آبـــی

صبح ناامیدی

2024-01-23T17:29:00.000+03:30

محمد قبادلو اعدام شد. جوان بیست و سه ساله‌ای که سحرگاه امروز را ندید. راستش من خیلی وقت است امیدم را برای دیدن روزی که جمهوری اسلامی نباشد از دست داده‌ام. واقعیت این است که زور مردمی که دستشان خالی است به حکومتی که تا دندان مسلح است و صبحش با اعدام بیگناهان شروع و شبش با کشتن بی‌پناهان تمام میشود، نمیرسد. این مردم سالهاست و به اشکال مختلف هزینه داده‌اند. تاریخ چهل و پنج ساله حکومت سیاه جمهوری اسلامی پر است از نامهای کشته‌شدگانی چون #محمد_قبادلو. جوانانی که در بی‌پناه ترین شکل ممکن خونشان به زمین ریخته میشود. ناامیدم و زورم به اینهمه غم که هرروز صبح بیخ گلویم را میفشارد نمیرسد.

دیگری سازی

2024-01-18T18:02:00.002+03:30

برای دکتر از اضطراب و حال بدم گفتم. اینکه بی‌دلیل به گریه میافتم و تپش قلب امانم را بریده است. از بالا و پایین شدم حالم و اینکه احساس میکنم به ته خط رسیده‌ام. افسردگی نزدیکتر از آنچیزی است که تصور میکنیم. دکتر برایم سرترالین تجویز کرد. قرص ضد افسردگی. هفته اول یک قرص. هفته دوم دو کپسول و هفته سوم سه تا. دکتر گفت این کپسول به تدریج سطح سروتونین در بدنت را که پایین آماده است بالا و بالاتر میاورد و میتوانی دوباره به زندگی معمولی باز گردی. اولین کپسول را بلعیدم. دوست دارم ذهن و بدنم کمی قرار بگیرند.

امروز فهمیدم مراجعه به روانشناس و شرکت در جلسات تراپی اینجا تحت پوشش بیمه نیست. یعنی حتی در کشورهای امریکای شمالی با اینهمه ادعا که افسردگی بین مردمانش موج میزند هم تراپی کالایی شیک و غیرضروری به حساب میاید که دولت قرار نیست برایش پولی پرداخت کند!

صبح را با خبر حمله موشکی پاکستان به ایران شروع کردم. کشته شدن چندین کودک بلوچ که حکومت ایران از آنها به عنوان اتباع خارجی یاد کرده است. گویی برای وجدان بیدار انسانهایی که هنوز کمی انسانیت برایشان مانده است فرقی میکند آن کودک، آن فرد غیرنظامی که در آتش جنگ کشته میشود به کدام مرز و جغرافیا وابسته است.

اضطراب دوباره برگشته است کپسول سرترالین را با حجم زیادی آب فرو میدهم.

بیچارگان

2024-01-17T17:16:00.000+03:30

بیچارگان، کمدی‌ای سیاه با بازی درخشان اما استون. سیر رهایی فکری و جنسی یک زن از بایدها و نبایدهایی که در زندگی قبلی‌اش به آنها تن داده است. زنی جوان که در دوره ویکتوریا دست به خودکشی زده است پس از نجات پیدا کردن اینبار در قالب زن دیگری، زندگی را به شکل کاملا متفاوتی تجربه میکند. زندگی‌ای که برای بسیاری از مردان دور و اطراف بکا غیرقابل تحمل است اما بکا از زنی که به آن تبدیل شده است رضایت دارد و میگوید شادی و احساس رضایت را در قالب این زن رها پیدا کرده است.

در باب اهمیت ویتامینها

2024-01-16T18:41:00.001+03:30

از دیشب برف میبارد. شهر سفید پوش شده است و هواشناسی درخصوص سردترین روزهای سال، در روزهای آتی هشدار میدهد. دیروز دکتر خانواده‌ام که اینجا فمیلی داکتر صدایش میکنند از طریق منشی‌اش پیام داد که بخاطر نتیجه آزمایش خونم باید به مطبش بروم. فردا ساعت دوازده. سه ماه پیش در چکاپ سالیانه متوجه شدم که بدنم ویتامین ب ۱۲ را جذب نمیکند. خانم دکتر گفت اگر تا سه ماه و با خوردن قرص مشکل حل نشد باید تزریق ویتامین را شروع کنی. در این دوسال به اهمیت ویتامینها پی برده‌ام. مثلا اینکه اینجا به دلیل کمبود نور خورشید خوردن ویتامین دی از نون شب هم واجب تر است. و حالا گویا باید تزریق ویتامین ب ۱۲ را هم به عنوان بخشی از زندگی‌ام بپذیرم.

دوست دارم در مورد مواجه‌ام به عنوان یک زن با سیستم درمان فشل اینجا حتما بنویسم. از مشکلی که یک سال با آن دست به گریبان هستم و به دلیل سختی دسترسی به دکتر متخصص بخصوص دکتر زنان تا امروز نتوانسته‌ام درمانی برای آن پیدا کنم.

آزادی

2024-01-14T17:04:00.005+03:30

صبح با خبر آزاد شدن الهه و نیلوفر شروع شد. نیلوفر حامدی و الهه محمدی با قرار وثیقه ده میلیارد تومانی به طور موقت ازاد شدند. عکسها و فیلمها را هی نگاه میکنم و خودم را تصور میکنم که در آغوش کشیدمشان. اما حقیقت تلخ این است که من این سوی دنیا نشسته‌ام و حتی نمیتوانم از شادی آزادی دوستانم سهمی داشته باشم.

دوستان زیادی را پشت میله‌های زندان دارم و دوستان زیادی را منتظر رسیدن زمان دادگاه و گرفتن حکمشان و رفتن به پشت میله‌های زندان. دیگر حساب روزهایی که با خواندن خبر بازداشت یا خبر آزادی دوستانم در تنهایی اشک ریخته‌ام از دستم در رفته است. وقتی دوری غم و شادی خبرهایی که میشنوی هزاربار بیشتر و بیشتر میشود انگار.

نیلوفر و الهه عزیزم آزادیتان مبارک...

آدمهای معمولی

2024-01-13T18:40:00.003+03:30

دیشب اولین برف زمستانی جدی در اینجا بارید. امسال زمستان سرسختی دو سال قبل را ندارد. برای منی که عاشق آفتاب و گرما هستم عادت کردن به سرزمینی که بیشتر ماه‌های سال زمینش پوشیده از برف است و آسمانش پوشیده از ابر آسان نیست. اما خوبی آدمیزاد این است که به سخت‌ترین شرایط عادت میکند و برای من هم زمستان اینجا دیگر هیولای بی‌شاخ و دم دوسال قبل نیست.

دوسال گذشته است و من هنوز نتوانسته‌ام حتی یک کار معمولی در زمینه کاری خودم پیدا کنم و همین هر روز اضطرابم را بیشتر و بیشتر میکند. دوباره پناه برده‌ام به پوکساید و قرص‌های آرامبخش. تمرکزم را از دست داده‌ام و اشتباهاتم به سطح عجیب و غریبی رسیده است و همین اعتماد به نفسم را هر روز کمتر و کمتر میکند. برای منی که شاید مهمترین نقطه قوت زندگی‌ام در ایران داشتن شغلی خوب بود، برگشتن به نقطه صفر سخت‌ترین بخشی است که باید به آن خو بگیرم.

دیشب سریال Normal People را دیدم. گیر افتادن در رابطه عاطفی‌ای که میدانی قرار نیست حالت را خوب کند اما نمیتوانی از آن دل بکنی و به حداقل‌ها در آن قناعت کرده‌ای. رابطه‌ای آشنا برای بسیاری از ما که در دنیای مدرن امروز زندگی میکنیم.

شروعی دوباره

2024-01-13T02:19:00.002+03:30

دوسال از مهاجرتم به کانادا گذشته است. از آن روز که همه چیز و اکثر آدم‌های امنم را پشت سر گذاشتم و به این خاک پناه اوردم. دوسال که بالا پایین زیادی داشت و من را تبدیل به آدم جدیدی کرد. نوشتن برای من همیشه شکلی از تراپی را داشته است. از وقتی یادم میاید در لحظات سخت به نوشتن پناه برده‌ام.

تصمیم گرفتم نوشتن را دوباره شروع کنم. در این خانه که خیلی وقت است خاک میخورد و به آن سر نزده‌ام. دوست دارم از روزمرگی‌هایم به عنوان یک زن مهاجر در این خاک بنویسم. از دغدغه‌هایم. از تنهایی‌هایم. جایی که میدانم خواننده زیادی نخواهد داشت و بیشتر شکل دفترچه خاطرات را برایم خواهد داشت.

شکارچی ذهن

2018-09-10T15:20:00.000+04:30

هولدن مامور رفتارشناسی اف بی آی به همراه بیل یکی دیگر از مامورین این سازمان برای پیدا کردن الگوی فکری قاتلینی که دست به قتل‌های دنباله‌دار زده‌اند، شروع به انجام مصاحبه با قاتلین خطرناک می‌کنند. هولدن و بیل معتقدند با پیداکردن الگوی فکری قاتلینی که در انجام جنایت‌هایشان رفتار و الگوهای تکرارشونده‌ای دارند می‌توان در آینده از وقوع چنین جنایت‌هایی جلوگیری کرد. اما کشف فضای تیره و تاریک ذهنی این قاتلین سریالی(اصطلاحی که بعدا ابداع شد) به آن راحتی که هولدن در ابتدای تحقیقاتش تصور می‌کند نیست.

سریال شکارچی ذهن به تهیه‌کنندگی دیوید فینچر که از شبکه نت فلیکس پخش شده است، برخلاف اکثر سریال‌ها و فیلم‌های جنایی و پلیسی که به دنبال ردپا و سرنخی از قاتل می‌گردند چگونگی انجام جنایت را به تصویر نمی‌کشد بلکه به دنبال چرایی وقوع چنین جنایت‌هایی است و ما در طول فصل اول با قاتلین سریالی روبه‌رو می‌شویم که با دستبند و پابند جلوی ماموران اف بی آی می‌نشینند و از فانتزی‌های ذهنی خود برای چگونه مثله کردن قربانیان خود میگویند.

مهم‌ترین نقدی که می‌توان به این سریال وارد دانست نگاه فرویدی و فردگرایانه‌ای است که نویسنده به قاتلین دارد. در طول سریال هیچ رد و اثری از نقش جامعه در سوق دادن این افراد به سمت جنایت‌های مهیبی که انجام داده‌اند نیست. نویسنده تمام مشکلات را به فضای ناامن خانواده تقلیل داده است. مادری که تحقیر کرده است و پدری که فرزندانش را تنها گذاشته است.

اطلاعات بیشتر:

https://www.imdb.com/title/tt5290382/?ref_=nv_sr_1

حیوانات شبگرد

2018-08-08T10:53:00.001+04:30

سوزان مالک گالری هنری است. زنی به ظاهر موفق اما به قول ادوارد (همسر سابق او) با چشمان همیشه غمگین که به مادرش رفته است. مادری که سوزان تلاش می‌کند به او شبیه نشود. تلاشی ناموفق.

در شروع فیلم سوزان هدیه‌ای از ادوارد همسر سابقش دریافت می‌کند. هدیه کتابی است که ادوارد قبل از انتشار برای سوزان فرس. سوزان هنگام باز کردن کاغذ کادو دستش را می‌برد. نشانه‌ای بر درد و رنجی که سوزان قرار است با آن با خواندن کتاب مواجه شود.

فیلم همزمان با دو قصه پیش می‌رود. قصه زندگی سوزان با ادوارد مردی که به دلیل ضعف‌هایش در بدترین شکل ممکن ترکش کرده است و قصه کتابی که ادوارد (نویسنده موفق امروز) به دست سوزان رسانده است. کتابی تحت عنوان «حیوانات شبگرد». عنوانی که ادوارد از شخصیت سوزان انتخاب کرده است.

فیلم حیوانات شبگرد در حقیقت قدرت هنر و انتقام را به تصویر می‌کشد. ادوارد به شیوه خودش می‌خواهد از سوزان انتقام بگیرد. انتقام و اجرای عدالتی که ادوارد ۱۹ سال منتظر آن بوده است.

اطلاعات بیشتر فیلم:

https://www.imdb.com/title/tt4550098/

دارکوب

2018-08-01T12:01:00.000+04:30

فیلم دارکوب زندگی دو زن را به تصویر می‌کشد که برای مادر بودن و مادر ماندن توسط مردی که همسر امروز یک کدام و همسر سابق دیگری است روبه روی هم قرار داده می‌شوند. زن معتاد آسیب‌دیده‌ای که از طرف افراد جامعه هیچ تلقی می‌شود، نادیده گرفته می‌شود(با بازی خوب سارا بهرامی) در مقابل زن شاغل و موفقی که توسط اطرافیان ستایش می‌شود(با بازی تأثیرگذار مهناز افشار). اما جدال دو زن جدال کلیشه‌ای مرسوم که در بسیاری از فیلم‌ها به تصویر کشیده می‌شود نیست. زنانی که فریاد می‌زنند، باهم گلاویز می‌شوند و با مرد قصه علیه زن دیگر همدست می‌شوند. دارکوب برخلاف روند مرسوم این فیلم‌ها همدلی دو زن را نشان می‌دهد. زنانی که می‌دانند هر دو قربانی ساختاری هستند که برای آن‌ها متر و معیار مادر خوب بودن را تعیین می‌کند. دو زن کنار هم قرار می‌گیرند و برای نجات یکدیگر از منجلابی که در آن گیر افتاده‌اند تلاش می‌کنند.

از انجام کارهای خانگی در ادارات دست بردارید

2018-07-21T10:18:00.000+04:30

تحقیقات اخیر انجام‌شده در دانشگاه هاروارد نشان می‌دهد احتمال داوطلب شدن برای انجام کارهایی که در ادارات بدون اجر و مزد هستند– کارهایی که می‌توانند بر وظیفه اصلی کارمندان تأثیر منفی بگذارد- مانند برنامه‌ریزی برای مهمانی‌ها، انجام دادن وظایف همکارانی که در مرخصی هستند، توسط زنان ۴۸ درصد بیشتر از همکاران مردشان است.

اقتصاددانان به این کارها «کارهای خانگی اداری» میگویند،کارهای غیر تولیدی زمان‌بری که ریسک و پاداش کمتری را به دنبال دارند.

این تحقیقات نشان می‌دهد احتمال داوطلب شدن مردان در گروه‌های تک جنسیتی که صرفاً مردان حضور دارند بسیار بیشتر از گروه‌هایی است که زنان نیز در آن حضور دارند! در گروه‌های مختلط، زنان ۴۴ درصد بیشتر از مردان احتمال دارد برای انجام کارهای داوطلبانه داوطلب شوند.

همچنین بر اساس این تحقیقات مدیران چه زن و چه مرد بیشتر از زنان میخواهند کارهای داوطلبانه را انجام بدهند. انتخابی هوشمندانه، زیرا احتمال اینکه از زنان جواب مثبت بشنوند بسیار بیشتر از مردان است.

احتمال بله گفتن مردان برای انجام کارهای داوطلبانه در ادارات ۵۱ درصد و برای زنان ۷۶ درصد است.

مشخص است که در بسیاری از موارد نه گفتن بسیار دشوار است اما تلاش کنیم حداقل نفر اولی نباشیم که برای انجام کارهای بدون اجر و مزد داوطلب می‌شود.

منبع:‌ نیویورک تایمز

توهین

2018-07-20T08:52:00.001+04:30

شاید کمتر کسی تصور کند که گفتن یک جمله توهین‌آمیز در مشاجره لفظی بین دو شهروند عادی یک کشور بتواند تبدیل به آشوبی داخلی شود. اتفاقی که در فیلم The insultمیافتد. تونی شهروند مسیحی لبنانی با یاسر، پناهنده‌ فلسطینی که در لبنان زندگی می‌کند، بر سر تعمیر لوله آب مشاجره می‌کند. مشاجره‌ای که به دادگاه کشیده می‌شود.و همین جرقه‌ای است بر باروت خشم مردمی که سال‌ها با التهاب جنگ‌های داخلی زندگی کرده‌اند.

«توهین» به کارگردانی زیاد دوئیری کارگردانی لبنانی نشان می‌دهد چگونه زخم‌های کهنه التیام نیافته در گذشته با یک تلنگر سر باز می‌کنند و تازه می‌شوند. چگونه کلمه‌ای توهین‌آمیز می‌تواند به فوران آتشفشان خشم ساکنین خاورمیانه بیانجامد. خاورمیانه‌ای که به گفته یکی از شخصیت‌های فیلم زادگاه توهین و تحقیر است و ساکنین آن هرروز طعم تلخ توهین و تحقیر و شهروند درجه دوم بودن را می‌چشند.

شماره ۱۷ سهیلا

2018-07-10T23:31:00.001+04:30

صندلی سفید. صندلی خالی‌ای که روبه روی حاضرین در اتاق قرار داده شده است. هرکس که روی صندلی می‌نشیند شماره‌ای دارد. زنان و مردان برای پیدا کردن شریکی برای ادامه زندگی‌شان بدون محدودیت سنی روی صندلی می‌نشینند و خودشان را معرفی می‌کنند.سهیلا شماره ۱۷ است.

فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» ساخته محمود غفاری زندگی زنی ۴۰ ساله، مجرد و کم اعتماد به نفس را نشان می‌دهد که به دلیل فشارهای اجتماعی،میل به بچه‌دار شدن و نیازهای جنسی‌اش به دنبال ازدواج است.

موضوعی جذاب و جسورانه با نگاهی که اسیر کلیشه‌ها نمی‌شود. بازی‌های خوب و یکدست، و ریتم خوب، همه و همه از شماره ۱۷ سهیلا فیلم خوب و قابل دفاعی ساخته است.

سد معبر

2018-01-10T09:49:00.001+03:30

فیلم در خیابان و با صحنه درگیری ماموران شهرداری با دستفروشان شروع می‌شود. مامورانی که با لگد بساط دستفروشان را بهم می‌ریزند. آن‌ها را کتک می‌زنند و سرشان فریاد می‌زنند. فیلم سد معبر که فیلم‌نامه‌اش را سعید روستایی کارگردان «ابد و یک روز» نوشته حکایت تقابل و رویارویی مأموران شهرداری با دستفروشان است.

سد معبر به کارگردانی محسن قرایی داستان زندگی قاسم با بازی خوب حامد بهداد مامور قراردادی شهرداری است که قراردادش رو به پایان است و در این روزهای آخر در معرض اخراج قرار گرفته است. قاسم برای رسیدن به آرزویش که خرید کامیون با ارثیه پدری همسرش است به هر دری میزند. قاسم خشمگین و سرخورده مدام با دیگران درگیر می‌شود. کتک میزند و کتک می‌خورد.

#سد_معبر فیلم تلخی است با موضوعی که تا امروز به آن پرداخته نشده است. دو گروه فرودستی که در نبردی گلادیاتور گونه برای امرار معاش و گذران زندگی حداقلی‌شان مقابل هم قرار داده شده‌اند.

کارخونه متروک

2017-09-19T16:28:00.000+04:30

یه کارخونه متروک پشت شرکت هست که از پنجره اتاقم میتونم ببینمش. شیشه‌های شکسته‌اش رو. اسباب و اثاثیه‌هایی که هرکدوم گوشه‌ای افتادند. درست مثل فیلما. چند وقت پیش یه گروه فیلمبرداری که لابد دنبال یه لوکیشن خیلی هنری می‌گشتند اومدند و وسایلشون رو ریختند تو کارخونه. از پنجره اتاق رفت‌وآمدهای آدم‌ها رو میدیدم.کارخونه شلوغ شده بود. پر اسباب و اثاثیه‌های رنگی رنگی.. دیروز دیدم که دارند وسایلشون رو جمع می‌کنند. هرچی وسیله بود رو با دقت جمع کردند و ریختند پشت ماشین هاشون و رفتند.

امروز که پنجره رو باز کردم دوباره چشمم افتاد بهش. به شیشه‌های شکسته‌اش. به اسباب و اثاثیه خاک خورده‌ای که هر گوشه‌ای پخش و پلا افتادند تا شاید دوباره یه گروه فیلمبرداری از راه برسه و برای چند روز سر و شکل دیگه ای بگیره. پر رنگ و زندگی.

بیست و یک روز بعد

2017-08-30T10:15:00.000+04:30

مادر: بابای خدا بیامرزت انقدر از یه آرزو می‌گفت و می‌گفت تا خسته می‌شد و می‌رفت سراغ یه آرزوی دیگه

پسربچه: نمی‌رفت سراغ یه آرزوی دیگه. می‌رفت سراغ یه آرزوی ارزون تر.آرزوها هم پولی شدند.

«بیست و یک روز بعد» اولین ساخته محمدرضا خردمندان داستان زندگی پسر نوجوانی است که آرزوهای بزرگی در سر دارد. آرزوی فیلمساز شدن و مشهور شدن. پسربچه‌ای که در ذهنش سناریو فیلمش را هم نوشته است و برای ساختن آن تلاش می‌کند. اما دست زندگی او را با واقعیت بزرگتری روبرو می‌کند. واقعیتی که پسرک را یک شبِ از دنیای کودکی به دنیای بزرگسالی هل می‌دهد.

بیست و یک روز بعد فیلم خوب و خوش ساختی است. فیلمی که فیلمنامه خوبی دارد. قصه‌ای که اگرچه جدید نیست اما خردمندان با پرداخت متفاوت به آن، آنهم از نگاه یک پسربچه به آن سر و شکل جدیدی داده است. بازی بازیگران نوجوان فیلم خیره کننده است. مهدی قربانی که قبلا در ابد و یک روز درخشیده بود؛ این بار در بیست و یک روز بعد در نقش اول یک فیلم و قهرمان آن، حضور درخشانی داشته است. فیلم ریتم خوبی دارد و از همه مهم‌تر اینکه خردمندان برای فیلمش پایان‌بندی درست و هوشمندانه‌ای را انتخاب کرده است. پایان‌بندی‌ای که نه تنها پسربچه قصه را که تمامی تماشاگران فیلم را در بهت فرو می‌برد. سیلی حقیقت تلخ دنیای واقعی که کودکان نیز از آن در امان نمی‌مانند در انتهای فیلم چنان بر صورت تماشاگران می‌نشیند که تا تمام شدن تیتراژ انتهایی فیلم مبهوت بر صندلی‌های سینما باقی می‌مانند.

برای شهریوری که از راه رسید

2017-08-28T16:52:00.001+04:30

گوشه کتاب و از قول پاموک نوشته‌ام: دلم می‌خواهد لحظات خوشی این روزها را از متن زندگی بقاپم و در چهارچوبی امن جایشان دهم.

به تاریخ نوشتنش نگاه می‌کنم. یک سال گذشته از آن روزهای سرخوشی...

طوفان

2017-08-26T09:40:00.001+04:30

عکس قفسه‌های خالی فروشگاه‌های شهر رو فرستاده و زیرش نوشته The hurricane is comingبا دو تا علامت تعجب که زیرش گذاشته. براش می‌نویسم مراقب خودت باش عزیزم. یه دقیقه بعدش مینویسه:Ok. Thank you با یه آیکون لبخندی که آخرش گذاشته. باورم نمیشه کسی که داره مینویسه همون دختر کوچولوی چهار پنج ساله‌ای باشه که یه وقت‌هایی بعدازظهرها می‌رفتم دنبالش مهدکودک و باهم میومدیم خونه.

دل تو دلم نیست. گفتند طوفان قراره به بزرگی طوفان کاترینای سال 2005 باشه و زندگی میلیون ها نفر رو تحت تاثیر قرار بده. خبرگزاری ها نوشتند: طوفان سهمگین هاروی به ایالت تگزاس آمریکا رسید.

به شکوفه میگم مثل زمان جنگ به شیشه هاتون از این چسب های پهن بچسبونید یه وقت شیشه ها نریزه رو سر و صورت بچه ها و خودتون. میخنده و میگه جنگ نیست که خواهر من یه طوفان ساده ست میاد و میره. تازه گفتند اگر سقف خونتون رو باد برد نترسید و خونسردی خودتون رو حفظ کنید. فکر کن سقف خونه ات رو باد ببره و تو خونسرد رفتنش رو نگاه کنی. بعد از پشت صفحه مانیتور شکلک در میارهو میگه دیروقته برو بخواب اتفاقی نمی افته.

موج ها

2017-06-03T23:07:00.000+04:30

فراموشم خواهد کرد. نامه‌های مرا بی‌جواب خواهد گذاشت. برایش شعر خواهم فرستاد و شاید او در جواب کارت‌پستالی بفرستد. اما به همین دلیل دوستش دارم. پیشنهاد خواهم کرد که یکدیگر را زیر یک ساعت کنار یک صلیب ببینیم؛ آنجا منتظر می‌شوم و او نخواهد آمد. به همین دلیل دوستش دارم. بی‌اعتنا و کمابیش یکسره ناغافل از زندگی‌ام خواهد گذشت. و من هم هرچند که ظاهرا باورنکردنی به نظرمی رسد، از زندگی‌های دیگر خواهم گذشت؛ شاید این فقط گریزی است، فقط سرآغازی.

موج ها/ ویرجینیا وولف/ ترجمه مهدی غبرایی

غرق شده ام در تک تک جملات کتاب.

...

2017-04-26T09:01:00.000+04:30

یکی از تغییرات مهمی که این روزها در زندگی‌ام خودخواسته پیش اومده، کم‌رنگ شدن در دنیای مجازی است. دیگه مثل گذشته هرروز به صفحاتی که در دنیای مجازی زمانی برای خودم ساخته بودم و برام مهم بودند سر نمی‌زنم. هرچند وقت یک‌بار نگاهی بهشون میندازم. صفحه‌ها رو بالا و پایین می‌کنم و بعد دوباره می‌خزم در زندگی واقعی که این روزها برایم سر و شکل تازه‌ای پیدا کرده. از اخبار جا میمونم. کلی از آیدی های فیک و دوست‌های فیک تر رو آنفرند کرده‌ام. بسیاری از کانال‌ها و گروه‌های تلگرامی رو ترک کرده‌ام.

این روزها با وسواس مدام دایره آدم‌های دور و اطرافم را محدود و محدودتر می‌کنم. این روزها بیشتر کار می‌کنم. بیشتر می‌نویسم. بیشتر ترجمه می‌کنم. بیشتر می خونم و از همه مهم‌تر بیشتر فیلم می‌بینم و همین رو آوردن به زندگی واقعی و آدم‌های واقعی حالم رو بهتر کرده.

یه وقت‌هایی تو زندگی هست که دیگه نمیتونی روی پاهات راه بری

2017-04-22T11:57:00.001+04:30

فیلم با سکانسی در پیست اسکی شروع می‌شود. زنی بالای کوهی پوشیده از برف ایستاده است و به دور دست‌ها نگاه می‌کند. گویی می‌خواهد تصمیم بزرگی بگیرد که در انجام آن مردد است. زن نفس عمیقی می‌کشد و به پایین نگاه می‌کند و با سرعت به سمت پایین می‌رود. پسربچه ای زن را صدا می‌کند. زن بی‌توجه به او همچنان پایین و پایین‌تر می‌رود و محو می‌شود. سکانس بعد زن روبروی دکتر نشسته است. دکتری که به او می‌گوید ممکن است نتواند تا مدتی راه برود و روی پاهایش بایستد. قطره اشکی بر گونه‌های زن می‌غلتد.

فیلم «MonRoi» به کارگردانی و نویسندگی میون؛ فیلمی است در ارتباط با روابط عاشقانه و مخربی که آدم‌ها در آن‌ها گیر میافتند. تونی زنی میان‌سال است که به دلیل سانحه‌ای که در پیست اسکی دیده است در یک مرکز بازپروری بستری می‌شود. روند درمانی‌ای که طی آن تماشاچی با مرور خاطرات تونی به گذشته او و رابطه آزاردهنده‌اش با جورجیو با بازی خوب و تاثیرگذار وینست کسل برمی‌گردد. رابطه‌ای که عاشقانه شروع می‌شود اما با گذشت زمان رنگ و بوی دروغ، خیانت و خشونت به خود می‌گیرد و تونی را به مرز جنون می‌رساند. جورجیو بی‌مسئولیت است. بی‌قید است. زندگی‌اش در خوش‌گذرانی با دوستانش و مصرف مواد مخدر و الکل خلاصه می‌شود. تونی اما زنی عاشق است که هرچه دست و پا میزند نمی‌تواند از منجلاب رابطه‌ای که در آن گیر افتاده است خود را نجات دهد و هرروز بیشتر و بیشتر به مرز انحطاط و نابودی پیش می‌رود.

در سکانس پایانی فیلم تونی را می‌بینیم که با پاهایی که لنگ میزند در مدرسه پسرش حاضر می‌شود. جورجیو از راه می‌رسد. معلم مدرسه نقاشی‌های پسرشان را به آن‌ها نشان می‌دهد. تونی اما محو تماشای جورجیو است که دیگر جایی در زندگی‌اش ندارد و او را از زندگی‌اش بیرون کرده است. تونی برای آخرین بار با نگاهی عاشقانه، خیره به جورجیو که جوانی و سلامتی‌اش را از او گرفته است نگاه می‌کند. زنی که می‌داند قدرت دوباره ایستادن روی پاهایش را برای همیشه از دست داده است.

منچستر کنار دریا

2017-04-09T09:27:00.000+04:30

«لی» در جواب سوال سرزنشگرانه برادرزاده‌اش که از او می‌پرسد: «چرا نمیخوای تو این شهر بمونی»؛ تنها یک جمله می‌تواند بگوید: «نتونستم بهش غلبه کنم. نتونستم.»

«لی» هرچه تقلا می‌کند نمی‌تواند در شهری که در جای‌جای آن رد و خاطره‌ای از گذشته جاخوش کرده است، دوباره ریشه بزند و پا بگیرد. شهری که روزی زادگاه تمام سرخوشی‌ها و دل‌خوشی‌هایش بوده است. دلخوشی هایی که همه سوختند و خاکستر شدند و «لی» برای فراموش کردن آنچه از دست داده مجبور به ترک آن شده است. بازگشت به آن شهر یعنی رو به رو شدن دوباره با تمام خاطراتی که سعی کرده آن‌ها را فراموش کند. خاطراتی که زیر کوهی از غم و استیصال پنهان شده‌اند و با کوچک‌ترین تلنگری تبدیل به خشمی می‌شوند که اطرافیان لی را در برمی‌گیرد و به آن‌ها صدمه میزند. لی می‌داند بازگشت به شهر یعنی مواجهه با آن خاطرات و دیدار دوباره با افراد و شهری که بعد سال‌ها همچنان خاطره و خطای نابخشودنی او را فراموش نکرده و آن را در حافظه جمعی خود حفظ کرده است.

«منچستر کنار دریا» ساخته کنت لونرگان فیلمی است که به مسئله بحرانی عاطفی ما انسان‌ها می‌پردازد. زمانی که ناغافل عزیزی را از دست می‌دهیم و هرچه دست و پا می‌زنیم نمی‌توانیم جای خالی او را پر کنیم و هرروز بیشتر در باتلاق فقدان و از دست دادنی که در آن گیر افتاده‌ایم، فرو می‌رویم و فرو می‌رویم. «منچستر کنار دریا» حکایت رنج بی‌پایان انسان‌هایی ست که روز خود را بی‌هیچ چشم‌اندازی آغاز می‌کنند. انسان‌های بی آرزو، بی امید. انسان‌هایی که در سیاهی مطلق زندانی شده‌اند و بی‌هیچ بارقه‌ی امیدی کورمال کورمال به زیستنی که به آن‌ها تحمیل شده است ادامه می‌دهند. زیستنی که تمام سهمشان از آن، خاطراتی است که آن‌ها را پشت صورتکی از بی‌تفاوتی پنهان کرده‌اند.

پی ام اس

2017-04-01T13:51:00.000+04:30

تا به حال شده همین‌طور بی‌دلیل وقتی دارید تو خیابون راه میرید یا پشت فرمون نشستید اشک بریزید و دلیل این گریه بی‌دلیل رو ندونید و برید یه گوشه پرت خودتون رو پنهان کنید تا از نگاه‌های کنجکاو دیگران در امان بمونید؟ تا به حال شده وسط یه روز کاری اونقدر دلشوره و دلهره داشته باشید که برای فرار از خفگی نا غافل از شرکت بزنید بیرون و تو خیابون ها بی‌هدف پرسه بزنید و هی نفس عمیق بکشید تا ضربان قلبت به حالت عادیش برگرده و هی به خودت دلداری بدی همه چی درست میشه و نگران نباش؟ اینکه یه روزایی یک‌دفعه انگار به آخر خط می‌رسی و میری یه گوشه‌ای میشینی و فکر می‌کنی کاش همه چی همین حالا تموم بشه! انگار یک‌دفعه آسمون دلت رو ابرهای سیاه میپوشونند و یک دفعه در تاریکی مطلق فرو میری و هرچی فکر می‌کنی دلیل این تغییرات نا غافل اما شدید رو نمی‌فهمی و نمیدونی.

دکتر بهش میگه پی ام اس یا سندرم پیش از قاعدگی. تغییراتی که معتقده خیلی از زن‌ها در سراسر دنیا اون رو به دفعات تجربه می‌کنند. زن‌هایی که نا غافل در تاریکی مطلق فرو میرند و هیچ دستی هم نمیتونه در اون دوران اونها رو از سیاهی که درش دست و پا می‌زنند بیرون بکشه.

بهاریه

2017-03-26T10:07:00.001+04:30

روز یکشنبه نیمه تعطیل و به قول معروف تق و لق اومدم شرکت تا سری به اوضاع بزنم. کلی ایمیل و کلی کار عقب افتاده در همین یک هفته تعطیلی. پنجره اتاق رو باز می‌کنم و به‌روزهایی که در این شرکت گذشت فکر می‌کنم. به آدم‌هایی که رفتند و به همکارای جدیدی که جایگزین قبلی‌ها شدند. به‌روزی که برای گسترش شرکت مجبور شدیم مکانش رو تغییر بدیم. به‌روز آخری که در اون شرکت گذشت و چه سخت بود دل کندن از همون شرکت نقلی که هشت سال سخت اما خاطره‌انگیز رو درش گذرونده بودیم. به شش صبح بیدار شدن‌ها و به خشت‌خشتی که برای باقی موندن این شرکت روی هم گذاشته شد تا امروز برسه به دهمین بهار بودنش.

یکی از عادت‌های کاری که از روز اول تا امروز داشتم نوشتن روزانه‌ی تک‌تک اتفاق‌ها و ماجراها در تقویم همون سال بوده. تماس با خانم فلانی از شرکت... شماره آقای فلانی و... 9 دفتر در کمد اتاق جا خوش کرده‌اند و امروز دهمین دفتر کاری رو روی میز باز کردم و در صفحه یکشنبه ششم فروردینش نوشتم «اولین روز کاری سال نود و شش». باورم نمیشه ده سال از اولین روزی که ایده تاسیس این شرکت گذاشته شد گذشته باشه و یک دهه از زندگی‌ام رو اینجا و پشت این میز گذرونده باشم. دخترک کم سن و سال و بی‌تجربه اون سال‌ها حالا برای خودش زنی سی و شش ساله شده با کوله باری از خاطرات خوب و بدی که اسمش رو تجربه و سابقه کاری گذاشته‌اند. خاطراتی که در برگ برگ این دفترها میشه رد و نشونه ای ازشون پیدا کرد.

دلتنگی

2017-03-06T10:23:00.000+03:30

کارتن‌های وسایل گوشه اتاق روی‌هم تلنبار شده‌اند. از پنجره اتاق به صبح بارانی و برفی روزهای آخر سال نگاه می‌کنی. همیشه با خودت می‌گفتی بهترین بخش این خانه همین منظره و همین پنجره است که تغییر فصل‌ها را می‌توانی از درختانی که یک روز سبز سبزند و یک روز زرد و نارنجی‌اند‌ ببینی و در آن غرق شوی. عکس‌ها را یک به یک از دیوار اتاق برمی‌داری و درون کارتن می‌گذاری. میخ‌هایی که روی دیوار اتاق جا خوش کرده‌اند. صدای شر شر باران پشت پنجره و خاطره‌هایی که مثل سکانس‌های یک فیلم از جلوی چشمانت می‌گذرند. صدای مامان را می‌شنوی که می‌پرسد تمام این فیلم‌ها و کتاب‌ها را می‌خواهی با خودت ببری؟ دهان باز می‌کنی که بگویی این‌ها تمام دل‌خوشی سال‌های گذشته‌ام هستند. اما سکوت می‌کنی. انگار می‌خواهد رد و نشانه‌ای از تو را برای همیشه در این خانه برای خودش نگه دارد. کتاب‌ها را ورق می‌زنی. کتاب‌هایی که هدیه گرفته‌ای و دستخط آشنایی دور در صفحه اول آن، جا خوش کرده است. تاریخ‌ها و امضاهایی که نشانه‌ای از خاطراتی در گذشته دارند. کتاب‌ها و فیلم‌ها را درون کارتن می‌چینی. به سال جدیدی که پیش رو داری فکر می‌کنی. سال‌هاست با دل کندن و از دست دادن خو گرفته‌ای و میدانی این روزهای دل‌تنگی را نیز پشت سر خواهی گذاشت.