Z życia zwykłego reportaż zawiły

Zaczarować rzeczywistość

2012-05-07T03:51:00.000-07:00

Ponoć warto wizualizować rzeczy, których się pragnie. Podobno działa, chcesz dom - wyobraź go sobie, chcesz psa - zobacz jak idziesz z nim na spacer . Moje pytanie na dziś: jak zwizualizować normalność? Tak dzisiaj potrzebną...
Przychodzą dni jak obecny, że czego się nie tkniesz zaczyna śmierdzieć... A ruszać trzeba, więc trochę strach. Dlatego próbuję zaczarować rzeczywistość i sprawić, że maj kwieciem się ściele i w duszy zieleń wybucha. Na razie widzę analogię pomiędzy moimi czarami a próba śpiewu operowego z jabłkiem wciśniętym w usta. Jakoś nie wychodzi. I tu znów przypominam sobie mądre poradniki - nie skupiaj się na porażce, myśl kategoriami zwycięstwa. Wizualizuj się sobie w świetle chwały. No, to próbuję...

W duszy jak w wiośnie...

2012-04-04T03:29:00.001-07:00

... czasem słońce, czasem deszcz. Generalnie (czyli przede wszystkim i głównie) coś kiełkuje - chyba nadzieja, może wiara, coś się zawiązuje, lekko pączkuje. I nagle mróz. Wszystko szlag trafia, jest szaro, buro i ponuro. A za dzień, może dwa, znowu wiosna - zielono mi, wesoło mi i znowu słyszę ptaki. Ponoć trzeba cieszyć się chwilą, ale nie sposób nie myśleć, że jutro ponownie grozi nam deszcz...

Bardziej zdycha, czy bardziej umiera nadzieja..

2012-03-21T04:07:00.002-07:00

Już postanowiłam pochować, pogrzebać i zapomnieć o nadziei. Już odnalazłam analogię i wręcz animizowałam nadzieję w ciele starej kobyły, która mimo wszystko, a przede wszystkim mimo zdrowemu rozsądkowi - jeszcze żyła. Ale przyszedł kres i zdechła; może powinnam mówić umarła, bo przecież była bardzo dzielna, wiele przeszła i bardzo długo się trzymała... Przykro myśleć, że już staruszki nie ma i została pustka. A nadzieja - jak powszechnie wiadomo - umiera ostatnia, więc na tym pogorzelisku i cmentarzysku "jak żyć Panie Premierze, jak żyć"?
I zdarzył się mały cud, cudek właściwie... Jak to niewiele trzeba: trochę słońca, trochę błękitnego nieba. Jak co dzień rano kaweczka i prasóweczka. Wpadł mi w ręce mało nośny duchowo i moralnie, jeśli sądzić po tytule i początkowej treści, periodyk dotyczący wyposażenia wnętrz. Bez przesadnego zaangażowania w analizę przesłania, które ogłasza kartkowałam leniwie, może trochę bezmyślnie. Na ostatniej stronie zapowiedź wiosny - w ramach niezaprzeczalnie pozytywnych newsów, a bezpiecznych do bólu - nie do podważenia, że nadejdzie i że będzie fajna.... Jakiś neutralny obrazek w tradycyjnie kiczowatym klimacie różu, kremu, seledynu, chyba też rzucik lawendy i... przepiękna myśl Jana Pawła II: "Niech nasza nadzieja będzie większa od wszystkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać".
Zatkało mnie! A ja podła, wredna i niewdzięczna tak łatwo dałam sczeznąć szkapinie... Powstań i na barykady! Bądź znów rączą klaczą i gnaj przed siebie ile sił w nogach, wiatru w grzywie i fantazji w głowie. Znowu masz mnie na karku, a ja ciebie w duszy! Nadzieja powróciła i zamierza czerpać moc z ogromu przeciwności, które czyhają na jej życie.

Syn Mułły i idiotka

2012-03-21T03:30:00.001-07:00

Jak zwykle zagnieździła mi się myśl, która odzywa się w najmniej oczekiwanym momencie, albo całkiem bez sensu, nawet bez momentu... Tytuł posta jest właśnie taką myślą. Jedno zdanie zasłyszane czas jakiś temu powraca i męczy mnie okrutnie, bo wokół niego usnułam nić pomysłu na fantastyczną powieść. Właściwie pomysłu, że taka powieść mogłaby powstać i pewnie byłaby świetna. Jeszcze muszę domyśleć o czym...

Leniwie, leniwie, może pierogi leniwe?

2012-02-18T07:50:00.001-08:00

Cudna sobota. Poranek rozpoczęty przed południem i to tylko dlatego że gnaty zaczęły pobolewać.

Na start pyszna kawa z kardamonem i szczyptą cukru trzcinowego. Często zastanawiam się czemu tyle lat zabijałam kawę mlekiem? Tak - zabijałam!!! Zawsze brzydziłam się takim czynem wobec herbaty. Ciekawe, że taki rodzaj morderczego procederu ma nawet swą nazwę - bawarka. Nawet brzmi obrzydliwie! Ale kawy nie oszczędzałam. Przepraszam. Okoliczność łagodząca - nawróciłam się i stosuję zasadę "zero płynów laktacyjnych".
Historia wokół kawy i z kawą w tle to ogromny rozdziała w życiu każdego, kto w ramach swych codziennych działań ma obowiązek (czasem przyjemność) bywać w różnych miejscach i doświadczać różnej gościnności. Kawa, którą serwują gospodarze to papierek lakmusowy - pokazuje obraz wyobrażenia o świecie, smaku, kultury, ekonomii i miliona innych aspektów. Wcale się nie dziwię, że onegdaj czarownice z kawowych fusów wróżyły (tak, kawowych?). Ja mogę postawić diagnozę po wypiciu kubka (przy odrobinie szczęścia filiżanki) kawy. Nierzadko nie udaje się wypić wszystkiego, ale diagnoza jest możliwa po kilku łykach. Jej efektów łatwo się domyślić.
To przykre, że ludzie zadowalają się g..., no odchody. Chociaż nie, rzeczone odchody to - było nie było - twór naturalny, a mnie zadziwia przyjmowanie chemii, nie smakuje, nie pachnie jak kawa, a jedyne co mają wspólnego, to półka, na której stoją lub dział sklepu, z którego pochodzą. Taką "kawę" przyszło mi... Właśnie - co? Wypić? Brrrr... Nie. Dostać. Niestety.
Najkoszmarniejszą zaserwowano mi kiedyś w Bielawie. Miłe miasteczko. "Kawa" koszmar!!! Bardzo sympatyczna młoda osoba przyniosła to coś w grubym fajansowym kuble - wybaczyłam w nadziei, że zawartość to wynagrodzi. Zapach był niewyczuwalny w totalnie zadymionym pomieszczeniu. Jego brak - o zgrozo - nie był wystarczającym sygnałem ostrzegawczym. A - ku swej zgubie - zmylona jasną pianką na wierzchu, zwiastunem kawowej rozkoszy i obietnicą dobrej jakości kawy zaparzonej przez świetny ekspres, łyknęłam z wielkim zaufaniem tyle, ile prawdopodobnie może zmieścić się w ustach. To było zabójstwo dla kubków smakowych. I wielka próba kultury, wytrzymałości, odwagi i żołądka. Dokładnie w takie kolejności. W pierwszej chwili, trzymając jeszcze paskudztwo w ustach, rozglądałam się dookoła w celu odnalezienia pojemnika zastępczego, który przyjmie, to co wyplują. Właściwie mogłam z powrotem do kubła, ale - kultura... Nie znalazłam. Każdy ruch wewnątrz ust, tak zwane "przelewanie miedzy zębami" wzmacniało niechciane odczucia smakowe, dlatego nieruchomo, z pełną gębą!, analizowałam swoją przykrą sytuację prowadząc jednocześnie spotkanie biznesowe, za przyczyną którego znalazłam się w tych nie najmilszych okolicznościach. Wewnętrznie zrozpaczona stwierdziłam, że NIC SIĘ NIE DA ZROBIĆ! I... połknęłam! Brrr, brrr, brrr i tfuuuu. Ohyda. Dobrze, że łzy mi nie popłynęły, chociaż miałam na to wielką ochotę. Chciało mi się krzyczeć. Jak można???
O próbie żołądka pisać nie wypada... W każdym razie, na następnych spotkaniach, które mimo wszystko były, prosiłam już tylko o wodę, chociaż nie bez strachu.

Tak właśnie działa umysł. Miało być o miłych pierogach leniwych, a wyszło o pomyjach nazwanych przez profanów kawą. Życie...

Krótkie refleksje osłabionego człowieka

2012-02-17T09:57:00.001-08:00

Dzisiaj dzień pod znakiem sztywnego karku i komputera. Chyba się nie wyklucza. Kłaniać się nie trzeba, gdy się pisze "dzień dobry", a i wygląd nikogo nie odstraszy.

I ilu ciekawych rzeczy się dzisiaj dowiedziałam. Otóż okazuje się, że świętujemy Dzień Kota. Nasza Mysza - nieskazitelnie biała zewnętrznie i bezgranicznie czarna wewnętrznie - kotka typu dachowego, chyba nie wie, że to jej dzień. Śliczna jak co dzień i zakapior jak co dzień.

Fenomen sieci zadziwił mnie dzisiaj ponownie. Jak nieograniczone zasoby informacji, zjawisk, pojęć mam na wyciągnięcie dłoni... Ubolewam, że siłą rzeczy nakładam sobie swoje wewnętrzne ACTA. Nie sposób prowadzić podróż w każdy zakątek ceberświata.... A szkoda.

Pierwszy raz, czyli wirtualne rozdziewiczenie

2012-02-17T03:08:00.000-08:00

Jak zwykle najtrudniej postawić pierwszy krok. Jak zwykle im się dłużej przymierzasz, kombinujesz, kalkulujesz - tym trudniej. Zatem odwagi! Na żywioł! Na przód!

I wcale nie boli. Chociaż... Kiedyś sądziłam, że przelewanie własnych myśli i przeżyć na papier, ups! na monitor, a – co gorsze – publikowanie tego, jest przejawem próżności, egotyzmu i wszelkich innych niskich instynktów, którymi kierują się ludzie słabi i płytcy. Chyba, że rzeczywiście masz co ważnego światu do przekazania , jak Horacy, Bryll czy ... Wówczas warto świat oczarować swoimi przemyśleniami, spostrzeżeniami, szeroko rozumianą filozofia życia. Jednak zauważyłam, że można czerpać wiele przyjemności i cennej nauki poznając świat oczami drugiego człowieka. Interesującym doświadczeniem okazało się odnajdywanie własnych przeżyć w relacjach innych. Jak ciekawie okazuje się układać świat, gdy dowiadujemy się, że choć w istocie rzeczy jesteśmy wyjątkowi, ale nasze myśli miewa też koś inny, że relacja która łączy nas z rodzicami jest właściwie schematyczna i możliwa do powielenia. Rozterki, które targają naszą poczciwą duszę co wieczora dręczą skutecznie też naszych bliźnich. Ale refleksja ta zyskuje na sile i urodzie, gdy znajduje swoje potwierdzenie nie w pięknej literaturze, bo - jak wiadomo - może być ona ( i zapewne jest) upstrzona zapożyczeniami, okłamana i lekko sztuczna, a w memuarach szarego człowiek. To trochę tak, jak z kuchennym przepisem. Miło jest popatrzeć na piękne ilustracje w grubej księdze mądrości pod dumnym tytułem "Kuchnia polska", ale jednak w każdym domu jest stary otłuszczony zeszyt, którego pożółkłe kartki kryją wiedzę o prawdziwym gotowaniu.

Zatem zaczynam z dużym apetytem....

Ledwie zaczęłam, a już kusi. Nie wiem - po szybkiej autopsychoanalizie - czy to tylko potrzeba pisania czegoś bardziej osobistego niż oferta handlowa, czy już początki grafomanii?

Taki początek miewają książki - twór terapii porzuconych, zaplątanych, pogubionych. Mogłoby być tak:
To jest ten dzień, ta chwila, ten moment, żeby zacząć pisać. Dlaczego tak myślę? Nie, ja to wiem. Ponieważ chyba gorzej być nie może. "Chyba" tu ma działać jak zaklęcie – żeby nie zapeszyć, żeby się nie okazało, ze jednak może być gorzej.

Fascynujące historie gospodyń domowych, bezrobotnych frustratek, życiowych rozbitków w spódnicy pokazują, że tak trzeba, że taka jest naturalna kolej rzeczy. Książka to antidotum na zło, na niedostatek, na smutek...

Przerwała. Tak, powód ma, ale co dalej. Zastanowiła się chwilę. Drugą, trzecią... Zawiesiła się nad rzeczywistością, ale zadziałał klasyczny schemat pułapki umysłu – im bardziej chcesz coś wymyślić, tym gorzej ci idzie. Myśli uciekają w najdziwniejsze rejony. Przypominasz sobie głupie sceny z dzieciństwa i sprzed tygodnia. Wujka, któremu przy rodzinnym obiedzie utknęła końcówka natki między górnymi jedynkami, co zmusiło biedaka do niełatwych działań polegających na wsysaniu powietrza poprzez szparę między zębami trzymając język blisko i cmokając przy tym malowniczo pół wieczora. Albo scena sprzed lat, gdy jazda tramwajem była koniecznością i obcowanie z współpasażerami często nie najprzyjemniejszą, jak wówczas gdy rozsiewająca przykrą woń kobieta odziana i obuta kontrowersyjnie pochylała się na kolejnymi ofiarami oferując im swe usługi wróżbiarskie. Samo wydarzenie bez nadzwyczajnej puenty, ale powraca tamto dziwne uczucie niepokoju, złości i litości zmieszane w jakąś przejmującą całość.