a2bt: aynadaki iki boyutlu tolga

perde (bulb mode)

2008-11-13T01:50:00.004+02:00

deklanşöre bastım,
ve perde açıldı
yeni bir başlangıca doğru.

düşük enstantane olacak bu seferki.
o kadar düşük ki,
ben dur diyene kadar
devam edecek ışık almaya.

karanlık olsa bile ortam,
toplu iğne başından
küçük de olsa ışık kaynağı,
acelem yok, beklerim ben.

görüntü oluşacak elbet önce,
eski, tanıdık bir görüntü.

tıpkı bir hatıra gibi,
ışık aldıkça solacak,
soldukça ışık alacak,
ve beyazlaşacak gitgide.

ışık altında erirken film düzlemi,
içini doldurabilmem için
beyaz ve tertemiz bir kare
bahşedecek bana.

taa ki ben dur diyene kadar,
süresine karar verilmedi henüz.

hicler ve herler, kisaca "sey"ler

2008-10-21T02:38:00.002+03:00

anlam aramak...
manasızlığın içinde.

hiçbir şeyden söz ederken
herşeyi boşvermek acı veriyor.

hiçbir şey, herşeyin önüne geçerken,
mantık kalbi perdelerken,
gölgelerde.

paramparça olan kalp,
belki de bir daha birleşmemek üzere
etrafa saçılmakta.

yitik umutlarda,
yaşların tükendiği,
aşkın başlayamadan bittiği,
bir umutsuzluğu dindirmek.

belki de hiçbir şey,
herhangi bir şeyden
çok daha iyidir.

çünkü olmayanı hatırlamamak,
olanı unutmaktan daha kolay.

Setting Sun

2008-09-26T23:35:00.004+03:00

Hayat bir aldatmacadan ibaret. Mutluluğu ararken mutsuzluk okyanusunu yüzüyoruz sürekli olarak. Bu bağlamda kendimize bir yardımcı, bir yoldaş arıyoruz genellikle. Varmak istediğimiz liman aynı değilse bir süre sonra ayrılıyor yollarımız. Liman değiştirmek ise pek kolay olmuyor. Ya biz o gideceğimiz limana bağlılığımızdan ondan vazgeçemiyoruz, ya da yoldaşımız bizi kendi limanına sokamıyor. Ancak bir süreliğine birbirimize eşlik ederek avutuyoruz kendimizi.

Güneşin batışını izlerken herşey daha parlaklaşıp netleşiyor aslında bizi karşılayacak olan karanlığa rağmen.

Setting Sun by Chemical Brothers

You're the devil in me I brought in from the cold
You said your body was young but your mind was very old
You're coming on strong and I like the way

The visions we had have faded away
You're part of a life I've never had
I'll tell you that it's just too bad

You're coming on strong
You're showing your colour
Like a setting sun

Akasyalar ve baliklar

2008-08-27T02:15:00.005+03:00

Babannem bir keresinde Samsun'un Çiftlik adı verilen ve gençlerin çok sık takıldığı ünlü caddesinin (asıl adı İstiklal Caddesi) eskiden ormanlık olduğunu anlatmıştı bana. Her yerde akasya ağaçları varmış. Mis gibi akasya kokarmış ortalık.

Ben hiç akasya ağacı gördüm mü ondan bile emin değilim. Akasya kokusunu ise büyük ihtimalle bilmiyorum. Görsem bu akasya ağacı diyemem. Ne ağacı olduğunu da söyleyemem. Dallarında meyvesi varsa elbette elma, armut, incir falan diyebilirim. Bu benim suçum mu peki? Ya da bu bir suç mu? İlgisizlik mi, imkânsızlık mı? Ayıplıyorum kendimi bazen etrafımdaki şeyleri tanıyamamaktan dolayı. Sanırım biraz kültürsüzlükten kaynaklanıyor bu. Ya da tam olarak tüketim manyaklığımızdan, saygısızlıktan, para hırsından, doğayı korumamaktan kaynaklanıyor. Yaşam şartlarımızdaki değişikliklerin bir yansıması bu.

Ben sonra balıkları da tanımıyorum. Karadenizliyim güya. Palamutu tanıyorum. Çocukken sevdiğim tek balıktı. O da kılçığı olmadığından, lop etli olduğundan ve kebap gibi yenebildiğindenmiş. Sonradan bunu anladım çünkü büyüyünce lezzetinin o kadar da iyi olmadığına karar verdim. Bir çinekopun yanına yaklaşamaz. Ama ben çinekopu görünce tanıyamam. Çipurayı bilirim. Hamsiyi kime sorsan gösterir zaten. Alabalık da kendini belli eder ama ben onu balıktan bile saymıyorum genelde. Çirkin bir tadı var. Sonra levrek var, orfoz var, sinarit var. Düşündüm de en azından isimlerini biliyormuşum. Ama bir dakika, bu balık adları Rumca mı acaba, niye bu kadar garip isimlere sahipler?

Babannem kimbilir başka neler anlatmıştı... Ben dinlememiş miydim? Yoksa hatırlamıyor muyum? Önemsememişim belki de. Oysa ki ne değerli şeyler anlatmıştır. Çok güzel masallar bilirdi, hiçbir kitapta göremediğim, başka kimseden duyamadığım. Bir Mustafacık vardı, hayal meyal hatırlıyorum birazcık. Onlarda kaldığım her gece anlattırırdım Mustafacık'ı daha bir gün önce dinlemiş olsam bile. Başka masallar da anlatırdı ama ben en çok Mustafacık'ı severdim.

Bayramlarda yüzük bulmaca oynardık. Kahve fincanlarının birinin altında yüzük olurdu, sırayla açardık fincanları, yüzüğü bulan kazanırdı oyunu. Ama ödül ne olurdu hatırlamıyorum. Çikolata falan mıydı? Zaten ne basit oyunmuş, oyun bile değilmiş aslında. Ama eğlenirdik acayip. Bu oyun niye sadece bayramlarda oynanırdı onu da anlamıyorum şu anki aklımla düşündüğümde.

Bunun gibi parça parça anılar canlanıyor bazen zihnimde, bölük pörçük hepsi. Çoğu düşündüğümde anlamsız şeylermiş gibi görünse de, hatırladıkça neşeleniyorum. Önemli olan yaptıklarımız değil çünkü, onları yaparken aldığımız keyif ve ortamdaki sevgiydi sanırım. Nostaljik günleri hatırlayan yaşlı bir insan gibi "O günler ne güzel günlermiş" diyesim geliyor.

Bir gün balık tutmayı öğrenmem gerek.

Eee, anlat bakalim. (?)

2008-08-27T02:00:00.005+03:00

En sevmediğim sorudur bu. Soru bile değil aslında. Bir emir cümlesi. Muhabbetin tıkandığı yerde karşı taraftan yöneltilen bir saldırıdır kanımca. Ne anlatayım ki ben şimdi? Hiç sevmem, yüzümde bir ekşime belirir kulaklarım bunu işitince. Ama sonra muziplik yapma isteğiyle doldurur içimi. Saçmalamak isterim.

Bunu sen istedin.

Bugün çok sıradan bir gündü. Kahvaltı bile edemedim; uyanamamışım önce. Doğrusu uyandım da, tatlı tatlı yatakta vakit geçirdim bir süre. Sonuç olarak geç kalktım biraz. Bir yandan yetişmeye çalışıyorum. Aç karna dünyayı kurtardım sabah. Kahvaltı da etmemiş olmamın etkisiyle öğle yemeği vaktine doğru karnım iyice acıktı. Dakikalar saat olmuş sanki, bir türlü geçmek bilmiyor. Zaten canım sıkkındı, daha da sıkıldı. Yapacak birşey olmadığından dünyayı yine kaosa sürükledim yemekten önce. Eğlendim öyle bir süreliğine. Nasılsa öğleden sonra yine kurtarırdım. Kahramandım, hatta süper kahramandım ne de olsa.

Niye öyle bakıyorsun ki yüzüme? Sen sordun, ben de anlatıyorum işte.

Bu Bir Ruya Olsa Gerek

2008-08-07T00:27:00.003+03:00

Makale ile olan işim malesef umduğumdan uzun sürmüş. Sürmüş diyorum çünkü zamanın farkında değildim. Bilgisayarı kapatıp yatmaya hazırlanırken saatin sabaha karşı üçbuçuk olduğunu fark ettim. Zaman ne kadar da çabuk geçmiş...

Yanına gelirken kapıdan hafif bir gıcırtı sesi çıkmıştı. O sesten olacak, “Uhmm, sen misin?” gibi bir mırıldanma duyuldu yattığın yerden. Dudakların kıpırdamamıştı bile. “Evet, canım ben geldim” dedim sessizce. Fakat karşılık gelmedi senden. Biraz daha dikkatli baktım, mışıl mışıl uyuyordun. Seni uyandırmadan yanına kıvrılmaya çalıştım. Başardığımı sanıyordum ki, iki saniye geçmeden sağ kolunun sıcaklığını sol omzumda hissettim. Yüzün bana dönmüş ama gözlerin hâlâ kapalıydı o anda.

Saçının bir kısmı yüzünün sağ tarafını hafifçe kapatmıştı. Ve yüzün terlemişti biraz. Elimle saçını kaldırıp yavaşça geriye doğru ittim. Alnına masum bir öpücük kondurup uyuyuşunu izledim bir süre. Ne kadar da rahatlatıcı ve huzur verici bir ifade vardı yüzünde. O anın hiç bitmemesini diledim. Tıpkı bir melek gibi uyuyordun. Dokunmaya kıyamadım önce. Sonra yavaş dokunuşlarla saçını okşadım. Uyanmadın; ama minik bir gülücük oluşturdu dudakların. Kafan hareket etti bir miktar ve burnun dudağıma değdi. “Mmm” dedin. Bu hareketle beraber başını göğsüme dayadım ve sarıldım sana usulca. Nefes alıp verişini hissediyordum artık.

Ağırlaşmış olan göz kapaklarım kapanmak üzereydi. Daha fazla karşı koymadan kapattım gözlerimi. Sessizliği dinliyordum bir yandan. Dışarıda yağmurun yağdığını hayal ettim nedense. Islak çimen ve toprak kokusu geldi burnuma. Başka bir yerdeydim sanki. Sen ise çok uzaktasın diye düşündüm. Oysa ki kollarımın arasındaydın. Özledim seni birden. O korkuyla açtım gözlerimi. Sabah olmuştu. Ve sen yanımdaydın.

“Seni seviyorum” diye fısıldadım kulağına yataktan çıkarken. Saate baktım. Yüzümü yıkadıktan sonra hızlıca giyinip bir bardak su içtim. İki tane elma yıkayıp, birini bir bardak yağsız sütle beraber yattığımız odadaki masaya koydum yavaşça. Evden çıkmadan önce bir kez daha sana bakma ihtiyacı duydum. Üstün açılmıştı biraz. Pikeyi üzerine örtüp kısa süreli bir öpücük kondurdum dudaklarına. Ve evden çıkıp işe doğru yola koyuldum.

Olympos'ta bir basina

2007-09-20T21:01:00.001+03:00

Yalnız olmak nadiren, -kısa süreliğine - iyi olabilse de, yalnız kalmak kadar boktan birşey olamaz. Ben bugün bunu anladım ve bu yüzden çok mutluyum.

Dolu dolu yasa

2007-08-14T00:02:00.001+03:00

Buralar boş kalmasın. Her sayfa doldurulmalı. Boşluk yok. En azından bir çizik ya da silik bir nokta. Dolu dolu yaşa. Fazla umursama. Demek ki azıcık da olsa umrunda. Pekâlâ, umursa madem.

İyi olmakla aptal olmak arasındaki sınırı biliyor musun peki? Sınırın karşısına çok fazla geçmek tehlikeli olmalı. Ama doğuştan vizen var senin. Süresiz. Saf. Kendine gel. Yok gelme. Bu zaten sensin. Kendini değiştir. Yoksa olmaz. Olmuyor.

Sigur Ros [Agaetis Byrjun #02] Svefn-g-englar

2007-06-29T09:26:00.001+03:00

Yunuslar serin okyanus suyunda tıpkı ılık bir meltemde dalgalanan akasya ağacının yaprakları gibi usulca süzülüyorlar. Uçsuz bucaksız bir maviliğin içinde; bilinmeyenden bilinmeyene...

Üç noktanın okuyucuda uyandırdığı gizem ve hayalgücü kullanma tetiklenmesi yazarın bu numarayı yaparken yaşadığı hazla doğru orantılı.

Bu masum ve sevimli varlıkların mavi sonsuzluktaki yolculuğuna kuşkusuz ki hepimiz imreniriz. Kaçımız şimdiye kadar en azından bir kereliğine yunus olmayı hayal etmedi ki? Bir balık olup denizin dibini gezmeyi, bir martı olup gökyüzünde süzülmeyi? Fare olmayı düşleyen oldu mu hiç aranızda?

FF

2007-06-15T19:06:00.000+03:00

Kim bastıysa çeksin elini fast forward'dan.

Durulsun ortalık.

Çok hızlı herşey, yetişememek söz konusu.

Yavaş, daha yavaş, yavaş, yaavaaa şşşş.

Ben boyleyim

2007-05-02T23:40:00.001+03:00

bulurum sandım
çok yakındaydı sanki
ben ise yeteri kadar bulunamadım
yine kaçırdın gözlerini
aralayamadım sır perdesini

oysa ki ayak seslerini duyuyorum
nefesin serin bir rüzgâr gibi
okşuyor sanki bedenimi

anahtar yine yok yanımda
açamıyorum bâb-ı âli'yi
kapının altından uzatsaydın tokanı belki
belki o zaman kavuşabilirdik

yine ayak sesleri
uzaklaşıyor sanki
gitgide azalıyor ses
ve işte bitti

Paylastikca artan tat

2007-05-02T23:25:00.001+03:00

Elimde bir kalem. Zıngır zıngır. Bulunmak istemediğim bir yerde, zamanda ve ortamdayım. Herşey anlamsız benim için. Yuvarlanıp gitmek bu olsa gerek. Çevremdekiler anlamlı gibi görünüyor. Saydam bir boşluk sanki. Bir paravan gibi. Herkes orada görünüyor ama kimse yok pekâlâ. Paylaştıkça artan tat ise çok uzaklarda. Keskin ve dikkatli gözlerle onu arıyorum etrafımda. Ancak dediğim gibi; yanlış zaman, yanlış mekân.

Tek kelimeyle mukemmel!

2007-03-16T10:33:00.001+02:00

Herhangibir şeyden bahsederken; bir düşünce olur, bir konu hakkında yorum olur, albüm kritiği olur, film eleştirisi olur... Tek kelimeyle özetleme meraklıları vardır hani. "Tek kelimeyle harikulâde!" Yok ya? Ne kadar da güzel özetledin herşeyi. Bir de afili bir kelime seçmişsin, uzuncasından. Anlatımın kuvvetlendi, entellektüel de oldun gözümde, sırtın yere gelmez artık. Ne bu şimdi? Sen kimsin? Seçtiğin o tek kelimeyi neye göre belirliyorsun? Ben de bir film eleştireyim öyleyse.

Tek kelimeyle mükemmel!

İki kelimeyle mükemmel iğrençlikte.

Bir cümleyle özetlemek gerekirse:
"Mükemmel iğrençlikte şiddet sahnelerine sahip olmasına rağmen; özgün senaryosu, adeta akıp giden replikleri, çekim tekniklerinde kullanılan yaratıcı öğeleri, görüntü yönetmenliğindeki sadeliği, seslendirmede ülke standardının çok üstünde kalitesi ile bu film, genç ve tecrübesiz yönetmenine rağmen uzun süre isminden söz ettirecek gibi görünüyor".

Olmuş mu? Bence fena olmadı. İki kelimeyle fena olmadı.

Anlatılan şeye koyulan sınırlardan nefret ediyorum. Evet, gıcık ediyor beni o sınırlar. Kompozisyon yazmanı isterler, sonra da 350 kelimeyi geçmesin derler. Zaten konuyu falan herşeyi sen belirliyorsun, utanmadan üstüne kelime sınırı koyuyorsun. Ben yazmayayım o zaman, buyur sen yaz. Ben 350 kelimeye sığdıramıyorum belki senin istediğin konudaki düşüncelerimi.

Alt sınır da var tabii bunda. En az da 150 kelime olmalı. Gıcıklık değil mi, ona da karşıyım ben işte. O kadar alakasız bir konu vermişsin ki; o konu hakkında fikirlerim oldukça sığ, bilgisizim ben belki. 137 kelimede kalabiliyorum ancak. N'olacak şimdi? Cümleleri uzatıp aralara bağlaçlar mı ekleyeceğim yani? Hem oturup sayacak mısın sen kaç kelime yazmışım diye? 351 kelime yazsam anlayacak mısın?

when the tigers broke free (telefon)

2007-03-09T01:22:00.000+02:00

Tüm zil sesleri açık.

Telefonum oldukça ukala, kendini uzay gemisi falan sanıyor. Telefonuma ziller takıp "çıkı çıkı" yapmak istiyorum. Belki o zaman biraz daha samimi olur benimle. "Abi zilleri açtım, dikkat et derse falan girme bu şekilde, rezil olma..." der o zaman. Bana bu kadar resmi davranmasının nedeni onu arada sırada düşürmem olabilir. Ekranı çizik doldu. Pilinin de koruyucu tabakası bir miktar sıyrıldı. Ona bu şekilde davrandığım için kendini bana yakın hissedemiyor. Bazen bakıyorum, kendi kendine kapanmış. Bir telefon neden bu kadar ilgi bekler ki? Ya da ben niye ondan bir yakınlık bekliyorum?

Anlamadım gitti...

Tozlu bir taslak

2007-03-02T01:48:00.000+02:00

Haberin var mı? Manası yoktur. Yok mudur? Yok.
Fantastik. Gaflet. Dalalet. Herşey bir garip. Herkes garip. Herkes farklı. Bu normal ve doğal. Öyle olması lazım. Ama ortada buluşmak lazım.

Saçları rüzgarda dalgalanan kız. Saçları rüzgarla dalgalanan kız. Önemli olan saç veya saçın sahibi olan kız mı ki burada? Bence rüzgar önemli. Dalgayı yaratan o.

Limonata

2007-02-15T23:11:00.000+02:00

Meyve suyu içiyoruz biz. Meyveleri sıkıp suyunu çıkarıyoruz. Portakal suyu, vişne suyu, elma suyu... Limonu da sıkıyoruz. Ama onun adı limon suyu olmuyor. Limonata diyoruz ona. Limon ekşi tabii. Suyu da ekşi. Şeker falan konuyor içine. Sonra adı limonata oluyor. Greyfurt da acı. Ben ona da şeker koymak isterim. Ama adı greyfurtata olmasın. Çok itici olurdu o zaman. İçmek istemezdim öyle isme sahip bir meyve suyunu. Şekerli greyfurt suyu derlerdi galiba ona. Öbürü de şekerli limon suyu olsa mesela. Ama böyle de çok çocuksu oldu. Evet evet, paşa çayı gibi bir şey oldu bu sefer de. Daha iyi bir isim bulana dek limonata demeye devam.

Tekerlekler

2007-02-15T22:45:00.000+02:00

Bir de şey var. Arabalar var ya. Tekerlekli bunlar. Arabalar ilerledikçe tekerlekler de dönüyor. Gözümüzle görüyoruz. Araba hızlanınca tekerlekler de daha hızlı dönüyor. Ama bu tekerlekler daha da hızlanınca sapıtma eğilimi gösteriyor. Takip edemiyoruz. Bazen geri geri dönüyormuş gibi oluyor. Hem biraz daha hızlanırsa araba, o zaman da tekerlekler duruyormuş gibi oluyor.

Böyle kendimi ifade edemedim, ben bile okuyunca nasıl olduğunu anlamıyorum şu durumda. O yüzden şekil üzerinden bakalım bir de. Tekere bir çizgi çizelim ve arabanın hızına göre teker döndükçe çizginin durumuna bakalım.

Şimdi öncelikle çizgi birim zamanda bir çeyrek ilerlesin. Buradaki birim zaman bizim gözümüzün algısı aslında. Yani her aşamada gözün çizgiyi bir çeyrek ilerde göreceği hızda dönsün tekerlek:

Gayet normal dönüyor. Peki biraz hızlanalım o zaman. Birim algı zamanında iki çeyrek hareket etsin bu çizgi:

Araba hızlandı, tekerlekler de hızlandı. Algımız gayet normal. Daha hızlı tekerlekler görüyoruz. Araba daha da hızlansın. 3 çeyrek:

Tekerlek sağa dönüyor aslında ama biz onu sola dönüyormuş gibi görüyoruz artık. Garip bir şey bu tabii. Biraz daha hızlanırsa daha da garip olacak. Evet, dört çeyrek:

Dönmüyor sanki? Aslında yukarıdakilerden en hızlı döneni bu. Tamamen algı yanılsaması.

Yercekimi

2007-02-15T22:41:00.001+02:00

Böyle herşey ne kadar da düzenli görünüyor. Evler falan var. Yollar var. Yokuş yollar. Üzerinde arabalar gidiyor. Kaldırımlarda insanlar yürüyorlar. Yokuş yukarı yürürken biraz daha zorlanıyorlar. Aşağı yürümek daha kolay ve daha az yorucu. Su akıyor yolun kenarından. Yukarıdan aşağıya doğru akıyor. Yol düz olsa o da olduğu yerde kalırdı. Kafe var. Sandalyeler, masalar. Hepsi yerde duruyor. Biz yerlerini değiştirmedikçe öyle duruyorlar. Masadaki kültablası, bardak, telefon, sigara da aynı kaderi paylaşıyor. Herşey yerde. Havada uçan bir çakmak veya gökyüzünde süzülen bir araba görmek neredeyse imkânsız. Acayip bir düzen kurulmuş. Kafaya düşen bir elma sonucu farkına varılan bir düzen. Yerçekimi. Ben de bugün fark ettim. Bu kadar karışıklık arasında meğer baya düzenli şeyler de varmış.

Ilk kabus

2007-02-12T02:04:00.001+02:00

Begümlerin evindeyiz. Kalabalık. Bir çeşit parti var gibi. Sanırım içiyoruz falan. Sonra arada saçma saçma şeyler oluyor. Böyle bir çeşit karambol oluyor herkes birbirini itiyor falan eğlencesine. Yere ben düşüyorum. Birkaç kere tekrarlanıyor bu böyle hep ben yerdeyim. Bir çeşit dans ya da pogo gibi bir şey bu. Bu işte bir tuhaflık var diyorum, diğerlerine bakıyorum onlar ayakta, her defasında ben yere düşüyorum.

Sonra çıkıyorum oradan bir odaya giriyorum. Yerde tekerlekli bir şey var ona oturuyorum. Alışveriş sepeti gibi. Ama yerden yüksekliği 5-10cm. Sırtüstü uzanıyorum üzerine. İleri geri hareket ediyorum olduğum yerde. Elimde garip bir alet var. Çevirme kolu olan bir silindir. (Uyandıktan sonra onu dün gördüğüm bir monopoda benzettim, çevirme mantığı ve çıkardığı ses olarak da film makarasına, makarayı da iki gün önce çevirmiştim) Kolu da çeviriyorum ben o sırada. Biraz sarhoşum galiba. Begüm geliyor. Arabanın arkasına geçiyor ve onu iterek beni evin içinde gezdirmeye başlıyor. Ev epey büyükmüş. Bir süre geziyoruz ben o sırada kolu çeviriyorum. Ağzımla araba sesi yapıyorum. Hınnnnn hnnnnnnn, dönüşlerde tekerlek sesi, yavaşladığımızda fren sesi falan. Bilirsiniz işte...

Sonra garip bir yere geliyoruz. Birkaç sehpa var. Vagon gibi sıralanmışlar, bir çeşit tünel oluşturmuşlar. Begüm beni oraya sokuyor. Sadece yüzümün hizasında sehpa yok. Begüm kayboluyor. Bir çocuk var. Karnımın hizasındaki sehpayı kaldırıyor. Bir elini ağzıma sokuyor diğer elinin iki parmağıyla karnımın biraz üstünü -göğüs kafesiyle karın arasını- sıkmaya başlıyor. Bu bana acı veriyor. Nefesim kesilmeye başlıyor. Bir yandan da salak diye düşünüyorum elini ağzıma soktu diyerek parmaklarını ısırıyorum. O anda karnımdan çekiyor elini. Biraz rahatlıyorum. Sonra bir daha yapıyor aynısını. Tekrar ısırıyorum. Bu sefer sinirleniyor. Bir sehpa alıp onu yüzüme bastırıyor. Diğer eliyle yine karnımı sıkmaya başlıyor. Karnımda tarif edemeyeceğim bir acı oluşuyor ve nefesim kesilmeye başlıyor. Bu sefer yapabileceğim bir şey yok. Çocuğa küfrediyorum. Ama konuşmakta güçlük çekiyorum. Sesim çıkmıyor, çıkan ses neredeyse bir fısıltı gibi. Ağzım yamulmuş bir şekilde konuşabiliyorum ve kelimeler titreyerek çıkıyor ağzımdan. Dediklerimi birebir hatırlıyorum, aynen şunları dedim:
"Sen ibne misin, orospu çocuğu musun? Niye hep benle uğraşıyorsun?"

Çocuğun yüzünü çok net hatırlıyorum. Ama onu tanımıyorum. Sarışın, renkli gözlü, kısa saçlı birisiydi. Askerden falan yeni dönmüştü belki de...

Uyandım. Önce hareketsizce yatmaya devam ettim. Bol bol nefes aldım ve karnımı yokladım. Biraz acıyordu sanki. Sonra saate baktım. Dört. Henüz yarım saat önce yatmıştım oysa ki. Kalktım. Aynada kendime baktım. Yüzümü yıkadım. Karnıma tekrar baktım. Acaba uyurken kendi kendime mi sıktım diye. Tırnaklarım uzun şu anda, öyle olsaydı o bölgede tırnak izi olurdu. Tekrar yattım. Nefes alıp vermemin düzene girmesini bekledim bir süre. Sonra uykuya daldım her iki saatte bir uyanmak üzere. Rüya falan görmedim ama iki saatte bir uyanıp saate bakıp tekrar uyudum.

Onemse-me-mek

2007-02-09T01:58:00.001+02:00

Önemsememeyi öğrenmek lâzım. Başka türlü hayat çok zor. Ne kadar da saçma! Sevdiğin birisini önemsemeyeceksin de neyi önemseyeceksin? Ama önemseyince değerin azalıyor onun gözünde. Garip. Mantıksız. En azından bana çok mantıksız geliyor. İlişkiler kıskançlık ve birbirini sallamama üzerine kurulmamalı. Bu davranış tarzı çok gaddarca. İyi niyet suistimal ediliyor gibi. Birisine onu sevdiğini söylemekten daha güzel bir şey olabilir mi? Herşeyi bitiren altın bir cümle. Söylenince herşeyi yok eden zehirli sözcükler. Neden söylenmemesi gerekiyor? En üst seviye olduğu için mi? Ötesi mi yok? Tabu olmuş sanki. Bu da bir oyundu zaten. Susan Sontag'ın şu cümlelerinden yola çıkarsak:

"Doğru söz her zaman takdir görür ve başkalarını incitme korkusu, lüzumsuz ve abartılı bir şekilde ihtiyatlı davranmaya iter insanı. İnsanlar iyi kalpli olduklarından değil, gerçeği bilmeye düşkün olmadıkları için başkalarını gücendirmekten veya incitmekten korkarlar."

Bu noktada, başkalarını incitme korkusunun, aslında kendini kandırmaya yönelik bir bahane olduğu ortaya çıkıyor. Bu yapmacık korku temelde bencillikten kaynaklanıyor. Ortada bir korku olduğu âşikâr. Ancak, korku unsuru karşıdakinin değil, kişinin kendisinin incinmesi üzerine kurulu. Yarattığın etkiye onun vereceği tepkiyi önceden kestirememek, ve tepkinin kötü olması sonucunda incineceğini düşünmek. O noktada gerçekle yüzyüze gelmek. Tepki ne olursa olsun gerçekle yüzyüze gelinecek bir şekilde. Ortaya çıkacak gerçekten hoşlanmama ihtimali üzerinde durarak oluşan bir korku bu, evet.

Peki gerçek ne o zaman? Bu oyunların içinde gerçek kendisine nasıl yer bulacak? Susan Sontag şöyle bir şeyler demiş bu konuyla ilgili olarak:

"İnsanlar gerçeğin, sadece onlar gerçeği dile getirdikleri zaman var olduğunu anlayabilselerdi, ona daha çok saygı gösterirlerdi. Gerçek, bilinen bir şey değil, her zaman söylenen bir şeydir. Konuşma ya da yazışma olmasaydı, herhangi bir şeyle ilgili bir gerçek de var olamazdı. Bu yüzden benim hayatım ve uğraşlarım bence gerçek değildir. Onlar sadece benim hayatım ve uğraşlarım. Ama şimdi yazmaya kapıldım. Ve hayatımı bu anlatıya taşımaya cüret ederek gerçeği söylemek gibi dehşetli bir sorumluluğu üstleniyorum. Üstlendiğim bu anlatının güç bir iş olduğu kanısındayım; kendim hakkında doğruyu söylemek ve 'ne oldu', 'neler yaşandı' gibi gerçekleri dürüstçe anlatmakta zorlandığım için değil ama; ısrar ederken, kışkırtırken, kandırırken, başkasını değiştirirken gösterişçi bir tavırla gerçeği aktarmakta zorlandığım için."

Gerçek yok aslında. Onu biz yaratıyoruz. Gerçeğin oluşması için iletişim gerekiyor. Tek başına hiçbir anlamı yok. Çünkü zaten yok. Kendi içinde yaşadığın gerçek? Hımm. Gerçeği yazarak yaratıyor, okuyarak keşfediyor, konuşarak paylaşıyoruz; birlikte oluşturuyoruz. Korkuların üstüne gittikçe gerçekler de açığa çıkıyor.

Cesaret ve korku

2007-02-07T01:09:00.001+02:00

Korku gerçekten de hayatımızı domine ediyor ve malesef ona yön veriyor. Verdiğimiz -aslında- veremediğimiz kararlar onun yüzünden hep. Kaybetme korkusu. Korkuların en acımasızı. Acayip korkak birisiyim ben. Riske girmek? Zor geliyor. Aslında çok kolay olmalı. Cahil cesareti gerektiğini sanmıyorum. Önemli olan harekete geçmek. Ortalama yaşam. Sürekli güvenli tarafta kalmak. FS=1 (Mühendislikte Factor of safety olarak geçer-güvenlik sayısı) Düşüncelerdeki kopukluklar. Zaman mı kazanıyorum? Tren kaçmasın ama. Böööh.

Asosyalite. Kendi mutsuzluğumuzu konuşarak farklı bir şeye çevirdik. Şu anda gayet iyi hissediyorum sanırım. Elemanlar da çok yakın davranıyorlar. Özel yapım fındıklı votka ikram ettiler bize. Shotlarımızı saklıyoruz. Hep beraber içmek için. Biraz da kendimize gelmek için bekledik aslında. Kafalar gayet iyi çünkü. Kahve içme serüvenimiz. Hiçbirimiz böyle bir gece planlamıyordu eminim ki. Neler neler konuşuldu. Neler konuşulmadı ki? Meğerse ne dertlerimiz varmış. (Bir önceki noktayı koymak istemedim kalem sürttü.) içimizde. Bu samimi ortamı başka bir zamanda başka bir yerde oluşabilir mi bilemiyorum. O ne keskin kokudur. Sakladığımız votkaların değeri gitgide artıyor sanki. Off. Hayat bu kadar güzel mi ki acaba? Eve nasıl gideceğimizin dışında bir problemimiz yok şu an. Hobarey.

Gunes

2007-02-03T17:03:00.001+02:00

İlginç bir hava. Yeterince soğuk. Rüzgâr ensemden girip gövdemi titretiyor. Gelen çocuk kafamı karıştırdı. Yalnız insanlardan bahsedecektim. Peşpeşe iki çocuk gelerek ayakkabılarımı boyamaya çalıştı. "Boyayalım abi, temiz olur." İkincisi daha azılıydı. "Abiiii bişey diicem. Abii bi ikiyüzellibin. Abii o zaman bi sigara ver be..." Ondan kurtuldum. Bir çiftin yanına gitti, eğilip boyamaya başladı erkeğin ayakkabısını.

Etrafta tek başına olup da mutlu görünen bir insan yok. Genelde hüzünlüler. Aynen şu güneş gibi. Yoğun bulutların arasından sıyrılıp yüzümü aydınlatan güneş. Birkaç dakikalığına.

Sonra yeniden bulutların arasında kayboluyor.
Bulutların arkasına saklanıyor.
Bulutlar tarafından engelleniyor.

Hepsi bir yalan aslında. Bulutlar olmasa da... Güneş, bulutlardan kurtulsa da ısıtmıyor. Sadece göstermelik. Birazcık ışık, o kadar. Bütün bunlar bir tuzak. Başka bir ilüzyon. Buna rağmen güneşe ulaşma arzusu. Kendini gösterince içimde beliren, her defasında daha sonra buruk bir tat bırakacak olan mutluluk hissi.

Güneşe çıkmadan geceyi beklemek de bir tercih. Orada sahtelik yok. Ya da başka bir mevsim, başka bir güneş. Daha gerçek, daha samimi.

-Efendi oğlum bi cigaran var mı?

Tıpkı deniz gibi. Rüzgâr, dalgalar. Herşey berrak orada. Tüm ruh hâlini dışarıya yansıtıyor. Kuşlarla da dost. Özgürlük.

Aynı gün kaydedilmiş olan "Güneş şarkısı".

Tuhaf

2007-02-01T00:01:00.000+02:00

Fantastik. Renkli. Canım "d" harfi ile başlayan bir kelime yazmak istedi. Düşündüm. Aklıma "davlumbaz" geldi. Anlamını biliyor muyum? Bildiğimi sanıyorum. Mutfaklarda bulunan ve kötü kokuları emen zımbırtı olsa gerek. Kutsal bir amaca hizmet ediyor.

Düşünmek. Davul. Dilimlemek. Epey kelime varmış. Donnie Darko. Diferansiyel. Dolmak. Dolanmak. Dolambaç.

Çok anlamsız. Her an anlamlı mı olmalı? Anlamsız zamanlar canımı sıkıyor. İnsanlar çok tuhaf. Ben de öyle. Garipsiyorum. Bir anda her şeyin bu kadar değişmesi. Eskiden komik geliyordu. Komik bir anlamsızlık. İronik. Hâlâ anlamsız geliyor. Dünkü ben kayboldum. Fantastikliğim gitti, akışım kayboldu.

Nedenini çözemiyorum. Anlam veremiyorum. Akışa nasıl girdiğimi de bilmiyorum. Çok da kurcalamadım. Mutlu olduğum o ânı sorgulamadım. Peki bu karanlığa nasıl düştüm yeniden? Dış etkenler? Pek sayılmaz. Savunma mekanizmam oldukça gelişti. Artık onlardan etkilenmiyorum bile. İşyerinde ne kadar yoğun olursam olayım, bu beni etkilemiyor. Onları alaya alıp bir şekilde yetiştiriyorum. Bu yönden kendimi oldukça geliştirdim. Şimdiye kadar hiç ciddi bir sorun olmadı. Bu sâyede sıkıntı oluşmasına izin vermeden kısa sürede hallediyorum.

İç dinamikler. Onlar olmalı. Akışa girip çıkmadaki anahtar orada gizli. Duygusallık. Duygulardaki değişimler. Kontrolsüz. Anlaşılmaz ve keskin değişimler. Herhangi bir imge, ses, düşünce veya olay tarafından kolayca tetiklenebilen değişimler. Bir çeşit kelebek etkisi. Bu da bir tür dış etken sanırım. Yazmak iyi geliyor. Zor ve tuhaf.

Isikla cizmenin karmasikligi

2007-01-28T15:34:00.001+02:00

Şaşırtıcı bir deneyim. Bana çok basit gelen şeyler diğerlerine oldukça karmaşık gelebiliyor. Bunun tersi de geçerli oluyor bazen. Aslında herşey işin sırrını bilmekle ilgili. Sır demek biraz tuhaf geldi şimdi. Aklım The Prestige'e gitti. Bir ilüzyonist gösterisini yaparken insanları şaşırtıyor. Onlarda müthiş merak uyandırıyor. Herkes nasıl yaptığını anlamaya çalışıyor. Mantık yürüterek kurguyu bulmaya, olay örgüsünü çözmeye çalışıyorlar. İlüzyonu yapan kişiye büyük saygı duyuyorlar. İlüzyonist sırrını açıkladığında, tüm saygınlığını yitiriyor tabii. "Aaa, demek bu kadar basitmiş" diyip bir anda herşeyi siliyor insanlar, tüm o karmaşıklık bir anda basitleşiyor, merak kayboluyor. Sihirbaz açısından bir değişiklik yok oysa ki, o yine daha önce yaptığını yapıyor. Tüm kerâmet izleyicide.

Dün benzer birşey benim de başıma geldi. Fotoğraf üzerine yaptığımız bir tartışma, ışıklı çakmak ve biraz da yaratıcılığın bir araya gelmesiyle oluşan üçleme sonucunda bazı farklı çekimler yaptım. Daha önce bazı yerlerde örneğini gördüğüm bir tekniği denedim. Birkaç deneme sonucunda gayet başarılı çekimler alabildim. Sonuç beni bile şaşırttı doğrusu.

Fotoğrafları gören kişiler değişik tepkiler verdi. Bir kısmı inanmadı, fotoşop efektiyle yaptığımı iddia ettiler. Bir kısmı fotoğraf makinesiyle böyle birşeyin yapılamayacağını savundu. Meraklı bir kesim de hangi ayarda çektiğimi öğrenmek istedi. Gece ayarında bunun yapabileceğini söyleyen daha ılımlı insanlar da oldu. Harfleri, şekilleri nasıl oturttuğumu soranlar, ayrı ayrı çekip üstüste birleştirdin mi diyenler... Onların şaşkınlığı beni şaşırttı esas. Yapılan çekim bana oldukça basit ve kolay geliyor oysa ki.

İnsanlar farklı ve nasıl yapıldığını bilmedikleri birşeyle karşılaştıklarında afallıyorlar.

Ne guzel

2007-01-20T00:15:00.001+02:00

Hâlen meşgul! Yanlışlıkla elimi çizdim. Flaşlar patlayıp duruyor deminden beri. Çok oynak ritimler geliyor hoparlörden. Haftaiçi sessiz olan ve kısık müzik çalan mekâna gümbürtüler/gürültüler hâkim. Telefon hâlâ meşgul. Votka bardağı kısa sürede yarılandı. Hayatıma mutsuzluk hâkim bu aralar. Okulda mutlu değilim. Tezim de beni her geçen gün artan bir şiddetle geriyor. Müthiş bir tembellik ve motivasyon eksikliği. Bildiriyi de yazmadım. Konu çok anlamsız geliyor. Mükemmelliyetçiliğim ve gerçekten birşeyler ortaya çıkarma isteğim ile savaşıyorum. Bu savaş beynimi kemiriyor. İstiklâl'de yürürken yüzüme düşen yağmur damlaları kafamı biraz dağıttı yine de.

Motivasyon eksikliği ve kararsızlık. Kararsızlığa karşı tek silahım düşünmeden verdiğim âni kararlar. "ânibirhareketle". Sonuçlarına katlanmak zorunda olduğum kararlar. Buradan kaçıp gitme seçeneği aklıma geliyor bazen. Bu aralar daha sıkça. Belki askere. Ya da yurtdışında dağın başında bir şantiyeye. Akademisyenlik eskisi kadar sempatik gelmiyor bana.
Bu düşünceleri tartarken; bırakırsam bu günleri ararmışım gibi geliyor. Gelen gideni aratır misâli. Ne de olsa çalışma koşulları rahat ve esnek. Sürekli düşünmek. Düşünmeyebilmeyi başarmayı / düşünmemeyi başarabilmeyi düşünmek de buna dâhil. Kendi kendimi yoruyorum sanırım. Şirince gezisi de yalan oldu.

Alkole düşüncelerimi bulanıklaştırmak için sarıldım galiba. Bazen berraklaştırsa da...

Yalnız kalmak hoşuma gidiyor. Özellikle yürümek. Yağmur altında. Müzik ve çimen/toprak kokusu eşliğinde. Disko müziğiyle gürültülü bir ortamda tek başına oturmak. İstediğim tam olarak bu değildi aslında. Bu günde, bu saatte daha iyisini bulamadım.

Boş, yeni bir sayfa. Dolu, yeni bir bardak eşliğinde. Öğrencilik hayatı bitince yazmayı bırakıyor insan. Kişisel olarak uğraşmıyorsa eğer. Düşündüm de, annem veya babam hiç yazı yazıyor mu acaba? Babam işyerinde reçete falan yazıyor tabii. Ama o kadar sanırım. Eskiden mektuplar yazılırdı. Hatırlıyorum; yeni yıl yaklaşırken UNICEF kartlarına yeni yıl tebriği yazarlardı. Akrabalara, tanıdıklara. Artık o da yok. Telefon veya SMS'le hallediliyor bu ufak ayrıntı. Her şey dijitize olma yolunda ilerliyor. Aklıma gelen onlarca benzer örneği sıralamaya gerek yok.

Amma gürültülüymüş burası. Kızların kahkaları ne gıcık geliyor kulağıma. Sıkıldım. Eve gitsem napacağımı bilmiyorum. Aslında biliyorum. Müzik açıp MSN'e gireceğim. Birkaç youtube videosu izleyip, e-maillere bakıp, üye olduğum forumlarda yeni mesaj var mı diye bakacağım. Biraz sıkılınca web sitelerinde gezer, o da kesmezse gitar çalarım. Uykusuzluktan bitâp hâle düştüğümde de yatarım. Ne güzel.