Reguły gry:

1. Jeśli chciałbyś otrzymać daną pozycję:

(1) Wpisz komentarz pod tym postem, z tytułem książki.

(2) Po ukazaniu się Twojego komentarza pod postem (nie wcześniej!) wyślij do mnie poprzez formularz kontaktowy adres, na jaki dana książka ma być wysłana (podaj jeszcze raz tytuł książki).

“First come, first served”

2. Mam wizję książek “wędrujących”. Po otrzymaniu danej książki i jej przeczytaniu, chciałabym, aby każdy z Was przekazał ją dalej, podarował znajomemu, koledze z pracy czy tez komuś z rodziny, kto mógłby z tej książki również korzystać. Na tym się nie kończy – książka powinna po przeczytaniu “wędrować dalej”, do momentu kiedy się zużyje Wszystkie książki są w bardzo dobrym stanie i mam prośbę o dobre ich traktowanie, aby służyły jak największej ilości ludzi.

3. Koszty przesyłki są pokrywane przeze mnie.

4. Będę na bieżąco aktualizowała poniższą listę, i zaznaczała, które pozycje już wyruszyły w drogę. Sprawdzajcie również pod tym postem, czy dana pozycja jest jeszcze dostępna.

5. Jedna książka na osobę

6. Wysyłka na terenie Unii Europejskiej.

To tyle na początek, zobaczymy jak ta akcja się potoczy, z uwagi, że to książki w języku angielskim. Jeśli zainteresowanie będzie duże, to pojawi się następna lista – półki się nadal uginają!

LISTA KSIĄŻEK

Rozwój osobisty

1. “Organizing from Inside Out”, Julie Morgenstern

2. “Unlimited Power”, Antony Robbins - już w drodze do nowego właściciela!

3. “The 80/20 Principle”, Richard Koch – - już w drodze do nowego właściciela!

4. “Honoring The Self”, Nathaniel Brandon- już w drodze do nowego właściciela!

5. “The Richest Man in Babylon”, Gorge S. Clason – już w drodze do nowego właściciela!

6. “The Now Habit”, Neil Fiore

7. “Maximum Achievement”, Brian Tracy – - już w drodze do nowego właściciela!

8. “The Power of Full Engagement”, Jim Loehr, Tony Schwartz – - już w drodze do nowego właściciela!

9. “The Magic of Thinking Big”, David J. Schwartz – już w drodze do nowego właściciela!

10. “The Brain That Changes Itself”, Norman Doidge – już w drodze do nowego właściciela!

11. “The Inner Game of Tennis”, W. Timothy Gallwey - już w drodze do nowego właściciela!

12. “The Power of Less”, Leo Babauta – - już w drodze do nowego właściciela!

17. “Personal Development For Smart People”, Steve Pavlina - już w drodze do nowego właściciela!

13. “Flow”, Mihaly Csikszentmihalyi - już w drodze do nowego właściciela!

14. “How to Stop Worrying and Start Living”, Dale Carnegie – już w drodze do nowego właściciela!

15. “How to Win Friends and Influence People”, Dale Carnegie - już w drodze do nowego właściciela!

16. “Tribes”, Seth Godin - już w drodze do nowego właściciela!

Medytacje / Spirituality

1. “Meditation for Beginners”, Jack Kornfield (with CD) – już w drodze do nowego właściciela!

2. “Awaken the Buddha within”, Lama Surya Das – już w drodze do nowego właściciela!

3. “You Can Heal Your Life”, Louise L. Hay

4. “Take Time For Your Life”, Cheryl Richardson

5. “Zen and the Art of Happiness”, Chris Prentiss - już w drodze do nowego właściciela!

6. “8 Minute Meditation”, Victor Davich

7. “The Power of Now”, Eckhart Tolle – już w drodze do nowego właściciela!

Biznes

1. “Linchpin”, Seth Godin – już w drodze do nowego właściciela!

2. “High Probability Selling”, Jacques Werth, Nicholas E. Ruben – już w drodze do nowego właściciela!

3. “Who Says Elephants Can’t Dance”, Louis V. Gerstner

4. “Breaking the Glass Ceiling”, Ann M. Morrison, Randall P. White

5. “The Networking Survival Guide”, Diane Darling

6. “The Spirit to Serve”, Marriot’s Way, J.W. Marriott, Kathi Ann Brow

7. “See You at the Top”, Zig Ziglar już w drodze do nowego właściciela!

8. “Fish”, Stephen C. Lundin, Harry Paul

Pozdrawiam serdecznie!

W życiu nie chodzi zatem o wyeliminowanie strachu, bo to składnik naszego człowieczeństwa, ale o to, aby strach nie przejął kontroli nad naszym życiem, czyli jednym słowem musimy wziąć strach za rogi!

Jak to jednak bywa, strach jest niezwykle przebiegły. I naszym zadaniem jest go przechytrzyć! Załóżmy, że masz ważną prezentację w pracy, włożyłeś w nią dużo wysiłku, czujesz się przygotowany, ale mimo to na samą myśl o wystąpieniu przed dużym gronem (włącznie z prezesem!) przyprawia Cię o dreszcze. Jeszcze tylko dziesięć minut do prezentacji, a Ty czujesz, jak trzęsą Ci się ręce, pot spływa z czoła, i tym podobne objawy potwierdzające, że strach robi dobrą robotę. W tym momencie Twój cały wkład w przygotowanie prezentacji może lec w gruzach, gdyż kiedy strach nami zawładnie, nie myślimy już tak jasno, zdarza nam się zapomnieć najbardziej oczywistych rzeczy i tym podobne konsekwencje prezentacji z pozycji strachu (mysli typu: czy w ogóle podołam?). Strach wywołuje somatyczne zmiany w naszym ciele, które w niczym nam nie pomagają, a wręcz przeciwnie.

W takiej sytuacji najważniejsze jest przeniesienie się w inną pozycję – pozycję siły i poczucia własnej wartości (myśli typu: mogę przenosić góry). Jeśli przeprowadzimy tą prezentację w przekonaniu własnej wartości, skoncentrowani,  jej pozytywny odbiór (a i nasz sukces) będzie zagwarantowany (pod warunkiem, że naprawdę jesteśmy przygotowani ).

W takich przypadkach, kiedy strach przejął nade mną władzę, stosuję krótkie ćwiczenie, które zawsze przynosi niesamowite rezultaty. Często stosuję je na chwilę przed ważną prezentacją, trudną rozmową telefoniczną czy też innych stresowych sytuacjach. Naprawdę polecam!

1. Znajdź spokojne miejsce, gdzie możesz na chwilę usiąść i nikt Ci nie będzie przeszkadzał.

2. Zamknij oczy i poczuj, co się dzieje w Twoim ciele, gdzie się usadowił strach (u mnie najczęściej przejawia się to ciśnieniem w okolicy klatki piersiowej). Oddychaj głęboko, starając się oddychać przeponą, a nie przez nos. Skoncentruj swoją uwagę na miejscu w okolicy brzucha. Po krótkim czasie poczujesz, jak Twoje ciało zaczyna się relaksować.

3. Ostatni etap tego ćwiczenia to wizualizacja: przywołaj w swojej wyobraźni obrazy z przeszłości, kiedy czułeś, że osiągnąłeś sukces, kiedy byleś bardzo dumny ze swojego dokonania (ja np. najczęściej przywołuję obraz, kiedy to przeszłam liną zawieszoną miedzy drzewami na wysokości 5 metrów – po tym wyczynie byłam z siebie niesamowicie dumna). Im więcej przywołacie pozytywnych mentalnych obrazów, tym lepiej.

Oddychaj dalej swobodnie i otwórz oczy.

Zwykle pod koniec tego ćwiczenia po panicznym strachu nie ma śladu, i czuje się, że mogę przenosić góry. Najlepsze jest to, iż naprawdę wystarczają na to ćwiczenie jedynie 2 minuty, i możemy je wykonać dosłownie wszędzie.

Ja zwykle do tego ćwiczenia słucham jeszcze relaksującej muzyki (mam zawsze kilka otworów medytacyjnych na moim telefonie, wiec nie ma z tym żadnego problemu). Słuchanie relaksującej muzyki do tego ćwiczenia wzmacnia dodatkowo efekt. Moimi ulubionymi kawałkami są utwory Deutera, jak ten poniżej.

Pozdrawiam serdecznie!

Życzę Wam wszystkim Wesołych Świąt, smacznego jedzonka i spokojnego wypoczynku! Ja wybieram się na kilka dni do Polski, i mam nadzieję, że te Święta tym razem będą białe!

Poniżej krotki filmik z mojego ulubionego Muppet Show, od razu wprowadza w świąteczny nastrój!

Pozdrawiam serdecznie! Merry Christmas!!

Co tak naprawdę Cię pasjonuje? Spotykam ostatnio wiele osób, które nie potrafią odpowiedzieć na to pytanie: “Czy ja wiem? Nigdy tak naprawdę się nad tym nie zastanawiałem”, czy też: “Hmm, nie wiem, ja chyba nie mam żadnych specjalnych pasji”. Wiem coś o tym, bo sama byłam w takiej sytuacji. Jeszcze kilka lat temu nie potrafiłam znaleźć sensownej odpowiedzi na to pytanie. Przez dość długi okres mojego życia nawet nie zadawałam sobie tego pytania. Gdzieś w dzieciństwie wbiłam sobie do głowy receptę na sukces w życiu: dobrze się uczyć, ukończyć najlepsze szkoły i znaleźć dobrą pracę w dużej firmie, zarabiać przyzwoicie, kupić fajny samochód, dom, itd. To była moja recepta na szczęśliwe życie. Jak sobie możecie wyobrazić, byłam nieźle rozczarowana, kiedy ta recepta okazała się niezbyt udana.

Jeśli nie potrafisz odpowiedzieć na pytanie, co tak właściwie cię pasjonuje, jest duża szansa, iż tak naprawdę po prostu nie poświeciłeś sobie wystarczająco dużo czasu na poszukiwania. W poszukiwaniu własnej pasji często musimy przeobrazić się w odkrywcę, podróżnika, jak Kolumb być odkrywcą nowych terytoriów. Musimy próbować wielu rzeczy, iść wieloma ścieżkami, a wtedy prawdopodobieństwo odnalezienia tego, co nam w duszy gra jest coraz większe. Tak jak odkrywca musimy otwierać się na nowe doświadczenia.

Ja staram się żyć jak odkrywca od dobrych kilku lat. Czasami znajomi kręcą głową, mówiąc: “Czy nie możesz się w końcu ustatkować? Wieść normalne, spokojne życie?”. Ale co to właściwie znaczy: normalne, spokojne życie? Dla mnie właśnie to jest normalne: ciągle odkrywać życie na nowo. Czy już odkryłam swoją pasję? Na pewno wypróbowałam już wiele rzeczy, które sprawiają mi przyjemność: uwielbiam podróżować, pisać, niesamowitą frajdę sprawia mi praca jako coach, zgłębiam się w tajniki medytacji, a ostatnio odkryłam moją fascynację Aikido. Jeszcze kilka lat temu nie miałam pojęcia, że robienie tych rzeczy sprawia mi taką przyjemność. I jestem przekonana, że jeszcze tyle rzeczy przede mną do odkrycia! Na mojej liście odkrywcy znajduje się jeszcze kurs aktorski oraz gra na skrzypcach.

Najważniejsze jest pozwolenie sobie na bycie odkrywcą. Co zamierzasz odkryć w najbliższym czasie?

Pozdrawiam serdecznie!

Rozpocznę od dwóch przykładów (zbieżność imion i miejsc jest przypadkowa).

Przypadek 1: Znajomość zaczęła się owocnie. Ania poznała Leszka. Fajny chłopak, pomyślała. Od randki do randki, po kilku miesiącach się pobrali. Pierwszy rok był wspaniały, na świat przyszło pierwsze dziecko. Po jakimś czasie zaczęły się pierwsze kłótnie małżeńskie. Ale co tam, Ania przełknęła. Wkrótce pojawiło się drugie dziecko. Kłótnie narastały, Leszek coraz częściej stosował przemoc psychiczną. Ania przełknęła i tym razem. Na świecie pojawiło się trzecie dziecko (A nuż, coś to pomoże, pomyślała Ania). Tym razem Leszek ją pobił. Dziesięć lat po ślubie Ania myśli: co mam zrobić? Przecież nie mogę odejść. Troje dzieci, gdzie się podzieję? Może on się w końcu zmieni…

Przypadek 2: Aneta poznała Waldka na dyskotece. Fajny chłopak, pomyślała. Od randki, do randki, pobrali się. Pierwsze dziecko. Waldek zaczął pić. Drugie dziecko. Waldek pije dalej. Awantury, bijatyki na porządku dziennym. Aneta cały czas myśli, że może go zmienić. Mijają lata. Aneta i dzieci przechodzą przez traumę. Dzieci dorastają, zaczynają własne życie, Aneta zostaje w domu z Waldkiem (który nadal pije, ale już nie bije). Aneta: co mogę zrobić? Przecież mamy dom, jak go wyrzucę, to kto będzie palił w piecu?

Co mnie dziwi najbardziej: wszystkie te kobiety mają wspólne cechy: zadbane, silne, mądre. Wszystkie bez wyjątku aktywne zawodowo, doceniane w pracy, mają wielu przyjaciół.

Mimo to jednak nie mają odwagi spojrzeć prawdzie w oczy, że ten związek nie jest dla nich dobry. Nie mają odwagi iść za głosem własnego serca. Nie wierzą, że zasługują na lepszy związek. Kiedy się spotykamy, użalają się nad swoim losem. Tak, jak gdyby musiały w tym tkwić na przekór wszystkim znakom na niebie i ziemi.

Dlaczego tak wiele tych silnych kobiet robi z siebie męczennice na własne życzenie?

P.S. Zaznaczam, że tekst ten nie insuuje, iż powyższe dotyczy wszystkich polskich kobiet i mężczyzn. Po prostu w moim otoczeniu widzę wiele tego typu związków i ciagle zadaję sobie pytanie: dlaczego?

Poprosiłam Nicolasa o odpowiedź na kilka pytań, co do jego doświadczeń z ostatniego roku.  Poniżej zamieszczam ten krótki wywiad:

Małgorzata: Jaki był dla Ciebie ten rok?

Nicolas: W ostatnim roku podjąłem jedną z najważniejszych (i nie ukrywam nie najłatwiejszych) decyzji w moim życiu: rzuciłem z pozoru bezpieczną, dobrze płatną pracę i rozpocząłem pracę na własny rachunek. Na samym początku pracowałem rozkręcając mój internetowy biznes Data Driving, koncentrując się głownie na web analytics i projektowaniu stron internetowych. Wiosną natomiast narodził się pomysł stworzenia podróżniczego portalu internetowego MyTripGuru.com. Strona ta pojawiła się online po 5 miesiącach od pierwotnego pomysłu.

Zawsze chciałem pracować na własny rachunek, i w końcu zebrałem wystarczająco odwagi, aby to zrobić. Moim źródłem motywacji byli również ci wszyscy guru rozwoju osobistego, piszący o tym, iż samozatrudnienie w efekcie jest bardziej bezpieczne niż tradycyjne zatrudnienie. Dość szybko przekonałam się o prawdziwości tej teorii: krótko po tym, jak wybrałem pracę na własny rachunek, dwóch moich ostatnich pracodawców zapowiedziało masowe zwolnienia.

M: Jakie lekcje z ostatniego roku uważasz za najważniejsze?

N: W ciągu ostatnich 12 miesięcy zebrałem wiele cennych doświadczeń. To był zdecydowanie rok eksperymentowania i wyciągania wniosków.  

Koncentracja, koncentracja, koncentracja

Praca na własny rachunek była (i czasami jest nadal) trudna z tego względu, iż często rozpraszałem się i poświęcałem zbyt dużo czasu sprawom, które nie kreowały zbyt wielkiej wartości dla mojego biznesu. Np. wizytówki musiały być zaprojektowane perfekcyjnie, a strona internetowa moim zdaniem ciągle wymagała poprawy. Straciłem na początku dużo czasu na tego typu niewiele znaczące działania, które w gruncie rzeczy nie miały wielkiego pozytywnego wpływu na rozwój mojego biznesu. Teraz staram się być bardziej szczery wobec siebie samego. Często zadaję sobie pytania: czy to co mam, jest wystarczające dobre, aby zaoferować to moim klientom? Czy te dodatkowe 20% wysiłku, które wymaga 80% mojego czasu opłaca się? Lub, co gorsza, czy tracę swój czas tylko, aby uniknąć czegoś bardziej ważnego, co wymaga ode mnie wyjścia z mojej strefy komfortu?

Czas na relaks

Przez ostatni rok miałem swoje biuro w domu.To ma swoje dobre strony – zero dojazdów do pracy, elastyczne godziny pracy, więcej czasu dla rodziny. Ale ten fakt ma również swoje pułapki: pracując w domu trudno tak właściwie “przestać pracować” czy też przestać myśleć o pracy. Za każdym razem, kiedy przechodziłem koło mojego biura, przypominałem sobie o zadaniach, które jeszcze muszę wykonać. Jednak aby pracować z maksymalną efektywnością i kreatywnością, przerwy na relaks są niezbędne. Zrobiłem sobie pierwszą przerwę w marcu i wyjechaliśmy na kilka dni na Majorkę. To właśnie podczas tej podroży narodziła się idea MyTripGuru.com. Znalazłem również inne formy odpoczynku i relaksu – gotując wyszukane potrawy, czy też wybierając się na wyprawy rowerowe. I oczywiście nadal aktywnie poświęcam się hokejowi na lodzie. Muszę przyznać, iż pracując na własny rachunek pracuję o wiele więcej, niż kiedy pracowałem w firmie. Dla mnie kluczem jest tutaj odnalezienie balansu pomiędzy pracą a odpoczynkiem. Wtedy nie narzekam na brak kreatywności!

M: Czym jest właściwie MyTripGuru?

N: MyTripGuru.com to internetowy przewodnik podróżniczy, generowany przez podróżników z całego świata. Podróżnicy mogą umieszczać na tym portalu informacje co do swoich podroży, “zarabiając” w ten sposób “guru” punkty. Strona ta ułatwia również wyszukiwanie konkretnych informacji, np. jeśli odwiedzający portal interesuje się wędrówkami górskimi w Austrii, może uzyskać szczegółowe informacje od tych “guru”, którzy szczególnie dobrze znają się na tym konkretnym obszarze.

Ten portal istnieje dopiero od kilku tygodni, ale mam co do niego duże plany. I oczywiście praca nad nim sprawia mi niesamowita frajdę Cały czas szukamy aktywnych podróżników, którzy są zainteresowani umieszczaniem wpisów na portalu, więc jeśli to do Ciebie przemawia, odwiedź MyTripGuru.com!

M: Co chciałbyś przekazać czytelnikom Zatoki Zen?

N: Wyjdź ze swojej strefy komfortu! Osobiście uważam to za klucz do sukcesu, cokolwiek robisz. Rozwój jest jedynie możliwy poza twoją strefą komfortu, wiec zwracaj uwagę na to, jak się czujesz. Kiedy wszystko wydaje Ci się zbyt łatwe, zbyt wygodne, to znak, że już czas na wyprawę w nieznane, ponieważ tylko w ten sposób możesz się rozwijać. Just do it!

M: Dziękuje bardzo!

Pozdrawiam serdecznie!

Z mojego doświadczenia w kreowaniu własnej rzeczywistości wiem, iż prawo przyciągania działa, ale aby tak naprawdę kreować własną rzeczywistość bez spływającego z czoła potu, trzeba jeszcze uwzględnić kilka subtelnych, ale niezbędnych składników do wyzwolenia tej kreatywnej siły.

1. Pierwszy krok, to oczywiście zadanie sobie pytania: czego chcę naprawdę? Czyli wypowiedzenie intencji, np. chcę zarabiać X złotych miesięcznie przed upływem 3 miesięcy, chcę poznać wymarzonego partnera do końca tego roku, chcę znaleźć odpowiadające mi mieszkanie, pracę, która mnie fascynuje w ciągu następnych sześciu miesięcy, itp. Im konkretniejsza nasza intencja, tym lepiej.

2. Ok, intencja “wysłana w kosmos” i co dalej? Kładziemy się wygodnie na kanapie i czekamy, aż się zmaterializuje. Dobrze by było, ale tak to niestety nie działa. Teraz czas na zrobienie czegoś w kierunku naszej intencji. Posłużę się tutaj prostym przykładem: jeśli np. Twoją intencją jest spotkanie wymarzonego partnera życiowego, warto byłoby np. wyjść z domu, do muzeum, do znajomych, wyjechać na urlop, itp. Siedzenie w domu na kanapie raczej nie wychodzi naprzeciw naszej intencji. Wychodząc z domu niejako pomagamy “uniwersum” w zmaterializowaniu naszych intencji.

Na tym etapie należy jednak uważać na subtelną pułapkę, w którą możemy niepostrzeżenie wpaść (mnie już nie raz się to udało). Mówiąc o podejmowaniu kroków w kierunku zmaterializowania się naszych intencji nie chodzi tu o stworzenie dokładnego planu. Podejmowanie konkretnych kroków w kierunku naszej intencji: jak najbardziej TAK. Stworzenie sztywnego planu i wykonywanie go krok po kroku: zdecydowanie NIE! Tutaj najczęściej wielu z nas wpada w tą pułapkę i później dziwimy się, dlaczego prawo przyciągania nie działa.

Jeśli stworzymy konkretny plan w celu osiągnięcia naszej intencji i sztywno wykonujemy go krok po kroku, w ten sposób nie pozostawiamy prawu przyciągania wiele pola do popisu. Prawo przyciągania nie ma gdzie działać, bo przecież my już wszystko zaplanowaliśmy, nie ma tu miejsca na nic więcej. Sztywny plan może być też dla nas źródłem niepotrzebnej frustracji. Jeśli np. jakaś część tego planu nie powiedzie się tak, jak przewidywaliśmy, denerwujemy się, obwiniamy siebie, itp. To z kolei wyzwala frustracje, negatywne emocje, a to jak najbardziej stoi na przeszkodzie w kreowaniu naszej rzeczywistości. Tak jak pisze Alex w swoim ostatnim poście, nie ma w ten sposób miejsca na szczęśliwy przypadek.

Zanim w końcu zrozumiałam tę subtelną różnicę pomiędzy szczegółowym planowaniem a podejmowaniem kroków w celu kreowania mojej rzeczywistości, przeszłam przez wiele okresów frustracji. Jestem z natury osobą planującą, wszystko co się da. Musze wiedzieć, co będę robiła jutro, za tydzień, za miesiąc, nawet za rok. I najchętniej muszę dokładnie zaplanować, w jaki sposób tam dojdę. Nie pozostawiam wiele miejsca na improwizację. Takie sztywne planowanie praktycznie uniemożliwiło wiele razy działanie prawa przyciągania, to tak jakbym wysyłała wiadomość do uniwersum: “Ja tu sobie wszystko już zaplanowałam, wiem jak osiągnąć to co chcę, już mi nie jesteś potrzebny”. Bardzo często jednak realizowanie moich planów szło mi “jak po grudzie”, wymagało ode mnie dużego wysiłku, i często pytałam siebie: “Czy ja naprawdę tego chcę? Wszystko jest przeciwko temu planowi”. Często wydawało mi się, że uniwersum po prostu zamknął swoje podwoje na moje intencje. I tak dokładnie było. Ale jedynie dlatego, iż ja po prostu nie pozostawiłam uniwersum miejsca do działania, kreując swój sztywny plan. To tak jak gdybym, wracając do wcześniejszego przykładu, zaplanowała, że spotkam swojego wymarzonego partnera poprzez internet. Zamknęłabym się w domu, i jedynie przeszukiwała portale internetowe, nie dopuszczając innej możliwości na znalezienie partnera, nie zauważając nawet tego przystojnego kolegi, który już kilka razy próbował zaprosić mnie na kolację.

Zatem kluczem do kreowania naszej rzeczywistości jest kreowanie intencji, nie wiedząc kompletnie, w jaki sposób nasze pragnienie zostanie osiągnięte. Tą sprawę  powinniśmy pozostawić uniwersum. Nie musimy wiedzieć, w jaki sposób nasze marzenia się spełnią, czasem nawet zdziwimy się, w jaki sposób uniwersum potrafi nas zaskoczyć swoją kreatywnością Nie musimy wiedzieć, jak. I najczęściej nie możemy wiedzieć jak. Jeśli spojrzysz na swoje życie, wiele punktów zwrotnych nie byleś w stanie przewidzieć, nie planowałeś ich, one po prostu się pojawiły w Twoim życiu i zmieniły wszystko.

Kiedy obejmiemy tą niewiedzę i otworzymy się z zaufaniem na przyszłość, nasze życie nabiera nowego wymiaru:

“Not knowing is the beginning of wisdom” – “Niewiedza jest początkiem mądrości”

Pozdrawiam serdecznie,

Żyj w teraźniejszości

O tym, że życie jest jedynie tu i teraz wiemy nie od dziś. Karmią nas tym media, różnego rodzaju guru, literatura, itd. Wystarczy zajrzeć do jakiejkolwiek księgarni, aby zobaczyć na wystawie książkę Eckharta Tolle “Siła teraźniejszości”. Chyba każdy się zgodzi, że jedyne co mamy, to tu i teraz. W teorii brzmi to nieźle i ma sens, ale ile osób tak naprawdę żyje tu i teraz? Większość z nas lwią część czasu spędza na rozpamiętywaniu przeszłości lub też planowaniu przyszłości. Tak ciężko jest nam zatrzymać się na dłuższą chwilę w teraźniejszości. Cóż, taka to nasza ludzka natura. Nie jest nam łatwo, być tu i teraz. Za to mój pies nie ma z tym najmniejszego problemu. Obserwując go na górskich stokach nie miałam wątpliwości, że jest on jedynie tu i teraz. Był tak zaabsorbowany otoczeniem, tak całkowicie pochłonięty węszeniem wokoło, iż nic innego nie miało znaczenia. Każdy kamień, trawa, zapach wzbudzał jego niesamowite zaciekawienie, odkrywał jedną niespodziankę za drugą. Kompletne zanurzenie w teraźniejszości. I nie można było nie zauważyć, że mój pies po prostu był w siódmym niebie. Patrząc na niego, myślałam: fajnie byłoby być tak pochłoniętym wszystkim, co robię! To niesamowita frajda!

Zrób to teraz

Jak często mamy ochotę coś zrobić, ale od razu znajdujemy tysiące wymówek, dlaczego nie możemy tego zrobić teraz. Odkładamy więc te przyjemności na później, czasami odkładamy na później większość naszego życia. Tymczasem mój pies nie ma takich problemów, jeśli czegoś chce, to robi to od razu, bez względu na wszystko. Wyobraźcie sobie psa, jak mówi do siebie: “Tak bym chciał pobiegać po tej łące, taka miękka, wielka, tak fajnie pachnie. Ale co powie właściciel, jak na nią wbiegnę? Pewnie będzie zły, lepiej nie będę tu biegał”. Hahaha! Całe szczęście pies nie ma ego i gwizda sobie na tego rodzaju wewnętrzne dyskusje. Patrząc na niego myślałam: fajnie byłoby tak zawsze robić to, na co mam akurat ochotę!

Jeśli coś robisz, daj z siebie wszystko

Jak często robimy pewne sprawy jak to się mówi “po łebkach”, ponieważ musimy to zrobić, czy też powinniśmy to zrobić, a tak naprawdę wcale nam się nie chce. Mój pies tymczasem ogranicza się jedynie do robienia rzeczy, które sprawiają mu frajdę, i robi to na całego! Miałam okazję obserwować to podczas naszej wędrówki górskiej. Od momentu, kiedy wyruszyliśmy w góry zajmował się bieganiem wokół szlaku, jak to pies, ale robił to na całego, jak widzicie na poniższym zdjęciu. Nie od niechcenia, tak sobie – ale całym sobą! Patrząc na niego myślałam: fajnie byłoby tak zawsze robić wszystko na sto procent!

Czasami mój pies jest przyczyną niezłego zamieszania, szczególnie kiedy wprowadza w życie powyższe reguły n.p. “Zrób to teraz” (podejmując decyzję ucieczki z podwórka i odwiedzeniu podwórek innych sąsiadów), “Żyj w teraźniejszości” (nie ważne, że akurat jestem w trakcie ważnej rozmowy telefonicznej – mój pies chce się bawić, TERAZ!!) czy też “Jeśli coś robisz, daj z siebie wszystko” (porzucona na podłodze bluzka zostaje bardzo dokładnie rozdarta na tysiące małych kawałeczków – cóż za perfekcja!).

Mój pies nie akceptuje zabiegów kondycjonujących, jakim go codziennie poddaję (nie rób tego! rób to! choć tu! siedź! leż!). I całe szczęście!

Pozdrawiam serdecznie!

P.S. Poniżej zamieszczam jeszcze krótki filmik z moim psiakiem w roli głównej!

Creating From Polarity, Londyn, 31. października 2009 (w języku angielskim)

Te warsztaty prowadzą moje dwie serdeczne przyjaciółki – Ursula i Beth. Obie są coachami, Ursula jest doktorem psychologii i pracuje na Uniwersytecie w Maastricht (Holandia), Beth zaś specjalizuje się w coachingu oraz fundraisingu i mieszka w Londynie. Te warsztaty poruszają koncept polarities w rozwoju osobistym, czyli przeciwieństw, które każdy z nas w sobie skrywa. Miałam okazję brać udział w krótszej formie tych warsztatów, i naprawdę polecam. Więcej szczegółów na ten temat znajdziecie tutaj. Tak na marginesie, będę asystować na tych warsztatach, więc może to okazja do spotkania?

PRO – Program Rozwoju Osobistego, Warszawa, 13.10.09 – 28.01.10

Warsztaty te zostały opracowane przez fellow blogger Mariusza z Proaktywnie.pl. Mariusz prowadzi od kilku lat blog na temat rozwoju osobistego i w październiku rozpoczyna warsztaty PRO – Program Rozwoju Osobistego, więcej informacji tutaj. Od ponad dwóch lat śledzę blog Mariusza i muszę przyznać, że ma niesamowitą wiedzę i doświadczenia do przekazania.

Mam nadzieje, iż niektórzy z Was wybiorą się na powyższe szkolenia, bądź też jakiekolwiek inne odpowiadające Waszym zainteresowaniom. Taka inwestycja w siebie zawsze się opłaca. Mój mąż na moje kolejne kursy reaguje jedynie głębokim westchnieniem, ale wie tak jak i ja, że bez “moich kursów” nie byłabym tu, gdzie jestem teraz

Pozdrawiam serdecznie!

Pozdrawiam serdecznie!