– Szlag! – krzyknął Człowiek w myślach do rozwydrzonego budzika i brawurowej szklanki, po czym podjął rozpaczliwe próby wtopienia się w ciepły materac.

Czuł się chory. Poważnie chory na grudzień. A przechodził tę chorobę tym gorzej, gdyż jeszcze nie doszedł do siebie po poważnej infekcji chmurnego listopada.

Jego oczy, wciąż spowijane monochromatycznymi krajobrazami, zaczęły zapominać o soczystości mieniących się kolorów smakowitego lata. Wilgotny chłód wiatru wdzierał się nachalnie za kołnierz, powodując potężny przykurcz zziębniętego ciała i wyciskając spod powiek nieczułe łzy. Stalowe niebo spadało na głowę, uderzając pociskami Przygnębienia, rozbijając w drobny mak Nadzieje i Chęci.

Wydawało się, że noc w swej litości pośpiesznie przesłania mrokiem to przysypane burym popiołem grudniowe pogorzelisko. Jednakże gdy jej czas kończył się, wcale nie chciała odchodzić,  złośliwie przytrzymując słońce za linią horyzontu, niczym bezradnego topielca pod powierzchnią wody. Tymczasem Smutek panoszył się po ulicach, przeglądając się stanowczo za długo w mętnych lustrach kałuż. Biały śnieg obiecywał poprawę, po czym kolaborował z błotem i zbutwiałymi liśćmi w rynsztokach.

Człowiek miał dość. Ponad siły wydawał mu się krok, by wyciągnąć zaspane ciało z kuszących odmętów słodkiej pościeli prosto w, niczym nie różniący się od szkaradnej listopadowej nocy, grudniowy wczesny poranek. Jakże więc miał doczołgać się do końca roku, a tym bardziej do końca zimy?

Wbiegł więc w podskokach z powrotem daleko w sen. Może zakwitnie nad ranem piękną duszą maja…

W pełnych pośpiechu wymogach dnia codziennego można łatwo zapomnieć o sobie, stracić kontakt z tym, co w nas ważne, co wymaga troski i uważności. Umyka nam rozpoznanie naszych potrzeb, emocji, odczuć i wewnętrznych doświadczeń, a wraz z nimi świadomość kim w istocie jesteśmy, co nas definiuje, buduje, a co nam nie sprzyja.

Zapraszam Was serdecznie na cykl warsztatów, w trakcie których zrobimy miejsce na te wszystkie elementy, również te, które dotąd z rożnych powodów siedziały cichutko, aby móc je zintegrować, zweryfikować, być może przeorganizować. Będziemy ubierać w słowa to, co dotąd niewypowiedziane, uczyć się słuchać i, co czasem także niełatwe albo całkiem nowe, będziemy doświadczać bycia uważnie słuchaną. Pomożemy innym usłyszeć i zobaczyć siebie, skorzystamy z wiedzy i rozumienia grupy (a także mojej, a jakże ), by dotrzeć do samych siebie. Innymi słowy, zadumamy się nad sobą wzajemnie, by odkryć w sobie perły, dotąd niedostrzegane, zapomniane albo nienazwane

Będzie to cykl 3 spotkań warsztatowych, w których:
– zajmiemy się poznawaniem siebie i innych, rozpoznawaniem własnych stanów, uczuć i doświadczeń
– skontaktujemy się z własną nieświadomością (Z. Freud)
– przyjrzymy się uwarunkowaniom społecznym, wpływom kultury patriarchalnej i przekazów rodzinnych, archetypom (Animus, Anima, Cień wg C. G. Junga)
– będziemy doświadczać siebie w grupie, uczyć się brać i dawać, nawiązywać wspierające i nieoceniające relacje, także z samą sobą
– zadbamy o siebie w tu i teraz z zastosowaniem technik relaksacyjnych.

Aby taka praca była możliwa, spotkamy się w kameralnym gronie (od sześciu do dwunastu osób, nie więcej), będziemy pracować w nieśpiesznym tempie, bez przymusu, z zachowaniem bezpiecznych granic i troską o wzajemną życzliwość i wsparcie. Będzie twórczo, czasem poważnie, a czasem też zabawnie . Grupa zamknięta, do której w trakcie kolejnych spotkań nie dochodzą nowe osoby, stwarza odpowiednie warunki do pogłębionej refleksji w rosnącym zaufaniu i poczuciu bezpieczeństwa. Można dołączyć do grupy także z bliską osobą.

Zapis do grupy obejmuje uczestnictwo we wszystkich trzech warsztatach.

Jeżeli nie jesteście pewne, czy to grupa dla Was, albo jesteście bardzo ciekawe i niecierpliwe i nie możecie doczekać się już grudnia – zapraszam serdecznie na bezpłatny warsztat pokazowy. A skoro ma być kameralnie – decyduje kolejność zgłoszeń. (link do wydarzenia: https://fb.me/e/2AQgZ1Ef6)

Warsztat ma charakter rozwojowy, nie terapeutyczny.

Spotykamy się w czarodziejskiej przestrzeni krakowskiej Efemerii. klimatycznego miejsca, ukrytego w samym centrum miasta, tuż koło Teatru Bagatela.

Koszt: 190 zł za jedno spotkanie czyli 570 zł za całość (do 29 listopada zniżka 540 zł), albo w dwóch (po 285 zł) lub trzech ratach (po 190 zł). Wpłata jest bezwrotna, za wyjątkiem konieczności odwołania warsztatów z winy organizatora. Przemyślcie więc dobrze swoją decyzję, bo potrzebujemy uczestniczek, które będą realnie dla siebie obecne.

Terminy: sobota, godz. 12.00-15.00
Warsztat pokazowy bezpłatny: 23 listopada (12.00-13.30)
Cykl warsztatów (grupa zamknięta): 7 grudnia, 4 stycznia, 1 lutego (12.00-15.00)

Grupa: od 6 do 12 pełnoletnich kobiet

Miejsce: Efemeria. Kraina Czarów, ul. Karmelicka 7, Kraków

Pytania i zapisy: 501746870 lub znaczeniacienia@wp.pl

– Oj tam! – Człowiek machnął lekceważąco ręką i zrobił minę Człowieka Bardzo Zajętego.

-Trwonisz je! – powtórzyła Uważność i wymierzyła w niego oskarżycielskiego palca wskazującego. – Pękają ci jak nic nie znaczące mydlane bańki na wietrze, z głośnym plum, którego nawet twojemu uchu nie chce się usłyszeć. Trwonisz liczne chwile swojego życia, a co gorsza, trwonisz także chwile innych ludzi.

Człowiek, nie wiedząc co powiedzieć, sięgnął po swoje oklepane, ale jakże wygodne działanie czyli teatralnie przewrócił oczami. Widział kątem przewracanego oka, że jego towarzyszka chciała jeszcze coś powiedzieć, wstał więc szybko ze zgrzytliwym hukiem odsuwanego krzesła, pokręcił się pilnie po kuchni, przetarł szmatką dwa okruszki na kuchennym blacie, potem trzeci nieistniejący, włożył do zmywarki talerze ze stołu i zabłąkany kubek.

Telefon zawibrował cichutko, na co Człowiek zerwał się, jakby świat się walił, i pośpiesznie zaczął grzebać w kieszeni. Uważność, wpatrzona w Człowieka, zaczęła wybijać monotonny rytm łyżeczką na stole.

– Co tam ciekawego? – zapytała.
Człowiek, przyłapany na automatycznych, a jakże bezużytecznych działaniach zawstydził się nieco, bo właściwie to nawet nie był w stanie powiedzieć co. Świecące obrazki. Puste słowa. Promocje nie wiadomo czego i nie wiadomo po co. Absolutnie niepotrzebny must have.

– Czyli nic wartego uwagi? – Uważność uśmiechnęła się z satysfakcją. Dalej wybijała rytm łyżeczką. Wyraźnie nudziła się z Człowiekiem. Ziewnęła przeciągle, tylko trochę starając się ukryć ten fakt.

Popatrzył na nią niechętnie, ale zajął z powrotem krzesło, które tym razem pozostało uważnie milczące. Położył ręce na stole, tuż obok stukającej łyżeczki.

– No dobrze. Wróćmy zatem do trwonionych chwil.

– Hm… – zamyśliła się Uważność. – Chyba na tym polega cały kłopot, że już do nich nie powrócisz. Raz puszczone – przepadają całkowicie. Wyrzucone na wieki przez twoją bezmyślność, bylejakość, nieuważność. Rozrzucasz chwile swojego życia jak migoczące konfetti na balu karnawałowym. Niczym w alkoholowym amoku, na oślep, przypadkiem, w pośpiechu, zupełnie zapominając, że masz tylko jeden mały woreczek do dyspozycji. Twoje jedno, wcale nie takie bez dna, życie. A wiesz co jest najgorsze?

Człowiek nie zdążył odpowiedzieć, co przyjął nawet z wdzięcznością, bo, zdawało mu się, że aktualnie nie ma nic błyskotliwego do powiedzenia.

– Otóż najgorsze jest to, że nawet do głowy ci nie przyjdzie, jak bezczelnie trwonisz także chwile innych – Uważność kontynuowała. – Kiedy każesz im czekać, kiedy się spóźniasz, kiedy oczekujesz od nich realizowania powinności, które tylko w twoim systemie wartości są ważne. A także – tu Uważność popatrzyła wymownie na Człowieka – kiedy ich zanudzasz, bo nie przyjdzie ci do głowy, by być uważnym na to, co maluje się na twarzy drugiego człowieka.

Człowiek siedział sztywno i nie wiedział co zrobić ze sobą. Kawa już wystygła, a znudzony gość zbierał się do wyjścia.

– Przyjdź do mnie jutro. – Uważność odezwała przy drzwiach. – Spróbujemy nie zmarnować reszty twojego życia.

Człowiek zabawnie zasalutował, ale tak naprawdę chciał zamaskować ulgę, którą poczuł.

– Tylko się nie spóźnij! – Uważność dodała znacznie poważniej. – Nie będę już więcej na ciebie czekać.

Spójrzmy prawdzie w oczy. Nigdy nie było. Zawsze było coś nie tak.

Rzecz dotyczyła korony. Wielkiej, ciężkiej i niewygodnej. Ale pięknej jak z obrazka. Chodziło o to, żeby koniecznie trzymała się głowy. Prosto i godnie. Elegancko i prawidłowo. Jak nakazują podręczniki i etykieta królewska. Żeby wstydu nie było. Ujmy i hańby najstraszliwszej. A może i końca świata, nigdy nie można być pewnym.

Lęk, szuja, jakich mało, co rusz niby przypadkiem wpadał na Człowieka, z perwersyjną wręcz satysfakcją zaburzając jego równowagę. Kontrola, poważna i wymagająca, uczyła go chodzić z egzemplarzem ciężkiej książki na głowie, a dla pewności przyklejała koronę na ciągnące rzepy. Wstyd, nałożywszy wnikliwe binokle na nos, prowadził zastraszające wykłady z dokładną prezentacją zwłok spopielonych na amen.

I kiedy Człowiek znów szedł przez życie ostrożnie, uważnie, z nieodpuszczającym Lękiem, surową Kontrolą i palącym Wstydem u boku, coś nagle strzeliło go między łopatki, huknęło, gruchnęło i zakaszlało.

Człowiekowi głowa odskoczyła w bok, wypadając ze swej dotychczasowej orbity, co sprawiło, że rzepy puściły, zapasowe zatrzaski również i korona poleciała prostu do zasikanego rynsztoka.

– O, pardon! – odezwał się zachrypnięty głos, zagajając beztrosko rozmowę.

Nastała głucha cisza. Przerażony Człowiek zamknął oczy, czekając na błyskawice sprawiedliwości, które go wnet spopielą, trzęsienie ziemi wykraczające poza wyobraźnię Richtera i mściwy powiew, o którym nie śniło się Beaufortowi. Cisza jednak trwała. I była całkiem przyjemna.

– Ten… Nie chciałem… – głos zagajał dalej, nie przejmując się powagą śmiertelnej sytuacji.

Człowiek otworzył oczy. Wiatr przyjemnie mierzwił mu czuprynę, czule pieścił uwolnione czoło, próbując wyciągnąć sterczące z włosów rzepy. Kosy śpiewały, elektrony krążyły dalej wokół jąder atomów, znudzony wszechświat drzemał nad horyzontem.

Człowiek, wściekły, gwałtownie odwrócił się do swoich kłamliwych towarzyszy, ci jednak, wycofując się rakiem, właśnie żegnali się pośpiesznie.

– My już chyba musimy iść. Obowiązki wzywają. Do widzenia, ahoj, wesołych świąt. – przekrzykiwał się jeden przez drugiego, trzeciemu nadeptując na palce. I już ich nie było. Końca świata także nie.

Chwiejący się jegomość stanął nagle pewnie przed Człowiekiem i przemówił głosem czystym i głębokim:
– Jasne, że chciałem! – zaśmiał się i wyciągnął rękę – Świadomość jestem! Miło mi.

Nim Człowiek zdążył cokolwiek odpowiedzieć, z krzaków nieopodal wychyliła się kolejna uradowana postać.

– Udało się! Kolejny głowa wolna! Sukces! Zwiększają nam się statystyki, Świadomość, juhu! – Postać podeszła do człowieka – Cześć, jestem Wolność! Chodź, Człowiek, już zbyt dużo czasu zmarnowałeś, Życie nie będzie na ciebie czekać w nieskończoność.

Bo wiedział już, dlaczego ludzi tak łatwo jest oszukiwać. Zakładać przed nimi pogodne miny, z werwą odpowiadać „wszystko dobrze, a u ciebie?”, grać w pełne kurtuazji i społecznych „bo wypada” gry towarzyskie, gdzie instrukcje obsługi, nigdy nie ujawnione wprost w swej okrutnej surowości, znane są na pamięć już od dziecka.

Naiwnie myślał, że jest taki sprytny. Że z podziwu godną wprawą i wrodzonym wdziękiem potrafi dokonywać wyrafinowanych akrobacji i zadziwiających sztuczek, pozując przed wymagającą publicznością, która nagrodzi go chętnie pełnymi sympatii i akceptacji brawami. Jaki silny, powiedzą. Jaki mądry, docenią. Jaki miły, zachwycą się.

Bo to przecież arena cyrkowa, a nie wyciszona scena teatralna z miejscem na dramaty. Bo ludzie nie chcą wiedzieć.

Bo gdyby Człowiek wszedł w tej ciszy i bacznej uwadze publiczności w światła jupiterów i rozpoczął swój przejmujący monodram, wypowiadając wyraźnie i głośno kwestie milczących dotąd aktorów ukrywających się za kulisami jego duszy, nic nie byłoby już takie samo.
Widz stałby się również aktorem. Uwolnione ponure postaci zza kurtyny nie zatrzymałyby się na granicy sceny, a zeszły naturalnie pomiędzy widzów, którzy nie mogliby już uciekać z zaciśniętymi oczami, skryci pod znieczulającą peleryną codziennych obron. Bolesna Świadomość największego wewnętrznego Bólu Istnienia stałaby się także ich udziałem, bowiem ten najmroczniejszy sekret tkwi w każdym z nich. Niesiony przez bezdenną Rozpacz, która rozsiadła się w fotelu obok zasłaniając widoki, paraliżujący Lęk, który ścisnął komuś boleśnie gardło do utraty tchu, Stratę, która innemu wyrwała wciąż bijące serce, Samotność, która zmiażdżyła oczywisty sens, Śmierć, której chłodu nikt nie jest w stanie rozgrzać. A ileż tam jeszcze innych nienazwanych, a zbliżających się przerażająco cieni.

Któż by się decydował dobrowolnie na taki spektakl? – pomyślał Człowiek gorzko.

A jednak czasem ktoś podnosi rękę, zgłaszając się na ochotnika, odrzucając blister środków znieczulających i bilety do pełnego iluzji cyrku, w odwadze niesionej przez nadzieję, że Autentyczność pozwoli poznać całą obsadę teatru duszy i w pełni świadomie wybrać swoją rolę.

]]> https://znaczeniacienia.wordpress.com/2022/10/16/bo-ludzie-nie-chca-wiedziec/feed/ 0 3549 kyle-head-p6rNTdAPbuk-unsplash elzbietabrodnicka https://znaczeniacienia.wordpress.com/2022/08/01/w-strone-zycia/ https://znaczeniacienia.wordpress.com/2022/08/01/w-strone-zycia/#respond Mon, 01 Aug 2022 10:03:01 +0000 http://znaczeniacienia.wordpress.com/?p=3530 Czytaj dalej W stronę Życia]]> Deszcz kropił z nudów, chmury rozlały się po niebie, jak zanadto rozwodniona akwarela. Wiatr powiewał tu i ówdzie, zwłaszcza w okolicach ówdzie dmuchając srogim zimnem. Człowiek rozejrzał się zdezorientowany i wszedł pod chybotliwy daszek wiaty przystankowej.

– No, to poczekam sobie chwilę. – odstawił na bok ciężką walizkę i usiadł na obchodzącej z bordowo-pomarańczowej farby ławeczce. Zrobiło mu się nawet całkiem przyjemnie, stopy nie bolały, deszcze nie spływał po twarzy. Zaczął rozglądać się na boki. Ciekawe, po lewej, na horyzoncie, słońce zaczęło witać się z drżącymi z tęsknoty mokrymi drzewami. Zaglądało też do okien niewielkich domów, przytulonych do tętniących zapachami i smakami ogrodów. Ale wokół przystanku wciąż siąpił deszcz, odbierający Człowiekowi ochotę choćby na wstanie.

Podjechał autobus, otworzył zapraszająco automatyczne drzwi, ale Człowiek uznał, że jeszcze sobie odpocznie i pojedzie następnym. Zmęczony w końcu był. Niedoszli współpasażerowie podróży oddalili się w kierunku Życia, znikając szybko z pola widzenia i uwagi Człowieka. Na ich miejsce wskoczyła prędko Przeszłość, od której Człowiek przecież niedawno wyszedł, nawołując go z daleka, wydzwaniając, kusząc, niczym niebezpieczna syrena w morskich falach. Człowiek nie chciał już z nią gadać, jednak nie potrafił odrzucić połączenia, a rozmowa przeciągnęła się niebezpiecznie prosto w zapadający zmierzch. W międzyczasie podjechały dwa kolejne autobusy, także w kierunku Życia, ale jakoś nie udało mu się wsiąść, sam właściwie nie wiedział czemu. Nic to, z pomocą szybko przyszły usłużne Racjonalizacje, wyjaśniając, że a to kierowca był podejrzany, a to auto nie najlepszej jakości.

Mrok robił się coraz bardziej zawłaszczający, a Lęk, Przyzwyczajenie i Niepewność, wierni, choć niechciani, towarzysze Człowieka, podstępnie zagadując, wciskali go coraz bardziej w kąt starego przystanku. Kiedy jednak zobaczył, jak, odkręciwszy ze słupa rozkład jazdy, wrzucili go z satysfakcją do przydrożnego rowu, coś w nim pękło. Strzelił Lęk prosto w zęby, wyrwał się z zatrzymujących objęć pozostałych i zaczął krzyczeć o ratunek do przejeżdżającego auta. Mimo, że nie zatrzymało się, a być może nawet przyspieszyło (czyżby dostrzegł kolejny Lęk na siedzeniu pasażera?), Człowiek zaczął biec za nim, jak najdalej od koszmarnego przystanku. Coś było inaczej. Jakoś lżej. Nagle zrozumiał – nie wziął bagażu. Zawahał się, ale tylko chwilę. Nie zawróci! Mimo, że bez ciepłych kapci, własnego ręcznika i znoszonej bielizny – poczuł się wolny. Deszcz tym razem przyjaźnie obmywał rozpalone policzki z gorzkich łez.

– Ile ja straciłem czasu tak głupio czekając? – próbował zerknąć w ciemnościach na zegarek, ale szybko sobie uświadomił, że to nie zegar, a kalendarz odmierzał tę stratę. Płacząc głośno i potykając się w nieznanych ciemnościach, szedł zachłannie w stronę Życia.

]]> https://znaczeniacienia.wordpress.com/2022/08/01/w-strone-zycia/feed/ 0 3530 296324643_4010644072494894_6258988295897444304_n elzbietabrodnicka https://znaczeniacienia.wordpress.com/2022/03/10/nieusuwalny-kadr/ https://znaczeniacienia.wordpress.com/2022/03/10/nieusuwalny-kadr/#comments Thu, 10 Mar 2022 19:09:15 +0000 http://znaczeniacienia.wordpress.com/?p=3497 Czytaj dalej Nieusuwalny kadr]]> Człowiek powrócił z dalekiej podróży.

Był u kresu. Przekroczył granice, o których istnieniu nic nie wiedział. Nikt nigdy nie wspomniał, nie ostrzegł, nie zdradził, że istnieją tak mroczne sekrety przygotowywane przez los. Nikt nie powiedział, co za nimi czyha w złowrogich króliczych norach, które wyglądały przecież z początku tak zwyczajnie. Zanim załamał się świat. Nikt nie dał instrukcji obsługi, nie przedstawił algorytmów działania, nie poinformował uprzejmym głosem, w jaki sposób w koszmarnej katastrofie sięgać po maskę tlenową, bo ratującej maski zwyczajnie nie było, był za to obezwładniający krzyk, jego własny, ale obcy do szpiku kości.

Nikt nie napisał mądrze w jakimś przydatnym podręczniku, nikt nie kazał nauczyć się do sprawdzianu na przyszły tydzień, że jego zachowania nie będą już jego, że zawładną nim siły, na które nie będzie miał wpływu. Że odsłoni ostre kły do ataku, czerpiąc nadludzką siłę z nieznanych mu dotąd źródeł. Że ucieknie tak prędko, jak nigdy dotąd, nie licząc się z niczym, ze zdławioną krtanią przez strach. Że zastygnie, jak posąg, sparaliżowany wdzierającym się oddechem śmierci, bez rąk, bez nóg, bez umysłu. Nie wiedział, że zobaczy rzeczy, na które oczy nie potrafią patrzeć, usłyszy dźwięki, których uszy nie potrafią słyszeć.

Nikt nie powiedział, że mimo że on przeżyje, zabraknie w nim życia. Że sekunda, milimetr i kolejne mrugnięcie powieką dzieli go od rozpadu, eksplozji, bo nie sposób pomieścić w sobie to, co nie ma już żadnych granic, gdzie ból, strach i niedorzeczność zakłębiły się w niepojętej nieskończoności.

Nie ma już granic, które chronią, które czynią zrozumiałym. Poczucie bezpieczeństwa czmychnęło do świata iluzji.

Człowiek powrócił z dalekiej podróży, ale jeszcze o tym nie wie. Rozsypany świat zasłonił obecną rzeczywistość, kadr z przeszłości zdaje się być nieusuwalny. Wciąż jest tam, gdzie nigdy być nie powinien.

Jeszcze nie wiedział, czy można znaleźć miejsce, które pomieści niepojęte, czy zdoła wypowiedzieć słowa, które pomogą nakreślić nowe granice.

No nie mógł już dłużej przymykać oka, zaprzeczać ani nawet przeinaczać. Nadszedł ten moment w jego życiu, gdy musiał stawić temu czoła. Postanowił nazwać to wprost – był niechlujny. I wcale nie chodziło tutaj o ubłocone buty, nieświeżą koszulkę noszoną od dwóch dni czy zapleśniałe kubki po kawie wciśnięte za fotelem. W tym zakresie nie miał sobie nic do zarzucenia.

Człowiek był niechlujny w relacjach z innymi ludźmi.

Dajmy na to, w takiej pracy. Co rusz ktoś tylko dupę zawraca. Oczywiście, że nie zapominał założyć eleganckiego krawata. Ale życzliwy uśmiech od dawna zostawał na dnie szuflady obok znoszonych czapek. Zrozumienie dla, czasem zdezorientowanych albo zalęknionych, petentów także. Czas? Jaki czas? Niech sobie czekają, w końcu nie od parady jest poczekalnia. Jakże było tu łatwo zsunąć innych ludzi z krawędzi szacunku i zainteresowania w otchłań obojętności, a czasem nawet i głębiej, w odmęty kłębiącej się pogardy. Złudna władza stanowiska, choćby i błahego przecież, czyniła zależnych ludzi tak nieznaczącymi, jak irytujące koty kurzu obok brudnego kubka po herbacie.

Cóż, tu jeszcze mógł wytłumaczyć się wypaleniem zawodowym. Marna to wymówka, ale zawsze jakaś. Czy jednak w życiu osobistym można się powołać na analogiczne wypalenie życiowe? Czy ktoś to kupi? Człowiek już nawet nie chciał tego nikomu wciskać, wiedząc, że to niechlujny bubel.

Jak miał spojrzeć w oczy swojemu dziecku, które, z zawsze przecież ważnych powodów, musiało na niego czekać? Ile razy się nie doczekało? Czy zupa na stole ogrzeje lepiej niż empatyczny uścisk obecności? Czy stracony czas i brak zainteresowania można nadrobić w enigmatycznym „później”? Jak długo bylejakość można okraszać certyfikowanymi racjonalizacjami?

A co z innymi, wydawałoby się, bliskimi ludźmi? Dopiero teraz Człowiek zobaczył, że przemykał obok nich jak rozpędzony pociąg na niewiele znaczących stacjach. Nieuważnie, czasem tylko znad gazety rzucając okiem na śliczną zadbaną rabatkę pełną kolorowych malw czy boleśnie wybitą drżącą szybę. Jeśli potrzebował się przesiąść, to nawet chętnie korzystał z gościny opustoszałego dworca, jednak dość szybko pozostawiał go w tyle niepamięci swej jakże ważnej dalszej podróży. Jeśli było mu po drodze, to w drodze powrotnej łaskawie zerknął raz jeszcze, ale jeśli nie, to nie zadawał sobie trudu nadrabiania drogi.

Niewidzący, roztargniony. Niereagujący. Od czasu do czasu, albo i nie. Bez kosztów, bez wysiłku, bez dbałości.

Nie było mu dobrze z tą świadomością, jak bardzo źle musiało więc być innym? – być może pierwszy raz w życiu naprawdę zainteresował się Człowiek.

Mija parę dni, znanych, zwykłych, gdzie wszystko jest przewidywalne, oczywiste i, wiadomo przecież, że nie do ruszenia. Skupiasz się na drobnych, a przecież niecierpiących zwłoki sprawach, dziś skrobie po piętach jutro, popychane przez za miesiąc i przyszłą wiosnę. I nawet, wstyd się przyznać, ale czujesz odrobinę ulgi, że jednak co znane, to znane, bezpieczne takie, może i wróg lepszego, ale wróg przewidywalny, wódkę można z nim wypić, swojską kiełbasą przegryzając.

I kiedy już rozsiadasz się w tej starej rzeczywistości z przekonaniem, że „eee nie, przecież dobrze jest”, kiedy mościsz sobie gniazdko pod dziurawym, ale starannie zacerowanym kocem, to ni stąd, ni zowąd nagle znów zbierają się gniewne chmury, a grom łupnie tak, że aż podskoczysz, rozrywając marną jednak cerę i z trzaskiem robiąc nowe rozdarcia w, zdawało się, fajnym przecież ściegu dotychczasowej rzeczywistości. I wtedy myśl o zmianie pojawia się znowu, jakby znacznie bardziej zuchwała, pewna siebie. Już nie pyta się nieśmiało o szklankę wody, a zaczyna szarogęsić, zaglądając do ukrytych kątów, pod pokrywki z zupą czy do pachnącej mydłem sprzed dekady bieliźniarki.

Powolutku zaczynasz zakolegowywać się z tą bezczelną myślą o zmianie, aż, w głębokiej przyjaźni, staje się twoją świadomą potrzebą. Macie za sobą mnóstwo przegadanych nocy, ściany zdobią wspólne szkice, stopniowo coraz bardziej wypełniane treścią kolorów. Planom, próbom i przygotowaniom nie ma końca. Pojawia się zniecierpliwienie, a nadzieja z beznadzieją wciąż remisują w licznych pojedynkach.

I kiedy w pośpiechu i tępym zapatrzeniu dziś znowu skrobie po piętach jutro, kiedy zwyczajowo i bezrefleksyjnie chcesz skrzywić się z rozczarowaniem i niezadowoleniem przy porannym przeganianiu snu spod kołdry, to nagle odkrywasz, że zmiana już się dokonała, nawet nie wiesz kiedy, może wczoraj albo w zeszły czwartek. Nie przekroczyła progu z fanfarami i wyraźną zapowiedzią wodzireja, nie był to huk szampana, po którym nowy świat zaczął się oficjalnie w nowym rozdziale. Tak niepostrzeżenie zaczęła się materializować, podawać ci masło przy śniadaniu i dorzucać się do rachunku za prąd, że jej obecność uznałeś za coś oczywistego i naturalnego.

To niekoniecznie zmiany przychodzą niespodziewanie. To ich zaskoczona świadomość czasem budzi się z wyraźnym opóźnieniem.