Intensywność treningu

Zadajmy sobie pytania: czy chcę nam się codziennie zrywać z samego rana, o 6:00, wyciskać z siebie ostatnie poty, a potem raz jeszcze powtórzyć to wieczorem, po całym dniu pracy czy też innych zajęciach? A może wystarczyłoby raz dziennie, po południu? Raz w tygodniu…?

No dobrze. skupmy się na pierwszym pytaniu. Większość odpowiedziałaby gromkim śmiechem, zastanawiając się przy okazji, czy jest ktoś, kto narzuciłby sobie taki rygor, a przy mógł wytrwać w swoim postanowieniu nie rok, ale całe lata. Pływacy mają za sobą niejeden taki dzień i potrafią wytrwać w narzuconym tempie treningu.

Rodzaje motywacji

Motywacja zewnętrzna mówi, że pływanie jest środkiem, który prowadzi do określonego celu – czyli pływamy, by uzyskać jakąś korzyść. Możemy pragnąć np. by nasze nazwisko ukazało się w gazecie.

Motywacja wewnętrzna (altruistyczna) jest łączona z czystą przyjemnością, jaką odczuwamy z uprawiania wybranej dyscypliny. Innymi słowy, pływamy, ponieważ czerpiemy radość z własnych postępów, lub dobrze się czujemy, przebywając w wodzie.

Zwykle większa wytrwałość w pokonywaniu napotykanych trudności cechuje motywację wewnętrzną. Innymi słowy, można ująć to tak, że jeśli kieruje nami motywacja zewnętrzna, czujemy, że z jakiegoś powodu „musimy” pływać. Jeżeli natomiast powoduje nami motywacja wewnętrzna, czujemy, że z tej czy innej przyczyny „chcemy” pływać.

Moc motywacji zewnętrznej i wewnętrznej

„Chcieć i musieć” łączą się z różnymi skutkami w sytuacji, kiedy pływanie nie idzie nam tak, jak należy. Gdy ciężki trening nie przynosi wyników. Kiedy czujemy, że musimy dobrze pływać, aby np. zdobyć stypendium, nie dość, że doświadczamy większej presji, to jeszcze z upływem czasu łatwiej nam się poddać. Często mówimy sobie: jestem za słaby, żeby dostać stypendium. Równie dobrze mogę sobie odpuścić. Jestem z słaby by przepłynąć 1000 metrów, myślę że wystarczy 250 metrów. Jeśli zaś sprawy nie układają się najlepiej, lecz kieruje nami motywacja wewnętrzna, to pomimo odczuwanego przygnębienia, prawdopodobieństwo, że zrezygnujemy, jest mniejsze. Ostatecznie, nie pływamy tylko dla wyników; pływamy, bo przyjemność sprawia nam sama czynność pływania. Z drugiej strony, motywacja zewnętrzna bywa nieodzowna, aby poprawić sportowe osiągnięcia.

Gdybyśmy jednak skupili się wyłącznie na pobudkach zewnętrznych, łatwo zapomnimy, że głęboko, u samych podstaw naszego pływania, leży zamiłowanie do tej dyscypliny.

Co zatem robić, aby motywacja była silniejsza?

Odpowiedź nie jest trudna. Nagradzajcie się za zrealizowane cele. Musicie wiedzieć po co pracujecie: nieważne, czy to olimpijski medal czy określony czas, który chcecie złamać – kartkę z opisem swojego celu umieśćcie w miejscu, w którym będziecie ją widzieć każdego dnia. Jeśli czujecie, że brakuje Wam sił, warto o tym powiedzieć koledze lub koleżance, prosząc ich, aby Was zdopingowali, nie pozwalając się lenić. Rywalizujcie podczas treningu. Rzucajcie kolegom, koleżankom wyzwanie – niech próbują dotrzymać Wam kroku. Bądźcie kreatywni, pamiętajcie, co pozwoliło nam przejść trudne dni w przeszłości i wiedzcie, co może Was motywować teraz.

Motywacja i muzyka w pływaniu

Sportowcy słuchają muzyki nawet tuż przed samym startem. Daje to dodatkowego ”kopa” i zwiększa motywację. Jeżeli nie jesteście w należytym stopniu pobudzeni przed startem czy treningiem, który za moment będzie miał miejsce, muzyka pobudzi Was, podwyższy poziom podekscytowania i w pewien sposób pomoże wejść „na wyższe obroty”. To konieczne, podobnie jak rozgrzewka. Muzyka może również działać dokładnie w odwrotnym kierunku. Jeśli zdarza Wam się być za bardzo spiętymi, pobudzonymi, zdenerwowanymi przed startem – słuchanie odpowiednich utworów pozwoli na relaks i rozluźnienie.

Praktycznie wszystkim jakiś utwór muzyczny kojarzy się konkretną sytuacją lub wspomnieniem, które powraca, gdy go słyszymy. Dlatego jeżeli chcemy pamiętać i przywoływać uczucia towarzyszące podczas poprzednich startów/treningów pływackich, słuchajcie muzyki, która towarzyszyła Wam w przeszłości i przywołujcie dokładnie te momenty. Postępując w taki sposób, jesteście w stanie przywołać pozytywne odczucia, rozluźnić się, a nawet spowodować, że ciała przypomną sobie stan, w jakim znajdowały się w tamtej chwili. Możemy więc użyć zdarzeń przeszłych do polepszenia swojej aktualnej dyspozycji. Zakładając słuchawki nie musicie rozmawiać z innymi osobami przed startem, nie będąc niegrzecznym, a i koncentracja Wam przez to nie umknie.

Jeśli nie uwierzysz sam w siebie, to nikt inny tego nie zrobi

Myślcie o tym, co Was motywuje. Każdy z nas jest inny, zarówno jeśli chodzi o powody, dla których zaczynamy coś robić, jak i w tym, co sprawia, że nie rezygnujemy z wykonywanej aktywności i angażujemy się w nią całym sobą. Nigdy nie zapominajcie o tym, co w uprawianej dyscyplinie wyzwala w Was przyjemność; nie warto koncentrować się jedynie na korzyściach, które można uzyskać. Pamiętajcie, że motywowanie kryje się w Was samych.

The post Zmotywuj się do pływania – to proste! appeared first on Zdrowie w Polsce.

Etiologia zakwasów

W uproszczeniu można powiedzieć, że już od pierwszych minut biegu organizm zaczyna pobierać zwiększone ilości energii, wytwarzanej głównie ze zgromadzonego w mięśniach glikogenu – czyli tej pochodzącej z węglowodanów. Do ich przetworzenia potrzebny jest również tlen, dlatego w międzyczasie, aby dostarczyć mięśniom jego odpowiednią ilość, rośnie nasze tętno i rozkurczają się naczynia włosowate. W przypadku bardzo intensywnych treningów układ krwionośny i tak nie nadąża z odżywianiem mięśni, czego efektem jest ból, wywoływany gromadzeniem się w organizmie kwasu mlekowego. Po około dwudziestu godzinach od zakończenia ćwiczeń może pojawić się także trwający nawet kilka dni ból, spowodowany mikrourazami w strukturze mięśni, które w czasie biegu poddawane są dużym przeciążeniom i rozciąganiu.

Wydawać by się mogło zatem, że trening, który rzekomo miał przyczynić się do poprawy naszej wydolności, zamiast tego zakończył się bólem i osłabieniem organizmu. Właściwie jest to prawda – nie bez powodu w końcu, po intensywnym biegu, czujemy się zmęczeni i senni. Mocne akcenty treningowe, to nic innego jak pokazywanie organizmowi, że następnym razem powinien się lepiej przygotować. Właśnie tutaj na scenę wkracza kluczowe słowo tego artykułu, czyli „regeneracja”.

Wspomóż własną regenerację

Zdolność samonaprawy ludzkiego organizmu jest wprost zdumiewająca. Co prawda nie możemy raczej liczyć na samoistny odrost kończyn czy innych, dużych ubytków w ciele, jednak odbudowa mięśni na poziomie komórkowym zaczyna się od pierwszych minut po ustaniu wzmożonego wysiłku fizycznego. Aby jednak móc cokolwiek naprawić, zawsze potrzebne są odpowiednie materiały. Właśnie dlatego jeszcze przez jakiś czas po zakończeniu treningu organizm wykazuje zwiększoną zdolność przyswajania węglowodanów, czyli naszego paliwa oraz białek, które zaraz po dostarczeniu są od razu kierowane do odbudowy porozrywanych włókien mięśniowych. Warto zatem zadbać o spożycie w tym czasie lekkiego posiłku lub wypicie specjalnego napoju dla sportowców, bogatego w wyżej wymienione składniki.

Zależnie od rodzaju i intensywności treningu, a także pewnych osobistych uwarunkowań genetycznych, regeneracja organizmu trwa od kilku godzin, dla lekkich treningów, do nawet kilku tygodni w przypadku bardzo silnych akcentów lub startów w zawodach, np. na dystansie maratońskim. Oczywiście poza odpowiednią dietą pomagającą w znacznym stopniu przyspieszyć te procesy, istnieją również inne metody. O niektóre z nich, takie jak np. sen, organizm upomina się sam, inne natomiast możemy stosować dodatkowo – zależnie od potrzeb.

Bądź o krok przed samym sobą

W myśl zasady mówiącej, że lepiej jest zapobiegać niż leczyć, o regenerację po treningu możemy zadbać jeszcze… przed treningiem i podczas treningu. Odpowiednio poprowadzona rozgrzewka nie tylko podnosi temperaturę mięśni i przygotowuje je do dużego wysiłku, ale daje również czas naczyniom krwionośnym, aby zaopatrzyć je w tlen i substancje odżywcze. Ponadto lekki wysiłek nie pochłania tak dużych zasobów zgromadzonego w mięśniach glikogenu, a jak już wiemy, z każdą minutą treningu, zwiększa się udział komórek tłuszczowych w procesie wytwarzania energii. Zasada jest prosta- im mniej energii podczas intensywnego treningu pochodzić będzie ze spalania węglowodanów, tym większa szansa, że po biegu nie odczujemy bólu wywołanego nadmiarem kwasu mlekowego w mięśniach.

Proste sztuczki, które poprawią trening

W czasie trwania dłuższych treningów warto zadbać o dostarczanie organizmowi wody oraz dodatkowej porcji węglowodanów w postaci, np. łatwo przyswajalnych żeli energetycznych, które zaspokoją przynajmniej część bieżącego zapotrzebowania organizmu na energię. W przeciwnym przypadku, oprócz zapasów tkanki tłuszczowej, organizm zaczyna spalać także inne źródło energii w naszym ciele, a mianowicie mięśnie.

Każdą mocną sesję treningową warto „wygasić” trwającym do kilkunastu minut lekkim truchtem, a całość zakończyć krótkim rozciąganiem, które nie tylko wzmacnia mięśnie, ale również pomaga usunąć z nich nagromadzony kwas mlekowy.

Spij więcej, biegaj lepiej

Chyba najlepszą i najbardziej naturalną metodą wspomagania regeneracji organizmu jest sen. Mówi się, że Leonardo da Vinci przesypiał około trzech godzin na dobę i być może właśnie dlatego kojarzymy go bardziej jako artystę i wynalazcę niż jako sportowca. Jak się bowiem okazuje, osobom aktywnym zaleca się od siedmiu do dziewięciu godzin snu dziennie. Warto nadmienić, że już nawet trwająca pół godziny drzemka przynosi dużo korzyści, ponieważ właśnie po takim czasie w organizmie wytwarza się somatotropina, czyli hormon wzrostu mający ogromne znaczenie przy odbudowie tkanek.

Układ krwionośny i nerwowy pod kontrolą

Innym, dość powszechnym i skutecznym sposobem wpływającym na przyspieszenie regeneracji jest przeplatanie mocnych akcentów treningowych z sesjami o niskiej intensywności. Trucht i lekkie wybiegania stanowią nie tylko fundament kondycji biegacza, ale dzięki stosunkowo lekko podwyższonemu tętnu usprawniają proces odżywiania i dotleniania mięśni.

Wiele dodatkowych technik regeneracji również opiera się o oddziaływanie na układ krwionośny, a także o działania kojące ból mięśniowy i działające relaksująco na układ nerwowy. Należą do nich masaże, automasaże, sauna, gorące kąpiele, krioterapia i inne. O ile kąpiel lub prysznic jest polecana po każdym treningu, o tyle niektóre z technik warto stosować jedynie według potrzeb i w zależności od narzuconego obciążenia treningowego.

Planowanie długokresowe podstawą sukcesu

Zagadnienie regeneracji organizmu warto mieć na względzie również w szerszej perspektywie czasu. Jako że celem żadnego z treningów nie powinno być przetrenowanie czy wypalenie, nie powinno się wplatać zbyt wielu mocnych akcentów w ciągu tygodnia. Dodatkowo, dobrze jest zrobić również kilkudniowy cykl lżejszych treningów przynajmniej raz w miesiącu.

Regeneracja jako podstawowy element treningowy

Co właściwie daje nam regeneracja w procesie budowania formy? Wydawałoby się, że służy po prostu łataniu dziur, które powstają przy forsownych treningach. Na całe szczęście, jak już wspomniałem wcześniej, ludzki organizm jest bardzo elastyczny, a intensywny wysiłek fizyczny jest dla niego tylko dodatkowym bodźcem mówiącym, że następnym razem musi być lepiej przygotowany. W ciągu kilku dni od mocnego treningu nasz organizm nie tylko odzyskuje równowagę biochemiczną i odbudowuje włókna mięśniowe, ale dodatkowo wzmacnia je tak, aby były mniej podatne na uszkodzenia. Dzięki temu przy odpowiednim podejściu i zachowaniu pewnych zasad, z czasem jesteśmy w stanie pobiec szybciej i dłużej, innymi słowy nasza forma rośnie.

Każdy sport wymaga od nas wysiłku i poświęcenia. Każdy uczy nas pokory i pokazuje granice naszych możliwości. Pamiętajmy jednak, że nadgorliwość i zbyt forsowny wysiłek możemy przypłacić nawet cierpieniem. To natomiast nie jest częścią żadnej dyscypliny sportowej.

The post Regeneracja – fundament formy appeared first on Zdrowie w Polsce.

Temperatura określa strój

Zawsze powtarzam, że zima to czas, kiedy w końcu możemy docenić każdą złotówkę wydaną na sprzęt sportowy. O ile dobranie odzieży do biegania latem nie jest dużym wyzwaniem – wystarczy przecież zwykła sportowa koszulka i spodenki, o tyle trzy pozostałe pory roku potrafią płatać figle i stawiać nas w dość niekomfortowych sytuacjach. W końcu inaczej trzeba ubrać się, kiedy na termometrze jest 5 stopni powyżej zera, a inaczej, gdy wskazuje -10. Wydawałoby się, że jedyną metodą jest stopniowe ubieranie się „na cebulkę” , dorzucanie kolejnych warstw ubrań i uwieńczenie wszystkiego ciepłą, sportową kurtką.

Na szczęście w dzisiejszych czasach można uniknąć tego drastycznego scenariusza, a wszystko dzięki wspomnianej wyżej bieliźnie termoaktywnej. Pod tą skomplikowaną nazwą kryją się setki różnych modeli odzieży sportowej, produkowanych przez wiele firm na całym świecie, przeznaczone do uprawiania sportów zimowych, w tym również biegania. Niemal wszystkie, niezależnie od jakości i wyglądu, łączy kilka wspólnych cech, między innymi krój i funkcja.

Dlaczego w biegu jest nam zimno?

Poświęcenie bieliźnie termoaktywnej całego artykułu jest o tyle istotne, że po wielu latach biegania, uważam, iż jest to najważniejsza część ubioru biegacza – zaraz po butach. Dobrej jakości odzież jest nie tylko lekka, ale pozwala również cieszyć się komfortem termicznym w chłodnych warunkach, a dodatkowo chroni przed otarciami.

Chyba każdy chociaż raz w życiu doświadczył nieprzyjemnego uczucia, kiedy tuż po wyjściu spod gorącego prysznica okazuje się, że w domu jest lekki przeciąg i nagle robi się nam bardzo zimno (aż do czasu kiedy się wytrzemy). Mniej więcej z tym samym zjawiskiem mamy do czynienia, kiedy biegamy, np. w bawełnianej koszulce zimą. Ludzka skóra jest bardzo wrażliwa na zmiany temperatur i nawet cienka warstwa wilgoci na jej powierzchni, ochłodzona powietrzem o temperaturze niższej niż temperatura naszego ciała, wywołuje w nas uczucie zimna. Można więc powiedzieć, że głównym powodem dla którego marzniemy podczas treningów jest nie tyle sama temperatura powietrza, co nasz pot. W końcu jego podstawową funkcją jest właśnie chłodzenie ciała – niestety dla nas, jest on równie skuteczny zarówno latem jak i zimą.

Funkcje i zadania bielizny termoaktywnej

Gdzie w tym wszystkim miejsce dla odzieży termoaktywnej? Otóż zadaniem bielizny jest odprowadzenie nadmiaru potu na zewnątrz i zapewnienie organizmowi optymalnej izolacji termicznej. Dobrze dobrana odzież termoaktywna przylega do ciała jak druga skóra. Warto zaznaczyć, że materiał sam w sobie może stanowić warstwę ochronną, co również znacząco wpływa na utrzymanie komfortu cieplnego. Na tym właśnie bazują niektóre modele, częściowo wykonane z owczej wełny jak, np. te wykonywane przez firmę lub tańsze wykonane z grubszych materiałów. Największy wpływ na utrzymywanie temperatury ciała zapewnia jednak zdolność materiału do odprowadzania wilgoci. Kiedy upuścimy kroplę wody na kawałek materiału wykonany z poliestru, rozprowadza się ona na obszarze czterokrotnie większym niż byłoby to w przypadku bawełny. Większy obszar parowania sprawia, że odzież techniczna schnie zdecydowanie szybciej niż tradycyjne koszulki. Obcisły krój dodatkowo przyspiesza transport potu na zewnątrz. Wraz z ceną najczęściej rośnie również jakość materiałów i tak na pewnym pułapie mamy już do czynienia z dzianiną zdolną zupełnie „osuszyć się” w ciągu zaledwie kilkunastu sekund. Tak jest w przypadku serii ColdGear firmy Under Armour.

Myślę, że najbardziej istotne jest zatroszczenie się o dobrą jakość szczególnie koszulki termoaktywnej, jako że tors jest narażony na wychłodzenie zdecydowanie bardziej niż będące cały czas w ruchu nogi.

Gotowi do biegu…

Podsumowując, chciałbym zachęcić wszystkich, zarówno zaczynających przygodę z bieganiem jak również osoby bardziej doświadczone, do korzystania ze zdobyczy technologii sportu. Sam uważam, że nawet bielizna z niższej półki potrafi znacząco spowolnić wychładzanie organizmu podczas biegania w zimnych warunkach. Doskonałym uzupełnieniem tego typu odzieży jest lekka, wiatroszczelna warstwa zewnętrzna. Takie zestawienie niemalże gwarantuje nam uczucie komfortu i lekkości. Mi osobiście zdarzyło się biegać przy -17 stopniach Celsjusza we wspomnianej wyżej bieliźnie firmy Under Armour i założonej na to cienkiej koszulce z krótkim rękawem. Po 12 kilometrach nadal czułem się całkiem przyzwoicie, chociaż zdecydowanie nie zachęcam do powtarzania tego typu testów.

Wszystkich zainteresowanych tematem zachęcam natomiast do zadawania pytań. Do zobaczenia na trasie!

The post Druga skóra – jak bielizna termoaktywna pozwala utrzymać ciepło? appeared first on Zdrowie w Polsce.

Już na tydzień przed rozpoczęciem głodówki należy zacząć się do niej przygotowywać. Konieczne jest przejście na lekkostrawną dietę, a właściwie zrezygnowanie z mięsa, nabiału, słodyczy oraz potraw tłustych. Dzięki tym czynnościom organizm przygotuje się do niedoboru pokarmu, a przejście na głodówkę nie będzie dla niego dużym szokiem. Podczas głodówki należy też stosować się do kilku wytycznych, a mianowicie trzeba:

• kłaść się wcześniej spać,
• uprawiać aktywność fizyczną, jednak nieobciążającą organizmu, np. spacery,
• wieczorem brać prysznic połączony z masażem całego ciała.

Po zakończeniu głodówki należy stopniowo wracać do spożywania żywności. Najlepiej zacząć od picia naparów oraz wywarów z warzyw. Po kilku dniach można włączyć do diety gotowane ziemniaki oraz tarte, świeże jabłka. Jednak już przez całe życie należy uważać, aby nie wrócić do złych nawyków żywieniowych.

Specjaliści z zakresu medycyny twierdzą, że nie jest to metoda korzystna, a nieprawidłowo prowadzona lub też stosowana zbyt długo stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia lub nawet życia osoby głodującej. Jednak według osób zachęcających do stosowania głodówki leczniczej, metoda ta ma prowadzić do oczyszczenia się organizmu, a w wyniku niedoboru dostaw żywności zmuszać organizm do wykorzystywania zgromadzonych zapasów.

Ważne jest, aby do głodówki się dobrze przygotować. Bez tego organizm będzie niekorzystnie znosił brak pożywienia oraz manifestował to złym samopoczuciem. Również powracanie do spożywania żywności powinno być racjonalne. Istotny jest także czas trwania głodówki, uważa się, że terapia taka nie powinna trwać krócej niż 5 dni, jednak zdania na ten temat są różne. Niestety nie każdy może przeprowadzić głodówkę ze względu na liczne przeciwwskazania. Tym osobom zaleca się szybką dietę oczyszczającą, która nie wymaga rezygnowania ze wszystkich produktów. Jednak i w tym przypadku istnieją przeciwwskazania, z którymi warto się zapoznać. W przeciwnym razie można sobie bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Wskazania i zastosowanie

Głodówka wykorzystywana jest do leczenia wielu schorzeń. Metoda ta ma na celu oczyszczanie organizmu z toksyn oraz szkodliwych produktów przemiany materii, które zalegają w przewodzie pokarmowym. Szczególnie wskazana jest w przypadku chorób związanych z nieprawidłową przemianą materii, ponieważ podczas głodówki układ pokarmowy ma czas na odpoczynek. Poza tym głodówka lecznicza wykorzystywana jest przy:

• reumatyzmie,
• artretyzmie,
• chorobie wieńcowej,
• chorobach przewodu pokarmowego,
• zapaleniu żył,
• chorobach skóry, głównie przy egzemie, trądziku oraz łuszczycy,
• chorobach ginekologicznych,
• zbyt wysokim poziomie cholesterolu,
• nieprawidłowym ciśnieniu,
• grzybicach,
• dolegliwościach nerwicowych, głównie przy zapaleniu nerwów, migrenach, wyczerpaniu nerwowym oraz bezsenności.

Głodówka lecznicza jest także powszechnie wykorzystywana w walce z nadwagą. Jednak nie jest to dobry pomysł. Podczas głodzenia się spalany jest nie tylko tłuszcz, ale również mięśnie. A bez odpowiedniego wracania do spożywania żywności i ograniczenia w diecie tłuszczu oraz węglowodanów stracone kilogramy prędzej lub później powrócą. Dlatego jeśli wykorzystujesz tę metodę do zrzucenia zbędnych kilogramów, po powrocie do spożywania żywności stosuj się do kilku prostych zasad:

• wyeliminuj z diety jasne pieczywo, alkohol oraz słodycze,
• nie jedz po 18,
• jedz mniejsze porcje, lecz częściej – około 5 posiłków dziennie,
• staraj się codziennie uprawiać jakąś aktywność fizyczną,
• jedz dużo warzyw, a ogranicz spożycie owoców (jednak nie wyeliminuj ich całkowicie ze swojej diety).

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniami do przeprowadzenia głodówki leczniczej są głównie:

• znaczne wyniszczenie organizmu, określane również, jako kachezja,
• ciąża i karmienie piersią,
• przewlekła niewydolność wątroby oraz nerek,
• cukrzyca insulinozależna,
• gruźlica,
• nadczynność tarczycy,
• choroby psychiczne,
• nowotwory,
• ostre choroby zakaźne,
• choroby o ciężkim przebiegu z gorączką,
• dzieci w okresie dorastania.

Głodówki nie są także zalecane osobom, które stale zażywają leki oraz osobom o słabej kondycji fizycznej. Przed przystąpieniem do głodówki, która ma trwać dłużej niż jeden dzień warto zasięgnąć porady specjalisty.

Powikłania i objawy niepożądane

Nieprawidłowa lub zbyt długa głodówka lecznicza może prowadzić do szeregu groźnych powikłań. Może dojść do powstania kwasicy ketonowej, a także do zwiększenia wchłaniania szkodliwych substancji w jelicie w wyniku spowolnienia perystaltyki. Poza tym przedłużający się niedobór pokarmu może prowadzić do zaniku kosmków jelitowych, co skutkuje przejściowym zespołem złego wchłaniania po powrocie do spożywania pokarmu.

The post Głodówka lecznicza appeared first on Zdrowie w Polsce.

System leczenia uzależnionych od alkoholu zorganizowany jest odrębnie od leczenia osób uzależnionych od innych substancji psychoaktywnych. Jednak możliwe jest leczenie w ramach obu systemów w przypadku uzależnienia od kilku substancji. Prawidłowe leczenie powinno przebiegać zgodnie z przygotowanym przez opiekuna, indywidualnym programem. Powinno być na bieżąco aktualizowane oraz monitorowane.

Aby prowadzone leczenie było skuteczne pacjent powinien:

• wykazywać się zaangażowaniem i intensywnie pracować,
• utrzymywać abstynencję, a w przypadku złamania zasad przyznać się do tego,
• brać udział we wszystkich zajęciach terapeutycznych,
• brać odpowiedzialność za własne leczenie,
• przyjmować pomoc oraz oferować ją innym.

Kluczowe znaczenie dla skuteczności leczenia ma przyznanie się do uzależnienia, nad którym straciło się kontrolę. Ważne jest rozpoznawanie szkód wyrządzonych przez uzależnienie oraz poznanie mechanizmów prowadzących do uzależnienia. Istotne znaczenie ma również nauczenie się rozpoznawania sytuacji zwiększających ryzyko i trening zachowań w takich sytuacjach, np. nauka odmawiania w sytuacjach towarzyskich oraz nauka panowania nad stresem.

Proces wychodzenia z uzależnienia to bardzo ciężka i żmudna praca wymagająca podjęcia wielu różnych działań, których skutkiem powinny być głębokie oraz trwałe zmiany. Zmiany te powinny obejmować postawy, zachowania, przekonania, relacje z innymi osobami oraz sposoby odczuwania, przeżywania czy też myślenia.

Skuteczność leczenia uzależniona jest głównie od dobrowolności. Z tego względu w przypadku leczenia przymusowego ważne jest wypracowanie w osobie uzależnionej odpowiedniej motywacji do leczenia.

Wskazania i zastosowanie

Leczenie odwykowe prowadzone jest w stacjonarnych oraz niestacjonarnych zakładach. Poddanie się leczeniu jest dobrowolne. Wyjątkiem są osoby, które na skutek uzależnienia powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, systematycznie zakłócają porządek i spokój publiczny oraz uchylają się od pracy. Takie osoby mogą zostać zobowiązane do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym ośrodku. Obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu trwa tak długo jak jest to konieczne, jednak nie dłużej niż 2 lata od chwili uprawomocnienia się postanowienia.

Głównymi celami psychoterapii są:

zachowanie trwałej abstynencji,
poprawa zdrowia zarówno fizycznego, jak i psychicznego,
nabycie umiejętności, które pomogą w przyszłym rozwiązywaniu problemów społecznych i emocjonalnych.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniem do przyjęcia pacjenta na leczenie odwykowe są:

znajdowanie się pod wpływem alkoholu lub utrzymywanie abstynencji poniżej 5 dni,
ostre lub też przewlekłe psychozy,
zaawansowane zaburzenia poznawcze,
schorzenia somatyczne wymagające dalszej diagnostyki oraz modyfikacji leczenia.

Powikłania i objawy niepożądane

Leczenie odwykowe nie wiąże się wystąpieniem powikłań. Jednak jest to leczenie bardzo trudne i wymagające.

The post Leczenie odwykowe appeared first on Zdrowie w Polsce.

Swoją nazwę białaczka włochatokomórkowa zawdzięcza komórkom znajdującym się we krwi obwodowej. Są to duże komórki limfoidalne o owalnym lub też nerkowatym, a rzadziej okrągłym jądrze, z jednym lub też z kilkoma jąderkami i urzęsioną, postrzępioną cytoplazmą, która nadaje charakterystyczny „włochaty” wygląd. Dlatego Amerykańscy badacze na podstawie obserwacji mikroskopowej zaproponowali określenie tego podtypu białaczki terminem „białaczki włochatokomórkowej”. W białaczce tej to właśnie te „włochate komórki”, czyli nowotworowe limfocyty B gromadzą się w śledzionie oraz w szpiku kostnym, przez co zakłócają prawidłowe wytwarzanie białych i czerwonych krwinek oraz płytek krwi.

Szacuje się, że białaczki włochatokomórkowe stanowią około 2-3% wszystkich przypadków białaczek u osób dorosłych. Choroba występuje 4 razy częściej u mężczyzn i dotyczy przede wszystkim osób starszych – po 55 roku życia. Specjaliści twierdzą, że co roku pojawia się około 600 nowych przypadków białaczki włochatokomórkowej w Stanach Zjednoczonych oraz ok. 1400 przypadków w Europie.

Mimo że nie ma obecnie leku, za pomocą którego możliwe jest wyleczenie białaczki włochatokomórkowej, to aktualnie stosowane metody leczenia umożliwiają doprowadzenie do remisji trwającej nawet wiele lat.

Objawy białaczki włochatokomórkowej

U chorych na białaczkę włochatokomórkową zmienione nowotworowo komórki znaleźć można w krwi obwodowej, szpiku kostnym, śledzionie oraz w innych narządach limfatycznych. Zdarza się, że występują również w płucach, w przewodzie pokarmowym, nerkach, wątrobie, mózgu, rdzeniu kręgowych oraz w kościach.

Wielu chorych przez długi czas nie zdaje sobie sprawy, że choruje na białaczkę włochatokomórkową, ponieważ w ok. ¼ przypadków nie występują u nich żadne objawy. Zdarza się również, że choroba przez dłuższy czas nie może zostać zdiagnozowana, ponieważ towarzyszące jej objawy są bardzo niespecyficzne. U części chorych pojawia się ogólne osłabienie, przemęczenie oraz spadek masy ciała, do czego przyczynia się znaczny niedobór czerwonych krwinek odpowiedzialnych za przenoszenie tlenu. Nie tylko produkcja erytrocytów zostaje zaburzona, wyciszeniu produkcyjnemu ulegają również inne linie komórkowe krwi. Ponadto nieprawidłowe, nowotworowe limfocyty wypierają produkcję prawidłowych komórek szpiku. Taki stan określany jest jako pancytopenia. Dodatkowo u chorego pojawić się może gorączka oraz dreszcze.

Praktycznie u każdego chorego dochodzi do powiększenia śledziony – splenomegalii oraz do powiększenia wątroby, co przyczynia się do powstawania wielu dolegliwości brzusznych, które odczuwane są jako pełność lub bolesność. Postęp procesu chorobowego dotyczącego wątroby może być monitorowany poprzez wykonywanie badań laboratoryjnych, w których obserwuje się typowe dla wątroby odchylenia – podwyższone stężenie mocznika czy też wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych. W przypadku białaczki włochatokomórkowej nie dochodzi do zajęcia węzłów chłonnych obwodowych. Jednak na skutek załamania układu odpornościowego, granulocytopenii oraz obniżonej ilości naturalnych komórek NK chorzy posiadają większą skłonność do zakażeń.

Objawami typowymi dla białaczki włochatokomórkowej są przede wszystkim:

łatwe męczenie się,

• chudnięcie,
• zawroty głowy,
• skłonność do krwawień – występuje u ok. 25% chorych i jest związana z małopłytkowością,
• ubogokomórkowy oraz zwłókniały szpik,
• powiększenie śledziony – występuje u ok. 85-90% chorych, z czego u ok. 25% osiąga ona bardzo duże rozmiary, dochodzące nawet do 7,5 kg,
• dyskomfort brzuszny, nadmierna pełność oraz pobolewanie w lewym podżebrzu wynikające z powiększenia śledziony,
• powiększenie wątroby – występuje u ok. 30-40% chorych,
• nawracające infekcje związane z neutropenią (jest to stan, w którym występuje obniżona liczba granulocytów obojętnochłonnych) – dotyczy ok. 30% chorych.

Przyczyny powstawania

Tak jak w przypadku większości białaczek oraz chłoniaków przyczyny powstawania białaczki włochatokomórkowej nie są znane. Do tej pory nie wykryto czynników genetycznych czy środowiskowych mogących warunkować jej występowanie oraz rozwój. U podstaw rozwoju białaczki włochatokomórkowej stoi nieprawidłowa transformacja limfocytów B, jednak opisywane były również przypadki, w której dochodziło do klonalnego rozrostu limfocytów T.

Zgodnie z raportem wydanym w 2003 roku przez amerykański Institute of Medicine istnieje związek między ekspozycją na herbicydy, a późniejszym rozwojem przewlekłych białaczek limfatycznych typu-B, w tym również białaczki włochatokomórkowej. Podstawą do przeprowadzenia badań w tym kierunku były problemy zdrowotne weteranów, którzy służyli w Wietnamie i mieli wówczas kontakt z herbicydami. W związku z tym podejrzewa się, że do rozwoju białaczki włochatokomórkowej przyczyniać się mogą:

• toksyny pochodzące z środków chemicznych stosowanych między innymi w rolnictwie, przy produkcji farb, a także benzen, toluen i herbicydy,
  promieniowanie jonizujące.

Można wyróżnić kilka czynników zwiększających ryzyko rozwoju przewlekłej białaczki limfatycznej, a w tym również białaczki włochatokomórkowej:

• płeć męska – mężczyźni chorują niemal 4-krotnie częściej,
• wiek – prawdopodobieństwo zachorowania rośnie z wiekiem, białaczka włochatokomórkowa dotyczy wyłącznie osób dorosłych, nie występuje u dzieci,
• rasa – częściej chorują osoby rasy białej.

Ponadto białaczka włochatokomórkowa występuje częściej u osób mających w rodzinie przypadki przewlekłej białaczki limfatycznej lub raka układu limfatycznego oraz u osób mających wśród krewnych Żydów wschodnioeuropejskich.

Uważa się również, że ryzyko zachorowania na białaczkę włochatokomórkową zwiększa zakażenie wirusem Eptein-Berr oraz powikłania po tym zakażeniu. W przypadku niektórych chorych stwierdza się także mutację chromosomową.
Diagnostyka

Zazwyczaj pacjenci zgładzają się do swojego lekarza rodzinnego z objawami chorobowymi, które niekoniecznie wskazują na białaczkę. Lekarz najczęściej przeprowadza podstawowy wywiad oraz badania, podczas których może wykryć niepokojący symptom. Wówczas kolejnym krokiem może być zlecenie morfologii krwi.

Niektórzy pacjenci dowiadują się o chorobie na podstawie objawów – gorączki, dreszczy oraz innych symptomów infekcji. Powiększona śledziona lub też nieoczekiwany spadek liczby czerwonych krwinek, to dwa podstawowe objawy mogące prowadzić do rozpoznania białaczki włochatokomórkowej. Dokładną diagnozę lekarz może postawić dopiero dzięki wykonaniu badań krwi oraz szpiku. Charakterystyczna dla choroby jest anemia, niski poziom białych krwinek oraz płytek krwi.

Wśród badań składających się na diagnostykę białaczki włochatokomórkowej wymienić można przede wszystkim:

• palpacyjne badanie węzłów chłonnych – lekarz bada ich wielkość, konsystencję oraz bolesność,
• palpacyjne badanie brzucha,
• laboratoryjne badanie krwi,
• morfologiczne badanie krwi razem z rozmazem – badanie pozwala określić ilość komórek krwi z podziałem na erytrocyty, trombocyty oraz leukocyty z wyodrębnieniem poszczególnych typów białych krwinek,
• badania biochemiczne – profil wątrobowy (ALT, AST oraz bilirubina) i profil nerkowy (mocznik i kreatynina),
• biopsja aspiracyjna lub też trepanobiopsja szpiku – w obu przypadkach szpik pobierany jest z talerza kości biodrowej, a cały zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym (w przypadku biopsji aspiracyjnej pobiera się jedynie próbkę szpiku – same komórki, natomiast w trepanobiopsji szpiku – próbkę szpiku razem z fragmentem kości),
• badania cytogenetyczne oraz molekularne – materiałem wykorzystywanym w takim badaniu jest próbka szpiku kostnego; badania te mają na celu wykrycie zaburzeń kariotypu w postaci zmian ilościowych chromosomów oraz zmian strukturalnych, czyli mutacji,
  badania obrazowe – szczególne zastosowanie mają w tym przypadku badania takie jak RTG klatki piersiowej oraz kości długich, a także USG, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny.

Zdiagnozowanie białaczki włochatokomórkowej często stanowi niemałe wyzwanie, ponieważ choroba najczęściej charakteryzuje się przebiegiem bezobjawowym.

Leczenie białaczki włochatokomórkowej

Choroba może rozwijać się bardzo powoli, a czasami nawet wcale nie postępuje. Bardzo często mimo zdiagnozowania białaczki włochatokomórkowej nie jest konieczne wdrażanie jakiegokolwiek leczenia. Gdy choroba nie jest zaawansowana i nie powoduje żadnych zmian w organizmie, to najczęściej nie podejmuje się żadnej kuracji farmakologicznej. Wskazana jest wówczas jedynie obserwacja przebiegu choroby, czyli systematyczne wizyty u lekarza i wykonywanie badań kontrolnych.

Około 10% chorych na białaczkę włochatokomórkową nie potrzebuje wprowadzenia żadnego leczenia poza obserwacją. Dlatego wiele osób decyduje się na podjęcie leczenia dopiero w momencie pojawienia się objawów białaczki. U większości chorych osób w pewnym momencie zachodzi potrzeba włączenia odpowiedniej terapii. Jednak wczesne wdrożenie leczenia nie zwiększa w znacznym stopniu szansy pacjenta na wydłużenie okresu remisji. Należy pamiętać, że nie ma leku, który umożliwiłby całkowite wyleczenie białaczki włochatokomórkowej. Lecz stosowane obecnie metody leczenia umożliwiają doprowadzenie do remisji trwającej nawet wiele lat. Największą skutecznością charakteryzuje się tutaj chemioterapia. Dzięki zastosowaniu tej metody możliwe jest osiągnięcie całkowitej lub częściowej remisji. W około 48% przypadków do nawrotu choroby dochodzi dopiero po upływie ok. 10 lat od wyleczenia. Wówczas jeżeli jest to konieczne przeprowadza się ponowną kurację.

Najczęściej białaczka włochatokomórkowa rokuje korzystnie. Jednak wymaga zastosowania specjalnych schematów chemioterapeutycznych. Czasami podaje się nowe leki biologiczne oraz interferon alfa. Za pomocą terapii biologicznej możliwe jest doprowadzenie do sytuacji, gdzie komórki nowotworowe są lepiej rozpoznawane przez układ immunologiczny. W przypadku niektórych pacjentów konieczne jest usunięcie śledziony. Leczenie każdej choroby hematologicznej, w tym również białaczki włochatokomórkowej za każdym razem musi się wiązać z precyzyjnym rozpoznaniem rodzaju komórek, z których nowotwór się wywodzi.

Profilaktyka

Przyczyny rozwoju białaczki włochatokomórkowej nie są znane, dlatego skuteczne zapobieganie powstawaniu choroby jest aktualnie niemożliwe.

Powikłania

Białaczka włochatokomórkowa jest bardzo rzadką odmianą nowotworu białych krwinek. Często choroba jest trudna do zdiagnozowania, ponieważ przez długi czas nie daje żadnych objawów. Jednocześnie jest to też jeden z niewielu nowotworów, w którym szybkie rozpoznanie nie ma większego wpływu na przebieg leczenia.

Przez długi czas choroba rozwija się podstępnie. Ujawnia się dopiero pod postacią powikłań dotyczących funkcjonowania wszystkich układów w organizmie, co ma związek z uszkodzeniami w układzie krwiotwórczym. Skutkiem choroby jest występowanie częstszych infekcji, których przyczyną jest brak prawidłowo funkcjonujących leukocytów. W konsekwencji dochodzi do pogłębiającego się stanu osłabienia związanego z niedokrwistością oraz pojawiania się krwawień wynikających z małopłytkowości. Powikłania te często stanowią zagrożenie dla życia chorego.

Około 95% chorych na białaczkę włochatokomórkową przeżywa 5 lat. W niektórych przypadkach współczesne metody leczenia umożliwiają osiągnięcie długotrwałej remisji. Z kolei u innych chorych konieczne jest odpowiednie dobranie leczenia przez nawrotową (postępującą) formę choroby. Możliwe jest wówczas wydłużenie i poprawienie jakości życia. Uzyskanie remisji trwającej powyżej 5 lat daje prawdopodobieństwo dalszej remisji przy zastosowaniu tego samego leku.

The post Białaczka włochatokomórkowa appeared first on Zdrowie w Polsce.

Prawie wszystkie typy polipów żołądka pojawiają się z jednakową częstotliwością u kobiet oraz u mężczyzn, jednak prawie ⅔ przypadków diagnozuje się dopiero po 60 roku życia. W mniej więcej ¼ przypadków polipów żołądka u pacjentów diagnozuje się liczne zmiany. Stan, w którym w żołądku znajdują się liczne polipy określa się polipowatością dna żołądka. Bardzo często powstaje ona na tle rodzinnej polipowatości gruczolakowatej.

Wśród najczęściej występujących w żołądku polipów wymienić można:

polipy dna żołądka,
polipy hiperplastyczne,
polipy gruczolakowe,
ognikowy rozrost dołeczkowy,
rakowiaki.

Polipy dna żołądka najczęściej lokalizują się w trzonie oraz w sklepieniu żołądka. Mogą występować pojedynczo lub też w większej ilości. Zazwyczaj są bardzo małe, ich średnica wynosi najczęściej zaledwie 2-3 milimetry. Ten rodzaj polipów nie posiada potencjału nowotworowego, czasami zdarza się, że zmiany znikają samoistnie. W przypadku zdiagnozowania polipów tego rodzaju zalecane jest wykonanie kolonoskopii, ponieważ polipy dna żołądka współwystępować mogą z gruczolakami jelita grubego.

Polipy hiperplastyczne to najczęstszy typ polipów żołądka, stanowią około 75% wszystkich przypadków. Polipy tego typu mogą występować pojedynczo lub też w większej ilości, mogą występować w całym żołądku, ich wielkość może wynosić od kilku milimetrów do nawet kilku centymetrów. Z czasem polipy te mogą zanikać, mogą pozostawać w takim samym rozmiarze lub też powiększać się.

Polipy hiperplastyczne mogą ulegać transformacji nowotworowej. Ryzyko rozwoju nowotworu największe jest w przypadku polipów, których średnica przekracza 2 centymetry lub też w przypadku polipów, które charakteryzują się uszypułowaną formą. Takie zmiany usuwane są w całości.

Polipy gruczolakowe stanowią około 6-10% wszystkich przypadków polipów żołądka. Zmiany te są nowotworami o łagodnym charakterze, a ich rozmiar może sięgać nawet 15 centymetrów. Polipy gruczolakowe mogą przekształcać się w formę złośliwą i z tego względu niezależnie od rozmiaru powinny być usuwane. Część zmian będących jeszcze nowotworami łagodnymi posiada w swoim obrębie zmiany o charakterze złośliwym lub współistnieje ze zmianami złośliwymi. W przypadku tego typu polipów istnieje ryzyko rozwoju raka żołądka, z tego względu rok po usunięciu zmian konieczne jest wykonanie kontrolnego badania gastroskopowego. Gruczolaki żołądka częściej występują u osób z rodzinną polipowatością gruczolakowatą, stanowią wówczas około 90% przypadków.

Polipy o charakterze ogniskowego rozrostu dołeczkowego najczęściej są niewielkie, ich średnica wynosi zazwyczaj od 1 do 8 milimetrów. Zdarzają się jednak również większe zmiany. Wśród polipów o charakterze ogniskowego rozrostu dołeczkowego można ponadto wyróżnić: polipy sporadyczne, rodzinną polipowatość gruczolakowatą oraz polipy związane z przewlekłym przyjmowaniem leków przeciwwrzodowych.

Polipy sporadyczne zdecydowanie częściej dotyczą kobiet niż mężczyzn i zazwyczaj pojawiają się w średnim wieku. W około 40% przypadków mają one charakter mnogi. Polipy sporadyczne bardzo rzadko przekształcają się w zmiany o charakterze nowotworowym, z tego względu nie wymagają stałego nadzoru endoskopowego.

Polipy związane z obecnością uwarunkowanego genetycznie zespołu rodzinnej polipowatości gruczolakowatej pojawiają się wcześniej, najczęściej są mnogie i występują z taką samą częstotliwością w przypadku mężczyzn oraz kobiet. Polipy w tym przypadku mogą czasami ulegać zezłośliwieniu, a przy jednoczesnym wysokim ryzyku rozwoju raka jelita grubego konieczne jest wykonywanie systematycznych badań gastroskopowych oraz kolonoskopowych.

Polipy będące skutkiem leczenia związane są z długotrwałą terapią lekami mającymi hamować wydzielanie kwasu solnego z grupy inhibitorów pompy protonowej. Zazwyczaj zaprzestanie stosowania leków z tej grupy prowadzi do zaniku polipów o tym charakterze. Dlatego w przypadku zdiagnozowania mnogich polipów rozważane powinno być odstawienie leków. Polipy tego rodzaju bardzo rzadko ulegają przemianom w zmiany nowotworowe. Dlatego nie wymagają stałego nadzoru endoskopowego.

W przypadku polipów o charakterze rozrostu dołeczkowego zakażenie Helicobacter pylori nie jest szkodliwe, a wręcz przeciwnie, działa ochronnie i zmniejsza częstość pojawiania się polipów tego rodzaju.

Rakowiak jest nowotworem, który wywodzi się z komórek wydzielania wewnętrznego. Zazwyczaj pojawia się jako zmiana mnoga i wówczas posiada łagodny charakter. Natomiast rakowiaki pojedyncze, szczególnie te duże, których średnica przekracza 2 centymetry są bardziej agresywne i mogą dawać przerzuty.

Objawy polipów żołądka

Polipy żołądka bardzo rzadko wywołują jakiekolwiek dolegliwości. Jednak jeżeli już się one pojawią są to najczęściej krwawienia z przewodu pokarmowego zarówno jawne, jak i utajone, a także niedrożność przewodu pokarmowego oraz bóle brzucha i wymioty.

W przypadku rakowiaka charakterystyczne jest wydzielanie substancji czynnych, głównie serotoniny czy też histaminy, z tego względu w przebiegu rakowiaka występować mogą krwawienia, niedrożność przewodu pokarmowego oraz tak zwany zespół rakowiaka, czyli: napady duszności, wodnista biegunka z bólami brzucha, kilkuminutowe zaczerwienienia twarzy oraz szyi i kołatanie serca, a także zawroty głowy.

Przyczyny powstawania

Przyczyna powstawania polipów żołądka jest uzależniona od typu zmian:

Czynnikiem sprzyjającym rozwojowi polipów dna żołądka jest długotrwałe leczenie za pomocą inhibitorów pompy protonowej (IPP),
Polipy hiperplastyczne powstają na skutek niekontrolowanej i nadmiernej regeneracji nabłonka, co stymulowane jest przez przewlekłe stany zapalne błony śluzowej żołądka. Z tego względu bardzo często zmiany te towarzyszą przewlekłemu zapaleniu żołądka, zapaleniom związanym z Helicobacter pylori, a także zanikowym zapaleniom błony śluzowej żołądka.
Polipy gruczolakowe pojawiają się często w wyniku przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka.
Polipy o charakterze ogniskowego rozrostu dołeczkowego są najprawdopodobniej skutkiem podziałów oraz przekształceń nieprawidłowo rozmieszczonych komórek w śluzówce żołądka.
Rakowiaki mogą powstawać w wyniku zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka, mogą być związane z zespołem gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej lub też występować sporadycznie.

Diagnostyka

Polipy żołądka bardzo rzadką są przyczyną jakichkolwiek objawów i z tego względu najczęściej diagnozowane są przez przypadek podczas wziernikowania żołądka, czyli gastroskopii. Badanie to wykonywane jest wówczas zazwyczaj z powodu podejrzenia występowania innej jednostki chorobowej w przewodzie pokarmowym.

W związku z faktem, że polipy znajdujące się w żołądku mogą być zmianami mającymi charakter nowotworowy, wszystkie polipy powinny być badane histopatologicznie. Aby przeprowadzić takie badanie wykryte polipy są usuwane w całości lub też poddawane biopsji – pobierany jest niewielki fragment tkanki do badania. Jeżeli w żołądku występuje wiele polipów to usuwane zostają te największe, natomiast mniejsze poddawane są biopsji.

Badanie histopatologiczne ma na celu ocenę charakteru oraz typu polipów. Jednocześnie wykonywany jest również test na obecność w żołądku bakterii – Helicobacter pylori, która może być odpowiedzialna za występowanie w żołądku polipów.

Leczenie polipów żołądka

Dalsze postępowanie po zdiagnozowaniu polipów żołądka uzależnione jest od ich budowy histologicznej, wielkości oraz od występujących objawów. W przypadku zmian, których wielkość wynosić około 2 centymetrów lub więcej w miarę możliwości konieczne jest endoskopowe usunięcie polipa. W przypadku gdy usunięcie polipa nie jest możliwe należy pobrać wycinki zmiany do badania, a w przypadku stwierdzenia gruczolaka należy chirurgicznie usunąć polipa.

Każdy polip znajdujący się w żołądku powinien zostać poddany badaniu histopatologicznemu. Jeśli wyniki badania potwierdzają rozpoznanie gruczolaka, to usunięte powinny zostać wszystkie polipy. Konieczne jest także wykonanie badania kontrolnego – gastroskopii po roku od usunięcia polipów. Wykonywanie takiej kontroli nie jest jednak konieczne w przypadku usunięcia polipów niegruczolakowatych.

Gdy w pobranych wycinkach polipa nie stwierdza się tkanki gruczolaka, wielkość zmiany nie przekracza 2 centymetrów, a także nie towarzyszą mu żadne objawy to niekonieczne jest podejmowanie czynności interwencyjnych.

Jeżeli w żołądku stwierdzane są bakterie Helicobacter pylori, zalecane jest leczenie antybiotykami, które ma na celu usunięcie ich z żołądka. Podczas leczenia infekcji Helicobacter pylori polipy hiperplastyczne ulegają zmniejszeniu. Po zakończeniu leczenia zalecane jest wykonanie kontrolnej gastroskopii w celu oceny skuteczności przeprowadzonej terapii.

W przypadku rakowiaków związanych z zanikowym zapaleniem błony śluzowej żołądka oraz z zespołem gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej, gdy wielkość polipów nie przekracza 1 centymetra leczenie opiera się głównie na polipektomii, czyli usunięciu polipa. W przypadku rakowiaków sporadycznych konieczne może być już częściowe lub też całkowite usunięcie żołądka razem ze znajdującymi się w okolicy węzłami chłonnymi.

Profilaktyka

Powstawaniu polipów niestety nie można zapobiegać. Możliwe jest jednak ich stałe kontrolowanie oraz niedopuszczenie do rozwoju nowotworu.

Powikłania

Niektóre rodzaje polipów mogą ulegać przemianom do zmian nowotworowych.

The post Polipy żołądka appeared first on Zdrowie w Polsce.