Złote runo mole zeżarły

Klin

2012-02-09T09:29:00.001+01:00

Z całego zaplanowanego gdzieśsięwyniesienia dzisiejszego dnia, nie zostaje nic. Albo – prawie nic, jedyna pozostałość, to zaklinowane biurowym klipsem drzwi od pokoju. Miejsce, gdzie wynieść się chciałem, do południa zamknięte, a przecież nie będę się błąkał po śniegu i mrozie… właściwie, mógłbym, ale zależy mi na zachowaniu względnie umiarkowanego podziębienia, zamiast przeziębienia ze wszystkimi atrakcjami…

Rwany nocny sen, z rozbudzającymi myślami o przyszłości… tego nie było ostatnio, to mi się nie podoba… W ogóle, czuję, jakby jakaś osłona emocjonalna zaczynała pękać… tak pusto i zimno dawno nie było…

Bo ja to ja

2012-02-05T21:29:00.001+01:00

Myśli, które ostatnio mi towarzyszą, a jeszcze bardziej podłe, bezmyślne nastroje. To nie jest dobre…

Dobrze, że już goście z domu poszli sobie. Trzy razy dwa to sześć. Ja siódmy, milczący, najmłodszy. Ja nie podróżuję i nie planuję, ja nie kupiłem sobie samochodu i nie urządzam sobie mieszkania, ja nie mam wspomnień sprzed lat, ja nie… ja nic nie, nie mam się czym dzielić, o czym opowiadać.

I ja nie będę nigdy zaproszony jak oni,

Najlepiej, jak ja w ogóle nie będę.

Ani tych zębów głupich na noc się umyć nie chce. Nos gdzieś tam wtulić w poduszkę i…

Zabiorę się

2012-02-02T12:15:00.001+01:00

Niech mnie ktoś zabierze…
Nie do ciepłych krajów…

Gdyby, właśnie, mnie ktoś gdzieś zabrał, zaprowadził, pokazał, nawet w mróz najgorszy, nawet w śnieg najgłębszy…

Zamiast tego, sam zabiorę siebie do Miasteczka. Czy jest lepiej, czy jest gorzej? Ale jak ja mam to określić. Jest lepiej, bo działam. Jest lepiej, bo przekraczam granice własnych kompleksów. Jest gorzej, bo jeszcze bardziej uświadamia mi to pustkę codzienności. Jest gorzej, bo wciąż w świecie obco.

To tak trochę, jak z pogodą. Świeci słońce, a ludzie zamarzają…

E tam.

2012-01-30T09:44:00.001+01:00

Poranek przez chwilę jest inny, a później ustępuje miejsca fali smutnej samotności. Po głowie tłuką się echa złych snów, a dłonie na klawiaturze przenika ciągnące od betonowej ściany zimno. Więc nie jest dobrze. Ciągnie do łóżka a w nim do półsennego odrętwienia. Nie można przecież. Czekają zadania. Wypełnianie dziesiątek drobnych i dużych dziur w czymś, co zdaje się nie mieć końca i sensu. A wieczorem ludzie, ale ludzie których znów się mija a nie spotyka, którzy jak i ja pospieszą w swoją stronę, może z tą różnicą, że oni zapakują się w swoje samochody, a ja pospieszę na pętlę, gdzie będę czekał na chcący mnie zabrać autobus…

A wszytko to tak bardzo niepotrzebne…

Więcej…

2012-01-28T11:52:00.001+01:00

Najpierw wydawało się, że nie będę mógł zasnąć. Ale gdy już zasnąłem… Tyle śmiechu! Tyle radości! Tyle spontaniczności! Tak dobrze mi tam było, nawet jeśli… byłem bardziej widzem. Nie wiem zupełnie, kim byli ci ludzie, nie wiem, gdzie to się działo…

I gdy się zbudziłem chciałem jeszcze, chciałem kolejnego odcinka, chciałem tam powrócić i stać się dzieckiem razem z nimi…

Przystanki

2012-01-24T18:26:00.001+01:00

Pies spory i ładny, bez obroży, ze zmierzwioną od wilgoci płową sierścią i – naprawdę – wyrazem zagubienia na pysku, biega między czekającymi na tramwaj pasażerami. Zbliża się także i do mnie, pociąga bez emocji nosem, nie interesuję go w żaden sposób. Ciekawsze dla niego jest rozkrzyczane ludzkie stadko, udające się na szkolną wycieczkę – ale i to tylko do czasu, gdy dzieciaki nie zaczną się z nim drażnić rzucając w psią mordę śniegiem. Wystraszony uskakuje do tyłu, wprost na tory tramwajowe – dopiero wtedy któreś z nich mówi – dajcie mu spokój, jeszcze wpadnie pod tramwaj… Ale nie dają, dopiero on sam oddala się na bezpieczną odległość.

Gdy tramwaj przyjeżdża, zagląda do wagonów. Staje przednimi łapami na stopniu jednego z nich. Pasażerowie już wsiedli, a on ciągle niezdecydowany stoi. Motorniczy musi widzieć go w lusterku – cierpliwie czeka. Gdy pies wreszcie decyduje, by pozostać na przystanku, drzwi tramwaju zamykają się trzaskiem – a zwierzak wystraszony odbiega kilka metrów od ruszającego pojazdu. Jak na miejskiego psa, wydaje się bardzo bojaźliwy – a może jest bardzo zestresowany…

Chciałbym go zapytać, dlaczego biega sam po przystanku, dlaczego moknie na deszczu ze śniegiem, kogo wypatruje… przysiąść razem, porozmawiać… ale nawet gdybym umiał, na pewno nie chciałby ze mną rozmawiać…

Wsiadam do kolejnego tramwaju. Odjeżdżam.

Na innym przystanku widzę młodego człowieka. Pędzi do tramwaju, słyszy widocznie, że ten stoi na przystanku. Właśnie tak, słyszy, ale nie widzi go. Nogą trafia wprost w ogromną kałużę, w górę wylatują bryzgi wody. Tramwaj rusza, on nie zdążył, po chwili tracę go z oczu. Nie usiądzie obok, nie nawiąże rozmowy, bo niby dlaczego by miał nawiązać, z kimś obcym… może tam gdzie zmierza, czeka na niego ktoś, kto go zna…

Na mnie nie nikt czeka. Włóczę się długo po księgarni. Oglądam okładki, zaglądam do wnętrz, patrzę na ceny. Mogę tu coś kupić – tu i tylko tu wydać pięćdziesięciozłotowy bon, otrzymany za pomoc w czymś tam… więc patrzę, więc rozmyślam – i sam nie wiem, co stamtąd bym chciał… gdybym chociaż miał komu prezent zrobić, a tak…

Gdy wracam do domu, przechodzę przez ten sam przystanek, co na początku. Psa już nie ma. Może odjechał w dal?

Nie lubię się

2012-01-23T17:44:00.001+01:00

Bo właściwie, to ja taki jestem. Potworek taki, gdzieś w pudełku, który czasami wyskakuje na świat a nikt się go nie boi, niechęć tylko budzi…
Uświadamiam sobie, jak bardzo się zapuściłem. Przez te lata zgniłek taki ze mnie się zrobił. Pokrzywiły się różne rzeczy, zesztywniały inne, myśli skwaśniały jak niedobra zupa… Kiedyś by wylać to wszystko, kiedyś by skończyć z tym wszystkim…
Dzisiaj znów będę trochę próbował tego się pozbyć. Po raz trzeci już. Ile tam zostanie, a ile nowego brudu się przylepi… kto to wie…
Niepotrzebnie, niepotrzebny, zgniłkowaty potworek.

Obserwacja

2012-01-21T19:19:00.001+01:00

Lubię patrzeć na ludzi, którzy nie tylko robią coś wspólnie, ale robią to z sercem, z zaangażowaniem, z uśmiechem. To, co z tego wychodzi jest naprawdę piękne.

I nie może brakować żadnego z tych elementów. Nie może braknąć bycia razem, nie może braknąć serca, nie może nie być uśmiechu…

Obserwator, który – tak jakoś się składa
zawsze stoi z boku i z ubocza obserwuje.

Hydrostatyka

2012-01-19T13:36:00.001+01:00

Jakoś tak, z którejś strony, do głowy zakradły się myśli o rzeczach nieodwracalnych.

Wiem, że są w życiu progi, które przekracza się tylko raz, wiem, że są krainy, z których nie ma powrotu. To wszystko jest, a skoro jest, zapewne być musi. Nie ma potrzeby buntować się, albo okłamywać siebie i innych, że jest inaczej. Ale ja, nie tylko ja zresztą, boję się ich. Boję się nieodwracalności, ostateczności, bezwzględności…

Mróz popuścił, chociaż wcale nie trzymał mocno, śnieg brudnieje i topnieje, z nieba kapie szarość. Wieczorem… znów… ech, tylko, szkoda, że…

A przeczytałem, w niemądrym miejscu, że ciśnienie hydrostatyczne wody zaspakaja potrzebę dotyku człowieka w niej zanurzonego.

Aha.

A jednak!

2012-01-17T10:23:00.001+01:00

Skoro na blogu się żalę, skoro na blogu daję upust swoim nerwom, to jego Czytelnicy i na to zasłużyli, by wiedzieć, że się udało… że mały krok zrobiłem…

A przecież zaczęło się nerwowo. Powrót do domu po zapomniany portfel i bieg do autobusu, który, na mój widok, zbierał się już do odjazdu. Potem krótka wędrówka, przez obcy kawałek Średniego Miasta, i wreszcie – dużo za wcześnie, odnajduję budynek z kolorowymi szybkami. Okrążam go kocio, czaję się, niepewnie przyglądam się, co w środku widać. Rozglądam się po okolicznych blokach. Lubię wieczorem patrzyć na oświetlone okna mieszkań: pokoje, gdzie ktoś może uczy się albo pracuje, kuchnie, gdzie może właśnie robi się kolacja…

A potem – do środka. Jeszcze trochę czekania i nie ma już wyjścia. Jestem po drugiej stronie drzwi prowadzących do dziwnego świata. Trochę to wszystko oszałamia, trochę śmieszy – no bo w ogóle, co to za pomysł… Pan na rekina, pytają mnie, a ja odpowiadam, że tak, że na rekina…

Zobaczymy, zobaczymy co dalej, jak dalej to będzie, czy i co z tego wyniknie.

Po śniegu

2012-01-15T15:21:00.000+01:00

Kiedy myślę, wciąż z obawą, o jutrzejszym wieczorze, zastanawiam się, czy to nie pęd po sztucznym śniegu. Śnieg przykrywa wystające kamienie własnych uprzedzeń, kompleksów, pozwala jechać w dół w miarę gładko. I, o ile nie jest to pęd ku przepaści, może to i dobrze, tyle tylko, że to śnieg prawdopodobnie sztuczny. Śnieg odmierzany w miligramach.
A jutro... jutro pójdę tam, z własnym cieniem. Byle tylko on, cień, mi pozwolił, byle nie dobrał się do decydowania o moich posunięciach...

Był u mnie wiatr

2012-01-14T11:26:00.001+01:00

To nie czas,
to tylko wiatr,
porywa wszystko ze sobą.

Targa nadzieje,
rozwiewa marzenia,
burzy ocean myśli.

Gdzie lecisz, wietrze?
Gdzie niesiesz wszystkie odpowiedzi?
Dlaczego kłamiesz, czemu zwodzisz?
Przecież nie jesteś czasem!

Skąd wiejesz, wietrze?
Co zrobisz, gdy trafisz na gór zaporę?
Czy będziesz dalej kłamał, czy dalej będziesz zwodził?
Samotnych wędrowców swym świszczącym śpiewem…

Abecadło

2012-01-12T21:34:00.001+01:00

Powiedziałem A, powiedziałem B, teraz trzeba będzie powiedzieć C, a to już znacznie trudniejsze… przełamać cały swój wstyd i przełamać swoje bariery… a przecież to nic takiego, nic takiego, powtarzam sobie, to dla zdrowia, dla satysfakcji, przecież dasz radę… Byle mi wystarczyło tego powtarzania…

Szkoda, że nie może być inaczej. Że nie może być raźniej, pewniej… a mówiąc wprost: że znów samemu… jak zawsze i wszędzie…

Jest mi źle.

Geografia

2012-01-10T22:29:00.001+01:00

Za Horyzontem Marzeń leżą różne baśniowe krainy. Jest na przykład Kraina Gór Zielonych. To góry łagodne, choć wysokie, gdzie idzie się nie samemu przez gęste lasy, a potem dochodzi się do hal. A na tych halach można leżeć na zielonej trawie, cieszyć się wiatrem i słońcem i deszczem…
Jest Kraina Kamiennych Zaułków. Zebrały się tam najbardziej kręte i najwęższe uliczki wszystkich miast świata…
W Krainie Smakowitości siada się naprzeciw kogoś przy stoliku i zajada rozmaitości! Jest w niej Prowincja Herbaty i Zakątek Ciast Domowych…
Płynie też, za Horyzontem Marzeń, Rzeka Smutków. Smutni ludzie siadają na jej brzegu, zanurzają stopy w lodowatej wodzie, zwieszają głowy… ale zawsze ktoś przyjdzie, ktoś kto ciepłą dłoń na ramieniu im położy…
Są krainy ciszy i muzyki, jest Kraina Grzechocących Kości… gdzie wesoło toczą się kostki do gier, słychać śmiechy i krzyki… A w Krainie Książkowych Drzew pod każdym drzewem ktoś komuś czyta…
Jest Kraina Snów Zakazanych i jest Kraina Słonecznych Poranków… I tyle, tyle jeszcze krain innych… gdzieś, hen najdalej, za krainą, gdzie jeszcze w zielone grają, jest i Kraina Ostatniej Drogi…
Za Horyzontem Marzeń.

Świat wokół mnie

2012-01-09T13:07:00.001+01:00

Na wolnej od zawsze przestrzeni powstają nowe bloki. Wkrótce beton i asfalt zastąpią zieloną trawkę. Cóż, widocznie tak być musi.
Wokół placu budowy, przed kilkoma dniami ustawiono ogrodzenie. Solidny, metalowy płot, wdzięcznie wygina się wokół całodobowego sklepiku z alkoholami. Trzeba zobaczyć kolejkę doń w bożonarodzeniowy poranek!
Bloki staną dwa, płot jest więc długi. Ledwo stanął, wielkimi czarnymi literami wymalowano na nim: “mamy noże i maczety rozjebiemy was kobiety jebać X”, gdzie w miejscu X widnieje nazwa jednego z klubów piłkarskich. Cóż za rytmika tej frazy, jak łatwo wpada w ucho…
Na szarość takich miejsc nie pomoże pomalowanie bloków w kolorowe ciapki…
Przygnębia ten mały kawałek świata.

Horyzont marzeń

2012-01-07T10:41:00.001+01:00

Na chwilę rano wyjrzało słońce. Jakby tylko chciało dać znać, że jest, że nie przepadło gdzieś w otchłani kosmosu. Po kilkudziesięciu minutach nadciągnęły zimne chmury i wszystko się skończyło.

A ja od rana czuję jakiś ciężar. Żalu czy smutku. Samotności. Dzień stoczy się ku samotnemu wieczorowi w oświetlonym małą lampką pokoju. Zwyczajnie. Stoczy się poprzez obiad i senność, poprzez zmierzch i trzask zamka w drzwiach. Bezbarwnie. I zajdzie słońce za horyzont marzeń.

Horyzont towarzyszy nieustannie żeglarzowi. Choćby płynął przez lata, nie dopłynie doń.

Horyzont marzeń.

Dwa sny

2012-01-05T11:01:00.001+01:00

Śnię samego siebie,
śnię o samym sobie…

Śniły mi się płacz, złość i wstyd,
Śniły mi się ściany i mury,
Śnił mi się krzyk.

To był zły sen.

Śniły mi się śmiech, radość i pęd,
Śniły mi się wolność i ludzie,
Śniła mi się swoboda.

To był dobry sen.

Który jest prawdziwy?
Który jest przeszłością?
Który teraźniejszością?
Który się spełni?

Skok

2012-01-02T13:32:00.001+01:00

Jak pocztowa przesyłka bez adresu pakuję się rano w worki ubrań… czekając raczej z niepokojem na dzień jutrzejszy, dzisiejszemu pozwalając spłynąć gdzieś w niebyt.

Myśl o skoku na głęboką wodę, wczoraj jeszcze przynosząca nadzieję i podniecenie, dzisiaj powraca z wątpliwościami. Czy podołam? Czy będę miał dość sił i umiejętności? Czy przezwyciężę wstyd siebie samego? A może, wyrzucę tylko pieniądze, a może trzeba usiąść i przeczekać aż mi przejdzie…

Ja wiem, że to byłoby dobre, że to rodzaj inwestycji w siebie… na jednej takiej inwestycji już straciłem, gdy okazało się że nie potrafię, nie nadaję się… chociaż wcześniej, optymistycznie myślałem sobie: co to za problem… Był problem…

Przecież ja wiem, jaki jestem, jak wyglądam, co potrafię, co mnie boli…

Pączek

2011-12-31T09:50:00.001+01:00

Po przebudzeniu widzę świat posypany odrobiną śniegu. Jest go akurat tyle, ile cukru pudru można znaleźć na bardzo biednym pączku. Szybko znika roztopiony i rozmyty przez ciepły deszcz kapiący z szarego nieba.

Jakoś więc trzeba się w tym dniu urządzić, nie przespać go całego. Przetrwać dzień i wieczór w domu, gdzie nie mniej szaro niż na zewnątrz. Gdzie można się napić ciepłej herbaty (chociaż samemu), posiedzieć w fotelu (chociaż nie pod choinką). Gdyby mieć kota, można by go wziąć na kolana, pogłaskać i pomruczeć razem z nim. Gdyby mieć psa, może by się poszło z nim na długi spacer, mimo deszczu: po powrocie wszystkie sześć łap, psich i moich, trzeba by z błota wyczyścić. I może by jakoś było inaczej trochę...

W gardle lekko drapie, nic nowego. Może to wynik nocnej, sennej, górskiej wycieczki, gdy prawie, że biegło się stromym szlakiem w dół: nisko wisiały ciemne chmury, a ja zamykałem oczy, chroniąc je przed zwisającymi nad ścieżką gałęziami. Ale za to na końcu było ciepłe i dobre schronisko, było "cześć" na powitanie i była o dziwo niesamotność.

O co tyle hałasu?

2011-12-30T21:10:00.001+01:00

Ciszę wieczoru na osiedlu co kilkanaście minut rozrywa huk wybuchu. Wczoraj, gdy wędrowałem przez Miasteczko, na odcinku nie większym jak sto pięćdziesiąt – dwieście metrów, napotkałem cztery stragany po brzegi wypełnione rakietami, petardami i kto wie czym tam jeszcze. A więc dzisiaj jest dzień próbowania…

No i po co to wszystko?

Radość?

Że udało się przeżyć kolejny rok? Że zaczyna się nowy?

Wasze lata i tak są policzone…

Jak łatwo budować radość na strzelniczym prochu…

Społeczeństwo

2011-12-28T23:36:00.001+01:00

Co tu dużo gadać...
W tej maszynerii... trybikiem jestem wyszczerbionym...
i niepotrzebnym...
Kręcę się jeszcze, wraz z milionami zębatych kółek...
Nie zazębiając się z innymi,
chyba, że szczerbatymi,
jak ja.
Kręcę się jeszcze,
dopóki czas.

Pięciokąt

2011-12-28T13:51:00.001+01:00

Myślę i myślę, gdzie się wybrać, dokąd wyruszyć. I nic nie przychodzi do głowy. Spotkania żadnego w planie nie ma, terminów u lekarza czy dentysty umówionych też nie, zakupów żadnych robić nie trzeba…

Można zrobić tak: wsiąść do tramwaju w punkcie A. Pojechać do punktu B. Przejść na piechotę do punktu C. Przejechać autobusem do punktu D. Wrócić tramwajem do punktu A. Pewnie, że można. Tylko jaki w tym sens? Można mnożyć punkty, wydłużać, skracać odcinki, ale co to da…

Opowiadanie najkrótsze

2011-12-21T08:50:00.001+01:00

- To jest prawdziwe życie! – pomyślał, zagrzebując się w łóżku, pod kołdrą.

I nic nic nic

2011-12-20T18:28:00.001+01:00

I co?

I nic.

Nie ma dla mnie czasu, miejsca, punktów, wszystko zresztą jedno. Może to i lepiej. Może ciągle pojawiające się na tej drodze trudności są po to, by zawrócić?

Ale… trochę jestem rozżalony.

Niechby już cisza, niechby już nic.

Zmieniamy?

2011-12-17T15:50:00.001+01:00

Ja nie chcę się zmieniać!

Nie chcę być inny. Nie jest moim marzeniem włóczyć się nocami po knajpach. Albo, leżeć przed telewizorem z piwem i szmatławcem do czytania. Nie chcę bywać na tłumnych imprezach, dyskotekach, popijawach. Nie chcę mieć samochodu ani drogiego mieszkania. Nie chcę być pożartym korporacyjnym trybikiem. Nie chcę rządzić i zarządzać. Nie chcę nic z tego.

Chcę tylko nieco samodzielności, chcę włóczęg nie wszystkich samotnych, zwyczajnych rozmów przy szklance herbaty, trochę śmiechu, trochę głupoty, trochę mądrości. Chcę umieć słuchać, chcę być słuchanym, chcę czasem pokazać komuś trochę mojego świata i móc zajrzeć w czyjś świat. Być trochę poza domem i mieć w tym byciu cel. Być czasem przez kogoś zaproszonym i zaprosić móc. Być trochę potrzebnie i potrzebnym.

Tyle tylko.

Czy trzeba do tego kopa, czy trzeba rakietowego paliwa? A co, jeśli nie opanuję eksplozji, nie będę umiał sobie dać z nią rady, jeśli poprowadzi mnie ona ku czemuś niedobremu…

Nie spytałem o to wszystko. Jak zwykle, pomyślałem dopiero później, opuszczając Miasteczko. Bo tam, czułem się, jakbym miał spełnić oczekiwania… To jak, zmieniamy? No… zmieniamy, odpowiedziałem.