nich pracować w zamian za anielskie pióra. Po co bogowi pióra? Cóż, tego musicie się już dowiedzieć sami.

Jednym z ważniejszych motywów książki jest to, że Bóg odszedł, nie wiadomo gdzie i nie wiadomo, kiedy wróci, a w trakcie jego nieobecności to anioły sprawują władzę, jednak wciąż są zależne od zakazów i nakazów nadanych przez Boga. Loki nie musi ich przestrzegać, dlatego właśnie jest potrzeby aniołom, którym praca na ziemi sprawia coraz większe trudności.

Książka napisana jest epizodycznie, wręcz serialowo. Pomiędzy poszczególnymi zadaniami Lokiego, które są bardzo interesujące i nie rzadko wywołujące śmiech czytelnika, mamy po prostu pustki, które niejednemu pewnie będą przeszkadzać, jednak książka mimo wszystko łączy się w jedną spójną całość, której nie wiele można zarzucić, może poza tym, że sam początek jest trochę przynudnawy i może zrazić potencjalnego czytelnika.

Moja ocena: 8.5/10

MAX BROOKS "ZOMBIE SURVIVAL"

2011-12-28T11:59:00.001+01:00

Autor: Max Brooks
Tytuł: Zombie Survival
Wydawnictwo: Red Horse
Ilość stron: 392
Cena: 31,95 zł

Zombie Survival, czyli Podręcznik obrony przed atakiem żywych trupów jest ciekawą pozycją fantasy napisaną w formie poradnika, uwzględniając wszystkie jego części tak bardzo, że czytelnik ma wrażenie realności zdarzeń opisanych w książce.

Bardzo dobrze przemyślany podręcznik dzieli się na kilka głównych działów, z których pierwszy odpowiada na pytanie, czym naprawdę jest zombizm? Jakie mity o nim krążą, a jaka jest rzeczywistość? W kolejnych rozdziałach dowiadujemy się o odpowiednim uzbrojeniu przeciwko zarazie, technikach zwalczania, obronie, ataku czy ucieczce, która czasem jest najlepszą możliwością, jeśli chcemy przeżyć "Wojnę Z". W podręczniku znajduje się także ogrom obrazków zarówno instruktażowych jak i prezentacyjnych, które sprawiają, że jest on jeszcze przyjemniejszy do czytania. W dwóch ostatnich rozdziałach autor odpowiada na pytanie jak przeżyć w świecie żywych trupów oraz opowiada o tym, jakie były ataki zombie na przestrzeni wieków.

Jako minus książki na pewno można wymienić to, że była pisana pod realia stanów zjednoczonych, przez co instrukcje zdobycia niektórych broni są po prostu śmieszne dla polskiego czy europejskiego czytelnika. Jednak, jeśli podejdziemy do niej z przymrużeniem oka i potraktujemy ją, jako pozycję fantasy zdecydowanie spędzi się z nią miło czas, nawet, jeśli nie jest się wielkim fanem Zombie. Po przeczytaniu podręcznik można odłożyć na półkę i mieć spokojną głowę, że mamy pod ręką całą niezbędną wiedzę na wszelki wypadek...

Moja ocena: 8/10

WRÓG

2011-12-27T10:55:00.004+01:00

Kiedy miałem trzynaście lat poznałem pewnego chłopaka, dobrze zapamiętałem jego imię. Nawet jak na te czasy było dość niezwykłe. Nazywał się Gustaw i chodziliśmy do tej samej klasy jednak nie mógłbym nazwać go kolegą ze szkolnej ławki. Miał zero ambicji, a jako jedyne dziecko swych obrzydliwie bogatych rodziców, którzy dla swojego ukochanego synka robili wszystko na każde jego pierdnięcie, Gustaw był też okropnie samolubny i traktował wszystkich z góry. Co gorsza, na tle całej szkoły to ja byłem jego ulubionym obiektem do znęcania się.

Naprawdę go wtedy bardzo nienawidziłem, a kiedy dowiedziałem się, że mamy chodzić do tego samego liceum od razu złożyłem podanie do innego. Liceum niemalże przeleciało mi przed oczami, te trzy lata minęły jak z bicza strzelił, ciężko się uczyłem żeby dostać się na wymarzone studia jednak do dziś dzień zastanawiam się jak to się stało, że wylądowaliśmy na tych samych. Ja oczywiście dzięki mojej ciężkiej pracy, ale on? Możliwe, że to dzięki wpływom jego rodziców.

Kiedy po raz pierwszy wszedłem do swojego pokoju w akademiku i zobaczyłem niebieskookiego rudzielca średniego wzrostu od razu go rozpoznałem i zacząłem się zastanawiać czy to nie przypadkiem przeznaczenie. W końcu stać go było na „jedynkę”, jeśli nie na całe mieszkanie.

Przez pierwszy rok Gustaw ani trochę się nie zmienił, wciąż był tym samym samolubnym i bogatym dzieciakiem, którego mimo wszystko wszyscy lubili, lub przynajmniej udawali, że lubią, w końcu zawsze stawiał.

Ten rok był dla mnie udręką. Przedmioty nie były łatwe do opanowania, a z praktycznie codziennymi imprezami organizowanymi przez tego palanta stawały się wręcz niemożliwe. Na weekendy wracałem do domu. Początkowo nie miałem tego w planach. Bilety pociągowe kosztowały krocie, a same pociągi zawsze się spóźniały, aczkolwiek dzięki temu udało mi się zdać rok i zasłużyć sobie na jakieś śmieszne stypendium naukowe, za które nawet nie mógłbym opłacić miesięcznego czynszu za pokój.

Wakacje przebiegły mi spokojnie. W sierpniu pojechałem ze starymi znajomymi z rodzinnej miejscowości na mazury. Nie miałem ochoty wracać do tego samego pokoju w tym samym akademiku, mimo to nie mogłem nic na to poradzić, nie było mnie stać na własne mieszkanie.

Październik zbliżał się wielkimi krokami i musiałem wrócić z powrotem do akademika. Kiedy wjeżdżałem windą na siódme piętro miałem nadzieję, że Gustaw wyperswadował u rodziców własne mieszkanie, jednak już otwierając drzwi do pokoju miałem przeczucie, że zobaczę go za kilka sekund. Nie myliłem się, zobaczyłem szczupłego mężczyznę w designerskich ubraniach, ale z zupełnie innym błyskiem w oku niż poprzednio. Teraz było w nim coś bardziej pomocnego i łagodnego niż wcześniej.

Przez grzeczność zapytałem jak minęły mu wakacje i wtedy dowiedziałem się, dlaczego to wszystko. Jego rodzice początkowo zmusili go do bycia opiekunem na obozie dla najbardziej potrzebujących, jednak z czasem pomoc innym i rozmowa z uboższymi spodobała się Gustawowi tak bardzo, że po powrocie do domu sam zapisał się jako ochotnik do organizacji dobroczynnej, w której teraz nie tylko czynnie się udziela, ale także przelewa im większość swojego kieszonkowego.

Bardzo zaskoczyła mnie ta zmiana postępowania i do końca w nią nie dowierzałem, jednakże już po pierwszym miesiącu studiów, kiedy nie odbyła się w naszym pokoju żadna impreza uwierzyłem, a nawet zaprzyjaźniłem się z Gustawem, który zmienił swoje nastawienie względem mnie.

Cały rok minął bardzo cicho, jak na to, co można uznać za ciszę w akademiku. Gustaw non-stop opowiadał mi o swoich coraz nowszych pomysłach na otwarcie działalności charytatywnej, a ja pomagałem mu w nauce. Po zaskakująco dobrej na nas obu sesji letniej rodzice Gustawa postanowili wspomóc go finansowo w otwarciu własnego obozu dla dzieci z patologicznych rodzin i po zakończeniu całej organizacji zaprosił mnie, jako pomoc w takowym obozie surfingowym. Wszystkie te wydarzenia nauczyły mnie, że natura niekoniecznie musi ciągnąć wilka do lasu, a ten może okazać się bardzo pomocny.