_Good Album_

To jest koniec zespołu Adebisi Shank

2014-10-03T15:14:00.000-07:00

Kilka lat temu zainteresowałem się rockiem matematycznym. Od tego czasu znalazłem raptem kilka bardzo dobrych zespołów. Jednym z nich, będącym w czołówce listy, był zespół Adebisis Shank. Zawsze słuchałem ich z wielką przyjemnością. Przygotowałem się z nimi do pierwszego w życiu półmaratonu. Niedawno wydali trzeci album i niedługo po tym zakończyli działalność. Chciałem w związku z tym zaprezentować dotychczasową działalność zespołu przedstawiając po jednej piosence z każdej płyty. Osobiście najwyżej cenię ich drugi krążek. Wszystkie ich płyty mają dość zbliżone do siebie nazwy. Zaczynamy!

Płyta I. "This is the Album of a band called Adebisi Shank"

Utwór: DODR

Płyta II. "This is the second Album of a band called Adebisi Shank"

Utwór: Masa

Płyta III. "This is the third Album of a band called Adebisi Shank"

Utwór: Voodoo Vision

Miłego słuchania!

Hanni El Khatib - Head In The Dirt

2013-08-28T11:24:00.003-07:00

Wyobraźmy sobie taką sytuację. Spotykamy jednego człowieka z Palestyny, drugiego z Filipin. Łączymy ich razem. Następnie to co z tego wyjdzie umieszczamy w San Francisco. Pozostaje pytanie... co z tego dostajemy? Dostajemy właśnie Hanniego El Khatiba. Dzisiaj pierwszy raz usłyszałem jego piosenkę Can't Win 'Em All w serialu Suits i momentalnie zwróciła ona moją uwagę. Chwilę później doprowadziła mnie do całego albumu, tego samego co w tytule posta.

Kiedy zacząłem słuchać następnej i następnej piosenki zdałem sobie sprawę z tego, że mam w rękach coś niby już znanego a jednak świeżego. Brzmienie bardzo czyste i wyraźne. Piosenki wpadają momentalnie w ucho. Wszystko zdecydowanie komponowane było w dobrym nastroju i dobrym humorze. Dlatego jeśli ktoś ma ochotę się rozweselić to powinien sięgnąć choćby po piosenkę Penny. Jeśli ktoś nie jest wymagający pod względem złożoności utworów, to również powinien być zadowolony. Jest prosto, jest rytmicznie. Chyba właśnie o to chodzi w utworach mających powodować wesołe tupanie nogą. Raz prawą, raz lewą. Jeśli ktoś się nie wstydzi, to polecam do tego postukać palcem. Warto.

Nie będę dokladnie omawiał piosenki po piosence. Po prostu sami posłuchajcie jak dobrze to brzmi:

Jeśli macie ochotę przesłuchać całą płytę:
http://hannielkhatib.bandcamp.com/album/head-in-the-dirt

Ocena płyty:

Brzmienie: 8/10

Orginalność: 7/10
Wokal: 7/10

Ocena końcowa 7.33/10

AIMP dla Androida

2013-08-26T08:27:00.002-07:00

Dzisiaj krótki wpis na temat mojego ulubionego odtwarzacza audio. Któregoś pięknego dnia kilka lat temu zamieniłem Winampa na AIMPa i był to bardzo trafny wybór. Dzisiaj z czystej ciekawości sprawdziłem czy istnieje AIMP na Androida i ku mojemu miłemu zaskoczeniu okazało się, że istnieje ;)

Jest to wersja beta więc instalujcie na własną odpowiedzialność. U mnie wszystko działa bardzo dobrze.

http://www.aimp.com.pl/index.php/pl/component/remository/?func=fileinfo&id=452

And So I Watch You From Afar - All Hail Bright Futures

2013-08-01T11:58:00.004-07:00

Bardzo dawno już niczego nie pisałem. Może z tego względu, że zbyt wiele w muzyce się nie działo. Pojawiło się bardzo dużo nowych albumów. Jedne napawały mnie wiarą, że jest jeszcze grupa ludzi, która potrafi nagrać coś dobrego. Inne jednak skłaniały mnie ku opiniom, że wielkie zespoły już przeminęły. W dzisiejszych czasach liczy się to, czy pierwsze dwie płyty będą sukcesem. Potem artyści przestają się przejmować swoimi fanami i nagrywają na odczepne, dla zysku.

Dzisiaj jednak kupiłem wspaniałą płytę. Pozwoliła mi wrócić wspomnieniami do czasów, kiedy dzień w dzień słuchałem rocka matematycznego. Od pierwszych brzmień płyta przepełniona jest ogromną ilością energii. Charakterystyczne math-rockowe brzmienie gitary i perkusji nie pozostawiają złudzeń. Mamy do czynienia z mocnym i wyraźnym przekazem, że są jeszcze zespoły, które mają w głowie ten sam młodzieńczy zapał co na początku. Szkoda tylko, że And So I Watch You From Afar nie są dobrze znanym zespołem. A może dzięki temu nie zmieniają się w maszynkę do pieniędzy.

Jeśli miałbym po krótce scharakteryzować płytę, to powiedziałbym, że jest ona wspaniała. Pasuje w niej wszystko. Każdy instrument gra tak jak tylko mógłbym sobie wymarzyć. Nie boję się powiedzieć, że płyta ta powinna zajmować zaszczytne miejsce wśród math-rockowych albumów. Wokal nie niszczy żadnej piosenki, jest głośno, jest szum, jest energia, jest pozytywnie. Jeśli ktokolwiek potrzebuje zastrzyku by obudzić się z nostalgii to powinien wydać dzisiaj 30 złotych na ASIWYFA - All Hail Bright Futures. Oto link do bancampu: http://asiwyfa.bandcamp.com/album/all-hail-bright-futures

Oczywiście pozostaje mi podać końcową ocenę:

Ocena płyty:

Brzmienie: 10/10

Orginalność: 10/10
Wokal: 9/10 (nie jest to Freddie Mercury ale wszystko razem pięknie się komponuje)

Ocena końcowa 10/10

Dead Sons - The Hollers And The Hymns (preorder)

2013-02-02T02:07:00.001-08:00

Dziś tylko mała wzmianka na temat przedsprzedaży płyty zespołu Dead Sons. Polecam wszystkim zakup. Zapowiada się na bardzo dużą dawkę bardzo dobrej muzyki.

http://deadsonsmusic.bandcamp.com/album/the-hollers-the-hymns-cd-only

We Are Wolves - As The Moon Sets

2013-01-24T10:26:00.000-08:00

Dawno ale to bardzo dawno nie byłem muzycznie zaspokojony. Widać to również na podstawie ilości tekstu, który ostatnio powstał (dla ułatwienia dodam, że nie napisałem ani jednego postu). Jednak dwa dni temu... dwa dni temu zobaczyłem, że We Are Wolves nagrali nową płytę, która nosi tytuł La Mort Pop Club. Ten Kanadyjski zespół jest jednym z moich ulubionych. Długo czekałem na jakiekolwiek wiadomości od nich. Tak długi czas oczekiwania był spowodowany zmianą perkusisty. Zmianę członka zespołu słychać bardzo wyraźnie. Nowa krew spowodowała wybuch potężnej energii. Jak potężnej? Przekonajcie się sami. Oto po długim czasie podrzucam nową piosenkę:

As The Moon Sets by We Are Wolves Ocenę przedstawię dopiero jak cały album ujrzy światło dzienne.
P.S. Taka mała informacja dla naszych rodzimych muzyków. Postarajcie się by melodia i słowa wraz z intonacją głosu tworzyły taką jedność jak w tej piosence. A nie tak jak to u nas w kraju bywa... muzyka swoje i wokalista też swoje.

The D.O.T. - And A Hero

2012-05-04T05:10:00.002-07:00

Na piątkowe rozluźnienie przed weekendem polecam nową piosenkę The D.O.T.

Nie oczekujcie tutaj rockowych rytmów. Połączenie Mikea Skinnera oraz Roba Harveya nie czerpie z The Music w niczym poza wokalem. Miłego weekendu.

(Nie posiadam praw autorskich do tego pliku. W celu kontaktu z producentem należy skierować się na stronę the-dot.net)

Gdyby nie fakt, że to nie jest płyta, to ocena byłaby przyzwoita.

On-The-Go - On-The-Go (2009)

2012-05-03T00:39:00.001-07:00

W poprzednim poście byliśmy na południu od Polski. Dzisiaj wybieramy się na wschód. Jeżeli ktoś sądził, że Rosjanie nie potrafią nagrać niczego poza głupią klubową muzyką, to dzisiaj będzie musiał zmienić swoje poglądy. On-The-Go jest zespołem, który mocno wybija się poza wschodnie standardy.

Tworzona przez piątkę przyjaciół muzyka jest melodyjna, przyjemna dla ucha, czasami spokojna a czasami porywająca. Można sobie wyobrazić jak łatwo przychodziło im porywanie ludzi na parkiecie do wspólnego skakania i kołysania się. Jedyną zastanawiającą rzeczą jest brak dużego sukcesu, który powinni byli odnieść.

W porównaniu z zespołem Aneke, na którym miałem brak przyjemności być ostatnio, On-The-Go bardzo dobrze zgrali linię melodyjną piosenek z linią wokalu. Każdy utwór tworzy piękną całość a wszystkie wzięte razem tworzą bardzo zgraną kompozycję. Żaden z instrumentów nie występuje przed linię, tak samo wokal, przez co wszystkie dźwięki są dobrze słyszalne i rozpoznawalne bez konieczności wytężania ucha. Mówiąc krótko, tej płyty słucha się wspaniale.

Z piosenek zawartych na płycie mogę szczególnie polecić:

- Pull Me In

- Better Act Now

- The Shot (nie znalazłem nigdzie w sieci)

Ocena płyty:

Brzmienie: 8/10

Orginalność: 6/10
Wokal: 7/10

Ocena końcowa 7/10

Mental Architects - Celebrations

2012-04-27T02:11:00.000-07:00

Długo czekałem na nowy materiał od Mental Architects. Postanowiłem jednak, że recenzja nie pojawi się tutaj w dniu premiery. Przesłuchałem płytę kilka razy, odczekałem stosowny czas, ponownie się w nią wsłuchałem. Dzięki temu mogę podejść bardziej obiektywnie do oceny.

Wszystkie utwory są prawie całkowicie instrumentalne, co bardzo mi się spodobało. W rocku matematycznym wokal bardzo często psuje doznania. Samo wykonanie, pod względem technicznym, jest bardzo dobre. Ciężko przyczepić się do jakiejkolwiek piosenki. Każdy fragment zagrany jest bardzo starannie i sprawie wrażenie dobrze przemyślanego. Pokazuje to spory postęp zespołu, który dokonał się od czasu ich EPki Patience, Communication, Understanding, Go!

Każdy jest w stanie znaleźć na tym krążku coś dla siebie. Z mojej perspektywy najlepszą piosenką jest Once Again We Meet At Last. Słuchanie jej sprawia bardzo dużo przyjemności. Zagrana jest dość spokojnie, w tle pojawia się delikatny chórek, który pozwala odczuć wzniosły ton. Każdy z muzyków MA zagrał bardzo dobrą partię w tej piosence.

Oficjalnie utworem promującym płytę jest Launch The Avalanche. Dość krótka, szybka, wpadająca w ucho piosenka. Poświęcona ma być ona sile ludzkiego ducha.

Niestety za jedną jedyną piosenkę muszę zganić MA. Wydaje mi się, że podczas nagrywania Caves Of Keys za dużo nasłuchali się dotychczasowych osiągnięć zespołu Maserati. Jednak nie powinno to przyćmić bardzo dobrego wrażenia jakie wywarła na mnie ta płyta.

Ocena płyty:

Brzmienie: 9/10

Orginalność: 8.5/10

Ocena końcowa 8.75/10

Blood Red Shoes - In Time To Voices (2012)

2012-03-20T00:59:00.000-07:00

Po wielokrotnym przesłuchaniu płyty muszę przyznać, że sprostowanie mojej poniższej opinii na temat płyty jest koineczne. Krążek ten należy bowiem do tych, które należy przesłuchać wiele razy zanim wyda się o nim opinię. Nadal przyznać muszę, że brakuje trochę odwagi i energii na tej płycie. Spodziewałem się czegoś więcej. Mimo tego okazało się, że faktycznie wszystkie utwory nagrane zostały z wielką starannością. Fakt zmiany stylu brytyjskiego na amerykański nadal jest słyszalny. Mam sporo zastrzeżeń do tej płyty ale i tak postanowiłem podnieść jej nieco ocenę.

Spodziewałem się kolejnego wspaniałego krążka tego duetu. A okazało się, że szkoda w ogóle miejsca na recenzję bo płyta jest zwyczajnie średnia(w stosunku do poprzednich). W zależności od upodobań 'wygrzebie' się może z trzy piosenki godne przesłuchania. Już trzecia kapela (po Foals oraz Arctic Monkeys), która moim zdaniem wydała średniej jakości album. Płyta jest zwyczajnie przekombinowana. Największy ból sprawia mi jednak fakt, że zamieniono brytyjski styl na amerykański. Wokal również mocno podupadł. Stał się poważny i głęboki a takowy do BRS nigdy nie pasował. Jedyna piosenka ratująca ten krążek to Lost Kids, za którą dałbym 8/10 punktów.

Ocen płyty:

Brzmienie: 6/10

Orginalność: 4/10

Wokal: 7/10

Ocen płyty:

Brzmienie: 8/10

Orginalność: 4/10

Wokal: 7/10

Ocena końcowa: 6.3

Daft Punk - Alive 2007

2012-03-08T04:19:00.003-08:00

Jeśli ktoś wychodzi z założenia, że należy słuchać tylko jednego, właściwego gatunku muzyki, to zdecydowanie jest w błędzie. Różnorodność jest wskazana każdemu, kto słucha muzyki, by nie zamknąć się na zawsze w jednym kanonie. W związku z tym dziś będzie coś odrobinę innego.

Już po samej nazwie posta doszliście zapewne do wniosku, że Ameryki to ja dzisiaj nie odkryłem. Czasami jednak lubię odskoczyć na chwilę od brzmień gitarowych. Daft Punk jest duetem, którym zainteresowałem się już w roku 2001. Sami widzicie, że jedenaście lat razem musi coś znaczyć. Wszystkie płyty, które nagrali przyjmowałem z wielką radością. Jednak Alive 2007... to już jest zupełnie inny wymiar Daft Punk. Wszystkie piosenki wrzucone do jednego worka. Co z tego wyszło? Niesamowity koktajl, mieszanka wybuchowa. Za ten krążek otrzymali nagrodę Best Elctronic/Dance Album w 2009 roku. Większość czasopism i portali muzycznych oceniła tę koncertówkę bardzo wysoko. Ani jeden recenzent nie dał noty niższej niż 7/10.

Dość jednak mojego słowa. Czas na muzykę.

Ocena płyty:

Brzmienie: 9/10

Orginalność: 9/10

Ocena końcowa 9/10

Who Saw Who - The Owl EP

2012-02-28T06:27:00.000-08:00

Gdy pierwszy raz usłyszałem tę EPkę poczułem się jak młode dziecko, które właśnie dostało niezapowiedziany prezent. W dodatku prezent, który się spodobał.

O samym zespole nie jestem w stanie za dużo powiedzieć. Brak znaczących informacji na myspace oraz bardzo skromny profil na facebooku. Wiem tylko tyle, że zespół już nie istnieje. Nie należy się jednak załamywać... pod zmienioną nazwą grają dalej.
Muzyka, którą nagrali na potrzeby wspomnianej EPki wpadają brzmieniem z amerykański rock. Zazwyczaj Wielka Brytania charakteryzowała się znacząco odmiennym brzmieniem od reszty świata, co tutaj zostało lekko zachwiane. Mimo tego, wokal dziewczyny przypominający Janis Joplin, bardzo wzbogaca brzmienie. Trochę gorzej prezentuje się ze swoimi możliwościami męski głos, który raczej jedynie pomaga drobnymi wstawkami.
Na koniec mogę powiedzieć, że przesłuchanie tej EPki zajmie wam bardzo dużo czasu. Nie da się bowiem zakończyć na jednej serii odtwarzania. Piosenki znajdują się na myspace. Nigdzie indziej nie udało mi się ich znaleźć.

Ocena płyty:

Brzmienie: 9/10

Orginalność: 7/10

Wokal: 8/10

Ocena końcowa 8/10

Caddywhompus - cała twórczość

2012-02-23T07:26:00.003-08:00

Na dzisiaj przygotowałem bardzo krótki wpis. Szczęśliwie zawiera on jednak jedną z moich ulubionych kapel. Pochodzą z USA i wydaje mi się, że niestety ani za oceanem ani u nas nie są zbyt znani. A szkoda... Głos wokalisty potrafi rozłożyć na kolana. Z doświadczenia wiem, że podoba się dosłownie wszystkim. Bez wyjątku.
Niestety nie wiem do końca pod jaki gatunek muzyki można ich przypisać: alternatywa? muzyka psychodeliczna? math-rock? Zdecydujcie sami. Polecam przystąpić do przesłuchiwania.

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://caddywhompus.bandcamp.com/track/fun-times-at-whiskey-bay"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;Fun Times At Whiskey Bay by Caddywhompus&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

Maserati - Pyramid Of The Sun (2010)

2012-02-21T10:26:00.001-08:00

Czas powrócić do muzyki bez wokalu. Nie wiem czy ktoś z was lubi szybkie samochody produkowane przez firmę o identycznej nazwie lecz zapewniam, że polubicie muzykę tego zespołu. Muzykę tworzą nie dość, że bardzo dobrą, to dodatkowo bardzo prężnie. Aktualna dłuższa przerwa wynika bardziej z faktu śmierci poprzedniego perkusisty.

Nie mogę powiedzieć bym słuchał Maserati od bardzo dawna. Mimo tego dość dobrze zdążyłem ich poznać i bardzo mocno polubić. Omawiana płyta była pierwszą z jaką się zetknąłem. Stała się też moją ulubioną. Na drugim miejscu postawić Invention Of The New Season z 2007 roku. Zajmimy się jednak przedstawieniem zawartości płyty.

Zakładam, że pierwsza piosenka nie przypadnie wam do gustu. Natomiast nr dwa na liście, czyli tytułowa piosenka, to już jest istna bomba. Kilkukrotne przesłuchanie wskazane bezwzględnie. Ta piosenka może zawrócić w głowie a następnie skraść serce. Jeżeli ktoś uzna, że jest to jedyna piosenka z tej płyty, którą może słuchać bez przerwy to polecam zajrzeć do EPki pod tytułem Pyramid Of The Moon i na chwilę tam się rozgościć. Kolejne dwa utwory, które przypadły mi do gustu to They'll No More Suffer From Thirst oraz They'll No More Suffer From Hunger. Nie są one może aż tak powalające ale potrafią sprawić, że poczujemy się znacznie lepiej.

Cała płyta a przede wszystkim zamykająca płytę piosenka Bye M'Friend, Goodbye została zadedykowana tragicznie zmarłemu perkusiście Jerry'emu Fuchsowi. Zginął on 8 listpada 2009 roku spadając w szybie podczas próby wyskoczenia z zablokowanej windy. Ścieżka perkusji została nagrana przed wypadkiem.

Ocena płyty:
Brzmienie: 8.5/10
Orginalność: 8/10

Ocena końcowa 8.25/10

Band Of Sculls - Sweet Sour

2012-02-16T01:58:00.002-08:00

Band Of Sculls są dość nietypowym zespołem. Ciężko jest ich oceniać gdyż można ich cenić lub w ogóle nie słuchać. Z mojego punktu widzenia są oni na tyle ciekawi i nietypowi, że warto poświęcić im chociaż kilka linijek tekstu.

Czasami zastanawiam się na ile muzyka BOS mnie pobudza do życia a na ile dołuje i przytłacza. Nawet w jednej piosence potrafią pojawić się skrajne emocje. Bardzo możliwe, że jest to po części świadomym zagraniem. Sprawić by słuchający przechodził między różnymi stanami emocjonalnymi. Nigdy jednak pośród tych wszystkich emocji nie dotarłem do momentu, w którym byłem przepełniony optymizmem, pozytywną energią i chęcią pracy, tak jak chociażby przy Foo Fighters - The Pretender. Każdy przecież szuka motywacji na zimowe dni. Z pewnością jednak takie uczucie nie pojawi się w nim podczas słuchania Sweet Sour.

Piosenki zachowane są w spójnej koncepcji. Gdzieś przewija się odrobina bluesa, gdzieś znowu pojawia się przyjemny rock o lekko przyciemnionym zabarwieniu. Głosy Russella i Emmy pasują do siebie tak bardzo, że gdy śpiewają razem, mam wrażenie, że słyszę jeden głos a nie złożenie dwóch.

Ze zbliżającej się płyty najbardziej podobają mi się piosenki Wanderluster, You're Not Pretty But You Got It Goin' On oraz Navigate. Pierwsza z nich jest piosenką o wspomnianych wcześniej, przeplatających się nastrojach. Druga jest chyba najbardziej pozytywną z całego albumu. Natomiast Navigate pozwala przyjemnie wybijać palcami rytm. Dla wielbicieli spokojnej muzyki polecam utwory Hometowns oraz Close To Nowhere.

Ocena płyty:
Brzmienie: 7/10
Orginalność: 8/10
Wokal: 9/10

Ocena końcowa 8/10

Giraffes? Giraffes! - Pink Magick

2012-02-01T07:05:00.000-08:00

Bardzo długo zbierałem się do tej recenzji. Pierwszym problemem jest zawarcie w słowach muzyki z gatunku math-rock. Ciężko jest zwizualizować sobie ten gatunek inaczej niż całkowity nieład, w którym istnieje cała gama schematów. Abstrakcja? Być może... Zabawa w losowe dobieranie dźwięków? Przypierwszym starciu z pewnością tak...

Jest jednak coś co pozwala przy tej muzyce pozostać na dłużej i szczerze się przyznam, że nie mam w głowie żadnego argumentu, który kazałby mi oderwać się od tego dziwnego wytworu ludzkiej wyobraźni. Argumentem za jest pewnego rodzaju zaciekawienie, możliwość wyłączenia myśli i szansa oderwania się od codzinnych prawideł muzycznych propagowanych w radio.

Drugim problemem związanym z szeroko pojętą analizą tej płyty jest mnustwo szczegółów, które trzeba sprawdzić i wybadać. Do tej pory nie wiedziałem, że magia i magia to dwie inne rzeczy. W języku polskim wyraz ten wygląda tak samo. Jednak w języku angielskim występują dwie wersje: magic i magick. Pierwszego z tych słów używa się do określania magicznych sztuczek i do iluzji. Drugie słowo określa tę właściwą magię, którą zajmują się magowie i wiedźmy. Wierzcie lub nie ale cała płyta aż kipi i jednym i drugim rodzajem.

Niestety nie byłem w stanie wyszperać o którym Kościńskim jest mowa w piosence Koscinski's Requeim For A Golden Chariot. Piosenka mimo wszystko pochłonęła mnie na wiele, wiele godzin. Brzmienie dźwięku jest bardzo czyste. Wpada znacząco w styl, który zawsze lubiłem. Bez wątpienie tak w tej jak i w innych piosenkach z płyty, najwięcej pracy ma zdecydowanie perkusja. Główny rytm, poboczne brzmienie i typowe nieregularne granie należy w dużym stopniu do perkusisty. Gitary bardzo dobrze się w to wszystko komponują tworząc wspaniałe doznania muzyczne dla każdego słuchacza. Bez wątpienia jest to album, który przeniesiony na scenę mógłby powalić mnie na kolana. Odnośnie dużej złożoności i wspomnianej wcześniej nieregularności, padło pytanie na stronie zespołu: "Cześć chłopaki. Zastanawiam się jak długo zajmuje wam nauczenie się piosenki zanim będziecie w stanie zagrać ją na żywo?". Odpowiedź, która padła na długo zostanie w mojej pamięci: "Nie musismy uczyć się grać tych piosenek. To ona muszą nauczyć się nas". Może również math-rock, post rock, progressive rock i wszystkie im podobne muszą się nauczyć naszych gust i zwyczajnie w nie trafić.

Ocena płyty:

Brzmienie: 8/10

Orginalność: 9/10

Ocena końcowa 8.5/10

Blood Red Shoes - Cold

2012-01-28T09:46:00.001-08:00

Po dłuższym okresie Blood Red Shoes wreszcie wyszli ze studia i zabrali ze sobą nowy utwór, który zademonstrowali całemu światu. Piosenka nosi tytuł Cold. Wierzcie jednak, że wcale nie jest ona zimna. Niesie ze sobą dużo energii, mimo że jest dość stonowana jeśli chodzi o tempo. Bez wątpienia brzmienie jest trochę mocniejsze co mam nadzieję utrzyma się na całej płycie.

Spokojnie mogę powiedzieć, że ponownie nie zawiodłem się na tym duecie.

The D.O.T. - co porabiają Skinner i Harvey

2012-01-28T09:35:00.000-08:00

Dzisiaj tylko krótka wzmianka o tym czym zajmuje się teraz Rob Harvey. Otóż po rozejściu się the music postanowił zacząć współpracę z Mikem Skinnerem. Trochę czasu już im razem zeszło lecz czas ten nie przerodził się w dużą ilość dobrej muzyki. Zobaczcie sami czy ten duet będzie w stanie przebić muzykę z czasów The Music.

Shut up and Keep Talking from THE D.O.T. on Vimeo.

Dead Sons - Boom Booom EP

2011-11-03T01:04:00.000-07:00

Pokłony ponownie w kierunku nieistniejącego zespołu Milburn. Nie dość, że tworzyli bardzo dobrą muzykę to jeszcze dwóch członków po rozpadzie zespołu utworzyli własne. Tom Rowley udał się w zakamarki muzyki odrobinę odbiegającej od poprzednich dokonań. Zespół Dead Sons z pewnością gra odrobinę 'ciemniejszą' muzykę w porównaniu ze zwykłym brytyjskim rockiem. Nie wolno jednak przejść obojętnie obok nowej EPki.

Boom Booom zaserwuje nam cztery piosenki o łącznej długości blisko trzynastu minut. Shotgun Woman od pierwszych dźwięków przedstawia się jako 'mocna' piosenka o jednolitym rytmie. Jestem wręcz przekonany, że spodoba się Wam bez dwóch zdań.

Dla wielbicieli bardziej bluesowej muzyki polecam utwór numer dwa: 'You're Not Half as Smooth as Me'. Piosenka przynosi lekki odpoczynek na płycie tak samo jak 'Better Than Being Alone'. Natomiast pomiędzy tymi dwoma znajduje się 'Bangonfulturn'. Trochę ponad dwie minuty bardzo żywiołowej muzyki, którą spokojnie można zadowolić smakosza szybkiej i mocnej muzyki.
Polecam zakup tej EPki z dwóch powodów. Po pierwsze nie jest ona droga (2.5£) a po drugie gwarantuję, że spędzicie z tą płytą bardzo dużo czasu i często będziecie do niej wracać.

Ocena płyty:

Wokal: 8/10

Brzmienie: 9/10

Orginalność: 7/10

Ocena końcowa 8.0/10

The Book Club - Death In The Afternoon

2011-10-24T03:06:00.000-07:00

Wspomnień czar... wspomnień bardzo przyjemnych. Mam nadzieję, że chociaż część z was kojarzy zespół Milburn. Niektóre ich piosenki zaliczały się do gatunku 'mindblower'. Tak tak... to była piąkna brytyjska muzyka. Piosenki takie jak 'Send in the boys', 'Well well well', 'Lads 'N' Lasses', 'Showroom' były totalnym odlotem. Nie dało się posłuchać ich tylko raz a potem na zawsze zapomnieć. Muzyka marzenie. Niestety w roku 2008 grupa rozpadła się. Nie chciało mi się wtedy wierzyć, że chłopaki zostaną zapomniani albo sami zapomną jak wspaniałe rzeczy tworzyli.

Szczęśliwie pierwszy wokalista Joe Carnall dołączył do trzech muzyków (Anthony Allen, Pat Conwill, Tom Colclough) formując zespół The Book Club. Po pierwszy singlach i EPkach nadszedł czas na długogrający krążek. 'Death in the afternoon' jest dla wszystkich, którze stęsknili się za Milburn oraz za dobrą brytyjską muzyką. Zestaw dziesięciu piosenek powinien zadowolić każdego, bez względu na to czy lubicie szybsze rytmy czy coś spokojnego. Grane riffy są stosunkowo proste, nie wymagają od nas wiele czasu by się do nich przyzwyczaić. Złożone są jednak tak doskonale, że tworzą wspaniałe melodie, tworzące jeszcze wspanialsze piosenki. Ta płyta jest czymś czego w mojej kolekcji brakowało. Gwarantuję, że wydane pieniądze wynagrodzą wam powierzone zaufanie.

Tytułowa piosenka jest tą, która zasadniczo prezentuje styl zespołu. Piosenki ciut wolniejsze w porównaniu z Milburn. Jest też więcej spokojnej muzyki co świadczy po części o tym, że muzycznie chłopaki bardzo dorośli. 'Mr. K' - bardzo chwytliwy rytm, przy którym zwyczajnie można się przyjemnie uśmiechnąć. Piosenka numer trzy jest dla romantyków. Spokojne brzemienie i wspaniały głos Joego tworzą cudowną kompozycję. Piosenka jednak z czasem przyspiesza przygotowując do kolejnego utworu. 'Matchstick Song' pozwoli nam znacząco przyspieszyć (pomimo spokojnego początku). Piosenka sama w sobie niesie bardzo dużo energii. Pozostałe utwory również powinny was zachwycić. W szczególności piosenka 'Anarchist', która spokojnie mogłaby być umieszczona na jednym z albumów Milburn.

Ze względu na fakt, że chłopaki nie nagrali jeszcze żadnego teledysku do nowej płyty, zachęcam do odsłuchania jednej z ich wcześniejszych piosenek.

Ocena płyty:

Wokal: 8/10

Brzmienie: 9/10

Orginalność: 8/10

Ocena końcowa: 8.33

Kasabian - Switchblade Smiles

2011-06-08T11:06:00.000-07:00

Dzisiaj czas na krótką wstawkę. Jednak tylko chodzi o długość treści. Polecam dłużej zatrzymać się przy nowej piosence Switchblade Smiles z nadchodzącego albumu Velociraptor. Nie sądziłem, że ta kapela zmieni kierunek po wielkim sukcesie jakim był album West Rider Pauper Lunatic Asylum. Stało się jednak. Wyszło na dobre ;)

Zaczynamy:

Switchblade Smiles by kasabian

Battles - Gloss Drop

2011-05-30T07:46:00.000-07:00

Przyznam się szczerze, że bardzo długo czekałem na tę płytę. Pierwsze EPki Battles były czymś co nie do końca pasowało do mojego gustu. Wydawało się, że prezentowany tam rock matematyczny składał się ze zbyt losowych równań. Mimo tego i tak kilka utworów było bardzo ciekawych i godnych uwagi. Później pojawiła się płyta Mirrored. Parafrazując Armstronga, można powiedzieć, że ten krążek był dużym krokiem dla muzyki, o którym powinno się pamiętać przez długie, długie lata. Najbardziej znana piosenka Atlas wbiła się w moją głowę tak silnie, że rytm przewodni będę wstanie wystukać wszędzie i zawsze. Płyta w dziedzinie math-rocka mógłbym nazwać ogromnym eksperymentem, który wymknął się spod kontroli i doprowadził do wielkiego wybuchu.

Po czterech latach pojawiła się kolejne dziecko Battles: Gloss Drop. Kiedy tylko dostałem ten zestaw utworów w swoje ręce czułem jak bardzo jestem pobudzony. Bez zbędnego czekania pierwsza piosenka już się odtwarzała. Zwiększyłem głośność i... tutaj natknąłem się na mały problem. Cała płyta jest tak bardzo zmiksowana, że dzwięki są jakby przytłumione. Żeby usłyszeć wszystko bardzo dobrze, należy nie szczędzić głośników. Jest to jednak jeden z dwóch minusów całej płyty. Jednak o tym drugim dopiero za chwilę. Teraz czas na niekończącą się listę pochwał.

Kreatywność ocenić można na 10/10. Nie wiem co musiałoby się chłopakom przytrafić żeby cokolwiek im się nie udało. Gama dźwięków wydaje się być nieskończona a sposób w jaki są płączone jest wręcz mistrzostwem. Gwarantuje każdemu, że nie da się nie wystukiwać rytmu idąc ze słuchawkami w uszach i słuchając Gloss Drop. Perkusja jak zwykle stała się kręgosłupem rytmu a dwoje pozostali członkowie zespołu dopełniają dźwięki bębnów gitarą, organami oraz wszelkimi dostępnymi samplami. Nie wiem czy nazwać to magią, sztuką czy też obiema rzeczami na raz. Idźmy jednak dalej....

Tyondai Braxton opuszczając Battles pozbawił zespół swojego wokalu, który idealnie zgrywał się z tworzoną muzyką. Dziś możemy usłyszeć czterach innych muzyków, którzy gościnnie użyczyli swojego głosu. Matias Aguayo w piosence Ice Cream dał się poznać już wcześniej gdyż wspomniany singiel został wydany już kilka tygodni wcześniej i możecie poczytać o nim kilka postów niżej. Znany zapewne sporej części ludzi Gary Numan niestety chyba nie stanął na wysokości zadania. Z pewnością wzbogacił Battles o przyjemne brzmienie gitary lecz wokal pozostawia wiele do życzenia. Zupełnie odwrotnie jest z Kazu Makino, która wpasowała się chyba najlepiej z wszystkich gości ze swoim głosem. Dlatego też Sweetie & Shag jest jedną z moich ulubionych piosenek na tej płycie. Ostatni na liście jest Ymantaka Eye. Niestety tutaj również się zawiodłem gdyż niestety nie dodał on barw do Sundome. Może dlatego też została do płyty dołączona piosenka w wersji instrumentalnej.

Utwory, które znalazły się na płycie są w pełni różnorodne. Najbardziej jednak przypadły mi do gustu Africastle oraz White Electric. Pierwszy z dwóch ma bardzo przyjemny początek i rozkręca się do szybkiego brzmienia co może się bardzo podobać. Drugi również zbudowany jest w podobny sposób ale niesie już znacznie więcej energii. Szczęśliwie piosenka trwa ponad sześć minut więc każdy zdąży się naładować białą elektrycznością.

Mógłbym jeszcze sporo napisać o tej płycie lecz teraz pora na opinię z Waszej strony. Poniżej prezentuję znacznie wydłużony utwór Wall Street. Warto poświęcić dziesięć minut bo ta piosenka daje bardzo dobry pogląd na płytę jako całość.

Ocena płyty:

Wokal: 5/10

Brzmienie: 9/10

Orginalność: 10/10

Ocena końcowa 8.0/10

Mental Architects - Patience, Communication, Understanding, Go!

2011-05-20T12:58:00.000-07:00

Dnia dzisiejszego otrzymałem wiadomość od Mental Architects o następującej treści:

"Unfortunately you didn't win the official prize. But you being our only foreign fan that showed interest - here's tha link to our unreleased EP. You can listen to it online. Please don't distribute. "

Konkurs polegał na utworzeniu dowolnie zmienionej nazwy zespołu. Mimo, że zostałem nieoficjalnym zwycięzcą(ze względu na kraj pochodzenia:D ), to i tak wygrana płyta w wersji elektronicznej pozwoliła mi napisać poniższą recenzję.

Zgodnie z zasadami jakie wyznaję na tym blogu, żaden link do płyty nie zostanie umieszczony.

Już wcześniej mogliście zapoznać się z utworem Go!, który bez wątpienia miał w sobie wiele energii.

Pozostałe trzy wraz z wymienioną tworzą następujący zestaw:

1. Count To Eleven

2. Ash On Your Tongue

3. We Shall Make Each Other

4. Go!

Wierzcie mi lub nie ale na tę EPkę warto poczekać do dnia premiery. 25 minut i 44 sekundy. Tyle właśnie muzyki otrzymacie w nagrodę za cierpliwość.

Z tego co udało mi się wywnioskować piosenka Count To Eleven miała się nazywać Overdriving People Away. Wydaje mi się, że pierwotna nazwa lepiej oddaje rytm piosenki: równomierny, z dużą dawką dobrej gry na perkusji oraz naprzemiennym silnym oraz delikatnym brzmieniem gitary. Jedynie słyszalne w tle 'ten' wskazuje nam dlaczego nazwa została zmieniona. Dobrze słyszalny bas zgrywa się bardzo dobrze w jedną całość. Wyraźnie czuć wpływ rocka matematycznego, który miał swoje odbicie w ciągłych zmianach melodii.

Piosenka Ash On Your Tongue to już zupełnie inna dawka energii. Mocne gitarowe brzmienie wręcz wkrada się przez głośniki do pokoju. Cieszy mnie bardzo, że chłopaki nie skupili się na spokojnych melodiach. Cały czas bowiem twierdzę, że brakuje w obecnych czasach zdecydowanej, porywającej muzyki. Mental Architects starają się zapełnić tę lukę i wychodzi im to lepiej niż dobrze. Nie twierdzę tutaj, że muzyka tego zespołu jest niekończącą się zdecydowaną grą na gitarze. Bardziej chodzi mi o fakt, że sposób w jaki budowane są te cztery piosenki pozwoli "porwać" słuchacza w świat, w którym następują ciągłe zmiany.

Piosenka We Shall Make Each Other zapewne nie znajduje się przypadkowo na trzeciej pozycji. Po dwóch wcześniejszych utworach i przed ostatnim czwartym potrzebne jest wyciszenie. Dzięki takiej kolejności piosenek słuchacz nie jest zarzucony niekończącymi się mocnymi brzmieniami. Przygotowany zostaje jednak do piosenki Go!, która jest chyba najlepszym utworem na całej EPce. W samej piosence podoba mi się spokojny klimat, który stopniowo przybiera bardziej i bardziej zdecydowaną formę. Kilka sekund przerwy na końcu i... Go!

Wspaniały utwór, wieńczący całą płytę i stawiający wielką kropkę nad i. Bez namysłu mogę powiedzieć, że będziecie odsłuchiwali tę piosenkę jeszcze wiele, wiele razy. Po wcześniejszy opis polecam udać się kilka postów niżej. Znajdziecie też tam dobrze zrobiony teledysk. Dla leniwych link do recenzji: mlask myszką

Ocena płyty:

Brzmienie: 9/10

Orginalność: 8/10

Ocena końcowa: 8.5

Arctic Monkeys - Suck It And See (review)

2011-05-19T06:43:00.001-07:00

To powinna być bardzo krótka recenzja. Zapytacie dlaczego? Odpowiedź jest bardzo prosta. Jednak o niej za chwilę.

Suck It And See jest płytą wyczekiwaną z niecierpliwością. Arctic Monkeys zapowiedzieli, że na tym krążku wrócą do wcześniejszego brzmienia. Sądziłem, że mają na myśli brzmienie ze swoich dwóch pierwszych płyt: surowe, proste i niesamowicie chwytliwe. Niestety minąłem się z oczekiwaniami o lata świetlne. Prawdopodobnie chłopaki miną się również ze wzrostem popularności i zaczną bratać się z tendencją odwrotną. Pozwolę sobie zobrazować w sposób matematyczny skąd może wziąć się dużo negatywnych recenzji tej płyty. Oto lista piosenek:

1. She's Thunderstorms

2. Black Treacle

3. Brick By Brick

4. The Hellcat Spangled Shalalala

5. Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair

6. Library Pictures

7. All My Own Stunts

8. Reckless

9. Piledriver

10. Love Is A Laserquest

11. Suck It And See

12. That's Where You're Wrong

Przyjąć można pewien podział na trzy zbiory (będzie to również odpowiedź na zadane na początku pytanie):

- zbiór A={1, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11}

- zbiór B={3}

- zbiór C={5}

Niestety zbiory A, B oraz C można nazwać trzema osobnymi piosenkami. Ktoś może się ze mną nie zgadzać ale ten album składa się praktycznie tylko z trzech piosenek. W zasadzie ciężko jest jakkolwiek poddać je recenzji gdyż Brick By Brick oraz Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair znamy już z wcześniej wydanych singli natomiast piosenki ze zbioru A są spokojnymi utworami niewykraczającymi poza senne brzmienie. Sami artyści wydają się bronić swojego dzieła tytułem ostatniej piosenki That's Where You're Wrong. Niestety będzie to bardzo trudna obrona, która może się skończyć dopiero wydaniem następnej płyty.

Arctic Monkeys chyba chcieliby aby każdy dojrzewał razem z nimi. Niestety w rzeczywistości większość słuchaczy w ogóle nie chce dojrzewać ponieważ mają już swój muzyczny świat.

Ocena płyty:
Wokal: 7/10
Brzmienie: 3/10
Orginalność: 2/10

Ocena końcowa: 4.0

The Slew - 100%

2011-05-19T01:48:00.000-07:00

Uwaga! Uwaga! Achtung! Achtung!

Proszę przygotować uszy na brzmienie bardzo nietypowe, orginalne, łączące w sobie dwa gatunki muzyki tworząc jeden wspaniały. Jeśli lubicie Rage Against The Machine, to zapraszam do przeczytania poniższej recencji. Gorąco zapraszam.

Zespół The Slew tworzy grupa dwóch DJów(Kid Koala, Dynomite D) oraz dwóch byłych członków zespołu Wolfmother(Chris Ross, Myles Haskett). Poznali się przy produkcji soundtracku do filmu Jaya Rowlandsa. Niestety film nigdy nie ujrzał światła dziennego. Muzycy postanowili jednak dalej tworzyć muzykę. Współpraca zaowocowała wydaniem płyty 100% w roku 2009.

Album jest bardzo dojrzałym dziełem, które tworzy zwartą jedność. Od pierwszej do ostatniej piosenki towarzyszy cięgłe wrażenie, że wkroczyliśmy w zupełnie inny świat muzyki. Jeżeli ktoś nie znał wcześniej Rage Against The Machine to z pewnością powie, że właśnie urodził się na nowo. Wspaniały bas Chrisa Rossa, niekiedy mocne a czasem delikatne brzmienie perkusji oraz wspaniale dopracowane beaty stworzone przez dwóch DJów pozwalają odkryć na nowo rap rock.

Dla tych, którzy przesłuchają tę płytę mam jedno ważne przesłanie. Choćbyście starali się nie wracać do tych 10 utworów, to gwarantuję, że wam się to nie uda. Już na samym wstępie tytułowa piosenka potrafi powalić na kolana dowolnego słuchacza. Nawet takiego, który nigdy wcześniej nie lubił gitarowych brzmień. Natomiast im dalej zagłębimy się w dźwięki kolejnych utworów... tym więcej przyjemności dla naszych uszu. Mój znajomy powiedział, że przy takiej muzyce mógłby wsiąść do czarnego kabrioleta, rozkręcić głośniki do granic i wolno jechać przez miasto. Gdy usłyszał piosenkę Robbing Banks (Doin' Time) już wiedział gdzie tym kabrioletem by pojechał. Sam chętnie bym się z nim zabrał byle tylko móc posłuchać The Slew.

Dla wielbicieli nieco wolniejszych rytmów polecam przeskoczyć do piosenek The Grinder oraz Shackled Soul. Są to typowe kawałki, które umożliwiają muzykom nabrać trochę sił podczas koncertu. Wszystko po to by spożytkować te siły w dalszej części przedstawienia. Mogę zapewnić, że koncerty zepołu The Slew są nie gorsze niż nagrana przez nich płyta.

Końcowe dwa utwory są zachowane dla bardzo stanowczego brzmienia, przy którym każdy mężczyzna może poczuć się o wiele silniejszym niż na co dzień. Już sam tytuł Battle Of Haeven And Hell może unieść nas na wyżyny męskości. Piosenka ta jest dużym popisem Kida Koali, który dużo dobrego zostawił sobie na koniec.

Płyta jest bardzo pozytywnym zaskoczeniem w obecnych czasach. Miło jest posłuchać czegoś stanowczego i wkraczającego na nowo na szlaki otwarte przez Rage Against The Machine.

Ocena płyty:
Wokal: 7/10
Brzmienie: 10/10
Orginalność: 10/10

Ocena końcowa: 9.0