Christel Mantel - SchrijverBlog | Christel Mantel - Schrijver

IN MEMORIUM CHRISTEL MANTEL

Christel Mantel — Tue, 19 Feb 2013 11:31:49 +0000

LAATSTE BLOG “CHRISTEL MANTEL”
GESCHREVEN DOOR HAAR MOEDER ADA MANTEL

“BEN NIET BANG VOOR DE DOOD ZELF
WEL VOOR MET MOMENT”

Zomaar een paar regels die we vinden in de telefoon van Christel op haar sterfdag 18 januari 2013
Bijzonder dat je dit tegenkomt op het moment dat je de rouwkaart aan het opstellen bent Dit kan geen toeval zijn – het is de voorzienigheid die een handje helpt

Of zal het “INVLOED VAN GEDACHTEN ZIJN”
Wat het ook moge zijn het komt op het juiste moment
Christel is in alle rust in haar slaap aan haar laatste reis begonnen

De belangstelling was overweldigend bij haar vertrek

De lieve kaartjes, de bloemen en lieve woorden indrukwekkend:

Woorden als “Optimisme x humor Altijd!, Eigenwij(s)ze vasthouden, Christel Mantel Stoer, Sterk en
Spannend, Vooral geen gezeur, Grote glimlach, Positiviteit, Flirt, Moed, Dankbaar voor wat er wel is, Gewoon doen je kunt alles, Bij jezelf blijven, Er is altijd een opening, Lieve dappere wereldvrouw, Je plek innemen in het leven, Niet gister, niet morgen NU” en nog veel meer maar ook de kleine verhaaltjes b.v. Christel heeft mij verschrikkelijk uit mijn comfortzone gehaald. Dankzij haar ben ik op Curacao geweest. Zij heeft mij geïnspireerd om mee te doen aan de schrijfweek en nu ben ik het aan haar “verplicht” om mijn boek te gaan schrijven, dus….niet denken maar doen. Inzicht in het leven, zonder beperkingen, de kansen pakken, de mogelijkheden benutten.

Wat heeft Christel mij geleerd:

Het voortdurend stellen van nieuwe doelen en ze ook verwezenlijken.

Lieve Chris, je hebt me geinspireerd door met humor, zelfonderzoek, liefde en kracht mijn hart open te stellen en weer een
beetje meer “een open hart” .. “en weer een beetje meer” of Doorbreken van het volgende patroon:
de enige obstakel in het bereiken van je doelen zijn de gedachten over jezelf en je mogelijkheden en
nog een mooie “hoe je met humor, een zonnig karakter en een positieve instelling echt iets moois
van het leven kunt maken!
Dit heeft me doen beseffen dat Christel een heel bijzondere, inspirerende vrouw was die voor velen
een voorbeeld is geweest. Ik hoop dat haar laatste reis een mooie reis zal zijn en dat ze haar missie kan volbrengen waar dan ook.

Rust nu maar uit lieve Christel

Moeiteloos meer zelfvertrouwen in 2013?

Christel Mantel — Tue, 01 Jan 2013 21:36:16 +0000

Het nieuwe jaar is gestart. 1 januari 2013. Heel rationeel bekeken is het gewoon een volgende dag. Toch voelt het voor mij anders. Al is het alleen al omdat ik de komende keren nog 2012 schrijf in plaats van 2013. Na een aantal keer gaat het automatisch.
Deze blog heeft hier alles mee te maken met verandering. Dingen anders doen.

Het is me de laatste weken opgevallen dat er bij mij nogal wat veranderd is. Ik merk dat aan hoe ik mijn keuzes maak. Zo sta ik geen uren voor mijn kledingkast meer te dralen om te bedenken wat ik aandoe. Ik hak eerder de knoop door. Ook maak ik andere keuzes dan voorheen. Het hele proces gaat veel makkelijker en met veel meer zelfvertrouwen. Dit geldt voor alle contexten van mijn leven, gezondheid, financieel, werk, liefde, relaties, familie, spiritueel.

Nu vertel ik in mijn blogs, nieuwsbrief en lezingen veel over hoe je je gevoel kunt veranderen door het anders te doen.
De kern is het bewust worden van dat wat onbewust bij je leeft en je dagelijks aanstuurt. En dit is soms nogal eens een pittig klusje.

Het kan ook anders. En om eerlijk te zijn. Negen van de tien keer gaat het ook anders. Verandering vindt meestal plaats zonder dat je het door hebt. Dit geldt zowel voor wat niet als wel voor je werkt.

In mijn geval kan ik dit keer niet vertellen wat nu voor verandering in mijn doen en laten heeft gezorgd. Is het mijn reis naar Curacao? Is het mijn kopje onder avontuur geweest? Is het mijn gezondheid? Of heb ik te veel geluisterd naar het leven begint pas bij 40? Wat ik wel weet is dat ik het leven nog meer pak dan voorheen. Ik duik er nog vaker in. Ik vertrouw nu op mijn gemaakte keuzes.
Onbewust is iets veranderd, zonder dat er bewust iets voor gedaan is. En met een groots resultaat. Ik voel me er een stuk lekkerder bij. Het geeft me vertrouwen en nog meer levenslust.

Al weet ik niet hoe ik die verandering heb gerealiseerd, heb ik wel ontdekt hoe je het kunt stimuleren. Twee simpele acties waar je vandaag al mee kunt starten:
- Stap regelmatig buiten je comfort zone. Doe dingen eens anders. Doe iets nieuws. Speel. Test. Ondervind.
- Zorg voor mensen in je omgeving die je inspireren.

Was je eens met links in plaats van rechts. Loop eens links van je partner in plaats van rechts. Focus je op de kwaliteiten van iemand.
Oftewel: Neem vandaag nog de beslissing om goed voor jezelf te zorgen. Spring in het ding dat leven heet!

Waarom je meer van het leven kunt genieten

Christel Mantel — Wed, 12 Dec 2012 14:02:05 +0000

De afgelopen vier weken heb ik geleefd aan de andere kant van de wereld, op het tropische eiland Curaçao. Ik heb er gewerkt aan mijn tweede boek tijdens de schrijfweek van Esther Jacobs. En ik heb er vakantie gevierd. Op facebook heb ik wat updates gedaan over mijn zware leven daar.

Het is even stil geweest op de blog. Wel heb ik nieuw materiaal verzameld over de invloed van gedachten. Het mooie is dat vakantie of niet, de invloed van gedachten blijft. Al verandert er misschien wel wat aan die invloed vanwege de andere omgeving. Herkenbaar?

Deze video is gemaakt op het vliegveld van Curaçao. Bij het vertrek. Hierin zie je wat het kan opleveren om een drempel te overwinnen.
Zet je geluid wat harder om me goed te kunnen verstaan. Mijn stemvolume vraagt hierom.

Ik help mens en bedrijf over de drempel. Met een gesprek of lezing laat ik zien en ervaren hoe het werkt met het nemen van drempels. Het is inspirerend, met humor, interactief en confronterend. Bel of mail voor meer informatie. 0229 – 214049 / info@cmantel.nl

Ik laat me niet gek maken!

Christel Mantel — Fri, 26 Oct 2012 10:09:24 +0000

Wat doe je als je merkt dat wat je wilt buiten je handen ligt? Als een ander bepaalt of iets wel of niet gaat gebeuren. Dit is op zich al een behoorlijke uitdaging om jezelf in balans te houden. Maar wat als die beslissing van die ander invloed heeft op nog een beslissing in je leven! Wat dan?

Ik kan je vertellen, dan word je gek! Afgelopen week heb ik dit mogen ervaren. Ik neem je even mee naar die bewuste manic woensdag.

Met een big smile denk ik aan de mogelijke schrijfweek op Curaçao. Wat zou dat heerlijk zijn! Vier weken met mijn goddelijke lijf in het zonnetje! Mijn mondhoeken krullen nog meer omhoog.
Vandaag is de dag om het met de gemeente te overleggen. Mijn badkamer is op dit moment niet rolstoelvriendelijk genoeg meer. Om het voor mij en mijn zorgteam werkbaar te houden, wordt het aangepast. Een aanpassing die valt onder de Wet Maatschappelijke Ondersteuning van de gemeente. Een deel van de aanpassing wordt dan vergoed door de WMO. Voor de aanpassing van de badkamer heeft de aannemer me aangeraden dat ik zeker 3 weken het huis uit moet. Een ‘gezond’ persoon gaat even douchen bij de buren. Maar dat zit er bij mij niet in. Dus zou het ideaal zijn als dit samenvalt met mijn verblijf in Curaçao.

Sterker nog, in mijn hoofd is het zo dat als de verbouwing niet lukt in november mijn vakantie ook niet doorgaat. Ik heb geen geldboom die in korte tijd 2x 3 weken van huis kan. Er staat dus nogal wat op het spel. Ik kan dus pas boeken op het moment dat ik de goedkeuring van de gemeente heb. En dit kan natuurlijk niet te lang duren. Want straks is alles vol op Curacao of lukt het de aannemer niet meer.

Enthousiast bel ik met de WMO van de gemeente Hoorn. Ik leg haar de situatie voor. Dan geeft ze mij een brokje informatie wat ik waarschijnlijk wel heb gehoord, maar heb weggefilterd. Immers je hoort wat je wilt horen.
De gemeente heeft 2 offertes nodig. De eerste offerte is binnen. Dit betekent dat ik nog een 2e aannemer op bezoek krijg. Het gaat dus nog langer duren! Ze begrijpt de situatie en geeft aan haar uiterste best te doen. Hiermee ronden we het gesprek af. Ik hang de telefoon op en voel de stress door mijn lijf gieren. Hoe lang gaat dit nog duren? Voor de gemeente iets weet zijn we minimaal twee weken verder! Zolang kan het toch niet wachten? Zolang kan ik niet wachten! Wat moet ik nu doen? Wat kan ik doen?

Op dat moment zie ik maar een ding en dat is afwachten wat de gemeente doet. Tot die tijd kan ik geen vakantie boeken en geen verbouwing plannen.
Ik wil weer aan het werk gaan. Maar wat ik ook doe, ik kan me niet concentreren. Ik voel me verschrikkelijk. Ik wil wel huilen maar het lukt niet. Rustig denken gaat niet. Ik rijd weg bij mijn bureau en als een heuse stresskip draai ik onrustig rondjes in het midden van mijn woonkamer. Mijn hart bonkt. Mijn spieren staan stijf van de spanning. Mijn gedachten razen alle kanten op. Dan blijf ik staan. Ik hef mijn hoofd en spreek mezelf toe.
Dit kan zo niet. Dit ga ik lichamelijk en geestelijk niet nog een week volhouden. Ik moet nu actie ondernemen. Ik moet een knoop doorhakken.

Als een goede coach die alleen maar het beste voor me wil, ga ik het gesprek met mezelf aan. Wat de gemeente doet, ligt buiten mijn macht. Daar kan ik niets aan veranderen. Het is zoals het is. De drempel op het pad is de afhankelijkheid tussen de verbouwing en de vakantie. Hier ligt de oplossing. Ik stel mezelf de verhelderende vraag:
Stel: je gaat wel op vakantie en de verbouwing gaat niet door in november. Wat is dan het ergste wat kan gebeuren.
Dan wordt het waarschijnlijk februari 2013.
Is dit haalbaar en te doen?
Zeker wel.

Het laatste antwoord doet me ontspannen. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht. De verbinding tussen Curaçao en de verbouwing verdwijnt als de zon achter de wolken.
Ik besluit hierbij de vakantie door te laten gaan ongeacht de planning van de verbouwing. Je gaat op vakantie Christel!

Mijn lichaam ontlaadt zich. Mijn gezicht ontspant. Wat een heerlijk gevoel!
En zo simpel en snel heb ik het mezelf een stuk makkelijker gemaakt. Gewoon door even een paar belangrijke vragen te stellen. Aan mezelf. Want ik ben de persoon die het moeilijk heeft gemaakt. Ik heb mijn criteria getest en bijgesteld.
Curaçao, here i come!

Paniekmanagement

Christel Mantel — Wed, 17 Oct 2012 11:19:23 +0000

Het is stil en donker. Van mijn tenen tot aan mijn nek voel ik de warmte van het zachte dekbed. Het ritme van het beademingsapparaat naast mijn bed klinkt vertrouwd in mijn oren. Op mijn neus, wangen en kin rust het kapje. Als een kalm bergriviertje stroomt de lucht uit het apparaat via de slang het kapje in. Achter dit masker kabbelt de lucht verder mijn neus in, richting mijn longen. Het doet mijn borstkas rustig op en neer bewegen. Mijn gedachten slapen nog. Slaperig beweeg ik mijn rechterhand over de afstandbediening van het bed. Al snel vind ik de knop voor de voetverstelling. Ik druk het in om het te laten zakken. Een zacht gebrom vult de slaapkamer. Terwijl de voetensteun rustig verder zakt, gaat het mis.

De stroom lucht in het kapje stagneert! Het voelt alsof iemand een hand over mijn mond houd! Mijn ogen springen wijd open. Mijn hart begint harder en sneller te bonken. Waar net de warmte van het dekbed nog een bron van genieten was, breekt het zweet me nu overal uit.
Ik krijg geen lucht meer! Help! Dit houd ik niet vol. Oh hemel! Nee, dit kan niet waar zijn! Al voor mijn gedachten het hebben kunnen bedenken, drukt mijn rechterwijsvinger mijn alarm in.

Het gepiep van het alarm galmt in de woonkamer. Middenin de chaos van mijn gedachten besef ik dat de slang tussen de voetensteun klem moet zitten. Het kan niet anders!
Red ik het wel? Ik moet bellen. Wat gebeurt er? Ze moeten opschieten. Hoe laat is het? Hoe voel ik me morgen? Wat moet ik doen?
Angst voert de boventoon.

Mijn vingers bewegen ongecontroleerd over de knopjes van de afstandbediening. Ik druk. Nee, dit is de rugsteun.
Focus Christel, focus.
Volgende.
Het bed maakt een kreunend geluid. Ik herken het van het omhoog gaan.
Volgende knop. Ja!
Mijn onderbenen bewegen zich omhoog.
In de woonkamer hoor ik de dame van de alarmcentrale door de speaker mijn huis binnenkomen. Ze belt hulp.

Dan krijg ik weer wat lucht. Een golf van opluchting gaat door me heen. De slang ligt blijkbaar weer vrij. Toch gaat het nog niet goed. De hoeveelheid lucht die ik voel uit de slang in het masker lijkt wel gehalveerd. De angst neemt weer bezit van me. Ik ben bang. Mijn hart bonkt als een op hol geslagen trommelspeler.
Rustig Christel. Nog even wachten.
Dan hoor ik het vertrouwde geluid van mijn huistelefoon. Dit is het teken dat hulp onderweg is. Ik word iets rustiger. Met mijn rechterhand graai ik naar de slang van de beademing. Mogelijk kan ik iets doen.
Helaas, het werkt niet.
Met mijn kaakspieren beweeg ik het masker over mijn gezicht tot ik een kiertje heb. Frisse lucht!
Rustig Christel. Het gaat goed. Je hebt lucht. Het is niet veel. Maar je hebt lucht. Voel hoe goed het gaat. Je kunt ademhalen. Nog even en je hebt weer lucht.
Ik maan mezelf tot kalmte. Ik blijf bevestigen dat het goed gaat, dat ik lucht heb en dat alles nog werkt. Mijn ademhaling wordt rustiger. Mijn temperatuur zakt en de trommelspeler doet het ook wat rustiger aan. Angst heeft plaats gemaakt voor alertheid. Zo is het beter.

Met wijd opengesperde ogen en gespitste oren neem ik de situatie buiten waar. Wachtend op verlossing.
Al snel hoor ik een auto de straat in rijden. Het gerommel aan de voordeur doet mijn hart weer sneller bonken. De paniek neemt weer iets toe.
Kom snel, klinkt het in mijn hoofd.
Dan stapt de verlossing mijn kamer binnen. Ik heb het gered!

Houd jezelf in balans

Christel Mantel — Wed, 10 Oct 2012 10:19:14 +0000

Ik kijk in mijn autospiegel. Nog steeds krijg ik de rillingen als ik het zie. Vandaag heb ik voor het eerst de beademingsslang in een beugel zitten waarmee het mondstuk aan het uiteinde van de slag dichtbij mijn mond uitkomt. Dit in plaats van de slang los op mijn schoot. Wat een confrontatie met hoe het met me gaat. Ik voel dat ik ietwat uit balans ben. Het stuk verdriet heb ik even aan de kant gezet. Ik sluit het voor nu even af. Nu is het tijd om het optimale uit het netwerkevent te halen. Een event voor schrijvers in Maarssen georganiseerd door Vrouw & Passie en Esther Jacobs. Tijd om de auto te verlaten en naar binnen te gaan.
Nieuwe vragen presenteren zich. Wat kan ik daar verwachten? Hoe zit het met de toegankelijkheid van de locatie en de opzet van het event? Doe ik het wel goed vandaag?

De entree en ontvangst verlopen prima. De dame van de organisatie is zeer behulpzaam. Ze loopt met me mee naar boven waar het allemaal gebeurt. Eenmaal in de zaal kom ik tot stilstand. Letterlijk en figuurlijk.
De setting is totaal rolstoelonvriendelijk! Van de naar schatting 30 tafels met deskundigen, kan ik er slechts 3 bereiken! Mijn moed en enthousiasme zinken weg de grond in. Dit meen je niet! Ik klap een beetje dicht. Ik kijk en kijk en kijk nog eens. Ik baal ongelooflijk. Had ik toch niet moeten gaan? Al die moeite. Het geld. Waarom nu!? Ik voel mijn tranen prikken. Ga ik in tranen uitbarsten? Ik wil het wel. Het is te veel confrontatie op een dag. Ik spreek mezelf toe. Focus. Dit is niet de plek om je verdriet te laten gaan. Ik moet weg uit deze ruimte. Even alleen. Ademhalen. Rust. Ruimte. En dan opladen.
Ik verlaat de zaal en rij wat onrustig heen en weer op zoek naar een rustig plekje. Waar is dat verdomde plekje nu als je het even nodig hebt?!
“Gaat het goed?” vraagt de dame van de organisatie met een vriendelijke stem.
Terwijl het in mijn lijf giert van verdriet en woede, leg ik haar zo vriendelijk mogelijk uit dat de setting voor mij niet geschikt is. Met mijn rolstoel kan ik nergens komen. Ze ziet het ook en gaat overleggen of het vanmiddag anders kan.

Laat ik maar eens naar een van de drie tafeltjes gaan. Maar wie zijn het? Wat doen ze?
Er is maar een manier om dat aan de weet te komen. Ik besluit bij de middelste tafel aan te schuiven. Al vrij snel ben ik aan de beurt. De coach helpt me verder met de pitch. Dan zijn de vijf minuten om. Ik ben klaar bij de eerste tafel.

Daar sta ik dan weer. Aan de kant te kijken naar al die mensen. Het gevoel van het buitenbeentje zijn, bekruipt me. Ik wil weg! Ik trek dit vandaag niet. Alle deurtjes waarachter ik mijn verdriet en frustratie heb weggezet klappen open en dicht. Onrustig rijd ik heen en weer.
Focus op het nu Christel. Ik ben hier met een doel. Laat al die moeite ook iets opleveren.
Ik rijd naar een hoge tafel en vraag een dame met lang blond haar of zij mijn boek uit mijn tas achterop wil pakken.
“Tuurlijk.”
Ze stelt zich voor met Sandra. Alsof ik haar al jaren ken, zeg ik hoe moeilijk ik het heb mezelf staande te houden. Beknopt vertel ik haar over de confrontatie deze morgen met mijn verdriet. Over de beademingslang. Over de voor mij ongeschikte opzet van de beurs.
Ze vertelt dat het ook voor haar een dag met uitdagingen is.
“Hoe houd jij jezelf staande vandaag?” vraag ik haar.
“Ik sluit mezelf volledig af. Het zijn zoveel prikkels. Ik focus op mijn doel en de rest blok ik. Verhalen van anderen kan ik even niet horen.”
“Dank je Sandra. Het is even wat ik nodig heb.”

Ik rijd naar de volgende tafel. Iedereen is druk in gesprek. Ik pak mijn aantekeningen en focus op mijn pitch. Langzaam sluit ik mezelf af. Stemmen vervagen. Ik keer in mezelf. Dit werkt beter.

Deze houding volg ik ook tijdens de lunch. Ik eet mijn lunch in stilte, terwijl iedereen om me heen druk met elkaar in gesprek is. Het voelt wat eenzaam, maar toch ook wel goed.

Na de lunch begeef ik me naar de zaal van het middagprogramma. Esther Jacobs komt me tegemoet lopen en biedt haar excuses aan voor deze ontoegankelijke setting. Ze heeft een exclusieve tafel voor mij geregeld. Zij gaat ervoor zorgen dat de mensen die ik wil spreken mijn kant opkomen. Ik voel me opgelucht. Dit geeft een goede wending aan de dag.
Die middag word ik in de watten gelegd door de dames van Vrouw & Passie. Ik voel me een soort VIP tussen al deze mensen. Een aantal journalisten weet mijn tafeltje te vinden. En nog meer inspirerende ontmoetingen vinden plaats aan mijn tafeltje. Om half zes rijd ik naar huis. Het was me het dagje wel. Ik merk dat ik mezelf nog afsluit. Voor de omgeving en voor mezelf. Het is tijd om weer open te gaan. De confrontatie is voorbij.

Confrontatiemanagement: de ongewenste oplossing

Christel Mantel — Fri, 28 Sep 2012 11:47:16 +0000

Overal is een oplossing voor.
Alleen, is die oplossing altijd gewenst?
Ik denk van niet. Denk maar eens aan die dure reparatie van je wasmachine. De medicijnen die je moet gaan slikken. Het opofferen van je vrije zaterdag voor een belangrijke klus. Of de rolstoel die je nu echt nodig hebt.
Voor al deze oplossingen geldt ‘liever niet’. Toch is het de beste keuze die er is op dat moment.

Afgelopen maandag stond ik oog in oog met een ongewenste oplossing. Een confrontatie die ik maar al te graag niet had willen zien. Ik neem je mee naar de maandagochtend, thuis, bezig met de voorbereidingen voor vertrek naar de Bijzondere Verhalen Beurs.

“Wat is dit irritant zeg! Het zit gewoon in mijn gezichtsveld. Dit moet anders. Kun je de slang draaien en onderlangs doen?” zeg ik kribbig tegen de hulp.
“Ik ga kijken wat ik kan doen.”
“Dit is nog niks!” brul ik na drie tellen.
“Chris. Geef me op zijn minst de kans om te kijken wat ik kan doen. Het is voor mij ook nieuw. Ik ben aan het kijken naar de mogelijkheden.”
Ze verrast me met haar liefdevolle stem. Ik gedraag me allesbehalve aardig en vriendelijk op dit moment.
“Ja, oke. Ik vind het maar niks. Dat is het.”
Ze rommelt nog wat verder met de slang en het mondstuk.
“Wat een ellende. Haal er maar af. Dan maar niet. K*zooi.”
“Bedenk waar je het voor doet. Wat het je oplevert. Het is niet leuk. Maar het gaat erom dat je makkelijk een teug lucht kunt nemen.”
Au. Wat doet de realiteit soms toch pijn. Ik heb de keuze gemaakt vandaag de steun te gebruiken. Laat ik het dan ook doen. Eens moet de eerste keer zijn.

Het gebruiken van de steun voor het mondstuk van de beademing vind ik niet leuk. Het is weer een stap verder over een grens die ik liever niet wil maken. Maar ik kan niet meer zonder. Het gaat er toch van komen. Met het mondstuk in de steun kan ik altijd extra lucht inademen. Dan heb ik niemand meer nodig om het apparaat aan te zetten of moeilijk te doen om de slang naar mijn mond te bewegen. Ja, het is beter.

“Sorry voor mijn uitval. Ik vind het helemaal niks. Ik wil dit gewoon niet. Het is zo’n enorme blikvanger. Vooral het feit dat ik het nodig heb, maakt me verdrietig.”

Ik voel een paar tranen over mijn wang rollen. Jezus, wat voelt dit verschrikkelijk. Frustratie, weerstand en woede liggen op de loer. Alles om dit verdriet maar niet te hoeven voelen. Ik dwing mezelf om in het nu te blijven in plaats van in drama tranen uit te barsten of de frustraties de vrije hand te geven. Ik heb het even te voelen en te verduren.
Dan zie ik het ‘nu’ in de spiegel. Ik kijk naar de stang boven mijn rechterschouder waarin de luchtslang zit bevestigd. Voorbij mijn schouder maakt het een haakse bocht richting mijn gezicht. Ik zie hoe Gudrun bezig is het mondstuk zo dicht mogelijk bij mijn mond te krijgen. Tussen mijn mond en het mondstuk zit een kloof van 10 tot 20 centimeter.

Ik vind het heftig om te zien. Gelukkig zie ik er verder vandaag goed uit. Mijn haar, kledingkeuze. Helemaal goed. De buitenkant ondersteunt mijn binnenkant.
Het is wat het is. Mijn besluit staat vast. Vandaag gebruik ik de steun voor de beademing. Ik kan het altijd nog af doen.

Gudrun rommelt nog wat aan de steun en de slang. Eindelijk zit het op een manier dat ik er vrede mee heb. Nog even kijk ik naar mezelf in de spiegel.
Ik ben klaar voor de bijzondere verhalen beurs!

De hobbelige weg naar succes

Christel Mantel — Thu, 20 Sep 2012 12:46:53 +0000

‘Mag ik kritisch zijn?’ vraagt hij.
‘Graag’, zeg ik.
‘Nu ik je wat langer ken zijn er 2 dingen die ik steeds weer bij je zie terugkeren.
Ten eerste bruis je van de ideeën. Je bent enorm ondernemend. Vanuit niets weet jij iets moois te realiseren. Je werving- en selectiebureau.
Je boek.
Het ziet er allemaal even goed uit en het hele verhaal klopt. Nu hoor ik je over een theatershow. Prachtig idee weer.

Toch kleeft er naar mijn gevoel een minkant aan. Je maakt het niet volledig af. Je boek verdient meer aandacht. Het is een prachtig verhaal waar alles in zit.
Liefde, seks, ambitie, werk, ondernemen.
Je zegt zelf dat mensen je nog niet weten te vinden. Geef het tijd. Voor succes heeft het nog je volledige aandacht nodig.’

Terwijl hij me aankijkt, voel ik een soort van pijnlijke glimlach op mijn gezicht verschijnen. Eentje die ik maar al te goed ken. Het is mijn grote vriend als een gevoelige snaar wordt geraakt.
Met die rare glimlach op mijn gezicht voel ik me behoorlijk ongemakkelijk. Mijn hoofd verandert nog net niet in een gloeilamp. Mijn hoofd knikt instemmend.
‘Ja, zeg ik, dat klopt wel een beetje.’

In de tussentijd draaien mijn gedachten op volle toeren. Zijn woorden klinken groots en naar in mijn oren: ‘je maakt het niet af’.
De juf in mij vertelt me hoe verschrikkelijk deze eigenschap is. Eentje waar ik me voor zou moeten schamen.
Gelijk plopt de vraag bij me op of het nu echt wel zo extreem is als ik nu denk.
Razendsnel laat ik mezelf en mijn prestaties als een film aan me voorbijgaan. Gelukkig, zo groots is het bij mij niet!
Ik uit mijn opluchting met een aantal voorbeelden en mijn focus op 3 doelen dat het wel meevalt met dat niet afmaken.

Hij kijkt me bedenkelijk aan. ‘Ja dat kan best. Maar bedenk je ook dat je naast je 3 doelen veel doet. Je schrijven, de promotie, je lezingen en al die zorg die je moet regelen voor jezelf. Dat is veel. Ik geloof echt dat het theater idee op dit moment een vorm van afleiding is. Focus je op het succes van je boek. Dat is het echt waard.’

Met die woorden gaan we uit elkaar. In mijn gedachten gaat het verhaal verder.
Het ongemakkelijke lachje is voor mij een signaal dat er een kern van waarheid in zit. Het heeft een verhaal. Of het 3 of 100 regels zijn dat weet ik niet. Een ding weet ik wel. Blijkbaar is het een patroon dat ik dingen niet afmaak tot een succes. Het is makkelijker voor me om aan iets nieuws te beginnen.
Nu is deze eigenschap op zich prima. Ik ben immers niet goed in alles. En niet alles is een succes.
Toch zit het me in de weg. Het kost me energie. Ik kan niet zonder slag of stoot op iets nieuws overstappen. En mijn regel is: op het moment dat mijn gedrag me in de weg zit, dan is het tijd voor reflectie.

Mijn eerste stap is alles maar eens opschrijven. In een blog. Over de hobbelige weg naar succes.

Weg met de kermis in mijn hoofd

Christel Mantel — Thu, 30 Aug 2012 18:13:23 +0000

Augustus 2012. Hier in de stad is het weer tijd voor de jaarlijkse happening. De kermis. De straten zijn omgetoverd tot de standplaats voor duizelingwekkende attracties en gillende pubermeisjes.
Mijn gedachten weerspiegelen deze buitenwereld. Met tussenposes razen ze heen en weer, op en neer. Verwarrend!

Deze kermis in mijn hoofd is iets van de laatste jaren. Nu die al een paar dagen actief is, lijkt het wel een wat ouder modelletje te zijn. Wat rustiger dan voorgaande jaren. Maar ook dit oudere modelletje bevalt me niet.
In mijn gedachten viert heel Hoorn feest op de kermis. Net als ik tot zo’n 5 jaar terug. Nu ben ik alleen thuis. Voorts leef ik met de illusie dat al die mensen die er wel zijn me een remi vinden. Grapjas die ik ben. Alsof die mensen aan me denken!

Hoe ik hiermee omga is als volgt:
- ik hoop dat het heel slecht weer wordt
- ik vind een aantal minpunten en vergroot deze 100 keer.

In gesprekken met anderen projecteer ik mijn onrust. Ik praat niet over de leuke dingen, de lol of mijn leuke ervaringen van eerdere jaren. De nadruk leg ik op de negatieve kant. De mensen die wel gaan beleven aan mij absoluut geen voorpret. Ik kan ook niet genieten van de herinneringen van al die jaren dat ik wel geweest ben. Ik moet bekennen dat ik het zelfs niet makkelijk vind de persoon die wel gaat veel plezier te wensen. Zo zonde!

Dit jaar wil ik het toch eens anders ervaren. Makkelijker. Ik wil weer genieten van mijn herinneringen. Zelfs al vind ik het nog niet zo makkelijk. Ik wil voorpret delen!

Ik neem mijn gedachten onder de loep.
Wat maakt nu dat ik me druk maak dat ik er niet bij ben? Wil ik er nu echt heen? Is het echt iets wat ik wil?
Binnen een paar seconden zegt mijn verstand nee:
- het is te druk
- ik kan me slecht verstaanbaar maken
- dansen zit er niet in
- ik heb geen zin in dronken opmerkingen

Ik weet zeker dat ik mezelf er nu geen plezier mee zou doen door heen te gaan. Ik moet bekennen dat ik het niet verstaanbaar zijn niet makkelijk vind. Ik geef het liever niet toe. Als ik dit nu wel doe, blijft toch nog een stuk onrust in mij. Dan valt het kwartje!

Het is een vorm van loyaliteit. Ik weet niet beter dan dat lappendag het feest van het jaar is. Hier moet je gewoon bij zijn. Zo heb ik het van jongs af aan meegekregen. Dat je gaat is vanzelfsprekend.
Loyaliteit is mooi. Alleen voor mij werkt het nu niet meer.
Ten eerste zijn de omstandigheden veranderd. De vriendengroep van de eerdere jaren is niet meer. En beademing maakt het ook niet echt makkelijk.
Ten tweede klopt mijn overtuiging niet. Het is niet vanzelfsprekend dat ik heen ga. Het is niet iets waar je bij moet zijn.

Een zucht van verlichting verlaat mijn mond. Eindelijk zie ik met een gerust hart dat ik de lappendag zeker wel leuk vind. Maar vandaag maak ik bewust de keuze dat ik liever aan de slag ga. Ik moet niet meer.

Op facebook zie ik de eerste foto’s van de lappendag verschijnen. Een kleine glimlach siert mijn gezicht terwijl ik met een warm hart typ: veel plezier daar!

Vreedzame communicatie

Christel Mantel — Tue, 14 Aug 2012 14:00:12 +0000

Lichtelijk gefrustreerd zit ik achter mijn pc. Op het scherm een Word document met drie regels van een nieuwe blog. De inspiratie is ver te zoeken. De delete toets draait overuren. Dan hoor ik het geluid van verlossing. Nieuwe e-mail in de inbox!
Ik klik op mijn mailprogramma en mijn ogen scannen de vette kopjes en afzenders in mijn algemene inbox. Spam, spam, niet voor nu, spam, uitverkoop, later. Helaas niets boeiends. Mijn oog valt op een mail in de pgb inbox. Van Babs. Mijn ogen bewegen zich over het scherm.
‘Wat een gezeik zeg!’
In een fractie van een seconde klik ik de mail dicht. De muis smijt ik op het bureau. ‘Godsamme. Dit kan er ook nog wel bij! Gezeur!’

Soms voel je dat het niet zo handig is direct te reageren. Dit is een van die momenten. Gelukkig is er de simpele regel om hiermee om te gaan: Even tot tien tellen. Alleen, tot tien?!

Aan tien tellen heb ik niet voldoende. Ten eerste gonst mijn eerste reactie nog rond in mijn hoofd. Irritatie is nog steeds het grote woord. Ten tweede weet ik nog niet hoe uiteindelijk te reageren. Ik besluit verder te tellen.

Al snel maakt de irritatie plaats voor rust en overzicht. Ik maak de eerste tussenstand op. Mijn eigen irritatie gaat als eerste onder de loep. Mijn gevoel is dat het losstaat van de e-mail. Wat heeft wel voor die stemming gezorgd?
Het belang van de relatie speelt hierin een grote rol. Het behouden van de relatie is belangrijk voor me. En al tijdens het lezen van de e-mail heb ik dit beseft. Waar ze haar beklag over doet, heeft niets met haar persoonlijk te maken. Nog een punt is dat ik na het lezen van de e-mail geen kant-en-klaar antwoord in mijn repertoire heb gevonden. Mijn gedachten signaleren dan dat het om tijd en aandacht vraagt. Hier begint het probleem. Ik heb al zoveel vraagstukken op mijn bord liggen. Niet nog één!

Mijn conclusie is dat mijn eerste reactie alles te maken heeft met mijn huidige stemming en niets met Babs. Dit lucht op. Tijd voor de volgende stap. Mijn antwoord. Maar hoe in vredesnaam?

Een ding is voor mij duidelijk. Het gaat voor mij niet om gelijk hebben. Het gaat om de relatie met Babs. Ik herinner me het gesprek met mijn uitgeefster, Monique Burger eerder die week. We hebben kort gesproken over hoe te reageren op klachten of andere minder makkelijke reacties. Monique heeft me verteld over het boek Geweldloze communicatie. Ze heeft de vier stappen uit dit boek genoemd. In mijn herinnering kom ik tot dit rijtje:
1. Neem objectief waar. Laat oordeel achterwege over de ander en je eigen reactie.
2. Hoe zit het met het gevoel.
3. Waar zit de behoefte?
4. Communiceer duidelijk de wens zonder aannames.

Met het doel als leidraad laat ik de vier stappen op het vraagstuk los. Ten eerste vanuit haar gezichtspunt. Dan vanuit mijn gezichtspunt en tot slot vanuit de relatie. Niets irritatie! Niets gezeik! Ik heb zelfs nog een aandachtspunt voor mezelf eruit gehaald.

Al snel vliegen mijn vingers over het toetsenbord voor een reactie op de mail van Babs. Het voelt goed. Dit is waar het om gaat. Vreedzame communicatie. Hiervoor tel ik graag verder dan tien.

Wil je meer weten over de mail van Babs en mij? Abonneer je op de nieuwsbrief. Met achtergrondinformatie over de invloed van gedachten in alledaagse situaties.