Zarys Świata

5 niezbyt miłych niespodzianek w Japonii

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 31 Oct 2015 17:40:00 +0000

Japonia to zazwyczaj miłe miejsce. To samo można powiedzieć o Tokio. Niestety, jak wszędzie, są małe detale, które po pewnym czasie irytują każdego, kto pochodzi z innego kręgu kulturowego i nie jest do nich przyzwyczajony, a o których żaden przewodnik nigdy nie wspomina. Oto lista rzeczy, których w Japonii jakoś polubić nie mogłam. Ani trochę.

#1 “Dziękujemy, że tak długo Państwo zostali”

Do sushi baru w Polsce przychodzi się dla smakowania i towarzystwa. Wypada zostać przynajmniej godzinkę (z czego połowę zajmie przygotowanie jedzenia). Myślicie, że tak samo jest w Tokio, że można tam wpaść ze znajomymi, pogadać, pojeść i miło spędzić czas? Otóż nie do końca. W Japonii sushi bar to miejsce gdzie się je. Zajmuje się miejsce, składa zamówienie, napełnia żołądek i wychodzi. Zdałam sobie z tego sprawę, gdy podczas miłego popołudnia w takim właśnie miejscu, do mnie i koleżanki podeszła pani z obsługi i serdecznie podziękowała za to, że tak długo zostałyśmy. Tłumaczenie: "siedzicie tu za długo, proszę wyjdźcie wreszcie." Okazało się, że byłyśmy tam już 80 minut (na naszą obronę: było naprawdę miło, zamawia się po porcji/ talerzyku na raz a przygotowanie tych dwóch sztuk surimi trochę czasu zajmuje, dodatkowo chciałyśmy spróbować więcej niż jednego rodzaju więc oczekiwanie sporo zajęło, w lokalu mieli też ciasta i lody, a co najważniejsze: cały czas coś zamawiałyśmy i nadal było kilka wolnych stolików na sali). W normalnych warunkach usłyszałybyśmy tę formułkę pewnie po 40 minutach, ale jako że wyglądałyśmy na obcokrajowców, zrobiono dla nas wyjątek. Oczywiście, pani z obsługi była bardzo uprzejma i miło się uśmiechała, ale i tak doświadczenie było nieprzyjemne - wolałabym jeść bez pośpiechu i zerkania na zegarek, przyzwyczajona do tego że sushi to raczej restauracja niż fast food.

#2 Brak koszy na śmieci

Coś co w Japonii zauważa się od razu to absolutny brak koszy na śmieci. Można je znaleźć tylko w kilku specyficznych miejscach - przy wejściu do konbini, na peronach i przy automatach z napojami i przekąskami. Nawet jeśli znajdzie się jakiś kosz, trzeba jeszcze rozgryźć system segregacji odpadów. W Japonii bowiem odpady segreguje się zawsze i wszędzie i to bynajmniej nie na papier, plastik i inne. Nie, segreguje się na PET, palne, niepalne i (jeśli dopisze nam szczęście) pozostałe. Wszystko opisane po japońsku. Koniec końców, jeśli się coś kupi, czy to słodką bułkę, napój, batonik, owoce, czy cokolwiek innego, trzeba być przygotowanym na noszenie ze sobą odpadków dopóki nie wróci się do domu. A wówczas trzeba jeszcze rozwiązać zagadkę "do którego kosza to wyrzucić?". Najciekawsze jest to, że Japończycy w ogóle nie rozumieli w czym tkwi mój problem - przecież konbini i automaty są wszędzie! Jakoś nie pojęli że zwyczajnie wydaje mi się nieuprzejme wchodzenie do sklepu tylko po to, żeby wyrzucić śmieci a obok automatu można pozbyć się tylko butelek.

#3 Spacery po chodniku

Przed wyjazdem wszyscy mówili mi, że Tokio to gorączkowe miasto gdzie wszyscy się spieszą. Nikt nie mówił, że najwyraźniej Japończycy do serca wzięli sobie "spiesz się powoli" bo wszyscy poruszają się tam niesamowicie wolno. Nie tylko spacerują po chodniku w żółwim tempie, ale też mają niezbyt miły zwyczaj zatrzymywania się na środku - a to żeby na coś popatrzeć, a to żeby z kimś porozmawiać, a to żeby poklikać w telefonie. To dałoby się jeszcze przeżyć, gdyby nie fakt, że chodniki są wiecznie zatłoczone- jedna osoba się zatrzyma a tłum wokół musi zwolnić. Największy koszmar: schody zwykłe i ruchome. Ludzie bardzo często idą po schodach wpatrując się jednocześnie w telefon, co na tempo dobrze nie wpływa. To, że ktoś zatrzyma się na końcu schodów ruchomych, bo musi odpisać na wiadomość zdarza się tak często, że na stacji Asakusa stoi strażnik, którego głównym zadaniem jest pilnowanie, żeby nikt u szczytu schodów ruchomych się nie zatrzymywał.

Co z tego, że jesteśmy w ciasnym korytarzu stacji metra, trzeba zrobić telefonem kilka zdjęć nowego plakatu!

#4 “Cześć piękna, chcesz iść na kawę?”

W Japonii moja pospolita twarz nagle stała się egzotyczna. Byłam wysoka i miałam jasne włosy i to wystarczyło - podrywaczy spotykałam na pęczki. Niby to nic złego, gdy nie fakt, że:

Panowie nie uznawali odpowiedzi "nie". I to nie była kwestia niezrozumienia mojego kiepskiego japońskiego, bo odpowiadałam po angielsku - w tym języku też byłam zagadywana. Bo przecież widać, że nie jestem stąd, więc japońskiego pewnie nie znam. Moje "nie" traktowali jako "proszę przekonaj mnie bo kultura nie pozwala mi, jako skromnej kobiecie, powiedzieć tak"
Byli namolni, w kółko zapraszając a to na kawę, a to na drinka, a to na spotkanie z przyjaciółmi, mimo że powtarzałam, że nigdzie nie chcę iść i nie mam czasu.
Chodzili za mną, często przez całą stację (a tokijskie stacje są ogromne) co było lekko przerażające. Czasem wychodzili nawet za mną (nawet jeśli szłam z koleżanką) ze stacji i szli za mną ulicą, cały czas zagadując mimo, że coraz ostrzej protestowałam.
Nie tylko mnie to spotkało. Wszystkie moje koleżanki, które wyglądem odbiegały od japońskiego standardu, narzekały na to samo - nie można było wyjść samej z domu, żeby się na kogoś takiego nie natknąć, a ich odmowy były ignorowane. Niezbyt przyjemne.

Nikt nie reagował. Raz spotkała mnie bardzo nieprzyjemna konfrontacja z podpitym Japończykiem i jego kolegą w Game Arcade. Gdy odmówiłam wybrania się z nim na obiad i odwróciłam się żeby odejść, złapał mnie za ramię i pociągnął z powrotem. Musiałam się wyrwać i dobitnie poprosić, żeby mnie nie dotykał (ile z angielskiego zrozumiał to inna kwestia). Na zajście patrzyło dwóch ochroniarzy, w tym jedna kobieta. Nikt nawet się nie ruszył, tylko wpatrywali się we mnie wielkimi oczami. Najwyraźniej to ja byłam "tą złą" w tej sytuacji. Dodam jeszcze, że całe zdarzenie miało miejsce obok purikur - miejsca do którego mężczyźni nie mają wstępu, chyba że towarzyszy im kobieta.

#5 Jedzenie na ulicy

Niegrzecznie jest iść i jeść w Japonii. Tak po prostu. Żadnego popijania kawy w drodze do pracy, żadnego podjadania w marszu, gdy jesteśmy spóźnieni na umówione spotkanie. Po prostu nie. (No chyba, że w anime gdzie zawsze biegną do szkoły z jedzeniem). Gdy chce się coś szybko zjeść, trzeba stać w miejscu, najlepiej nieopodal miejsca gdzie się je kupiło. Dla mnie, osoby przyzwyczajonej do ciągłego jedzenia w drodze, żeby nie marnować czasu, przystosowanie się do tego zwyczaju było prawdziwym koszmarem.
Na marginesie: kiedyś zapytałam Japończyka, co najbardziej podobało mu się podczas pobytu w Londynie. Odpowiedział: "Mogłem jeść frytki spacerując po okolicy".

Podsumowując, mój pobyt w Japonii wspominam bardzo miło, spotkało mnie mnóstwo pozytywnych doświadczeń, ale niestety, jak wszędzie, było w nim kilka elementów, które sprawiały, że nie mogłam się doczekać powrotu do domu i "normalności".

Ceny produktów spożywczych w Japonii

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 16 Oct 2015 16:50:00 +0000

Jednym z najpopularniejszych pytań jakie słyszałam po powrocie z Japonii było "czy tam jest drogo?" "ile kosztuje chleb?". Przed wyjazdem sama zastanawiałam się ile kosztuje życie w Japonii, więc teraz, bogatsza o doświadczenie (i skrupulatne notatki z każdych zakupów) mogę się tą wiedzą podzielić!
Poniżej zestawienie cen przykładowych produktów spożywczych. Kilka słów na ich temat:

dane nie są absolutnie cenami średnimi, minimalnymi ani maksymalnymi. Niemal wszystkie dotyczą zakupów w okolicznym supermarkecie Tobu, pojedyncze mogą pochodzić z innych źródeł
wszystkie ceny zawierają podatek 8% (w większości supermarketów podawane ceny nie zawierają VAT, który dodawany jest do całości zakupów przy kasie, dodałam go do cen dla wygody przeliczania i porównywania)

zaokrąglenia: oczywiście coś takiego jak dziesiąte i setne części jena (jak w cenie jajek 183,60) nie istnieje. Jako że podane ceny w jenach to ceny brutto wyliczone przez mnie w oparciu o ceny netto, zostawiłam końcówkę dziesiętną, z powodu tego że po prostu nie wiem jaką metodę zaokrąglania stosują japońskie sklepy. Dane w tej formie wydały mi się bardziej precyzyjne niż zgadywanie jak pozbyć się końcówek. W sklepach albo podane są ceny brutto, albo podatek dodawany jest na końcu do całości zakupów.

ceny w zł są obliczone dla średniego kursu jena jaki utrzymywał się w czasie mojego pobytu (wiosna- lato 2015) w Japonii- przyjęłam 100 JPY=3,20 zł

Skoro podstawy mamy już ustalone, czas na zestawienie:

Podstawowe artykuły

Produkt	cena w jenach	cena w złotówkach
jajka 6 szt	183,60 JPY	5,88 zł
jajka 10 szt	258,12 JPY	8,26 zł
mleko 1l	182,52 JPY	5,84 zł
chleb tostowy 8 kromek	124,20 JPY	3,97 zł
masło roślinne	214,92 JPY	6,88 zł
sól 1kg	136,08 JPY	4,35 zł
cukier 1 kg	194,40 JPY	6,22 zł
olej warzywny do smażenia 900g	388,80 JPY	12,44 zł
ser żółty tarty 200g	228,96 JPY	7,33 zł
makaron kolanka	95,04 JPY	3,04 zł
majonez	203,04 JPY	6,50 zł
keczup 500g	152,28 JPY	4,87 zł
dżem truskawkowy 160g	235,44 JPY	7,53 zł
płatki kukurydziane	204,12 JPY	6,53 zł
płatki pełnoziarniste z owocami	429,84 JPY	13,75 zł
płatki crunchy z owocami 280g	300,24 JPY	9,61 zł
pudding 210g	106,92 JPY	3,42 zł
serki homogenizowane x3	139,32 JPY	4,46 zł
sałatka warzywna	103,68 JPY	3,32 zł
mrożony ryż z warzywami	264,60 JPY	8,47 zł
frytki mrożone 140g	140,40 JPY	4,49 zł

Owoce i warzywa

Produkt	cena w jenach	cena w złotówkach
ananas świeży	321,84 JPY	10,30 zł
marchew 3szt	213,84 JPY	6,84 zł
banany 5 szt	213,84 JPY	6,84 zł
kiwi 3 szt	213,84 JPY	6,84 zł
kapusta 150g	108,00 JPY	3,46 zł
pieczarki 100g (4 szt)	213,84 JPY	6,84 zł
czosnek 1 szt	278,64 JPY	8,92 zł
arbuz 1/6	537,84 JPY	17,21 zł
cebula 1 szt	73,44 JPY	2,35 zł
kiełki 250g	30,24 JPY	0,97 zł
brzoskwinia japońska 1 szt	216,00 JPY	6,91 zł
jabłko 1 szt	213,84 JPY	6,84 zł
cytryna x2	170,64 JPY	5,46 zł

Mięso i ryby

Produkt	cena w jenach	cena w złotówkach
boczek surowy 8 plasterków	192,24 JPY	6,15 zł
parówki mini 152g	297,00 JPY	9,50 zł
schab wieprzowy plastry 131g	301,32 JPY	9,64 zł
boczek wołowy 145g	250,56 JPY	8,02 zł
tuńczyk konserwa 3x70g	430,92 JPY	13,79 zł
szynka 12 plasterków	289,44 JPY	9,26 zł
łosoś surowy kawałki	303,48 JPY	9,71 zł

Napoje

Produkt	cena w jenach	cena w złotówkach
sok pomarańczowy 1l	152,00 JPY	4,86 zł
Coca Cola 500 ml	96,12 JPY	3,08 zł
woda 550ml	108,00 JPY	3,46 zł
herbata zielona 525 ml	129,00 JPY	4,13 zł
herbata Royal Milk 500ml	101,52 JPY	3,25 zł
piwo 350ml	186,84 JPY	5,98 zł

Kuchnia japońska

Produkt	cena w jenach	cena w złotówkach
ryż 5 kg	1 922,40 JPY	61,52 zł
sos sojowy 1l	159,84 JPY	5,11 zł
ocet ryżowy	258,12 JPY	8,26 zł
dashi 140g	322,92 JPY	10,33 zł
shiro miso 500g	410,40 JPY	13,13 zł
makaron udon	214,92 JPY	6,88 zł
sos do okonomiyaki	235,44 JPY	7,53 zł

Krótkie podsumowanie:

Owoce i warzywa w porównaniu do polskich są nie tylko droższe, ale też inaczej sprzedawane- zazwyczaj na sztuki, nie na wagę, w przypadku kapusty- w formie posiekanej, w foliowej torbie. Zaskoczeniem była dla mnie cena ryżu- ponad 60 zł za 5 kg to cena mocno wygórowana, a alternatywy brak (można ewentualnie kupować w konbini ugotowany ryż w pudełeczkach 100 g za ok 150 jenów). Tanie są na szczęście ryby (w promocji udało mi się kiedyś kupić filet z łososia mrożony za 3,20!) i sos sojowy oraz inne typowo japońskie przyprawy. Niestety, trzeba też umieć je stosować w kuchni ;)

Chcesz coś dodać? Znasz miejsce w Tokio gdzie można kupić artykuły żywnościowe w przyzwoitej cenie albo zastanawiasz się ile coś kosztuje? Komentuj, chętnie odpowiem ;)

[Read English version here]

Japońskie niespodzianki kulturowe

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 10 Oct 2015 07:54:00 +0000

Jadąc do Japonii byłam przygotowana na szok kulturowy- przecież wiedziałam, że ludzie tam inaczej mówią i jedzą, myślałam, że to właśnie najważniejsze różnice. Oczywiście, to nie wystarczyło. Co mnie najbardziej zdziwiło? Zanim przejdę do prawdziwego szoku kulturowego, najpierw opowiem o kulturowych niespodziankach- drobnych szczegółach które wprawiły mnie nie tyle w szok, co w zdziwienie. To właśnie te drobnostki uświadomiły mi, że pewne rzeczy robię nie dlatego, że to normalne, ale dlatego, że taka jest moja kultura.

#1 Poczucie humoru

Poczucie humoru było dosłownie pierwszym, co mi się rzuciło w oczy. Gdy podczas rozmów z Japończykami próbowałam żartować, tak jak to zawsze robiłam w Polsce, okazało się że nie tylko nie jestem zabawna, ale moje komentarze są źle odczytywane i wprawiają rozmówców w zakłopotanie. To samo dotyczyło żartów Japończyków- po prostu nie były śmieszne i nie byłam w stanie zrozumieć do czego zmierzają. Niby nic wielkiego, ale perspektywa pół roku bez żartów i śmiechu bynajmniej nie była zabawna.

#2 Menu

Tego co zastałam w Japońskich barach, restauracjach i kawiarniach nijak nie mogłam przewidzieć. Nieznajomość języka wielokrotnie przeszkadzała mi w delektowaniu się przysmakami za granicą, jednak nie tutaj! W Tokio każda, nawet najmniejsza knajpka w wystawowej witrynie ma modele wszystkich swoich dań (czasem również napojów) wraz z cenami. W dodatku modele są niezwykle dokładne- na talerzu dostaje się dokładną kopię, tyle że jadalną. Jeśli na plastikowym talerzu jest trzy kawałki mięsa, to również trzy znajdą się na prawdziwym. Kolejnym zaskoczeniem było angielskie menu- angielskich wyrazów tam nie za wiele, ale za to każdej pozycji w karcie dań towarzyszy zdjęcie. Można zamawiać zwyczajnie wskazując palcem!

#3 Owoce i warzywa

Brzmi przyziemnie, prawda? Najpierw to, co najbardziej dało mi się we znaki- ceny. Zamiast standardowych cen za kilogram, wszystkie owoce i warzywa miały cenę za sztukę. Dlaczego? Bo Japończycy naprawdę kupują je na sztuki. Ale na tym nie koniec- jedno jabłko (1 sztuka!) kosztowało ok. 6 zł. a 1/8 arbuza ok 12-13 zł. W restauracjach owoce serwowane są w tycich kawałeczkach- np. sałatka składa się z trzech kosteczek mango i dwóch ananasa. Sałatki? Zapomnij, zazwyczaj to posiekana kapusta z majonezem light.
Kolejną niespodzianką związaną z jedzeniem była sama czynność jedzenia. Ze zdziwieniem odkryłam ile w tak prostej czynności różnic kulturowych! Amerykanie dziwią się że Europejczycy nie jedzą pestek z arbuza, Europejczycy dziwią się że Amerykanie je jedzą. Australijczycy obierają pomarańcze łyżką (swoją drogą naprawdę dobry sposób). Raz nawet usłyszałam że śmiesznie jem sałatkę Cezar (która oczywiście była bez kurczaka a grzanek w niej tyle co kot napłakał).

#4 Etykieta chodnikowa

Wszyscy wiemy, że chodzi się po prawej stronie. Otóż w Japonii nie, chodzi się po lewej. Wydawałoby się, że żadna filozofia, prawda? Niestety na tym się sprawa nie kończy. W Kansai na przykład chodzi się, owszem, lewą stroną, ale na schodach ruchomych staje się już po stronie prawej. Oprócz tego pełno jest stacji ze znakami "trzymaj się prawej/lewej strony"- na niektórych stronę trzeba zmieniać wielokrotnie. Ścieżki rowerowe? W Tokio traktowane są jako chodnik na którym trzeba po prostu lekko uważać, bo może będzie nim jechał rowerzysta. Zazwyczaj jednak prowadzi rower, bo zwyczajnie nie może się przez ten tłum przebić.

#5 Obsługa

Wszyscy kochają japońskie konbini i nie bez powodu. Po pierwsze, jest tam absolutnie wszystko, po drugie są otwarte przez całą dobę. To co mnie najbardziej w nich zaskoczyło, to obsługa. Oczywiście, wszędzie jest ona na wysokim poziomie, ale te malutkie sklepiki całodobowe to miejsce w którym się tego kompletnie nie spodziewałam. Obsługa zawsze się uśmiecha, radośnie wita wszystkich klientów, kłania się w pas po dokonaniu zakupu. Głośno i przynajmniej dwukrotnie przelicza otrzymane pieniądze i resztę, żeby upewnić się że wszystko się zgadza, pakuje zakupy do torebek starannie wszystko układając i zwija uchwyty toreb, żeby wygodniej było je nieść. Japońska obsługa jest po prostu najlepsza.

Koniec wakacji!

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 27 Sep 2015 07:41:00 +0000

Na dworze coraz chłodniej, liście brązowieją a jesień już oficjalnie się zaczęła.
Wraz z latem skończyła się moja wakacyjna przerwa- wreszcie jestem z powrotem w domu, wypoczęłam a teraz nadszedł czas na pisanie! Wkrótce więcej historii z moich podróży!

Akwarium Sunshine [2/2]

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 28 Jun 2015 13:03:00 +0000

Po wspaniałej wyprawie przez ocean nadszedł czas zanurzyć się w nieco płytszych wodach i dać się porwać nurtowi rzeki. Akwarium Sunshine część druga: Waterfront Journey!

Waterfront Journey

Część pierwsza to Afrykańskie Rzeki i Amazonka. Tuż przy wejściu jest seria ogromych zbiorników pełnych nie tylko ryb, ale też różnorodych przykładów flory- małe roślinki wodne i przybrzeżne walczą o uwagę ze znacznie większymi roślinami porastającymi zbocza. Po przejściu przez skąpane w słabym świetle i błękicie pierwsze piętro, tutaj robi się naprawdę jasno i zielono. Warto poświęcić im chwilę uwagi choćby po to, żeby zobaczyć jak dużo pracy włożono w "dekorowanie" zbiorników- w jednym jest nawet pokryty mchem złamany pień drzewa.

Następna część, “From Water to Land- The Amphibian World” jest pełna płazów! Są w śród nich zwyczajnie wyglądające i nie zwracające na siebie większej uwagi żaby (mission golden-eyed tree frog, żeby daleko nie szukać- wygląda jak zwykła ropucha i nie zachęca do zatrzymania się na dłużej przy jej domu), są tu też małe kraby (wrzucone chyba dla towarzystwa) ale też i naprawdę wyjątkowe i interesujące okazy. Można tu zobaczyć trujące żaby oraz inne niespotykane zwierzęta.

Golden poison frog i dyeing poison frog

Axolotl

Wspomniałam że w tym sektorze są też kraby. Tu ciekawostka, między akwariami jest kolejny zbiornik, przypominający raczej pokrytą sypkim drobny piaskiem platformę. Na niej zasadzono maleńkie roślinki a na piasku roi się od tycich krabów i kijanek. Wszystki poruszają się bardzo szybko i trzeba się trochę pochylić żeby je naprawdę zobaczyć. Widok jest całkiem ciekawy.

Po przeciwnej stronie jest “Scaled Creatures- the World of Reptiles”- sekcja poświęcona gadom. Są tu ogromne żółwie (które są naprawdę sympatyczne. Zawsze trzymają się w grupie i nawet chodzą po skorupach pozostałych, które wydają się nie mieć nic przeciwko. Prawdziwe wsparcie w stadzie!) Są tam też naprawdę duże jaszczurki które głównie wylegują się na gałęziach drzew.

Grupa żółwi i jaszczurka sailfin (mam nadzieję...)

Kolejna część to foki (prawdopodobnie z okolic jeziora Bajkał, sądząc po nazwie). Ich akwarium stylizowane jest na arktyczne jezioro z dużymi białymi elementami przypominającymi góry lodowe. Są naprawdę duże i muszą być w grupie maskotek akwarium, bo obie mają imiona. Jedna z nich ma całkowicie białe oczy. Na początku myślałam że jest niewidoma, ale śledziła mają rękę gdy machałam po swojej stronie szyby, więc chyba jednak coś widzi.

Baikal seal

Na samym końcu drugiego piętra są wysokie zbiorniki wypełnione rafą koralową i drobymi rybkami mieniącymi się wszystkimi barwami tęczy. Zgromadzono tu ryby z wielu zakątków świata- Australii, Karaibów, Okinawy.

Tuż przed schodami na dół jest sklep i punkt dostępu do WiFi. Przed samym wejściem stoi kilka automatów w których można wylosować drobne pamiątki w postaci figurek zwierząt z akwarium. Najładniejsze z nich są ustawione w małej wystawce, żeby zachęcić do kupna.

Sklep Aqua Pocket

Sklep, nazywający się Aqua Pocket, jest pełen tematycznych pamiętek- breloczków, figurek, pluszaków, ołówków i materiałów papierniczych a nawet pałeczek czy ręczników- wszystko w kształcie ryb. To prawdziwy raj dla miłośników mieszkańców mórz i oceanów.

Ogród Morski- Sky Journey

Ogród Morski (Marine Garden) to świetne miejsce za dnia. Mieści się na dachu wieżowca i nic nie oddziela go od nieba. I tu tkwi haczyk- żeby w pełni docenić to miejsce trzeba przyjść zanim zacznie się ściemniać, jako że wszystkie zwierzęta dość szybko kładą się spać (niestety przekonała się o tym na własnej skórze). Największa atrakcja to Aqua Ring ogromny zbiornik w kształcie pierścienia umieszczony kilkadziesiąt metrów nad ziemią. Za dnia pływają w nim foki- niestety nie dane mi było tego zobaczyć na własne oczy, ale widok musi być niesamowity. Zaraz obok jest "Plaża Lwów Morskich" i scena na której są przedstawienia. Po drugiej stronie jest kawiarnia Kanola naprawdę miłe miejsce w którym można chwilę odpocząć przy kawie i słodyczach w kształcie zwierząt. Jest tam dość sporo miejsca (w porównaniu z innymi restauracjami wewnątrz turystycznych atrakcji),

Kawiarnia Kanaloa nawet w wieczornym deszczu wygląda na miejsce z ciepłą, miłą atmosferą

Menu kawiarni

Na dachu zgromadzono między innymi: pingwiny, lwy morskie, pelikany, wydry i kolejne ryby (tym razem naprawdę duże). Warto zaplanować wycieczkę nieco wcześniej, żeby zdążyć na przedstawienia- o konkretnych godzinach jest karminie pingwinów, lwów morskich, pelikanów a także wspomniany wcześniej Water Show. Zwierzęta pływają w Aqua Ring codziennie od 10 do 17.

Dla zwiedzających po zmierzchu to będzie jedyny widok.

Kilka słów na tematy organizacyjne

Ceny biletów:

Dorośli- 2000 jenów
Młodzież (7-15 lat)- 1000 jenów
Dzieci (4-6 lat)- 700 jenów
Seniorzy (wiek 65+)- 1700 jenów

Osoby z zaświadczeniem o niepełnosprawności i osoba towarzysząca mają prawo do zniżki 50%.

Jest również możliwość zakupu biletu rocznego który kosztuje tyle samo co dwie wizyty! Dla dorosłych będzie to tylko 4000 jenów. Oprócz możliwości odwiedzenia akwarium po raz kolejny, bilet zapewnia kilka dodatkowych bonusów w postaci zniżek 20% na bilety do planetarium i 5% zniżki na zakupy na terenie akwarium.

Gdziny otwarcia:

Od kwietnia do października: 10-20
Od listopada do marca: 10-18

ostatni zwiedzający są wpuszczani na godzinę przed zamknięciem

Zobaczenie wszystkiego w akwarium zajmuje około 3 godzin (przy założeniu że chce się poświęcić chwilę każdemu z eksponatów). Jeśli ktoś wybiera się w godzinach wieczornych najlepiej jest zacząć od części ostatniej, żeby zdążyć zanim zwierzęta zaczną się układać do snu.

Aqua Screen- fontanna łącząca wejście do akwarium z wyjściem

Część pierwsza

Akwarium Sunshine [1/2]

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 23 Jun 2015 14:26:00 +0000

Ktoś chętny żeby zobaczyć rekina, pingwina, ośmiornicę i jadowite żaby na szczcycie wieżowca w samym centrum jednego z największych miast świata? Nic prostszego, wystarczy wybrać się do Sunshine City! W samym centrum Tokijskiego Ikebukuro jest niesamowite, dwupiętrowe akwarium w którym móżna podziwiać różnorodność morskiej fauny.

Akwarium funkcjonuje już od 33 lat i znajduje się na ostatnim piętrze galerii Sunshine City. Co ciekawe, piętro na którym jest wejście do Akwarium nie ma numeru- oficjalnie to "dach". Tuż za drzwiami windy jest kasa biletowa- bez obaw, obsługa mówi po angielsku i dodaje do biletu anglojęzyczną ulotkę z mapką i rozpiską atrakcji.

Podświetlana fontanna z logo Akwarium- pierwsze co widzą przybywający.

Całe akwarium jest bardzo dobrze zorganizowane- jest jasno wytyczona i opatrzona znakami trasa zwiedzania, każdy sektor ma nazwę i numer a także krótki opis (Niestety tylko po japońsku). Przy każdym akwarium są też tabliczki ze zdjęciami i nazwami pływających w nim ryb- po japońsku i angielsku.

Tablica informacyjna dla sekcji

Tabliczki z informacjami o rybach żyjących w akwarium obok

Ocean Journey

Pierwsza część akwarium to "Podróż przez ocean" w której można podziwiać mieszkańców oceanu. W samym centrum jest bardzo duże akwarium, otoczone siedziskami dla widowni, które nazwano "Sunshine Lagoon" Codziennie można tam oglądać Water Show- czyli ładnie nazwane karmienie tryb. Brzmi nudno, ale wcale takie nie jest. W trakcie przedstawienia nurek pływa wśród ryb, wabiąc je bliżej szyby i karmiąc je. Po kilku minutach jest otoczony całą ławicą kolorowych ryb wszelkich rozmiarów i kolorów, które pływają za nim po całym akwarium. W dodatku wszystkie "nieśmiałe" rybki są łapane i dosłownie zaciągane do szyby, żeby widownia mogła się na nie napatrzeć. To jedna z niewielu okazji, żeby zobaczyć wszystkie ryby z tego dużego zbiornika pływające w jednym miejscu. Dodatkowo podczas pokazu obsługa komentuje wszystko na żywo a i sam płetwonurek dodaje od siebie kilka słów.

Sunshine Lagoon- największe akwarium

Różnorodność ryb w tym miejscu jest ogromna- od dużych po maleńkie.

Bowmouth guitarfish i jego tablica informacyjna

Obok Sunshine Lagoon jest kilka maleńkich akwariów z rafą koralową. W jednym z nich koralowce są poukładane na podestach, niczym okazy w muzeum. W kolejnym, nieco większym, porastają większą część zbiornika a między nimi migoczą małe, kolorowe rybki.

Kolejny intersujacy okaz to brownbanded bambooshark (który był tak pełen energii i wigory, że zajęło mi kilka minut zanim udało mi się go uchwycić na zdjęciu) i jego jajo (niestety na zoologii się nie znam i nazwy poprawnej nijak nie podam, więc tłumaczę wprost z angielskiego opisu zamieszczonego nad okazem) które było przyklejone do ścianki akwarium. Całość nieco większa od mojej dłoni, można było bez trudu zobaczyć jak w środku porusza się maleńka "rybka"!

Brownbanded bambooshark

Obok wspomnianej ryby jest, wcale nie tak duże jak można się spodziewać, akwarium z bardzo dużą ośmiornicą. Była bardzo towarzyska i wyglądała całkiem przyjaźnie, machając mackami i pozując do zdjęć. Prawdopodobnie próbowała mnie zjeść. Na moje szczęście, jest zamknięta za grubą warstwą szkła.

Northern Pacific Giant Octopus

Moje ulubiona atrakcja to małe akwarium pełne sea angels- maleńkich robaczków które rzeczywiście przypominają aniołki- ich drobne płetwy poruszają się niczym skrzydła gdy płyną w górę. Niestety są tak małe, że niemożliwe było zrobienie im zdjęcia.

Sea angel

Zaraz za ośmiornicą i drobnymi aniołkami jest bardzo duże akwarium z dużymi skałami są wydry morskie. Jest ich dwie i są przezabawne- pływają radośnie dookoła, bawią się kamykami i chlapią dookoła wodą. Więcej na filmiku.

Kolejna część to niesamowity Jellyfish Tunnel- tunel wypełniony meduzami. Wszystko oświetlone nieustannie zmieniającymi się światłami, które dodają temu miejscu atmosfery, prześwitując nieco przez poruszające się meduzy. Naprawdę warto zobaczyć!

Jellyfish Tunnel

Tunel to jeszcze nie koniec- zaraz za nim jest kilka bardzo pomysłowych akwariów- sfera na ścianie, półkula na suficie i wysoka kolumna- wszystkie wypełnione różnymi gatunkami meduz i bardzo pomysłowo oświetlone.

Blue Jellyfish

Meduzy pływające na suficie!

Część druga

Sunshine Aquarium Tokyo

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 18 Jun 2015 02:56:00 +0000

Krótki filmik, pełne sprawozdanie już niedługo!

Książka kucharska 2: Zupa miso

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 Jun 2015 14:04:00 +0000

Zupa miso to chyba najbardziej popularne danie w Japonii (wiem, wiem, wszyscy spodziewali się sushi, a tu taka niespodzianka!). Zupkę dodaje się do niemal każdego rodzaju dania obiadowego, można ją też jeść ze śniadaniem lub kolacją. Trochę przypomina nasz rosół, czasem mocno pachnie rybą, ale dobrze przyprawiona jest naprawdę pyszna. Dodatkowy bonus: można ją przygotować w 10 minut! To tyle tytułem wstępu, przejdźmy do rzeczy!

Składniki:

2 łyżeczki bulionu dashi (myślę że można spokojnie zastąpić lekkim bulionem warzywnym)
3 szklanki wody (3x 250 ml)
2,5 łyżki pasty miso (ja użyłam białej, ale każda jest dobra- co kto lubi)
65g tofu
1 łyżka suszonych wodorostów
zielona cebulka pokrojona w krążki

Przygotowanie:

Wodorosty posiekać na małe kawałki. Tofu pokroić w dużą kostkę.
Zagotować wodę w garnku. Dodać dashi. Mieszać dopóki się nie rozpuści.
Zmniejszyć ogień i dodać tofu i wodorosty.
Pastę miso przełożyć do miseczki lub na chochlę. Dodać nieco bulionu i mieszać dopóki nie powstanie jednolita masa.
Dodać miso do zupy i gotować na małym ogniu przez krótką chwilę.
Dodać zieloną cebulkę i chwilę gotować.
Podawać od razu w małych miseczkach.
Smacznego!

Zapisz się na subskrypcję żeby otrzymywać powiadomienia o nowych postach :)

Salony Gier w Japonii

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 11 Jun 2015 15:06:00 +0000

“Prawie!” mamrocze kolejna osoba uderzając maszynę na odlew, tylko po to by po chwili dokarmić ją kolejnymi srebrnymi monetami. Witamy w Game Arcades! Salony gier są w Japonii bardzo popularne i nietrudno je znaleźć. Zazwyczaj są ogromne i mają przynajmniej 5 pięter, ale można też znaleźć mniejsze w centrach handlowych czy spokojniejszych dzielnicach, Czas na kilka słów o tych hałaśliwych miejscach wypełnionych po brzegi ludźmi którzy wciąż mają nadzieję na szczęście.

Pierwsze wrażenie

Światło i hałas tuż po przekroczeniu progu jest przytłaczające. Wszystko świeci, miga i wydaje głośne dźwięki. Każde piętro jest wypchane automatami a większość z nich ma donośne efekty dźwiękowe. Do tego trzeba dodać standardową muzykę sklepową, która w Japonii jest znacznie, znacznie głośniejsza niż nasze stonowane Polskie plumkanie. W dodatku część gier opiera się na muzykę- trzeba wybijać takt na bębnach albo wykonywać odpowiednie ruchy w rytmie.

Kolejnym co zwraca uwagę jest ilość- automaty są wszędzie, jeden obok drugiego, oddzielone jedynie minimum komfortowego przejścia żeby jakoś się do nich można było dostać.

Salon Gier w domu handlowym w Odaibie- jeden z mniejszych, bo tylko dwupiętrowy. Nagranie z wyciszonym dźwiękiem- chrońmy swoje uszy ;)

Mała próbka hałasu z Salonu Gier. Czujcie się ostrzeżeni- dźwięk do przyjemnych nie należy!

Złap mnie jeśli potrafisz!

Zazwyczaj przy wejściu ustawione są standardowe automaty z serii "spróbuj złapać nagrodę sterując mechaniczną ręką". Cena za jedną próbę to 100 jenów, za 500 jenów można próbować 6 razy (ostatnio rzuciła mi się w oczy promocja z racji pory deszczowej- w czasie deszczu 8 prób za 500 jenów! Nie ma to jak marketing). Do sterowania są tylko dwa przyciski- w bok i w przód. W dodatku trzeba je nacisnąć w odpowiedniej kolejności (spokojnie- są ponumerowane i migają, nie sposób się pomylić!). Większość nagród ma przyczepione plastikowe obręcze za które trzeba je złapać. To tylko wygląda prosto- jak już wspomniałam "Prawie!" to pewnie najczęściej powtarzane w tym miejscu słowo.

Typowy Claw Crane

A tu mamy jego "centrum sterowania"

Najbardziej interesującą częścią jest różnorodność nagród: przywieszki do telefonów, etui, breloczki, pluszaki, figurki, plakaty, przypinki. Są nawet talerzyki, słodycze, ręczniki i poduszki!

Tyle zabawek na wyciągnięcie ręki...

Figurki z anime

Baymax z Wielkiej Szóstki może być Twój!

Nie, Snoopy, nie rób tego!

Purikura

Czym jest purikura? Nazwa to skrót od Print Club (po Japońsku プリントクラブ- "purinto kurabu"). W telegraficznym skrócie to zaawansowane budki do robienia zdjęć, które pozwalają na wybór tła, dekoracji, dodawanie napisów a w dodatku zmieniają wygląd. W dużych salonach jest zazwyczaj całe piętro z takimi budkami. W mniejszych są zazwyczaj z tyłu. In big Arcades there’s usually a whole floor or these advanced photo booths.

Co warto wiedzieć:

W niektórych miejscach można wypożyczyć kostiumy do zdjęć.
W pobliżu purikury zawsze jest duże lustro na wypadek gdyby ktoś chciał poprawić makijaż.
Mężczyźni zazwyczaj nie mogą korzystać z automatów jeśli nie są w towarzystwie kobiety. Dlaczego> Trudno to wyjaśnić, ale Japonia znana jest ze swojego problemu z “chikan” (co móżna przetłumaczyć jako “zboczeniec”) a miejsca gdzie młode dziewczyny przebierają się w czasami dość skąpe stroje mógłby takowych przyciągać.
Prawie każda maszyna zmienia twarz- powiększa oczy, wybiela skórę, dodaje włosom blasku, wszczupla, podkreśla kolor ust. Niestety nie ma opcji wyłączania.
Oczywiście w trakcie obsługi aparatury i sesji w tle (bardzo głośnym tle) leci muzyka. Którą często można sobie wybrać.
Każda budka ma specyficzny styl- wpływa on na dostępną kolorystykę, tła i dekoracje. Na ściankach zawsze są pokazane przykładowe zdjęcia.
Niektóre maszyny robią zdjęcia całej sylwetki podczas gdy inne fotografują tylko twarz.
Ustawienie kamery jest dostosowane do typowych użytkowników- Japońskich dziewczyn i kobiet. To niestety oznacza, że osoby naszego standardowego wzrostu będą się musiały do zdjęcia pochylać albo kucać. Na szczęście na ekranie wyświetla się podgląd i jest kilka sekund na pozowanie.
Do zdjęć najlepiej nie ubierać się na zielono. W takim kolorze jest tylna ścianka, która na zdjęciu zostanie zastąpiona wybranym tłem. Zielony materiał może się zlać. Tak się przydarzyło mi gdy miałam niebieskozieloną bluzkę- na zdjęciu wyglądam jakbym się wyłaniała z budynku :)
Na monitorze wyświetlają się często sugerowane pozy i komunikaty dotyczące tematyki zdjęcia.
Po sesji zdjęciowej nadchodzi czas na dekorowanie zdjęcia. W mniejszych budkach robi się to w tym samym miejscu, w większych trzeba przejść za kolejną kotarę (na ekranie pojawi się informacja czy iść na lewo czy na prawo). Można tam dodać napisy, naklejki, podmalować rzęsy i wybrać układ zdjęć.

Purikura

Inne gry

Wszystko co można sobie wyobrazić: symulatory pojazdów, gry nawiązujące do filmów, gry muzyczne, jednoręki bandyta, gry sportowe... Raz widziałam nawet coś co przypominało RPG!

Nie wiem do czego służą te automaty, ale najwyraźniej do popularnych nie należą.

Wygodne krzesło to podstawa!

Symulator ścigacza 74-Z ze Star Wars

Wszystko dla klienta!

Salony Gier nie są stworzone dla rozrywki ale po to żeby zarabiać przez dostarczanie rozrywki. Dlatego też dostarczają wszystkiego czego klient może potrzebowac by nie ustawać w swojej pogoni za szczęściem.

Skończyły się 100 jenowe monety a wciąż nie udało się zdobyć wymarzonego pluszaka? Żaden problem, tuż obok jest maszyna rozmieniająca pieniądze- wystarczy wsunąć banknot i już po chwili ma się kieszeń pełną drobniaków tylko czekających żeby je wydać!

Nagrody ciągle się zmieniają- dlatego przed wejściem do Salonu Gier zawsze jest kilka plakatów lub nawet stojących ogłoszeń zapowiadających maszyny które wkrótce (w przeciągu tygodnia lub dwóch) się pojawią. Dzięki temu nikt nie przegapi swojej szansy.

Zapowiedź nowej maszyny

A oto i ona!

Kolenjy trik to umiejscowienie nagród. Większość odwiedzających to miejsce nie jest aż tak naiwna żeby wierzyć że zdobędą cokolwiek za pierwszym pojeściem. Dlatego wszystko jest bardzo starannie ułożone- zabwaki wiszą na samych koniuszkach podtrzymujących je prętów, tak jakby miały spaść pod własnym ciężarem- żeby przekonać potencjalnego klienta, że naprawdę może mieć szczęście. Oczywiście w rzeczywistości nagrody zadziwiająco dobrze się trzymają swoich miejsc.

"PRAWIE samo spada"
Niestety muszę Cię rozczarować...

Zapisz się na subskrypcję żeby otrzymywać powiadomienia o nowych postach :)

Wycieczka terenowa w Japonii- spływ łódkami, mochi, barbecue

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 04 Jun 2015 13:47:00 +0000

Tuż przed rozpoczęciem semestru uczelnia zorganizowała wycieczkę dla wszystkich studentów z wymiany zagranicznej. Pojechaliśmy do Chichibu- zaledwie dwie godziny drogi od Tokio. Atrakcje obejmowały: spływ łódkami, przygotowywanie ciastek ryżowych i Japoński grill, a także zbieranie truskawek!

Spływ tradycyjnymi łódkami

Pierwszą częścią wycieczki (oczywiście nie licząc przejazdu autokarem) był spływ rzeką Nagato. Pogoda była marna, padało prawie cały dzień, dlatego gdy wreszcie dotarliśmy nad rzekę wiele osób było nastawionych do całej wyprawy mocno sceptycznie. Niesłusznie jednak się martwiliśmy. Łódki miały materiałowe daszki osłaniające nas przed deszczem. Dodatkowo przy burtach, które były tak niskie, że bez trudu można było dotknąć tafli wody, były długie foliowe płachty, którymi zasłanialiśmy się podczas ostrych zakrętów. Nawet kropelka wody nas nie zmoczyła. Tradycyjne japońskie łódeczki (widoczne na zdjęciu u góry) były dość płytkie i ciasne.

Rzeka Nagato

Sama rzeka również była bardzo płytka- w niektórych miejscach można było poczuć jak szorujemy po dnie. Nie robiłam żadnych zdjęć podczas samego spływu, ponieważ byłam zajęta: na zmianę podziwianiem widoków i kurczowym trzymaniem mojej kamizelki ratunkowej (powiedzmy, że nie jestem fanką sportów wodnych). Łódką kierowało dwóch panów w charakterystycznych okrągłych nakryciach głowy. Każdy miał długi drewniany kij, wiosłem tego się nie da nazwać, bo kij nie miał żadnego specjalnego zakończenia. Przy pomocy tych narzędzi odpychali łódkę od dna i okolicznych głazów.

Przy brzegu rzeki było dużo głazów porośniętych ładnymi kwiatami

Ciastka ryżowe

Następna atrakcja to przygotowywanie ciastek ryżowych, zwanych mochi. Od tamtej pory to moje ulubione japońskie słodycze. Łatwo je zrobić. W drewnianym wiadrze znajduje się dużo ugotowanego ryżu, który ubija się drewnianym młotem. Po każdym uderzeniu do masy dodaje się odrobinę wody i miesza. Oczywiście, żeby przebiegało to sprawnie, potrzebne są dwie osoby. Po kilku minutach ryż przypominał ciasto i nadawał się do dalszej obróbki.

Przygotowywanie ciastek ryżowych

Ciasto ryżowe zostało porwane na małe kawałki. Każdy z nas mógł wziąć jeden i zwijając go w kuleczkę przygotować własnoręcznie ciastko. Można je jeść samo, ale zazwyczaj ma jakieś nadzienie. W naszym przypadku były to truskawki w anko- paście ze słodkiej, czerwonej fasoli. Na początku myślałam, że ta masa pokrywająca truskawki to czekolada! W smaku jest dość zbliżona, konsystencja jest tylko trochę inna, bardziej miękka. Wszyscy dostaliśmy po jednej takiej truskawce i zawinęliśmy je w naszą masę ryżową, w ten sposób powstało truskawkowe mochi (ichigo mochi?). Samo mochi nie jest słodkie, przypomina trochę nasze kluski śląskie, ale w połączeniu z nadzieniem tworzy naprawdę smaczną kombinację. Trzeba tylko trochę przeżuć, bo jest lekko gumowate.

Truskawki z anko

Ciasteczka ryżowe z nadzieniem truskawkowym

Japoński grill

Po przygotowaniu ciastek poszliśmy na obiad, co nie brzmi ekscytująco. Ku mojemu zaskoczeniu, obiad bynajmniej do zwyczajnych nie należał i do tej pory jest częścią którą wspominam najlepiej Obiad odbywał się w dużej sali bez ścian i dachu. Zdjęliśmy buty i weszliśmy na drewniane podwyższenie, gdzie ustawione były długie, wąskie i bardzo niskie ławy. Na podłodze rozłożone były poduszki, na których siedzieliśmy (próbowaliśmy klęczeć w tradycyjny sposób, ale nawet Japończycy przestali po kilku minutach). Nad nami były siatki, na których rosły winogrona (z racji pory roku na gałęziach nie było jeszcze liści o owocach nie wspominając). Całość przypominała przestronną i bardzo przyjemną szklarnię.

"Jadalnia" pod gałęziami winogron

Na stołach były grille i talerze z jedzeniem. Do wyboru mieliśmy cienkie plastry surowej wieprzowiny, liście kapusty (prawdopodobnie pekińskiej), kiełbaski, kawałki dyni i papryki, krążki cebuli, kiełki i grzyby. Na wegetarian czekały cztery rodzaje sera, głównie tofu.

Pałeczkami kładliśmy jedzenie na podgrzewanych płytach i obracając kilkakrotnie czekaliśmy, aż się ładnie podpiecze. Nie trwało to długo, nawet w przypadku mięsa. Każdy dostał miseczkę ryżu i sos sojowy z dodatkiem czegoś lekko słodkawego. Całość przepyszna- świeżo usmażone jedzenie z pysznym sosem, spożywane na świeżym powietrzu, w miłym towarzystwie, bez pośpiechu.

Japoński grill

Zbieranie truskawek

Ostatnią częścią wycieczki było zbieranie truskawek. Przyznam szczerze, że ta perspektywa nie napawała mnie entuzjazmem. Wszyscy wiemy, że zbieranie owoców w Polsce do rozrywek nie należy a i jako praca do najlepszych się nie zalicza. Spotkało mnie jednak bardzo pozytywne zaskoczenie. Weszliśmy do dużej szklarni, gdzie każdy z nas mógł zjeść tyle truskawek ile zdołał. Najciekawszy element w tym wszystkim- truskawki nie rosły na ziemi. Rosły w dużych donicach ustawionych na stołach, w zasięgu dłoni. Wystarczyło wyciągnąć rękę i już, żadnego schylania! W dodatku truskawki były naprawdę pyszne. Słodkie, nieco mniej soczyste niż nasze i dużo większe, ale nadal smakowały jak prawdziwe truskawki (nie jak te importowane duże i ładne, które smakują jak papier). Dodatkowy bonus- owoce w Japonii są naprawdę bardzo drogie, więc mieliśmy okazję na uzupełnienie witamin :)

Zapisz się na subskrypcję żeby otrzymywać powiadomienia o nowych postach :)

Zdrowie w podróży

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 01 Jun 2015 02:14:00 +0000

10 świetnych porad od Lonely Planet można przeczytać tutaj

Książka kucharska 1: Sushi z sałatką z tuńczyka

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 30 May 2015 15:02:00 +0000

Czas zacząć pisać o tym jak nie głodować a jednocześnie nie bankrutować. Odpowiedź wydaje się prosta- jedz to co tubylcy. Tu jednak zaczyna się problem. Co jeśli tubylcy jedzą rzeczy które przez gardło nie przechodzą? Albo takie, które wyglądają ładnie, pachną ładnie, ale smak już za tym jakoś nie nadąża? Ano, w takich wypadkach trzeba pamiętać, że jedzenie ma przede wszystkim być zjadliwe. A to oznacza, że lokalne przepisy można by dostosować do własnych przyzwyczajeń i upodobań. I tak oto zaczynam moją książkę kucharską ;)

[Jeśli jesteś Japończykiem, przestań czytać tego posta! Przepis który zaraz podam ma się nijak do kanonów kuchni japońskiej a sushi master na jego widok zapewne by zemdlał. To jest moje gotowanie dla żółtodziobów, przepis z serii przynajmniej-tym-razem-nie-spaliłam-kuchni a efekt można opisać jako "wystarczająco zbliżony dla niewprawnego podniebienia". To jest wariacja na temat, mi smakuje, ja mam to jeść, moja kuchnia moje zasady itd.]

Panie i Panowie, oto przedstawiam przepis na susi z sałatką z tuńczyka. Uprzedzając pytania, tak to jest sushi. Widziałam je w prawdziwych Tokijskich sushi barach, to żaden wymysł. Danie łatwe do przygotowania, składniki dostępne a smak zbliżony do kontynentalnych upodobań.

Składniki:

tuńczyk w sosie własnym x1
1/2 małej cebuli
wasabi
ryż do sushi
ocet ryżowy (najlepiej specjalny typ przeznaczony do sushi)
nori (długie i wąskie)
majonez

Przygotowanie:

1. Ugotuj ryż. Dodaj ocet ryżowy (jedna łyżeczka do miski ugotowanego ryżu). Ja gotowałam jak standardowy ryż biały.

2. Posiekaj cebulę najdrobniej jak to możliwe. Zmieszaj z posiekanym tuńczykiem i łyżką majonezu. Można dodać pieprz lub posiekane jajko zależnie od upodobań. I tak oto mamy pastę z tuńczyka!

3. Uformuj 5-cio centymetrowe wałeczki z ryżu.

4. Owiń ryż nowi. Posmaruj odrobiną wasabi do smaku.

5. Połóż pastę z y=tuńczyka na ryżu, wewnątrz "koszyka" z nori. (Jestem prawie pewna że to nie jest właściwa kolejność, ale taka jest najwygodniejsza- bałam się że pasta spadnie)
6. Podawaj z sosem sojowym i marynowanym imbirem.

Version with an egg

Porady SOS:

jeśli nori nie chce się trzymać razem, można użyć odrobiny wasabi żeby je "skleić" albo posmarować wewnętrzną część odrobiną wody.
jeśli kształt nori nie pasuje do tego typu sushi, pamiętaj że kuchenne nożyczki są przyjacielem!

Ceremonia herbaciana

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 28 May 2015 11:34:00 +0000

Każdy zapewne słyszał o ceremonii herbacianej. Japonia jest znana z zamiłowania do zielonej herbaty a ceremonia to potwierdza- trwa długo a jedyne co się w trakcie robi to delektuje i podziwia herbatę. Ta w której brałam udział była dość prosta i szybka- w sumie trwała kilka minut. Nadal jednak była bardzo ciekawym doświadczeniem.

Panie prowadzące ceremonię powitały nas gdy tylko się zjawiliśmy. Wszystkie ubrane w tradycyjne stroje z czymś co dla moich niedoświadczonych oczu wyglądało jak tekturka, schowanym za pasem obi.

Te przemiłe panie prowadziły ceremonię

Po tym jak wszyscy usiedli na swoich krzesełkach, każdy dostał mochi- ryżowe ciasteczko wypełnione anko- pastą z czerwonej fasoli (słodka i przypominająca czekloadę). Mochi zawinięte było w liść niewiadomego pochodzenia (na pewno nie było to drzewo wiśni), kolorem bardziej zbliżonego do brązu niż do soczystej zieleni. Były pewne kontrowersje co do tego czy liść należy zjeść. Nasza opiekunka powiedziała, że mamy tylko go odwinąć i trzymać przez nie mochi, ale niektóre z Japońskich studentek które z nami przyjechały twierdziły, że liść jest jak najbardziej jadalny. Osobiście wolałam ciastko i liścia nie ruszłam.

Mochi podane podczas ceremonii

Potem przyszedł czas na "prawdziwą" ceremonię. Jedna z pań postawiła przede mną czarkę z herbatą, wypełnioną nawet nie do połowy. Oczywiście czynności towarzyszył pełny wdzięku ukłon na który ja odpowiedziałam niezgrabnym pochyleniem (jak się ukłonić na krześle?). Czarkę trzeba postwaić na lewej dłoni i obrócić przy pomocy prawej dwa razy. Jeśli zrobi się to poprawnie, rysunek powinien być skierowany wprost na trzymającego. I wreszcie można przejść do picia! Na moje niewinne pytanie czy mogę odstawić czarkę w trakcie picia, odpowiedź brzmiała "Coż... um, może, raczej, lepiej nie?" (wyrazy podziwu dla Japonki z którą rozmawiałam i która użyła słowa "nie" zamiast kluczyć z "czy naprawdę chcesz?" albo "to byłoby niewygodne"). Tłumaczenie: nie odstawiaj czarki, choćby nie wiem co. W czasie picia naczynie powinno cały czas spoczywać na lewej dłoni i być podtrzymywane prawą. Po wypiciu wszystkiego (nikt nawet nie próbował czegoś zostawić) czarki odstawiliśmy z powrotem na stół i podziękowaliśmy. Jako że większość z nas była cudzoziemcami, pominęliśmy wszystkie bardziej zaawansowane elementy, takie jak ukłony podziękowania, kiwanie głową, przekręcanie i wycieranie czarki a także podziwianie dekoracji.

Czarki były pięknie pomalowane

Kolejna część ceremonii to własnoręczne przygotowywanie herbaty. Dostaliśmy czarki ze sproszkowaną zieloną herbatą, które przy pomocy małych drewnianych "trzepaczek" musieliśmy wymieszać. Oczywiście nie mogłoby to być zbyt proste- mogliśmy poruszać prawą dłonią tylko w jeden sposób- do siebie i od siebie, w linii prostej. Żadnych kulistych ruchów. Herbata jest gotowa do wypicia gdy na powierzchni pojawi się piana. Oczywiście picie odbywało się w dokładnie ten sam sposób co poprzednio.

Ceremonii ciąg dalszy: czarki i mieszadełka

Po zakończonej ceremonii mogliśmy przejść do pobliskiego sklepu z herbatą i innymi potrzebnymi w trakcie ceremonii przedmiotami.

Wkrótce wycieczka do fabryki herbaty
Zbieranie herbaty

Zbieranie herbaty

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 27 May 2015 14:38:00 +0000

Japończycy uwielbiają zieloną herbatę- to się da zauważyć już w ciągu pierwszej godziny pobytu. Matcha (zielona herbata japońska) jest wszędzie- w restauracjach, w kawiarniach jako dodatek do kawy, w automatach z napojami, w ciastach, ciasteczkach, batonikach i cukierkach. W Starbucks można kupić latte z zieloną herbatą, KitKat sprzedaje batony o tym smaku. Wszystko to zaczyna się w tradycyjnym zbieraniu herbaty i ceremonii herbacianej. Na moje szczęście, nasza uczelnia zorganizowała jednodniową wycieczkę, w czasie której mogliśmy dowiedzieć się więcej na ten temat.
Na początku herbatę trzeba zebrać. Robi się to dwa razy do roku i zależnie od pory zbioru uzyskuje się inny gatunek herbaty.

Krzaki herbaty z których zbieraliśmy liście.

Pole herbaty było niewielkie (na zdjęciu powyżej widać jego połowę), a ścieżki pomiędzy rzędami były tak wąskie że wystarczały jedynie na przejście pomiędzy, nic więcej. Było tam też mnóstwo latających robaczków, ale na całe szczęście nie gryzły i odlatywały gdy tylko się na nie zamachnęło.

Zanim zaczęliśmy zbierać, wyjaśniono nam bardzo dokładnie, które konkretnie typy liści możemy zrywać. Musiały mieć na końcu zieloną pałeczkę i zerwać można było jedynie trzy pierwsze liście licząc od góry. Tylko takie można było nazwać "liśćmi herbaty" wszystkie inny były jedynie "liśćmi".

Liść herbaty

Każdemu trzyosobowemu zespołowi przydzielono rządek wzdłuż którego spacerowaliśmy pilnie wypatrując liści. Niestety, ostatnie zbiory były ledwie kilka dni temu, wiec niewiele ich zostało. Szukanie do łatwych nie należało. Gdy (wreszcie) znaleźliśmy liść herbaty, odkładaliśmy go do koszyka. Po skończonej "robocie" wszystkie koszyki odłożyliśmy do małego wózka. Każdy z ich miał numer, także na koniec wycieczki mogliśmy zabrać zebrane liście ze sobą na pamiątkę. Niestety na spodzie większości liści byli mali lokatorzy, więc pamiątka była średnio atrakcyjna dla osób które za owadami nie przepadają.

To wszystko co naszemu trzyosobowemu zespołowi udało się zebrać w 20 minut

po zbieraniu herbaty podzielono nas na trzy grupy, każda z nich poszła do innej części zakładu. Były tam trzy atrakcje warte obejrzenia: fabryka, przygotowywanie herbaty i ceremonia herbaciana (więcej na ten temat już wkrótce).

Park Inokashira

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 22 May 2015 14:37:00 +0000

Fotorelacja z wycieczki do parku Inokashira. Zdjecie mówi więcej niż tysiąc słów, a w przypadku parku nie bardzo jest o czym mówić, więc patrzcie i podziwiajcie, Mili Państwo:

Tuż za wejściem do parku jest duża mapa z zaznaczonymi wszystkimi interesującymi miejscami

Park jest otoczony osiedlami mieszkalnymi. Z jednej strony domki jednorodzinne, z drugiej bloki. Ogrodzenie jest ledwie widoczne, także park praktycznie styka się z blokami.

Drzewa są naprawdę wysokie!

W środku parku jest duży monolit z wyrytymi napisami, niektóre nawet udało mi się zrozumieć (w większości daty)

Na końcu tej ścieżki jest shrine

Shrine morskiej bogini Benzaiten

Na środku parku jest ogromne jezioro z długimi drewnianymi mostami

Nie wiem dlaczego, ale większość drzew miała przyczepione niewielkie karteczki z numerkami

Widok z mostu na shrine i fontannę

Na zdjęciu tego nie widać, ale the rybki są naprawdę WIELKIE. Długości przedramienia pewnie

Na jeziorze pływa mnóstwo motorowerów, można je wynająć tuż obok

Ogród Japoński w środku parku (maleńki- to jest prawie całość, za pierwszym razem go przeoczyłam)

Tokio Tower [2/2]

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 12 May 2015 02:51:00 +0000

Po przeprawie przez Foot Town i kupieniu biletów (więcej na ten temat tutaj) czas wreszcie wznieść się w górę!

Widny są tuż za kasą biletową. Windy są bardzo przestronne, a czas przejazdu umila nie tylko muzyka, ale też kolorowe światła (wyglądają jak diody LED w chłodnych kolorach- głównie zieleń, błękit i fiolet). W windzie znajduje się również członek obsługi, który spokojnym głosem podaje różne ciekawe informacje na temat wieży. Jest też wersja angielska, chociaż wymowa do idealnych nie należy. Bardzo ciekawy jest natomiast komunikat o "spodziewanym szarpnięciu". W czasie jazdy w pewny momencie można odczuć silne szarpnięcie, podczas którego wyraźnie słychać dźwięki podejrzanie podobne do psującego się mechanizmu wciągającego, co najwidoczniej jest całkowicie normalne i nie powinno nikogo niepokoić. Całe szczęście, że komunikat był też po angielsku, bo inaczej bardzo bym się zaniepokoiła :)

Winda zatrzymuje się na głównym poziomie i nie wjeżdża wyżej.

Poziom główny

Poziom główny jest na wysokości 150 metrów i ma dwa piętra, winda zatrzymuje się na wyższym Widok jest świetny i wyrazy wdzięczności dla architektów- wszystkie tarasy widokowe mają okna, także (w przeciwieństwie do wieży Eiffel'a) nie ma dyskomfortu w postaci wiatru czy obawy przed wypadnięciem. Pierwszym co można zauważyć jest Goods Shop, czyli sklep z pamiątkami, gdzie można kupić limitowane pamiątki niedostępne nigdzie indziej. Pocztówki, figurki, breloczki do kluczy i wiele innych rzeczy z kształtem wieży jako motywem przewodnim. Nawet naklejki z wieżą.

Kolejną atrakcją jaką trudno przegapić jest Café La Tour sprzedająca głównie kawę i lody. Pudding z lodami truskawkowymi zasługuje na dużą pochwałę (cena niestety nie). Japończycy najwidoczniej uważają, że płatki kukurydziane to świetny dodatek do deseru lodowego i moim zdaniem mają rację- ku mojemu zdziwieniu połączenie smaków było naprawdę dobre.

Najlepszą zaletą kawiarni jest jej położenie- większość stolików to nie stoliki tylko długa lada z barowymi stołkami ustawionymi w ten sposób, że podczas jedzenia można podziwiać panoramę Tokio. Całkiem niezłe uczucie- jeść słodki deser podczas gdy największe miasto świata dosłownie leży u Twoich stóp :)

Café La Tour menu- smaki lodów się zmieniają- gdy ja tam byłam zamiast mango była truskawka. Niestety to samo dotyczy cen, pudding kosztował 630 jenów.

Nikt na pewno nie przegapi Club 333, który wbrew nazwie jest sceną, na której odbywają się cotygodniowe "wydarzenia specjalne" W środy i czwartki są przedstawienia na żywo, zaś piątki są zarezerwowane dla DJów.

Jedną rzeczą której nie byłam w stanie znaleźć jest Great Shinto Shrine czyli shintoistyczna świątynia. Naprawdę, nie widziałam jej, zbyt zajęta podziwianiem widoku. Albo może ją widziałam ale nie rozpoznałam? W każdym razie na pewno nie była taka wielka, ale gdzieś tam jest. Na pewno.

Lookdown Window

Trochę mi zajęło znalezienie Lookdown Window. Jest na pierwszym piętrze (i właśnie tutaj tkwi haczyk, trzeba zejść na dół, żeby je znaleźć. Kiedy go szukałam, nie wiedziałam jeszcze że na tym poziome są dwa piętra. Naprawdę łatwo to przeoczyć) Jak sama nazwa wskazuje, jest to okno przez które można spojrzeć w dół. Nie brzmi tak świetnie, dopóki nie uświadomi się sobie, że "dół" jest 145 metrów niżej. Widok jest wspaniały, ale na tym się nie kończy! Szkło jest wystarczająco wytrzymałe, żeby stanęło na nim kilka osób. Wtedy dosłownie miasto leży u stóp. Oprócz dużego okna jest też kilka mniejszych, rozsianych po całym piętrze. Kolejna bardzo miła drobnostka związana z oknem to fakt, że jest ono bardzo regularnie czyszczone, dzięki czemu ślady butów nie blokują widoku, ani nie przeszkadzają w robieniu zdjęć.

Sprytnym posunięciem ze strony projektantów było umieszczenie w wieży znaków wskazujących którą część Tokio można zobaczyć z danego miejsca, wraz z podaniem odległości. Także nikt nie musi zgadywać czy patrzy na Shibuyę czy na Ikebukuro :)

Pierwsze piętro poziomu głównego z Lookdown Window i znakami opisującymi widok

Kolejna atrakacja, którą można łatwo przegapić, jeśli nie zaplanuje się starannie wycieczki, jest Ascending Stairway, czyli, krótko mówiąc schody na górę. Otwarte tylko w weekendy i podczas świąt, łączą ostatnie piętro Foot Town z obserwatorium głównym. Także wszyscy odważni i łaknący przygód mogą skorzystać ze schodów zamiast z windy... Na tych którzy wdrapią się na górę o własnych siłach czeka certyfikat!

Na drugim piętrze obserwatorium można też kupić bilety na Poziom Specjalny. Niestety kolejka po bilety i do wejścia jest jedna i ta sama, więc kupienie biletów wcześniej nie daje aż tak dużej przewagi. Kolejna ciekawostka: winda jest jeszcze wyżej, trzeba do niej dojść po schodach. Niedaleko kolejki do wejścia jest też miejsce, gdzie można zrobić zdjęcie- panorama w tle, miniatura wieży tuż obok i maskotka w dłoni. Zdjęcie robi obsługa przy użyciu profesjonalnego aparatu i mnóstwa okrzyków. Kolejna niespodzianka- na tym poziomie jest też salon masażu.

Warto rozejrzeć się za stołem z pieczątką. Są na nim białe czyste kartki i duży stempel, którym można przybić pieczątkę z wieżą, całkiem dobra pamiątka z wyprawy, całkowicie za darmo. Niestety stół jest całkiem dobrze ukryty, w kącie niedaleko automatów z Hello Kitty (oczywiście, że są tam automaty - to Japonia, automaty są wszędzie).

Poziom Specjalny

Poziom Specjalny nie jest aż tak specjalny jak mogłoby się wydawać. Jest wyżej (250 metrów) więc oczywiście widok jest lepszy, ale to w sumie wszystko. Jest tam dużo mniej miejsca (i mam na myśli naprawdę dużo mniej- trzeba momentami się przeciskać między ludźmi a ścianą) i kolejka do windy jest dość długa, głównie dlatego, że jest tylko jedna winda, podczas gdy na poziom normalny wjeżdża trzy (nie bez powodu nazywa się poziomem "głównym"). Następna kolejka ustawia się do windy na dół. Ciekawostką na tym poziomie są umieszczone przy oknach zdjęcia panoramy Tokio z podpisami najciekawszych atrakcji, takich jak Sky Tree lub Shibuya 109.

No i oczywiście niezapomniany widok:

Panorama z poziomu głównego

Panorama z poziomy specjalnego

Tokio Tower [1/2]

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 07 May 2015 11:33:00 +0000

Moja wyprawa na Tokio Tower zaczęła sie dość późno (dokładnie o 17), a że po drodze była świątuna Zōjō-ji, gdy wreszcie dotarłam do wieży, było już po zachodzie słońca, więc mogłam podziwiać panoramę Tokio nocą.

O wieży:
Tokio Tower została zbudowana w 1985 i przypomina z wyglądu Wieżę Eiffel'a, ale jest o całe 13 metrów wyższa. Zbudowana w latach pięćdziesiątych podczas japońskiego boomu gospodarczego, miała stanowić symbol nowoczesności. Wkrótce potem została pomalowana na pomarańczowo-biało, ze względów bezpieczeństwa i zgodnie z przepisami lotniczymi. Poza oczywistą funkcją atrakcji turystycznej, wieża wykorzystywana jest również do transmisji sygnałów japońskich mediów.

Wieża ma dwa poziomy: główny na wysokości 150 metrów i specjalny na wysokości 250 metrów. Na poziomie gruntu, u podnóża wieży znajduje się Foot Town: 4-piętrowy budynek z mnóstwem interesujących atrakcji.

Tablica informacyjna przy wejściu do Tokio Tower

Foot Town:
Wejście do budynku u podnóża wieży jest bezpłatne. Do zlokalizowanych tam atrakcji zalicza się:

Tokyo Souvenir Shop Town- Sklep z pamiątkami, głównie z wieży, ale również z rzeczami typowymi dla Tokio i Japonii.
Food Court- jedzenie: pancakes, pizza, burgery i typowa kuchnia japońska.
Aquarium Gallery- 50 000 rodzajów ryb!
Tokyo ONE PIECE Tower- "oark" tematyczny na czwartym piętrze poświęcony One Piece.
Tam też kupuje się bilety na samą wieżę.

Bilety, godziny otwarcia etc:

Godziny otwarcia: 9-23 (ostatnie osoby wpuszczane są o 22:30)
Ceny biletów:

	Dorośli	Dzieci	Dzieci
		uczniowie szkoły podstawowej	4 lata i starsze
Poziom główny	900 jenów	500 jenów	400 jenów
Poziom główny i specjalny	1600 jenów	1000 jenów	800 jenów

Nie ma możliwości zakupu biletu jedynie na poziom specjalny, konieczne jest kupienie biletu na oba, ale możliwe jest dokupienie biletu na poziom specjalny z poziomu głównego.

oficjalna strona Wieży Tokijskiej