Zapiski frankofilki

Plac Marcela Aymé

2013-02-20T19:33:00.000+01:00

Spacerując sobie ostatnio po już oswojonych przeze mnie Katowicach (tutaj tymczasowo pracuję) zatrzymałam się przy stoisku z używanymi książkami i winylami (moje kolejne hobby). Gdy zobaczyłam niewielkich rozmiarów książkę z niepozorną okładką stwierdziłam, że muszę ja mieć. Książka o której mowa to "Przechodzimur" Marcela Aymé. Tytułowy Przechodzimur otwiera zbiór dziewięciu opowiadań.

Fot.echolalie.org

Le passe-muraille (Przechodzimur) nazywa się Dutilleul, mieszka w dzielnicy Montmartre, na trzecim piętrze domu nr. 75 przy ulicy Orchampt i pracuje jako urzędnik. Pewnego dnia odkrywa, że potrafi przenikać mury. Wykorzystuje ten fakt w niecny sposób, najpierw nęka swojego szefa, następnie okrada banki i sklepy jubilerskie. Gdy kolejne ucieczki z więzienia stają się nudne postanawia wykorzystać swoje umiejętności aby uwieźć piękną blondynkę więzioną przez swego apodyktycznego męża. Pierwsza wizyta kończy się sukcesem, spędzają ze sobą upojną noc. Kolejnej nocy jednak Dutilleul myli leki na ból głowy z lekarstwami, które otrzymał od zaufanego lekarza na swoją dziwną przypadłość. Lekarstwa te bowiem zawierały proszek "tetrawalentny", który uniemożliwiał przechodzenie przez mury....
Takim oto sposobem, biedny Dutilleul zastygł wewnątrz muru i tkwi tam do dziś. Jak twierdzi autor, nocni przechodnie wędrujący ulicą Norvins słyszą głuchy głos Dutilleul'a, który zapewne przeklina swój los...

Fot.Franka

Jeśli spodobało wam się to groteskowe opowiadanie, na pewno nie będziecie zawiedzeni czytając kolejne opowiadania "Przechodzimura". Wracając natomiast do Paryża, miasto nie zapomniało o Dutilleul'u i o pisarzu, który go stworzył. Będąc w dzielnicy Montmartre na pewno przystaniecie na chwilę, żeby zrobić sobie zdjęcie z Panem uwięzionym w murze na Placu Marcela Aymé.
Pamiętajcie aby koniecznie pociągnąć go za rękę, może uda wam się go uwolnić ;-)

Muzeum Pompidou (Centrum Pompidou)

2013-02-03T19:25:00.000+01:00

Po długiej przerwie postanowiłam znowu coś napisać. Najpierw jednak, chciałabym was przeprosić za tak długi zastój na blogu -MEA CULPA!!!! Dziękuję wam za tak liczne odwiedzanie mojej strony oraz za wszystkie komentarze, maile oraz tzw. 'lajki' na Facebook'u.

Fot.laikingland.blogspot.com

Back to business: Historia największej kupy złomu czyli Centrum Pompidou we własnej osobie.
Bycie prezydentem to nie tylko pierdzenie w stołek, a raczej w fotel prezydencki.. W przypadku francuskiego prezydenta, Georges'a Pompidou, bycie prezydentem wiązało się też z kilkoma ciekawymi pomysłami. Jednym z nich było utworzenie centrum kulturalnego w miejscu, które nazywa się przez Paryżan Beaubourg. Na początku mojego pobytu, gdy pytano mnie czy byłam już na Beaubourg, nie miałam zielonego pojęcia gdzie to jest. No cóż, człowiek uczy się całe życie...
Pompidou w 1969 roku ogłosił konkurs na projekt budynku. Co ciekawe, po raz pierwszy mogli w nim uczestniczyć obcokrajowcy. Konkurencja była dosyć spora, zgłoszonych do konkursu architektów było 681. Zwycięzcami okazali się Renzo Piano, Gianfranco Franchini i Anglik Richard Rogers.

Fot.oryginalnebuty.pl

Inauguracja Centrum Pompidou odbyła się 31 stycznia 1977 roku. Inauguracji dokonał kolejny prezydent Valery Giscard d'Estaing.

Fot.loveinaforeignplace.wordpress.com

Patrząc na Centrum Pompidou ma się wrażenie, że kogoś poniosła fantazja... Zupełnie nie pasuje do romantycznej architektury Paryża. Centrum to ogromna konstrukcja z szkła i stali, opleciona kilometrami rur, galerii, schodów. Budynek wygląda tak jak by ktoś zamiast zainstalować instalacje wewnątrz zrobił to na zewnątrz, albo jak by władze Paryża postanowiły zrezygnować z budowli ze względu na braki w budżecie.

Fot.Franka

Idąc ulicą Rivoli należy skręcić w ulicę de Renard, idąc cały czas prosto zauważycie już z daleka górę kolorowego żelastwa po lewej stronie ulicy, to Centrum Pompidou. Gdy będziecie kierować się w stronę głównego wejścia miniecie po drodze sklepy z pamiątkami, naleśnikarnie, kawiarenki oraz knajpki z fast foodami, najtańszym jedzeniem w Paryżu. Zobaczycie też ulicznych artystów, którzy pokazują to co najlepiej potrafią na placu przed Centrum.

Fot.Franka

Jesteśmy teraz w środku. Urzeka nas na pewno duża przestrzeń, jaka tu panuje. Dla każdego znajdzie się tu coś ciekawego: muzeum sztuki współczesnej, biblioteka publiczna, Instytut Badań Akustycznych i Muzyki Eksperymentalnej oraz kino.

Muzeum sztuki współczesnej to gratka dla osób zainteresowanych sztuką. Znajdziecie tu dzieła takich malarzy jak Matisse, Braque, Kandinsky, Warhol oraz Picasso. Swoją drogą obrazów Picassa jest tak dużo, że zastanawia mnie czy w Muzeum Picassa jakiekolwiek zostały...

Z muzeum można podziwiać panoramę Paryża. Parom podróżującym razem proponuję romantyczną kolację w restauracji na najwyższym piętrze.

Fontanna Strawińskiego, fot.Franka

Jeśli zmęczyło was oglądanie obrazów, często ciężkich do zrozumienia. Polecam chwilę odpoczynku przy fontannie Strawińskiego, która dzięki odgłosom wody i ruchomym figurom jest symbolem muzyki.

Fontanna Strawińskiego, fot.Franka

INFORMACJE PRAKTYCZNE

Centrum otwarte jest każdego dnia oprócz wtorku i 1 maja.
Godziny: 11-22h, kasy zamykane są o 20h.
Zwiedzanie nocne do 23h.

Muzeum i wystawy:
11-21h, w wtorki zamknięte

Atelier Brancusi:
14-18h, w wtorki zamknięte

Bilet
Cały - 13e/11e/10e/9e (zależnie od sezonu)
Bilet ważny na wszystko, do muzeum i na panoramę Paryża.
Bilety można kupić online http://billetterie.centrepompidou.getaticket.com/Accueil.aspx

Fot.Franka

Strona niestety tylko po francusku.

Bilet panorama-3e (panorama z 6 piętra)

Bilet kino- 6e

Centrum można zwiedzać za darmo w pierwszą niedzielę każdego miesiąca. Darmowy wstęp dla osób posiadających mniej niż 26 lat.

Panteon

2012-09-27T20:37:00.001+02:00

Fot.Franka

Panteon został wybudowany w miejscu, gdzie kiedyś stał kościół pod wezwaniem Św.Genowefy, która jest patronką Paryża. Święta Genowefa miastu zasłużyła się tym, że 'odparła' inwazję Hunów w 451 roku. Można by pomyśleć, że była waleczną kobietą, skoro dała sobie radę z barbarzyńcami... ale siła Genowefy polegała na czymś zgoła innym. Gdy Hunowie nadciągali w kierunku miasta, lud Paryża chciał się ewakuować, wtedy właśnie Genowefa nakłoniła mieszkańców do modlitwy i postu obiecując, że to spowoduje ocalenie Paryża. Jak się pewnie domyślacie, nie myliła się.

Fot.Franka

Budowa Panteonu trwała 30 lat, to zaskakująco krótki okres zważywszy na ogrom i rozmach budowli.
Panteon swój byt zawdzięcza Ludwikowi XV (król, którego żoną była Maria Leszczyńska), który ciężko chory prosił o uzdrowienie. Ludwik zdając sobie sprawę z tego, że nie ma nic za darmo, w swoich modlitwach zawarł klauzulę o budowie kościoła w zamian za powrót do zdrowia.
Pierwotnie Panteon miał być kościołem.

Fot.Franka

Podczas Rewolucji Francuskiej (okres tępienia katolicyzmu) kościół został zamknięty i przekształcony w Świątynię Sławy. W Panteonie zaczęto chować znane osoby. Zmieniono wtedy wygląd budowli.

Fot.Franka

W 1806 roku Panteon ponownie został kościołem, ale w 1885 roku postanowiono jednak, że Panteon będzie miejscem pochówku dla wybitnych mężów Francji. Aby podnieść prestiż tego miejsca przeniesiono tu prochy Voltaire'a i Rousseau. Kierując się w stronę Panteonu koniecznie spójrzcie w górę, na fasadzie budynku zobaczycie 'Aux grands hommes la patrie reconnaissante' czyli ' Wielkim ludziom wdzięczna Ojczyzna'.
Wśród osób tam pochowanych można wymienić między innymi Victora Hugo, Emila Zola, Louis Braille oraz Maria Curie Skłodowska- pierwsza kobieta w Panteonie.

Informacje praktyczne:

Panteon otwarty jest każdego dnia. Godziny otwarcia:
01.04-30.09 10h-18.30h
01.10-31.03 10h-18h

Zamknięty 1 stycznia, 1 maja, 25 grudnia.

Wstęp 8,50e, bilet ulgowy 5,50e.
Grupa 20 osobowa (dorośli) płacą 6,50e.
Bilet dla szkół 30e (35 uczniów + 2 opiekunów)
Za darmo wchodzą osoby od 1 do 26 roku życia, niepełnosprawni oraz ich opiekunowie.

Sorbona

2012-08-13T14:17:00.000+02:00

fot.sorbonne.fr

Sorbona to najstarszy francuski uniwersytet, który założony został w 1257 roku, początkowo jako college, w którym niezamożni studenci mogli studiować teologię. Filantropem, dzięki któremu zaistniała Sorbona był Robert de Sorbon, teolog i kapelan ówczesnego króla Francji Ludwika IX. W początkowym okresie istnienia college posiadał tylko garstkę studentów, ale z biegiem czasu sława college'u rosła, kadra pedagogiczna została zwiększona. W 1554 roku college nosi nazwę Sorbony, której nazwa pochodzi od nazwiska jej założyciela.

fot.sorbonne.fr

Sorbona posiada bogatą historię. W 1635 roku kardynał Richelieu położył kamień węgielny na budowę kaplicy przy uniwersytecie. Richelieu zmarł w 1642 roku, a kaplica została ukończona w 1653 roku.
W kaplicy znajduje się grób Richelieu.

Podczas Rewolucji Francuskiej uniwersytet był zamknięty. W 1808 roku Napoleon podarował kilka budynków uniwersytetowi, aby ten mógł poszerzyć swą działalność.

fot.sorbonne.fr

Sorbona może też poszczycić się sławnymi studentami, wśród których wymienić można Honore de Balzac, który studiował filozofię. Na Sorbonie udzielał się także Ludwik Pasteur, który prezentował tu swoje badania podczas licznych konferencji.
5 listopada 1906 roku pierwszą kobietą profesorem została Maria Curie Skłodowska, którą Francuzi uznają za Francuzkę, a Polacy za Polkę.

Sorbonę można zwiedzać za darmo podczas Dni Dziedzictwa Narodowego. W pozostałe dni można zwiedzać Sorbonę z przewodnikiem. Zwiedzanie trwa 1,5 h ale odbywa się tylko w języku francuskim.
Zwiedzać można od poniedziałku do piątku. Zwiedzanie możliwe jest przy udziale minimum 10 osób (30 osób maximum). Bilet kosztuje 9e, uczniowie i rodziny kilkuosobowe płacą 4e. Studenci studiujący na Ile-de-France nic nie płacą.

Kościół Św. Magdaleny

2012-07-29T22:34:00.000+02:00

Gdyby stworzyć film dokumentalny o dziejach Kościoła Madeleine powstałaby na pewno telenowela. Kościół budowany był przez ponad 80 lat, w 1764 roku powstał projekt na budowę świątyni. Kamień węgielny położył Ludwik XV, ówczesny król Francji oraz mąż Marii Leszczyńskiej. Inauguracja odbyła się 24 lipca 1842 roku w święto Marii Magdaleny, która jest patronką kościoła i której relikwie spoczywają w tymże miejscu. Zanim kościół został ukończony, historia Francji wpływała na liczne zmiany w projekcie i zastosowaniu budowli, która niekoniecznie miała zostać kościołem... Zapewne to te właśnie niejasności dotyczące przeznaczenia budynku sprawiły, że dzisiejszy kościół z zewnątrz wcale go nie przypomina.

fot.infrancia.org

Madeleine został wybudowany w stylu neoklasycystycznym, swoją budową przypomina siedzibę Zgromadzenia Narodowego. Nieuważnemu turyście kojarzyć się może z budynkiem mieszczącym w swych progach instytucję niezwiązaną bynajmniej z kościołem. Wchodząc do środka z pewnością urzeknie nas mrok jaki tam panuje oraz minimalizm wystroju (zupełnie inaczej niż to do czego przyzwyczaiły nas polskie kościoły).

fot.linternaute.com

Kościół Św. Magdaleny to trzeci paryski kościół pod względem liczby zwiedzających. Madeleine to parafia ludzi biznesu i bogaczy. Śmiało można powiedzieć, że Madeleine to kościół dla VIPów, którzy tutaj biorą ślub, chrzczą swoje dzieci i tutaj są żegnani przez swoje rodziny i znajomych podczas pompatycznych pogrzebów. Kościół Madeleine kojarzony jest przede wszystkim z uroczystymi pogrzebami, które pamięta się latami i które gromadzą najważniejsze osobistości Paryża, Francji a nawet świata.
Od 17-30 października 1849 roku w podziemiach kościoła spoczywało zabalsamowane ciało Chopina. Ostatnim życzeniem kompozytora było zagranie na jego pogrzebie Requiem Mozarta i aby spełnić to życzenie należało uzyskać zgodę na zatrudnienie chórzystów. Początkowo Arcybiskup Paryża był temu przeciwny, dlatego pogrzeb Chopina został opóźniony. Zgodę otrzymano i pogrzeb odbył się 30 października. Zgromadzeni, a byli wśród nich między innymi książe Adam Czartoryski, malarz Delacroix, Ludwika, siostra kompozytora, usłyszeli wspomniane już requiem.
Chopin nie był jedynym Polakiem, którego żegnały tłumy. 21 stycznia 1856 roku odbył się pogrzeb Adama Mickiewicza, który pochowany został następnie w podparyskiej miejscowości Montmorency .

Wśród znanych osób związanych z Francją na pewno wymienić należy Henri Salvadora, piosenkarza, kompozytora jazzowego, prekursora francuskiego rock'n'roll, którego żegnały tłumy z księciem Albertem z Monako na czele.

Henri Salvador
fot.boris-vian.net

Kolejną osobą jest Charles Gounod, autor najbardziej znanej pieśni Ave Maria.

Charles Gounod
fot.bach-cantatas.com

Z pewnością wiele osób z was kojarzy Dalidę i jej "Paroles Paroles". Yolanda Gigliotti czyli Dalida była piosenkarką włoskiego pochodzenia, która najlepsze lata swej kariery spędziła w Francji.

Dalida
fot.kabaretkulturel.blogspot.com

Pomimo ogromnej sławy czuła się samotna i nieszczęśliwa. W 1987 roku w swym paryskim domu na Montmartre popełniła samobójstwo. Dziś jej ogromny dom można oglądać z zewnątrz, a na murze otaczającym dom znajduje się tabliczka oznajmiająca: "Dalida mieszkała w tym domu od 1962 do 1987 roku. Jej przyjaciele z Montmartre'u nie zapomną jej". Paryż żegnał Dalidę, swoją muzę, w Kościele Madeleine, a następnie kondukt żałobny wyruszył w kierunku cmentarza Montmartre, gdzie została pochowana.

Kościół Świętej Magdaleny jest też scenerią dla wydarzeń opisanych w powieści "Bel Ami" Guy de Maupassant, której ekranizacją zajął się duet Donnellan/Ormerod. W tytułowej roli 'pięknego przyjaciela' zobaczycie bożyszcze nastolatek Roberta Pattison.

Kościół Madeleine to także miejsce licznych koncertów muzyki klasycznej. Bardzo często można tu usłyszeć repertuar Chopina, to taki ukłon w stronę przeszłości kościoła i kompozytora. Melomanów na pewno ucieszy fakt, że wstęp na część koncertów jest darmowy. Niektóre recitale są jednak dosyć drogie.
Wszelkie informacje dotyczące koncertów znajdziecie tutaj. *Entree libre oznacza darmowe wejście*

Kościół Św.Magdaleny otwarty jest każdego dnia od 9.30h do19h.
Od poniedziałku do soboty Msze Św. o 12.30
Od wtorku do piątku 18.30h (kaplica)
Niedziela-9.30h, 11h, 19h
Metro 8, 12, 14

Wystawa Światowa i jej "synowie"

2012-07-21T22:37:00.000+02:00

fot.ogressedeparis.canalblog.com

Pierwsza Wystawa Światowa odbyła się w Londynie w 1851 roku. Jej progi przekroczyło 6 000 000 zwiedzających. Wystawa Światowa odbyła się 5 razy w Paryżu. Najbardziej znane wystawy to ta z roku 1889, ponieważ z myślą o niej została zbudowana Wieża Eiffle'a, która miała zostać rozebrana po zakończeniu imprezy. Na szczęście tak się nie stało i podziwiamy ją po dzień dzisiejszy. Kolejną wystawą, która odniosła największy sukces w historii tego przedsięwzięcia była Wystawa Światowa z roku 1900.

Wystawa została zainaugurowana 14 kwietnia przez ówczesnego Prezydenta Francji Emila Loubet. Dzień później została otwarta dla zwiedzających, którzy mieli tą okazję aż do 12 listopada (!!!) W sumie zwiedzających było aż 50 milionów. Co ich aż tak przyciągało? Otóż Francuzi żyli wtedy w okresie Belle Epoque (piękna epoka, okres), jak sama nazwa wskazuje żyło się im świetnie, bez większych trosk. Gospodarka się rozwijała, postęp techniczny ułatwiał im życie. Jak śpiewała kiedyś Edith Piaf wiedli "La Vie En Rose". Ta optymistyczna ideologia była motywem przewodnim wystawy, która miała za zadanie uczcić zeszły wiek i powitać nowy. Zadanie to wykonała bardzo hucznie. Na sporym obszarze zajmującym teren Invalides, Petit Palais, Grand Palais, brzegów Sekwany po most Iena, Pałacu Trocadero, Pól Marsowych i Placu Concorde zgromadziło się 83 000 wystawców, w tym 45 000 obcokrajowców. Wystawa liczyła sobie 136 wejścia, z tego najważniejsze, bo najbardziej pompatyczne znajdowało się na Placu Concorde.
Rozmach jak na tamte czasy był ogromny. Na sukces wystawy nie wpływały tylko różowe okulary Francuzów, dużo ważniejszym aspektem były nowinki techniczne i architekturalne.
Na wystawie w 1900 roku zwiedzający korzystali z "Ulicy Przyszłości" (Rue de l'Avenir). Tak określano ruchomy chodnik, który każdy z nas zna z lotnisk, albo niektórych stacji paryskiego metra. Ruchomy chodnik został po raz pierwszy skonstruowany na Wystawę Światową w Chicago w 1893 roku.
Żądni wrażeń mogli skorzystać z metra, które zostało zainaugurowane 19 lipca 1900, powstała wtedy jedna linia metra na trasie Porte de Vincennes-Porte Maillot. Wejścia do metra w stylu Art Nouveau zaprojektował Hector Guimard. Oto jedno z nich:

Twórcy wystawy potrafili wykorzystać odkrycia w dziedzinie elektrotechniki podświetlając fontanny i montując nocne oświetlenie, co powiększało zachwyt zwiedzających. Atrakcji nigdy za wiele, dlatego bracia Lumiere organizowali projekcje swoich filmów, które cieszyły się dużym zainteresowaniem.
Do dyspozycji Paryżan był także diabelski młyn z którego można było podziwiać panoramę Paryża. Dla merów wszystkich francuskich miasteczek zorganizowany był bankiet w ogrodzie Tuileries, zapewne nie obyło się bez dobrego wina...
Wystawa Światowa oczywiście miała na celu zwrócenie uwagi na to piękne miasto, a co za tym idzie przyciągnięcie do niego jak największej liczby turystów. Przygotowania były bardzo intensywne, zaowocowały trzema "synami" wystawy. Mowa tu o Moście Aleksandra III (Pont Alexandre III), Małym i Dużym Pałacu (Petit Palais, Grand Palais).

Most Aleksandra III

Most budowany w latach 1896-1900 jest symbolem sojuszu rosyjsko-francuskiego zawartego w 1892 roku. Cel budowy był dosyć oczywisty, chodziło o rozładowanie ruchu komunikacyjnego, który stanowił spory problem, a zważywszy na zbliżające się przedsięwzięcie ów problem musiał zostać rozwiązany.
Kamień węgielny na budowę mostu położył car Mikołaj II, 4 lata później, 14 kwietnia, most został zainaugurowany. Most pełen jest symboli przedstawiających Sekwanę i rosyjską rzekę Newę, zobaczycie także Pegaza i rzymską bogini Famę oraz cztery wizerunki Francji : Francja Karola Wielkiego, Francja współczesna, Francja renesansu, Francja Ludwika XIV. Most jest oświetlony aż 32 latarniami i pięknie wygląda nocą na tle Wieży Eiffle'a (polecam spacer spod Wieży wzdłuż Sekwany).

Fot.Franka

Most został wpisany na listę zabytków dopiero w roku 1975. Kiedyś można było wejść do mostu i znaleźć się w zupełnie innym, psychodelicznym świecie, ale niestety nie jest to już możliwe. To ciekawe doświadczenie przez wiele lat umożliwiali Strażnicy Mostu o których już pisałam, chętnych odsyłam do postu Strażnicy Mostu.

Grand Palais i Petit Palais

Duży Pałac (Grand) i Mały Pałac (Petit) to muzea, które oprócz stałych ekspozycji często goszczą wystawy czasowe. Różnica między tymi dwoma muzeami znajdującymi się na przeciwko siebie polega na tym, że wstęp do Grand Palais jest płatny, a do Petit Palais jest darmowy (na wystawę stałą).
Grand Palais zbudowany jest w stylu secesyjnym, ma charakterystyczny dla tego stylu szklany dach. Grand Palais to chyba najbardziej płodne paryskie muzeum, goszczące wystawę za wystawą oraz targi takie jak między innymi Międzynarodowe Targi Sztuki Współczesnej, targi antykwariuszy, Wystawa World Press Photo oraz wiele innych.
Petit Palais rozpoczęło swoją muzealną działalność w 1902 roku. Wielkim plusem muzeum jest fakt, że wielkich malarzy takich jak Courbet, Monet, Cezanne, Carpeaux, Delacroix, Rembrandt, Renoir, Toulouse-Lautrec zobaczyć można zupełnie za darmo. Jeśli jednak wolicie rzeźbę to pewnie zadowoli was Antoine Bourdelle i Auguste Rodin (o którym już pisałam). Niestety bywa też czasami tak, że dany obraz został wypożyczony do innego muzeum i jeśli wybieracie się do muzeum tylko po to aby zobaczyć na przykład Monet to będziecie zawiedzeni gdy go tam nie zastaniecie. Na pocieszenie mogę potwierdzić, że Panowie pracujący w informacji i ochronie są bardzo pomocni i pomagają znaleźć zgubę :-)

Linki:
Most Aleksandra zdjęcia

Grand Palais zdjęcia

Petit Palais zdjęcia

Wystawa Światowa zdjęcie

Film braci Lumiere nakręcony w 1900 roku podczas Wystawy Światowej:

Bazylika katedralna Saint-Denis

2012-07-17T22:22:00.000+02:00

Katedra widziana z przodu,
Fot.linternaute.com

Saint Denis czyli Święty Dionizy to pierwszy biskup Paryża, a także pierwszy francuski męczennik, który w roku 250 został wysłany do Paryża aby tu założyć kościół. Oczywiście jak łatwo możecie się domyślić nie powitano go oklaskami na stojąco, wręcz przeciwnie ścięto mu głowę w obecnej dzielnicy Montmartre, która wzięła swoją nazwę z łaciny i oznacza 'górę męczenników'.

Według źródeł hagiograficznych Święty Dionizy zaraz po tym okrutnym wydarzeniu obmył swą zakrwawioną głowę w fontannie a następnie wyruszył w kierunku dzisiejszej bazyliki trzymając swoją głowę w rękach.

Święty Dionizy na fasadzie Katedry Notre Dame w Paryżu
Fot.Franka

W miejscu gdzie skonał zaczęły dziać się cuda i fakt ten wykorzystał zakon bernardynów, który wybrał to miejsce na swoją siedzibę. Następnie w XII wieku rozpoczęto budowę kościoła, który ukończony został dopiero w XIII wieku. Bazylika swoje istnienie zawdzięcza opatowi Suger, który uczynił z niej arcydzieło gotyku.

Bazylika jest miejscem pochówku królów Francji. Spoczywa tam 43 królów, 32 królowe, 63 książęta i księżniczki. Pierwszym pochowanym tam królem był Dagobert, który zmarł w 638 roku a jego prochy zostały przeniesione do Bazyliki Saint-Denis w XIII wieku.

Ostatnim pochowanym tam królem był Ludwik XVIII w 1824 roku.

Bazylika dopiero w 1966 uzyskała status katedry. Bazylika Saint-Denis to dla mnie skrzyżowanie Katedry Królewskiej na Wawelu z kryptami, które tam się znajdują, z tą różnicą, że w francuskiej bazylice nie jest pochowany żaden prezydent... Pewnie zabrzmi to trochę dziwnie, ale lubię oglądać nagrobki, ponieważ daje mi to okazję do chwili refleksji nad naszą ziemską egzystencją, dlatego ten ciekawy zabytek dopisuję do miejsc, które mogę polecić.

Tu spoczywa Maria Leszczyńska, żona Ludwika XV
fot.Franka

Po środku spoczywa Maria Antonina i Ludwik XVI
fot.Franka

Fot.Franka

Henryk II i Katarzyna Medycejska
fot.Franka

Muzeum Carnavalet

2012-07-11T23:21:00.000+02:00

Muzeum Carnavalet to muzeum historii Paryża, które zostało wybudowane w 1548 roku. W życiu nic łatwo nie przychodzi, dlatego ówczesny budynek dopiero ponad 300 lat później stał się muzeum. A co działo się z nim wcześniej? Wybudowany został dla przewodniczącego parlamentu, w 1578 roku znalazł się w posiadaniu wdowy po Francois de Kernevenoy, nazywanego przez Paryżan Carnavalet. Carnavalet był nauczycielem Henryka III. W 1866 roku hotel, bo taką pełnił funkcję przez wiele lat, został odkupiony przez władze Paryża.

W tym właśnie roku dokonywała się przebudowa Paryża, której inicjatorem był Baron Haussmann. Wiele budynków zostało zburzonych aby stworzyć parki, aleje, ulice. Haussmann zwrócił się wtedy do władz miasta z prośbą o umieszczenie wyposażenia zburzonych domów w Muzeum Carnavalet, jego życzenie zostało spełnione. Muzeum zostało otwarte dla zwiedzających w 1880 roku, a w 1989 zostało powiększone o kolejny budynek Hotel Le Peletier de Saint-Fargeau.

Pomyślicie sobie pewnie, że to kolejne muzeum, a wy nie przyjechaliście do Paryża by biegać po muzeach. Musicie jednak wiedzieć, że to najbardziej ciekawe muzeum, w którym wstęp jest za darmo.

Przespacerujmy się teraz po Carnavalet.

Parter
Wizytę zaczynamy od galerii szyldów, które pochodzą z początków XVI wieku aż do XX wieku. Wiele mieszkańców Paryża było wtedy analfabetami, dlatego handlarze zachęcali do wejścia różnego rodzaju szyldami.

Zobaczycie na przykład olbrzymie drzewo, nożyce i najbardziej słynnego paryskiego kota, który reklamował kabaret znajdujący się na Montmartre, założony w 1881 roku przez Rodolphe Salis. Kabaret nazywał się Chat Noir (czarny kot), ale niestety już nie istnieje.

fot.edc.stardist.org

Będąc w Paryżu przyjrzyjcie się uważnie pamiątkom sprzedawanym w butikach, Chat Noir będzie na was spoglądał z torebek, podkoszulków, zegarków, kartek pocztowych...

Idąc dalej poznamy Paryż w XVI wieku. Jest to okres wojen religijnych, odbywa się rzeź protestantów podczas nocy Św. Bartłomieja, zbudowano Luwr, Pont Neuf i Ratusz.
W tej sali zobaczycie między innymi maszkaron z mostu Pont Neuf, portret Francois I, króla Francji, który wybrał Paryż na stolicę Francji, potrety Katarzyny Medycejskiej (krwawej teściowej Henryka IV-patrz post
Pont Neuf).

Pierwsze piętro
Paryż w XVII wieku, w czasach Madame de Sevigne, która mieszkała tu w latach 1677-1696. Mariza de Sevigne była pisarką, znaną głównie z listów pisanych do córki. Muzeum poświęciło jej jedną salę, która wypełniona jest jej meblami i przedmiotami osobistymi. Zobaczycie też tu portrety Moliera, Jean de la Fontaine. Pamiętajcie też by koniecznie spojrzeć w górę, zobaczycie złocony sufit z malowidłem Charles le Brun, który pojawił się tam w XIX wieku wywołując sensację.

Wiek XVIII to okres oświecenia. Tutaj zobaczycie meble i przedmioty należące kiedyś do Woltera i Jean-Jacques Rousseau.

Teraz udamy się w kierunku drugiego budynku czyli Le Peletier. Aby się tam dostać przejdziemy przez galerię łączącą dwa budynki muzeum, która znajduje się na pierwszym piętrze. Znajdują się tu obrazy przedstawiające paryskie społeczeństwo ok. 1900 roku. Często organizowane są tutaj wystawy czasowe, które wpasowują się w temat wystawy stałej.

Le Peletier

Chcąc zachować kolejność chronologiczną należy udać się na drugie piętro, które poświęcone zostało Rewolucji Francuskiej. Znajdziecie tutaj ok. 500 dzieł poświęconych rewolucji, najcenniejszym eksponatem jest dziecko rewolucji czyli Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela. Podziwiać tu można też makiety więzienia Bastylii, które masowo były wykonywane przed pamiętnym zburzeniem Bastylii, które było początkiem rewolucji. Niektóre osoby może zaboleć szyja gdy zobaczą jeden z modeli gilotyny...

Teraz przenosimy się na parter, jesteśmy teraz w XIX wieku. Ten okres to przede wszystkim Napoleon, którego portrety możecie tutaj podziwiać. Zobaczycie też wnętrza, meble charakterystyczne dla tego okresu.
Warto też zwrócić uwagę na portret Juliette Recamier, która swoim sposobem bycia była znana w całym Paryżu, propagowała powrót do antycznej klasyki, zarówno w wystroju wnętrz jak i w ubiorze. Można śmiało powiedzieć, że była dziewiętnastowieczną fashionistką.

Pierwsze piętro

Okres od II Imperium do III Republiki, Paryż zostaje podzielony na 20 dzielnic. Zobaczycie tutaj kołyskę ofiarowaną Louis-Napoleon, dziecku Napoleona III i Eugenii. Autorem projektu kołyski jest architekt Victor Baltard.

Kilka kroków dalej i znajdujemy się teraz w XX wieku. Znajdujemy się teraz w sypialni Marcela Proust. Widzimy łóżko, w którym Proust 'nocny marek' pisał większość części swojego największego (pod względem wielkości-7 tomów jak i znaczenia w literaturze światowej) dzieła "W poszukiwaniu straconego czasu". Meble pochodzą z trzech mieszkań, jakie zajmował pisarz po śmierci rodziców.

Zejdźmy teraz na parter, by tu zakończyć naszą wizytę. Eksponaty tutaj zgromadzone sięgają daleko wstecz, bo aż do prehistorii po czasu galicyjskie. Miłośnicy archeologii na pewno nie będą zawiedzeni, ponieważ zobaczą tu między innymi ząb mamuta, piroga pochodzącego z okresu 2800-2500 przed naszą erą, statuy bogów, itd.

Muzeum najbardziej kojarzy mi się z budą psa Ludwika XVI, oczywiście iście królewską.

Buda w Niebieskim Salonie Ludwika XVI, fot.Franka

Muzeum Carnavalet
23, rue de Sevigne

Metro: Saint-Paul (1), Rambuteau (11) albo Chemin Vert (8)

Czynne od wtorku do niedzieli od 10h-18h. Nieczynne w święta. Wstęp wolny na stałe ekspozycje.

Rejs po Sekwanie

2012-07-03T20:12:00.000+02:00

fot.Franka

Podobno najbardziej romantyczną rzeczą jaką można robić w Paryżu jest rejs statkiem po Sekwanie, sprawdzenie tego nie było mi dane, ponieważ należę do osób, które mają szczęście w kartach, a nie w miłości ;-)
Paryż oferuje kilka rejsowych propozycji, więc jest w czym wybierać. Prześledziłam dla was następujące oferty:
-BATEAUX- MOUCHES- oferuje zwykły rejs, rejs z obiadem, rejs z kolacją. Oczywiście najtańszy jest zwykły rejs, zapłacicie za niego 11,50e. Dzieci poniżej 12 roku życia płacą 5,50e, a dzieci poniżej 4 roku życia płyną za darmo. Grupy dwudziestoosobowe i więcej płacą 7e od osoby. Wejście na pokład i zejście z pokładu ma miejsce przy moście Pont de l'Alma. Popłyniecie w stronę centrum, czyli zobaczycie po drodze Concorde, Luwr, Notre Dame, Pont Neuf, Muzeum d'Orsay, Invalides, Wieżę Eiffel, Pałac Chaillot.
Godziny rejsów: sezon od kwietnia do września-10.15, 11.00, 11.30, 12.15, 13.00, 13.45, 14.30, 15.00, 15.30, 16.00, 16.30, 17.00, 17.30, 18.00, 18.30, 19.00, następnie co ok. 20 minut aż do 23h.

sezon od października do marca-11.00, 12.00, 13.00, 13.45, 14.30, 15.15, 16.00, 17.00, 18.00, 19.00, 19.45, 20.30, 21.00. W weekendy dodatkowe rejsy od 10.15. W tym okresie rejsy odbędą się tylko wtedy gdy chętnych będzie 50 pasażerów.
Firma oferuje darmowy parking (w trakcie rejsu) dla osób uczestniczących w rejsie.

Rejs z obiadem- Koszt 55e, taki rejs odbywa się tylko w soboty, niedziele i święta. Wejście na pokład od 12h15 do 12h45. Statek wypływa o 13 h, rejs trwa do 14 h 45. Dzieci mające mniej niż 12 lat płacą 29e. Trasa jest taka sama jak zwykłego rejsu.

Rejs z kolacją- 140 lub 99e (zależnie od wybranego menu). Wejście na statek od 19h30 do 20h15. Statek wypływa o 20h30. Rejs trwa ok 2h15.

http://www.bateaux-mouches.fr/

-BATEAUX PARISIENS- trasa w zasadzie jest taka sama jak trasa statków Bateaux-Mouches, ale mamy do wyboru miejsce wejścia na pokład, okolice Notre Dame (quai de Montebello) lub okolice Wieży Eiffel (Port de la Bourdonnais). Cena to 12e, dzieci mające mniej niż 12 lat płacą 5e, a dzieci do 3 roku życia nic nie płacą. Rejs z stacją początkową Wieża Eiffel oferuje przewodniki audio w języku polskim (co uwierzcie mi, jest rzadkością).

Rejs z obiadem- 55e (najtańsza opcja obiadu na statku), stacja początkowa to Wieża Eiffel. Odjazd o 12h45, ostatni pasażerowie wchodzą na statek o 12.30, powrót o 14h45. Dziecko do 12stego roku życia płaci 33e.
Można też wybrać tańszą opcję, rejs statkiem a następnie obiad w jednej z restauracji nad Sekwaną. Koszt to 37e. Rejs trwa godzinę. Dzieci do 12 stego roku życia płacą 16e. Wejście na statek u podnóża Wieży Eiffel.

Rejs z kolacją- 99e najtańsza opcja,(wszystko zależy oczywiście od wybranego menu), stacja początkowa to podnóże Wieży Eiffel, podczas lata wieczory tematyczne "W Paryżu, w lecie się tańczy", spotkania w ramach tego cyklu w piątki, soboty, niedziele (od 11 maja) oraz każdego wieczora od 15 lipca do 31 sierpnia. Rejs trwa 2h50. Muzyka na żywo. (Paris Illuminations) Za 66e też zjecie kolację na pokładzie, ale rejs trwa 1h 50, rozpoczyna się o 18h30 (i o 21h, ale tylko podczas wakacji letnich) a kończy o 20h. (Paris Essentiel)
Najtańszą opcją jest rejs po Sekwanie i kolacja w wybranej restauracji między 19-22h. Wejście na pokład u podnóża Wieży Eiffel, koszt 48e. Dzieci do 12stego roku życia płacą 17e. (Paris Bistro)

http://www.bateauxparisiens.com/

BATOBUS- wodny tramwaj, który zatrzymuje się na ośmiu stacjach: Wieża Eiffel, Muzeum d'Orsay, St-Germain-des-Pres, Jardin des Plantes (ogród botaniczny), Notre Dame, Luwr, Ratusz, Pola Elizejskie.
Plusem Batobus jest to, że można wsiadać i wysiadać ile się chce. Ceny: bilet jednodniowy to 15e, dzieci mające mniej niż 16 lat płacą 7e; bilet ważny przez 5 dni kosztuje 21e, dzieci zniżka 10e; bilet ważny dwa dni 18e, dzieci zniżka 9e, bilet roczny kosztuje 60e, dzieci zniżka 38e.

http://www.batobus.com/index.htm

Możecie też zaglądnąć w poniższe linki, które oferują rejsy po kanałach St.Martin, St.Denis, Canal de l'Ourc... Strony też w języku angielskim
http://www.canauxrama.com/
http://www.pariscanal.com/

Muzeum d'Orsay

2012-07-02T22:24:00.002+02:00

fot.thefeaturewriter.wordpress.com

Budynek, w którym znajduje się muzeum został zaprojektowany przez Victora Laloux, do użytku został oddany 14 lipca 1900 roku. Warto tu zauważyć, iż budynek powstał z okazji Wystawy Światowej, która miała miejsce w Paryżu w tym właśnie roku. W mieście świateł powstało wtedy hurtowo kilka obiektów, które można podziwiać po dzień dzisiejszy takich jak (Petit Palais, Grand Palais, Most Aleksandra, dworce kolejowe -Lyon, Invalides i Orsay). Pomyślicie pewnie, że to zbieżność nazw, otóż nie, dzisiejsze muzeum pełniło wcześniej funkcje dworca kolejowego.

Fot.chicline.com

fot.frenchbyfrench.com

Z dworca Orsay do 1939 roku wyjeżdżały pociągi jadące do południowo-zachodniej Francji. Postęp techniczny spowodował szybki rozwój kolei i okazało się, że perony na dworcu Orsay są zbyt krótkie dla ówczesnych pociągów. Postanowiono zamknąć dworzec. Jak mawiał mój nauczyciel fizyki "w przyrodzie nic nie ginie" i tak było też tym razem. Budynek pełnił następnie różne funkcje, był między innymi centralą pocztową, scenografią filmową dla filmu "Proces" reżyserii Orsona Wellesa, a także tymczasowym domem aukcyjnym. Były dworzec kolejowy był też niestety dosyć zapomniany, niewygodnego lokatora paryskiej ziemi postanowiono nawet zburzyć, by móc na tym miejscu wybudować nowoczesny hotel. Od tego nieszczęsnego losu uratował go Valery Giscard d'Estaing, Prezydent Francji w latach 1974-1981. Ten mądry człowiek wpadł na pomysł stworzenia muzeum sztuki XIX wieku, które było by wypełnieniem luki między Luwrem a Muzeum Pompidou. Pomysł spotkał się z aprobatą, ale skąd wziąć dzieła sztuki, które mogłyby zapełnić muzeum? Padło wtedy gierkowskie pytanie skierowane do paryskich muzeów "No to jak pomożecie?" "Pomożemy" odpowiedziały chórem muzea, które następnie bez większych protestów przekazały swoje eksponaty. Dzieła pochodziły z Luwru, z muzeum Jeu de Paume oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Muzeum d'Orsay zostało zainaugurowane 1 grudnia 1986 roku przez kolejnego Prezydenta Francji Francois Mitterand. Eksponaty obejmują okres od 1848 do 1914 roku, głównym nurtem artystycznym jest impresjonizm, ale nie brakuje też artystów przecierających szlak impresjonistom.

Olimpia, Edouard Manet

Na parterze zobaczycie kontrowersyjne dzieła Manet "Śniadanie na trawie" oraz "Olimpia", które niegdyś tak zaszokowały paryskich krytyków, że były wystawiane w Salonie Odrzuconych. W XIX wieku każde dzieło było oceniane przez jury paryskiego salonu. Jeśli dzieło zostało zaaprobowane przez oceniających mogło zostać wystawione, jeśli zostało odrzucone wystawiano je w miejscu stworzonym przez Napoleona III w 1863 roku, które nosiło nazwę Salonu Odrzuconych.

Śniadanie na trawie, Edouard Manet

W muzeum zobaczycie także obrazy Cezanne'a, Monet, Renoir, Degas, Vincent Van Gogh i najbardziej paryskiego malarza Henri de Toulouse-Lautrec, którego nawet nie będąc w Muzeum d'Orsay macie okazję podziwiać, pewnie nie zdając sobie z tego sprawy... Toulouse-Lautrec był przedstawicielem postimpresjonizmu i przede wszystkim pionierem plakatu. Miejscem, w którym tworzył był Montmartre. Lautrec kochał nocne życie tej dzielnicy spod ciemnej gwiazdy, jego modelkami często były tancerki występujące między innymi w kabarecie Moulin Rouge. Toulouse-Lautrec nie stronił też od domów publicznych i ogromnych ilości alkoholu. Można śmiało powiedzieć, że kochał Montmartre a Montmartre odwdzięczał mu się tym samym, Lautrec był duszą towarzystwa pomimo swoich defektów genetycznych (mierzył tylko 1,5 m., w wieku 14 lat połamał sobie kości nóg i przestał rosnąć). Reprodukcje jego obrazów można podziwiać na pocztówkach, plakatach, magnesach sprzedawanych na terenie Paryża, najwięcej znajdziecie ich właśnie w dzielnicy Montmartre.

Toulouse-Lautrec

Wizytą w Muzeum d'Orsay na pewno nie będą zawiedzeni miłośnicy sztuki, ale jestem też pewna, że Ci którzy za nią nie przepadają z pewnością docenią piękne wnętrze muzeum, szczególnie pełen światła przestrzenny hall. Gdy przypomnicie sobie, że wcześniej był tutaj dworzec kolejowy, wrażenie estetyczne zostanie spotęgowane.

Muzeum d'Orsay otwarte jest każdego dnia oprócz poniedziałków od 9.30 do 18h. W czwartki nocne zwiedzanie do 21.45h. Bilet kosztuje 9e, darmowy wstęp dla osób do 25 roku życia. Bilet łączony z Muzeum Oranżerii kosztuje 14e.W muzeum nie wolno robić zdjęć!!!

Dojazd:
Metro 12 stacja Solferino
RER C stacja Musee d'Orsay
Można też przespacerować się wzdłuż Sekwany, ale to propozycja dla turystów z kondycją fizyczną.

Muzeum Grevin-Muzeum Figur Woskowych

2012-06-28T17:34:00.001+02:00

Wejście główne, fot.lexpress.fr

Pod koniec XIX wieku Arthur Meyer, dziennikarz i założyciel tygodnika "Le Gaulois" wpada na pomysł pokazania swoim czytelnikom postacie, które opisuje na łamach swego czasopisma. Fotografia wtedy dopiero czołgała, więc o współpracę prosi Alfreda Grevin, karykaturzystę, kostiumografa oraz rzeźbiarza w jednym. Muzeum zostaje otwarte 5 czerwca 1882 roku. Muzeum figur woskowych odnosi ogromny sukces, za który odpowiedzialny jest też Gabriel Thomas, który finansuje projekty Alfreda Grevin oraz rozbudowę muzeum.

W muzeum odnaleźć można historyczne postacie takie jak między innymi Ludwik XIV, Jean-Paul Marat i jego słynna wanna. Marat był lekarzem, dziennikarzem i przede wszystkim czołowym działaczem Rewolucji Francuskiej. Najbardziej znany jest jednak z swej tragicznej śmierci. Marat w czasie rewolucji wydawał gazetę, w której nawoływał do utworzenia republiki, z tego powodu musiał często się ukrywać. Jego schronieniem były kanały paryskie, w których nabawił się choroby skóry.
13 lipca 1793 okazał się dla Marat pechowy. Zażywał wtedy kąpieli, by móc ulżyć sobie w chorobie, jednocześnie też był w trakcie redagowania swojej gazety. Tego dnia był też umówiony z Charlotte Corday, działaczką konkurencyjnego ugrupowania politycznego, która miała mu przekazać ważne wiadomości z Normandii. Jakie musiało być zaskoczenie Marat gdy dziewczyna wyciągnęła nóż i wbiła go w jego klatkę piersiową.

Śmierć Marata, płótno pędzla Jacques-Louis David

Charlotte została zgilotynowana 4 dni później. Marat został uznany za męczennika idei rewolucyjnej i został pochowany w Panteonie.
W1855 roku wspomniany już Dyrektor finansowy Muzeum Grevin, Gabriel Thomas, odkupił nieszczęsną wannę od Proboszcza z Sarzeau za 5000 franków.

fot.pariserve.tm.fr

Wśród woskowych postaci zobaczycie także Michael Jackson'a, Celine Dion, Nicolas Sarkozy, Alberta Einstein, Eltona John, Marilyn Monroe. Swoje figury posiadają także obecnie rządzący politycy tacy jak Putin i Angela Merkel. Dzieci na pewno ucieszą bohaterowie z bajek zagranicznych jak i francuskich.
Wstęp do muzeum jest niestety bardzo drogi... Osoba dorosła płaci 22e, dzieci od 4-16 roku życia płacą 15e, dzieci do lat 6 wchodzą za darmo. Bilety można kupić w okienku, w sklepach FNAC, AUCHAN, CARREFOUR, VIRGIN i LECLERC oraz przez internet na stronie
http://www.grevin.com/en/all-our-ticket-options

fot.musee-paris.info

Muzeum zależnie od miesiąca ma różne dni i godziny otwarcia, dlatego przed zwiedzaniem należy zaglądnąć na stronę internetową.
http://www.grevin.com/en
Strona jest w języku angielskim i francuskim.
Dojazd: metro Grands Boulevards (linia 8 lub 9)

Pont Neuf, Henryk IV i bukiniści

2012-06-26T20:47:00.000+02:00

Pont Neuf, fot.Franka

Henryk IV, fot.histoire-en-ligne.com

Pont Neuf (Nowy Most) nie jest wcale nowym mostem, tak jak sugeruje jego nazwa. Pont Neuf to najstarszy paryski most, którego kamień węgielny został położony w 1578 roku. Mamy tu mały akcent polski, ponieważ dokonał tego król Polski i Francji Henryk Walezy. Most został zainaugurowany w 1607 roku za panowania Henryka IV, który był jednym z ulubionych królów Francji. Henryk był wyznania protestanckiego a XVI wiek był okresem prześladowań protestantów, nawet ślub Henryka (nie był wtedy królem) z Małgorzatą de Valois był pretekstem do zorganizowania masakry protestantów przybyłych na ich ślub. Warto tu zaznaczyć, że masakrę zorganizowała jego teściowa, Katarzyna Medycejska. Już w XVI wieku wiadomo było, że nie warto zadzierać z teściową... Masakra miała miejsce w nocy 23 na 24 sierpnia 1572 roku, wydarzenie nazywane jest Nocą Św.Bartłomieja. Wiele osób straciło wtedy życie (w samym Paryżu ok. 3000), Henryk dzięki swojej małżonce przeżył ale trafił do niewoli, kilka lat później jednak uciekł z Francji. Wrócił ponownie, gdy zmarł jego poprzednik, aby móc sprawować władzę przyjął katolicyzm. Znany był z zdania "Paris vaut bien une messe" czyli "Paryż wart jest Mszy". Henryk był dobrym i mądrym królem, który dbał o swych poddanych. Przypisuje mu się też inne stwierdzenie "Chcę aby każdy z mojego królestwa mógł zjeść w niedzielę kurę na obiad". Obok mostu Pont Neuf stoi pomnik Henryka siedzącego na koniu.
Most Pont Neuf był także świadkiem tragicznego zdarzenia, jakim było śmiertelne potrącenie Pierre'a Curie tuż u wejścia na most.

Most był też ulubionym miejscem bukinistów. Nazwa pochodzi od słowa "bouquin", to potoczne określenie oznacza książkę. "Bouquiniste" czyli ten, kto sprzedaje książki. Profesja ma swoje początki w XVI wieku. Emblematem bukinistów jest jaszczurka spoglądająca na szpadę. Jaszczurka symbolizuje bukinistów szukających słońca aby móc sprzedać swoje książki. Szabla natomiast symbolizuje szlachecki charakter tej profesji, który upoważniał ich do noszenia tego oręża. Paryscy bukiniści zainstalowali się wzdłuż brzegów Sekwany na długości ponad 3 km. Obecnie jest ich 240, mają w posiadaniu 900 zielonych budek. W 1991 roku zostali wpisani na listę UNESCO.

fot.sahavicha.com

fot.blindflaneur.com

Zostać bukinistą wcale nie jest łatwo, należy wypełnić formularz, dołączyć dossier, które będzie skrupulatnie przeglądane. Miejsce dla bukinisty przyznawane jest tylko raz do roku, w 2012 takich miejsc jest 12. Daną skrzynką z książkami, starymi czasopismami, białymi krukami itd należy zajmować się osobiście. Zastępstwo jest możliwe, ale tylko pod warunkiem, że bukinista będzie obecny trzy dni w tygodniu. Po trzech miesiącach nieobecności bukinisty Merostwo Paryża ma prawo odebrania skrzynki. Dlaczego taki rygor, można by zapytać, otóż za skrzynkę nic się nie płaci. Bukiniści narzekają jednak, że czasami zysk ze sprzedaży jest poniżej ich oczekiwań, ponieważ ludzie czytają teraz coraz mniej książek, dlatego część z nich decyduje się też na sprzedaż pocztówek i pamiątek z Paryża. Jeśli lubicie stare książki, czasopisma i szukacie prawdziwych perełek to nie będziecie zawiedzeni.

Święta kaplica (Sainte Chapelle)

2012-06-24T13:31:00.001+02:00

Fot.nndb.com

Ludwik IX zwany świętym (został kanonizowany) był królem Francji, który panował w latach 1226-1270. Jak każdy mężczyzna lubił zabawy z bronią, uczestniczył więc w wyprawach krzyżowych. Podczas jednej z takich wypraw w 1239 roku za niebagatelną kwotę odkupił od władców Konstantynopola koronę cierniową oraz kilka innych relikwii. Ludwik był sprytnym mężczyzną, który chciał umocnić swoją pozycję w kraju, dlatego zdecydował się na ten krok. Dzięki relikwiom wzrosło znaczenie Francji a przede wszystkim Paryża na arenie europejskiego chrześcijaństwa, więc cel został osiągnięty.
Ludwik długo zastanawiał się gdzie umieścić relikwie, doszedł do wniosku, że żaden z XIII-wiecznych budynków się do tego nie nadaje. Jak łatwo się domyślić, w tym celu wybudowano Świętą Kaplicę. Kaplica była budowana w latach 1242-1248.

guidedefrance.info

Święta Kaplica mocno ucierpiała podczas okresu rewolucji francuskiej. Rewolucja charakteryzowała się nienawiścią do monarchii ale też do chrześcijaństwa, dlatego kościoły były dewastowane i traciły swój religijny charakter zamieniając się tak jak na przykład Notre Dame w Świątynię Rozumu.
Główna atrakcja kaplicy czyli witraże na szczęście nie uległy zniszczeniu.

Dolny poziom, fot.Franka

Górny poziom, fot.Franka

Kaplica ma dwa poziomy górny i dolny, w kaplicy górnej adorowano relikwie. W tej części mógł tylko przebywać król z rodziną oraz odprawiający nabożeństwo.
Z kaplicy dolnej korzystali pracownicy Pałacu Królewskiego, który wtedy znajdował się obok kaplicy.

Co można zobaczyć w kaplicy?
-witraże, które przedstawiają między innymi sceny z Starego Testamentu
-posągi dwunastu Apostołów
-relikwiarz (obecnie Korona Cierniowa przechowywana jest w Notre Dame, można ją adorować w pierwszy piątek miesiąca o 15h.

Kaplicę zwiedzać można każdego dnia, od 1 marca do 31 października od 9.30 do 18h, od 1 listopada do 28 lutego od 9 do 17h. Od 15 maja do 15 września możliwość nocnego zwiedzania, ostatnie wejście o 21h. Kaplica znajduje się w sąsiedztwie Pałacu Sprawiedliwości (sąd cywilny, kasacyjny, apelacyjny i okręgowy), dlatego nie można mieć przy sobie metalowych przedmiotów. Turyści poddawani są kontroli.

Wstęp wynosi 8,50e. Osoby do 25 roku życia mają darmowy wstęp. Tak samo jak osoby niepełnosprawne i ich opiekunowie. Bilet łączony z Conciergerie kosztuje 12.50e.

Jeśli macie okrojony budżet to bez najmniejszych wyrzutów sumienia możecie darować sobie Sainte Chapelle, wiele nie stracicie... Jeśli jednak zdecydujecie się na zwiedzanie, to wybierzcie się tam w słoneczny dzień, wtedy wpadające promienie słońca stworzą piękny spektakl.

Muzeum Rodin

2012-06-21T22:09:00.001+02:00

Fot.pariswebtvquartier.fr

Myśliciel, Rodin

Auguste Rodin to najbardziej znany francuski rzeźbiarz, który urodził się 12 listopada 1840 roku w jednej z biednych dzielnic Paryża.

W wieku 14 lat zaczyna swoją przygodę z sztuką, uczęszcza do szkoły, w której uczy się rysować. Rysuje z pamięci, dużo czasu spędza w Luwrze ćwicząc swe umiejętności.

W 1857 roku po otrzymaniu najlepszego stopnia z rysunku stara się dostać do Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu. Niestety nie udaje mu się trzy razy z rzędu.

Jego rodzina cierpi z powodu złej sytuacji materialnej, dlatego Auguste postanawia jej pomóc i pracuje u różnych zdobników. Poznaje rzeźbiarza Jules Dalou i od tego momentu można mówić o początku twórczości tego wielkiego rzeźbiarza. Rodin tworzy swe dzieła, jest jednak zupełnie niedoceniany, tworzy często w atelier innych rzeźbiarzy wykonując dla nich ozdobne detale czy też rzeźby. Rodin jest ceniony obecnie właśnie za to zamiłowanie do detali, tak dokładnie odtwarzał rzeczywistość w swych dziełach, że na początku swej

kariery był oskarżony o dokonanie gipsowego odlewu bezpośrednio na ciele modela....

Katedra, Rodin

Rodin w 1864 poznaje Rose Beuret, która staje się jego partnerką życiową i rodzi mu syna. Sława Rodin nabiera rozpędu od 1880 roku. Trzy lata później poznaje kobietę, dziewczynę, można by rzec, która odegra w jego życiu znaczącą rolę, jest nią Camille Claudel.

Dziewiętnastoletnia studentka, jego uczennica zresztą, robi na Rodin wielkie wrażenie, rzeźbiarz jest pod wielkim urokiem zarówno jej charakteru jak i wielkiego talentu. Czterdziestotrzyletni Rodin i dziewiętnastoletnia Camille zostają kochankami. Jest to najlepszy okres w ich twórczości. Ich burzliwy związek trwa 10 lat, ale każda sielanka zawsze się kiedyś kończy i tak było i tym razem. Camille zrozumiała, że Rodin nie opuści nigdy swojej partnerki Rose Beuret, z którą zresztą ma dziecko. Wściekła Camille aby w jakiś sposób uśmierzyć wewnętrzny ból rysuje karykatury Rodin i Beuret. Rodin mając już dość wybuchów złości przenosi się poza Paryż do miejscowości Meudon. Bierze tam też ślub z Rose Beuret w 1917 roku.

Wieczny idol, Rodin

Camille od tego momentu nienawidzi Rodin, obwinia go za wszystko złe co ją spotyka,wpada w obłęd, całe dnie spędza samotnie w swoim atelier na Wyspie Św.Ludwika w Paryżu. W końcu na prośbę jej rodziny zostaje przeniesiona do zakładu dla umysłowo chorych w 1913 roku, w którym spędzi resztę życia. Camille Claudel umiera w 1943 roku, pozostawiając po sobie spory dorobek, który na życzenie Auguste Rodin został umieszczony w muzeum jego imienia. Rodin w szczytowym momencie swojej kariery rzeźbiarskiej wyraził życzenie stworzenia muzeum jego rzeźb, które przekazał państwu francuskiemu. Auguste Rodin umiera 17 listopada 1917 roku. Muzeum Rodin rozpoczyna działalność 4 sierpnia 1919 roku.

Wiek dojrzały, Camille Claudel

Wstęp do muzeum jest oczywiście darmowy w pierwszą niedzielę miesiąca. Wstęp darmowy dla osób mających mniej niż 26 lat.

Bilet wstępu dla osoby dorosłej to 10,80e.

Muzeum otwarte każdego dnia oprócz poniedziałku od 10 do 17.45h, od 1 października do 31 marca ogród zamykany jest o 17h. Muzeum jest zamknięte 1 stycznia, 1 maja, 25 grudnia.

Metro: Varenne (linia 13), Invalides (linia13 lub 8)
RER C: Invalides
Autobus: 69, 82, 87, 92

Muzeum Oranżerii

2012-06-16T18:25:00.000+02:00

Jeśli zapytać by kogoś z jakimi muzeami kojarzy im się Paryż na pewno w odpowiedzi można by usłyszeć Luwr, Orsay i Pompidou. Nie da się ukryć, iż jest to muzealna czołówka tłumnie odwiedzana przez turystów. No właśnie tłumnie... Największy tłok panuje oczywiście w Luwrze, szczególnie w sali z Mona Lisą. Pewnie dlatego tak nie lubię Luwru, to duża powierzchnia, pełno dzieł sztuki no i ludzie przeszkadzający w kontemplacji sztuki.

Jeunes Filles au piano, Pierre-Auguste Renoir

Moim ukochanym paryskim muzeum jest Muzeum Oranżerii (Musee de l'Orangerie). Jest to bardzo kameralne muzeum, nie ma tam zbyt wielu turystów, więc można spokojnie podziwiać obrazy. Gdy pierwszy raz usłyszałam nazwę muzeum bardzo mnie ona zdziwiła. Dlaczego Oranżeria? Otóż muzeum znajduje się w ogrodzie Tuileries, w którym kiedyś rosły drzewka pomarańczowe. Drzewka należało gdzieś przechowywać i do tego celu świetnie nadawał się budynek dzisiejszego muzeum wybudowanego w 1852 roku.
Następnie muzeum gościło wystawy czasowe, swoją świetność zyskało dopiero w 1984 roku dzięki podarowanej kolekcji 144 obrazów znanych malarzy. Kolekcja jest nazwana nazwiskami ofiarodawców, którymi byli Jean Walter i Paul Guillaume. Paul Guillaume był kolekcjonerem sztuki, który wraz z swoją żoną Dominiką zgromadził obrazy takich malarzy jak Cezanne, Renoir, Matisse, Modigliani, Utrillo, Picasso. Dominika po śmierci Paul'a wyszła ponownie za mąż za wspomnianego już Jean Walter, dlatego w nazwie kolekcji figurują te dwa nazwiska. Kolekcja obejmuje okres od końca XIX wieku do początku XX wieku.

Les Trois Soeurs, Henri Matisse

Muzeum gościło wystawy czasowe, swoją świetność zyskało dopiero w 1984 roku dzięki podarowanej kolekcji 144 obrazów znanych malarzy. Kolekcja jest nazwana nazwiskami ofiarodawców, którymi byli Jean Walter i Paul Guillaume. Paul Guillaume był kolekcjonerem sztuki, który wraz z swoją żoną Dominiką zgromadził obrazy takich malarzy jak Cezanne, Renoir, Matisse, Modigliani, Utrillo, Picasso. Dominika po śmierci Paul'a wyszła ponownie za mąż za wspomnianego już Jean Walter, dlatego w nazwie kolekcji figurują te dwa nazwiska. Kolekcja obejmuje okres od końca XIX wieku do początku XX wieku.

Fot. Gerard Blot, Herve Lewandowski

Największą jednak atrakcją muzeum są 'Lilie wodne' Claude'a Monet, które wystawiane są w specjalnej sali, która uwydatnia piękno serii. Malując Les Nympheas Monet był zainspirowany swoim 'wodnym ogrodem' w miejscowości Giverny. Monet chciał przedstawić swój ogród o różnych porach dnia, przy różnym oświetleniu. Osiem części kompozycji tworzy jak by całość, która jest przede wszystkim grą świateł i cieni. Na środku sali ustawione są ławeczki, które umożliwiają zwiedzającym podziwianie obrazu w skupieniu. W sali nie można robić zdjęć.

Trochę informacji praktycznych:

Argenteuil, Claude Monet

Najlepiej dostać się do Oranżerii wysiadając na stacji Concorde, ponieważ muzeum znajduje się na końcu ogrodu Tuileries w pobliżu wspomnianego placu Concorde. Decydując się na przejście całego ogrodu narażamy się na to, że wejdziemy do muzeum mając bardzo brudne buty. Szczególnie po deszczowym dniu kurz i piach bardzo osiadają się na butach. Gdy po raz pierwszy odwiedziłam muzeum nie wiedziałam w którym miejscu znajduje się dokładnie i oczywiście wysiadłam na wcześniejszej stacji Tuileries i zanim doszłam do muzeum moje czarne baletki stały się białe....

Grande Baigneuse, Pablo Picasso

Wstęp dla osoby dorosłej kosztuje 7,50e. Wstęp od 17h to 5e dla wszystkich. Wstęp darmowy w pierwszą niedzielę miesiąca.

Wstęp darmowy dla osób mających mniej niż 25 lat (też dzieci oczywiście).

Można też kupić bilet łączony za 14e, bilet ważny jest 4 dni, z tym biletem zwiedzacie Oranżerię i Muzeum Orsay.

Muzeum otwarte jest od 9-18h każdego dnia oprócz wtorków, 1 maja, 14 lipca (rano) i 25 grudnia.

Po 17.30 nie wpuszczają już do środka.

Wchodząc do środka poproszą nas o otwarcie torebek, plecaków (tak jak we wszystkich muzeach), ale co jest bardzo zabawne, pracuje tam mężczyzna, który tą samą regułkę mówi w wielu językach (nawet po chińsku)

Łuk Triumfalny

2012-06-14T16:07:00.000+02:00

Łuk Triumfalny jest majestatycznym zwieńczeniem Pól Elizejskich. Łuk został wybudowany w 1836 z inicjatywy Napoleona, który zlecił jego budowę po zwycięskiej bitwie pod Austerlitz. Łuk zdobią 4 reliefy (Marsylianka, Triumf Napoleona, Obrona Francji przed koalicją 1814 i Pokój).

Marsylianka

Na Łuku znajdują się także nazwiska 386 oficerów biorących udział w kampaniach napoleońskich, wśród nich znajdziemy 7 Polaków.

Aby dostać się do Łuku pod żadnym pozorem nie należy przechodzić przez ulicę jak ludzie na zdjęciu, ponieważ jak mawiają Francuzi możecie zostać rozjechani jak naleśnik.

Rondo wokół Łuku należy do najtrudniejszych, wjazd na nie to walka o przetrwanie, to 'wolna amerykanka'. Jak tu jeżdżą zobaczycie w poniższych filmikach.

Po prawej stronie Pól Elizejskich znajduje się podziemne przejście, którym udacie się do stóp Łuku.

Na Łuk można wchodzić codziennie od 1 kwietnia do 30 września w godzinach 10-23, od 1 październik do 31 marzec od 10-22.30. Ostatnie wejście na górę odbywa się 45 minut przed zamknięciem. Łuk jest zamknięty 1 stycznia, 1 maja, 8 maja (rano), 14 lipca (rano), 11 listopada (rano) i 25 grudnia. Dorośli płacą 9,50e. Osoby niepełnosprawne oraz ich opiekunowie wchodzą za darmo, tak samo jak młodzież w wieku 18-25 lat. Dzieci do 18 roku życia pod opieką rodzica wchodzą za darmo.

Wejście na górę jest dosyć męczące, wchodzi się schodami, ale czego to człowiek nie zrobi, żeby zobaczyć taką panoramę.

Pod Łukiem znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, upamiętniający francuskich żołnierzy, którzy zginęli w walce za Ojczyznę w czasie I Wojny Światowej.

Płomień, który tam się pali jest symbolicznie rozpalany każdego wieczora o 18.30. Uroczystość rozpoczyna się około godziny 18stej.

O Francji i Francuzach słów kilka

2012-06-06T20:12:00.000+02:00

Francja najczęściej kojarzy się z Paryżem, ślimakami, żabami, serami (mają 365 rodzajów sera) i winem. To jednak nie wszystko. Dla mnie Francja to kraj przede wszystkim ciekawy i zabawny, mam nadzieję, że przekonacie się o tym czytając dalej. Aby napisać tego posta musiałam się trochę zastanowić nad rzeczami, które mnie tam śmieszyły, dziwiły, ale też oburzały. Gdy spojrzałam na dosyć długą listę zauważyłam, że większość wypisanych zjawisk ma negatywny oddźwięk. Pomimo tego, byłam, jestem i będę nadal miłośniczką Żabolandii. Mieszkałam w kilku krajach, ale nigdzie nie czułam się tak dobrze...

Francja to kraj w którym pracuje się 35h tygodniowo, obowiązkowo z przerwą obiadową, która z reguły ma być wykorzystana między 12-14. Wtedy właśnie oblegane są restauracje, gdy przyjdziecie później odejdziecie z kwitkiem. W Paryżu jednak pomyślano o turystach, dlatego niektóre restauracje proponują obiady poza tymi godzinami. Posiłek we Francji jest celebrowany, wyjście do restauracji traktuje się jak święto, dlatego spora część Francuzów gotowa jest czekać w długiej kolejce, aby móc dostać się do środka ulubionej restauracji. Głodny Francuz to zły Francuz. To samo dotyczy kierowców, na których należy zwracać szczególną uwagę. Francuz kierowca to przede wszystkim nerwowy kierowca, który stojąc w bardzo długim korku nadużywa klaksonu. Wyobraźcie sobie, że 20 osób trąbi naraz, wymachując przy tym rękoma-tak wygląda Paryż.

Francuzi łatwo dosyć tracą zimną krew, na ulicach, w miejscach publicznych nie brakuje kłócących się ludzi. Można wtedy usłyszeć najbardziej popularne francuskie przekleństwa takie jak 'merde', 'putain'. Były Prezydent Francji Nicolas Sarkozy znany z swego cholerycznego charakteru zasłynął zdaniem 'casse-toi pauvre con', które w wolnym tłumaczeniu oznacza 'spieprzaj żałosny durniu'. Wypowiedział je w 2008 roku podczas targów rolniczych, osobą, którą obraził był starszy mężczyzna, który odmówił mu podania ręki mówiąc 'nie dotykaj mnie, wybrudzisz mnie'.

Francja jako pierwszy kraj zaczęła obchodzić święto muzyki, następnie dołączyły do niej kolejne kraje. Święto muzyki, które odbywa się 21 czerwca jest bardzo hucznie obchodzone, w każdym mieście i miasteczku odbywają się koncerty w różnych stylach muzycznych.

Francuzi potrafią okazać niezadowolenie, nie dostali podwyżki, odebrano im 15 minut z przerwy obiadowej, kolejarzom nie podoba się reforma transportu... Co robią? Organizują strajk i nie boją się tego, że zostaną wyrzuceni z pracy, ponieważ chronią ich związki zawodowe. Strajki oczywiście utrudniają pozostałym życie, ale rodacy są wobec nich bardzo wyrozumiali (podziwiam). Strajkują wszyscy, nawet Panie na stołówce w niewielkim miasteczku niedaleko Alp (dwa razy w ciągu 6 miesięcy)... Drażniłam czasami mojego francuskiego znajomego sugerując mu, że to ich sport narodowy :-)

Załatwiając cokolwiek w urzędzie w Francji trzeba uzbroić się w dużą cierpliwość, ponieważ sprawy administracyjne przeciągane są w nieskończoność. Na decyzję o przyznanie ubezpieczenia czeka się bardzo długo, moja koleżanka czekała rok czasu!!!! Na porządku dziennym jest gubienie dokumentów przez urzędników i wmawianie petentom, że dokumenty nie zostały złożone. Aby cokolwiek załatwić należy się jak najczęściej przypominać.

Francuzi lubią i cieszą się, że ktoś mówi w ich języku, ponieważ nie muszą się wtedy wysilać, by mówić po angielsku. Angielski to język, którym nie mówi zbyt wielu Francuzów, a jeśli jednak trafiliście na Francuza, który mówi w tym języku to posłuchajcie jak mówi. Czasami taka osoba przynosi więcej radości niż najlepsza komedia.

Francuzi są przystojni, przeważnie są brunetami. Mają wysoką kulturę osobistą, w odróżnieniu od Polaków mówią 'przepraszam, proszę, dziękuję'. Kobiety raczej nie malują się na co dzień, makijaż nakładają tylko na wieczorne wyjścia. Z drugiej strony mój kolega fizjoterapeuta narzekał często na kiepską higienę osobistą Francuzów. Korzystając z publicznych toalet zdarza się, że osoba przed nami nie spuściła za sobą wody.

W dobrym tonie jest spóźnić się na umówione przyjęcie od 15 do 30 minut. Na pewno nie przychodzi się przed wyznaczoną godziną.

Większość miłośników sera nie sprząta po swoich psach, dlatego szczególnie w Paryżu należy patrzyć pod nogi. Nie uprzykrza to jednak tak bardzo życia jak sugeruje to w swojej książce 'Merde! Rok w Paryżu' Stephen Clarke.

Podoba mi się, że Francuzi wsiadając do środków komunikacji miejskiej przepuszczają najpierw osoby wysiadające, dopiero potem wsiadają. W Polsce to różnie bywa...
Na stacjach metra rozdawane są darmowe gazetki 'Direct Matin', 'Direct Soir', 'Metro','20 minutes', 'A nous Paris', są one ogólnie dostępne, chociaż bywa tak, że interesującej nas gazety już nie ma. W takich sytuacjach przedsiębiorczy Francuz sięga do kosza, bo po przeczytaniu tam właśnie ląduje gazeta. Nadal dziwi mnie wyciąganie darmowych gazet z kosza, przecież są dostępne też w internecie.

Gdy pierwszy raz przyjechałam do Francji zdziwiło mnie, że filmy zagraniczne w francuskiej telewizji są dubbingowane, a moich znajomych śmieszy lektor w polskiej telewizji.

Rzeczą, która najbardziej mnie rozbawiła była wizyta w sklepie mięsnym. Francuzi kupują wędlinę na plastry, wybierają też grubość plastra.

Pozostając w temacie zakupów chciałabym podzielić się z wami refleksją na temat wózków na zakupy. W Polsce takie wózki zawsze były kojarzone z starszymi ludźmi, głównie kobietami, które zmęczone życiem ciągną je za sobą.
W Francji wózek jest trendy, dużo osób z niego korzysta, niezależnie od wieku.

Minusem wózków jest to, że na targu trzeba uważać, aby się nie zahaczyć o metalową podstawkę.

W Francji mieszkając od strony ulicy, albo mając zaraz na przeciwko sąsiadów (okno w okno) nie można wywieszać prania na zewnątrz. Moja była współlokatorka opowiadała mi, że sąsiadka z naprzeciwka wrzuciła jej do skrzynki na listy kartkę informującą ją, że nie chce oglądać jej bielizny przez okno. Radziła jej także, aby kupiła sobie pralkę z suszarką, albo po prostu zwykłą suszarkę na pranie. Gośka nadal suszy pranie na zewnątrz...

Podoba mi się też, że gdy robi się ciepło Francuzi w weekendy oblegają parki i piknikują, w Paryżu oblegany jest też most Pont des Arts o którym pisałam wcześniej. W każdym razie Francuzi wiedzą jak korzystać z pięknej pogody. W lecie organizowane jest także kino pod gołym niebem, o którym napiszę w najbliższym czasie.

Francja to kraj z świetną opieką socjalną, dodatek mieszkaniowy, dodatek dla samotnej matki, dla osób bezrobotnych,itd. Niestety nie brakuje osób, które ten system wykorzystują...

Myślę, że nie przesadzę jeśli powiem, że w Francji można mówić o kulcie bagietki, która jest niezbędna podczas obiadu i kolacji. Często też jest pogryzana na ulicy, w metrze.

Najlepiej smakuje świeża oczywiście, odmian bagietek też jest kilka, każdy znajdzie odpowiednią dla siebie. Rano czasami trzeba trochę poczekać w kolejce po upragnioną bagietkę. Najbardziej smakuje mi bagietka typu TRADITION (patrz zdjęcie). Bagietki kosztują do 1,20e.

Na koniec kilka aspektów językowych.

Gdy coś nam nie wyszło, albo jesteśmy zdziwieni mówimy 'O kurcze', Francuzi mówią 'O krowo' albo 'Puree' (bo miłośnicy jedzenia?). My dwoimy się i troimy aby np.usunąć kożuch z mleka, Francuzi dzielą się na 4 aby usunąć skórę z mleka.

Rewolucja francuska z Paryżem w tle

2012-06-03T19:14:00.000+02:00

Ludwik XVI
autor-Antoine-Francois Callet

W XVIII wieku Paryż był teatrem, na deskach którego odbywał się krwawy spektakl 'Rewolucja'. Przedstawienie wystawiano w latach 1789-1799. Fabuła była dosyć skomplikowana, dlatego przedstawię tu tylko najważniejsze fakty i miejsca.

Maria Antonina autorstwa Francois Hubert Drouais

Koniec XVIII wieku był bardzo niekorzystny dla Francji, gospodarka czołgała się w kierunku lepszego jutra, które jednak nie nadchodziło, rolnicy od wielu lat skarżyli się na nieurodzaj, ceny rosły a wynagrodzenia malały (skąd my to znamy?!). Kraj był też bardzo zadłużony, ponieważ panujący wtedy król Ludwik XVI wspierał finansowo amerykańską wolność o niepodległość. Na pogarszającą się sytuację finansową wpływała też żona Ludwika-Maria Antonina, którą można by dzisiaj nazwać 'zakupoholiczką'. Maria Antonina lubiła się też dobrze bawić, bale nie były jej obce. Można ją tutaj usprawiedliwiać, była Austriaczką mieszkającą we Francji, tęskniła więc za ojczyzną. Biorąc ślub z Ludwikiem miała zaledwie 14 lat, wywierano na niej presję, aby urodziła następcę tronu, co nie było łatwe, ponieważ Ludwik stronił od kontaktów seksualnych z małżonką. Po 8 latach małżeństwa Maria urodziła córkę Marię Teresę, Maria urodziła też w kolejnych latach urodziła jeszcze trójkę dzieci, które zmarły niestety w młodym wieku (najstarsze w wieku 10 lat). Maria spodziewała się też piątego dziecka, ale poroniła. Łączoną ją z wieloma mężczyznami zastanawiając się kto jest ojcem jej dzieci... Społeczeństwo francuskie miało też dość przywilejów monarchów, szlachty oraz duchowieństwa, które było lekko mówiąc mało popularne... Podsumowując Francuzi mieli dość i postanowili wziąć sprawy w swoje ręce. 14 lipca 1789 roku lud Paryża zajął Bastylię, więzienie, które było symbolem tyranii monarchistycznej, ponieważ więzieni byli tam przeciwnicy monarchii, filozofowie. Wśród najbardziej znanych osadzonych można wymienić Woltera oraz Markiza De Sade.

Bastylia została zburzona, ale różowe kamienie na placu Bastylii wyznaczają miejsce w którym stało dawne więzienie. Na środku placu stoi także kolumna lipcowa upamiętniająca rewolucję lipcową, ale z roku 1830.

Przy placu Bastille możecie także zobaczyć Operę Bastille, jeżeli jednak nie macie zamiaru zwiedzać opery w środku i nie jesteście miłośnikami historii, to możecie sobie podarować ten paryski plac. Osoby, które jednak się na to zdecydują zapłacą za zwiedzanie 12e, 10e dla osób mających mniej niż 25 lat, 6e dla dzieci mających mniej niż 10 lat. Bilety do nabycia są na 10 minut przed zwiedzaniem pod adresem 130, rue de Lyon. Zwiedzanie możliwe jest tylko z przewodnikiem i trwa 1,5h. Aby poznać godziny zwiedzania należy zadzwonić pod numer +33 (0)1 40 01 19 70. Bilety na koncerty, operetki to już inna bajka, są bardzo drogie (nawet do 140e)

Zostawmy teraz Place de la Bastille i przenieśmy się do Conciergerie nad Sekwaną. Conciergerie była od X do XIV wieku częścią Pałacu Królewskiego. Gdy rezydencja królewska została przeniesiona do Luwru, król Karol V mianował strażnika (concierge), który miał zarządzać budynkiem. Conciergerie (strażnica) została przekształcona w więzienie.

Właśnie tam czekała na wyrok Maria Antonina, a także czołowi propagatorzy rewolucji Danton i Robespierre. Zwiedzanie Conciergerie kosztuje 8,50e, ulgowy bilet to 5,50e, dzieci do 18 roku życia za darmo, osoby od 18-25 roku życia też wchodzą za darmo. Osoby niepełnosprawne i ich opiekunowie też zwiedzają za darmo. Na stronie internetowej znalazłam informację, że przy wejściu można otrzymać ulotkę informacyjną w języku polskim. Zwiedzając, takiej ulotki nie widziałam, ale może po prostu jej nie zauważyłam.

W Conciergerie można zobaczyć jak wyglądały ówczesne cele, które pomimo rewolucyjnych wołań o równość obywateli pokazują nam moc pieniądza. Najbiedniejsi więźniowie spali na słomie, bogatsi w celach posiadali łóżko, a więźniowie najwyżsi rangą mieli do swej dyspozycji służbę oraz własne meble. Cela Marii Antoniny usytuowana jest obecnie w innym miejscu niż oryginalnie. W Conciergerie w kaplicy pojednania na ścianie znajduje się fragment listu Marii Antoniny do siostry Ludwika XVI, który nazywany jest często testamentem Marii Antoniny.

Maria Antonina i Ludwik XVI zostali ścięci na gilotynie. Egzekucja odbyła się na placu Concorde, który w czasie rewolucji nazywał się Placem Rewolucji. Ludwik XVI zginął 21 stycznia 1793 roku w wieku 39 lat, Maria Antonina 16 października tego samego roku w wieku 38 lat.

Grób Ludwika i Marii Antoniny znajduje się w drugim rzędzie

Maria Antonina i Ludwik XVI pochowani są w Bazylice Królewskiej w Saint-Denis, której zwiedzanie gorąco polecam. Bazylikę można zwiedzać za darmo w pierwszą niedzielę miesiąca od listopada do marca. Bilet dla osoby dorosłej kosztuje 7,50e, zniżka 4,50e. Bezpłatnie dla dzieci poniżej 18 roku życia, osoby od 18-25 też wchodzą za darmo. Bazylikę można zwiedzać od 10 do 18.15h od kwietnia do września, od 12 do 18.15 w niedziele, od 10 do 17.15 od października do marca, w niedziele od 12 do 17.15.

Molier i Komedia Francuska

2012-05-30T20:49:00.001+02:00

W 1670 roku w Paryżu były trzy trupy aktorskie, działały one w dzielnicy Marais, przy Hotel de Bourgogne oraz przy Pałacu Królewskim (Palais-Royal), tą ostatnią dowodził Molier. Molier znany jest z takich sztuk jak 'Szkoła żon', 'Świętoszek (Tartuffe), 'Mizantrop', 'Skąpiec'... Wielkim fanem Moliera był Ludwik XIV dla którego właśnie dramaturg wystawiał sztuki. Król słońce był także ojcem chrzestnym syna Moliera, który niestety zmarł kilka miesięcy po porodzie.
W 1673 roku umiera Molier, król postanawia o włączeniu trupy z Marais do trupy Moliera przy Pałacu Królewskim. W 1680 roku Ludwik XIV wydaje dekret na mocy którego łączy ze sobą dwie trupy paryskie tworząc tym samym Comedie Francaise czyli narodowy teatr. Teatr przez lata zmienia swe siedziby kilkakrotnie, obecnie spektakle odbywają się w tym samym miejscu.

Aktorzy Komedii Francuskiej dzielą się na aktorów gości, którzy grają na deskach teatru okazjonalnie, pomimo okazjonalnego występowania na scenie zatrudnieni na etat. Kolejną grupą są aktorzy stowarzyszeni, którzy do końca życia otrzymują miano aktorów Komedii Francuskiej. Ostatnia grupa to aktorzy honorowi stowarzyszeni, aby otrzymać taki tytuł należy pracować w Comedie Francaise przez minimum 20 lat. Honorowi aktorzy nie są na etacie. Warto tu wspomnieć, że mamy naszego polskiego (a może już francuskiego..) aktora, który nie tylko występuje na deskach teatru ale także reżyseruje, jest nim Andrzej Seweryn.

Comedie Francaise nie jest tanim teatrem, najdroższy bilet kosztuje 39e, najtańszy 12e. Miłośnicy teatru niech nie będą jednak zniechęceni tymi cenami, ponieważ dla nich teatr proponuje ciekawą alternatywę z której sama nawet skorzystałam. Na godzinę przez spektaklem teatr proponuje 65 miejsc (czasami nieco mniej) za 5e. Trzeba jednak ustawić się przez okienkiem nieco wcześniej, ponieważ zainteresowanie tymi tanimi biletami wśród Paryżan jest dosyć spore. Może się zdarzyć tak, że dla was biletów zabraknie. Minusem biletów za 5e jest to, że z dostępnych miejsc trzeba się czasami trochę nagimnastykować aby zobaczyć scenę. Pomimo tego, uważam, że warto, nawet osoby które nie znają języka będą pod wielkim wrażeniem wystroju teatru oraz strojów z epoki (XVII, XVIII wiek). Osoby, które nie skończyły 28 lat mogą skorzystać z wejścia za darmo w ramach wolnych miejsc, należy pokazać dowód osobisty.

Adres- Salle Richelieu (najbardziej prestiżowa sala)
Place Colette

Tu sprawdzicie repertuar

Krzesło Moliera

Transport miejski-o navigo i biletach słów kilka

2012-05-28T22:09:00.001+02:00

Przyjazd do Paryża wiąże się z kupieniem biletu na komunikację miejską, co nie zawsze jest łatwe. Bilet kupimy albo w okienku albo w maszynie.

Modele maszyn są zarówno nowe jak i stare, w nowych mamy do czynienia z ekranem dotykowym, natomiast w starszych modelach posługujemy się obrotowym walcem.

Osoby nieznające języka francuskiego mogą zmienić język na angielski, jeśli jednak nie znajdziecie takiej opcji to pamiętajcie ACHETER DES TICKETS, COUPONS oznacza kupno biletów, bądź karnetów.

W maszynach starszego typu zatwierdzamy wybrane opcje zielonym przyciskiem znajdującym się po prawej stronie, anulujemy czerwonym przyciskiem po lewej stronie.

BILET T+ to bilet uprawniający do jazdy metrem, RERem ale tylko na terenie 1zony czyli tylko Paryż, autobusy na terenie Ile-de-France (oprócz autobusów jeżdżących na lotnisko Roissy oraz Orly). Bilet jest ważny też na tramwaje oraz na kolejkę wjeżdżającą pod Bazylikę Sacre Coeur (to dla osób, które nie chcą testować swojej kondycji fizycznej idąc schodami).

Bilet T+ jest ważny na następujące przesiadki:
metro-metro
metro-RER
RER-RER ale tylko na terenie Paryża
autobus-autobus
autobus-tramwaj
tramwaj-tramwaj
Z przesiadką należy się wyrobić w ciągu 1,5 h od momentu pierwszego skasowania biletu do ostatniego.

Biletu nie można stosować w innych połączeniach, grozi za to mandat, a uwierzcie mi często widziałam kontrolerów wypisujących mandaty turystom.
Bilet pojedynczy kosztuje 1,70, karnet 10 biletów to 12,70, karnet 10 biletów z zniżką to 6,35. Bilet kupiony u kierowcy w autobusie to 1,90, jest to bilet bez możliwości przesiadki.

BILETY JEDNODNIOWE

Odradzam wszystkim kupowanie biletu Paris Visite, jest to rozbój w biały dzień. Oferta jest skierowana do niedoinformowanych turystów. Najśmieszniejsze jest to, że na stronie transportu paryskiego oferta Paris Visite jest przetłumaczona na angielski, natomiast ta którą wam chcę polecić nie jest!!! Francuzi to sprytny naród i wiedzą jak zarobić na turystach ;-).
Bilet 3dniowy w ofercie Paris Visite to wydatek 21e, a Navigo (opowiem o tym później) na tydzien pobytu kosztuje tyle samo....

Oferta na kilka dni pobytu, którą mogę polecić to Mobilis, jest nieco tańsza niż Paris Visite. Bilet jest ważny na dojazd do paryskich lotnisk, ale tylko na autobusy nr.183, 285 na lotnisko Orly, nr.350,351 na Roissy Charles de Gaulle. Bilet jest ważny od 5.30 do 1.00 następnego dnia, ważny do 2.30 w piątki, soboty i w przeddzień świąt, w nocnych autobusach ważny do 5.30.

Na bilecie wpisujemy datę oraz imię i nazwisko. Przy zakupie należy wybrać strefy na które bilet ma być ważny. Bilet w obrębie Paryża to 6,40e, do 3 zony to 8,55e.

Ticket Jeunes Week-end to bilet dla osób, które mają mniej niż 26 lat. Bilet jest ważny w sobotę lub niedzielę lub w święta.

Na bilecie wpisujemy datę oraz imię i nazwisko. Bilet jest ważny od 5.30 do 2.30 dnia następnego, do 5.30 w autobusach nocnych. Cena to 3,55e za 3 zony (bardzo tanio).

BILET TYGODNIOWY

KARTA NAVIGO DECOUVERTE

Karta kosztuje 5e plus koszt doładowania. Kartę można kupić w okienku lub w automacie. Kupując w automacie płacimy, drukuje się paragon z którym następnie podchodzimy do okienka dostajemy kawałek plastiku, który następnie albo ładujemy w automacie przykładając do fioletowego miejsca (gdy zacznie piszczeć ładowanie zostało zakończone), albo doładowanie kupujemy w okienku informując ile stref nas interesuje. Navigo ważne jest od poniedziałku do niedzieli.

Cena Navigo tygodniowego to 19,50e (zony 1-2 czyli Paryż i bliskie okolice)

Navigo Decouverte można też załadować na miesiąc, kosztuje to 62,90e. Bilet jest wtedy ważny od pierwszego do ostatniego dnia miesiąca.

Navigo jest łatwiejsze w obsłudze niż bilet, który czasami nie chce otworzyć bramki, albo którego nie wiemy gdzie włożyć. Aby przejść przez bramkę wystarczy przyłożyć kartę do fioletowego miejsca, tak jak na zdjęciu poniżej.

Osoby posiadające zameldowanie w rejonie Ile-de-France mogą otrzymać bezpłatną Kartę Navigo, wygląda ona nieco inaczej.

Zaletą tej karty jest to, że jeśli zostanie skradziona, można wyrobić ją ponownie płacąc 8e. Navigo Decouverte nie ma takiej możliwości, skradziona nie jest odnawialna, więc jeśli kupiliśmy bilet miesięczny za 100e(dla 5 zony), to tracimy te pieniądze bezpowrotnie.

Navigo dla rezydentów można wyrobić w okienku, musimy wypełnić formularz, dołączamy do niego potwierdzenie zamieszkania pod danym adresem (np.rachunek za elektryczność). Formularz można też wysłać pocztą lub złożyć wniosek na stronie https://www.navigo.fr/pages/accueil.html

Dokładny cennik kart Navigo dostępny jest w poście Karta Navigo.

Więcej informacji na stronie http://www.ratp.fr/fr/ratp/c_20586/tous-les-titres-et-tarifs/

Połączenia możecie sprawdzić na stronie RATP (po angielsku) korzystając z wyszukiwarki połączeń:
http://www.ratp.fr/itineraires/en/ratp/recherche-avancee

Bezpieczeństwo

2012-05-27T19:35:00.002+02:00

Przeczytałam dziś na francuskim yahoo, iż w Paryżu na stacji metra Bir Hakeim (XV dzielnica, okolice wieży) zginął mężczyzna. Niestety od czasu do czasu słyszy się, iż ktoś stracił życie właśnie w metrze. Większość jednak wypadków spowodowana jest uczestnictwem osób trzecich, najczęściej chodzi o kradzieże, przepychanki. Rok temu na jednej ze stacji okradziona została młoda dziewczyna, moja rówieśniczka, gdy próbowała wyrwać swoją torebkę złodziejowi ten zepchnął ją ze schodów, zmarła na miejscu... Kilka miesięcy temu głośno było o 'bohaterskim Babu' (tak ochrzciła go paryska prasa). Podczas jazdy metrem młoda kobieta została zaczepiona przez nagabującego ją mężczyznę (Egipcjanin), który następnie według relacji świadków próbował jej ukraść telefon komórkowy. Wspomniany wyżej Babu (Hindus) próbował ją obronić kłócąc się z mężczyzną, następnie zmuszając go do wysiadki. Kłótnia trwała nadal, tym razem na stacji, Egipcjanin popchnął Hindusa, który upadł na tory i zmarł. Prasa po tym incydencie zrobiła z niego bohatera, który zginął w obronie dziewczyny. Dopiero później gdy zostali przesłuchani wszyscy świadkowie, sprawdzony monitoring wyszła na jaw prawdziwa historia. Egipcjanin jak najbardziej nagabywał dziewczynę, ale tylko dlatego ponieważ sprzedawał cukierki, nie chciał ukraść jej telefonu. W metrze często ktoś stara się coś sprzedać lub zagrać na jakimś instrumencie aby trochę zarobić. Babu to się nie spodobało i wysiadł z sprzedawcą na najbliższej stacji, wraz z nimi wysiadło 4 kolegów Babu. Babu jako pierwszy zaatakował sprzedawcę, który popchnął go na tory. Tory są pod prądem, na każdej stacji znajduje się wyłącznik prądu, który w takich wypadkach może uratować życie, tym razem jednak tak się nie stało. Jeśli spotka nas lub kogoś coś złego możemy połączyć się z dyżurką danej stacji metra, wystarczy tylko nacisnąć guzik.

Naciskamy przycisk, puszczamy, czekamy na odpowiedź. Podajemy peron na którym się znajdujemy, mówimy co się stało

Wracając do wypadku o którym pisałam na samym początku. Mężczyzna, który zginął w okolicach wieży, na stacji Bir Hakeim sam sobie niestety zawinił... Mianowicie, gdy usłyszał sygnał informujący o odjeździe metra zaczął biec, by móc jeszcze wsiąść do środka, niestety poślizgnął się i upadł na tory.

Niestety w Paryżu dosyć łatwo można spaść na tory, tylko dwie linie metra 1 i 14 są całkowicie zautomatyzowane, a co za tym idzie, mają szklane zabezpieczenia na każdej stacji metra. Reszta linii niestety zabezpieczeń nie posiada, dlatego przestrzegam was abyście będąc w metrze bardzo uważali na spieszących się Francuzów. Paryżanie, co bardzo mnie doprowadza do szału, mają tendencje do wbiegania do metra zupełnie nie zważając na otaczających ich ludzi. Często gdy wysiedliśmy z metra i zmierzamy ku wyjściu przechodzimy obok wejść do stacji, wtedy bądźmy najbardziej czujni, ponieważ sygnał odjeżdżającego metra działa na Francuzów jak czerwona płachta na byka, pieniące się Żabojady zaczynają biec... Zdarzało się, że zostałam poturbowana przez 'biegaczy', którzy gdy nie zdążą na metro nie omieszkają okazać swego niezadowolenia, co z tego, że następne metro przyjeżdża za 2, 3 minuty...

Paryż to miasto ludzi, którzy jak już wspomniałam ciągle się gdzieś spieszą, dlatego nawet na ruchomych schodach większość osób nie czeka aż wjedzie go góry, przecież to trwa aż minutę (!!!). Jeśli nie chcecie zostać 'crepe francaise' czyli francuskim naleśnikiem proponuję na ruchomych schodach ustawić się po prawej stronie, to samo dotyczy 'jeżdżącej podłogi' na między innymi stacji Chatelet. Pamiętajcie prawa strona-czekamy spokojnie, lewa strona-biegnący miłośnicy serów pleśniowych. Nie ukrywam, iż sama należałam do biegnących, żyłam w ciągłym stresie martwiąc się czy zdążę do pracy na czas, później jednak stosując zasadę 'jeśli nie to metro, będzie następne' wyluzowałam. Ale nadal denerwowali mnie turyści którzy blokowali 'ruchome podłogi', szczególnie Ci, którzy nie słyszeli mojego wielokrotnego 'PRZEPRASZAM'. A tak swoją drogą, to Francuzi są bardziej uprzejmi niż nasz kochany naród, nie potrafię zrozumieć dlaczego Polacy nie mówią 'proszę, przepraszam, dziękuję', przecież to nie boli!!!

Nie mieszkam już w Paryżu (po skończeniu kolejnych studiów mam zamiar tam wrócić), w Polsce jestem od pół roku, przez ten czas tylko dwa razy usłyszałam 'dziękuję' gdy przytrzymałam komuś drzwi. W Paryżu wychodząc z metra gdy widzi się, że ktoś idzie za Tobą należy przytrzymać tej osobie bramkę (drzwi), każdy mówi dziękuję, albo przynajmniej uśmiechnie się. Jeśli ktoś tych drzwi nie przytrzyma i drzwi strzelą Ci przed twarzą, to z reguły gdy się zorientuje, że tego nie zrobił odwraca się i przeprasza.

Rodacy, więcej kultury proszę!!!!

Kolejną kwestią są nieciekawe okolice, dotyczy to jednak miejscowości na północ od Paryża. Większość jednak turystów w takie rejony się nie zapuszcza, ale owe północne rejony to także miejscowości w kierunku lotniska Roissy Charles de Gaulle. Aby tam dojechać najtaniej jest skorzystać z RER B, to najgorszy paryski RER. Częste awarie, strajki, kradzież kabli i innych części na tej trasie, zaczepianie turystów już na stacji przy lotnisku, kradzieże... RER B w 2011 roku został wybrany najbardziej niebezpiecznym paryskim pociągiem. Po długim oczekiwaniu na przyjazd mojej mamy i siostry nadszedł ten dzień, który moja rodzina pamięta po dzień dzisiejszy. Przejeżdżając przez te rejony w owym pociągu spotkała nas niemiła przygoda, ktoś w nasz przedział rzucił kamień i rozbił szybę, której drobne kawałki spadły na pasażerów... Ciężko było mi później przekonać moją mamę o tym, iż Paryż nie jest tak niebezpieczny jak się wydaje.

Kolejnym miejscem na północy, w którym może się znajdziecie jest Bazylika Królewska w Saint-Denis (to tam właśnie pamiętnej nocy płonęły samochody). Jeśli w planach macie tylko zwiedzanie Bazyliki nic złego nie powinno was spotkać, sprawdziłam, więc wierzcie mi na słowo.

Mam nadzieję, że nie wystraszyłam was za bardzo, jeśli zachowacie zdrowy umysł, nie będziecie stać zbyt blisko brzegu peronu, nie będziecie eksponować drogich aparatów fotograficznych, komórek, etc. nic złego nie powinno się wydarzyć. Jestem osobą, która kocha ryzyko, bywała w nieciekawych miejscowościach, spędzała minimum 3 h dziennie w metrze (udzielałam korepetycji z francuskiego, uczyłam rodaków), wracała do domu sama w środku nocy, mieszkała 8 miesięcy na trasie RER B, którym jeździła codziennie, mieszkała w podobno nieciekawej ale bardzo interesującej dzielnicy Paryża, korzystała z nocnego życia miasta... Żyję i mam się dobrze :-)

Trochę rozrywki

2012-05-15T20:49:00.001+02:00

Kwestią jaką chciałabym tutaj poruszyć jest pewien nocny klub, który mogę wam z czystym sercem polecić. Klub o którym mowa to irlandzki pub, który z pubem nie ma nic wspólnego (wiem, ponieważ mieszkałam też w Anglii, odrobiłam tam zadanie domowe z kultury pubowej). O'Sullivans istnieje w Montpellier, na Lazurowym Wybrzeżu oraz w Paryżu. W stolicy Francji klub znajdziemy w kilku lokalizacjach, najbardziej znana z nich to sąsiedztwo Moulin Rouge na Montmartre. Tam jednak płacimy za wstęp w weekendy, pewnie ze względu na lokalizację i ilość poszukiwaczy rozrywki.

Ja jednak chciałabym wam polecić tenże klub pod innym adresem, przy Boulevard de Montmartre, metro 8/9 stacja Grands Boulevards. Mój pierwszy wypad do O'Sullivans był świetny jeśli chodzi o towarzystwo (nieważne gdzie, nieważne jak, ale ważne z kim :-) ), jeśli chodzi o sam klub, to nie było już tak różowo...

Wysiadła klimatyzacja, klub był przepełniony, duszno, wszyscy spoceni...Okropnie!! Ponieważ w O'Sullivans pracuje moja najlepsza koleżanka postanowiłam się nie zniechęcać jednorazowym brakiem klimatyzacji i poszłam tam po raz drugi, trzeci i tak zostałam stałą bywalczynią :-).

Jakie są plusy klubu?

1.Pracuje tam moja koleżanka - brunetka w okularach za barem to ona.

2.Muzyka typu dance, klubowa. We Francji słucha się tego co w Polsce.

3.Klub ma dwa piętra, u góry stoliki do siedzenia

4.Wstęp jest darmowy.

5.Nie ma selekcji, no chyba, że ktoś jest ewidentnie wstawiony, wtedy nie wejdzie.

Jakie są minusy?

1.Czasami psuje się klimatyzacja

2.Przestrzeń do tańczenia nie jest aż tak duża, bywa czasami ciasno

Kto planuje potańczyć w O'Sullivans niech wybierze się tam około północy, wtedy klub zaczyna żyć. Imprezować można do 5 rano od poniedziałku do czwartku oraz w niedziele, w piątki i soboty zabawa trwa do 7 rano.

Fot.Stephane Spatafora

Adres:

1, boulevard Montmartre

Metro 8 lub 9 stacja Grands Boulevards

czynne do 5 rano od poniedziałku do czwartku oraz niedziele, do 7 rano w piątki oraz soboty. Duże piwo kosztuje 7€.

Fot.Stephane Spatafora

Dom Balzaca

2012-05-12T23:54:00.000+02:00

Honore de Balzac to francuski pisarz urodzony w 1799 roku w Tours. Balzac to także niedoszły absolwent prawa na Sorbonie, który rzuca studia by oddać się w pełni swojej pasji. Pisze eseje najczęściej na tematy dotyczące polityki, ma w swoim dorobku także krótkie opowiadania i nowele. Balzac żyje w nędzy, próbuje dorobić się majątku jako właściciel odlewni czcionek, drukarz, wydawca. Niestety bezskutecznie, wszelkie jego przedsięwzięcia kończą się klęska pozostawiając Balzaca z ogromnymi długami. Jedyną osobą, która utrzymuje kontakt z pisarzem jest jego siostra. Ciężko się dziwić, w końcu rodzina nie może mu wybaczyć porzucenia studiów...
Nie można na pewno zarzucić pisarzowi brak pracowitości, ponieważ stworzył około 100 powieści, powołał do życia około 2000 postaci.
Jego realistyczne powieści były inspiracją dla przedstawicieli naturalizmu takich jak między innymi Emil Zola.
W życiu Balzaca pojawia się także polski akcent. Ten akcent to Ewelina Hańska, polska szlachcianka, która zauroczona twórczością pisarza postanawia wysłać mu list.

Dzieje się to w roku 1832, Ewelina jest żoną Wacława Hańskiego, z którym ma pięcioro dzieci (tylko córka Anna dożyła wieku dorosłego). Rozpoczyna się ich wieloletnia korespondencja. Balzac i Hańska spotykają się po raz pierwszy w 1833 roku w Szwajcarii, następnie jeszcze kilkakrotnie. W 1841 umiera mąż Eweliny, nie ma już formalnego konkurenta pisarza. Para spotyka się w 1843 roku w Sankt Petersburgu, podróżuje razem. Ewelina waha się jednak czy przyjąć oświadczyny Balzaca, wszystkiemu winne są konwenanse oraz sprawy spadkowe...W 1850 roku biorą jednak ślub, przenoszą się do Paryża. Ich szczęście nie trwa jednak długo, gdyż schorowany Balzac umiera pięć miesięcy później. Balzac został pochowany na cmentarzu Pere Lachaise, w tym samym nagrobku spoczywa też Ewelina Hańska, aby zobaczyć jej nazwisko należy się jednak uważnie wpatrzyć.

Niektórzy sądzą, iż małżeństwo Balzaca z Hańską było dla niego sposobem na poprawienie swojej sytuacji finansowej, rzeczywiście Hańska uregulowała ogromne długi pisarza po jego śmierci, ale pozostańmy jednak w romantycznym wymiarze tej niezwykłej historii.

Jeśli chcielibyście się dowiedzieć czegoś więcej na temat twórczości pisarza polecam zaglądnięcie do Domu Balzaca, które znajduje się niedaleko Trocadero.

Podczas wystaw stałych wstęp jest darmowy, wstęp podczas wystaw czasowych wynosi 4€, dzieci poniżej 13stego roku życia wchodzą za darmo. Osoby od 14stego do 26stego roku życia płacą 2€.

MUZEUM JEST NIESTETY ZAMKNIĘTE DO WRZEŚNIA 2012 ZE WZGLĘDU NA ODNAWIANIE INSTALACJI ELEKTRYCZNEJ.

Dom Balzaca
47, rue Raynouard
strona internetowa domu

Otwarte od wtorku do niedzieli, g.10-18
dojazd- metro 6 stacja Passy, metro 9 stacja La Muette
RER C Boulainvilliers albo Radio France

TGV

2012-05-06T19:52:00.000+02:00

TGV- Train a Grande Vitesse czyli pociąg o dużej prędkości, średnio do 320km/h, chociaż w zimie ze względu na śnieg jechałam z prędkością 240km/h. W każdym razie nie można pociągów TGV porównać z naszymi 'żółwiami'. Za każdym razem gdy wsiadam w Polsce do pociągu przeklinam w myślach nasze PKP. Często zastanawia mnie dlaczego nasz kraj nie może być tak rozwinięty jak kraje Europy Zachodniej. Przecież zasługujemy na lepsze warunki, na komfort oraz szybkość jazdy!!!

Fot.J.P.Lescourret

Gdy pierwszy raz jechałam TGV na trasie Paryż-Bellegarde (region Rodan-Alpy) spodziewałam się uczucia wciśnięcia w fotel, takiego samego jak przy starcie samolotu :-). Tak się jednak nie stało, zaskoczyło mnie jednak to, że jazda tym pociągiem jest bardzo cicha, nic kompletnie nie było słychać. Musiałam nawet nieco ściszyć moją MP3 aby nie przeszkadzać współpasażerom. Bilety na pociąg kupione z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem są naprawdę tanie, te kupione w dzień podróży niestety nie. Mój pierwszy pobyt we Francji to nie był wcale Paryż, lecz wspomniany już wcześniej region Rodan-Alpy, do którego musiałam dojechać pociągiem. Planowałam kupić bilet na TGV wcześniej, ale żeby kupić bilet przez internet potrzebowałam kartę płatniczą, a moja została zablokowana (zapomniałam hasło dostępu :-/). Wtedy aby zakupić bilet bez dodatkowych opłat należało już na miejscu przy okienku pokazać kartę z której dokonano wcześniej zakupu...Dlatego niestety za bilet kupiony w dzień wyjazdu zapłaciłam ponad 80€!!! Uwierzcie mi, że dużo taniej kosztował mnie bilet na lot Easy Jet z Genewy do Berlina. Niech da wam to do myślenia jak drogi potrafi być bilet na TGV... Teraz jednak zasady kupna biletu przez internet zmieniły się na lepsze. Mamy do wyboru:1. e-bilet, który sobie sami drukujemy,
2. bilet zakupiony przez internet odbierzemy w maszynie, w której normalnie dokonuje się zakupu. Musimy mieć przy sobie ważną kartę, z której dokonaliśmy kupna, zostaniemy poproszeni o podanie PINu. Wirtualne karty płatnicze oraz karty bez chipa nie są akceptowane przez maszyny.
3. bilet zostanie przysłany pocztą (za darmo)

Musicie też pamiętać, iż szybki pociąg w Francji to nie tylko TGV, to także TER-Transport Express Regional czyli ekspresowy transport regionalny. Różnica między TGV a TER jest taka, że TER jeździ na krótszych trasach, właśnie tych w danym regionie, TGV to już dalekie dystanse. Aby móc przejechać się TGV trzeba zrobić rezerwację, co oczywiście powoduje, że TGV jest droższym pociągiem niż TER, w którym nie ma rezerwacji.

Bilet na TER z zaznaczonym okresem ważności

Bilet na TGV jest wydany na dany dzień podróży, bilet na TER jest ważny przez miesiąc od ewentualnej daty wyjazdu, więc możecie wyjechać kiedy chcecie, byle się zmieścić w okresie ważności biletu. Pamiętajcie też by skasować bilet na peronie, lub przed wejściem na niego.

Kasownik

Podróżując po Francji pociągami należy się niestety liczyć z opóźnieniami, strajkami oraz z nagłym usunięciem pociągu z rozkładu (pasażerowie czekają cierpliwie na peronie, nagle na monitorach ukazuje się informacja, że pociąg nie pojedzie...) Wracając kiedyś z Lyon do Genewy mieliśmy z kolegą jechać TER, ale że akurat tego dnia pracownicy tamtejszego PKP (SNCF) strajkowali, nasz pociąg został usunięty z rozkładu...
Strajki we Francji są jednak dobrze zorganizowane, pasażerowie są zawsze informowani o możliwości alternatywnego dojazdu, dlatego zaproponowano nam w ramach rekompensaty powrót TGV bez żadnych dodatkowych dopłat za rezerwację :-).

Przykładowe ceny biletów z Paryża (w obydwie strony), wyjazd początek czerwca (miesięczne wyprzedzenie):

Paris-Lille -48€
Paris-Lourdes-180€
Paris-Nicea-165€
Podróż do Nicei (Lazurowe Wybrzeże) początkiem września to tylko 76€, trwa 5h30

Tu kupicie bilet

Kaplica cudownego medalika

2012-05-03T20:46:00.000+02:00

Zoe Laboure urodziła się 2 maja 1806 roku w Burgundii. W wieku 24 lat zostaje wysłana przez swego ojca do pracy w Paryżu, tam wstępuje do zakonu szarytek, przybiera imię siostry Katarzyny. Nocą 18 lipca 1830 roku słyszy jak ktoś wypowiada trzykrotnie jej imię, widzi małego chłopczyka, który prowadzi ją do kaplicy, w której ukazuje jej się Matka Boska. Maria powierza jej misję rozpropagowania cudownego medalika, który pewnie znany jest większości katolików.

Misja ta jednak nie jest łatwa, gdyż o objawieniach wie tylko spowiednik Katarzyny ksiądz Aladel, który oczywiście nie wierzy w to co słyszy... Pierwsze medaliki ukazują się w 1832 roku, ich rozpropagowaniem zajmuje się ksiądz Aladel. W Paryżu wybucha wtedy epidemia cholery, osoby, które otrzymują medalik zdrowieją, Paryżanie nazywają medalik 'cudownym'. W 1939 roku egzemplarzy medalika jest już ponad 10 milionów. W 1854 roku papież Pius IX ogłasza dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, a zdanie znajdujące się na medaliku zna już cały świat : 'O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy'.

Katarzyna w 1831 roku kończy seminarium, przenosi się do podparyskiej miejscowości Reuilly, gdzie pracuje w hospicjum przez 46 lat. Nikt nie wie o tym, iż to jej objawiła się Matka Boska. Dopiero 31 grudnia 1876 na łożu śmierci Katarzyna wyjawia prawdę. W 1933 roku przed beatyfikacją Katarzyny jej ciało zostaje ekshumowane, okazuje się, że jest nietknięte przez ząb czasu. Katarzyna wygląda jakby spała.

W 1947 roku papież Pius XII dokonał kanonizacji Katarzyny nazywając ją 'świętą milczenia'.

W kaplicy zobaczycie między innymi fotel na którym usiadła Maryja podczas pierwszego objawienia.

W kaplicy przechowywane są także relikwie założycielki zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia świętej Ludwiki de Marillac, jej ciało także zostało nienaruszone (zmarła w 1660 roku). Po prawej stronie natomiast w relikwiarzu znajduje się serce świętego Wincenta A Paulo, założyciela zgromadzenia szarytek.

Kaplica cudownego medalika mieści się pod adresem 140, rue du Bac. Kaplica otwarta jest od 7.45- 13h, 14.30-19h (pon,śr,czw,pt,sb,nd). We wtorki od 7.45 do 19h bez przerwy. W święta od 8.15-12.30h, 14.30-19h. Msze Św. w niedziele o 8, 10, 11.15h.

http://www.chapellenotredamedelamedaillemiraculeuse.com/

Strona między innymi w języku angielskim.