عقايد يك گرگ

معرفی رومن گاری

2018-11-09T21:39:00.000+03:30

رومن گاری (زاده 8 مه 1914 در لیتوانی – درگذشته 2 دسامبر 1980 در پاریس) نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان، خلبان جنگ جهانی دوم و دیپلمات فرانسوی بود. تاثیر زندگی و رد پای مشاغل بسیار رومن گاری در آثارش دیده می‌شود. نخستین رمان او با عنوان «تحصیلات اروپایی» در سال 1945 میلادی منتشر شد. رومن گاری در سال 1956 با رمان «ریشه‌های آسمان» برای اولین بار جایزه ادبی گنکور را به دست آورد. این جایزه تنها یک‌بار به یک نویسنده تعلق می‌گیرد؛ اما گاری موفق شده است با نام مستعار «امیل آژار» و رمان «زندگی پیش رو» در سال 1975 بار دیگر این جایزه را به دست بیاورد. دریافت دوباره گنکور و نام‌های مستعار بسیاری که گاری داشته، باعث شده تا از او به‌عنوان بزرگ‌ترین متقلب ادبی تاریخ نام برده شود. رومن گاری چند ماه بعد از مرگ همسر دومش، با تفنگ خودکشی کرده و به زندگی‌اش پایان می‌بخشد. او در نامه خودکشی‌اش، از کتاب «شب آرام خواهد بود» به‌عنوان زندگی‌نامه‌اش نام می‌برد. هرچند گوشه‌گوشه زندگی گاری در آثار متعددش نمایش داده شده است. او در این نامه نوشته: «خیلی به من خوش گذشت. ممنون و خدانگهدار...»

[Je me suis bien amuse’. Au revoir et merci.]

خداحافظ گاری کوپر، لیدی ال و زندگی پیش رو معروف‌ترین کتاب‌های رومن گاری در ایران هستند. کتاب اعجوبه قرن از دومینیک بونا نیز درباره زندگی رومن گاری نوشته شده و با ترجمه منوچهر عدنانی در ایران منتشر شده است. رومن گاری خود را مبتکر رمان سیاسی می‌داند و این مسئله را در آثارش نیز می‌بینیم. او هم‌چنین خودش را اولین نویسنده‌ای می‌داند که درباره محیط‌زیست رمان نوشته است. منتقدین رومن گاری را نویسنده‌ای تجربه‌گرا در حیطه فرم و مضمون می‌دانند؛ نویسنده‌ای که ریسک می‌کند و از همه‌چیز و درباره همه‌چیز می‌نویسد.

درباره داستان «پرندگان می‌روند در پرو می‌میرند»

این داستان سال‌ها پیش توسط ابوالحسن نجفی ترجمه شده است. در سال‌های اخیر نیز سمیه نوروزی ترجمه این داستان را با عنوان «پرندگان می‌روند در پرو بمیرند» در مجموعه‌داستانی به همین نام منتشر کرده است.

فضا: ساحلی در 10 کیلومتری شمال لیما (پایتخت پرو). توصیف دقیقی از فضا در این داستان دیده نمی‌شود؛ تنها می‌دانیم که شخصیت اصلی داستان قهوه‌خانه کوچکی را در نزدیکی ساحل اداره می‌کند.

شخصیت‌ها:

اصلی: ژاک رنیه (47 سال – مبارزی قدیمی)

فرعی: زن تنها در ساحل – سه مرد

گفت‌وگو: نقش عنصر گفت‌وگو در پی‌رنگ داستان بسیار مهم است. پیش از واگویه‌های رنیه با خودش، خواننده حتی اسم شخصیت اصلی داستان را هم نمی‌داند. گفت‌وگوهای رنیه با زن تنها در ساحل نیز به توصیف و شناخت شخصیت رنیه کمک می‌کند و هم‌چنین گره‌ای درباره سرگذشت زن به داستان می‌افزاید. مکالمه‌های سه مرد در کافه نیز به گره‌گشایی داستان و آشکار شدن ماجرای واقعی زن کمک می‌کند.

زاویه دید: دانای کل محدود (فقط رنیه) – هم‌چنین گاهی از تک‌گویی‌های درونی نیز استفاده می‌شود.

درون‌مایه: مرد مبارزی، خسته از نبردهای بسیار، در حوالی 50 سالگی به ساحلی در پرو آمده و انتظار مرگ می‌کشد. تا این‌که موج جدید امید به زندگی‌اش کشیده می‌شود.

پی‌رنگ: ژاک رنیه، مرد 50 ساله‌ای که سال‌ها برای عدالت و آزادی‌خواهی جنگیده، به‌خاطر ناامیدی از رسیدن به عشق، به ساحلی در پرو آمده و قهوه‌خانه‌ای را اداره می‌کند. این ساحل محل مرگ مرغان دریایی است و رنیه نیز به‌صورت نمادین در انتظار چنین مرگی است. تا این‌که یک‌روز رنیه از خودکشی دختری جوان در ساحل جلوگیری می‌کند و حضور این دختر منجر به زایش دوباره امید به عشق در زندگی او می‌شود. تا این‌که سروکله شوهر دختر و دوستانش پیدا شده و این مسئله باعث رفتن دختر، محو شدن امید و حتی خود رنیه می‌شود.

کشمکش‌ها:

1. جسمانی: کشمکش رنیه و دختر در ساحل.

2. ذهنی: برخورد نزدیک رنیه با دختری که آسیب روحی دیده است.

3. عاطفی: احساس علاقه رنیه به دختر.

4. اخلاقی: همان صحنه‌ای که در کشمکش ذهنی اشاره شده است.

پایان‌بندی: داستان سرشار از شاعرانگی و تخیل است. با این‌که راوی از زبان رنیه به مخاطب می‌گوید «برای هرچیزی توضیح علمی وجود دارد» و مدام بر «حتما دلیلی هست» اصرار می‌کند، داستان با تصویری وهم‌آلود تمام می‌شود: «آن‌ها دور شدند. روی تپه که رسیدند، پیش از آن‌که ناپدید شوند، زن ایستاد، مردد ماند، واپس نگریست. اما مرد آن‌جا نبود. هیچ‌کس نبود. قهوه‌خانه خالی بود.»

برشی از داستان «پرندگان می‌روند در پرو می‌میرند»

با این همه، مرد آزموده و آگاه بود: همیشه موج نهم تنهایی، قوی‌ترین موج، همان که از دورترین نقطه می‌آید، از دورترین جای دریا، همان است که تو را سرنگون می‌کند و از سرت می‌گذرد و تو را به اعماق می‌کشاند، و سپس ناگهان رهایت می‌کند، همان‌قدر که فرصت کنی تا به سطح آب بیائی، دست‌هایت را بالا ببری، بازوهایت را بگشائی و بکوشی تا به نخستین پر کاه بچسبی.

تنها وسوسه‌ای که هیچ‌کس هرگز نتوانسته است بر آن غالب شود: وسوسه امید.

رحمان نقی‌زاده

محمود دولت‌آبادی و جای خالی سلوچ

2018-11-09T21:34:00.000+03:30

محمود دولت‌آبادی (10 مرداد 1319) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر تئاتر است. دولت‌آبادی از جمله هنرمندانی است که در فعالیت‌های سیاسی نیز حضور پررنگی دارد. دولت‌آبادی نویسندگی را در سال 1341 با داستان کوتاه «ته شب» (منتشرشده در مجله آناهیتا) آغاز کرد. او کارش را با داستان‌های کوتاه و بلند، نمایش‌نامه و سفرنامه ادامه داد؛ تا در سال 1357 به اوج کار خود رسید. در این سال نگارش رمان 10 جلدی کلیدر آغاز شد و تا سال 63 به‌طول انجامید. اولین رمان دولت‌آبادی – جای خالی سلوچ – در سال 58 منتشر شد. او داستان این رمان را طی 3 سال در زندان ساخته و پرداخته کرد؛ و پس از آزادی، طی 70 روز آن را نوشت. جدیدترین کتاب‌های دولت‌آبادی بنی‌آدم، گفتگو: این گفت‌وسخن‌ها و طریق بسمل هستند.

دولت‌آبادی خود را نویسنده‌ای رئالیست با تاویلی شخصی از این مکتب می‌داند. (نقل از: ما نیز مردمی هستیم). «جای خالی سلوچ» نیز رمانی رئالیستی محسوب می‌شود. هرچند نویسنده برای تکوین داستان از مکاتب سمبولیسم، ناتورالیسم، سورئالیسم و پست‌مدرنیسم نیز بهره گرفته‌است.

مهم‌ترین شاخصه‌های زبان روایت در جای خالی سلوچ:

1. کهن‌گرایی واژگانی: بگسلد – چمبر – خلیده – می‌انباشت

2. افعال پیشوندی: فروخاستن – برتافتن – واجستن

3. نحو کهن: درشت استخوان بود مرگان.

4. بومی‌گرایی واژگانی: بانوج – بیاج – تیار – شلات

5. جملات کوتاه: برف بند آمده بود. آسمان ساکت بود. دم‌کرده و ساکت. ابرفشرده و یک‌دست. هم‌چنان آسمان ایستاده بود.

6. عبارت‌های توضیحی پایانی: چنان محکم روی زمین نشسته بود. افعی روی گنج.

7. تشبیهات خاص: قلبش می‌تپید. تکه‌ذغالی گداخته در سرماهای نیم‌شب...

«یکی از کارهای باارزش و واقعی که در آن ]کلیدر[ صورت گرفته، عرضه یک زبان تازه به فرهنگ و ادب ماست؛ یعنی از یک زبان محلی، یک زبان ادبی ساخته است.» - مهدی اخوان ثالث

جای خالی سلوچ

درون‌مایه: زندگی فلاکت‌بار یک زن، که در نبود شوهرش با مشکلات و سختی‌ها می‌جنگد تا خانواده‌اش را حفظ کند.

پی‌رنگ: یک‌روز صبح، مرگان از خواب بیدار شده و متوجه غیبت شوهرش سلوچ می‌شود. سلوچ به‌خاطر وضع نامناسب اقتصادی، حاصل از سیاست‌های دولت، خانواده خود را ترک کرده است. غیبت سلوچ، زندگی بدون پشتوانه پدر را برای مرگان و سه فرزندش در فضای خشن روستا دشوار می‌کند. پا گرفتن اصلاحات ارضی توسط حکومت و از دست رفتن زمین کوچک خانواده، فلاکت را به اوج خودش می‌رساند و درنهایت، توالی حوادث داستان، چاره‌ای جز مهاجرت پیش پای مرگان نمی‌گذارد.

زاویه دید: دانای کل (سوم شخص)

فضا (صحنه): همانند اکثر آثار دولت‌آبادی، داستان در فضای روستایی منطقه خراسان جریان دارد؛ و فضاسازی‌ها، فقر را به خوبی نشان می‌دهد.

مضمون: بستر اصلی داستان «جای خالی سلوچ» تحولات ویران‌کننده‌ای است که پس از اجرای اصلاحات ارضی در روستاهای کشور به‌وجود آمد.

کشمکش:

1. جسمانی: مانند آن‌چه بارها میان ابراو و عباس رخ می‌دهد. و درگیری مرگان و سردار.

2. ذهنی: آن‌چه در اندیشه‌های مرگان می‌گذرد.

3. عاطفی: احساس مرگان نسبت سلوچ.

شخصیت‌ها: در کل، بیش از 30 شخصیت در این داستان حضور دارند.

اصلی – آشکار: مرگان

اصلی – پنهان: سلوچ

فرعی: عباس، ابراو، هاجر، ملا امان، سردار، سالار و...

دولت‌آبادی برای توصیف شخصیت‌ها از اعمال و کردار آن‌ها استفاده می‌کند، و کم‌تر به شرح و تفسیر می‌پردازد. مرگان، به‌عنوان شخصیت اصلی و آشکار این داستان، شخصیتی پویا محسوب می‌شود. گفت‌وگو در جای خالی سلوچ مهم‌ترین عامل برای شناخت شخصیت‌های داستان است.

پایان‌بندی: حضور خیالی سلوچ و کوچ مرگان - از متن: «...مرگان هم‌چنان بر لب جوی نشسته ماند؛ چشم به درازنای جوی، کسی می‌آمد. مردی می‌آمد. جنازه‌ای می‌آمد. آدمی پوشیده در شولایی خون‌آلود... –آن‌جا برای زن‌ها هم کار هست؟»

برشی از کتاب: صفحه 293 جای خالی سلوچ

زخمی اگر بر قلب بنشیند؛ تو، نه می‌توانی زخم را از قلبت وابکنی، و نه می‌توانی قلبت را دور بیندازی. زخم تکه‌ای از قلب توست. زخم اگر نباشد، قلبت هم نیست. زخم اگر نخواهی باشد، قلبت را باید بتوانی دور بیندازی. قلبت را چگونه دور می‌اندازی؟ زخم و قلبت یکی هستند. عباس و درد یکی هستند. یکی بودند. یکی شده بودند. مگر می‌شد از هم جداشان کرد؟ مگر می‌شد؟ عباس، درد بود...

رحمان نقی‌زاده

درس‌هایی برای زندگی

2018-11-02T10:34:00.000+03:30

«شما مرد خوبی هستید و در نتیجه نمی‌توانید از این موضوع سردرآورید. دنیا جای بدی است، و اگر آن‌چه را دنیا پیشکش می‌کند می‌خواهید، باید بد باشید، واقعا بد، بدتر از دیگران، در غیر این‌صورت شما را له خواهند کرد. دنیا اصلا متعلق به خداوند نیست.»

ستاره‌باز - رومن گاری - مهدی نسرین - نشر مرکز

درس‌هایی برای نوشتن

2018-11-02T10:29:00.001+03:30

نیک نوشتن، در واقع، همان نیک اندیشیدن و نیک احساس کردن و نیک بیان کردن است. نیکو نوشتن عبارت از آن است که نویسنده روح و فکر و ذوق را یک‌جا فراهم آورده باشد...

- بوفن (نویسنده قرن 18 میلادی) [درباره سبک - ترجمه محمدجعفر محجوب - مجله صدف شماره 2]

مهر 97: لذتِ ادامه دادن

2018-10-25T13:52:00.000+03:30

کتاب‌هایی که این ماه خواندم: عشق‌های خنده‌دار از میلان کوندرا، اعترافات از حامد ابراهیم‌پور، بینایی مشروط از مازیار چابک، فیل غمگینی که بی‌هندوستان افتاده است از سیدجعفر عزیزی، شاعر خصوصی تو از مریم عظیمی، چشم‌هایت از محمدابراهیم گرجی، اسب خوابیده روی تخت از صابر ساده.

فیلم‌هایی که دیدم:

مغزهای کوچک زنگ‌زده را در سینما دیدم +

Interstellar – Il postino – Two night stand – Dont breath – Shadowland – A bad mom christmas – Andrei Rublev – Catch me if you can – The mirror – Masterminds – Sheep and wolves – Big hero 6 – Dead poet society – Your name – Aci, Tatli, Eksi

چهار فصل سریال Peaky Blinders را هم دیدم و آلبوم «کجا باید برم» روزبه بمانی را هم گوش دادم.

درس‌هایی برای نوشتن

2018-10-12T14:47:00.000+03:30

عامه مردم از گروه‌های بی‌شماری تشکیل شده‌اند که بر سر ما [نویسندگان] فریاد می‌زنند: مرا تسلی بده، سرگرمم کن، غمگینم کن، هم‌فکری و هم‌دردی مرا برانگیز، مرا به رویا فرو بَر، بخندانم، بلرزانم، بگریانم، مرا به فکر وادار کن.

- گی دو موپاسان

معشوقه‌ی من و سیگارهایم

2018-10-01T19:32:00.000+03:30

سیگار بکش
به‌عنوان یک زن
نسبت به مردی که سیگار می‌کشد
احساس ضعف می‌کنم
چقدر بوی تنباکوی تو خوب است
در این روزها که دنیا به استقبال سرما می‌رود
در کنار قهوه‌ها
روزنامه‌های خاک‌گرفته
و فنجان‌های شکسته...
سیگار بکش
چراکه هیچ‌چیز
بهتر از مردی نیست که در کنجی بنشیند
در دود سیگارش محو شود
و مرا با خود محو کند
مردی که انگشتانش را به پیشانی‌اش تکیه بدهد
و فکر کند...

سیگاری دیگر روشن کن
با آتش چشمانم
و خاکسترش را کف دستم بریز
من از سوختن برای تو
شکنجه نمی‌شوم
من به‌عنوان یک زن
راضی‌ام به این‌که که این‌جا بنشینم
ساعت‌ها روی همین صندلی
به چهره جدی تو نگاه کنم
و رگ‌های دستت را بشمارم
رگ‌های دستت آرامم می‌کند
و خط‌های سال‌خوردگی که
این‌جا و آن‌جا کشیده شده‌اند

سیگار بکش
هیچ‌چیز بهتر از مردی نیست که
یک گوشه بنشیند
در دود سیگارش محو شود
و مرا محو کند
آتشم بزن...
خانه‌ام را به آتش بکشان
مانند دیوانگان
رفتار کن
برای من به‌عنوان یک زن، تنها همین کافی است
که احساس کنم حمایتم می‌کنی
برای من
دستی کافی است
که دراز شود
تا عرق پیشانی‌ام را خشک کند
دستی کافی است
که آرامم کند
و لای موهایم
گرهی از ساقه‌های لیمو جا بگذارد

سیگار بکش
هیچ‌چیز بهتر از مردی نیست که
یک گوشه بنشیند
در دود سیگارش محو شود
و مرا محو کند...

- نزار قبانی
از مجموعه‌شعر: معشوقه‌ی من و سیگارهایم - انتشارات آنیما

درس‌هایی برای زندگی

2018-10-01T19:22:00.000+03:30

«انسان تصور می‌کند که در نمایشنامه‌ای معین نقش خود را ایفا می‌کند، و هیچ ظن نمی‌برد که در این اثنا بی آن‌که به او خبر بدهند صحنه را تغییر داده‌اند، و او نادانسته خود را وسط اجرایی متفاوت می‌یابد.»

- میلان کوندرا (داستان ادوارد و خدا - از مجموعه: عشق‌های خنده‌دار)

نامه‌های سوخته - نزار قبانی

2018-10-01T19:16:00.000+03:30

آیا آتش نامه‌هایم را بلعید؟
اگر شاهکارهای من نبود، زیبایی تو هم نبود
دهان تو
به زیبایی حروفی است که نوشته‌ام
شانه‌هایت باقی‌مانده گریه‌های من
و من بخشی از همان جوهری هستم
که نامه‌ها را نوشته

هنوز به‌خاطر دارم
کدام حرف را با کجای سرانگشتانم نوشته‌ام

- نزار قبانی

چهرازی: دو سیگار یه کبریتا

2018-10-01T19:13:00.000+03:30

«از فردا دیگه نشد از یادش منفک بشیم. هی نگاش کردیم، نشستیم روبه‌روش، هی از دور پاییدیم، واسش زیرلبی دوبیتی گفتیم، رفت وُ اومد کردیم، طنز پارسی انداختیم در جلوت و خلوت، راه رفتیم رو ریلِ نی‌لبکِ مهره‌های پشت، کودکان توامان آغوش خویش وقتی کسی حواسش نبود. تو گرما، سرما، شبان وُ روزان، پشت خط موزائیکا، جلو شمشادا، وایساده خوابیدنا، نیمه‌شبا، قمرها، عقرب‌ها، دو سیگار یه‌ کبریتا. تو رَم خیلی اسیر کردیم، باس ببخشی. اما نحسی افتاده بود. هرچی آب می‌جُستیم تشنگی گیرمون می‌اومد. واسه چی؟ تو فهمیدی؟»

- رادیو چهرازی

شهریور 97: بیست‌ونه سالگی و سختی‌های توانستن

2018-10-01T19:08:00.000+03:30

ماه سخت، اما پرباری بود! کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی قبول شدم. خانه پلاک 17 را هم برای یک سال دیگر تمدید کردیم و هم‌چنان ساکن میدان انقلاب ماندیم.

کتاب‌هایی که خواندم:

آقای هیچ‌کس از حامد ابراهیم‌پور – یوزپلنگانی که با من دویده‌اند از بیژن نجدی – چرا جنگ؟ از زیگموند فروید و آلبرت اینیشتین – سرماخوردگی از افرا جمشیدی – معشوقه‌ی من و سیگارهایم از نزار قبانی

سریال‌هایی که دیدم:

فصل هشتم واکینگ‌دد – فصل‌های اول و دوم Dont Trust the B... in apartment 23 - فصل‌های هشتم و نهم مدرن فمیلی – فصل‌های ششم و هفتم Suits

فیلم‌هایی که دیدم:

Ocean’s 8 – An evening of Edgar Allan Poe – The Butterfly’s Dream – Before night falls – Testament of youth – Black Panter – The Red Turtle – Poetry – Before sunrise – Before sunset – Before midnight – I am Cuba – Fantastic beast and where to find them

خسته، اما راضی!

سوگند به شیطان، غزل و زن

2018-09-21T17:38:00.000+04:30

مخالفان نزار قبانی در توصیفش گفته‌اند:
«او روحش را به شیطان و غزل و زن فروخته است!»

زیبا نیست؟!
زیباتر، امّا، پاسخ نزار است به آن‌ها:
«کسی که سر بر سینۀ معشوقش گذاشته و می‌گرید، می‌تواند سر بر خاک سرزمینش نیز بگذارد و بگرید!»

معرفی کتاب: چرا جنگ

2018-09-20T17:10:00.000+04:30

«هر جنگ حلقه‌ای است که به زنجیر بدبختی بشر افزوده می‌شود و مانع رشد جوامع انسانی می‌شود. توده‌های مردم، اگر در معرض تبلیغات مسموم قرار نگیرند، هرگز هوای جنگ در سر ندارند. باید به آن‌ها در مقابل این تبلیغات مصونیت داد. باید فرزندان خود را در مقابل نظامی‌گری واکسینه کنیم؛ و این کار زمانی ممکن می‌شود که آنان را با روح صلح‌طلبی تربیت کنیم. بدبختانه ملت‌ها با هدف‌های نادرست تربیت شده‌اند. در کتاب‌های درسی به جنگ ارج می‌نهند و وحشت و خرابی‌های آن را نادیده می‌گیرند و از این طریق کینه‌توزی را به کودکان تلقین می‌کنند. من اما می‌خواهم آشتی بیاموزم نه نفرت، عشق بیاموزم نه جنگ.»

- آلبرت اینشتین

اینشتین طی نامه‌ای به زیگموند فروید، از او درباره چرایی جنگ و راهکار روان‌شناختانه برای رهایی انسان از این احساس نفرت و دشمنی می‌پرسد، و فروید در نامه‌ای مفصل‌تر، نظرات خود را از منظر روان‌شناختی قضیه با او در میان می‌گذارد. خسرو ناقد، مترجم کتاب، در پیشگفتار به پیش‌زمینه‌های این مکاتبه ارزشمند پرداخته و زوایای تاریخی آن را نیز شرح داده است. کتاب حاضر علاوه بر نامه‌های اینشتین و فروید، شامل پیشگفتار مترجم با عنوان «سال 1932 میلادی است»، یادداشت اینشتین با عنوان «ندای صلح» و مصاحبه سید ابوالحسن مختاباد از روزنامه شرق با مترجم می‌شود.

«چرا جنگ؟» را نشر پیدایش با ترجمه‌ای از خسرو ناقد روانه بازار کتاب کرده است.

بدرود

2018-08-31T18:39:00.000+04:30

گریه کردیم... دو تا شعله‌ی خاموش‌شده

گریه کردیم... دو آهنگ فراموش‌شده

پرکشیدیم، بدون پر زخمی با هم

عشق‌بازی دو تا کفتر زخمی با هم

مرگ پشت سرمان بود، نمی‌دانستیم

بوسه‌ی آخرمان بود، نمی‌دانستیم

زندگی حسرت یک شادی معمولی بود

زندگی چرخش تنهایی و بی‌پولی بود

زخم، سهم تن‌مان بود، نمی‌ترسیدیم

زندگی دشمن‌مان بود، نمی‌ترسیدیم

شعر من مزه‌ی خاکستر و الکل می‌داد

شعر، من را وسط زندگی‌ات هُل می‌داد

شعر من بین تن زخمی‌مان پل می‌شد

بیت اول گره روسری‌ات شُل می‌شد

بیت تا بیت فقط فاصله کم می‌کردی

شعر می‌خواندم و محکم بغلم می‌کردی

پی ِ تاراندن غم‌های جدیدم بودی

نگران من و موهای سپیدم بودی

نگران بودی، یک مصرع غمگین بشوم

زندگی لج کند و پیرتر از این بشوم

نگران بودی اندوه تو خاکم بکند

نگران بودی سیگار هلاکم بکند

نگران بودی این فرصت کم را بُکُشم

نگران بودی یک روز خودم را بُکُشم

آه... بدرود گل یخ‌زده‌ی بی‌کس من

آه... بدرود زن کوچک دلواپس من

بغلم کن غم ِ در زخم، شناور شده‌ام

بغلم کن گل بی‌طاقت پرپر شده‌ام

بغلم کن که جهان کوچک و غمگین نشود

بغلم کن که خدا دورتر از این نشود

مرگ را آخر هر قافیه تمرین نکنم

مردم شهر تو را، بعد ِ تو نفرین نکنم

کاش این نعش به تقدیر خودش تن بدهد

کاش این شعر به من جرئت مردن بدهد...

- حامد ابراهیم‌پور

مرا ببخش عزیزم، مرا ببخش ولی

2018-08-23T13:04:00.000+04:30

مرا ببخش...

در آغوش کوچکت مُردن

شبیه مرگ بزرگی که دوست دارم بود

- حامد ابراهیم‌پور

مرداد 97: امیدوار به توانستن

2018-08-23T12:51:00.000+04:30

کتاب‌هایی که خواندم:

نگرش یعنی همه‌چیز از جف کلر - دستور زبان فارسی از پرویز ناتل خانلری - لطفا کتاب‌هایم را نخوان از لودگر لوتکه هاوس - پریشانه‌ها از پریسا جعفری - چگونه می‌توان روشن‌فکر شد از نیک کولاکوفسکی - آن عطر لعنتی از سمیه ملک

به‌جز فیلم «هزارپا» که در سینما دیدم، این‌ فیلم‌های خارجی را هم دیدم:

Endless Poetry - The Last Witch Hunter - Almost Friends - The Disaster Artist - The Great Beauty -

Avengers: Infinity War - DeadPool 2 - Captain America: Civil War - The Little Prince - Don Jon

فصل هشتم سریال Shamless - فصل 11 سریال BigBang Theoryو فصل پنجم سریال Mom را هم دیدم.

ماه خسته‌کننده‌ای بود.

تمرینِ نوشتن از نامِ تو

2018-08-14T21:26:00.002+04:30

می‌خوانمت به نام وُ

آوازِ هزار الهۀ عشق می‌نشیند در حنجره‌ام

‌

ترانه‌ای پا می‌گیرد از لرزشِ لب‌هام

وَ می‌رقصاند

برگ‌ها را

شاخه‌ها را

درخت‌ها را

‌

می‌خوانمت به نام وُ

طوفانِ سینه‌ام

نسیم می‌شود میانِ حرف‌های نامِ تو

‌

نامِ تو

آسمان می‌شود

ابر می‌شود

باران می‌شود

وَ می‌بارد...

‌

نامِ تو باران می‌شود وُ

می‌بارد از

چشم‌هایی که خیره مانده‌اند

در تردیدِ گام‌های تو...

رحمان نقی‌زاده

‌

درس‌هایی برای زندگی

2018-08-03T18:03:00.000+04:30

آرمانی‌ترین فعالیت هم زمانی که به سمت کار اداری و وظیفه شغلی و حرفه‌ای بودن سوق می‌یابد، تبدیل به زنجیری می‌شود که در این میان بی‌صبرانه تاب و توان آدم را می‌گیرد و ذره ذره آدم را می‌ساید.

از کتاب: لطفا کتاب‌هایم را نخوان (نامه‌های نیچه به مادرش) - لودگر لوتکه هاوس - علی عبداللهی - نشر ثالث

خرید اینترنتی مجموعه شعر با من تبرخورده از بهار نگو

2018-07-27T00:07:00.002+04:30

بالاخره امکان خرید اینترنتی مجموعه شعرم با عنوان «با من تبرخورده از بهار نگو» فراهم شد. این کتاب را می‌توانید از فروشگاه کتاب آروین سفارش بدهید.

لینک خرید کتاب در آورین بوک‌استور

اطلاعات کامل و معرفی کتاب + لیست فروشگاه‌های عرضه‌کننده در تهران را این‌جا ببینید.

می‌توانید با اکانت تلگرام [T.me/Rahman99.99] با من در ارتباط باشید.

هم‌چنین برای آشنایی با سایر کتاب‌هایم می‌توانید از ستون سمت چپ وبلاگ استفاده کنید!

تیر 97 : سخت؛ اما ممکن

2018-07-26T23:54:00.000+04:30

این ماه فقط مجموعه شعر «نامه‌هایی از کازابلانکا» شهریار بزرگمهر را کامل خواندم. فصل هفتم سریال Shameless را دیدم. فصل‌های 3 و 4 Black Mirror، فصل دوم WestWorld، و فصل اول Stranger Things را هم دیدم. چیزهای عجیب‌تر را نپسندیدم و فصل دوم را ادامه ندادم. فیلم‌های ایرانی: چرک‌نویس، قصه پریا، بوفالو، یک روز بخصوص، و آدت نمی‌کنیم را دیدم. فیلم‌های خارجی هم چندتایی دیدم:

A Prophet - Incir Receli - The Hateful Eight - Annie Hall - Generation Iron - Amour - Kickboxer Retaliation - The Boss - Dark Shadows - The 5^th Wave

یک‌سری تغییرات هم در زندگی لحاظ کرده‌ام و امیدوارم که نتیجه‌بخش باشند!

درباره عشق

2018-07-25T23:07:00.000+04:30

عشق برای ویرانی می‌آید...

آن‌چه از عشق به‌جا می‌ماند، دیگر «ما» نیستیم. ما ذره‌ذره پای عشق‌ها ویران شده‌ایم. آن‌چه بعد از عشق می‌ماند، ویرانه‌ای است که دیگران «ما» می‌بینند.

‌

رحمان نقی‌زاده

درس‌هایی برای زندگی

2018-07-24T23:07:00.000+04:30

زندگی، مسافرتی است بی‌بازگشت، با بلیطی یک‌طرفه، سوار بر قطاری بی‌مقصد. تا می‌توانی از منظره‌ی پشت پنجره‌ها لذت ببر، شاید همین ایستگاه بعدی پیاده‌ات کنند!

رحمان نقی‌زاده

هراس ِ چه خواهی کرد

2018-07-23T23:06:00.000+04:30

از این می‌ترسم که هیچ‌کس دیگر نتواند تو را هم‌پای من دوست داشته باشد. می‌ترسم از این‌که «چه خواهی کرد؟»

‌من تو را خوب می‌شناسم؛ تو بدون پرستیده‌شدن نمی‌توانی ادامه بدهی. تو، الهه‌ی غرور و معصومیت، بدون قربانی و عابد چه خواهی کرد؟ من هزار بار مقابل تو نشسته‌ام. هزار بار به کلام و نگاه و لب‌خند، حضور تو را پرستیده‌ بودم. من پرستیدن تو را، داشتن تو را، عاشقانگی با تو را بلد بودم. حالا چه؟ می‌ترسم. می‌ترسم از آن که پیش روی تو خواهد نشست؛ نکند بلدت نباشد؟ مانند پیکرتراش تازه‌کاری که مقابل تندیس اِراتو ایستاده باشد و بخواهد چیزی بر آن بیفزاید. می‌ترسم آن تندیسی را که به‌جان تراشیده‌ام، با نگاهی، حرفی، نفسی در هم بریزد. کاش می‌ماندی... و تنها عابدِ معبدِ بندگی تو من بودم. حالا که رفته‌ای و... کاش نجوایی می‌شدم در گوش آن کسی که مقابل تو ایستاده است...

‌

«بخوان او را... او را به نام تمام خدایان باستان بخوان. همه‌چیز را فدای لب‌خند او کن. آرام دست‌هایش را بگیر. به بوسه‌ای سجده کن بر پیشانی‌اش. ایمان بیاور به یکتایی حضور مقدس او. اشک بریز در پیشگاه آسمانی‌اش. بگو دوستت دارم.»

‌

رحمان نقی‌زاده

تصویر مبهم درون آینه

2018-07-22T23:05:00.000+04:30

بازخواهی ‌گشت، امّا
بازنخواهی‌ام شناخت
آشنای تو
- که من بودم -
حالا
تصویر مبهمی‌ست در نگاه آینه
که خودش را هم نمی‌شناسد
آن زلالِ جاری دشت‌های دیروز
- نبودی وُ امروز -
به مرداب نشسته است
آشنای تو
آن پیکره‌ی غرور مردانه
- وَ چه خوب شد که نیستی تا ببینی -
چنان در خود فروریخته
که برای قطره‌ای مرگ
التماس می‌کند

رحمان نقی‌زاده

برای تنهایی

2018-07-21T23:03:00.000+04:30

هیچ‌کس، هیچ‌وقت تنها نخواهد ماند؛

همیشه خاطره‌ای هست که همراه آدم قدم بزند. خاطره، تجسم حضور انسان‌هاست. خاطره، شانه‌به‌شانه تنهایی‌هات می‌آید، سردت اگر بشود آغوش می‌شود و اگر گریه‌ات گرفت به نوازشْ اشک را از پای چشم‌هات پاک می‌کند‌.

خاطره، تویی که هیچ‌گاه نرفته‌ای.

رحمان نقی‌زاده