آبـــی

خونه امن کودکی ها

2012-05-28T11:15:00.001+04:30

خیلی وقت بود که صدای خنده های مامان رو این طور نشنیده بودم. خنده هاش از وقتی که شهاب رفت کمرنگ شد و با رفتن شکوفه و بچه هاش انگار به طور کلی از بین رفت. شکوفه که تو ایران سرکار میرفت بچه ها از صبح تا شب پیش مامان بودند. جونش انگار به جون این دو تا ووروجک بند بود که وقتی بودند زندگی انگار یه رنگ و بوی دیگه ای داشت.

اما مهاجرت دست بردار خونواده ما نبود بعد رفتن شهاب، شکوفه هم یه روزی اومد و گفت که با شوهرش تصمیم گرفتند که به خاطر آینده بچه ها هم شده از ایران برند. این شد که در عرض کمتر از چندماه خونه و زندگی و اسباب اثاثیه هاشون رو فروختند و از ایران رفتند.

خونه ای که یه زمانی پر بود از زندگی یه دفعه سوت و کور شد. بابا که به خاطر کارش همش مسافرت بود و شاهین هم که داشت تو شهر دیگه ای درس می خوند. این بود که از یه خونواده شش نفره که این اواخر با اومدن بچه ها انگار جمعیتش ده برابر شده بود، من موندم و مامان. با سکوتی که فقط صدای برنامه های تلویزیونی گه گاه شکننده اش می کرد. چند وقت پیش که باهزار ترفند مامان رو کشوندم بیرون از خونه و رفتیم باهم تو گوشه یه پارک و بساط پیک نیک دونفرمون رو پهن کردیم؛ یهو بغضش ترکید و گفت اگه تو هم یه وقتی بری من باید چی کار کنم؟ منم که این روزا برخلاف خود واقعیم که آدم ساکت و بی صداییه، قراره جور نبودن های بقیه خواهر برادرها رو بکشم و با شلوغ بازی هام جای نبودن هاشون رو پرکنم، مثل این بچه کوچولوها شکلک در اوردم و سرم رو گذاشتم رو سینه ش و خودم رو لوس کردم و گفتم: خیالت تخت. تا آخر عمر باید من رو کنار خودت تحمل کنی و تا آخر عمر بیخ ریش تو و بابا موندم.

حالا چند روزی هست که شکوفه و دوتا بچه هاش به خاطر تعطیلات تابستونی اومدند ایران. خونه دوباره جون گرفته. بعداز ظهر ها وقتی از سرکار برمی گردم دیگه به جای روبرو شدن با یه خونه مرده، با یه خونه به هم ریخته که دو تاوروجک دارند اون وسطش باهم بازی میکنند، مواجه میشم. از همه مهم تر این که این چند روز صدای خنده های از ته دل مامان دوباره فضای خونه پدری رو پر کرده.

با شکوفه نشستیم گوشه اتاق و داریم به بازی مامان و بچه ها نگاه می کنیم. شکوفه میگه چه قدر جای شهاب خالیه این روزا. کاش اونم بود و مثل قدیما همه دور هم جمع میشدیم.

زیرلب میگم: جمع میشیم. صدای خنده های شهاب هم دوباره یه روزی فضای این خونه رو پر می کنه.

مبارزه با بدحجابی و طرح هایی که هرساله تشدید میشوند

2012-05-19T09:20:00.001+04:30

اجراي فاز جديد طرح تشديد برخورد با بدحجابي : تقریبا اکثر خبرگزاری های داخلی در این یکی دو روز همچین خبری رو کار کرده اند. دارم خبرها و عکس های مرتبط با این طرح تشدید شده رو می خونم و میبینم. زنان و دخترانی که به خاطر بدحجابی درحال هدایت شدند به سمت ون های گشت ارشادی هستند که قراره ارشادشون کنه. به گفته مسئولان حکومتی برای اجرای این طرح هفت هزار نیرو در سطح شهرها گذاشته شده است. باخودم میگم؛ شاید خود زنان هم ندونند که در این سی و اندی سال که از عمر جمهوری اسلامی میگذره، تبدیل به بزرگترین گروه اپوزیسیون برای نظام شده اند. اپوزیسیونی که برای ارعاب و سرکوبش، سی ساله هرسال به طرق مختلف طرح ارائه میشه اونم از نوع تشدید شده اش. از برخورد فیزیکی و دستگیری و تهدید به زندان گرفته تا که این روزها حرف از طرح خوش حجابی و دادن بن های بیست هزار تومانی به خوش حجابان زده می شود. و باز با تمام این تفاسیر، میبینم که هرسال مسئولان مربوطه و غیرمربوطه، پشت تریبون های رسمی و غیررسمی از رواج بدحجابی در جامعه، اظهار نگرانی می کنند. چندروز پیش یکی از دوستان مذهبی و نگران رواج بدحجابی در سطح جامعه می گفت: این وحشتناکه که حجاب نُرم جامعه (حجاب رایج) که این روزها بر تن اکثر زنان می بینیم، شده مانتو و روسری هایی که مقداری از موی جلوی سر از آنها بیرون مانده است.

من زنم...

2012-05-12T11:38:00.000+04:30

من زنم و به همان اندازه از هوا سهم می برم که ریه های تو! درد آور است که من آزاد نباشم تا تو به گناه نیفتی، قوس های بدنم بیشتر از افکارم به چشمهایت می آیند، تاسف بار است که باید لباسهایم را به میزان ایمان تو تنظیم کنم. «سیمین دانشور»

پیامک ها یک به یک از راه میرسند. پیام هایی که غالباً از سوی دوستان هم جنس ات فرستاده میشوند برای یادآوری روزی که در تقویم رسمی این روزهای ایران، «روز زن و روز مادر» نام نهاده اندش.

با خودت می گویی هشت مارس یا بیستم جمادی الثانی یا فلان تاریخ شمسی، چه فرقی می کند؟ مهم بزرگداشت مقام زن است. و به یاد آوردن زنانی که سالها برای رسیدن به برابری و حقوق مساوی با مردان، از شرق تا غرب، از شمال تا جنوب این کره خاکی، جنگیده اند.

در این روز که روز زن نام نهاده شده است به یاد بیاوریم؛ نسرین ستوده، نرگس محمدی، بهاره هدایت، مهدیه گلرو، نازنین خسروانی، عاطفه نبوی، شبنم مقدم و... تمامی زنان آزاده سرزمین مان را که میله های زندان و دوری از فرزندان و عزیزانشان بهای سر دادن فریاد آزادی خواهی شان بوده است.

جمعه های دل تنگی

2012-05-11T13:54:00.000+04:30

پنجره اتاق باز است. «سال های سگی» یوسا به دست تکیه بر لبه تخت زده ای. مرد دوره گردی آواز سوزناکی می خواند و آرام آرام از زیر پنجر های نیمه باز می گذرد. کتاب را نصفه نیمه می بندی و گوش می سپاری به آواز نامفهموم مرد که سکوت ِ کشدار ظهر جمعه را پاره کرده است. مامان و بابا از بهشت زهرا برگشته اند. از کنار اتاق که میگذرد، می بینی چشمان مامان هنوز سرخ است ازبغض هایی که این روزها با هر تلنگری میشکنند . بابا روبروی پنجره، سیگار به دست به دور دستها خیره مانده است. مرد دوره گرد، همچنان سوزناک می خواند و میگذرد. مرد پک محکمی به سیگار میزند. رد قطرات اشک بر گونه هایش جای می اندازد.

حجاب و خشونت سازمان یافته علیه زنان

2012-05-09T08:33:00.000+04:30

تنها در سال 1371 «یکصد و سیزده هزار زن تحت عنوان بدحجابی، اشاعه منکرات و فساد و بی حجابی بازداشت شده اند.» (سمینار امر به معروف و نهی از منکر 11 مرداد 1371)

طبق آمارهای رسمی، فقط تعداد پرونده های مختومه در دادگاه های عمومی که با موضوع «اعمال منافی عفت» در دادگاه های عمومی مطرح شده است در سال 1380، نزدیک به 80 هزار پرونده بوده است. (خلاصه آمارهای پایه ای کشور، 1380)

در سال 1387 رئیس پلیس فرودگاه های کشور اعلام کرد که «در راستای اجرای طرح ارتقای امنیت اجتماعی و برخورد با هرگونه بدپوششی، پلیس از سفر 128 نفر به دلیل بدحجابی جلوگیری کرد و به 171 هزار و 151 نفر نیز تذکر داد و از 6 هزار و 799 نفر نیز تعهد کتبی گرفت.» (خبرگزاری فارس، 9/6/1387)

در همین سال فرمانده نیروی انتظامی اعلام کرد: « تعداد یک هزار و نود و هشت نفر از زنان بدحجاب، دستگیر شدند و از این تعداد 954 نفر با اخد تعهد کتبی آزاد و تعداد 114 نفر نیز با تشکیل پرونده تحویل مراجع قضایی شدند.» (خبرگزاری فارس، 12/3/87)

معاون اجتماعی نیروی انتظامی در تیرماه 89 اعلام کرد که از «آغاز اجرای طرح عفاف تاکنون یک هزار و 524 نفر دستگیر شده اند.» (رادیوفردا،3/4/89)

اگر مسئولان و تصمیم سازان مملکتی از منظر اقتصادی و با حسابی سرانگشتی، میانگینی از تعداد زنان بازداشت شده طی 33 سال اخیر داشته باشند و انرژی و سرمایه های درگیر در چنین پرونده هایی را به حساب بیاورند، آن وقت با آگاهی نسبت به اتلاف عظیم سرمایه هایی که برای برقراری و تداوم چنین نظمی، از بودجه عمومی پرداخت شده، ممکن است شوکه شوند.

این در حالی است که به گفته ی کارشناسان، ضایعات اصلی این نظم پرخشونت (خشونت سازمان یافته و بسیار پر هزینه) پیش از آن که اقتصادی باشد، روحی و روانی است یعنی صدمات جبران ناپذیری که این خیل عظیم زنان، متحمل شده اند.

برگرفته از کتاب «حجاب و روشنفکران» / نوشته نوشین احمدی خراسانی

تصویر: نمایشگاه کتاب/ اردیبهشت 1391

یونیسف و کودکان کار

2012-05-02T09:00:00.003+04:30

پسرک کیسه سنگین جعبه های دستمال کاغذی را با زحمت، بین خطوط به هم فشرده ماشین هایی که در ترافیک عصرگاهی بزرگراه همت گیر افتاده اند، بر روی زمین به دنبال خود می کشد. با یک دستش کیسه سنگین را به روی زمین می کشد و با دست دیگرش چند جعبه دستمال کاغذی را برای نمونه به رانندگانی که کلافه از ترافیک، بی توجه به او به دور دست ها خیره مانده اند، نشان میدهد. آقا، خانم، دستمال بدم. دستمال ماشین دارم.

پسرک پیراهن رنگ و رو رفته و آفتاب خورده ورزشی به تن دارد. بر روی پیراهن با خط درشت برای تبلیغ نوشته شده است: Unicef.

چرا ما ایرانی ها تا این حد نژاد پرستیم؟

2012-05-01T10:57:00.002+04:30

سال 84 بود که شهاب برادرم برای ادامه تحصیل به کانادا رفت و در خونه پیرزن و پیرمرد کانادایی به عنوان مستأجر اقامت کرد. مرد، بازنشسته اداره پلیس یکی از ایالت های کانادا بود. شهاب هم پسر دانشجوی کم سن و سالی بود که به کشور دیگه ای مهاجرت کرده و از طرف دولت این کشور بورسیه شده و قرار بود از امکانات این کشور و مردمانش استفاده کنه. طبعن این شرایط برای شهروندان یک کشور همچین خوشآیند نیست. لااقل برای ما ایرانی ها که مدام در حال مرزبندی بین خودی و غیرخودی ها هستیم، غیر قابل پذیرشه.

یادمه سال اولی که هنوز اونقدر با خلق و خوی مردم کانادا و فرهنگشون آشنا نشده بود، خیلی با تعجب تعریف می کرد که وقتیکه اون خانواده مسیحی، می خواستند برای جشن کریسمس یه درخت کاج جلوی در خونشون بزارند؛ اول اومدند و از اون که می دونستند مسلمون هست، اجازه گرفتند و پرسیدند که آیا این درخت کریسمس که می خواند جلوی در خونه بزارند به عنوان یه مسلمون، ناراحتش نمی کنه!!!

نمی خوام منکر این بشم که همه جای دنیا نژاد پرستی وجود داره اما این نژادپرستی اغلب بین مردم اون کشورها و گروه های متعصبشون هست و شاید همچین قوانین وحشتناک نژادپرستانه ای در کمتر کشوری در سطح حکومتی دیده بشه.

این چند روز که خبرهای مربوط به محدودیت ها و رفتارهای تا این حد نژادپرستانه با شهروندان افغان رو که از بد حادثه به کشور ما پناه اوردند، رو میشنوم، با خودم میگم اگر می شنیدم که برادرم در کشوری زندگی می کنه که به خاطر ملیتش از رفتن به مکان های عمومی منع میشه. تحقیر میشه. باهاش مثل یه شهروند درجه چندم رفتار میشه و یا حق اقامت در یک سری از محل ها یا شهرهای اون کشور رو نداره، چه احساسی بهم دست میداد!!

ما ایرانی ها نژادپرستیم در این هیچ شکی نیست. این نگاه فقط و فقط هم مربوط به افغان ها نیست. ما قومیت های هم وطن خودمان را هم تحمل نمی کنیم. ما یاد نگرفته ایم که در دنیای مدرن و عصر جدیدی که در آن زندگی می کنیم، هر انسان صرف نظر از ملیت، قومیت و مذهبی که دارد، حقوق شهروندی دارد که ملزم به رعایت آن هستیم. اما چه طور میشود امید به درمان این بیماری زشت که هرروز هم حادتر میشود داشت، وقتی حکومتیکه وظیفه اش فرهنگ سازی در این زمینه است، خودش با وضع قوانین عجیب غریب و مغایر با حقوق شهروندی، سردمدار این گونه تبعیض ها محسوب می شود؟

آلیس در سرزمین عجایب

2012-04-19T11:31:00.001+04:30

پنجره اتاق بازه. نشستم رو تخت و دارم کتاب می خونم که می بینم یه کبوتر از لای در باز پنجره هلک و هلک میآد داخل و شروع میکنه به قدم زدن روی سکوی جلوی پنجره.

یه چند ثانیه زل میزنم بهش که شاید متوجه حضورم بشه و از راهی که اومده برگرده. اما جناب کبوتر بیخیال از حضور بنده سرخوشانه به پیاده روی خودش ادامه میده. سرم رو میندازم پائین و حواسم رو میدم به کتابی که دارم میخونم که صدای تک زدن هاش به پرده اتاق بلند میشه.

برمیگردم و بهش میگم: شما یادت نمیآد اون قدیم ندیدم ها آدمیزاد برای خودش ابهتی داشت و کبوترایی مثل شما هم ازش حساب می بردند. اما حالا ماشالله شهر شده شهر گربه ها و موش ها و کبوترها و ماهم شدیم شهروند درجه دوم. شما هم اگر گشت و گذار سیاحتیتون تموم شده بفرمائید بیرون ما به ادامه کتاب خوندنمون برسیم.

جناب کبوتر که انگار چیز دهن گیری به تورش نخورده ، همون طور سلانه سلانه به سمت پنجره میره و ازش خارج میشه.

همین طور که دارم خارج شدنش رو نگاه می کنم مامان تو اتاق سرک می کشه و می گه: با من بودی؟

میگم: نخیر، با این آقای پرمدعای کبوتر بودم که همین طور بدون یه دق البابی، بدون یه اهن و اوهونی سرش رو انداخته و اومده تو اتاق.

مامان یه نگاه به بیرون پنجره میندازه و می گه: حالا از کجا فهمیدی آقا بوده؟

میگم: از اعتماد به نفس کاذب . بادی که به غبغب انداخته. یه جوری راه میرفت که انگار دنیا رو فقط برای ایشون خلق کردند!

مامان نگاه عاقل اندر سفیه ای می ندازه و میگه: داری خل میشی ها؟ نگرانتم و از اتاق میره بیرون.

بلندمیگم: چرا چون دارم با یه کبوتر حرف می زنم؟ چه طور وقتی هزار سال پیش یه آدمی پیدا میشه و ادعای گفتگوی دو طرفه با حیوونها رو می کنه بهش میگید معجزه پیامبری اما گفتگوی یه طرفه من با یه کبوتر مزاحم میشه خل بازی. همیشه همین طور بوده که حرفای تو کتابا و آدمای مرده رو چشم بسته قبول می کنید اما حرف آدمای زنده چون زنده اند سندیت نداره براتون!

آقای کبوتر همچنان پشت پنجره در حال رژه رفتن هستند که صدای مامان رو میشنوم که میگه: همش به خاطر این فیلما و کتاباییه که می بینی و می خونی. خلت کردند. فکری می کنی اینجا سرزمین عجایب هستش و جنابعالی هم آلیس در سرزمین عجایب!

فیلم زندگی

2012-04-03T12:33:00.000+04:30

کاشکی زندگی یه دکمه بازگشت به عقب داشت تا هر وقت دلت برای یه لحظاتی از زندگیت، یا یه سری از آدمایی که یه روزی تو زندگیت بودند و دیگه نیستند، تنگ میشد؛ مثل فیلمایی که اکران شدند و بعد نمایش عمومیشون میشه یه نسخه ازشون داشت و هروقت دلت خواست، گذاشت تو دستگاه پخش و هی دیدشون و هی دیدنشون، فیلم زندگی رو هم میشد دوباره از اول دید و هی یه سری لحظات و خاطرات و طعم بودن با اون آدما رو که نقششون رو به کل از فیلمت حذف کردی، هی دوباره مزه مزه کنی. شاید هم دلت خواست و دکمه استاپ رو زدی رو اون شاه سکانس فیلم و به کارگردان گفتی: تا همین جا بسه. بقیه اش رو به کل بریز دور!

سالی که نکوست از بهارش پیداست؟

2012-03-26T16:03:00.001+04:30

سال نود و یک با بدعت جدیدی در حوزه سینما آغاز شد. دو فیلم گشت ارشاد و زندگی خصوصی ابتدا در یک سری از شهرها نمایششان ممنوع شد و بعد از سر و صدا و اعتراضات بیشتر برادران حزب اللهی و کشیده شدن ماجرا به نمازجمعه و برپایی تظاهرات خود جوش مقابل وزارت ارشاد و درب سینماهای نمایش دهنده، سرانجام وزارت ارشاد و شورای صنفی نمایش دست هایشان را به نشانه تسلیم در مقابل این برادران صاحب نظر لابد، بالا بردند و اعلام کردند که اکران این دو فیلم که اتفاقن کارگردانهایشان هم همچنین ناخودی محسوب نمیشوند، متوقف شده و دو فیلم جدید جایگزین آنها می شوند. از آن طرف هم کارگردان های این دو فیلم که عرض کردم همچین ناخودی هم محسوب نمیشوند در نامه های اعتراضی جداگانه ای گفته اند در مقابل این بی قانونی ها تا آخر خواهند ایستاد. محمد حسین فرح بخش اینجا و سهید سهیلی اینجا .

به نظر میرسد در سال جدید، بندگان خدا سینماگران و فیلمسازان سینمای رو به احتضارمان، امسال بعد از گذشت از هزار توی مجوزات و فیلترها و سانسورهای مرسومه این روزهای وزارت فخیمه ارشاد که عملن رمق و شیره یک فیلم را تا رسیدن به پرده نمایش همچین یکجا می کشد ، می باید مجوز و تأیید برادران حزب اللهی را هم هنگام اکران فیلم هایشان بگیرند که اگر خدای ناکرده فیلم و اثری به مذاق این گروه خوش نیاید با داشتن تریبونهای آنچنانی و البته ادوات آنچنانی تر، به صورت خودجوش اقدام به پائین کشیدن آن فیلم ها خواهند کرد.

هرچند بنده پیشنهاد می کنم وزارت فخیمه ارشاد و شورای صنفی نمایش برای این که در سال جدید خدای ناکرده دوباره مجبور به بالا بردن دست هایشان به نشانه تسلیم نشوند، قبل از اکران عمومی فیلم ها در حرکتی کاملن فرهنگی در اکران هایی خصوصی برای تمامی فیلمهایی که به نظرشان می تواند مجوز نمایش داشته باشند - ترجیحاً بعد یا قبل از نمازهای جمعه- برای برادران حزب اللهی صاحب نظر، نظر این صاحب نظران را قبلن در رابطه با نمایش عمومی فیلم ها جویا شوند، تا دیگر کار به بالا کشیده شدن فیلم ها و بعد پائین کشیده شدن آنها آن هم با این همه بی آبرویی نکشد.

یادی از آکیرا کوروساوا کارگردان همیشه ماندنی سینمای ژاپن

2012-03-23T11:10:00.000+04:30

به مناسبت بیست و سوم مارس زاد روز آکیرا کوروساوا

سال 2011 بود که سایت IMDB در گزارشي فهرست بهترين كارگردانان دنياي سينما كه خالق ماندگارترين فيلم‌هاي غيرانگليسي در تمام ادوار بوده‌اند را منتشر كرد و آکیرا کوروساوا کارگردان شهیر و پرآوازه سینمای جهان توانست بزرگانی چون فدیریکو فلینی ، اینگمار برگمن ، فرانسوا تروفو را پشت سر گذاشته و در صدر این لیست قرار بگیرد.

نمیدانم چه قدر با آکیرا کورساوا و دنیای فیلمسازی اش آشنا هستید. اما برای من کوروساوا و فیلم راشومون ش دلیلی هست برای عشقی که امروز به سینما دارم. فیلمای کوروساوا به معنای واقعی، یعنی معنای واقعی سینما.

نمایی از فیلم راشومون 1950

کوروساوا در فیلمسازی اش تکنیک های ویژه و منحصر به فردی داشته است. یکی از تکنیک های شاخص فیلم های او، این بوده که در ساخت فیلمهایش از چند دوربین که آنها را در فاصله دوری از بازیگرهایش قرار میداده، استفاده می کرده است. کوروساوا اعتقاد داشت که عملکرد بازیگران وقتی دوربین فیلمبرداری در فاصله دورتری از آنها قرار میگیرد، بهتر است.

دومین مشخصه فیلمهای کوروساوا استفاده از عناصر آب و هوایی مثل برف، بوران، سرما یا در فیلم رویاها به تصویر کشیدن فصل ها از دید او می باشد.

همچنین کوروساوا برای ساخت فیلمهایش از آثار و نمایشنامه های شکسپیر و آثار ادبی روس استفاده بسیار داشته است : فیلم آشوب از شاه لیر و سریر خون از مکبث و خواب بد از هملت برگرفته شده.

کوروساوا در مصاحبه ای در خصوص فیلمهایش و وجه غالب تصویری در آنها گفته است: درست است که سینما تلفیقی از صدا و تصویر است اما در سینما وجه تصویری باید غالب باشد. این جمله در ذهن من به عنوان یکی از دوستداران سینمای کوروساوا به عنوان شاخصه اصلی فیلمسازی او نقش بسته است.

نمایی از فیلم رویاها 1990

کوروساوا در سال 1990 فیلمی را ساخت به نام رویاها. این فیلم تصویری بود ازرویاهای انسان بزرگی چون آکیرا کوروساوا. کوروساوا رویاها را در سن هشتاد سالگی ساخت. فیلمی که هشت اپیزود دارد که هر قسمت آن یادآور یک دهه از زندگی این کارگردان بوده است. زمانیکه کوروساوا تصمیم به ساخت این فیلم گرفت جلوه های ویژه در ژاپن آنقدر پیشرفت نکرده بود و کوروساوا هم آنقدر سرمایه نداشت تا این فیلم را در هالیوود و با امکانات آن زمان بسازد. اما برای به تصویر کشیده شدن رویاهای کارگردان بزرگی چون کوروساوا سه غول سینمایی دنیا در آن زمان به عنوان سرمایه گذار دست به کار شدند. فرانسیس فورد کاپولا، استیون اسپیلبرگ و مارتین اسکورسیزی. در احترام و علاقه ای که این سه کارگردان به این کارگردان فقید و همیشه ماندنی سینمای ژاپن داشته اند همین بس که مارتین اسکورسیزی در اپیزود پنجم فیلم رویاهای کوروساوا در نقش ونگوگ بازی کرده و اسپیلبرگ در سال 1998 جایزه اسکارش را به این کارگردان بزرگ تقدیم نموده است.

کوروساوا در سپتامبر 1998 چشم از جهان بست و پرونده فیلمسازی او برای همیشه بسته شد اما نام فیلمهای کوروساوا همچنان در صدر بهترین های تاریخ سینمای جهان می درخشدد.

آکیرا کوروساوا در ویکیپدیا فارسی

شهرقصه

2012-03-21T10:21:00.001+04:30

به بهانه پخش انیمیشن شهرقصه از شبکه تلویزیونی من و تو

دیروز انیمیشن شهرقصه بیژن مفید با همان صوت و همان صداپیشگی ها از شبکه من و تو پخش شد. اتفاقی که خیلی ها مثل من را که با شهرقصه و قصه هایش خاطره دارند را ذوق زده کرده. هرچند پخش این انیمیشن نشان داد که انیمیشن و کاراکترهای طراحی شده قدرت صداهایی که بر اساس آنها این کاراکترها طراحی شده اند، را ندارند. اما از قدیم گفته اند دندان اسب پیش کشی را نمیشمرند. وقتی در دورانی زندگی می کنیم که عده ای سعی دارند تا یک جورهایی این قبیل آثار ماندگار و فاخر را از بین ببرند یا حداقل آنقدر کم رنگش کنند که در حافظه نسل جدید هیچ جایی نداشته باشند، تلاش و همت بچه های من و تو برای زنده نگه داشتن این نمایش که بعد از گذشت چندین سال هنوز هم تازگی و جذابیت اولی خود را دارد، قابل تحسین است.

اجرای اصلی شهر قصه به سال 1347 بر می گردد که 91 روز در تهران و شهرهای دیگر ایران اجرا گردید. بیژن مفید در ابتدا شهرقصه را برای بچه ها به صورت کوتاه نوشت. قصه های شهرقصه برگرفته از ترانه ها و ضرب المثل های قدیمی است که در آن زمان مردم کوچه و بازار در ادبیات عامیانه شان بسیار از آنها استفاده می کردند. آغاز نمایش با ضرب المثل هایی مثل خر، خراطي مي‌كرد. بز، بزازي مي‌كرد. اسب، عصاري مي‌كرد. فيل اومد آب بخوره، افتاد و دندونش شكست شروع مي‌شود و با داستان خاله سوسکه و آقا موشه و قصه عاشقی آنها به پایان میرسد.

بیژن مفید در بروشور نمایش شهرقصه نوشته:

شهر قصّه حکایت انسانهای ساخته ذهن یک قصّه گوست . انسانهایی که ماسک حیوانات را به چهره دارند و به دنیای پر از ریا و دروغ کوچکشان خو گرفته اند. یک روز یک انسان جدید به شهر وارد میشود و به رنگ آنها در می آید و هویت خود را از دست میدهد

پخش انیمیشن شهرقصه، یک اتفاق فرخنده است در نوروز 91 ، شنیدن دوباره قصه هایی که خیلی از بچه های هم نسل من، نسخه های بدون کیفیت آن را از نوار کاست های به جا مانده از آن دوران، بارها و بارها در دوران کودکیشان شنیده اند و ترانه ها و شعرهای آن را برای خود در عالم کودکی زمزمه کرده اند.

متن کامل نمایشنامه شهرقصه به صورت پی دی اف

اطلاعات کامل از چگونگی نوشته شدن شهرقصه و زندگی و آثار و نمایش های به جا مانده از بیژن مفید

آرتیست

2012-03-09T16:13:00.000+03:30

شاید به جرات می توان گفت؛ هنگامی که حرف از فیلم پالپ فیکشن تارانتینو به میان می آید، اولین تصویر و سکانسی که در ذهن کسانیکه فیلم را دیده اند نقش میبندد صحنه بی نظیر رقص جان تراولتا و اوما ترومن در فیلم است. سکانسی ناب با رقص منحصر به فرد جان تراولتا که برای همیشه در ذهن مخاطبش ماندگار می ماند. به نظرم در مورد فیلم آرتیست هم همین مورد صدق می کند. مطمئنن چند ساله دیگر وقتی حرفی از فیلم تحسین شده این روزها یعنی فیلم آرتیست به کارگردانی هازاناویسیوس که جوایز بین المللی زیادی را تا به امروز کسب کرده، زده شود؛ لااقل برای من اولین سکانسی که در ذهنم نقش خواهد بست؛ سکانس پایانی فیلم و رقص و پازدن های ژرژ والنتین ستاره فیلم های صامت آن روزها و پپی میلر ستاره نوظهور فیلمهایی که دیگر در آنها بازیگران حرف میزنند، خواهد بود.

اما کل فیلم!!! باوجود تمامی تفاوت ها و ساختارشکنی ها در فرم و اجرای این فیلم اما قصه آن حرف تازه ای ندارد و برعکس یادآور کلیشه های رایج بسیاری از فیلمهای همان دوره ای ست که کارگردان آن را به تصویر کشیده است. فیلم آرتیست موسیقی ای عالی دارد که بار نبود تمامی حرفها و دیالوگ ها در فیلم را به دوش می کشد و از طرف دیگر ژین دوژاردین بازیگر مرد فرانسوی این فیلم در نقش ستاره فیلم های صامت که با ظهور صدا در سینما افول میکند، جدن می درخشد.

شاعر زباله ها

2012-03-06T22:35:00.003+03:30

شاعر زباله ها، زندگی رفتگر جوانی را به تصویر می کشد که عاشق شعر است و آرزو دارد که روزی شاعر شود. در دنیایی که پسرک برای خود ساخته است حتی زباله ها هم برای خود "هویت مستقلی" دارند. زباله های مرد شاعری که هرشب ساعت 9 شب شعرهای تازه سروده شده اما دور ریخته اش را جلوی در خانه خود قرار میدهد یا دختری افسرده که پیش نویس نامه هایی که به برادر خیالی خود می نویسد را به همراه پوست تخم مرغ هایی که خوراک هرروزه اش است، در کیسه های زباله هایی که باید دور ریخته شوند، جای میدهد. این زباله ها اما برای رفتگر جوان حکم گنجینه سر بسته ای را دارند که هر شب آنها را به خلوت تنهایی خود می برد و با وسواس و به دور از چشم دیگران به هم می چسباند تا در عالم رویاهایش از آنها برای خود "انگیزه ای" بسازد برای گذران فرداهایی که برای او همه شبیه به همند. پسرک از شعرهای دور ریخته شده مرد شاعر برای دختر افسرده که به فکر خودکشی است، نامه های عاشقانه می نویسد تا انگیزه ای باشد برای ادامه زندگی او.

شاعر زباله ها اولین فیلم مستقل محمد احمدی که به علت به همراه داشتن نام محسن مخملباف به عنوان فیلمنامه نویس، به مدت چهار سال در محاق توقیف قرار گرفت و سرانجام با حذف نام نویسنده در سال 88 در چند سینما با سانس های محدود اجازه اکران پیدا کرد؛ این روزها به شبکه نمایش خانگی راه پیدا کرده است. فیلمی که در شانزدهمین جشنواره فیلم فجر عنوان بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را از آن خود کرد.

"شاعر زباله ها" نه قصه سرراستی دارد نه قرار است حرف مهمی را به مخاطبش بهماند. فیلم، قصه تنهایی آدم هایی را به تصویر می کشد که با وجود آنکه فرسنگ ها با هم فاصله دارند، اما بوسیله "زباله هایی بی ارزش" به هم پیوند داده می شوند. آدم هایی که کارگردان در طول فیلم هیچ اصراری به سر و سامان دادنشان ندارد و آنها را همان طور که برای مخاطب به تصویر کشیده، به حال خود رها کرده است. آدمهایی که اگر چه هرروز از کنار هم میگذرند، اما قرار نیست کلاف پیچیده و درهم زندگیشان، سر انجام در گوشه ای از جامه زندگی در هم تنیده شود.

سکانس پایانی فیلم " پایان تلخی است برای عشقی که از همان ابتدا تماشاگر میداند فرجامی نخواهد داشت. دختر با آن نگاه سرد و خالی، در زیر بارش برفی که شهر را سفیدپوش کرده، بر سر قرار عشق ِ نویسنده ناشناس نامه های عاشقانه اش نشسته است. پسر رفتگر با همان لباس نارنجی هر روزه و جارویی که در دست دارد، "دفتر شعر آخرین سروده های مرد شاعر" که مجال انتشار پیدا نکرده است را به دست دختر می سپارد و از مرد "خوش تیپ و قد بلند و عینکی و فهمیده ای" می گوید، که از او خواسته تا این "دفتر شعر" را به دست دختر برساند. مردی که فرسنگ ها با "خودواقعی" پسرک رفتگر تفاوت دارد. پسرکی که هرروز عاشقانه برگ های زرد کف خیابان محل عبور محبوبش را جارو میزند تا راهی بگشاید برای جای قدم های دختری که هرروز بی تفاوت از کنار او می گذرد و تنها به دور دستها خیره مانده است.

گانگلیون

2012-02-07T11:36:00.002+03:30

یکی از عادت های بدی که در زندگی همیشه داشتم و هنوز هم دارم این که تا کارد به استخونم نرسه و از درد به خودم نپیچم، عمرن سراغ دکتر و بیمارستان و این حرفا نمیرم. چند وقتی هست که مچ دست چپم دچار یه زایده استخونی شده. چون درد نداشت و خیلی هم دیده نمیشد؛ طبق معمول بهش توجه نکردم. اما این یکی دو روزه این زایده استخونی که بعدن فهمیدم هیچ ربطی به استخون هم نداره، اونقدر دردناک شده که دیگه نمیشد بی تفاوت از کنارش گذشت.

اما از اونجایی که پرررو تر از این حرفا هستم که بخوام برم دکتر. بعد از خوردن دو سه تا مسکن قوی، طبق معمول نشستم پای اینترنت تا ببینم این زایده کوچیک استخونی دردناک از کجا اومده.

توی جستجوی اینترنتی که داشتم فهمیدم که مچ دستم دچار گانگلیون شده. یه جور برآمدگی کیستیک در پشت مچ دست که به خاطر سخت بودنش، معمولن با زایده استحونی اشتباه گرفته میشه. منشاء اش هم این طور که نوشته شده بر می گرده به تشکیل تومورهای خوش خیم وتر یا کپسول مفصلی. درمانش هم یا عمل جراحی هست یا اینکه اگر دردناک نباشه، میشه با هاش کژ دار و مریض مدارا کرد، تا به مرور زمان که حداقل پنج سال طول می کشه، از بین بره.

فعلن که با تجویز خودم، رفتم داروخونه و یه مچ بند طبی گرفتم تا ببینم دردش تا آخر هفته آروم میشه یا نه. اگر نه که باید از خر شیطون پیاده شم و برم دکتر. امیدوارم کار به جراحی و این حرفا نرسه که حالا حالاها دستام رو احتیاج دارم بخصوص برای تایپ کردن و گردش درا ین دنیای مجازی.

آبستن دوران

2012-01-22T22:12:00.000+03:30

هر روز که هم آغوش دلواپسی باشی و هم‌بستر اندوه،
آبستنِ غم هم می‌شوی!
غم خودش بزرگ می‌شود و قد می‌کشد
بی هیچ خَرجی!
هر روز اگر یک جایش بلنگد،
-این زندگی دست‌و‌پاشکسته را می‌گویم-
غم هوایش را دارد،
حواله‌اش بدهی به آن،
خودش راست‌وریس می‌کند همه چیز را
ویادت می‌آورد که همیشه یک چیزی کم است،
کمبود چشمه‌ی شوری می‌شود
که از چشم‌هایت به بیرون میجوشد،بلعیدی‌اش؟
حالا غم سِقط شد،
اما،
فردا باز هم آبستنت می‌کند،
این زندگی بی پیر را می‌گویم

-نیلوفر انسان-

مشروطه بانو

2012-01-17T09:50:00.001+03:30

دیشب فرصتی دست داد برای تماشای نمایش "مشروطه بانو" به کارگردانی و نویسندگی حسین کیانی. "مشروطه بانو" برخلاف نامش که مخاطب فکر می کند قرار است روایت کننده برگی از تاریخ معاصر ایران باشد، اثری تاریخی نیست و همانگونه که کیانی در بروشور نمایش هم به آن اشاره کرده است این نمایش برداشتی آزاد است از "بانوی سالخورده" فردریش دورنمات . نمایش کیانی، تلفیقی ست از بانوی سالخورده ( انتقام به بانو از پیرولی صاحب دستور) و شاه لیر( رویارویی پیرولی با دخترانش) که بستر زمانی آن را کیانی "دوران مشروطه" انتخاب کرده است و در طول نمایش هم اشاراتی به حال و هوای آن روزها و وقایعی که در آن زمان گذشته است، دارد.

" به بانو" بانویی متمول است؛ که برای انتقام از "پیرولی خان صاحب دستور" که بیست و هفت سال قبل، دستور سربریدن "فرهاد میردستان" شوهر او را صادر کرده است، به شهر پیرولی خان که از بزرگان و ریش سفیدان و معتمدان شهر شده است، وارد می شود. "به بانو" با بازی رویا نونهالی سعی می کند با پول مردم شهر را بخرد و مردان شهر را با زیبایی خود بفریبد و علیه "صاحب دستور" بشوراند و علیرغم آنکه حکم قصاص صاحب دستور را از روحانی شهر گرفته است اما انتقام از پیرولی خان را تنها در مرگی تدریجی و زجرآور او می داند. اما "پیرولی خان صاحب دستور" با پیرولی خان بیست و هفت سال قبل بسیار تفاوت کرده است. آن جوانک پرشور و مستبد آن روزها، تبدیل به فردی نادم شده است که برای توبه و جبران "خون هایی" که به ناحق ریخته است، کارگاه کوچکی بنا نهاده است که در آن ادوات تعزیه و بعدها اسلحه برای کمک به مشروطه خواهان می سازد. (داستان پیرولی خان با حال و هوای این روزهایی که در آن هستیم، به نظرتان آشنا نمی آید؟) پیرولی خان در جایی از نمایش به روحانی که برای او حکم قصاص صادر کرده است می گوید: آرزویش کشته شدن در راهی است که یک سرش استبداد است و سر دیگرش آزادی خواهی.

حسین کیانی، همانند بسیاری از هنرمندانی که در دوران استبداد و سانسور زندگی می کنند و در پس آثار هنری خود، آیینه ای هستند از آنچه در زمانه و دورانشان می گذرد؛ سعی کرده نشانه هایی از " زمان حال" ی که مخاطب نمایش در آن به سر میبرد را بگنجاند. سانسور و توقیف روزنامه ها، روزنامه های وابسته به حکومتی که تنها مجیزگوی و تملق گوی دربار و درباریان هستند. کیانی از حبس و حصرهای غیرقانونی، از سرکوب و به خانه راندن مردم با قشون و لشکرکشی، از آزادی و آزادی خواهی که علیرغم تمام سرکوب ها همچنان در زیر پوست شهر جاری ست، می گوید.

در پرده آخر نمایش، آنجا که عمارت" پیرولی خان صاحب دستور" بعد از بیست و سه روز حصر، به دست آزادیخواهان حصرش شکسته میشود و شهر به دست مشروطه خواهان آزاد میشود. "به بانو" خطاب به دخترش می گوید گویا تقدیر بر آن بوده که پاداش و خون بهای بیست و هفت سال انتظاری که کشیده است، را با "آزاد شدن" بخشی از وطن" ش ببیند. به بانو دخترش سرمه را در آغوش می کشد و به نقطه ای دور خیره میشود و آواز حامد تمدن را در پایان نمایش میشنویم که از "وطن و ایران" می خواند.

خراب کردن این خانه به این راحتی ها نیست جناب وزیر!

2012-01-08T10:32:00.001+03:30

بیست و چهار صنف فعال سینمایی ایران با امضای نامه‌ای حمایت خود را از عملکرد خانه سینما و هیات مدیره آن اعلام کردند.

مجید مجیدی، منوچهر محمدی، کمال تبریزی، محمدرضا هنرمند، ابراهیم حاتمی‌کیا، مجتبی راعی، حسن برزیده، سیدرضا میرکریمی و احمدرضا درویش 9 سینماگر و از اهالی خانه سینما در نامه ای به انحلال غیرقانونی این خانه اعتراض کردند.

بهمن فرمان آرا در اعتراض به شرایط موجود سینما سیمرغ های دریافتی خود از سوی جشنواره فجر را برای آن پس فرستاد و خواهان تحریم جشنواره فجر از سوی سینماگران شد.

کمال تبریزی در طنز نامه ای اعتراض خود را به انحلال خانه سینما و سیاست های وزیر ارشاد اعلام کرد.

بعداز انتخابات هشتاد و هشت و دستگیری های گسترده صورت گرفته در آن روزها؛ بسیاری از احزاب، گروه ها و صنف ها نسبت به بازداشت، صدور احکام ناعادلانه و برخوردهای صورت گرفته با اعضای خود با انتشار بیانیه های مختلف اعتراض خود را اعلام داشتند. اعتراضاتی که انحلال و غیرقانونی خواندن بسیاری از آنها را به دنبال داشت. اکثر احزاب و گروه هایی که تا قبل از انتخابات هشتاد و هشت فعال بودند و در گرم کردن تنور انتخابات و حضور گسترده مردم در پای صندوق های رای سهم به سزایی داشتند، همه یک به یک منحل و فعالیتشان غیرقانونی اعلام شد.

حکومت خوب می دانست که دستگیری و حذف فردی معترضان به مراتب هزینه کمتری از در افتادن با یک گروه، صنف و یا یک حزب دارد. بی خود نیست که می گویند مردم سالاری و دموکراسی در هر حکومتی با میزان آزادی و فعالیت احزاب و صنوف آن رابطه مستقیم دارد. با همین سیاست بود که بعداز غیرقانونی خواندن فعالیت احزاب و گروه های سیاسی، به گروه های حقوق بشری و فعال حقوق زنان و حتی کانون وکلا هم رسید و تمامی آنها را غیرقانونی و فعالیت هایشان را منافی با امنیت ملی دانست.

اما این فشار ها فقط به گروهای سیاسی و اجتماعی محدود نشد و بقیه دسته ها و گروه ها را هم بی نصیب نگذاشت. در این میان سهم دنیای هنر بویژه سینما کمتر از دنیای سیاست نبود. احکام سنگین صادره برای جعفر پناهی و محمد رسول اف، بازداشت گسترده مستندسازان، ممنوع الخروج و ممنوع الکار شدن بسیاری از هنرمندان و سینماگران و ممانعت از خروج آنها از کشور تنها بخشی از فشارهایی بود و هست که بر آسمان هنر، بویژه سینما سایه گسترده است. سینماگران و مستندسازانی که باید آیینه ای باشند برای بازتاب و به تصویر کشیدن آنچه در بطن جامعه شان می گذرد، به سیاه نمایی و اقدام علیه امنیت متهم شدند و روانه زندان.

" خانه سینما" و گردانندگان آن اما در مقابل این بگیر و ببندها و اتهام های واهی به ساکنانش ساکت ننشست و با صدور بیانیه هایی، اعتراض خود را به این فشارهای روزافزون اعلام داشت. اعتراضاتی که به جای دلجویی و رسیدگی به آنها نتیجه اش شد غیرقانونی خواندن و منحل شدن آن. انحلال و غیرقانونی خواندن خانه ای که خشت خشت آن را اهالی اش با عشق برروی هم نهاده اند؛ تا سینماگران هم، سقفی داشته باشند از آن خود، برای پناه گرفتن و دمی آسودن در زیر آسمان پرتلاطم و ناآرام دنیای هنر.

اما مگر خراب کردن یک خانه به همین راحتی هاست جناب وزیر؟ آنهم خانه ای که اهالی اش سالها با توقیف و ممیزی و سانسور وزارتخانه ای که امروز اینگونه آسوده بر آن تکیه زده اید، دست و پنجه نرم کرده اند و هنوز سر پا مانده اند.

صندلی خالی

2012-01-06T01:10:00.001+03:30

مضمون این فیلم صرفاً یک نظر در موضوع جبر و اختیار بوده و الزاماً نظر قطعی نیست.

این جمله ای ست که در تیتراژ انتهایی فیلم "صندلی خالی" سامان استرکی بر پرده سینما نقش می بندد. جمله ای که به گفته کارگردان برای گرفتن مجوز نمایش به دستور ارشاد به آن اضافه شده است.

بسیاری از منتقدین و تماشاگران در سال 87 از صندلی خالی سامان استرکی به عنوان غافلگیری بزرگ جشنواره آن سال یاد کردند. فیلمی اپیزودیک، با اپیزودهای تودرتو و مرتبط به هم با موضوع " مرگ" و "زندگی". قطار زندگی و آدم هایی که مسافرین آن هستند و بی خبر، از ایستگاهی که باید در آن برای همیشه پیاده شوند. ایستگاه مرگ.

اپیزود اول: اسماعیل و مرضیه زوج جوانی که در انتظار تولد کودک خود هستند؛ برای سونوگرافی دیرهنگام و انجام آزمایشات ژنتیک از شهرستان به تهران آمده اند. دکترها به علت ازدواج فامیلی، به آنها هشدار داده اند که نباید بچه دار شوند. اما مرضیه هفت ماهه باردار است. نوزاد زودتر از موعد مشخص و در هفت ماهگی به دنیا میاید. دختربچه ای که نه می تواند بشنود و نه قادر به دیدن است. پزشکان مرگ و حیات کودک ناقص را به پدر و مادر می سپارند. تصمیمی عذاب آور برای آنها. اما تصمیم درست کدام است؟ زنده نگه داشتن کودکی که در طول زندگی اش محکوم به زندگی نباتی ست یا تن دادن به کشتن او که قتل نفس محسوب میشود؟

اپیزود دوم: مینا با ماشین خود مردی را در شب زیر می گیرد. مرد میمیرد و مینا از ترس فرار می کند. او به خاطر عذاب وجدانی که دارد به دنبال خانواده مرد مرده می گردد. اما بعد از پیدا کردن آنها، در کمال تعجب با روی گشاده از او استقبال می شود. همسر مرد کشته شده او را موجودی دیو سیرت می داند که خدا مینا را به خاطر دعاهای او و بچه هایش به عنوان فرشته نجات فرستاده است تا شر او برای همیشه از سر آنها کم کند. اما مینا نمی داند که آیا تقدیر مرد این بوده است که به دست مینا کشته شود یا تقدیر میخواهد با کشته شدن مرد و تبعات آن زندگی مینا را برای همیشه تغییر دهد؟

اپیزود سوم: کارگردانی برای سکانسی از فیلم خود نیاز به یک سیاهی لشکر دارد. او از بین آدمهایی که برای تماشا دور عوامل فیلمبرداری جمع شده اند، مرد سیگار فروشی را انتخاب می کند. مرد باید از جلوی اتومبیلی عبور کند و بعد از شنیدن " کات گفتن کارگردان" خود را به روی زمین بیندازد. اما در حین فیلمبرداری فردی زودتر از کارگردان کات میدهد و مرد دستفروش با اتومبیل برخورد می کند و می میمیرد. کارگردان در دادگاه، میگوید: تقدیر مرد دستفروش این بوده است که به این شیوه زندگیش پایان بگیرد. این که: زندگی پر است از این دست " کات" گفتن ها. کات گفتن هایی که ما قادر به شنیدن آنها نیستیم.

فیلم "صندلی خالی" سامان استرکی از آن فیلم هایی است که دیدن چندباره اش هم لذت بخش است. سوالهای بی جوابی که در طول فیلم مدام در ذهن تماشاگر نقش میبند. حق مرگ و زندگی. دامنه جبر و اختیار زندگی ما آدمها تا کجاست؟ و اینکه آیا ما همچون شخصیت های این فیلم، همه مخلوقاتی هستیم که کارگردان داستان زندگی مان بعد از ایفای نقش کوتاه و بلندی که برایمان درنظر گرفته است، با یک "کات گفتن" داستان زندگی اش را آنگونه که می خواهد به پایان می رساند؟

نیمه پر لیوان

2012-01-04T10:47:00.001+03:30

سخنگوی انجمن نظام صنفی رایانه‌ای از افتتاح اینترنت ملی خبر داده و گفته است به زودی ارتباط ایران با اینترنت جهانی مسدود خواهد شد.

داشتم طبق معمول غر می زدم که ای بابا این چه مملکتیه. این چه حکومتیه. یعنی چی که می خوان اینترنت رو ملی کنند. چه قدر ما آدمهای بدبختی هستیم که داریم تو همچین کشوری با همچین حکومتی زندگی می کنیم و کلی غرولندهای دیگه که این روزا کار هر روزم شده که یکی از دوستان به نکته خوبی اشاره کرد. گفت : چه بهتر. شاید با این کار حداقل از پشت کامپیوترهامون بلند شیم و به جای غرق شدن در این دنیای مجازی و مدام حرف بی عمل زدن، یک کم، همت به خرج بدیم و عمل کنیم.

دیدم بیراه هم نمیگه. این دنیای مجازی بد پاگیرمون کرده. یه جورایی غرقش شدیم که انگار هیچ دنیایی بیرون از اون وجود نداره. تمام اعتراض و حرفهامون شده مجازی. تا اتفاقی می افته که دلخواهمون نیست؛ با دوخط نوشتن در وبلاگ که این روزا خیلی هامون حال این رو هم نداریم و نهایتاً با یه جمله که ما مجازی نشین ها بهش میگیم مینی مال نویسی یا نوشتن استتوس سر و ته قضیه رو هم میاریم و تازه فکر می کنیم که چه کار شاقی کردیم و همین روزاست که نه تنها ایران رو بلکه کل دنیا رو هم می تونیم با این شیوه تغییر میدیم. نه دوستان بیایم باور کنیم این دنیای مجازی بد تنبل مون کرده.

خواستم از این طریق و تا هنوز دسترسی به وبلاگ و این دنیای مجازی هست از تمامی مسئولینی که می خواند دستمون رو بگیرند - حالا نه مهربانانه - و از این دنیای مجازی دروغ که لااقل برای ما داخل نشین ها حقیقت نداره، به دنیای واقعی ای که چه بخوایم و چه نخوایم داریم توش زندگی می کنیم، بفرستند تشکر کنم. منم اگر خیلی حال نمیکنم با این وضعیتی که توش گیر افتادم، بهتره به جای غر زدن یه راهی پیدا کنم برای اصلاح و تغییرش.

توضیح: تصویر رو از گوگل پلاس برداشته شده

امید یعنی پیروزی

2012-01-01T19:20:00.002+03:30

این روزها نا امیدی، سیاهی، بی حوصلگی، غم، یأس از در و دیوارهای شهر می باره. این رو میشه به وضوح در تمام شهر و چهره تک تک آدم های اون دید. حرف سیاه نمایی و این حرف ها نیست. آدمیزاد به امید زنده است و امید رو از شهر و مردمانش گرفته اند. فشارهای داخلی هرروز داره بیشتر و بیشتر میشه. هرچی عقب تر میریم انگار دایره فشارها و محدودیت ها رو تنگ تر و تنگ تر میکنند. مردم هیچ چشم انداز روشنی از فرداشون ندارند چه برسه به آینده ای که کمی دورتر باشه. چه طور میشه "امــیــد" رو دوباره به دلهامون برگردونیم و چه طور می تونیم از " شادی های" کوچیک حداقل برای خودمون و اطرافیانمون" دلخوشی های" هرچند کوچیک بسازیم؟ چه طور می تونیم شرایط رو به نفع خودمون تغییر بدیم و نزاریم این بارقه های اندک "امید به زندگی در دلهامون" با " سردی و سرکوب های این روزها" از بین بره؟

یکی از دوستان پیشنهاد داده که بیایم در وبلاگ هامون موج زندگی راه بندازیم و در باره اون بنویسیم. از آینده ای که قراره در پس این ظلمت و تاریکی به روشنی و سپیدی برسه. به نظرم ایده خیلی خوبیه. لااقل من یکی که خیلی نیاز دارم به این بازگشت به زندگی. گفتم این ایده رو اینجا هم بنویسم تا بقیه دوستان هم اگر مایل هستند، درموردش بنویسند.

پی نوشت: وبلاگ دودینگ هاوس در این باره یه متن خوبی نوشته به نام: زندگی یا مبارزه؟

صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

2011-12-21T15:25:00.000+03:30

شب که می آید و می کوبد پشت در را
به خودم می گویم
اگر از خواب شب یلدا ما برخیزیم
اگراز خواب بلند یلدا، برخیزیم
ما همین فردا
کاری خواهیم کرد
کارستان

-خسرو گلسرخی-

نرخ ارز و بازار پرتلاطم آن

2011-12-19T18:29:00.002+03:30

معمولن کمپانی های مادر، برای شرکت های نماینده خودشون به عنوان عرضه کننده و فروشنده محصولاتشون، اعتبار مدت داری رو در نظر میگیرند. مثلن شرکت ما که نماینده یک کمپانی آلمانی هست تا یک سقف مشخصی از طرف اون کمپانی برای مدت سه ماه اعتبار داره. به این ترتیب که براساس پروفرمی که برای اجناس سفارشی صادر میشه هر محموله از سوی شرکت ما خریداری میشه، بدون اینکه پولی رو در ابتدای امر پرداخت کنه. این اعتبار یک جور حسن انجام کار هست که به شرکت های نماینده این فرصت رو میده که محصولات خریداری شده رو به مشتری هاشون بفروشند و بعد از رسیدن به سقف اعتبار وجه این محموله ها رو به کمپانی مادر پرداخت کنند.

این روزها با روند افزایشی و غیرمتعارف ارز این اعتبار تبدیل به قوز بالا قوز برای شرکت های نماینده شده. به طور مثال شرکت ما مجبوره وجه محموله های خریداری شده با یورو 1360 تومان رو هنگام سررسیدن زمان پرداخت با قیمت 1380 تومان و یا بالاتر پرداخت کنه. جنس ها هم که قبلن با نرخ روز ارز فروخته شده است و چون چشم انداز روشنی هم برای این تغییرات وجود نداره این که این تغییرات روهم نمیشه به درستی پیش بینی کرد تا برروی قیمت محصولات لحاظ کرد. یعنی اصلن به ذهنت هم خطور نمیکنه در عرض یکی دو ماه دلار 1100 تومانی تبدیل به 1455 تومانی بشه. خلاصه این که این روزها با هر بالا و پائین شدن نرخ ارز تن شرکت هایی که گردش مالیشون به نرخ ارز در بازار بستگی داره به لرزه می افته.

پی نوشت: نرخ دلار امروز از مرز1445 تومان و یورو 1870 تومان گذشت تا بازار ارز پرتلاطم ترین روزهای خود رو سپری کند.

الله اکبر

2011-12-05T13:03:00.000+03:30

خدا بزرگ است
به وسعت تمام پشت بام‌های این شهر

آزادی نام میدانی در قاهره است
آزادی نام میدانی در صنعاست
آزادی نام میدانی در تهران
آزادی
نام میدانی است

گوش ما پر است از دروغ
گوش ما دیگر بدهکار این حرف‌ها نیست
ما آزادی را طلبکاریم

از داد تا بیداد
فاصله تنها یک هجاست
که در گلو می‌شکند

نزدیک سیبی که قورت داده‌ام
گیر کرده است
درست همین جا
که می‌خواهم آب دهانم را فرو بدهم
یک
فریاد کوچک
-گلاله هنری-

به یاد عاشورای هشتاد و هشت و همه آنها که آن روز بودند و امروز دیگر نیستند.

دو روی سکه یک ماجرا

2011-12-01T08:12:00.002+03:30

روی نخست سکه در ایران : هفته گذشته بریتانیا در اعتراض به فعالیت های هسته ای ایران، تمام روابط اقتصادی خود را طی تحریم های جدید قطع و تمامی نهادهای مالی بریتانیا را از انجام معامله با نهادهای ایرانی و بانک مرکزی ایران منع کرد. (اتفاقی که در روابط دیپلماتیک هر کشوری ممکن است روی دهد.) به دنبال این تحریم ها، مجلس ایران کلیات طرح دو فوریتی کاهش رابطه با بریتانیا را به تصویب رساند و از وزارت امور خارجه ایران خواست که ظرف دو هفته آینده، سفیر بریتانیا را از ایران اخراج کند.( این تصمیم هم، حق هر کشوری است که بنا به مصلحت عمومی کشور خود تصمیم بگیرد که سطح روابط خود را با کشور دیگری کاهش یا به طور کامل قطع کند). دو روز پس از تصویب طرح مجلس، عده ای معترض تحت عنوان " بسیج دانشجویی" در مقابل سفارت بریتانیا و باغ قلهک محل اقامت کارکنان سفارت تجمع کردند. با بالاگرفتن اعتراضات و تهییج این معترضین، عده ای از آنها از دیوارهای سفارت بالا رفته و سفارت و باغ قلهک را به تصرف خود درآوردند. این خبر به سرعت به تیتر اول تمامی خبرگزاری های داخلی و خارجی تبدیل شد. وزیر امورخارجه بریتانیا این رفتار را غیرقابل قبول دانست و روز بعد دستور به خروج تمامی کارکنان خود از تهران داد و 48 ساعت به کارکنان سفارت ایران در بریتانیا هم مهلت داده شد تا خاک این کشور را ترک کنند. مجلس ایران این گونه رفتارها از سوی بریتانیا را "غیر سیاسی و غیردیپلماتیک" دانست و نماینده های این مجلس در صحن آن با رفتاری کاملن "دیپلماتیک" به سردادن " شعارهای مرگ بر انگلیس" پرداختند. به گفته خبرگزاری ها یکی از نماینده های همین مجلس در بین معترضین و تظاهرکنندگان مقابل سفارت بریتانیا دیده شده است. از سوی دیگر، وزیر امورخارجه ایران بابت این تعرضات و این رفتارها طی بیانیه ای اظهار تأسف نمود و این رفتارها را غیرسیاسی دانست. (دوگانگی رفتاری در سطح حکومتی ایران)

آن روی سکه در بریتانیا: سفارت بریتانیا در ایران مورد تعرض عده ای معترض قرار گرفت. پرچم این کشور از سر در سفارتخانه آن پائین کشیده و آتش زده شد. تصاویر تخریب اموال کارکنان سفارت، شیشه های شکسته ی ساختمانهای سفارت، اتومبیل های به آتش کشیده شده و گروگانگیری چند ساعته تعدادی از کارکنان سفارت بریتانیا در تهران در تمامی خبرگزاری های داخلی و خارجی به نمایش درآمد. تصاویری که هر کدام به تنهایی برای تهییج و جریحه دار نمودن مردم یک کشور کافی بود. اما عکس العمل مردم بریتانیا در مقابل این رفتارها چه بود؟ در رفتاری کاملن مدنی و مدرن، حتی یک شهروند بریتانیایی مقابل سفارت ایران در بریتانیا تجمع نکرد و هیچ تعرضی حتی در حد شعار و پرتاب کردن اشیاء به در و دیوار سفارت ایران از سوی این شهروندان صورت نگرفت. پرچم کشورمان در اعتراض به این رفتارها در هیچ نقطه از بریتانیا آتش زده نشد. پارلمان بریتانیا کارکنان سفارت ایران را از بریتانیا اخراج کرد اما در صحن علنی این مجلس حتی یک شعار هم علیه ایران داده نشد. و این تمام تفاوت رفتاری شهروندان و مسئولین حکومتی در کشورهای پیشرفته و قانون مدار امروزی است با کشورهای جهان سومی نظیر کشورمان که همیشه " احساسات گرایی" حتی در رفتار مسئولین حکومتی آن بر " قانون و رفتارها و گفتارهای قانون مدارانه" غالب است.