Znamy się jakieś 30 lat z okładem. Przekrój był u mnie w domu co tydzień. Jedyny tygodnik ukazujący się za szarych peerelowskich czasów w którym było to coś.

Coś wolnego ( no prawie ) od propagandy, dalekiego od planów pięcioletnich przewodniej siły narodu, dowcipne, czasem cierpkie, inteligentne…

Lata 90 pomimo eksplozji kolorowych gazet o wszelakiej tematyce nie zamordowały Przekroju. Bywało lepiej bywało gorzej …aż ktoś w końcu postanowił ów mój ulubiony przekrój sprzedać i przenieść do Warszawy.

Było słabo, bardzo słabo, aż w końcu przestałem kupować….bo po co trwonić złotówki wyłącznie na znane od lat logo którym ktoś z uporem maniaka chciał brandować słabe treści.

Aż któregoś dnia internet zapłakał że Przekrój przestaje się ukazywać…..

Minęło kilka lub kilkanaście miesięcy, a na moim „twarzoksiążkowym walu” ktoś zamieścił info że jakiś inny ktoś kupił prawa do mojego ulubionego niegdyś tygodnika.

Reanimacja trupa nigdy nie przynosi oczekiwanych efektów. Trup to trup – pozycja horyzontalna bezpieczna, koniec i kropka to się nie może udać.

Czekałem……czekałem…..czekałem………

Na fejsbukowym profilu Przekroju rozpoczął się festiwal archiwalnych okładek, potem dołączyły rysunki Pana Raczkowskiego ….i tak do zrzygania na zmianę : archiwalna okładka – Raczkowski ,

Raczkowski – archiwalna okładka……

Trzeba mieć zajebistą fantazję żeby kupić prawa do tytułu i wrzucać na fejsbunia okładki – ale kto bogatemu zabroni

***

Trwonię złotówki w Empiku. Pani kasjerka żąda ode mnie trzycyfrowej kwoty – płacę, karta płacze…. – Polecam jeszcze najnowszy „Przekrój” – mówi rude dziewczę z plakietką „Joasia – sprzedawca” ….!

– CO?! – Przekrój ? ! – pytam.

Rude dziewczę szczerzy białe zęby i wręcza mi ….” PRZEKRÓJ” Jakiś inny, jakiś grubszy, jakiś ….kwartalnik. – Płacę, nie zaglądam do środka …..

On wrócił !!!

Odmieniony, rześki jakiś, dowcipny, sarkastyczny czasem… Wrócił jak wraca się z urlopu w egzotycznym kraju. Z urlopu na którym się po prostu wypoczywa. Z urlopu który daje potężnego kopa do przodu. Z urlopu o jakim marzy każdy zmęczony codziennościami …..Przekrój.

Pan Przekrój przeszedł operację plastyczną – jest inny z wyglądu…ale w środku ….. jest świeżo lecz duch starego, dobrego, krakowskiego Przekroju pozostał. Ma jedną poważną wadę – zmienił orientację z tygodnika na kwartalnik – cóż, nie można mieć wszystkiego – Powodzenia na nowej drodze bycia Panie Przekroju ! – do przeczytania w następnym kwartale.

Zwierze Mariackie

Zdjęcia: przekroj.pl / Zwierzę Mariackie

Uległem kiedyś reklamie maszynki do golenia z ostrzami tak ostrymi że trzeba je chronić kratką. Skuteczność tego urządzenia miała być spektakularna. Pięć ostrzy tak ostrych jak samurajski miecz, czyli golenie będzie lekkie łatwe i przyjemne.  

I co …? I jajco – jak mawiał klasyk.

Moja gęba po zabiegu przeprowadzonym ultraostrym wynalazkiem przypominała sen pijanego chirurga plastycznego. Daleko jej było do twarzy tak gładkiej jak aksamit, w dodatku twarzy bez podrażnień.

Nie tak miało być !!! Moja druga połówka popatrzyła na mnie z politowaniem rzucając lakoniczne :-

– Goliłeś się wściekłym kotem ?- Takie małżeńskie heheszki. Facjata dochodziła do siebie  3dni.
Dnia 4 w postanowieniu że albo ja ją, albo ona mnie zameldowałem się przed lustrem.

Moczyłem, nawilżałem, piana z puszki furczała to na lewym to na prawym policzku z dokładnym napianowaniem szyi i brody. Pięć minut siedzenia na pralce – niech mięknie!

Golenie było ….dalekie od ideału. Znów wyglądałem jakbym się golił kotem.
W prawdzie nie tak wściekłym jak ostatnio, ale kurwa kotem !!!
Gęba pocięta trochę mniej, ale swędzi piecze. Ja pierdolę  nikt nie napisał na opakowaniu że to sprzęt dla sado-maso. Tęsknie spoglądałem w stronę leciwej elektrycznej maszynki do golenia. A może kupić nowe ostrza do elektrycznej i olać te maszynki ostre jak japońskie noże , pianki, zacinania przecież do cholery mamy drugą dekadę XXI w. Za jakie grzechy mam się golić na mokro..?!

O bogowie, co mnie podkusiło na zmianę maszynki z elektrycznej na tą zajebiście ostrą z wymiennymi ostrzami. 150 zł psu w dupę i gęba pochlastana niemiłosiernie.

Wujek Google wie wszystko.

Coś robię źle ! Golenie maszynką elektryczną dwadzieścia parę lat musiało upośledzić zdolność do golenia na mokro. Na mokro golił się ojciec, dziadek golił się brzytwą i ani u jednego ani u drugiego nie widziałem takich zacięć i podrażnień jak na mojej facjacie.

Wpisuję w wyszukiwarkę hasło : Golenie na mokro. Fora, sklepy, filmy tutoriale internet naprawdę wie wszystko.
Czytam forum brzytwa.org. Okazuje się że nie ja pierwszy i nie ostatni poległem w konfrontacji jak to tu piszą: „z żaluzją”. (maszynka wieloostrzowa)

Po kilku godzinach wiem że:

• muszę kupić tradycyjną maszynkę do golenia na żyletki

• muszę kupić pędzel do golenia ( dobry )

• muszę kupić żyletki ( różne bo nie wiadomo która będzie dla mnie ok )

• muszę kupić mydło lub krem do golenia

• muszę kupić lub ukraść żonie jakąś miskę do wyrabiania piany, a najlepiej jakbym kupił dedykowaną do tego celu miskę .

• Muszę kupić ałun bo jakieś draśnięcie czy zacięcie może się zdarzyć

• dobrze byłoby być w posiadaniu jakiegoś preshave ( krem lub balsam przed goleniem )

• bez postshave też się nie może obejść ( woda po goleniu lub balsam )

  

Napisałem muszę, oczywiście że nie muszę, ale że jestem gadżeciarzem nie umiem odmówić sobie przyjemności zakupu i testowania w/w zabawek. Kupuję wszystko. Rachunek w sklepie internetowym bagatela 450 zł, kurier gratis. Klikam na zapłać teraz. Karta płatnicza płacze…ale co tam, raz się żyje.

Za kilka dni testy. A mogłem kupić ostrza do maszynki elektrycznej!

24 godziny później

Pan kurier melduje się o 11:00. Rozpakowuję paczkę – jakie piękności.

Maszynka, żyletki, ingrediencje, kubek do piany, mydło, krem cudowności.

Zaszywam się w łazience i rozpoczynam golenie tradycyjne czelendż.

Wyrobienie piany z mydła poszło nadzwyczaj łatwo. W prawdzie obejrzałem kilka filmów na youtubie w których pokazano jak wyrabiać pianę. Nie jest to skomplikowany proces. Mam pianę, gębę natarłem preshave, zakładam żyletkę do nowej, lśniącej maszynki i….
Ostrożnie, po co się spieszyć, golę…Idzie łatwo, sprawnie, powiedziałbym przyjemnie…Po 15 minutach jestem ogolony zadowalająco. Żadnych zacięć, podrażnień jestem w szoku delikatnym. Wracam na brzytwa.org pochwalić się rezultatami.

W prawdzie nie osiągnąłem tak zwanej PN ( Pupy Niemowlaka ) ale golenie super. Czuję podskórnie że powoli wkręcam się w tradycyjne golenie…

***

Od tego czasu minęło kilka lat. Golę się maszynką na żyletki, a raczej maszynkami. Bo jak wspomniałem natura gadżeciarza nakazuje zakupy kolejnych maszynek i żyletek. O ilości mydeł, kremów i pędzli nie wspominam.Czytuję forum brzytwa.org wymieniając się doświadczeniami z innymi golącymi. Od kilku tygodni świta mi pod łysą czaszką pomysł …” golenie brzytwą” – realizacja w toku. Polecam

Zwierze Mariackie

Foty: zwierzemariackie.pl, fotolia, youtube.com

Na krakowskim Rynku stoi kobieta lat około 30. W rękach trzyma pionowo IPADa i z uporem próbuje w pionowym kadrze zmieścić to czego w nim się zmieścić raczej nie uda.:)
Cofa się kilka kroków, usiłuje odjechać zoomem …na nic ta cała gimnastyka.

Podchodzę… – Pomogę ..- mówię i wyjmuję jej tablet z rąk – nie mówi nic. Patrzy szeroko otwartymi oczami. Przekręcam tablet w poziom, wkładam jej w ręce i mówię : – Teraz się zmieści.

Kobieta uśmiecha się, ja idę w stronę ul.:Szewskiej, za chwilę kończy mi się czas parkowania, a na kontakt ze strażnikami miejskimi jakoś nie mam ochoty….

Odwrócony słyszę dźwięk udawanej migawki …pstryk, pstryk, pstryk …. Chyba się zmieściło… Za chwilę zapewne fotki wylądują na fejsbuku lub instagramie ku uciesze folowersów pokażą sukiennice w śniegu. Kilka nałożonych filtrów zrobi efekt WOW . Polecą lajki, uśmiechnięte buźki i hasztagi w stylu #zazdraszczam #krakowlove #zimawkrakowie #rynekglownykrakow. Za kilka godzin folowersi zapomną, Ona usunie to zdjęcie około kwietnia jak Ipad wyświetli złowieszczy BRAK PAMIĘCI. Zostanie ślad w sieci, który może ktoś kiedyś odgrzebie przeglądając jej zdjęcia na fejsbuniu czy instagramie. Internet nie zapomina nigdy !?

***

Mój tata był człowiekiem wielu pasji. Mam dokładnie to samo. Mało tego – zdałem sobie sprawę że wszystkie moje pasje i wkrętki odziedziczyłem po nim.

Jedną z wkrętek ojca była amatorska fotografia. Posiadał kilka aparatów produkcji zaburzańskich i zaodrzańskich „braci”. Zenit, Pentacon Six, Kiev, Jubitiel….

Uroczystości rodzinne, wczasy, wyjazdy obfotografowane były zawsze maksymalnie jak się tylko dało. Suszące się na  sznurkach w łazience  negatywy zapowiadały  jedno – nocne wywoływanie zdjęć. Wieczorem ojciec uruchamiał w kuchni ciemnię fotograficzną. Granatowy koc wieszany był zawsze na oknie, drugi na drzwiach do kuchni i zaczynały się czary.

Dla 5 – 6 letniego smyka była to nie lada przygoda. Powiększalnik, papiery fotograficzne, kuwety z chemią, pilnowanie czasów ze stoperem w ręku, wałkowanie odbitek na lustrze suszarki… magia.

Fotografia została ze mną do dziś. Używam od wielkiego dzwonu cyfrowej lustrzanki, albo ( o zgrozo ) aparatu w telefonie. Ale prawdziwą frajdę daje mi jedynie fotografia – analogowa. W prawdzie oszukuję trochę w tym analogowym fotografowaniu bo powiększalnik zamieniłem na wysokorozdzielczy skaner i drukarkę atramentową, ale po dziś dzień sam wywołuję negatywy.

Zawsze kiedy ładuję negatyw do koreksu przypomina mi się mała kuchnia z zasłoniętymi kocami oknem i drzwiami, blask oliwkowej żarówki i to oczekiwanie co pojawi się na papierze w kuwecie z wywoływaczem.

Prints Drying In Red Darkroom

Od dawna łapię się na tym, że przeglądam w internecie stare zdjęcia miast, ludzi , zdarzeń.
Jest w tych zdjęciach coś czego tak naprawdę nie da się opisać. Coś czego na próżno szukać w cyfrowych strzałach wykonanych tabletem, telefonem czy lustrzanką cyfrową. I ta pokora dla negatywu – 36 klatek i koniec. Żadnego delete, żadnego cofnij…

Czytałem ostatnio o aplikacji dla iOS i Androida która pozwala na wykonanie 36 klatek jak na negatywie. Po 36 klatkach trzeba odczekać jakiś czas aż soft umożliwi dalsze robienie zdjęć….

W dziwnych żyję czasach. Zostawiam pogoń za pikselami w matrycach, zostawiam ilość wrzuconych na fejsbunia zdjęć. Wolę 36 przemyślanych kadrów niż 120 strzałów z biodra z hasztagami #zazdraszczam #zimawkrakowie #love.

Zwierze Mariackie
foty: prawiedziennik.pl, pinterest.com, fotolia

1# RADIO

Radio to moje uzależnienie. Zdałem sobie z tego sprawę już dawno i nie zamierzam z tym nic robić.

Zaczęło się, jak to się zaczyna w 99% przypadków. Wszystkiemu winni są rodzice i babcie. Tak było i u mnie…. przeczytajcie.

Wakacje 197…

Stało w babcinym pokoju na stoliku. Było duże, drewniane miało magiczne oko, a na imię dali mu „Menuet”.Nie wiem ile mogłem mieć lat …. 4 może 5 , ale pamiętam dokładnie ten moment. Babcia włączyła, a ono zaświeciło zielonym magicznym okiem i po chwili zaczęło opowiadać o „Akademii Pana Kleksa”. Z otwartą paszczą słuchałem do końca słuchowiska.

Focha strzeliłem jak się skończyło, ale wytłumaczono mi że jutro o tej porze też będzie „bajka z radia”. Setki zadanych pytań …jak to działa, gdzie jest Adaś Niezgódka i Pan Kleks i dlaczego siedzą w tej skrzyni zamiast wyjść i bawić się ze mną?

W końcu zapragnąłem zobaczyć jak oni wszyscy się tam zmieścili…. Większość dorosłych olała mnie wtedy całkowicie zdawkowym – „ jutro też będzie bajka w radiu” – idź spać. Uparty byłem, a z pomocą w realizacji odkrycia zawartości drewnianej skrzyni z magicznym okiem przyszedł mój ojciec chrzestny – Stanisław. Rozczarowanie, zdumienie, niedowierzanie było ogromne, kiedy to chrzestny Stanisław odwrócił radio tyłem i zdjął drewniane plecy urządzenia. Nie było tam małych ludzików, Pana Kleksa i reszty ekipy która do mnie przed chwilą mówiła.

Były jakieś szklane bańki świecące pomarańczowym światłem, jakaś żarówka, duże koło z naciągniętym sznurkiem. Chrzestny Stanisław opowiedział o tym że radio odbiera fale radiowe nadawane z dalekiej Warszawy. Dzieci w całej Polsce mogą dzięki temu słuchać o Panu Kleksie, dorośli o innych ważnych lub mniej ważnych sprawach. Mówił że jest taki budynek z anteną na dachu, w budynku pokoje z mikrofonami, urządzeniami nadawczymi. Do tych pokojów przychodzą spikerzy, aktorzy i mówią do mikrofonu, albo włączają najnowszą płytę Skaldów lub innego Niemena ……

Zasnąłem… Co mi się śniło ? – nie pamiętam. Może Pan Kleks, może radio gdzieś w dalekiej Warszawie może….

Od tamtej pory radio jest ze mną codziennie. Audycje dla dzieci Radiowej Jedynki towarzyszyły mi od pamiętnych wakacji każdego wieczoru i bardzo często radio wygrywało w pojedynku z telewizyjną dobranocką.

Jak odkryłem radio po raz drugi.

Mój tata był melomanem. ( bo audiofil to za duże słowo ) . Słuchał muzyki, nagrywał ją z radia ( takie czasy ), lub od czasu do czasu kupił przemyconą gdzieś z zachodu szpulę z nagraniami Beatelsów, Stonesów czy The Who.

W naszym czterdziestoparo-metrowym mieszkaniu ważne miejsce zajmował magnetofon szpulowy ZK 246 oraz amplituner Trawiata Stereo z dwoma pokaźnych rozmiarów kolumnami. Byłem chyba w zerówce kiedy regularnie zasiadałem obok taty gdy on nagrywał z audycji Piotra Kaczkowskiego.

To był zupełnie inny muzycznie świat od tego co radio prezentowało na co dzień. Nie było Kolorowych jarmarków , nie pachniała Saska Kępa i żadne panie nie domagały się w piosence żeby je przelecieć. Przepadłem, odkryłem inny wymiar słuchania radia.Radia które oferowało coś zupełnie odmiennego od przygód Pana Kleksa, Smoka Wawelskiego, różnej maści misiów i niedźwiadków z dobranocek radiowych.

Miałem 6 lat może 6,5 ale muzyka mną zawładnęła. Z perspektywy czasu wydaje się to nierealne jak sześciolatka może zafascynować świat przesterowanych gitarowych riffów,  czy bulgoczące brzmienie analogowego Mooga…a jednak tak się stało. Dziękuję Ci za to Tato!

Wieża z katalogu

Mam pod powiekami taki obrazek: ( około 1980 roku )

Któreś z moich rodziców przyniosło do domu opasły katalog niemieckiego domu wysyłkowego. Niemieckiego, tego po kapitalistycznej stronie „zgniłego zachodu”. Oglądaliśmy wszyscy. Kiedy już przebrnąłem przez setki stron z pościelą, ubraniami, garnkami, ba nawet klockami LEGO ujrzałem coś w co gapiłem się godzinami ku przerażeniu mamy – strony ze sprzętem audio.
U nas w domu dzielnie spisywał się ZK246 wraz ze wspomnianym amplitunerem Trawiata a w katalogu….. cuda. Wieże Technicsa, Sharpa, Sony, magnetofony kasetowe, gramofony, kasety BASF i SONY same cuda. Pamiętam jak w ferie zimowe roku 80 siedziałem dzień w dzień po kilka godzin wertując kartki katalogu ze sprzętem Hi-Fi. Dzień w dzień te same strony, ten sam sprzęt i marzenia że kiedyś na pewno będzie i u nas…

Ojciec też często podglądał i wzdychał. Mama spoglądała na ubrania, AGD, ale żadne z nich nie mogło mi wytłumaczyć dlaczego nie można tego kupić w Polsce…

***

….budzę się, wstaję, włączam radio i towarzyszy mi ono podczas pracy, odpoczynku, jazdy autem ….

Tak mi się w życiu pofarciło że ożeniłem się z Aniołem. Ba mało tego że z aniołem – kobietą o bardzo wysokim Wife Acceptance Factor to jeszcze na dodatek połączyło nas RADIO / ale o tym może kiedyś …/

Foty: legendy-prlu.pl , radiomuseum.org

Zwierze Mariackie

Od dłuższego czasu zastanawiam się nad pisaniem bloga .To od dłuższego czasu trwa jakieś 5 lat.  Zapisywanie myśli, chwil, migawek życia…  Taki challenge 2017 w 43 wiośnie istnienia na tym padole.

Będą filmy, będą podcasty, będzie życie….. swoista kapsuła czasu której dałem na imię:

Zwierzę Mariackie czyli notes krakowski – Zapraszam