آبـــی

گانگلیون

2012-02-07T11:36:00.002+03:30

یکی از عادت های بدی که در زندگی همیشه داشتم و هنوز هم دارم این که تا کارد به استخونم نرسه و از درد به خودم نپیچم، عمرن سراغ دکتر و بیمارستان و این حرفا نمیرم. چند وقتی هست که مچ دست چپم دچار یه زایده استخونی شده. چون درد نداشت و خیلی هم دیده نمیشد؛ طبق معمول بهش توجه نکردم. اما این یکی دو روزه این زایده استخونی که بعدن فهمیدم هیچ ربطی به استخون هم نداره، اونقدر دردناک شده که دیگه نمیشد بی تفاوت از کنارش گذشت.

اما از اونجایی که پرررو تر از این حرفا هستم که بخوام برم دکتر. بعد از خوردن دو سه تا مسکن قوی، طبق معمول نشستم پای اینترنت تا ببینم این زایده کوچیک استخونی دردناک از کجا اومده.

توی جستجوی اینترنتی که داشتم فهمیدم که مچ دستم دچار گانگلیون شده. یه جور برآمدگی کیستیک در پشت مچ دست که به خاطر سخت بودنش، معمولن با زایده استحونی اشتباه گرفته میشه. منشاء اش هم این طور که نوشته شده بر می گرده به تشکیل تومورهای خوش خیم وتر یا کپسول مفصلی. درمانش هم یا عمل جراحی هست یا اینکه اگر دردناک نباشه، میشه با هاش کژ دار و مریض مدارا کرد، تا به مرور زمان که حداقل پنج سال طول می کشه، از بین بره.

فعلن که با تجویز خودم، رفتم داروخونه و یه مچ بند طبی گرفتم تا ببینم دردش تا آخر هفته آروم میشه یا نه. اگر نه که باید از خر شیطون پیاده شم و برم دکتر. امیدوارم کار به جراحی و این حرفا نرسه که حالا حالاها دستام رو احتیاج دارم بخصوص برای تایپ کردن و گردش درا ین دنیای مجازی.

آبستن دوران

2012-01-22T22:12:00.000+03:30

هر روز که هم آغوش دلواپسی باشی و هم‌بستر اندوه،
آبستنِ غم هم می‌شوی!
غم خودش بزرگ می‌شود و قد می‌کشد
بی هیچ خَرجی!
هر روز اگر یک جایش بلنگد،
-این زندگی دست‌و‌پاشکسته را می‌گویم-
غم هوایش را دارد،
حواله‌اش بدهی به آن،
خودش راست‌وریس می‌کند همه چیز را
ویادت می‌آورد که همیشه یک چیزی کم است،
کمبود چشمه‌ی شوری می‌شود
که از چشم‌هایت به بیرون میجوشد،بلعیدی‌اش؟
حالا غم سِقط شد،
اما،
فردا باز هم آبستنت می‌کند،
این زندگی بی پیر را می‌گویم

-نیلوفر انسان-

مشروطه بانو

2012-01-17T09:50:00.001+03:30

دیشب فرصتی دست داد برای تماشای نمایش "مشروطه بانو" به کارگردانی و نویسندگی حسین کیانی. "مشروطه بانو" برخلاف نامش که مخاطب فکر می کند قرار است روایت کننده برگی از تاریخ معاصر ایران باشد، اثری تاریخی نیست و همانگونه که کیانی در بروشور نمایش هم به آن اشاره کرده است این نمایش برداشتی آزاد است از "بانوی سالخورده" فردریش دورنمات . نمایش کیانی، تلفیقی ست از بانوی سالخورده ( انتقام به بانو از پیرولی صاحب دستور) و شاه لیر( رویارویی پیرولی با دخترانش) که بستر زمانی آن را کیانی "دوران مشروطه" انتخاب کرده است و در طول نمایش هم اشاراتی به حال و هوای آن روزها و وقایعی که در آن زمان گذشته است، دارد.

" به بانو" بانویی متمول است؛ که برای انتقام از "پیرولی خان صاحب دستور" که بیست و هفت سال قبل، دستور سربریدن "فرهاد میردستان" شوهر او را صادر کرده است، به شهر پیرولی خان که از بزرگان و ریش سفیدان و معتمدان شهر شده است، وارد می شود. "به بانو" با بازی رویا نونهالی سعی می کند با پول مردم شهر را بخرد و مردان شهر را با زیبایی خود بفریبد و علیه "صاحب دستور" بشوراند و علیرغم آنکه حکم قصاص صاحب دستور را از روحانی شهر گرفته است اما انتقام از پیرولی خان را تنها در مرگی تدریجی و زجرآور او می داند. اما "پیرولی خان صاحب دستور" با پیرولی خان بیست و هفت سال قبل بسیار تفاوت کرده است. آن جوانک پرشور و مستبد آن روزها، تبدیل به فردی نادم شده است که برای توبه و جبران "خون هایی" که به ناحق ریخته است، کارگاه کوچکی بنا نهاده است که در آن ادوات تعزیه و بعدها اسلحه برای کمک به مشروطه خواهان می سازد. (داستان پیرولی خان با حال و هوای این روزهایی که در آن هستیم، به نظرتان آشنا نمی آید؟) پیرولی خان در جایی از نمایش به روحانی که برای او حکم قصاص صادر کرده است می گوید: آرزویش کشته شدن در راهی است که یک سرش استبداد است و سر دیگرش آزادی خواهی.

حسین کیانی، همانند بسیاری از هنرمندانی که در دوران استبداد و سانسور زندگی می کنند و در پس آثار هنری خود، آیینه ای هستند از آنچه در زمانه و دورانشان می گذرد؛ سعی کرده نشانه هایی از " زمان حال" ی که مخاطب نمایش در آن به سر میبرد را بگنجاند. سانسور و توقیف روزنامه ها، روزنامه های وابسته به حکومتی که تنها مجیزگوی و تملق گوی دربار و درباریان هستند. کیانی از حبس و حصرهای غیرقانونی، از سرکوب و به خانه راندن مردم با قشون و لشکرکشی، از آزادی و آزادی خواهی که علیرغم تمام سرکوب ها همچنان در زیر پوست شهر جاری ست، می گوید.

در پرده آخر نمایش، آنجا که عمارت" پیرولی خان صاحب دستور" بعد از بیست و سه روز حصر، به دست آزادیخواهان حصرش شکسته میشود و شهر به دست مشروطه خواهان آزاد میشود. "به بانو" خطاب به دخترش می گوید گویا تقدیر بر آن بوده که پاداش و خون بهای بیست و هفت سال انتظاری که کشیده است، را با "آزاد شدن" بخشی از وطن" ش ببیند. به بانو دخترش سرمه را در آغوش می کشد و به نقطه ای دور خیره میشود و آواز حامد تمدن را در پایان نمایش میشنویم که از "وطن و ایران" می خواند.

خراب کردن این خانه به این راحتی ها نیست جناب وزیر!

2012-01-08T10:32:00.001+03:30

بیست و چهار صنف فعال سینمایی ایران با امضای نامه‌ای حمایت خود را از عملکرد خانه سینما و هیات مدیره آن اعلام کردند.

مجید مجیدی، منوچهر محمدی، کمال تبریزی، محمدرضا هنرمند، ابراهیم حاتمی‌کیا، مجتبی راعی، حسن برزیده، سیدرضا میرکریمی و احمدرضا درویش 9 سینماگر و از اهالی خانه سینما در نامه ای به انحلال غیرقانونی این خانه اعتراض کردند.

بهمن فرمان آرا در اعتراض به شرایط موجود سینما سیمرغ های دریافتی خود از سوی جشنواره فجر را برای آن پس فرستاد و خواهان تحریم جشنواره فجر از سوی سینماگران شد.

کمال تبریزی در طنز نامه ای اعتراض خود را به انحلال خانه سینما و سیاست های وزیر ارشاد اعلام کرد.

بعداز انتخابات هشتاد و هشت و دستگیری های گسترده صورت گرفته در آن روزها؛ بسیاری از احزاب، گروه ها و صنف ها نسبت به بازداشت، صدور احکام ناعادلانه و برخوردهای صورت گرفته با اعضای خود با انتشار بیانیه های مختلف اعتراض خود را اعلام داشتند. اعتراضاتی که انحلال و غیرقانونی خواندن بسیاری از آنها را به دنبال داشت. اکثر احزاب و گروه هایی که تا قبل از انتخابات هشتاد و هشت فعال بودند و در گرم کردن تنور انتخابات و حضور گسترده مردم در پای صندوق های رای سهم به سزایی داشتند، همه یک به یک منحل و فعالیتشان غیرقانونی اعلام شد.

حکومت خوب می دانست که دستگیری و حذف فردی معترضان به مراتب هزینه کمتری از در افتادن با یک گروه، صنف و یا یک حزب دارد. بی خود نیست که می گویند مردم سالاری و دموکراسی در هر حکومتی با میزان آزادی و فعالیت احزاب و صنوف آن رابطه مستقیم دارد. با همین سیاست بود که بعداز غیرقانونی خواندن فعالیت احزاب و گروه های سیاسی، به گروه های حقوق بشری و فعال حقوق زنان و حتی کانون وکلا هم رسید و تمامی آنها را غیرقانونی و فعالیت هایشان را منافی با امنیت ملی دانست.

اما این فشار ها فقط به گروهای سیاسی و اجتماعی محدود نشد و بقیه دسته ها و گروه ها را هم بی نصیب نگذاشت. در این میان سهم دنیای هنر بویژه سینما کمتر از دنیای سیاست نبود. احکام سنگین صادره برای جعفر پناهی و محمد رسول اف، بازداشت گسترده مستندسازان، ممنوع الخروج و ممنوع الکار شدن بسیاری از هنرمندان و سینماگران و ممانعت از خروج آنها از کشور تنها بخشی از فشارهایی بود و هست که بر آسمان هنر، بویژه سینما سایه گسترده است. سینماگران و مستندسازانی که باید آیینه ای باشند برای بازتاب و به تصویر کشیدن آنچه در بطن جامعه شان می گذرد، به سیاه نمایی و اقدام علیه امنیت متهم شدند و روانه زندان.

" خانه سینما" و گردانندگان آن اما در مقابل این بگیر و ببندها و اتهام های واهی به ساکنانش ساکت ننشست و با صدور بیانیه هایی، اعتراض خود را به این فشارهای روزافزون اعلام داشت. اعتراضاتی که به جای دلجویی و رسیدگی به آنها نتیجه اش شد غیرقانونی خواندن و منحل شدن آن. انحلال و غیرقانونی خواندن خانه ای که خشت خشت آن را اهالی اش با عشق برروی هم نهاده اند؛ تا سینماگران هم، سقفی داشته باشند از آن خود، برای پناه گرفتن و دمی آسودن در زیر آسمان پرتلاطم و ناآرام دنیای هنر.

اما مگر خراب کردن یک خانه به همین راحتی هاست جناب وزیر؟ آنهم خانه ای که اهالی اش سالها با توقیف و ممیزی و سانسور وزارتخانه ای که امروز اینگونه آسوده بر آن تکیه زده اید، دست و پنجه نرم کرده اند و هنوز سر پا مانده اند.

صندلی خالی

2012-01-06T01:10:00.001+03:30

مضمون این فیلم صرفاً یک نظر در موضوع جبر و اختیار بوده و الزاماً نظر قطعی نیست.

این جمله ای ست که در تیتراژ انتهایی فیلم "صندلی خالی" سامان استرکی بر پرده سینما نقش می بندد. جمله ای که به گفته کارگردان برای گرفتن مجوز نمایش به دستور ارشاد به آن اضافه شده است.

بسیاری از منتقدین و تماشاگران در سال 87 از صندلی خالی سامان استرکی به عنوان غافلگیری بزرگ جشنواره آن سال یاد کردند. فیلمی اپیزودیک، با اپیزودهای تودرتو و مرتبط به هم با موضوع " مرگ" و "زندگی". قطار زندگی و آدم هایی که مسافرین آن هستند و بی خبر، از ایستگاهی که باید در آن برای همیشه پیاده شوند. ایستگاه مرگ.

اپیزود اول: اسماعیل و مرضیه زوج جوانی که در انتظار تولد کودک خود هستند؛ برای سونوگرافی دیرهنگام و انجام آزمایشات ژنتیک از شهرستان به تهران آمده اند. دکترها به علت ازدواج فامیلی، به آنها هشدار داده اند که نباید بچه دار شوند. اما مرضیه هفت ماهه باردار است. نوزاد زودتر از موعد مشخص و در هفت ماهگی به دنیا میاید. دختربچه ای که نه می تواند بشنود و نه قادر به دیدن است. پزشکان مرگ و حیات کودک ناقص را به پدر و مادر می سپارند. تصمیمی عذاب آور برای آنها. اما تصمیم درست کدام است؟ زنده نگه داشتن کودکی که در طول زندگی اش محکوم به زندگی نباتی ست یا تن دادن به کشتن او که قتل نفس محسوب میشود؟

اپیزود دوم: مینا با ماشین خود مردی را در شب زیر می گیرد. مرد میمیرد و مینا از ترس فرار می کند. او به خاطر عذاب وجدانی که دارد به دنبال خانواده مرد مرده می گردد. اما بعد از پیدا کردن آنها، در کمال تعجب با روی گشاده از او استقبال می شود. همسر مرد کشته شده او را موجودی دیو سیرت می داند که خدا مینا را به خاطر دعاهای او و بچه هایش به عنوان فرشته نجات فرستاده است تا شر او برای همیشه از سر آنها کم کند. اما مینا نمی داند که آیا تقدیر مرد این بوده است که به دست مینا کشته شود یا تقدیر میخواهد با کشته شدن مرد و تبعات آن زندگی مینا را برای همیشه تغییر دهد؟

اپیزود سوم: کارگردانی برای سکانسی از فیلم خود نیاز به یک سیاهی لشکر دارد. او از بین آدمهایی که برای تماشا دور عوامل فیلمبرداری جمع شده اند، مرد سیگار فروشی را انتخاب می کند. مرد باید از جلوی اتومبیلی عبور کند و بعد از شنیدن " کات گفتن کارگردان" خود را به روی زمین بیندازد. اما در حین فیلمبرداری فردی زودتر از کارگردان کات میدهد و مرد دستفروش با اتومبیل برخورد می کند و می میمیرد. کارگردان در دادگاه، میگوید: تقدیر مرد دستفروش این بوده است که به این شیوه زندگیش پایان بگیرد. این که: زندگی پر است از این دست " کات" گفتن ها. کات گفتن هایی که ما قادر به شنیدن آنها نیستیم.

فیلم "صندلی خالی" سامان استرکی از آن فیلم هایی است که دیدن چندباره اش هم لذت بخش است. سوالهای بی جوابی که در طول فیلم مدام در ذهن تماشاگر نقش میبند. حق مرگ و زندگی. دامنه جبر و اختیار زندگی ما آدمها تا کجاست؟ و اینکه آیا ما همچون شخصیت های این فیلم، همه مخلوقاتی هستیم که کارگردان داستان زندگی مان بعد از ایفای نقش کوتاه و بلندی که برایمان درنظر گرفته است، با یک "کات گفتن" داستان زندگی اش را آنگونه که می خواهد به پایان می رساند؟

نیمه پر لیوان

2012-01-04T10:47:00.001+03:30

سخنگوی انجمن نظام صنفی رایانه‌ای از افتتاح اینترنت ملی خبر داده و گفته است به زودی ارتباط ایران با اینترنت جهانی مسدود خواهد شد.

داشتم طبق معمول غر می زدم که ای بابا این چه مملکتیه. این چه حکومتیه. یعنی چی که می خوان اینترنت رو ملی کنند. چه قدر ما آدمهای بدبختی هستیم که داریم تو همچین کشوری با همچین حکومتی زندگی می کنیم و کلی غرولندهای دیگه که این روزا کار هر روزم شده که یکی از دوستان به نکته خوبی اشاره کرد. گفت : چه بهتر. شاید با این کار حداقل از پشت کامپیوترهامون بلند شیم و به جای غرق شدن در این دنیای مجازی و مدام حرف بی عمل زدن، یک کم، همت به خرج بدیم و عمل کنیم.

دیدم بیراه هم نمیگه. این دنیای مجازی بد پاگیرمون کرده. یه جورایی غرقش شدیم که انگار هیچ دنیایی بیرون از اون وجود نداره. تمام اعتراض و حرفهامون شده مجازی. تا اتفاقی می افته که دلخواهمون نیست؛ با دوخط نوشتن در وبلاگ که این روزا خیلی هامون حال این رو هم نداریم و نهایتاً با یه جمله که ما مجازی نشین ها بهش میگیم مینی مال نویسی یا نوشتن استتوس سر و ته قضیه رو هم میاریم و تازه فکر می کنیم که چه کار شاقی کردیم و همین روزاست که نه تنها ایران رو بلکه کل دنیا رو هم می تونیم با این شیوه تغییر میدیم. نه دوستان بیایم باور کنیم این دنیای مجازی بد تنبل مون کرده.

خواستم از این طریق و تا هنوز دسترسی به وبلاگ و این دنیای مجازی هست از تمامی مسئولینی که می خواند دستمون رو بگیرند - حالا نه مهربانانه - و از این دنیای مجازی دروغ که لااقل برای ما داخل نشین ها حقیقت نداره، به دنیای واقعی ای که چه بخوایم و چه نخوایم داریم توش زندگی می کنیم، بفرستند تشکر کنم. منم اگر خیلی حال نمیکنم با این وضعیتی که توش گیر افتادم، بهتره به جای غر زدن یه راهی پیدا کنم برای اصلاح و تغییرش.

توضیح: تصویر رو از گوگل پلاس برداشته شده

امید یعنی پیروزی

2012-01-01T19:20:00.002+03:30

این روزها نا امیدی، سیاهی، بی حوصلگی، غم، یأس از در و دیوارهای شهر می باره. این رو میشه به وضوح در تمام شهر و چهره تک تک آدم های اون دید. حرف سیاه نمایی و این حرف ها نیست. آدمیزاد به امید زنده است و امید رو از شهر و مردمانش گرفته اند. فشارهای داخلی هرروز داره بیشتر و بیشتر میشه. هرچی عقب تر میریم انگار دایره فشارها و محدودیت ها رو تنگ تر و تنگ تر میکنند. مردم هیچ چشم انداز روشنی از فرداشون ندارند چه برسه به آینده ای که کمی دورتر باشه. چه طور میشه "امــیــد" رو دوباره به دلهامون برگردونیم و چه طور می تونیم از " شادی های" کوچیک حداقل برای خودمون و اطرافیانمون" دلخوشی های" هرچند کوچیک بسازیم؟ چه طور می تونیم شرایط رو به نفع خودمون تغییر بدیم و نزاریم این بارقه های اندک "امید به زندگی در دلهامون" با " سردی و سرکوب های این روزها" از بین بره؟

یکی از دوستان پیشنهاد داده که بیایم در وبلاگ هامون موج زندگی راه بندازیم و در باره اون بنویسیم. از آینده ای که قراره در پس این ظلمت و تاریکی به روشنی و سپیدی برسه. به نظرم ایده خیلی خوبیه. لااقل من یکی که خیلی نیاز دارم به این بازگشت به زندگی. گفتم این ایده رو اینجا هم بنویسم تا بقیه دوستان هم اگر مایل هستند، درموردش بنویسند.

پی نوشت: وبلاگ دودینگ هاوس در این باره یه متن خوبی نوشته به نام: زندگی یا مبارزه؟

صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

2011-12-21T15:25:00.000+03:30

شب که می آید و می کوبد پشت در را
به خودم می گویم
اگر از خواب شب یلدا ما برخیزیم
اگراز خواب بلند یلدا، برخیزیم
ما همین فردا
کاری خواهیم کرد
کارستان

-خسرو گلسرخی-

نرخ ارز و بازار پرتلاطم آن

2011-12-19T18:29:00.002+03:30

معمولن کمپانی های مادر، برای شرکت های نماینده خودشون به عنوان عرضه کننده و فروشنده محصولاتشون، اعتبار مدت داری رو در نظر میگیرند. مثلن شرکت ما که نماینده یک کمپانی آلمانی هست تا یک سقف مشخصی از طرف اون کمپانی برای مدت سه ماه اعتبار داره. به این ترتیب که براساس پروفرمی که برای اجناس سفارشی صادر میشه هر محموله از سوی شرکت ما خریداری میشه، بدون اینکه پولی رو در ابتدای امر پرداخت کنه. این اعتبار یک جور حسن انجام کار هست که به شرکت های نماینده این فرصت رو میده که محصولات خریداری شده رو به مشتری هاشون بفروشند و بعد از رسیدن به سقف اعتبار وجه این محموله ها رو به کمپانی مادر پرداخت کنند.

این روزها با روند افزایشی و غیرمتعارف ارز این اعتبار تبدیل به قوز بالا قوز برای شرکت های نماینده شده. به طور مثال شرکت ما مجبوره وجه محموله های خریداری شده با یورو 1360 تومان رو هنگام سررسیدن زمان پرداخت با قیمت 1380 تومان و یا بالاتر پرداخت کنه. جنس ها هم که قبلن با نرخ روز ارز فروخته شده است و چون چشم انداز روشنی هم برای این تغییرات وجود نداره این که این تغییرات روهم نمیشه به درستی پیش بینی کرد تا برروی قیمت محصولات لحاظ کرد. یعنی اصلن به ذهنت هم خطور نمیکنه در عرض یکی دو ماه دلار 1100 تومانی تبدیل به 1455 تومانی بشه. خلاصه این که این روزها با هر بالا و پائین شدن نرخ ارز تن شرکت هایی که گردش مالیشون به نرخ ارز در بازار بستگی داره به لرزه می افته.

پی نوشت: نرخ دلار امروز از مرز1445 تومان و یورو 1870 تومان گذشت تا بازار ارز پرتلاطم ترین روزهای خود رو سپری کند.

الله اکبر

2011-12-05T13:03:00.000+03:30

خدا بزرگ است
به وسعت تمام پشت بام‌های این شهر

آزادی نام میدانی در قاهره است
آزادی نام میدانی در صنعاست
آزادی نام میدانی در تهران
آزادی
نام میدانی است

گوش ما پر است از دروغ
گوش ما دیگر بدهکار این حرف‌ها نیست
ما آزادی را طلبکاریم

از داد تا بیداد
فاصله تنها یک هجاست
که در گلو می‌شکند

نزدیک سیبی که قورت داده‌ام
گیر کرده است
درست همین جا
که می‌خواهم آب دهانم را فرو بدهم
یک
فریاد کوچک
-گلاله هنری-

به یاد عاشورای هشتاد و هشت و همه آنها که آن روز بودند و امروز دیگر نیستند.

دو روی سکه یک ماجرا

2011-12-01T08:12:00.002+03:30

روی نخست سکه در ایران : هفته گذشته بریتانیا در اعتراض به فعالیت های هسته ای ایران، تمام روابط اقتصادی خود را طی تحریم های جدید قطع و تمامی نهادهای مالی بریتانیا را از انجام معامله با نهادهای ایرانی و بانک مرکزی ایران منع کرد. (اتفاقی که در روابط دیپلماتیک هر کشوری ممکن است روی دهد.) به دنبال این تحریم ها، مجلس ایران کلیات طرح دو فوریتی کاهش رابطه با بریتانیا را به تصویب رساند و از وزارت امور خارجه ایران خواست که ظرف دو هفته آینده، سفیر بریتانیا را از ایران اخراج کند.( این تصمیم هم، حق هر کشوری است که بنا به مصلحت عمومی کشور خود تصمیم بگیرد که سطح روابط خود را با کشور دیگری کاهش یا به طور کامل قطع کند). دو روز پس از تصویب طرح مجلس، عده ای معترض تحت عنوان " بسیج دانشجویی" در مقابل سفارت بریتانیا و باغ قلهک محل اقامت کارکنان سفارت تجمع کردند. با بالاگرفتن اعتراضات و تهییج این معترضین، عده ای از آنها از دیوارهای سفارت بالا رفته و سفارت و باغ قلهک را به تصرف خود درآوردند. این خبر به سرعت به تیتر اول تمامی خبرگزاری های داخلی و خارجی تبدیل شد. وزیر امورخارجه بریتانیا این رفتار را غیرقابل قبول دانست و روز بعد دستور به خروج تمامی کارکنان خود از تهران داد و 48 ساعت به کارکنان سفارت ایران در بریتانیا هم مهلت داده شد تا خاک این کشور را ترک کنند. مجلس ایران این گونه رفتارها از سوی بریتانیا را "غیر سیاسی و غیردیپلماتیک" دانست و نماینده های این مجلس در صحن آن با رفتاری کاملن "دیپلماتیک" به سردادن " شعارهای مرگ بر انگلیس" پرداختند. به گفته خبرگزاری ها یکی از نماینده های همین مجلس در بین معترضین و تظاهرکنندگان مقابل سفارت بریتانیا دیده شده است. از سوی دیگر، وزیر امورخارجه ایران بابت این تعرضات و این رفتارها طی بیانیه ای اظهار تأسف نمود و این رفتارها را غیرسیاسی دانست. (دوگانگی رفتاری در سطح حکومتی ایران)

آن روی سکه در بریتانیا: سفارت بریتانیا در ایران مورد تعرض عده ای معترض قرار گرفت. پرچم این کشور از سر در سفارتخانه آن پائین کشیده و آتش زده شد. تصاویر تخریب اموال کارکنان سفارت، شیشه های شکسته ی ساختمانهای سفارت، اتومبیل های به آتش کشیده شده و گروگانگیری چند ساعته تعدادی از کارکنان سفارت بریتانیا در تهران در تمامی خبرگزاری های داخلی و خارجی به نمایش درآمد. تصاویری که هر کدام به تنهایی برای تهییج و جریحه دار نمودن مردم یک کشور کافی بود. اما عکس العمل مردم بریتانیا در مقابل این رفتارها چه بود؟ در رفتاری کاملن مدنی و مدرن، حتی یک شهروند بریتانیایی مقابل سفارت ایران در بریتانیا تجمع نکرد و هیچ تعرضی حتی در حد شعار و پرتاب کردن اشیاء به در و دیوار سفارت ایران از سوی این شهروندان صورت نگرفت. پرچم کشورمان در اعتراض به این رفتارها در هیچ نقطه از بریتانیا آتش زده نشد. پارلمان بریتانیا کارکنان سفارت ایران را از بریتانیا اخراج کرد اما در صحن علنی این مجلس حتی یک شعار هم علیه ایران داده نشد. و این تمام تفاوت رفتاری شهروندان و مسئولین حکومتی در کشورهای پیشرفته و قانون مدار امروزی است با کشورهای جهان سومی نظیر کشورمان که همیشه " احساسات گرایی" حتی در رفتار مسئولین حکومتی آن بر " قانون و رفتارها و گفتارهای قانون مدارانه" غالب است.

طعم گس سیگار

2011-11-27T21:32:00.000+03:30

مرده شوی سیگار برگ و ادکلن چند صد هزار تومانی!
دلم برای بوی تنت تنگ شده است
فکر میکنی چند ساعت دیگر از زیستن باقی مانده
تا من دوباره بوی تو را پیدا کنم
و تو دوباره عشق من را؟

هیچ چیز در این دنیا گم نمی شود که روزی پیدا شده باشد

حالا لبانت را جفت سیگار می کنی و با هر پک به خاطر می آوری
که چیزهای
بسیاری ست که نباید به خاطر بیاوری!
اما نه طعم گس سیگار
و نه هرزه گی های روزمره
هیچ کدام
حافظه ی لبانت را زایل نمی کند.

- هنگامه هویدا-

25 نوامبر روز مقابله با خشونت علیه زنان

2011-11-25T12:42:00.000+03:30

پوستر: گروه طراحی سبک/ محمد هژبری، هدی شریفیان و محمدعلی شریفیان

تاريخچه 25 نوامبر

پيشترها، در کشورهای آمريکای لاتين و شماری ديگر از کشورهای دنيا روز 25 نوامبر تحت عنوان "روز جهانی رفع خشونت از زنان" يا "روز نفی خشونت عليه زنان" و يا "روز پايان دادن به خشونت عليه زنان" گرامی داشته می شد. اين روز در آغاز توسط "اولين گردهمائی زنان آمريکای لاتين و کارابين" در بوگوتا، کلمبيا (18 تا 21 جولای 1981) مطرح شد. در آن گردهمائی، زنان شرکت کننده خشونت سيستماتيک نسبت به زنان از ضرب و جرحهای خانگی و تجاوز و آزار جنسی تا خشونتهای دولتی همچون شکنجه و بدرفتاری با زنان زندانی سياسی را محکوم کرده و روز 25 نوامبر را به عنوان گراميداشت خاطره خواهران "ميرا بال"(Mirabal) تعيين نمودند. اين روز در اصل روزی است که سه زن آزاديخواه در دومينيکن در سال 1960 در دوران ديکتاتوری " رافائل تراجيلو" (Rafael Trujillo 1930-1961) ـبه شکل فجيعی به قتل رسيدند. از آن پس به مناسبت گراميداشت خاطره آنان و نيز آگاه نمودن افکار عمومی از اعمال خشونت به زنان روز 25 نوامبر مورد توجه قرار گرفت.

خواهران ميرابال

سه دختر خانواده ميرابال، پاتريا، مينروا و ماريا ترزا در سالهای 1924، 1927 و 1935 درمنطقه ای که امروز در جمهوری دومينيکن استان سی باس ناميده ميشود متولد شدند. هر سه تحصيلات متوسطه را به پايان رسانده، مينروا و ماريا برای ادامه تحصيلات وارد دانشگاه شدند. هر سه خواهر و همسرانشان درگير مبارزه با رژيم "تراجيلو" بودند، و عليرغم پيگردها و زندانی شدنهای مکرر به شرکت در فعاليتهای سياسی عليه خودکامگی های " تراجيلو" ادامه ميدادند. در ژانويه 1960، پاتريا هدايت اجلاسی را به عهده داشت که عاقبت در ژوئيه همان سال "نهضت مقاومت سری" را بنياد نهاد.
ازآن پس خواهرها و ساير يارانشان در سراسر کشور بيش از پيش مورد فشار و آزار رژيم مستبدانه " تراجيلو" قرار گرفتند.
اوايل نوامبر، "تراجيلو" اعلام کرد که دو مشکل اساسی او کليسا و خواهران ميرابال هستند. روز 25 نوامبر، هنگامی که خواهران ميرابال در مسير رفتن به ملاقات همسران زندانيشان بودند، در راه کشته شدند. اين حادثه خشم و اعتراض عمومی را برانگيخت. قتل فجيع خواهران ميرابال در واقع رويدادی شد که به نهضت عمومی ضد تراجيلو کمک کرد، چنانکه پس از گذشت يک سال ديکتاتوری تراجيلو سرنگون شد. خواهران ميرابال که به "پروانه های فراموش نشدنی" تشبيه شده بودند سمبل مقاومت ملی و بويژه زنان دومينيکن تبديل شدند، آنچنان که در شعرها، آوازها و کتابها تقدير و تحسين می شدند.
شرح زندگی و مبارزات آنها، الهام بخش تاليف رمانی به نام "در زمان پروانه ها"(In The Time of Butterflies) توسط "جوليا آموازر" (Julia Alvarez) شد.

تعيين 25 نوامبر به عنوان روز جهانی حذف خشونت عليه زنان

مجمع عمومی سازمان ملل در تاريخ 17 دسامبر 1999 در هشتاد و سومين جلسه عمومی دوره پنجاه و چهارم خود و بر اساس گزارش "کميته سوم اجرائی" و با توافق نمايندگان 79 کشور عضو، قطعنامه تعيين روز 25 نوامبر به عنوان "روز جهانی حذف خشونت عليه زنان " را تصويب نمود.
اين قطعنامه بنا بر پيشنويسی که دو ماه پيش از آن توسط نماينده دومينيکن از سوی نمايندگان 74 کشور به "کميته سوم اجرائی" مجمع عمومی پيشنهاد شده بود، صادر شد. بر اساس مفاد پيشنويس مزبور که عنوان "روز جهانی حذف خشونت عليه زنان" را بر خود داشت، مجمع عمومی، تمامی سازمانها و نهادهای بين المللی ذيربط را به سازماندهی فعاليتهايی گسترده در طرح مسئله خشونت عليه زنان در آن روز دعوت کرد. پيشنويس خاطرنشان مي کند که اعمال خشونتهای مزمن عليه زنان فرصتهايی را که آنان برای به دست آوردن برابريهای حقوقی، اجتماعی، سياسی و اقتصادی در جامعه دارند نابود ميکند. اين پيشنويس همچنين از مجمع می خواهد تا بر مفهوم عبارت "خشونت عليه زنان" به صورت زير تاکيد مجدد نمايد:
"خشونت عليه زنان" به معنی قائل شدن هر گونه خشونت بر اساس جنسيت که نتيجه و يا پيامد احتمالی آن صدمه يا آزار فيزيکی، جنسی يا روانی زنان را در بر داشته باشد، صرفنظر از اينکه در محيط های عمومی و يا در زندگی خصوصی رخ دهد، اطلاق می شود.

قطعنامه شماره54 نشست 134مجمع عمومی سازمان ملل متحد

روز جهانی حذف خشونت عليه زنان
مجمع عمومی برای يادآوری
ــ اعلاميه حذف خشونت عليه زنان، قطعنامه 104/48مجمع عمومی مورخ 20 دسامبر 1993 و قطعنامه 86/52 مجمع عمومی مورخ 12 دسامبر 1997
ــ اعلاميه جهانی حقوق بشر
ــ ميثاق جهانی حقوق مدنی و سياسی
ــ ميثاق جهانی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی
ــ کنوانسيون حذف تمامی اشکال تبعيض عليه زنان
ــ کنوانسيون ضد شکنجه و ديگر تنبيهات و برخوردهای شقاوت بار، غير انسانی و توهين آميز
و با توجه به
ــ ميثاق قاره ای منع، مجازات و ريشه کن کردن خشونت عليه زنان مصوب مجمع عمومی سازمان کشورهای قاره آمريکا در بيست و چهارمين نشست دوره ای آن 10 ــ6 ژوئن 1994 (برزيل)
ــ نوزدهمين توصيه های عمومی بر خشونت عليه زنان مصوب نشست يازدهم"کميته رفع تبعيض عليه زنان" در سال 1992
و با در نظر گرفتن
ــ"تدابير آينده نگر نايروبی برای پيشرفت زنان" که خشونت عليه زنان را به عنوان مانعی برای دستيابی به برابری، توسعه و صلح ارزيابی ميکند
ــ"برنامه عملی چهارمين کنفرانس جهانی زنان ــ1997" که يکسری اقدامات يکپارچه معينی را برای پيشگيری و حذف خشونت عليه زنان توصيه ميکند
ــ اجرای کامل " کنوانسيون حذف تمامی اشکال تبعيض عليه زنان"
و نيز با در نظر گرفتن اينکه برخی از گروههای زنان به صورت ويژه ای در برابر خشونت آسيب پذير و بی دفاع ميباشند مانند: زنانی که به گروههای اقليت قومی، دينی يا نژادی تعلق دارند، زنان تنگدست، زنان آواره يا مهاجر، زنان ساکن مناطق دور افتاده، زنان ساکن در زندانها و يا مراکز بازپروری، دختر بچه ها، معلولان و زنانی که در شرايط جنگی يا نظامی دارند زندگی می کنند
و با پذيرش اينکه
ــ خشونت عليه زنان تجلی تاريخی رابطه قدرت نابرابر ميان زن و مرد بوده و منجر به سلطه مرد بر زن و اعمال تبعيض عليه زنان و ممانعت از پيشرفت آنان ميگردد
ــ خشونت عليه زنان يکی از اهرمهای اجتماعی مهمی است که زنان را اجبارا در موقعيت زيردست مردان قرار ميدهد
ــ حقوق بشر زنان و دختر بچه ها به عنوان بخش غيرقابل سلب، اساسی و لاينفک حقوق بشر جهانی محسوب می شود.
ــ حقوق بشر زنان و دختران لزوما بايد بيشتر ترويج و حمايت شود
و با نگرانی از اينکه
ــ زنان به طور کامل از حقوق بشر و آزاديهای اساسی بهره مند نمی شوند
ــ کم و کاستی های ديرپايی که در حمايت و ترويج حقوق و آزاديهايی زنان در ارتباط با خشونت عليه آنان وجود دارد.
و با قدردانی از
ــ همکاری ايجاد شده در ميان نهادهای مربوطه، افراد، بنيادها و ارگانهای سازمان ملل متحد در کشورهای مختلف در مبارزه برای ريشه کن نمودن خشونت عليه زنان
ــ تلاشهای جامعه مدنی و سازمانهای غير دولتی که در بالا بردن آگاهی عمومی و شعور اجتماعی برای درک اثرات منفی خشونت عليه زنان
و با تاکيد مجدد اينکه
ــ بر اساس بند اول اعلاميه حذف خشونت عليه زنان، عبارت "خشونت عليه زنان" به معنی "قائل شدن هر گونه خشونتی که نتيجه و يا پيامد احتمالی آن صدمه يا آزار فيزيکی، جنسی يا روانی زنان را در بر داشته باشد، شامل تهديد به اعمال خشونت، و يا اقدام به زور و محروميتهای غير قانونی از آزاديهای شهروندی، صرف نظر از اينکه در محيطهای عمومی و يا زندگی خصوصی رخ دهد" می باشد.
1ــ مجمع عمومی تصميم ميگيرد که 25 نوامبر به عنوان " روز جهانی حذف خشونت عليه زنان" تعيين شود.
2ــ مجمع عمومی به نحو مقتضی از دولتها، موسسات مربوطه، گروهها، بنيادها و برنامه های منظومه سازمان ملل متحد، ديگر سازمانهای بين المللی و نيز سازمانهای غير دولتی دعوت ميکند تا در اين روز به سازماندهی فعاليتهای گسترده ای برای بالا بردن آگاهی عمومی نسبت به موضوع خشونت عليه زنان بپردازند.

25 نوامبر تا 10 دسامبر؛ کارزاری 16 روزه برای مبارزه با خشونت عليه زنان

در ژوئن 1991، مرکز هدايت جهانی زنان (CWGL) با مشارکت "اولين موسسه جهانی زنان برای زنان، خشونت و حقوق بشر" (Women’s GlobalInstitute on Women, Violence and Human Rights)
و توسط نمايندگان 20 کشور عضو اين دو نهاد بين المللی تدارک و اجرای يک کارزار جهانی 16 روزه برای مقابله با خشونت را به صورت ساليانه اعلام نمود .

اين کارزار طرح مسايل مربوط به زنان بويژه خشونت و حقوق بشر زنان را از 25 نوامبر تا 10 دسامبر مورد توجه قرار می دهد. اين دوره زمانی سالگرد چهار رخداد اجتماعی و تاريخی مهم را در بردارد :

ــ 25 نوامبر، روز جهانی حذف خشونت از زنان
ــ 1 دسامبر، روز جهانی ايدز (World AIDS Day)
ــ 6 دسامبر، کشتار مونتريال در سال 1986( کشته شدن14 دانشجوی زن رشته مهندسی به جرم فمينيست بودن در صحن دانشگاه Montreal Ecole Polytechniqu)
ــ 10 دسامبر، روز جهانی حقوق بشر

اگر چه در ابتدا، تنها 23 زن به نمايندگی از 20 کشور جهان آغاز کننده اين حرکت بودند، اما با کوشش بی وقفه زنان و از طريق سازمانها و ارگانهای مربوطه در طول ده سال اخير، نهضت يکپارچه و نيرومندی به وجود آمده است که امروز در بسياری از مناطق، کشورها و شهرهای دنيا 16 روز فعاليت گسترده در جهت افزودن آگاهی عمومی نسبت به مسئله خشونت و حمايت از قربانيان خشونت را دامن می زند و فرياد رسائی را برای متوقف نمودن خشونت عليه زنان سر می دهد .

برگرفته از سایت تاقانون خانواده برابر

نامه هایی به تب

2011-11-07T18:51:00.005+03:30

ادیپوس، پادشاه سرزمین " تب " مرتکب گناه نابخشودنی شده است و برای مجازات خود و به امید بخشوده شدن، هر دو چشم خود را کور کرده است. او که به امید بخشایش و رستگاری چشم به آسمان دارد، روزهای آخر زندگی خود را سپری می کند. اما میراث دار این ارثیه شوم و زندگی محنت بار پدر، آنتیگونه و ایسمنه دو دختر ادیپ می باشند. آنتیگونه دختر بزرگتر، پرستار پدر است و از ایسمنه خواهر کوچکتر که از پدر و زخم های چرکین شده اش می هراسد، مراقبت می کند. در این سرزمین نفرین شده که مردمانش به گناه پادشاه سرزمینشان میسوزند، آنتیگونه، تنها عصاکش پدر است. اما آنتیگونه دراین سرزمین هول و هراس چه می کند؟ نمایشنامه با این جمله از آنتیگونه خطاب به خواهر کوچکش ایسمنه شروع می شود: ایسمنه، خواهرم. مهربان ِ روزهای تیره بختی ام. تیره بختان نمی گریند، برای همیشه با تیره بختی خویش زندگی می کنند.

نامه هایی به تب، برداشتی آزاد از نمایشنامه " ادیپ" نوشته سوفوکل، نمایشنامه نویس یونانی ست که این روزها در تماشاخانه ایرانشهر به نویسندگی محمد چرمشیر و کارگردانی سیامک احصایی به روی صحنه رفته است. کل نمایش در حقیقت روایت تصویری از نامه ای ست که آنتیگونه برای خواهر کوچکترش ایسمنه نوشته است. حکایت رنج و محنت دختری که هر روز شاهد رنج و عذاب پدر پیر خود است. پدری که به خاطر گناهی که مرتکب شده است رنج می کشد.

شاید به جرات بتوان گفت مهمترین و برجسته ترین نکته نمایش، طراحی عالی و تأثیر گذار صحنه است. برای به تصویر کشیده شدن تیره بختی مردمان تب، کف صحنه با ماسه های طلائی پوشانده شده و رنگ لباس بازیگران هم به جز ادیپ که ردای بلند و سرخی را به تن دارد، همه به رنگ "خاک" انتخاب شده اند. " نامه هایی به تب" نمایش غافل گیر کننده ای نیست و من به شخصه به خاطر حضور نام محمد چرمشیر و سیامک احصایی و عاطفه تهرانی و پانته آ پناهی و فاطمه معتمدآریا انتظار دیدن نمایش متفاوت تری را داشتم. اما " نامه هایی به تب" روایت سطحی از رنج و محنت دختری ست که از پدر گناهکار خود تیمارداری می کند و تنها دلخوشی اش در زندگی " ایسمنه" خواهر کوچکتر خود است.

به تو سلام می کنم

2011-10-20T22:33:00.000+03:30

به تو سلام می کنم
کنار تو می نشینم
و در خلوت ِ تو
شهر ِ بزرگ من بنا می شود!

- احمد شاملو-

سعادت آباد

2011-10-14T20:29:00.000+03:30

فیلم سعادت آباد مازیار میری را شاید بتوان در یک جمله خلاصه کرد: آدم ها از دور خوشبخت ترند.

یاسی(لیلا حاتمی) برای شب تولد شوهرش محسن (حامد بهداد) جشن کوچکی را تدارک دیده است و تعدادی از دوستان خانوادگی خود را برای این جشن دعوت کرده است. جشنی که قرار است بهانه ای باشد برای ترمیم روابط ترک خورده آنها. مهمان ها یک یه یک از راه می رسند. زوج های به ظاهر خوشبختی که در نگاه اول سعادتمند به نظر میآیند. اما هر چه از شب و از مهمانی می گذرد روابط پرتنش و رو به افولشان بیشتر از قبل نمایان می شود. علی( امیر آقایی) استاد دانشگاهی ست که مدام روابط و رفتارهای همسرش لاله ( مهناز افشار) را کنکاش می کند و آنها را زیر نظر دارد. لاله ای که برای رفتن به سفر کاری که فکر می کند می تواند زندگی کاری اش را متحول کند به دور از چشم شوهر خود جنین یک ماهه اش را سقط کرده است. بهرام ( حسین یاری) و تهمینه ( هنگامه قاضیانی) زن و شوهری که در آستانه جدایی هستند اما برای خراب نشدن مهمانی خود را خوشحال و خوشبخت نشان می دهند. و بالاخره محسن شوهر یاسی که نه به همسر خود وفادار است و نه برای دوستی و کمک بهرام حرمت. همه آنها در شروع مهمانی می خندند و مدام سعی در پنهان کردن رنج و دلواپسی های خود دارند. اما هرچه مهمانی پیش میرود گویی دستی نقاب های خوشبختی را کنار میزند و با آدم هایی روبرو میشویم که به شدت بیمار و مضطربند. لاله ای که از شوهرش کتک می خورد. تهمینه ای که به علاقه پنهانی بهرام به یاسی حسادت می ورزد و یاسی ای که به خیانت و دروغگویی شوهر خود پی می برد.

سعادت آباد، در حقیقت تصویر واقعی و تکان دهنده ای از تهران امروز و روابط پیچیده آدم های ساکن است که در ظاهر خوشبختند و بسیاری شان غرق در زرق و برق و زندگی های آنچنانی هستند اما در باطن با آدم های تنها و فروپاشیده ای روبرو هستیم که از خوشبختی فرسنگ ها فاصله دارند. مازیار میری در سعادت آباد با ظرافت به پیچیدگی روابط زن و مرد پرداخته است. و سعی در به تصویر کشیدن حقیقت زندگی بسیاری از زوج های امروزی و شهرنشین را دارد. زوج هایی که علیرغم محصور شدن در خانه های مدرن، ماشین های لوکس و گوشی های موبایل آنچنانی، در عصر معاصر هر روز تنهاتر از قبلند.
سعادت آباد فیلم اجتماعی دیدنی ست و علیرغم آنکه اکثر سکانس های آن در لوکیشن محدود و فضای داخل خانه می گذرد اما ریتم خوبی دارد و تماشاگر را تا انتهای فیلم با خود همراه می سازد. آخرین ساخته مازیار میری را شاید بتوان به لحاظ پرداختن به مسئله دروغ و خیانت در روابط آدم ها مشابه با ساخته های اصغر فرهادی بخصوص دو فیلم " درباره الی" و "چهارشنبه سوری" او دانست اما "سعادت آباد " به لحاظ نوع پرداخت و پایان بندی و نبود تلخی گزنده مرسوم در فیلم های فرهادی، اثری متفاوت و حتی قابل قبول تر از کارهای فرهادی ست.

جناب سروان با مرام!

2011-10-04T17:03:00.000+03:30

امروز دوباره ریختند تو مجتمع مسکونی ما برای جمع کردن دیش های ماهواره. بعد یکی از همسایه هامون که یه خانم پیر و تنهایی هست رفته به مافوق اون مأمورایی که داشتند دیش ها رو جمع می کردند گفته: آخه جناب سروان، من پیرزن ِ تنها بدون ماهواره چی کار کنم؟ جناب سروان هم خیلی جدی برگشته به مامورای زیر دستش گفته: نمیخواد دیش ماهواره خونه این خانم رو جمع کنید. بقیه دیش ها رو جمع کنید و بیارید با خودتون پائین!.بعله، هنوز هم همچین جناب سروان های با انصاف و بامرامی پیدا میشه!

تفتیش عقیده ممنوع!

2011-10-02T18:17:00.001+03:30

امروز آقائی از قوه قضائیه تماس گرفته بود و از خانم منشی شرکت مون سوال پرسیده که فلان آقا در این شرکت کار می کند یا نه و اینکه می خواهد یک سری سوال در ارتباط با او بپرسد.- یکی از مدیران شرکت در آزمون ورودی انتخاب کارشناس رسمی قوه قضائیه شرکت کرده بود و در این آزمون قبول شده و این که از قوه قضائیه برای تحقیق بیشتر تماس گرفته بودند.- خانم منشی هم به اون آقا میگه که می تونند سوال هاشون رو از او بپرسند اما از اونجایی که لابد حرفهای یک خانم، برای قوه قضائیه نشین ها همچین سندیت نداره آقای تماس گیرنده به خانم منشی میگه که گوشی رو به یکی از کارمندهای مرد وصل کنه چون می خواد چند تا سوال مردونه ازش بپرسه! خلاصه قرعه به نام آقای حسابدار میخوره و یه همچین سوال های مردونه ای در ارتباط با آقای مدیر پذیرفته شده در آزمون ورودی قوه قضائیه به عنوان کارشناس رسمی پرسیده میشه:

- آیا آقای فلانی نماز می خونند یا نه؟ شما تا به حال در شرکت و در محل کار دیدید که ایشون نماز بخونند؟

- آیا در مناسبت های مختلف لباس مشکی می پوشند و ریش می زارند یا نه؟

- آیا در مناسبتهای مختلف اهل خرجی دادن و برگزاری مراسم مذهبی هستند یا نه؟

- خانمشون چه پوششی دارند؟ (آقای حسابدار گفتند والا من یه بار خانم ایشون رو دیدم که اون موقع مانتو پوشیده بودند) آقای تماس گیرنده هم پرسیده اند چه نوع مانتوئی پوشیده بوده اند مانتوی معمولی یا نامتعارف؟

- در انتخابات گذشته شرکت کرده اند؟ و به چه کسی رای داده اند؟ ( از اونجایی که آقای مدیر بسیار سبز و طرفدار اصلاحات می باشند آقای حسابدار گفتند والا اون موقع ایران نبودم و نمیدونم که در انتخابات به چه کسی رای داده اند؟)

و کلی سوالهای عجیب غریب دیگر که طفلی آقای حسابدار مانده بود در مقابل این تفتیش عقیده و سرکشی علنی در زندگی خصوصی دیگران، چه جواب هایی بدهد که هم خدا را خوش بیاد و هم آقای مدیر را. آخر هم آقای قوه قضائیه ای نشین گفتند که برای تحقیق بیشتر حتمن در شرکت حضور به هم خواهند رساند!
از صبح هم ما کارمندان برای آقای مدیر دست گرفته ایم که اگر در تحقیق تلفنی همچین سوالهای شخصی را پرسیده اند دیگر خدا آخر و عاقبت مصاحبه و تحقیق حضوری را برای آقای مدیر به خیر کند که حکمن کار به طرح سوالهای آنچنانی و بسیار خصوصی تر هم خواهد رسید.

آرش صادقی

2011-09-29T08:14:00.007+03:30

نام: آرش صادقی

فعالیت: فعال دانشجویی، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه علامه و از اعضای ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی

بازداشت: ششم دی ماه هزار و سیصد و هشتاد و هشت

اتهام: اجتماع و تبانی علیه نظام، تبلیغ علیه نظام

حکم: در ابتدا به سه سال حبس محکوم شد که در پرونده جدید که در اردیبهشت هشتاد و نه حکمش صادر شد به شش سال حبس قطعی دیگر و جمعاً به نه سال زندان محکوم شد.

- خاطرات آرش صادقی از اولین بازداشتش

- حمله قلبی مادر آرش صادقی و فوت او در اثر حمله شبانه مأموران

- ما محاربیم ما ضد انقلابیم/آرش صادقی

پیش ترها:
- شیوا نظرآهاری
- ابوالفضل عابدینی
- بهاره هدایت
- سید علیرضا بهشتی شیرازی
- شبنم مددزاده
- بهروز جاوید تهرانی
- عاطفه نبوی
- ضیاء نبوی
- مهدیه گلرو
- منصور اسانلو
- هنگامه شهیدی
- احمد زیدآبادی
- مسعود باستانی
- علی ملیحی
- حشمت الله طبرزدی
- محسن صفایی فراهانی
- کیوان صمیمی
- مجید دری
- ب همن احمدی امویی
- نسرین ستوده
- عماد بهاور
- علی جمالی

از فلق تا فلق با شمس!

2011-09-20T08:46:00.004+04:30

دیشب به تماشای کنسرت گروه شمس با آواز علیرضا قربانی و آهنگسازی پورناظری ها رفتم. به شخصه انتخاب قطعات و اشعار را دوست نداشتم و منتظر اجرای خیلی بهتری از گروه شمس بودم. برنامه از سه قسمت تشکیل میشد. قسمت اول شامل تکنوازی تنبور سهراب پورناظری با همراهی سازهای کوبه ای بود که به نظرم بهترین قسمت کل اجرای گروه را تشکیل می داد. قسمت دوم و سوم با تصنیف هایی که اشعارشان غالباً از مولانا بود و آهنگسازی شان کار پورناظری ها- استاد کیخسرو پور ناظری و سهراب و تهمورس پورناظری- ادامه پیدا می کرد.

اما نکته دوست داشتنی این کنسرت برای من، ایده زیبا و خلاقانه " استفاده از نور خورشید در زمانهای مختلف روز " در طول اجرا بود. برنامه از فلق و طلوع خورشید شروع می شد و با فلق و تابیدن دوباره خورشید پایان می گرفت. در طول اجرا با استفاده از " نور"، گذر زمان به بیننده القاء میشد. بخش نخست با برآمدن خورشید آغاز و با رسیدن " غروب" صحنه مملو از " نور تند خورشید می گشت و با فرا رسیدن شب پایان می گرفت. شروع بخش دوم با شب و آسمان پرستاره ای همراه بود که کم کم به سیاهی می رسید و نهایتاً در هنگامه فلق خورشید در سینه آسمان جان دوباره ای می گرفت. اشعار و تصانیف با در نظر گرفتن زمان و حال و هوای آن انتخاب شده بودند.

اجرای کنسرت شمس برای روزهای 30 و 31 شهریور تمدید شده است.

نگاه تو!

2011-09-19T07:47:00.000+04:30

نـگاهـت چه رنج عظیمی است
وقتی به یادم می آورد
که چه چیزهای فراوانی را
هنوز به تو نگفته ام!

- آنتوان دوسنت اگزوپری-

مرگ حقوق بشر!

2011-09-16T17:58:00.001+04:30

از درب بهشت زهرا که می خواهی وارد شوی، چشمت به تصویر بزرگی از " علی جواد احمد" همان پسرک چهارده ساله بحرینی می افتد، که در تظاهرات توسط نیروهای امنیتی بحرین کشته شده است! روی تصویر بزرگ نوشته اند" مرگ حقوق بشر" ! نگاهت بر روی چهره پسرک چهارده ساله ثابت می ماند و چهره ندا و سهراب و اشکان جلوی چشمانت رژه میرود. ناخودآگاه راهت را به سمت قطعه 257 و مدفن ندا و سهراب کج می کنی. همه جا بوی مرگ میدهد. راست می گویند حقوق بشر اینجا سالهاست که مرده است. سهم سهراب نوزده ساله، ندای بیست و هشت ساله و علی جواد چهارده ساله ، از حقوق بشر همان گلوله بود که نصیبشان شد!

می نویسم برای توئی که فردا می آیی!

2011-09-15T10:01:00.000+04:30

بیست و چهارم شهریور یکهزار و سیصد و نود

دست و پایش را با زنجیر بسته اند. در زندان اوین، همان زندان نام آشنای آن روزها! پنجاه ضربه شلاق به جرم اظهار عقیده ای که آن روزها " حق" هیچ کداممان نبود، بر پیکرش فرو نشانده اند. می نویسم برای توئی که فردا خواهی آمد. توئی که فردا این سطرها را با بهت و ناباوری و اشک خواهی خواند. تا بدانی " آزادی" در این سرزمین به چه بهای گزافی به دست آمده است!

در این باره:

- ثبت می کنم برای ماندن و برای خودم: بر ساحل سلامت

- پی آسمان زد همان تبر زن: ملکوت

- چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی: بیگاه ها

- عنوان ندارد، درد دارد: مریمانه

- وای این شب چه قدر تاریک است: کافه ناصری

- برای سمیه: رها

- نه، تو تحقیر نشدی: نسوان مطلقه معلقه

- برای سمیه توحیدلو: نیم دایره: گاه گویه های فاطمه شمس

- شلاق امضای حقارت حکومت است بر تن: مسیح علی نژاد

زندگی با چشمان بسته

2011-09-14T08:21:00.000+04:30

دیروز فیلم زندگی با چشمان بسته رسول صدر عاملی رو دیدم و از دیروز مدام در این فکرم که جدن هدف صدرعاملی که فیلمهایی مثل " دختری با کفش های کتانی" و "من ترانه پانزده سال دارم" رو در کارنامه کاری ش داره، از ساختن همچین فیلم مزخرفی چی بوده ؟ فیلم دقیقن برای چه زمانی ساخته شده ؟ دهه چهل، پنجاه و یا نهایتاً شصت؟ ترانه علیدوستی و حامد بهداد و بقیه بازیگران رنگارنگی که در این فیلم بازی کرده اند و کم بازیگری هم نیستند- مثل پریوش نظریه- چه احساسی بعد از خوندن همچین فیلمنامه ای داشتند؟

فیلم زندگی با چشمان بسته، در یک کلام فیلم مسخره ای ست. ترانه علیدوستی نقش دختری رو بازی می کند که در یک خانواده سنتی و محله سنتی تر زندگی می کنه و شبها دیروقت و با ماشین های رنگ وارنگ و مردهای سن بالا به خونه میاد و همه اهالی محل به او به چشم بد نگاه می کنند و برای بیرون کردن او از محله امضاء جمع می کنند اما آخر فیلم در یک سکانس مضحک که نمیدونم ایده ش چه طور به ذهن صدر عاملی رسیده. در بازی ای که برای جواب دادن به سوالها شرکت کننده هاش، باید سرشون رو در آب استخر فرو کنند، پیش برادرش- حامد بهداد- و امید- پولاد کیمیائی- اعتراف می کنه که هیچ وقت دختر بدی نبوده. "" پرستو - ترانه علیدوستی- با سر و صورت خیس از آب استخر در اومده به علی-حامد بهداد- میگه: داداش من هیچ وقت دختر بدی نبودم! داداش خوشحال میشه و امید، عاشق دلخسته هم ته دلش غنج میره که دختری که دوستش داره دختر سر به راهی هست و تو زندگی ش هیچ سوال بزرگی وجود نداره!! ""

احساسی که دیروز بعد از تماشای آخرین اثر صدرعالی داشتم دقیقن همون احساسی بود که بعد از دیدن " آسمان محبوب" مهرجویی که در جشنواره پارسال به نمایش در اومد داشتم. نمیدونم چرا احساس میکنم ساخت همچین فیلمهای مضحکی یه جورایی از روی قصد و در اعتراض به محدودیت انتخابی موضوعی فیلمهاست. مگه میشه کسیکه یه روزی شاهکارهایی مثل هامون و بانو و لیلا رو ساخته با همون بازیگرها- علی مصفا و لیلا حاتمی- به فیلمی مثل " آسمان محبوب" رسیده باشه؟؟ یا اون کارگردان ساختارشکنی که برای اولین بار زندگی رو از نگاه یه دختر با کفش های کتانی و ترانه ای که فقط پونزده سال داشت، اونقدر قشنگ به تصویر کشیده بود، فیلمی رو بسازه که " پرستو"، دختر قصه اش این طور غیرواقعی و مصنوعی تو دل فیلم جا داده شده باشه؟

این روزا ترجیح میدم فیلمای بی ادعایی مثل " ورود آقایان ممنوع" رو ببینم که تکلیفشون با تماشاگرشون معلومه و قرار نیست مثل "زندگی با چشمان بسته" یا " سوت پایان" اصرار بر متفاوت بودن داشته باشند.

درجه بندی سنی فیلم ها

2011-09-12T08:35:00.005+04:30

- پسربچه دوازده ساله ای به نام " محمد مهدی" به تقلید از سریال " پنج کیلومتر مانده تا بهشت" خود را حلق آویز کرد تا روح شود و بتواند همانند شخصیت اول سریال به جاهایی که دوست دارد سرک بکشد.

- پسر بچه ای دیگر، به نام " سعید" در منطقه آزاد شهر یزد نیز به تقلید از سریال " سی امین روز"، به تصور اینکه چون گناهی مرتکب نشده است، نخواهد مرد، خود را دار زد.

این سریال ها، در ماه رمضان و هنگامیکه اغلب خانواده ها به همراه فرزندانشان سر سفره های افطار خود نشسته بودند از تلویزیون پخش شده اند. سریال ها و فیلم هایی که سالهاست هیچ درجه بندی سنی برای پخش آنها لحاظ نمیگردد. چون در تصور بسیاری از مسئولان امر فیلم ها و سریال هایی که پروانه نمایش دارند و از فیلتر وزارت ارشاد گذر کرده اند دیگر منعی برای نمایش ندارند و از کوچک و بزرگ مجاز به تماشای آن هستند.

این در حالی ست که رعایت اصل درجه بندی فیلم ها و سریال های تلویزیونی از اصول اولیه و پذیرفته شده در بسیاری از کشور هاست. اینکه هر فیلم و سریالی " باید "مخاطب سنی مشخصی" داشته باشد. این درجه بندی سنی برای جلوگیری از آسیب های روحی، روانی و جسمی مخاطبان در نظر گرفته شده است. در سال 1968 انجمن MPAA با هدف تدوین قوانین درجه بندی فیلم ها و ارسال آنها به تمامی کمپانی های فیلمسازی تأسیس شد.

بر اساس تقسیم بندی این انجمن فیلمها به پنج دسته سنی تقسیم شده اند:

- G: مخفف General Audience به معنی مناسب برای عموم ( محدودیت سنی برای دیدن این دسته از فیلم ها وجود ندارد.)

- PG: مخفف Parental Guidance Suggested مناسب برای همه سنین اما با درجه هشدار برای خانواده ها. به این معنی که تصمیم با والدین است؛ ممکن است برخی از والدین دوست نداشته باشند که فرزندانشان این دسته از فیلم ها را ببینند.

- PG-13: به معنی Parental Strongly Cautioned: تماشای اینگونه فیلم ها برای کودکان زیر 13 سال فقط به همراه والدین مجاز می باشد. این دسته بندی در حقیقت تذکر قاطع به والدین است که در این گونه فیلم ها ممکن است مواردی وجود داشته باشد که برای بچه های زیر 13 سال نامناسب باشد. نکته مهم این است که این فیلم ها حاوی صحنه های خشونت و برهنگی نیستند.

- R: به معنی Restricted under 17 دیدن این فیلم ها برای افراد زیر 17 سال تنها با حضور والدینشان مجاز می باشد. این فیلم ها می توانند شامل به کار بردن الفاظ نامناسب، استعمال مواد مخدر و برهنگی و ... باشند.

- NC-17: به این معنی که No one 17 and Under Admitted تماشای این فیلم ها برای افراد زیر 17 سال ممنوع می باشد.

دو حادثه رخ داده در روزهای اخیر شاید بتواند از یک سو، زنگ خطری باشد برای مسئولین امر که اصرار بر عدم درجه بندی فیلم ها دارند و در بسیاری از روزهای هفته و در ساعات روز بدون در نظر گرفتن درجه بندی سنی فیلم ها اقدام به پخش فیلمهایی می کنند که در کشور سازنده و سایر کشورهای نمایش دهنده برای تماشای آنها درجه بندی سنی مشخصی تعریف شده است و از سوی دیگر هشداری جدی باشد برای خانواده ها و والدین که بدانند بسیاری از صحنه ها و حوادث روی داده در فیلم ها که از نظر والدین و بزرگترها امری عادی محسوب می شوند، می توانند کودکانشان را اینگونه تحت تأثیر قرار دهند تا آنجا که به تقلید از ستاره ها و شخصیت های فیلم های محبوبشان دست به اقداماتی اینگونه مخاطره آمیز بزنند. درجه بندی سنی فیلم ها را جدی بگیریم.