Zeszyt rozterek - Tata pisze blog

Diminuendo

2015-06-01T21:43:00.001+02:00

Nutka po nutce, taki utwór, raz dłuższa, raz krótsza, z pauzą pomiędzy lub bez, całość żwawa, rytmiczna. I co? I rzeczywistość zwalania o kilkadziesiąt procent, potem przystaje, by ruszyć w przeciwnym kierunku. Trzymam w dłoni mikrą rączkę. Warkocze mojej córki delikatnie falują na schodach szkoły muzycznej, a potężny dzwonek ryczy pod gabinetem dyrektora. To pierwszy dzień szkoły. Tłumy dzieci, tłumy rodziców, jedni szukają klasy, drudzy szafki na ubranie, inni dopiero muszą dopytać, zanim w ogólne zaczną szukać.

Nutki przy nutkach, legatem grane, potem staccatem, potem znów legatem, crescendo, na końcu forte. Jeszcze kilka miesięcy temu w pełnym zagubieniu odprowadzałem córkę na pierwsze zajęcia, a dziś wchodzę do auli na sto osób, by wysłuchać koncertu na zakończenie pierwszej klasy. I co? I znów mikra rączka, która coraz rzadziej sięga po moją dłoń, stres, poruszenie, i ta niczym nie zmącona myśl, że niby tak niewiele brakuje, by znów przez chwilę być takim gówniarzem sprzed lat.

Natka za nutką, każda po wielokroć ćwiczona, dopieszczana, stawiana za wzór albo do kąta, z zawijasem lub po prostu owalna, w szeregu lub całkiem samotna. Wszystko ułożone w dwa utwory, które ktoś ocenia wysoko, coś notuje. I co? I diminuendo. Idealny świat zamknięty w małym pudełeczku, który otacza chaos, nieład, a czasem nieopisany ból. Teraz piano, pianissimo. Cisza.
- Mamusiu, bo ja już chyba wiem, dlaczego tak strasznie bałaganię...
- Tak, kochanie?
- Bo wiesz, ja mam za dużą wyobraźnię.
- Taaak?...
- No i wyobrażam sobie, że w za dużo rzeczy mogę się bawić.

Jak daleko do Olsztyna?

2015-05-18T10:35:00.000+02:00

W czteroletniej historii Zeszytu rozterek zdarzały się publikacje tekstów znalezionych w sieci. Pomyślałem sobie, że od czasu do czasu można do tej tradycji powrócić; relacja anonimowego pasażera autobusu zaprezentowana poniżej nie jest może najnowsza, ale bardzo mi przypomina sytuacje, które opisywałem na blogu parę lat temu. Moja córka była wtedy nieco młodsza i zadawała mnóstwo niewygodnych pytań.

Przepełniony autobus do Olsztyna, przez całą drogę trzy-czteroletni maluch zadaje ojcu pytania, ojciec zaś cierpliwie odpowiada:
- Tak, to traktor, kosi trawkę; to stacja benzynowa – tutaj samochody piją benzynę, żeby jechać dalej…
Gdy maluch pyta, jak daleko jeszcze do Olsztyna, tata skupia się, uważnie patrzy przed siebie, i mówi:
- Już blisko.
Dojeżdżamy do zamkniętego przejazdu kolejowego, czekamy około 20 minut. Obok autobusu łąka, na łące dwie krowy, młody rudy byczek i kilka owiec. Maluch, zainteresowany tym zwierzyńcem, zadaje kolejne pytania, a tata dzielnie odpowiada:
- To są krówki, a to są owieczki, jedzą trawkę, krówki robią muuuuu…
Silnik w autobusie wyłączony, pasażerowie mimowolnie słuchają dialogu taty z synem. Nagle byczek zaczyna się sposobić do jednej z krówek, zarzuca jej na plecy przednie nogi i mości się do krycia. Pasażerowie zamarli w oczekiwaniu i już po chwili dźwięczny dziecięcy głosik spytał:
- Tatusiu, a co one robią?
Zapanowała kompletna cisza, nawet muchy przestały brzęczeć. Kilkadziesiąt par oczu zawiesiło się na twarzy speszonego ojca, który po kilku sekundach wydukał:
- Patrzą, czy daleko jeszcze do Olsztyna…
Wybuch śmiechu słyszano podobno w całej okolicy.

Po małym ślectwie dotarłem do źródła: TU

Aksamitny wałek

2015-05-04T09:31:00.000+02:00

Gdyby słowa potrafiły malować, niepotrzebne byłyby żadne farby, taśmy, pędzle, pędzelki oraz inne włochate przybory. Zamiast sterczeć z pędzlem na sztorc przed ścianą lub drzwiami, wyciągnąłbym dłoń jak Hamlet i rozważał: być tej płaszczyźnie w zieleni, czy nie być. Albo inaczej. Jakbym tak wyrazem zawiłym rzucił, nie przymierzając, Nabuchonodozor, to jaki kolor by powstał? Nabuchonodozorowy? Pewnie myślicie, że zwariowałem, tatusiowi odbiło czy coś. Haft Marysieńki przy księżyca blasku jako arytmiczny element rustykalny holu czy trykot Mariana po morderczym treningu za stodołą jako ludyczna dominanta salonu? "Taaak" - pomyślałem, i przeraziłem się własną wizją; tymczasem w pokoju obok...

"Zużyłaś cały brokat! Poczekasz, aż kupię ci następny" - zabrzmiał głos mamy, brutalnie wyrywając mnie z kolorystycznego marzenia o nic nierobieniu. "Jestem cierpliwa" - odpyskowała córka. Market budowlany jest niedaleko, więc zebrałem myśli, spisałem listę malarskich gadżetów, wsiadłem za kierownicę i już po chwili rozmawiałem z doradcą na dziale farb. Okazało się, że wszystko, co miałem w koszyku, doskonale do siebie nie pasowało: wodna farba do drewna i mega pędzel do akrylu. "Panu to wałka brakuje" - powiedziała z politowaniem kierowniczka stoiska. "Słucham?" - spytałem. "No wałek. Najlepiej taki, bo rozmiar nie ma znaczenia, a tego wszędzie pan wetknie". I rzeczywiście, zaskakująco był miły w dotyku...

No i zaczęło się... Wielki-mały remont objął przedpokój, salon, drzwi do łazienki, drzwi od szafy. Czas naglił, więc każda czynność była rozplanowana precyzyjnie i z wyczuciem chwili. Tak się przynajmniej wydawało. Początkowy aplauz szybko jednak przycichł.
- Tydzień remontu zniosłam, ale już dość, koniec, ani jednej plamy więcej! - rzekła w końcu mama, podenerwowana przeciągającym się bajzlem.
- No ale jak to? - zdążyłem wykrztusić.
- No tak to!
- Ale...
- Co ale?
- Ale co będzie z moim aksamitnym wałkiem...

MWC - Myśliciel Wszech Czasów

2015-01-07T19:56:00.004+01:00

Pan Kazimierz spod monopolowego nigdy nie wierzył w ostatnią kolejkę. Nawet kiwając się nad strzemiennym łykiem żołądkowej myślami był przy następnym - potwierdzał tym swoisty parytet wiary. Istniała bowiem według niego silna zasada proporcji między wiarą motłochu w skończoność rzeczy a niewiarą wybrańców. "Z ostatnią kolejką jest jak z zasr*nym padołem, który gdy się skończy, zacznie się od nowa" - mawiał. Ta gęsta myśl łącząca nihilizm i teorię wiecznego powrotu stawia pana Kazia w jednym rzędzie z największymi myślicielami wszech czasów; nie tylko dlatego, że częściej myśli o Nietzschem niż o czymś konkretnym.

Wiara niejedno ma jednak oblicze; ponoć bogowie umierają, gdy ludzie przestają w nich wierzyć. A tu krok po kroku, krok po kroczku odchodzą święta, świat rusza do przodu na nowo, choć pytania nadal pozostają. "Mamo, kim są żydzi?" - spytała córka popijając krowie mleko. "Żydzi nie wierzą w Pana Jezusa, bo wciąż czekają na swojego Mesjasza" - odpowiedziała mama. Zupełnie naturalne w takiej sytuacji wydawałoby się pytanie, kim jest Mesjasz, ale córkę zainteresowało coś innego. "Jak wyglądał Jezus?" - spytała. "Urodził się w żydowskiej rodzinie, miał ciemne włosy..." - zaczęła mama. "Żydem był? - przerwała nagle córka. - I nie wierzył w siebie?"

Podobnie jak istnieją trzy rodzaje prawd - cało prawda, tys prawda, i gówno prawda, tak też po wierze w niewiarę, wierze w Boga, przychodzi czas na trzeci rodzaj wiary, czyli wiarę międzyludzką. Jako że wiara przypomina często wyboistą drogę, jej cienie i blaski najlepiej rozpatrywać idąc, a ściślej to ujmując, wychodząc ze szkoły muzycznej.
- Mamo, ta pani wyglądała jak babcia Stasia - zelektryzowała się córka,
- Babcia Stasia wygląda inaczej, kochanie - odpowiedziała spokojnie mama.
- Mamo, to była babcia Stasia - upierała się córka.
- Nie. To nie była babcia Stasia. Dlaczego ty mi nigdy nie wierzysz i kwestionujesz wszystko co powiem? - szybko straciła cierpliwość mama.
- Ale mamo, tam szła babcia Stasia. To ty mi nie wierzysz!
- Bo wiem, jak wygląda moja babcia, a twoja prababcia.
- Ale to nie była twoja babcia.
- To czyja?
- No Stasia... Tego, z którym siedzę w ławce.

Jaki będzie nadchodzący rok?

2015-01-01T12:53:00.000+01:00

Czego sobie i Wam życzę!

Szkoła wyborów

2014-07-08T21:06:00.000+02:00

Mąż taki, no, jak to mąż, znajomej mąż, za to ona, inna bajka. "Czy państwa córka będzie chodziła do rejonowej szkoły? - spytała wąskimi ustami znajoma podczas mijanki na schodach. "Nie - zaczęła lekko emocjonalnie wyjaśniać mama. - Dziura straszna, same męty się kręcą wkoło. A te dzieci... to jakieś przytrzymane chodzą - odpowiedziała bez większego namysłu mama. "Aaa - wydobyła z siebie znajoma - Te szkołę to mój mąż kończył, pani wie?" "Ta, i od tamtej pory niewiele się zmieniło" - chciała sobie pomyśleć mama, ale nie pomyślała, bo to była bardzo grzeczna mama.

A zatem córka dostała się do szkoły muzycznej; po drodze były trzy egzaminy w siermiężnych ławach dla dużych dzieci, śpiewanie piosenki, "niepunktowane" sprawdzenie umiejętności liczenia (Ile jest dziewięć odjąć dwa? Osiem. A nie siedem? No pewnie, że siedem! Ha ha ha!), czytania "Ala ma kota" (i to jakiego!), i odpowiadanie na inne pytania. Za sprawą reformy władz, trzeba było pokonać (a jakże) siedmiolatków, pół rocznika sześciolatków, i dzieci, które zdały rok temu, ale nie były gotowe. Na końcu był ryk ponad stu gardeł i mikre łzy wsiąkające w szkolny korytarz.

Grunt to mieć wybór, a do tego potrzebna jest jedna rzecz, która może zaważyć na całym życiu.
Centrum Krakowa, tramwaj linii nr 24.
- Dlaczego tego nie wyrzuciłaś do kanału - spytał swoją żonę dziadek o wyglądzie Matejki.
- Nie wrzuca się niczego do kanału, to nieekologiczne - odpowiedziała mu siedemdziesioletnia hipiska.
Tory się gną, prostują, i znów gną na zakrętach.
- I co z tym zrobisz? - kontynuował dziadek.
- Będę to trzymać.
Tramwaj wyhamowuje. Z głośników wydobywa się teatralny głos: "Basztowa. Możliwość przesiadki na inne linie tramwajowe i autobusowe".
- Piękne słowo "możliwość" - kończy rozmowę dziadek.

Wróżka Zębuszka nierówno daje

2014-06-02T18:15:00.000+02:00

Tuwim twierdził: "Rzuć szczęściarza do wody, a wypłynie z rybą w zębach". Tak się złożyło, że pan Kazimierz spod monopolowego ma zwykle pecha, a woda nigdy go nie lubiła. Na przekór temu, pan Kazio twierdzi, że śniło mu się ostatnio, jak nago skacze do krystalicznie czystego jeziora. Nie były to marzenia senne, jak się okazało, tylko twardy los i pijackie zwidy, podczas których zarył łbem w kałuży i wybił sobie złotego zęba. Ale co tam.

Pan Kazio zwykle zaczyna pić wieczorem; nie należy jednak do tych, którzy gwiazdy oglądają jedynie wtedy, gdy dostaną w pysk, ale do tych, którzy sami są gwiazdami, tyle że o tym nie wiedzą, i w dodatku są szczerbaci. W przyrodzie jednakże nic nie ginie: kiedy jednemu zęby wypadają, innemu rosną. Do pierwszego przychodzi Wróż Szczerbul. Do drugiego Wróżka Zębuszka - a jak już przyjdzie, to przecież nie z pustymi rękoma.

Wchodzę z córką do przedszkolnej szatni i, już od progu, zaczyna się szczebiot mojej latorośli. "A wiesz - włączyła tryb informacyjny córka, dopadając njusem przypadkową koleżankę - że Wróżka Zębuszka dała mi dziś w nocy czterdzieści złotych za pierwszego ząbka? Wiesz?" "Mamo! Słyszałaś? - rozległ się sepleniący wrzask. - Ona dostała od wróżki czterdzieści złotych, a ja tylko dwie dychy!"

Pierwsza czytanka

2014-05-07T10:40:00.000+02:00

Po grzyba ja to robię? Nie wiem. Ważka to refleksja, przełomowa. Tak, pisanie ma zalety, ale lista zapomnianych książek uczy, że cierpliwość czytelnika ma swoje granice. Tyle. Dogasający błysk szpalt, skrawki zdań, nieuchwytna po latach myśl twórcy. Ważkie i przełomowe to odkrycie. Jeśli z pisania wyczyta się jednak tylko to, co napisane, to o kant dupy potłuc takie czytanie! - tak twierdzą wielcy. Jest zatem dla mojej grafomanii mikra szansa - że ktoś wyczyta to, czego nie napisałem, i dozna zagłady światopoglądu. Lecz czy jest coś jeszcze? Coś nieoczywistego? "Córa, jak ty ładnie już czytasz?" - powiedziałem. "Tato, a masz coś przeciwko temu?"

Hm. Człowiek w dwa lata opanowuje mowę, ale potrzebuje wielu lat, by poznać sztukę milczenia. Szybko przychodzi mu czytanie, choć mija sporo czasu zanim zacznie coś rozumieć. Jako mały chłopiec nie uczyłem się pilnie ze swojej pierwszej czytanki. Olewałem szkolne lektury, ignorowałem historię i nauczycieli. Nie wierzyłem prawie w nic, czego sam nie zapisałem w zeszycie. I dziś doznaję olśnienia, że nie mogę oceniać nikogo na podstawie tego, co o kimś wyczytałem. Miałkie to odkrycie, za to refleksyjne, zwłaszcza że niedługo przeczyta to moja córka.

Między ukończoną brednią o pisaniu a nieodległą brednią o czymś innym jest jeszcze coś. Coś naskórkowego, czego ja nie odważę się skomentować. "Przepraszam, że prytnęłam - zaczęła córka. - Ale tato, wiesz, ja tym prytkiem zrobiłam muzykę".

Koniec i trąba,

a kto czytał, temu bomba!

Przypadek

2014-04-07T09:27:00.000+02:00

Długo by mówić, a i tak nie trafi. Długo by powtarzać, a nie zapadnie w pamięć. Ba! Długo by krzyczeć, a nie będzie wysłuchane. I co? I te pe, i te de. Czasem wystarczy jednak drobiazg, słowo, prawie nic, by przykuć czyjąś uwagę do reszty. I nieważne, że dzięki przejęzyczeniu. Nieważne, naprawdę. "Każdy z nas powinien gromadzić bogactwo nie tylko dla siebie, ale po to, by wspierać innych. W tym kur*a... hmm... przypadku opatrzność Boża będzie postrzegana jako solidarność " - powiedział niedawno papież Franciszek, i pierwszy raz od lat sprawił, że wsłuchałem się w głos kościoła.

I był to głos nie byle jaki. Mądry. Tyle że dalej co? Tyle że dalej jak? Dalej jak opiumista biegniemy za głosem serca, by na końcu stwierdzić, że jesteśmy w dupie, dalej idziemy za głosem rozsądku, choć to oddala nas od marzeń, dalej wleczemy się przez pustynię pytając o jej piękno i sens. A pustynię upiększa samo poczucie, że gdzieś za wydmą jest studnia. I co? I te pe, i te de. Studnię spowija delikatna mgła, tyle że mniej w niej pasm solidarności, więcej pasm pragnienia.

Każdy z nas ma w sobie jakąś studnię, nie każdy daje ją odkryć innym. Nie każda studnia jest dość głęboka, by powstało echo. Nie do każdej studni chcemy się przyznać. "Zjadłaś dziś wszystko na obiadek w przedszkolu, słoneczko?" - spytała mama po przyjściu do domu. "Tak - odpowiedziała córka. - Ale chciałbym wypluć marchewkę". "Jak to?" - dopytywała mama. "No bo marchewkę trzymam jeszcze w buzi".

* - jak doniosły internety, Franciszek zamiast powiedzieć caso, czyli przypadek, przejęzyczył się i użył obraźliwego cazzo: ch... / kur...

Ja

2014-02-17T18:15:00.000+01:00

Ten sam mglisty poranek w Mieście, ta sama ulica z krzywym chodnikiem prowadząca do Rynku, te same obrysy kamienic, kałuże, kloszardzie bety porzucone na Plantach, których zapach przyprawia o mdłości, i przechodnie, którzy tak jak ja, niespiesznie zdążają do swoich mikrych celów. Te same promienie majaczącego nad ratuszem słońca załamujące się na krawędziach zasranych przez gołębie szyldów. Ten sam brak aprowizacji nim kupię pierwszego hamburgera. Ta sama noga wyprzedzająca drugą nogę, i ta sama druga noga wyprzedzająca pierwszą, te same kroki prowadzące donikąd. Uczucie przepływającego między palcami czasu też to samo jak w tamte dni, gdy o ósmej z minutami wysiadałem z tramwaju, by samotnie spędzić w centrum kolejny dzień wagarowicza.

Moje ja w ogóle się nie zestarzało; dwadzieścia parę lat minęło i mam przed sobą ten sam obraz co wtedy, i z grubsza ten sam brak pomysłu na przeżycie następnej godziny. Co prawda idę do fryzjera, do którego chodzę od czasów studenckich, gdzie spotkam tę samą panią, która na hasło "tak jak zwykle" ostrzyże mnie tym samym zestawem atrybutów, to jednak dopiero wychodząc stamtąd skieruję się w stronę zupełnie innej rzeczywistości, w której spotkam swoją żonę wracającą z Kleparza, a chwile później moja córka wybiegnie ze szkoły muzycznej krzycząc: "Tato, patrz, czego się dziś nauczyłam!"

Nie byłem pilnym uczniem, za to dużo jeździłem tramwajami, dużo chodziłem, i słuchałem. Przecież odkrywanie świata nie polega na odnajdywaniu nowych horyzontów, tylko na patrzeniu w nowy sposób. "Tata widział twój pokoik, i co mu powiedziałaś, słoneczko?" - spytała mama. "Że posprzątam, ale nie powiedziałam mu, że za dwadzieścia lat" - odpowiedziała ze spokojem córka.

Moja włosowa makówka

2014-02-04T18:00:00.000+01:00

Wśród bajek, które omijam szerokim łukiem, moją ulubioną jest bajka o odrastających włosach. Wbrew temu, co słyszę w reklamach, żaden włos mi nie odrósł, oczywiście spośród tych, co już wypadły. Aluzja do przemijania, czy przemijanie aluzji? Siłą natury i godnością osobistą zmienia się mój fryz. Co ciekawe, kiedy kobieta zmienia fryzurę, to mówi się, że zaczęła nowy rozdział w swoim życiu, kiedy mężczyzna to robi, to znak, że kobieta zaczęła nowy rozdział, ale w jego życiu. Doprawdy? To po to to wszystko?! Gdyby ludzie pisali jednak tylko o tym, co rozumieją, zapadłaby nad światem wielka cisza. Tak myślę, a może wcale nie.

Wcale dobrze to w życiu tylko gadanie wychodzi, ale od gadania włosy nie rosną. A były kiedyś czasy, że włos długi miałem i prosty. Tak prosty, że jurny byk, któremu gdzieś pod Brzeskiem jaja zwisały jak lameta, prostoty zazdrościł. Z oceanu keratyny zmąconej melaniną nie zostało prawie nic, a ondulacja ostatniego włosa na makówce przypominałaby dziś dorabianie teorii do własnego widzimisię.
- Córuś, to jakie znasz wyrazy na literkę "hy"? - spytałem.
- No, na przykład... Hania, herbata... A może ty spróbujesz? - zachęcała córka.
- Huśtawka, hak...
- Ale to są wyrazy z "hy" na początku!
- Z "hy" na końcu może być... Piach!
- To ja też mam! Włosych!
- A co to takiego?
- To są włosy, tylko z "hy" na końcu. No tato!

I co? I tekst o włosach jak polenta powinien być, która masła wymaga, sera, zwięzła musi być. Nie czas zatem na smutek studzienny. Od rana aż po wieczór ciemny człek ma nową makówkę pod opieką. To całusa się sprzeda, to za kucyka pociągnie. "Tato, nie łaskocz mnie - postawiła się makóweczka". "Nie łaskoczę - odpowiedziałem". "Ale zaraz będziesz!"

Szopka

2014-01-07T19:10:00.000+01:00

No co zrobić, koniki jakie są, każdy wie. Obok świątecznego stołu stanęła kolorowa stajenka, skąd moja córka i jednorożec Tłajlajtsparkl zawiadywali pododdziałem szalonych kuców. Tyle że kuce leciały w te Święta w gumy. Pegazik Rejnbołdasz tak sterował pogodą, że nie spadł ani jeden płatek śniegu. Jednorożec Rariti sprawił pegazikowi Flaterszaj takie wdzianko, że ten rozpaczając nie dał innym zwierzakom pospać snem zimowym, dlatego te na znak protestu obwieściły nadejście wiosny! Kucyk Pinkipaj zrobił z kolei tak denną imprezę na krakowskim Rynku, że pies z kulawą nogą tam nie zawitał. Epldżek obiecał co prawda wszystkim po... wyciągu z jabłek, ale starzy go nakryli i też była lipa.

Nie kombinując, końska przyjaźń to nie magia, tylko kolorowa szopka, a tych w kościołach był dostatek. Od tradycyjnych ręką pradziadka żony robionych lat temu osiemdziesiąt po ledowe cudeńka i buczącą Maryję (po wrzuceniu doń kilku srebrników, no miód). Co innego żywa szopka, tam to się działo!
- Mamo, patrz, w szopce są barany, Jezusek, i święty Patryj!
- Jaki Patryj? To jest Józef, słoneczko.
- E nie, mamo, przecież jest w kolędzie, że od Patryja ów czekany! (w oryginale: "od patryjarchów czekany")
Tłumaczenia nie pomogły. Józef, to nie był Józef. Mało Świąt nie odwołaliśmy.

Jakby tego było mało w Trzech Króli niektórym nie dane było zmrużyć oczu. "Co za idioci o drugiej w nocy odpalali petardy pod blokiem?" - spytałem zdenerwowany przy śniadaniu. "Ale tato - zaczęła córka. To był Kacper, Melchior i Baltazar!"

Ze względu na atak spamu, wyłączyłem komentarze w tym poście.

Dlaczego kobiety całują?

2013-12-17T18:00:00.000+01:00

A czy to ważne? Mając dwie wspaniałe kobiety w domu, powinienem to wiedzieć, ale nie wiem. I tu się zatrzymam, nie pójdę dalej. Kiedy wszystko wydaje się stracone, a abdykacja w najmniejszej dziedzinie życia łapie cię za rękę i ciągnie w dół, kiedy marzycielstwem dosięgasz bruku, a przecież były przed tobą odkrycia mniejsze i większe, kiedy pod wieczór samotnie siadasz na ławce przed domem, a śnieg powoli zmienia cię w króla lodu, gdy nie wiesz już, dokąd pójść, by odnaleźć siebie, wtedy pragniesz pocałunku bardziej nawet niż kolejnego poranka.

Osiedlowe panoptikum powoli zaczyna rozkręcać swój wieczorny korowód osobliwości. Kot snujący się od progu do progu, pan Kazimierz spod monopolowego przystający pod jaskrawo świecącą Wenus i starzec niosący znicz w nieznane jak inkarnacje mnie samego. Trybik po trybiku zaczarowany mechanizm wprowadza kolejne figury na scenę. To chwila, w której wszelka nostalgia przegląda się w możliwym kontinuum zdarzeń.

Mając dwie wspaniałe kobiety w domu nie pójdę dalej, nie zrobię kroku wstecz. Wielka kadź horyzontu wypełnia się po brzeg gęstym niepokojem. Jeszcze posiedzę z długim spojrzeniem w przestrzeń, by pocałunki na powitanie były cieplejsze.
- Podobno całowałaś Szymonka w przedszkolu? - spytałem córkę przy kolacji.
- Tak, w policzek - odpowiedziała rozbawiona - a on tylko uciekał.
- Jak to?
- Bo ciągle go całowałam.
- A dlaczego?
- No bo Gabrysia mnie prosiła.

Szum zębatych kółek, linka po lince, figurka po figurce, którymi ktoś porusza niewidzialną dłonią. "Córeczko, co się tak uśmiechałaś do tego chłopczyka w kościele?" - spytała nazajutrz mama po niedzielnej mszy. "Mamo, to była miłość!" - odpowiedziała bez zawahania córka.

Co tata robi w przedszkolu?

2013-11-18T18:15:00.000+01:00

"Po co pytać człowieka, gdzie idzie. Jak ktoś idzie, to gdzieś idzie, sam wie najlepiej, gdzie idzie, nie muszą zaraz wszyscy wiedzieć, gdzie idzie" - to Myśliwski. Pan Kazimierz zwykle idzie po browara, a nawet jak nie idzie, to w pobliżu zawsze jest jakiś monopolowy, i wtedy Pan Kazio nie lubi, jak ktoś go zapyta, gdzie idzie, bo to jest sprawa między nim a jego lewą nogą, która zwykle skrzypi w kolanie dokładnie wtedy, gdy już wie, dokąd zmierza. Pan Kazimierz uważa, że ludzie, którzy pytają, znając odpowiedź, zwyczajnie kłamią.

Dzieci z kolei są zawsze szczere, a w swej przenikliwości podobne do siedzących na ławce meneli, którzy o życiu wiedzą wszystko, i nic zarazem. Co innego przeciętny ojciec; ten twardo stąpający po łez padole osobnik wie o przedszkolu tyle, ile musi. A musi wiedzieć, że w przedszkolu pojawiła się nowa, atrakcyjna pani. To właśnie od tego momentu ojciec zaczyna bardziej wyczuwać puls przedszkola, uważnie przysłuchuje się relacjom dziecka, odrabia z nim zadania, jest czujny i troskliwy, jawnie feminizuje, gender to już nie ideologia, ale konstruktywny pogląd, o którym debatuje z innymi ojcami w szatni, poważnie rozważa swoją kandydaturę na członka rady rodziców i pali się do nowych obowiązków.
- A pani wie, że mój tata też będzie mnie teraz odprowadzał do przedszkola i potem odbierał - oznajmiła koleżanka mojej córki nowej pani.
- Tak, to fantastycznie! - odpowiedziała pani.
- A wie pani, dlaczego?
- Na pewno nie może się z tobą rozstać.
- Nie! Powiedziałam mu parę dni temu, że mamy ładną panią przedszkolankę.

W tym samym czasie Panu Kazimierzowi zaskrzypiało coś w lewym kolonie i musiał skręcić do najbliższego monopolowego. Nie mógł jednak przejść na drugą stronę ulicy, gdyż długi sznur tatusiów z małymi pociechami walił wprost do pobliskiego przedszkola.

Dach poznańskiego budynku.

Na karuzeli

2013-11-07T09:38:00.000+01:00

Nic nie jest takie, jak się wydawało. Nic. Nisko zawieszona nad horyzontem tarcza słoneczna przypomina zza mglistych chmur okrągły księżyc, nowy szyld na monopolowym przywołuje z pamięci obraz zmęczonego w nadmorskiej tancbudzie wieczoru. Przez chwilę zdawało się także, że w powietrzu zawisł zapach zwycięstwa Polaków nad Anglikami, ale było to zwykłe bagno, które jakiś szaleniec nazwał nadzieją.
- Tak, chłopczyk je jabłuszko - powiedziała wtedy znajoma do swojej małej córeczki, którą wyraźnie zainteresowała obecność drugiego dziecka na karuzeli. - Tak, chłopczyk ma czapeczkę - kontynuowała.
- Pse pani - odezwał się nagle głos z drugiej strony karuzeli. - Ja jestem dziewczynką, tylko mama mnie tak na chłopaka obcięła!

I dalej co? Dalej to wyobraźcie sobie koty aportujące kość swym panom, ojców karmiących piersią, feministki rozdające partnerom zimne browary przed każdym seansem z Seagalem, macho gotującego koperkową z ryżem, korowody czułych barbarzyńców trzymających się za ręce, zastygłe w locie na widok Pendolino gołębie, saneczkarzy sunących w wannie po bobslejowym torze, i zlanego potem kulturystę siłującego się z koszem piwonii. "Jakim cudem tu jesteśmy, jak mogliśmy spotkać się tu dzisiaj, jeżeli nie przez prostą grę złudzeń, reguł przyjętych i uznanych" - to klasyk. A rzeczywistość?

Rzadko piszę po jednym imieniu do wszystkich. Dziś minęło dwa lata pisania bloga i nic nie jest takie, jak przed pierwszym wpisem. Sporo słów można by jeszcze napisać, ale to trzeci akapit, więc muszę kończyć :)

Fontanna w Kromieryżu

Liczby (nie)policzalne

2013-10-17T18:45:00.000+02:00

Trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt trzy dni szczęśliwości za. Nieodgadniona liczba wspaniałych dni przed. Taki przystanek na drodze, niby nic. Wyrwani o świcie z domowych piernatów, by stanąć przed ołtarzem, zdążaliśmy do punktu, w którym pragnęliśmy spotkać się z rodziną jak tamtego słonecznego popołudnia dziesięć lat temu. Chcieliśmy im o wszystkim opowiedzieć, chcieliśmy powspominać, jak było, i pomarzyć, jak będzie.

Dwie ulice dalej pan Kazimierz spod monopolowego siedział w swym łóżku i nie mógł patrzeć na alkohol. Musiał wypić. Pijakowi ponoć wstyd pić, ale znacznie większy wstyd nie pić, dlatego pan Kazio pił tylko na okoliczność dwóch rzeczy, gdy padał deszcz, lub gdy nie padał. W jego przypadku rachunki nie były bowiem skomplikowane. Sto metrów za sobą. Dziesięć kroków przed. Taki punkt na mapie dzielnicy. Wyrwany z wyra szedł chwiejnym krokiem po wino na zaś, modląc się, żeby znów nie wyrżnąć łbem o sklepowe schody.

Każda sytuacja w życiu to niewiadoma. Czasem chciałoby się zrobić krok w przyszłość natychmiast, przeskoczyć kilka liczb w przód lub wziąć je na kredyt, czasem odwrotnie: lepiej byłoby poczekać lub zamienić którąś z liczb na inną. "Córa, jeśli z tych miedziaków uzbierasz kiedyś kilka złotych, będziesz mogła sobie kupić tego różowego konika" - powiedziałem. "Mamo - zaczęła córka - czy ja mogę znaleźć cztery złote w twoim portfelu?"

Kolorowe dni

2013-10-02T18:58:00.000+02:00

Jedno dziecko w kolekcji, więc czym zająć czytelnika? Hę? Tylko jeden proces zdawczo-odbiorczy małolata. Dom - przedszkole, przedszkole - dom. Jaki problem? O czym tu pisać? Otóż pierwszy raz dziecię poszło zobaczyć szkołę, w szeregi której chce wstąpić. Jedziemy, korków mało, ale kilometrów dużo. Centrum miasta, auto stawiasz i rżysz, żeś miejsce znalazł. A to przecież sobota! Magia starej szkoły, i na koniec ta radość nieopisana, gdy córka z umuzykalnienia wybiega: "Mamo, tato, było faaajnie!"
Kiedyś zatrzymam czas. Na skrzydłach będę leciał tam, gdzie moje sny!

Jest wiele możliwości, różnych, bo w życiu możemy przecież pójść w prawo, możemy w lewo. Część z nas polubi swoje łóżko, część cudze. Jedni zostaną krakusami, drudzy warszawiakami. Kraków zawsze będzie zazdrościł stolicy "Snu o Warszawie" - przy nim Sikorowski może się schować do budy. I co? I apiat' jedziemy, korków mało, kilometrów dużo, sobota.
To w końcu moje miasto, a w nim najpiękniejszy jej świat. Kolorowe dni.
- Tato, jak dorosnę, to chciałabym tu mieszkać - wypaliła pod domem córka.
- Tak razem, czy musimy się z mamą wyprowadzić?...
- Byle blisko, tu w parku się budują, wiesz?

Mam tak samo jak ty, córa! Ale to dziś. Jeszcze wszystko może się zmienić, jest wiele możliwości. Coś pójdzie dobrze, coś źle.
- Ja sobie już wszystko przemyślałam, tato - postawiła sprawę jasno córka. - Jak coś, to ja będę spać z mężem na górze, a ty z mamą na dole, na kanapie! O!

Tata? Nieobecny!

2013-09-17T19:00:00.000+02:00

Tato, obudź się, tylko lezys i lezys. Mamooo, bo tata zjadł obiad i zasnął. Tato, wstań jus. Tato, a wies... Ta-to! Tato, wies, ze umiem jus tańcyć balet? Pani na zajęciach nam pokazywała - pac. Widzis? No, tak to się łobi - będzies mógł pokazać w płacy. Tato, a pójdziemy do pałku? Płosę, płosę. Hułaaa! Tato, a mogę wziąć hulajnogę, cy moze łoweł? To ja wezmę jedno i długie, dobze? A nie, cekaj, ty weźmies łowełek, a ja pojadę na hulajnodze. Płosę, płosę. No dooobła, pojadę na łoweze, ale jak mi się zachce jeździć na hulajnodze, to mi ją wtedy das, dobze? Kochany tatuś.

Tato, pac, jak ten pan śmiesnie idzie! Pijak, cyli ze pije piwko, tak? Ale śmiesny pan. A cy ten pan pije tyle co ty, tato? Dobze, nie będę tak mówić w psedskolu. A wies, ze w psedskolu mamy takie akwałium z bąbelkami? - jak w twoim piwku! Hi hi hi. Ale śmiesny ten pan. Tato, a ty poznałeś mamę na spaceze? Tato, płooosę cię, na jakiej znowu impłezie? A co tam z mamą łobiłeś? Tato, nie chcę tełaz jeździć na hulajnodze! Pewnie mama była Kopciuszkiem, a ty byłeś tylko psebłany za księcia.

Tato, faaajnie było na polku, wies? A pani w psedskolu powiedziała nam dzisiaj, ze pójdziemy na dwół, i ja nie posłam. Nooo, bo nie złozumiałam. Nasa pani chyba nie jest z Kłakowa, tylko gdzieś z Polski. Nie, tato, to Bałtek jej to powiedział. Tato, pac - ja tańczę. Widzis? Tato, nie śpij. Ta-to! Mamo, bo tata znowu zasnął.

Między słowami

2013-09-10T18:00:00.000+02:00

Nie ma nic gorszego ponad to, że kiedyś pisali, a teraz milczą. Obojętne zresztą, czy pisali wprost, czy między wierszami. Obojętne, zupełnie. Obojętne, czy za każdym razem dało się odnaleźć słowa-klucze, czy też raz po raz włos elektryzował się na udzie, a potem następowała przerwa, odstęp, jak między rozdziałami długiej historii. Nieważne też, czy to zgasło nagle, czy bledło w co drugim akapicie lub szarzało w kolejnych zdaniach, czy może do reszty spowszedniało dopiero między strzelistym el a brzuchatym be. Nieważne. Grunt, że tego nie ma - zniknęło.

Tak naprawdę to pisali o tobie, o twoich głębokich oczach, o tym, jak śmiejesz się o zachodzie słońca, tęsknisz, płaczesz, i wzruszasz się patrząc na bliskich. O wielkich nadziejach, demonach miłości, o zdradach i ślepej namiętności, o tajemnicach snów i tej nieuchronności końca każdej chwili - o tym też już pisali, ale teraz milczą. Dziś już nieliczni pisarze i bardziej w dialogu ze sobą, po cichu, w niemym pomieszaniu zadumy i żalu, chwytają starczą dłonią za pióra i mozolnie snują wiarę w słowo. Dziś nie piszą już o nas, bo my jesteśmy dalej od samych siebie niż kiedykolwiek wcześniej.

Między Schulzem a Marquezem coś jednak umknęło: zamiast słowo po słowie i z wypiekami na twarzy wczytywać się w siebie, odnajdujemy w tym kogoś innego. "Bo wiesz, mamo - zaczęła nostalgicznie córka - już nie chcę być taka". "A dlaczego?" - spytała przejęta mama. "W telewizji mówili, że jestem tym, co jem, a dziś w przedszkolu była brokułowa... Ja nie chcę być brokułem".

Odkryci na nowo

2013-08-26T18:00:00.000+02:00

Szła środkiem morawskiej uliczki niczym Malena przez Piazza Duomo; wszystko byłoby piękne, gdyby nie ta czkawka. Ludzie stojący obok mieli nie lada zagwozdkę; nie uciekając się do słownych lansad, jedni dostrzegli urodę młodej dziewczyny, inni nieklawo czkającą babę. I z grubsza to tyle. Więcej nic. Cześć zatem, ahoj, na razie! Podwójna egzystencja to wszak codzienność! "Ta niewyraźna postać na rysunku koło mnie, to kto?" - spytała szwagierka swoją trzyletnia córeczkę. "To też ty, mamo, tylko jak wyszłaś z siebie" - odpowiedziała stoicko dziewczynka.

Czasem trzeba wzrok wytężyć, ucho bliżej przystawić, a i to mało, czasem ktoś musi przyjść z zewnątrz, z szarego wyłonić się zaułka, w podcieniu przycupnąć, spojrzeć, i odkryć nas na nowo. Czasem wydaje się, że drugi człowiek istnieje tylko po to, by demaskować nasze nadzieje. Widzimy w kimś przewodnika naszych dążeń i powiernika myśli, gdy tak naprawdę ktoś inny patrzy bezimiennie z oddali i wie o nas wszystko, absolutnie wszystko.

Nieznana prawda pełza za nami jak długie cienie ulicznych latarni. Cienie, które możemy przeskoczyć, ale nie uda nam się ich dotknąć, poczuć ciężaru na plecach. "Mamo - zaczęła melancholijnie córka - bo ja się smucę, że nie wiem wszystkiego. - Kiedyś zapyta mnie o coś moja córeczka, a ja nie będę wiedziała... Wiesz?"

Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli w Krakowie

Wenus

2013-08-12T18:00:00.000+02:00

Lalolule - powiedziała o poranku córka, jak gdyby była lekko niedospana. Nelepetede - odpowiedziała jej w tempo mama, co nie przymierzając brzmiało jak traktat o późnym chodzeniu spać. Ente dente! - zareagowała z emfaza pięcioletnia księżniczka, niby dając wyraz swemu obruszeniu. Tak zaczął się kolejny dzień wakacji: od ćwiczeń logopedycznych.

W samo południe, siedząc w cieniu orzecha na dawnym wygonie przed starym domem, zapisywałem w rogach gazety dojmujące muśnięcia przepływających między palcami chwil, jakby to anachoreta słowa pisanego złote myśli próbował wykaligrafować w ozdobnym sztambuchu. Kanapa, na której siadał Malczewski, zegar słoneczny, i te lite jak heban historie domowników. Tu każda chwila ma swój rytm i płynie inaczej. Nawet płycizna górskiej rzeki zwanej Dojajcem kryje niezmąconą prawdę o życiu.
- Tato! - wcięła się nagle córka w ontologiczny dyskurs pokoleń.
- Tak?
- Chce mi się kupę.

Pod wieczór więźbę dachu z lekka unosi opowieść o sławie, gwiaździsty widnokrąg szczelnie przylega do zamkowych ruin na pobliskim wzgórzu, a pradziadek pośród milionów błyszczących na niebie punktów odnajduje dla małej prawnuczki jeden, wyjątkowy, o jaskrawej barwie. Na koniec tylko ten widok mikrej rączki wyciągniętej w górę: "Mamo, patrz, to Wenus świeci!"

Wróciła i zaśpiewała

2013-07-25T21:00:00.000+02:00

Co k*rwa? Nic. Liga wróciła. Z oddali słychać poszum pijanych gardeł, chóralna pieśń na cześć piłkarskiej drużyny przeszywa pobliski park ze starymi dębami, które niejedno widziały, potem tylko bluzgi na wrogów i narastający w oczach strach. Dzieci łopatki gubią w piaskownicach, staruszki zawracają, a pies odkłada kupę na później. Taka pieśń to skarb, kibica skarb. Liga przez osiedle kroczy w liczbie gardeł dwudziestu. "Brzydko śpiewają - rzekła w końcu mama. - Brzydko, nie słuchaj". "Ale mamo - odpowiedziała zaskoczona córka. - Będzie prawdziwy mecz!"

Po letniej przerwie liga powraca do miast i wsi, wyłazi kołtuńskim łbem to tu, to tam. Ale wrócić można też z dalekiej podróży, albo z browarem, choć do sklepu się poszło po chleb i masło. Roztrzaskanej o beton butelki nie skleisz, nie użyjesz ponownie, a nostalgia to nic innego jak niespełniony powrót; z drugiej strony ludzie czasami nie chcą wracać, chcą się rozstać, żeby zatęsknić, i cieszyć się powrotem, czasem jednak ta tęsknota nie przychodzi. To przecież taka prosta zawiłość, a jeszcze bardziej prawdziwa.

Liga wróciła, przystanęła w parku, i zaśpiewała. Zwykle, by coś od życia dostać, trzeba coś od siebie dać, a tu wszystko darmo. Nic tylko uciec, wyjechać w p*zdu i nie wracać, ale na to potrzeba kasy. "Już wiem - zaczęła olśniona swym pomysłem córka. - Pojedźmy do Kątów (Rybackich), na kontach zawsze są pieniądze!"

Co wrocławski połykacz ognia ma wspólnego z wpisem? Nic. Liga wróciła.

W cieniu skrzydeł

2013-07-11T18:30:00.000+02:00

Jeden po drugim, miękko, a każdy na grubość dwóch kresek. Za sklepową ladą pani ser kroiła w plastry. Staliśmy, kolejka ani drgnęła. Spokój, córka na chwilę przycichła i myśl od razu dopadła płytka. Bo odlecieć to można na różne sposoby: we śnie, na koncercie, albo drinka wypiwszy, jednego za dużo - ale w Kauflandzie? Cisza. Za ladą pani ser kroiła, półtłusty, zaciągając strasznie: "Łoj, łoj, troszku się więcej nakroiło". "Chciałam 10 deko... To ile wyszło?" - rzucił ktoś do pani. "Łoj, tak z pół kilo, ale serek pyszny".

Dzień po dniu życie przelatuje obok nas, nie ucząc nas tej sztuki. Ponoć wszyscy jesteśmy aniołami z jednym skrzydłem; potrzebujemy kogoś do pary, by wznieść się wysoko. To nawet ładnie brzmi, ale czy prawdziwie? Z drugiej strony nigdy nie wiesz, z kim polecisz, i dokąd. Może nigdzie. "Wiesz, córeczko - zaczęła mama - nie mam siły ćwiczyć tej Chodakowskiej". "Ja też nie, dlatego nie ćwiczę" - odpowiedziała córka, i poszła rysować gołębia.

W cieniu odciętych skrzydeł, z bliznami na plecach, pomiędzy odlotem a staniem w kolejce próbujemy nadać sens naszej egzystencji. "Córa - zaczęła stanowczo mama, patrząc na armagedon w pokoju. - Chcę mieć jeden dzień bez bajzlu, histerii, i sprzątania. Jeden dzień". "No dooobra, wytrzymam" - oświadczyła córka.

Jurgis Kairys, Suchoj Su-26, IX Piknik Lotniczy w Krakowie

Krok po północy

2013-07-03T18:38:00.000+02:00

Krok po północy, z początku niepewny, potem następny, i kolejny. Każdy z nich po wielokroć odbity od ścian kamienic. Ile kroków dzieli mnie od skuchy: trzy, dziesięć, może milion? Taka zagadka. Gorączka sobotniej nocy, a w tle pytania podążają krok w krok, krok za krokiem, to szybciej, to wolniej, trochę wężykiem, trochę w zygzak, jakby w oczekiwaniu na potknięcie, bezwładny upadek. Czy ważne jest, którędy pójdę: bulwarem, deptakiem, może ruchliwą ulicą?

Nocny spacer po mieście, to się nie zdarza często. Neony, lans bijący zza szyb, i to uczucie obcości. Nie odróżnisz postaci z zewnątrz; w każdej z knajp ktoś pokazuje nową twarz: z owcy wyłazi bies, leming staje się mędrcem, a mysz zmienia się w gwiazdę. To jest ten czas, w którym każda rzecz jest prawdą. Chocholi taniec o północy, potem tylko spowiedź do rana i ta świadomość jutra jak paw na lśniących włosach. To jest ta noc, w której może zdarzyć się wszystko, ale zwykle dzieje się to samo.

Księżyc łypie cynicznym okiem, oświetla drogę. Pierwszy krok po północy, potem następny, coraz pewniejszy, a z każdym z nich oddalam się od świateł miasta. Wąska alejka prowadzi do celu. Kiedy już zamknę oczy, przypomną mi się słowa. Słowa magiczne.
- Dlaczego masz takie brudne paznokcie, córeczko?
- Bo w przedszkolu robiłyśmy z Gabrysią tajemną miksturę. Dodałyśmy sypiaste takie, pastele, i ostrugałki, później woskowe, a na końcu wodę, potem mieszałyśmy.
- I co?
- I mieszałyśmy. A jak zaczęło wyglądać jak kupa, to wyrzuciłyśmy.

Minuty, sekundy, tyle dzieli mnie od zaśnięcia. Tym razem obyło się bez skuchy.

Pocztówka z weekendu: Pedagog

2013-06-19T18:45:00.000+02:00

To się właśnie tak zaczyna: słońce niemrawo zagląda przez otwarte okno, niby nic, i nagle sprawa. Takie pierdu-pierdu poranne, muchy bzyczenie leniwe, a tu rechot ścian, który słychać dwie ulice dalej; tylko głuchy pies by się nie obejrzał. Bo czymże jest ksywa, jak nie kopniakiem w zad lub kuchennej ściery mlaśnięciem w pysk? Hę? Z drugiej strony: wymyślić celną ksywę, bezcenne. I co? I "wstawać!" Bas-baryton ściąga z łóżek trójkę dzieci bladym świtem. Ryk, płacz, i to rozbudzone w głowie pytanie: kto zacz?

To się właśnie tak zaczyna: promieni słońca muśnięcie w starym domkurwypie, niby nic. Takie pitu-pitu, a sprawa jak smród za wojem się rozwija. I co? I każde słowo było słychać zza ściany, tylko głuchy pies by nie drgnął. Bas-barytonu tyrada do dzieci, potem cisza, haust piwa, i to beknięcie długie - dla utrwalenia myśli. Moment dekonspiracji i wlepa na czole siedzi, jakby od dawna tam była. Pies ogrodnika skubany, żonie ulżyć nie dał: "Nie bekaj, kobieto, nie wypada" - pouczył. "Znalazł się, kurna, pedagog" - usłyszał. Wszyscy słyszeliśmy.

To się właśnie tak zaczyna: spacer przy księżyca blasku, niby nic. Takie fiku-miku nocą. Młodzian z bajki w blaszanym rumaku i ona, zapatrzona bez reszty. Potem tylko ślub, dzieci, i smutna rzeczywistość jak spaleni słońcem kochankowie. "Popatrz - zagaiła babcia do kuzynki mojej córy na przedszkolnym balu przebierańców - jaki ładny książę". "Ładny, to nie znaczy, że warto podjąć ryzyko"- odpowiedziała babci trzyletnia wnuczka.