آرش

ایمیل میتواند یک ابزار قدرتمند تبلیغاتی باشد

2009-05-28T02:57:00.000+04:30

اخیرا اعلام شده که ضریب نفوذ اینترنت در ایران حدود 30 درصد است (+). اگر این آمار را قبول کنیم بدان معنی است که بیش از 20 میلیون نفر کاربر اینترنت در ایران داریم. آمارهای دیگری هم اعلام شده که تایید کننده این موضوع است (+). این درحالی است که تعداد کاربران اینترنت در ایران در سال 85 یک سوم این تعداد بوده است، یعنی حدود هفت میلیون نفر (+).

اگر قبول داشته باشیم که امروز بیش از 20 میلیون نفر کاربر اینترنت در ایران وجود دارد، آن وقت است که میتوان امید داشت بر خلاف چهار سال قبل که اینترنت نقش چندان مهمی در تبلیغات انتخاباتی ریاست جمهوری بازی نمیکرد، امروز نقش به مراتب پررنگ تری در آگاهی بخشی و اطلاع رسانی در جامعه ایفا نماید.

اما این 20 میلیون نفر کاربر اینترنتی کجا پنهان شده اند که به چشم من و شما نمی آیند؟ به نظر میرسد که وقتی صحبت از کاربران اینترنت میشود، همه ما به یاد وبلاگ نویس ها و وبلاگ خوانها و دوستان Facebook و Google Reader امان می افتیم، و هر چه به آنها نگاه میکنیم به جامعه بسته و کم تعدادی میرسیم، که قبول کردن صحت آمار فوق را برایمان دشوار میکند. اما باید قبول کرد که درصد بالایی از کاربران اینترنت نه وبلاگ مینویسند و نه وبلاگ میخوانند. درصد بالایی از کاربران اینترنت (شاید حتی بالای 60-70 درصد) فقط و فقط از Email استفاده میکنند.

اگر قبول کنیم که بیش از 20 میلیون کاربر اینترنت در ایران وجود دارند، که درصد بالایی از آنها صرفا کاربر Email هستند، غفلت از آنها به عنوان یک طیف از مخاطبان غیر قابل گذشت است. این 20 میلیون نفر یک سوم جمعیت ایران را تشکیل میدهند و آگاهی دادن به آنها و جهت دهی فکری آنها میتواند بسیار موثر باشد.

به نظرم، در این روزهای پیش از انتخابات ریاست جمهوری، که کاندیداهای اصلاح طلب از ضعف مفرط در اختیار داشتن رسانه مناسب برای رساندن سخنشان به گوش مخاطب عام رنج میبرند، جا دارد بطور جدی روی استفاده از Email به عنوان یک رسانه قدرتمند و فراگیر حساب کنند. میدانم که در انتخابات 4 سال قبل از صرف انرژی بر روی رسانه اینترنت نتیجه مطلوب گرفته نشد، و همه به آن بدبین شده اند. اما داستان اینترنت امروز با بیش از بیست میلیون کاربر با چهار سال قبل که نهایتا 5-6 میلیون کاربر وجود داشته کمی متفاوت است.

درباره انتخابات

2009-05-27T23:27:00.000+04:30

ایران در تب و تاب انتخاب دهمین رییس جمهور است. این روزها هرجا میروی صحبت از انتخابات است. هرجا که میروی صحبت از این میشود که آیا اصلا در انتخابات شرکت میکنی یا نه و اینکه به چه کسی رای میدهی و این حرف ها. طرز فکرها متفاوت است. ملت هم مانند همیشه تصمیمهای مختلفی میگیرند. میخواهم مشاهداتم را اینجا بنویسم:

اول از همه اینکه به نظرم بر خلاف انتخاباتهای گذشته کمتر کسی را میبینم که اعلام کند در انتخابات شرکت نمیکند. بسیار بسیار کمتر از چهار سال قبل آدمهایی را میبینم که پای تحریم انتخابات ایستاده باشند. صد البته بدیهی است که مشاهدات من صرفا از آدمهای دور و بر خودم هست. ولی خوب همین آدمهای دور و بر خودم را با آدمهایی که چهار سال قبل دور و برم بودند هم که مقایسه میکنم، به وضوح تفاوتها قابل مقایسه است. دلایل مختلفی میتواند داشته باشد. شاید جای دفعه قبل که نرفته اند پای صندوق هنوز درد میکند. شاید هم برعکس، دیده اند این آقا در این چهار سال عجب رییس جمهور معرکه ای بوده، برویم این بار بهش رای بدهیم که با رای بالاتر برود روی صندلی بنشیند. هرچه هست، خیلی کمتر از قبل آدم تحریمی میبینم.

نکته دیگری که فکر میکنم جای تامل دارد، تاثیر بسیار زیادتر از گذشته رسانه های دیجیتال بر مخاطبان است. هرچند مخاطبان این رسانه های دیجیتال همچنان محدود به جامعه نه چندان پرجمعیت جوانان اینترنت باز است، اما به وضوح نشانه های این تاثیر را بیش از گذشته میتوان دید. تعداد بسیار زیاد ویدئو کلیپ های تبلیغاتی در YouTube، Facebook و ... که هر روز هم تعدادشان بیشتر میشود، گواهی بر این مدعاست. مسدود شدن شتابزده و ناگهانی Facebook در هفته اول تبلیغات کاندیداها و بعد باز شدن شتابزده تر آن بعد از چند روز، به وضوح نشان میدهد که رسانه های دیجیتال، امروز تاثیری به مراتب بیش از گذشته در طرز فکر مخاطبان دارند.

وضعیت اسف بار رباتیک ایران، و بیانیه انجمن فیزیک

2008-12-19T18:20:00.001+03:30

چند روز قبل به ضرورت کاری در جلسه ای حاضر بودم. میزبان جلسه یکی از مدیران موفق و خوشنام کشور بود که در یکی از شرکتهای باسابقه و شناخته شده برای انجام کاری به حضورشان رسیده بودیم. در ابتدای جلسه که مطابق معمول به معرفی اولیه طرفین میگذرد، فردی که مسوولیت این امر را به عهده گرفته بود، در معرفی من اشاره ای به سابقه چندساله ام در زمینه رباتیک کرد. اینجا بود که میزبان مذکور لبخندی زد و گوشه چشمی نازک کرد و با لحنی طنز گونه گفت: «عجب! پس شما هم در زمینه رباتیک فعال بوده اید! پس باید به خاطر موفقیت های اخیر به شما هم تبریک گفت.». اشاره ایشان به خبری بود که با آب و تاب بسیار درباره رباتی به نام سورنا از تلویزیون پخش شده بود.

نمیدانم سورنا چیست، چه قابلیتهایی دارد، و قرار است چه کارهایی بکند. اما همینقدر میدانم که آنچه در آن کلیپ خبری پخش شد، چیزی جز یک ربات ساده تعقیب خط نیست که به جای یک جعبه کوچک که معمولا به عنوان بدنه این رباتها استفاده میگردد، از یک هیبت ۱۶۰ سانتیمتری مشابه بدن آدمیزاد برای آن استفاده شده است. ضمنا یک بلندگوی ساده هم داخل آن تعبیه شده که متن از قبل ضبط شده ای را پخش میکند. فقط کافی است اطلاعات خیلی سطحی از رباتهای پیشرفته ای که در دنیا (و حتی در همین ایران خودمان) ساخته شده داشته باشید تا به سرعت دستگیرتان شود که سورنا (دست کم آنچه در آن خبرها نمایش داده شد) بیشتر به یک شوخی شبیه است.

شرم آور است که دستاورد بیش از ۱۰ سال فعالیت مستمر چند هزار دانشجو و دانش آموخته علاقمند ایرانی در حوزه رباتیک میشود یک ربات تعقیب خط! رباتیک در ایران، با وجود این علاقمندان بسیاری داشته و دارد که با عشق و علاقه در آن حوزه فعالیت میکنند، متاسفانه توسط گروهی نمایندگی میشود تنها به فکر گرفتن ماهی خویش از این آب گل آلود هستند. وقتی روابط عمومی فلان موسسه آموزش عالی، یا رییس فلان دانشگاه یا حتی فلان استاد دانشگاه سالی چند بار به دلایل مختلف در رادیو و تلویزیون و مطبوعات عالم و آدم را خبر میکنند که «آهای ملت! چه نشسته اید که رباتهای بچه هاتان قهرمان جام جهانی شده اند.»، دیگر چه توقعی دارید که دختر بیچاره ای خودش را ستاره دنباله دار ذهن کسی ننامد.

نیازی نیست ذکر کنم که در آن جلسه (که در ابتدا ذکر کردم) چقدر خجالت کشیدم، و چقدر تلاش کردم که نشان بدهم که من از آنها نیستم، و اینکه من اصلا به دلیل همین دروغ و دغل ها بود که عطای کار در این حوزه را به لقایش بخشیدم.

* * *

هنوز عرق شرم این واقعه از پیشانیم خشک نشده بود که دوست دیگری خبر هیجان انگیز دوم را به فهرست بلندبالایی از دوستان مشترک امان (همگی رباتیک کار) ارسال نمود. خبر را خودتان ببینید: «پدر علم هوش مصنوعي نوين در گفتگو با قدس: نخستين روبات انسان نماي سخنگوي ايراني بزودي رونمايي مي شود». از قضا این آقا قرار است مشاور رباتیک شهردار تهران هم بشود. خبرش را هم همشهری منتشر کرده.

ای کاش یک انجمن علمی، یا انجمن صنفی یا چیزی شبیه این در بین رباتیک بازان ایرانی تشکیل میشد که حداقل سخنگوی بدنه عاشق و علاقمند رباتیک ایران باشد. ای کاش به جای این بیانیه انجمن فیزیک ایران، دوستان کمیته کلی ربوکاپ ایران درباره این گونه اخبار موضع گیری میکردند. هرچند که رفتارها و موضع گیریهای این دوستان، خود بارزترین نمونه رفتارهایی است از این دست. آنجا که رییس این کمیته ملی، جلوی چشم صدها نفر از علاقمندان اعلام کرد که مسابقه ربوکاپ Iran Open آنقدر خوب است که مسابقات آمریکایی US Open را از دور خارج کرده است [!] ، به نظرتان انتظار موضع گیریهایی از جنس آنچه انجمن فیزیک انجام داده، انتظاری بیجا نیست؟

توضیح بعد از انتشار: بیانیه انجمن فیزیک مربوط به اخبار اخیر نیست. چند سال قبل منتشر شده. منظور از آوردن آن در این یادداشت، تاکید بر نوع نگاه حرفه ای است که در آن هست و ای کاش در جاهای دیگر نیز دیده شود.

بازگشت

2008-08-04T18:51:00.000+04:30

بعد از نزدیک یک سال و نیم کارکردن و زندگی در مالزی، قصد دارم به ایران برگردم. دو هفته ای میشه که استعفا داده ام، اما باید تا آخر آگوست 2008 به کار فعلی ادامه بدم. احتمالا یک دو هفته ای بعد از آن هم به رتق و فتق امور شخصی خواهم پرداخت و بعدش پرواز به سمت تهران. در این مدت تجربیات بزرگی کسب کردم، که امیدوارم بتوانم در ادامه راه زندگی به کارشان ببندم. دلم میخواهد در چند مطلب کوتاه تصویری از زندگی و کارم را در اینجا مکتوب کنم. شاید در آینده، بیشتر درباره این روزها بنویسم.

حمله قلبی - بخش پایانی

2008-05-24T17:49:00.008+04:30

[لینک بخش اول]

خیلی زود فردا شد. وضعیت عمومی ام خیلی بهتر بود. آماده آنژیوگرافی شدم. ساعتی بعد در اتاق آنژیو خوابیده بودم و در مانیتور بزرگ روبرو قلبم را میدیدم، که دکتر داشت داخلش را کندوکاو میکرد. ناگهان دکتر رو کرد به من و گفت یکی از رگهای اصلی کرونل سمت راست قلبم 100% بلاک شده. ترس توی چشماش موج میزد. میخواست بالن بزند و رگ را باز کند، اما میترسید که انسداد کامل رگ باعث بشود که بالن زدن به خود رگ آسیب برساند.

امیر و محسن و علی ربانی و علی توتونچیان و ربه کا (همسایه استرالیایی امان) بیرون منتظر بودند. دکتر از خودم پرسید که چه کار کنم. دلش میخواست یکی برایش تکلیف تعیین کند. من هم گفتم که هر چه صلاح میدانی انجام بده. بهش گفتم که من که متخصص قلب نیستم، و گفتم که شما خودت بهتر میدانی چه کنی. راضی نشد. گفت باید با دوستانت مشورت کنم.

از اتاق خارج شد و چند دقیقه ای با بچه ها صحبت کرد. قرار شده بود نظر آقای دکتر کاظم (یک پزشک ایرانی خوشنام که سالهاست در Penang زندگی میکند) را بخواهند. دکتر خودم هم تا اسم دکتر کاظم را شنید، آرام شد. آمد توی اتاق و به من گفت که این دکتر کاظم Instructor خود من هم بوده و خلاصه کلی در آن شرایط ازش تعریف کرد.

با مشورت با دکتر کاظم قرار شد من را در همان شرایط به بیمارستان دیگری منتقل کنند تا با حضور یک جراح ادامه عمل را از سر بگیرند. در این شرایط اگر خدای نکرده اتفاق بدی رخ داد، بلافاصله به اتاق عمل منتقلم کنند. فورا شرایط را فراهم کردند و ساعتی بعد سوار بر آمبولانس به سوی بیمارستان دیگری که قرار بود ادامه عمل در آنجا انجام شود رهسپار شدیم. امیر همراه من توی آمبولانس بود و بقیه دوستان هم خودشان را به هر شکل رساندند.

در این میان با اصرار دوستان، راضی شدم که به خانواده ام در تهران خبر بدهم که چه بلایی به سرم آمده. فکر کردم مناسب ترین آدمی که در این شرایط میتوانم قضیه را باهاش در میان بگذارم، عموی بزرگم در تهران است. از داخل آمبولانس با موبایل به عمویم زنگ زدم و ماجرا را برایش گفتم. قرار شد وقتی عمل به اتمام رسید بهش خبر بدهم که بعدش بروند خانه ما و ماجرا را برای مامان اینها تعریف کنند. تلفن امیر را هم بهشان دادم که اگر لازم شد با امیر در تماس باشند.

در بیمارستان، حضور دکتر کاظم بسیار موثر و روحیه بخش بود. هم برای خود من و اطرافیان و هم برای پزشک ها که آنطور که بعدا فهمیدم، هر دو نفرشان در گذشته دانشجوی همین دکتر کاظم بوده اند. زمان به سرعت میگذشت. تقریبا همه بر و بچه های شرکت را در آن لحظات دور و بر خودم میدیدم.

بدون معطلی به سی سی یو رفتیم و بعد از آماده شدن مقدماتی وارد اتاق آنژیو شدیم. دمای اتاق به شدت سرد بود. عمل را که شروع کردند، کم کم درد به سراغم آمد (احتمالا نتیجه طبیعی تلاش برای باز کردن رگ بود). رفته رفته درد بیشتر شد، به شکلی که دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم و چند بار به دکتر گفتم درد شدید دارم. بالاخره مجبور شدند باز بهم مورفین تزریق کنند (جای همگی خالی، خیلی باحال بود p-: ).

مسخره ترین اتفاقی که این وسط میتوانست بیفتد هم این که در این میان نیاز شدید به دستشویی رفتن پیدا کرده بودم. سرمای شدید داخل اتاق هم مزید بر علت شده بود که داشتم کم کم کنترل خودم را از دست میدادم. چند بار به دکتر شرایطم را گفتم. اول گفت یک کم صبر کن الان تمام میشود. اما بالاخره مجبور شدند عمل را متوقف کنند و برایم لگن بیاورند (جای همگی خالی، این یکی هم خیلی چسبید p-: ).

خوشبختانه موفق شدند با موفقیت رگ مسدود شده را باز کنند، و بعد از یک شب خوابیدن در بیمارستان، بعد از ظهر جمعه از بیمارستان مرخص شدم. شکر خدا الان حالم خیلی خوب است. دو هفته استراحت مطلق برایم تجویز کرده اند، و مقدار زیادی دارو و رژیم غذایی.

تجربه عجیبی بود. آدم در شرایط بحرانی خیلی واقعیتها را عریان تر میبیند. آدم ها در شرایط سخت خیلی بهتر ذات پنهان خودشان را نشان میدهند. شاید ابلهانه به نظر بیاید، اما بیش از این که از این اتفاق ناراحت باشم، خوشنودم که ارزش واقعی بعضی از آدمها را خیلی بیشتر از قبل برایم روشن کرد. از Sarjeet و Ismail Loganthan که به همراه محسن به سرعت من را به دکتر رساندند بسیار ممنونم. اگر سرعت عمل و دلسوزی این سه دوست عزیز نبود، ممکن بود کل داستان به شکل دیگری پیش برود. دلسوزی و پیگیریهای مستمر دوستان نازنینم امیر، محسن، علی ربانی، علی توتونچیان و Rebecca (همان همسایه استرالیایی که در تمام لحظات چهره نگرانش را از پشت پنجره اتاق میدیدم) آنقدر برایم ارزشمند بود که نمیتوانم در قالب کلمات بیانش کنم. حضور ارزشمند و موثر آقای دکتر کاظم جوادخانی (معروف به دکتر کاظم) نیز در این میان آنقدر آرامش بخش و خوب بود که تا آخر عمر فراموشش نخواهم کرد.

از همه این دوستان عزیز، و همچنین همه دوستان مهربانی که با ارسال ایمیل، اس ام اس، تماس تلفنی و حضور در بیمارستان و ... اجازه ندادند که لحظه ای احساس تنهایی کنم، صمیمانه سپاسگزارم.

حمله قلبی - بخش اول

2008-05-24T16:23:00.006+04:30

چهل و هشت ساعت جهنمی را پشت سر گذاشتم. بدتر از این امکان نداشت. اما شکر خدا الان خوب خوبم. خیلی خوب تر از آنکه فکرش را بکنید. برای خودم هم به سختی قابل باور است که دیروز و پریروز در سی سی یو بستری بودم، و الان در خانه مشغول وبلاگ نوشتنم. این که میگویم «چهل و هشت ساعت جهنمی» یک دلیلش هم همین است که یک دفعه شروع شد و یک دفعه هم تمام شد. حداقل امیدوارم تمام شده باشد.

میخواهم خلاصه آنچه بر من گذشت را اینجا ثبت کنم. تجربه عجیبی بود. نمیخواهم فراموشش کنم. شاید فتح بابی هم بشود که در این وبلاگ بیشتر از خودم بنویسم. کاری که مدتی است قصد دارم انجام بدهم، اما به دلایل مختلف پشت گوشش می انداختم.

اما شرح آنچه گذشت:
سه شنبه حدود ساعت هشت و نه شب شروع کردیم به فوتبال بازی کردن با چند نفری از همکاران. از بین دوستان ایرانی فقط محسن بود. مابقی 10-12 نفری از آدمهای اداری و متصدیان خط تولید بودند، که اولین بار بود با هم فوتبال بازی میکردیم. بازی را شروع کردیم احساس کردم حسابی بدنم روی فرم است. توپ را میگرفتم و همه را دریبل میزدم و گل میزدم. فکر میکنم ظرف 10-15 دقیقه 3-4 تا گل زدم. خلاصه اینکه همه چیز خوب بود.

اما ناگهان احساس کردم خالی شدم. حس کردم توان راه رفتن ندارم. خیلی زود بود برای اینکه خسته شده باشم. رفتم طرف دروازه بان خودی و بهش گفتم برود جلو بازی کند. رفتم ایستادم توی دروازه تا نفسم سر جا بیاید. اما کمی که گذشت احساس کردم حتی تاب ایستادن هم ندارم. دست چپم شروع کرد به خواب رفتن. به سرعت حس کردم سمت چپ بدنم بی حس شده. خوابیدم روی زمین. بازی تعطیل شد و همه آمدند دور و برم. برایم آب و نوشابه آوردند. اما نمیتوانستم بخورم.

از روی اطلاعات قبلی، حدس زدم دچار حمله قلبی شده ام. میدانستم که در این صورت باید حداقل تحرک را داشته باشم و بخواهم که به سرعت مرا به پزشک برسانند. همین کار را هم کردم. با کمک و همراهی محسن و دو نفر دیگر از همکاران مالایی به سرعت به سمت نزدیکترین کلینیک درمانی راه افتادیم.

هرچه میگذشت بیشتر شکم به یقین تبدیل میشد که دچار حمله قلبی شده ام. توی یکی از این ایمیلهایی که همه به هم فوروارد میکنند خوانده بودم که در این شرایط باید سعی کنم نفس ها عمیق و پی در پی بکشم. شنیده بودم خوب است بلند بلند بخندم، یا مرتب و پی در پی سرفه های محکم کنم. همین کارها را هم کردم. نمیدانم اگر نمیکردم آیا داستان به شکل دیگری پیش میرفت یا نه. به هر حال من تا آنجا که در توان داشتم سرفه ها محکم کردم، و نفس عمیق کشیدم.

این وسط یک بار هم نزدیک بود با محسن دعوا کنم. آخر ناسلامتی همین یک ماه فبل کلاس کمکهای اولیه رفته بود. از کل درسهای کلاس فقط آن قسمت روحیه دادن به بیمار را خیلی خوب یاد گرفته بود D-: یکی دو بار بهش گفتم که محسن من دارم سکته میکنم. مرتب میگفت که نه اشتباه میکنی. میگفت احتمالا فشارت افتاده. اصلا در موقعیت بحث کردن نبودم. فقط توی دلم حرفش را قبول نکردم. اما یک دفعه یادم افتاد که کلاس کمکهای اولیه رفته. ازش پرسیدم که توی کلاسی که رفتی در مورد ناراحتی قلبی چی یاد گرفتی؟ آدمی در این شرایط چه باید بکند. باز شروع کرد روحیه دادن که حمله قلبی اینجوری نیست و درد دارد. گفتم خوب من هم درد دارم. گفت درد قلب که اینجوری نیست !!! دیگه کلافه ام کرد. فقط در کمال عصبانیت بهش گفتم «مزخرف نگو». از دیروز تا الان کلی این خاطره را با هم مرور کرده ایم و خندیده ایم. اما لحظات بدی بود.

به کلینیک که رسیدیم، دکتر بلافاصله متوجه شد که قضیه جدی است. امکانات لازم را نداشتند. گفت باید سریع من را به بیمارستان برسانند ... چند دقیقه ای بیشتر طول نکشید که به بیمارستان Pantai رسیدیم. بلافاصله به اورژانس منتقلم کردند و درمانهای اولیه را شروع کردند.

نوار قلبی و آسپیرین و قرص زیر زبانی و ... مطمئنم کرد که مسئله، حمله قلبی است. به فاصله کوتاهی به سی سی یو منتقل شدم. در این فاصله محسن، بقیه دوستان رو هم خبر کرده بود. توی اورژانس بودم که امیر را دیدم که همه وسایل و مدارکم را برداشته و با خودش آورده. علی ربانی و نادر میلانی را هم یادم هست که در سی سی یو دیدم. کومار (راننده نادر) را هم توی سی سی یو یادم هست. آمد تو، اول احوال من را پرسید، و بعدش شروع کرد درباره بازی منچستر و چلسی برایم تعریف کردن. آنقدر همه چیز سریع و پشت سر هم اتفاق می افتاد که الان تقدم و تاخر وقایع را به خاطر ندارم.

شب را توی سی سی یو با یک عالمه کابل و سیم و سنسور که به سرتاپایم وصل بود سپری کردم. مورفین بهم تزریق کرده بودند که درد را احساس نکنم. به همین خاطر در عالم هپروت بودم. اما متوجه بودم که پرستارها دائما دور و برم میگردند و وضعیتم را چک میکنند. میدانستم که حمله قلبی در سنین جوانی خطر زیادی دارد. درکشان میکردم. با این وجود خودم آرامش داشتم.

دکتر که بالای سرم آمد، گفت خوشبختانه به موقع به بیمارستان رسانده شدم. گفت که حمله قلبی بوده، اما خوشبختانه منجر به ایست قلبی نشده، و نوارهای قلبی وضعیت نرمال را نشان میدهند. با این وجود آزمایش خونم نشان میدهد که یکی از آنزیمها بیش از حد نرمال است و این یعنی هنوز یک جای کار ایراد دارد. قرار شد فردا آنژیوگرافی ام کنند.

ادامه دارد ...

نکوهش مکن چرخ نیلوفری را

2008-01-30T18:51:00.000+03:30

... هموطن ما مثلا برای گذراندن یک تعطیلات دوهفته ای یا برای ادامه تحصیل و یا یک ماموریت اداری به یک کشور غربی میرود. اگر دفعه اولش باشد که مسحور میشود. اگر سابقه ای داشته باشد فورا شروع به مقایسه هر پدیده ای که به چشمش بخورد با مشابه آن در ایران میکند. بدون آنکه در نظر بگیرد آن وقتی که بزرگان ما در کاخهای خود مشغول سرسره بازی بودند این نیویورکی ها و انگلیسی ها در عمق یکصد متری زمین مشغول کندن تونل و احداث قطارهای زیرزمینی بودند. آخر این چه توقعی است که دارید؟ ...

متن بالا بخشی از کتاب «جامعه شناسی خودمانی» نوشته حسن نراقی است. این نقل قول را در جواب دوست عزیزی آورده ام که احساس میکنم خیلی از هویت ایرانی اش ناراحت است [+ +]. البته نه آنکه به او حق ندهم که ناراحت باشد. واقعیت این است که خود من هم از شرایط موجود برای ما ایرانیها دل خوشی ندارم. قبول دارم که شرایط به گونه ای است که هم از طرف هموطنان خودمان و هم از طرف خارجیها (مثلا همین دولت آمریکا) از بسیاری از حقوق اولیه یک انسان محروم شده ایم. اما مگر نه اینکه بزرگترین دلیل این محرومیتها رفتار خودمان است؟ آمریکاییها و اروپاییها با صرف هزینه های مادی و معنوی و حتی جانی برای خودشان محیط زندگی ای ساخته اند. منظورم از محیط زندگی فقط بخش فیزیکی آن نیست. همه چیزش را میگویم، از فرهنگ و سیاست گرفته تا قوانین اجتماعی و مناسبات تجاری و ... تا حتی آزادیهای فردی و اجتماعی. چرا باید فکر کنیم که هر یک از ما حق داریم از همه امتیازاتی که آنها در زندگی اشان دارند، برخوردار باشیم؟ فقط به صرف اینکه من و شما دانشگاه رفته ایم؟ یا ۴ تا کتاب خوانده ایم؟ یا چه میدانم ... بابایمان پولدار است؟ یا خوش تیپ هستیم؟ ...

من که این طور فکر نمیکنم. راستش آنقدرها که ممکن است به نظر بیاید روی ایران و ایرانی بودن و هویت ایرانی و این قبیل چیزها تعصبی نیستم. اما فکر میکنم که هرچه باشیم و هرجا باشیم، ایرانی بودن جزء جدانشدنی شخصیت و هویت هر یک از ما است، و این یک اشتباه بزرگ است که فکر کنیم با مهاجرت یا حتی تغییر تابعیت میتوان آن را پاک کرد یا مثلا از شرش راحت شد. ما ایرانیها هزار عیب و ایراد بزرگ داریم. همه امان هم کمابیش به این ایرادها واقفیم. اصلا اگر لازم باشد هرکدام از ما آمادگی این را داریم که در لحظه نطق بلندبالایی در باب بدیهای ایران و ایرانی ارائه کنیم. البته از صمیم قلب به این هم معتقدیم که خود ما از این ایرادات و بدیها مبری هستیم و همه ایرانیهای دیگر غیر از ما و احتمالا کسانی که ما دوستشان داریم یا با ما دوست هستند، این اشکالات را دارند. مثلا وقتی برخی رفتارها را از هم میبینیم میگوییم « فلانی ایرانی بازی! میکنه ». به همین دلیل هم هست که خودمان را لایق زندگی بهتری میدانیم. فکر میکنیم آدمهای جاهای دیگر دنیا باید ما را بیشتر از بقیه هموطنهایمان تحویل بگیرند. یک ذره هم به ذهنمان خطور نمیکند که ما هم بخشی از همانها هستیم. ما هم اگر نه همه آن هزارها ایراد و اشکال، اما دست کم صدتایی از آن اشکالات دانه درشتش را داریم.

بگذارید باز هم بخشهای کوچکی از همان کتاب «جامعه شناسی خودمانی» را با هم مرور کنیم:

... شاردن، سیاح شهیر فرانسوی: « ایرانیان بیش از هر چیز دلشان میخواهد زندگی کنند و خوش باشند. بسیار مخفی کار و متقلب و بزرگترین متملقین عالم هستند. به غایت دروغگو و ... »

سرپرسی سایکس در کتاب «هشت سال در ایران»: « تباهی اخلاقی و بی صفتی ایرانی بدبختانه ضرب المثل است ... از تمام صفاتی که سیرت ایرانی را تشکیل میدهند یعد از خودخواهی بی حد، حرص پایدار در کسب مال و جمع ثروت از راه حلال و غیر حلال است. »

ژان لارتگی (RETGI) روزنامه نویس فرانسوی در کتاب «ویزا برای ایران»، ۱۹۶۲ پاریس: « ایرانیان مهنه مار و نکته سنج هستند، ذوق توطئه دارند، برای پذیراییهای رسمی ساخته شده اند. ایرانی مدام عاشق آشوب و اغتشاش و درهم و برهمی بوده است و خوشی او در این است که داد و فریاد راه می اندازد. یک نفر را، هر که میخواهد باشد، توانا و نیرومند و رستم دستانش بخواند اما درعین حال در دل دشنامش بدهد و آهسته یا قاه قاه بخندد و خلاصه همان صحنه کمدی خنده دار را بازی کند که مظهر زندگی ایرانیان است. ما فرنگی ها وقتی در حق کسی میگوییم سخت و استوار مقصودمان تحسین اوست در صورتی که در ایران چنین آدمی را احمق و نادان میخوانند و وقتی میخواهند از کسی تعریف کنند میگویند خیلی نرم است. »
...

بیش از این مطلب را طولانی نمیکنم. اینها تنها گزیده ای است از آنچه هست (هستیم). به شخصه معتقدم که تا وقتی که هر یک از ما به جای قبول کردن ایرادهای خودمان و سعی در برطرف کردن آنها، راه حل را در یک تغییر مکان جغرافیایی ساده خلاصه کنیم. آش همین آش است و کاسه هم همین. وقتی نخبه های اخلاقی ما امثال سعدی شیرازی هستند که با یک بیت شعر زیبا، وجدان درد امثال من و شمای فراری شده از وطن را تسکین میدهند و اصلا فلسفه پوچ فرار از ایران را برای آدمهایی که زندگی در ایران برایشان سخت است، با همان یک بیت شعر تئوریزه میکنند در بر همین پاشنه خواهد چرخید.

بیاییم یک بار هم که شده همه چیز را از خودمان شروع کنیم. فرقی نمیکند کجا هستیم. واقعا فرقی نمیکند. مهم این است که به نوبه خودمان یک قدم برداریم در راه اصلاح. اگر پدر و مادرهایمان این کار را کرده بودند الان خیلی جلوتر بودیم. ممکن است نتیجه اش به سن ما قد ندهد. اما خوب چه اشکالی دارد که نسلهای بعدی هم یک خیری از ما بهشان رسیده باشد. بالاخره از یک جایی باید شروع کرد. این که به همه دنیا نشان بدهیم که ایران چقدر جای بدی است، و اینکه آدمهای بد آنجا لیاقت آدمهای خوبی مثل ما را ندارند، و اعلام کردن اینکه خارجیها هم خوب است کم کم چشمشان را باز کنند و حساب ما را از بقیه ایرانیها جدا کنند (به ما ویزا بدهند، به ما پذیرش بدهند، با ما تجارت کنند و ...) دوای این درد نیست.

* * *

تاریخ این ایام را
هرکس که خواهد خواند،
جز این سخن از ما نخواهد راند:
این نسل سردرگم،
بر توسن اندیشه هاشان لنگ،
فرسنگ در فرسنگ
جز سوی ترکستان نمی رانند
تاریخ پیش از خویش را باری نمی خوانند.
شعر از: ع. شجاع پور

و اما سایت فوتبالیستها

2008-01-20T16:46:00.000+03:30

دو سه سالی هست که روی ایده یک سرویس اینترنتی کار میکنم، که فکر میکنم جای خالی اش در پهنه وسیع اینترنت به شدت خالی است. علاقمندان مسابقات ورزشی و به خصوص فوتبال درصد بالایی از کاربران اینترنت را تشکیل میدهند. این درحالی است که با وجود پیشرفتهای عجیب و غریب سرویسهای اینترنتی در زمینه های گوناگون، و وجود سایتهای مختلف خبری و اطلاع رسانی درباره مسابقات فوتبال، هنوز گاهی برای مطلع شدن از نتیجه یک مسابقه باید ساعتها منتظر بمانیم تا خبر مربوط به آن در یک خبرگزاری منتشر شود. بسیار پیش آمده که مسابقه ای از لیگ برتر ایران، یا حتی مسابقاتی مانند جام باشگاههای آسیا را دنبال میکرده ام، اما تا ساعتها پس از پایان مسابقه، علیرغم تلاش بسیار نتوانسته ام خبری درباره آن پیدا کنم.

البته سرویسهای متعدد خارجی وجود دارند که وظیفه اطلاع رسانی لحظه به لحظه درباره مسابقات فوتبال اروپایی و بین المللی را به انجام میرسانند (مثل Livescore که تفریبا همه گزارشگران تلویزیون ایران هم مشتری دائم آن هستند)، اما حتی همین سایتهای پر مخاطب نیز به حداقلها اکتفا کرده اند. این سایتها که غالبا به بنگاههای شرط بندی وابسته هستند، در بهترین شرایط تنها برای چند لیگ معتبر اروپایی و مسابقات ملی قابل استفاده هستند و به هیچ عنوان مسابقات فوتبال درجه دو و سه دنیا (مثل بازیهای لیگ ایران یا مسابقات آسیایی) را تحت پوشش قرار نمیدهند.

در این شرایط، و با نیم نگاهی به مفاهیم جدید دنیای وب (Web 2.0) از قبیل تولید محتوا توسط کاربران و به اشتراک گذاشتن اطلاعات و ...، و با توجه به اینکه کاربران اینترنت در دنیای وب جدید خودشان بهترین تولیدکننده محتوا هستند، به این فکر افتادم که اگر مکانی داشته باشیم که بتوانیم با مراجعه به آن در جریان نتایج و آخرین رخدادهای یک مسابقه فوتبال قرار بگیریم، و در عین حال اگر اطلاعی داریم، آن را در اختیار دیگران قرار دهیم، خیلی خوب میشود.

این بود که سایت فوتبالیستها را با همکاری دو نفر از بهترین دوستانم طراحی و در شکل و شمایل فعلی پیاده سازی نمودم.

سایت فوتبالیستها، که امروز رسما شروع به کار آن را اعلام کردیم، البته پیشینه ای دارد که فعلا از اشاره به آن صرف نظر میکنم. اما همین قدراشاره میکنم که قصد نداریم این سایت را در همین حد و اندازه نگه داریم. به اعتقاد من جای یک پاتوق جدی برای علاقمندان فوتبال در دنیای وب به شدت خالی است و فوتبالیستها قصد دارد این جای خالی را (یا حداقل بخشی از آن را) پر نماید. به همین دلیل هم هست که فعلا زبان سایت انگلیسی است. این به این دلیل است که فکر میکنم این سایت میتواند در آینده از همه جای دنیا مخاطب داشته باشد. هرچند که در همین ابتدای کار امکان ارسال مطلب به زبان های دیگر (از جمله فارسی) بطور کامل در آن گنجانده شده است. جالب است بدانید که در حال حاضر هم داریم روی سرویسهای دیگری (بازیهای پیش بینی، اخبار، شبکه های اجتماعی و ...) کار میکنیم که به محض آماده شدن هرکدام، آنها را برای استفاده همه در سایت فوتبالیستها معرفی میکنیم.

نحوه استفاده از سایت فوتبالیستها
برای استفاده از این سایت کافی است وارد صفحه مربوط به بازی مورد نظرتان شوید و آخرین نتیجه و رویدادهای مختلف بازی را دنبال کنید. فقط کافی است یک نفر از اعضای سایت در هر لحظه آنلاین باشد و آخرین وقایع بازی را برای اطلاع سایرین در آن وارد نماید تا به سادگی شما هم در جریان قرار بگیرید. ما خودمان تلاش میکنیم که همه بازیها را پوشش دهیم، اما قطعا ما انرژی کافی برای انجام این کار را نداریم و لازم است که کم کم همه علاقمندان در سایت مشارکت نمایند.

برای عضویت در سایت هم کافی است یک OpenID داشته باشید تا با استفاده از آن در سایت Login نمایید. OpenID سیستم جدیدی است برای Login کردن در سایتهای مختلف، که با استفاده از آن دیگر لازم نیست برای هر سایتی یک Username و Password جداگانه داشته باشید. کافی است یک بار در یک سرویس دهنده OpenID ثبت نام کنید و از این به بعد از همان آدرس در جاهای مختلف استفاده نمایید. جالب است بدانید که اکانت شما در بسیاری از سرویس های فعلی اینترنت (مثل WordPress یا Technorati) میتواند به عنوان OpenID شما مورد استفاده قرار گیرد. یعنی اگر شما مثلا یک وبلاگ در Wordpress داشته باشید، از همان آدرس وبلاگتان میتوانید به عنوان OpenID جهت ورود به سایتهای مختلف (از جمله فوتبالیستها) استفاده کنید. برای اطلاعات بیشتر [اینجا] را ببینید.

سیلیکون، ترانزیستور و حاکمان جدید دنیای مجازی دیجیتال

2007-08-07T18:44:00.000+03:30

آقا این اولین پایگاه اطلاع رسانی تخصصی فناوری اطلاعات (ITIran) با همکاری شرکت معظم همکاران سیستم، یک خبری منتشر کرده اند، خواندنی!

از محتوای خبر که واقعا یک چیز بی سروته و چرند است بگذریم. بیخود خودتان را زحمت ندهید، اصلا محتوا ندارد. تنظیم کننده خبر سعی کرده بگوید یک عده دانشمند انگلیسی جدیدا کشف کرده اند که سیلیکون چیز خوبی است. در پاراگراف ماقبل آخر جان کلام را آورده و گفته: «این مطالعات و تحقیقات جدید روی سیلیکون‌های معمولی که bipolar نام دارند صورت گرفت و نشان داد که سیلیکون تا چه اندازه می‌تواند در متحول‌ساختن دنیای کامپیوتری مفید باشد»

... از کرامات شیخ ما چه عجب - شیره را خورد و گفت شیرین است!

اما شاهکار خبرنگار اندیشمند، در پاراگراف آخر نهفته است. آنجا که سعی کرده با زبان ساده ترانزیستور را برای ما توضیح دهد، تا پس از خواندن خبر خدای نکرده شبهه ای برایمان باقی نماند که ترانزیستور چیست:

«ترانزیستور محفظه‌ای کوچک است که شامل تعداد بیشماری ریزتراشه می‌شود و میلیون‌ها عدد از آنها در کامپیوتر‌های شخصی،‌ تلفن‌های همراه و دستگاه‌های قابل حمل پخش موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.»

یعنی طرف هرچی ترانزیستور و سیلیکون و ریزتراشه و آی تی و ... بود را با این تعریف با خاک یکسان کرد!

[+] این هم متن خبر در سایت همکاران سیستم که مرجع پایگاه تخصصی فوق بوده.

بازی ایران و ازبکستان از نگاهی دیگر

2007-07-12T18:07:00.000+03:30

اول این را بگویم که ...
این کار فقط از یک نابغه بر می آید که اسم یکی از معروفترین بازیکنان آسیا را به جای علی کریمی، با عنوان Mohammad Pashaki زیرنویس کند. در نیمه دوم بازی ایران و ازبکستان هنگامی که علی کریمی تعویض شد، داشتم تلاش میکردم که بفهمم چه کسی به جایش وارد زمین میشود، که دیدم گوشه تصویر نوشت Mohammad Pashaki. داشتم فکر میکردم که این دیگر چه بازیکنی است و اینکه چرا هر چه به ذهنم فشار می آورم، این بازیکن را به یاد نمی آورم، که دیدم این هادی عقیلی است که وارد بازی شده. یک چند لحظه ای با خودم گیج زدم تا متوجه شدم که این محمد پشکی که کارگردان مالزی برایمان زیرنویس کرده همان علی کریمی خودمان است.

«محمد علی کریمی پشکی»، جادوگر ایرانی و مارادونای آسیا را همه جای دنیا به اسم علی کریمی میشناسند، اما در جام ملتهای آسیا به عنوان محمد پشکی ! ... ای ی ی ول ...

اما برسیم به خود بازی ...
ظرف دیروز و امروز یک عالمه از این تحلیلهای آبگوشتی کارشناسی درباره بازی دیروز ایران و ازبکستان، و علت پیروزی ایران خوانده و شنیده ام. یک عده این پیروزی را یک سره به نام جواد کاظمیان زده اند، که در نیمه دوم یک تنه سمت راست میدان ایران را اتوبان کرده بود، و گروهی دیگر تعویضهای به جا و هوشمندانه و تغییر تاکتیک مربی تیم را عامل پیروزی میدانند.

هرچند منکر تعویض های خوب امیر خان و بازی موثر جواد کاظمیان نمیشوم، اما معتقدم دلیل پیروزی ایران را باید در استراتژی اشتباه حریف جستجو کرد. نگاه دقیق به بازی ازبکها در نیمه اول به خوبی نشان میدهد، که بازی نزدیک و پرس کردن بازیکنان ایران در دستور کار تیم حریف قرار داشت. در طول نیمه اول هر بار که هر یک از بازیکنان ایران صاحب توپ میشدند، بلافاصله یکی دو بازیکن ازبک به سمتش هجوم میبردند، و فرصت تمرکز و تصمیم گیری را از بازیکنان ایران گرفته بودند. در این شرایط یک اشتباه از دروازه بان و مدافع ایران هم مانند هدیه ای بهشتی برای این تیم بود.

اما اگر فقط گذارتان به مالزی افتاده باشد، به خوبی میدانید که 90 دقیقه پرس کردن بازیکنان تیم حریف در این هوای شرجی و رطوبت بالا، تقریبا غیر ممکن است. این چنین بود که تیم ایران در یک سوم پایانی زمان بازی عملا با «هیچ کس» بازی میکرد. بازیکنان ازبکستان در زمین حتی راه هم نمیرفتند، فقط ایستاده بودند. در این شرایط دو تعویض نسبتا خوب و وارد کردن جواد کاظمیان و مهرزاد معدنچی نسخه ازبکستان را پیچید.

اما عجیب این بود که تیم نسبتا آماده ایران، در طول این مدت نسبتا طولانی تنها موفق شد یک گل به ثمر برساند (گل اول را زمانی زدیم که هنوز ازبکستان تعطیل نشده بود).

متاسفانه انگار بازیکنان آماده پیشانی حمله ما، فقط به تیمهای بزرگ ( مثلا مکزیک و پرتغال گل میزنند)، که متاسفانه با توطئه امثال علی دایی و برانکو و دادکان بهشان فرصت داده نشد. گل زدن به دروازه خالی ازبکستان از نفس افتاده برایشان افت دارد!

در پایان ...
آقا ما داریم با یک دار و دسته 10-15 نفره برای دیدن بازی ایران - چین و تشویق تیم ملی به کوالالامپور میرویم. دعا کنید ایران برنده شود که بعدش چیزهای جالب داشته باشم که اینجا تعریف کنم.

از توی تلویزیون برایتان دست تکان میدهم حتما (-; ... اگر سانسورمان نکنند البته! ...

آی فون و تکنولوژی جدید صفحات نمایش چند لمسی

2007-07-01T17:35:00.000+03:30

سرانجام پس از حدود 6 ماه انتظار، آخرین شاهکار تکنولوژی Apple با نام iPhone به بازار آمد، و سیل مشتاقان و علاقمندان بعد از ساعتها ایستادن در صف به آن دست یافتند. اما سئوال مهم:

این iPhone چه دارد که اینطور سر و صدا راه انداخته و نظرها را به خود جلب کرده؟
در جواب باید گفت که iPhone علاوه بر زیبایی (که ویژگی اغلب محصولات Apple است)، و صدها قابلیت ریز و درشتی که به کارآیی هرچه بیشتر آن کمک مینماید، دست کم در یک زمینه یک جهش در تکنولوژی محسوب میشود.

صفحه نمایشگر iPhone برای اولین بار از نوع صفحات نمایشی چندلمسی (Multi Touch) است. تا پیش از این صفحات نمایشی لمسی (Touch Screen)، که در کامپیوترهای Tablet PC، کامپیوترهای جیبی (PDAها) و ... استفاده شده است، از نوعی بوده است که در هر لحظه تنها یک نقطه از صفحه باید لمس گردد. اما فناوری جدیدی که برای اولین بار در iPhone به کار گرفته شده است، از نوع صفحه نمایش Multi Touch است.

این صفحات، همانگونه که از نامشان پیداست، این توانایی را دارند که مختصات نقاط لمس شده به همراه میزان فشار وارده بر هر نقطه را به صورت جداگانه تشخیص دهند. همین توانایی به ظاهر ساده، امکان پیاده سازی قابلیتهای شگفت انگیزی همچون کار کردن همزمان با چند انگشت، بزرگ و کوچک کردن تصاویر با استفاده از دو یا چند انگشت و ... را در اختیار ما قرار میدهد، که تا پیش از این ممکن نبود.

محصول پر سروصدای دیگری که از این فناوری استفاده میکند، سیستم کامپیوتر جدید Microsoft با عنوان Microsoft Surface است، که احتمالا به زودی به بازار عرضه خواهد شد. ویدئوی جالبی درباره این سیستم در این صفحه هست که تماشای آن خالی از لطف نیست، و اطلاعات مفیدی درباره Microsoft Surface در اختیارتان قرار میدهد [لینک].

حتما در آینده، محصولات متنوع و جالبی با استفاده از این تکنولوژی به بازار عرضه خواهد شد.

پروژه اسکار - اتوموبیل اوپن سورس

2007-05-23T17:51:00.000+03:30

یک عده آدم باحال (که این طور که من فهمیده ام در ابتدا چند نفر آلمانی بوده اند، بعدا آدمهای بیشتری از جاهای دیگر جذبشان شده اند)، دور هم جمع شده اند و پروژه ای به نام OScar راه انداخته اند، و قصد دارند ظرف مدت 3 سال طرح اولیه یک اتوموبیل اوپن سورس را روی اینترنت آماده کنند.

OScar یا Open Source car ایده معرکه ای است، با بهره گرفتن از تجربیات موفق پروژه های Open Source نرم افزاری و سخت افزاری بسیاری که در دنیای امروز به انجام رسیده اند، و هر کدام از ما حداقل چندتایی از آنها را به خوبی میشناسیم. ایده اولیه این پروژه از فردی به نام Markus Merz بوده، که پیش از این در کمپانی بی ام و Marketing Manager بوده است.

این طور که به نظر میرسد، و از مرور کردن بحثهای مطرح شده در forumهای سایت بر می آید، پروژه هنوز خیلی خام است، و در بسیاری از بخشها هنوز کار خاصی انجام نشده. فکر نمی کنم که در مدت 3 سال این پروژه به نتیجه دندان گیری برسد، اما مسلما میتواند در بلند مدت به نتایج جالبی بیانجامد.

آنطور که در مانیفست این پروژه مطرح شده برای اینکه در این پروژه فعالیت کنید، و گوشه ای از این کار را به عهده بگیرید، شرایط خاصی وجود ندارد. در اختیار داشتن یک ذهن خلاق، به همراه 1، 2 یا 3 دست[!] و یک کامپیوتر متصل به اینترنت و کمی خوراکی (snack) تنها چیزهایی است که لازم دارید! بعد از ثبت نام در سایت میتوانید در فرومهای مختلف سایت و صفحات ویکی پروژه ایده های خودتان را مطرح نمایید.

ممنون از دوست خوبم هومن تندهوش که سایت OScar را از طریق یکی از emailهای او پیدا کردم.

ایرنا و تمرین استقلالی ها!

2007-05-06T20:36:00.000+03:30

این خبرنگاران خبرگزاری رسمی مملکت (ایرنا)، وقتی یک خبری را منتشر میکنند، قبلش یک نگاه بهش نمی اندازند که یک وقت اشتباه نباشد. بعد هم که خبر را منتشر میکنند، و میفهمند (احتمالا یکی بهشان خبر میدهد) که سوتی داده اند، نمی آیند آن خبر غلط را اصلاح کنند، یا دست کم حذفش کنند. زحمت میکشند و یک خبر دیگر عین همان قبلی منتشر میکنند.

به عنوان نمونه به این دو خبر و متن آنها دقت کنید. هر دوی این خبرها دقایقی پیش توسط خبرگزاری معظم ایرنا منتشر شده:

استقلالي‌ها براي ديدار با تيم پيكان تمرين كردند
استقلالي‌ها براي ديدار با تيم سایپا تمرين كردند
حالا به نظر شما از کجا باید فهمید استقلالی ها برای دیدار با کدام تیم تمرین کرده اند؟!

لازم میدانم توضیح بدهم، که این قبیل اشتباهات در سرخط خبرهای این خبرگزاری بسیار دیده میشود. فقط کافی است مثل من مجبور باشید برای انجام کاری روزانه سرخط اخبار این خبرگزاری را مرور کنید.

محمد نژاد صداقت مهمان برنامه شب شیشه ای شبکه تهران

2007-05-05T06:54:00.000+03:30

ساعت حدود 2 نصفه شب (به وقت مالزی) یک SMS از ایران برایم رسید که محمد نژاد صداقت مهمان برنامه «شب شیشه ای» شبکه تهران است. بلافاصله از جا پریدم، و کامپیوتر را روشن کردم و سعی کردم شبکه تهران را از طریق اینترنت ببینم. برایم جالب بود، که چه شده که در چنین برنامه پر بیننده ای، از محمد به عنوان مهمان دعوت کرده اند.

در طول 2 سال گذشته همین آقایانی که با تمام توان موفق شدند، کمیته ای به نام کمیته ملی [!] ربوکاپ ایران درست کنند، و آن را دستاویز همه گونه فعالیتهای تبلیغاتی خود قرار دادند، با اتکا به ارتباطات وسیعشان، و با اتصال به منبع لایزال پول (نمیگویم این منبع لایزال پول دانشگاه آزاد قزوین کجاست. گفتن ندارد که) کلیه صداهای مخالف در این حوزه را بایکوت خبری کردند. بهتر بگویم، با آن نمایشهای با شکوهی که آقایان با صرف میلیونها تومان سرمایه به راه می اندازند، دیگر برای هیچ خبرنگار و گزارشگری جای هیچ تردیدی باقی نمی ماند که جوانان ایرانی قطب برتر رباتیک دنیا هستند، و دانشگاه آزاد اسلامی قزوین دُر درخشانی است بر تارک این قطب برتر رباتیک دنیا!

از بنگاههای خبر پراکنی ایرانی هم که منتظرند که یک نوجوان ایرانی در ابرقو خود را ستاره دنباله دار ذهن کسی بنامد، و آن را سیصد بار در بخشهای مختلف خبری به رخ ملت بکشند، دیگر چه انتظاری میتواند داشت. وقتی آقای رئیس دانشگاهی (منظورم رئیس واحد دانشگاهی است) که از قضا یک کمیته هم برای خودش درست کرده، و خودش را رئیس آن کمیته هم کرده، به آقای ضرغامی میگوید که کمیته من و دانشگاه من برای برگزاری یک مسابقه بین المللی از فدراسیون جهانی مجوز گرفته، توقع دارید آقای ضرغامی بپرید کدام مجوز؟ یا مثلا بگوید «اهه! مسابقه ربوکاپ آزاد برگزار کردن که مجوز نمیخواهد.»؟ آیا توقع دارید وقتی تمام ایل و تبار شبکه خبر یک هفته تمام در محل مسابقات قزوین اپن بساط پهن کرده اند، گزارش بدهند که آهای ملت این مسابقات بین المللی که میگویند آنقدرها هم که میگویند بین المللی نیست؟

مهم تر از همه اینها این که این آقایان بطور کل یک فعالیت مثبت علمی و تکنولوژی را که از قضا در ایران هم خوب شکل گرفته بود از مسیر خود خارج کرده اند. اصلا انگار نه انگار در یک رویداد علمی مانند این، برد و باخت مسئله نیست. انگار نه انگار که هدف پیشرفت مرز دانش و فناوری است. کار را به جایی رسانده اند که داد و ستد تیم میکنند با هم. یعنی تا میبینند یک تیمی دارد نتیجه میگیرد میروند میخرندش، که در مراسم اختتامیه اعلام کنند همه جایزه ها توسط دانشگاه افتخار آفرین قزوین ربوده شد [+]! دیگر از چنین افرادی چه انتظاری دارید؟ وقتی تیم را میخرند، که خرید سورس کد برنامه های دیگران، و اعضای کلیدی تیمهای دیگر که سر شاخش است. یک نگاهی اگر خواستید به اینجا هم بیندازید.

بگذریم، حرف گفتنی درباره این ها زیاد است. دیشب وقتی موفق شدم برنامه شب شیشه ای را ببینم، انتهای برنامه بود. حتما از آرشیو صدا و سیما پیدایش میکنم، ببینم محمد چه گفته. امیدوارم موفق شده باشد حداقل بخشی از حرفهایش را بزند. محمد از آدمهای شناخته شده و خوش نام ایرانی در عرصه بین المللی است [+ +]. هرچه باشد جزو تیم آقایان نبوده، و همواره مخالفت خود را با کارهای غیر اصولی آنها ابراز کرده. برایم جالب است بدانم چطور پای محمد به چنین برنامه پربیننده ای کشیده شده. کار هر کسی که بوده دمش گرم.

فیفا و اساسنامه فدراسیون فوتبال

2007-05-04T16:21:00.000+03:30

بسیار خوشحال شدم که فیفا اساسنامه ای را که بر اساس آن محمد علی آبادی میتوانست رییس مجمع فدراسیون باشد را تایید نکرد، هرچند دلیل این رد شدن اصلا چیزهای دیگری باشد ...

مالزی

2007-02-25T17:08:00.000+03:30

چندی قبل کاری در یک شرکت معتبر آمریکایی در مالزی به من پیشنهاد شد، که برای انجام آن مجبور به ترک ایران شدم. آنقدر سریع همه چیز پیش رفت که فرصت نکردم از دوستان و آشنایان هم خداحافظی کنم. شاید اگر کمی باتجربه تر بودم، برنامه ریزی مناسبی میکردم که به همه کارها برسم. اما متاسفانه در آخرین روزهایی که در ایران بودم، ناگهان به خودم آمدم و دیدم یک عالمه کار هست که باید قبل از ترک ایران انجام بدهم. با این مقدمه مختصر، از همه دوستان و عزیزانی که فرصت خداحافظی با آنها را در تهران پیدا نکردم عذرخواهی میکنم، و خلاصه اعلام میکنم که الان پنجمین روز است از خدمتتان مرخص شده ام و در مالزی هستم.

شرکت STEC یا SimpleTech یک شرکت بزرگ آمریکایی تولید کننده حافظه است، که اخیرا سرمایه گزاری نسبتا زیادی در مالزی کرده، و من به عنوان یکی از اعضای تیم R&D این شرکت در شهر Penang مالزی مشغول فعالیت شده ام. چون تازه 4-5 روز بیشتر نیست که به اینجا آمده ام، نمیتوانم خیلی دقیق درباره زندگی در اینجا اظهار نظر کنم. به خصوص اینکه هنوز در هتل زندگی میکنم، و دارم دنبال خانه مناسبی برای زندگی کردن میگردم. اما قصد دارم بیشتر درباره این تجربه جدید (کار و زندگی در مالزی) بنویسم.

خوشحالم که بالاخره بعد از 5 روز فرصتی پیش آمد، که مطلبی در این وبلاگ بنویسم. از ابتدا با خودم عهد کرده بودم که اینجا وبلاگ نوشتن را جدی بگیرم، اما متاسفانه تا امروز فرصت پیدا نکرده بودم. الان هم ساعت 10 شب یکشنبه (تعطیل) است، و فردا صبح باید سرکار بروم.

ساماندهی، اسپارتاکوس و حاج رسول رستگاری

2007-01-05T18:28:00.000+03:30

یادم میاد چند سال قبل یک سریالی از تلویزیون پخش میشد که درباره یک اردوگاه اسرای ایرانی در خاک عراق بود. یکی از اسرای ایرانی که در این اردوگاه بود به نام حاج رسول رستگاری بود. این آقای حاج رسول رستگاری یک جورایی سمت فرماندهی داشت، و عراقیها میدانستند که در بین اسرای ایرانی آن اردوگاهه، اما دقیقا نمیدانستند حاج رسول کدام یک از اسراست.

خلاصه اینکه عراقیها تلاش بسیاری کردند که حاج رسول را شناسایی کنند اما موفق نشدند. برای اینکار به هر حربه ای متوسل شدند. در یکی از آخرین ترفندها، همه اسرا را در محوطه اردوگاه جمع کردند و خواستند حاج رسول رستگاری خودش را معرفی کنه (یا اینکه یک نفر او را معرفی کنه)، و در غیر این صورت همه اسرا جریمه میشدند (یادم نیست، مثلا کتک مفصلی میخوردند). در این شرایط بود که حاج رسول نتوانست تحمل کنه که سایر اسرا هم به خاطر او کتک بخورند، و از میان جمعیت با فریاد گفت: «حاج رسول رستگاری منم!» در همین هنگام افراد دیگری از میان جمع با صدای بلند همین جمله را تکرار کردند ... و ظرف مدت کوتاهی همه اسرا داشتند فریاد میزدند: «حاج رسول رستگاری منم!»، و خودشان را حاج رسول معرفی میکردند. بدین ترتیب بود که ترفند عراقیها ناکار ماند و کسی نتوانست حاج رسول را شناسایی کند.

امروز، تلویزیون فیلم سینمایی اسپارتاکوس را پخش میکرد. جالب بود برام که در یکی از صحنه های این فیلم هم این ترفند را دیدم. در جایی که ماموران سپاه روم به گلادیاتورها گفتند که به همه اجازه زندگی داده خواهد شد، و کسی کشته نخواهد شد، تنها به شرط آنکه زنده یا مرده اسپارتاکوس تحویل سپاهیان روم بشه، ناگهان اسپارتاکوس فردین بازیش گل کرد و بلند شد و خودش را معرفی کرد. اما درست در همین لحظه سایر گلادیاتورها هم برخواستند و خودشان را اسپارتاکوس معرفی کردند.

اما غرض از ردیف کردن این مطالب این بود که به اینجا برسم که در میان هیاهوی این طرح ساماندهی و نظرات مختلفی که درباره اش داده میشود، با خواندن این یادداشت حامد بی اختیار یاد حاج رسول رستگاری و اسپارتاکوس افتادم. جدا این طرح ساماندهی و روش اجرای آخ خیلی سوراخ داره ها. اگر هر کدام از مخالفان این طرح کمی وقت بذاره و بره یکی دو تا سایت یا وبلاگ مورد علاقه اش را به سبک حامد[!] در این سایت ثبت کنه، چی میشه به نظرتون؟ فکر میکنم حداقلش این باشه که آقایان سعی میکنند به نحو پخته تری به ساماندهی اوضاع بپردازند.

در باب ربوکاپ و به لجن کشیده شدن آن در ایران

2006-12-31T12:40:00.000+03:30

ربوکاپ را میشناسید؟ همان که در ایران به نام جام جهانی فوتبال رباتها مشهور است. حتما هم میدانید که تیمها و گروههای ایرانی یکی از بزرگترین گروههای شرکت کننده در همایشهای بین لمللی ربوکاپ در سالهای اخیر بوده اند. آیا میدانید که متاسفانه، علیرغم تبلیغات وسیع و عمدتا دروغین پیرامون ربوکاپ، ایران را به هیچ عنوان نمیتوان جزو کشورهای پیشرو رباتیک دنیا قلمداد کرد؟ آیا میدانید فعالان پروژه های ربوکاپ در سایر نقاط دنیا، چه استفاده هایی از نتایج تحقیقاتشان میکنند؟ ایرانیها چطور؟

متاسفانه باید گفت تقریبا تمام گروههای ایرانی شرکت کننده در همایشها ومسابقات ربوکاپ، یک هدف را از شرکت در این رویداد علمی دنبال میکنند، و آن هم کسب مقام است. یعنی میخواهند روی سکو بروند و کاپ یا Certificate ای بگیرند و بعد در ایران از مزایای آن بهره مند شوند. موارد متعددی را در میان اعضای تیمها سراغ دارم که اهداف متعالی تری را دنبال میکنند، اما متاسفانه باید بگویم هدف سرپرستان تیمها معمولا همین است، و از آن بدتر این که حاضرند برای نیل به این هدف هرکاری بکنند.

میدانید هدف ربوکاپ چیست؟ امروز دیگر آنقدر ربوکاپ در جامعه شناخته شده است، و آنقدر به فعالان عرصه ربوکاپ در کشور پرداخته میشود، که فکر میکنم دیگر همه میدانند ربوکاپ چیست، و قرار است تا سال 2050 به کجا برسیم و ... و ... و ... آنچه همگان احتمالا نمیدانند آن است که ربوکاپ یک مسابقه نیست. ربوکاپ یک پروژه است. و خیلی خیلی خیلی بیش از آنکه در جامعه ما برای آن تبلیغ میشود، اهداف تبلیغاتی را دنبال مینماید. البته تبلیغ و ترویج دانش رباتیک است و بسیار هم خوب است. این بخش را عینا از سایت رسمی ربوکاپ ترجمه کرده ام:

قصد ما اين است که با فراهم آوردن جذابيت در عين دشواری، از ربوکاپ به عنوان ماشين تبليغاتی تحقيقات در رباتيک و هوش مصنوعی استفاده گردد. يکی از راههای موثر برای ترويج تحقيقات در زمينه های مهندسی صرف نطر از توسعه کاربردهای خاص، اين است که يک هدف بزرگ و بلند مدت تعيين نماييم. و هنگامی که دستيابی به چنين هدفی نيازمند تلاشی بزرگ و دسته جمعی باشد، به آن يک پروژه رقابتی بزرگ (Grand Challenge Project) ميگوييم. ساخت يک ربات فوتباليست به خودی خود دستاورد اقتصادی، يا اجتماعی خاصی دربر ندارد، اما انجام آن به مثابه دستيابی به زمينه های مختلفی از فناوری محسوب ميگردد. ما چنين پروژه ای را يک پروژه برجسته (Landmark Project) ميناميم. ربوکاپ در عين آنکه يک مسئله استاندارد است، يک پروژه برجسته است.

واضح است که وقتی شما در یک پروژه رقابتی بزرگ کار میکنید، اصل آن رقابت هدف نیست. یعنی شما باید خیلی کوته فکر باشید که تمام هم و غمتان را صرف اول شدن درمسابقه کنید، و از اهداف بلند پروژه غافل شوید. متاسفانه این اتفاقی است که در میان RoboCupperهای ایرانی افتاده. دوستانی که سابقه حضور در همایشهای ربوکاپ را داشته اند، این را به خوبی میدانند که متاسفانه زشت ترین رفتارها و متوسل شدن به بدترین مستمسکها برای کسب امتیاز و ... از سوی تیمهای ایرانی در سالهای گذشته دیده شده. انواع و اقسام تقلبها، زیر آب زنی ها، کپی برداری از روی برنامه های دیگران، خرید و فروش رای (در رقابتهایی که برنده با رای گیری تعیین میشود) و با عرض شرمندگی اخیرا خرید و فروش تیم، خرید و فروش اعضای تیمهای دیگر، خرید و فروش سورس برنامه های دیگران و ... رفتارهایی است که به وفور در بین تیمهای ایرانی رایج شده. متاسفانه اوضاع به گونه ای است که برخی از دوستان خوشنام در این عرصه، در سالهای اخیر به دفعات در بین RoboCupperهای کشورهای دیگر به دلیل رفتارهای زشت هموطنانشان چاره ای جز ابراز شرمندگی نداشته اند. جالب اینجاست که یک بررسی سریع نشان میدهد که بسیاری از رفتارهای خجالت آور اینچنین، از سوی گروهی خاص با نام و نشان مشخص سر زده است. به خاطر پرهیز از اطاله کلام، از ذکر موارد خودداری میکنم.

مسابقات آزاد ربوکاپ ایران مشهور به قزوین اپن
اما تازه ترین نمونه این حرکات (که متاسفانه میتوان صفت رفتارهای ایرانی در دنیای ربوکاپ را به آن داد)، حرکتی به شدت سازماندهی شده تحت عنوان مسابقات ربوکاپ آزاد ایران (Iran Open) است. سال گذشته برگزارکنندگان تورنمنت ایران اوپن، با سوء استفاده از اعتبار و شخصیت جمعی از افراد خوشنام در عرصه ربوکاپ ایران، با ارایه وعده های دروغ تورنمنت ایران اوپن ۲۰۰۶ را برگزار نمودند. متاسفانه از آندست رفتارها که در بالا به آن اشاره شد، به وفور در این تورنمنت دیده شد. سوء استفاده وسیع تبلیغاتی آقایان از این رویداد بر همگان عیان بود. مراسم اهدای جوایز ایران اوپن ۲۰۰۶ یکی از تشریفاتی ترین و درعین حال مضحک ترین مراسمی بود که تا کنون دیده بودم. دروغهای بزرگ و فریبنده آقایان، زینت بخش مراسم بود و حضار را به وجد آورده بود. آنجا که برای خوش آمد نماینده مجلس شورای اسلامی اعلام شد با برگزاری مسابقه ایران اوپن، مسابقات ربوکاپ آمریکا از درجه اعتبار ساقط شد. یا آنجا که به دروغ اعلام شد برندگان این مسابقه از سربازی معاف هستند، یا آنجا که اعلام شد که به برکت این مسابقات از این پس تیمهای رباتیک ایرانی میتوانند آزادانه هر قطعه الکترونیکی را که میخواهند وارد کنند، یا ... و آنجا که آقای رییس بزرگ بزرگترین دانشگاه جهان، اعلام کردند که امروز ایران تولد پروفسور حسابی دیگری را جشن میگیرد (منظورشان همان کسی بود که بار برگذاری چنین نمایش باشکوهی را بردوش کشیده بود).

اما امروز ...
آقایان پس از نمایش عالیشان در ایران اوپن ۲۰۰۶ بر آن شدند که اختیار ربوکاپ ایران را قبضه کنند. برای این منظور با صرف هزینه فراوان و لشگرکشی به آلمان، موفق شدند فدراسیون جهانی ربوکاپ را مجاب نمایند که آنها را نماینده افکار عمومی RoboCupperهای ایرانی بدانند. متاسفانه سکوت سایر افرادی که به نوعی صاحب حق هستند، نیز در این راه بی تاثیر نبود. بعد از پایان ایران اوپن ۲۰۰۶ بسیاری از افراد شناخته شده ایران، عطای همکاری با ایشان را به لقایش بخشیده، از انجام هرگونه همکاری با آقایان امتناع کردند. آقایان هم که از خدا خواسته، از فضای به وجود آمده نهایت استفاده را کردند، و کمیته ای با عنوان کمیته ملی ربوکاپ ایران تشکیل دادند، و خود را مالک دربست وسیله تبلیغاتی خوبی به نام ربوکاپ کردند.

دعوت به همکاری!
آری، ... اینچنین بود که وقتی هفته گذشته، از سوی یکی از اعضای محترم این کمیته دعوتتامه همکاری برای افراد دلسوزی که در بالا ذکرشان رفت ارسال شد، از سوی هیچ یک از آنها مورد قبول قرار نگرفت. متاسفانه باید بگویم که تا کنون ربوکاپ به صورت غیر رسمی در ایران ابزار تبلیغاتی گروههای خاصی بود که از ناآگاهی جامعه استفاده میکردند، و از آن بهره برداریهای شخصی میکردند. اما امروز دیگرکار از کار گذشته، و شکل غیر رسمی قضیه هم تغییر یافته و دیگر به صورت رسمی و تحت عنوان کمیته ملی ربوکاپ ایران این اتفاق می افتد. ... متاسفم.

فکر نمیکنم عاقبت این تحریم این باشد که برگزاری مسابقات ایران اوپن به مشکلی برخورد نماید. اما معتقدم وقتی قرار است شما برای یک هدف بزرگ فعالیت نمایید، اما میدانید که زحمات شما در راستای انجام آن پروژه به کار گرفته نخواهد شد، و گروهی خاص از نتایج تلاشهای شما به نفع خود و گروهشان بهره برداری میکنند، دلیلی برای ادامه آن همکاری وجود ندارد.

شاید در آینده در این باره بیشتر بنویسم.

تغيير

2006-10-27T23:20:00.000+03:30

از بس درباره «فوتبال» حرف زدم، خودم شرمنده شدم. اون نوشته بالای سر اين وبلاگ را که نوشته بود "يادداشت های آرش رادمند؛ عمدتا پيرامون تکنولوژی (به ويژه ميکروالکترونيک، رباتيک و فناوری اطلاعات)" تغيير دادم.

فوتباليستها ورژن 2

2006-10-27T21:38:00.000+03:30

در بحبوحه هيجانهای قبل از جام جهانی فوتبال بود، که ايده ای به ذهنم رسيد ... ببينيد: [+]

تاريخچه
به خاطر دارم که در دوره دبيرستان موقع برگزاری مسابقات فوتبال (مثل جام ملتهای آسيا)، با يکی از دوستان فرمهايی درست ميکرديم وبين بچه ها پخش ميکرديم تا پيش بينی های خودشان را از نتيجه مسابقات در آن بنويسند. بعد فرمها را جمع آوری ميکرديم و بعد از پايان مسابقات، به پيش بينی ملت امتياز ميداديم. گاهی يک پول مختصری هم جمع ميکرديم، و به برنده ها جايزه هم ميداديم. راستش معمولا يک پولی هم از جيب رويش ميگذاشتيم تا بشه يک خودکاری، روان نويسی، چيزی خريد و به برنده هديه داد.

چند سال بعد، وقتی که ديگه دانشجو شده بودم، يکی از اقوام همان کار ما را به شکل سازمان يافته تری پياده کرد. آن هم اين که فرم هايی آماده کرده بود، و در هنگام تعطيلات نوروز، و ديد و بازديدهای عيد، آن را بين تمام دوستان و آشنايان تقسيم ميکرد، تا مسابقات جام جهانی را که در تابستان برگزار ميشد (يعنی حدود 3 ماه بعد)، پيش بينی کنند. هرکس هم علاقمند بود در مسابقه شرکت کند، حق وروديه ای را به آن آقا ميپرداخت. بعد از پايان جام جهانی، يک روز تعطيل همه دوستان و آشنايان در يک باغ جمع ميشدند، و ضمن آنکه از طبيعت بهره ميبردند، جوايزی هم بين برندگان تقسيم ميشد. فکر کنم اين کار در 2 جام جهانی 2002 و 1998 انجام شد.

به خاطر دارم که در هنگام جام جهانی 2002 هم يک سری از دوستانم هم ايده مشابهی پياده کردند. همه اين تجربيات نشان ميداد که اين تيپ مسابقات اگر به شکل خوبی اجرا بشوند، بين جمع دوستان و آشنايان علاقمند به ورزش جذابيت خاص خودش را دارد.

نسخه اوليه فوتباليستها
اما در گرماگرم هيجانهای قبل از جام جهانی 2006 آلمان، اين ايده از ذهنم گذشت که همان کار را درقالب يک سايت پياده سازی کنم. ايده را با يکی از دوستان (روزبه) مطرح کردم، و با کمک روزبه دست به کار شديم و نسخه اوليه ای از سايت فوتباليستها را برای پيش بينی مسابقات جام جهانی آماده کرديم.

برايمان قابل باور نبود که همان سايت پر ايراد و آماتور، که مملو از باگهای کوچک و اعصاب خرد کن بود، بدون آنکه ذره ای خرج تبليغاتش شود، روزانه تا 3500 الی 4000 ويزيتور هم داشت. ضمن آنکه بيش از 500 نفر به عضويت سايت درآمده بودند و روزانه نظرات خود را در آن وارد ميکردند.

واما اکنون ...
بعد از پايان جام جهانی 2006، تصميم گرفتيم سايت را يک خانه تکانی اساسی بکنيم، و همه تجربياتی را که در نسخه اوليه فوتباليستها بدست آورده بوديم، با ايده های نابی که اعضای گرامی سايت در اختيارمان گذاشته بودند، روی هم بريزيم و فوتباليستها را به يک پاتوق دوستانه برای علاقمندان ايرانی فوتبال تبديل نماييم.

قرارمان اين بود که اين نسخه جديد، ابتدای مهر ماه (همزمان با شروع ليگ برتر) عملياتی شود. اما متاسفانه کارها کمی بيشتر طول کشيد. امروز (با استعانت از 4 روز تعطيلی اهدايی آقای پرزيدنت) کم کم ميتوانم اعلام کنم که نسخه بتای «فوتباليستها» آماده استفاده است.

آنچه مسلم است اينکه در روزها و ماههای آينده بخشهای مختلفی به اين سايت اضافه خواهد شد، تا بتواند هرچه بيشتر شايسته عنوان پاتوق فوتبالدوستان ايرانی شود. اما اميدوارم که سايت فوتباليستها، از هم اکنون پاسخگوی نيازهای خاص علاقمندان باشد. اگر پيشنهاد يا انتقادی هم وجود دارد، با آغوش باز ميپذيريم.

درباره نسخه جديد «فوتباليستها»
همان گونه که ذکر شد، در نسخه جديد، قصد داريم به سمتی حرکت کنيم که «فوتباليستها» به يک پاتوق گرم و دوستانه علاقمندان فوتبال تبديل شود. به گونه ای که هر علاقمند به فوتبال، در روز حداقل يک بار به اين سايت سر بزند، واطلاعات بازيهای هر روز را دريافت نمايد، اگر خواست نظرش را درباره هر بازی اعلام کند، با دوستانش کرکری بخواند و ...

برای نيل به اين هدف در نخستين گام، لازم است فرد در سايت عضو شود و يک پرونده ساده (فعلا فقط نام و نام خانوادگی) داشته باشد. هر چند بدون عضويت هم امکان استفاده از بسياری از امکانات سايت وجود دارد، اما پيشنهاد ميکنم که اگر به اين چيزها که گفتم علاقمنديد، حتما در فوتباليستها عضو شويد. امکاناتی که به مرور به سايت اضافه ميشود، آنقدر جذاب خواهد بود که شما را ترغيب نمايد که عضو فوتباليستها باشيد.

هم اکنون ميتوانيد ضمن پيگيری نتايج مسابقات و مشاهده وضعيت تيمها در ليگهای مختلف، برنامه دقيق مسابقات هر روز را در سايت فوتباليستها مشاهده کنيد. ضمن آنکه امکان پيش بينی نتيجه بازيها هم وجود دارد، و ما چکيده ای از نظرات اعضا را درباره هر مسابقه، به همراه يک عالمه اطلاعات جالب درباره هر مسابقه درهر لحظه دراختيارتان قرار ميدهيم.

بيش از اين مطلب را طولانی نميکنم. لطفا کمی وقت بگذاريد و در سايت فوتباليستها چرخ بزنيد. اميدوارم مفيد باشد، و با يک بار مراجعه به اين سايت مشتری دائمی اش شويد.

باز هم فوتبال

2006-10-07T21:42:00.000+03:30

خوب، شکر خدا مشکلات فوتبال مملکت (دادکان، برانکو وعلی دايی) حل شده اند! الحمدلله فوتبال در جاده پيشرفت قرار گرفته و بر خلاف سالهای گذشته که همينطور داشتيم پسرفت ميکرديم، الان داريم تخته گاز پيش ميروي! با همين سرعت اگر پيش برويم احتمالا در جام جهانی 2010، اميد داريم که جزو 4 تيم برتر باشيم!

چرخ ليگ برتر با نظم مثال زدنی در حال چرخيدن است. ليگهای دسته اول و دوم و جوانان و نوجوانان و اميد و ... را که ديگر نگو و نپرس. همه اينها را بگذاريم کنار اين که ديشب موفق شديم لکه ننگی را که محمد دادکان بر دامان فوتبال مملکت گذاشته بود، پاک کنيم. ديديد گفتند؟ ديشب تيم ملی ايران با تکيه بر استعداد و آمادگی بازيکنان جوان و تجربه لژيونرها و درايت و کاردانی کادر فنی موفق شد با ارائه يک بازی زيبا [!] (همان چيزی که خون برانکو را برايش در شيشه کرده بوديم) با اردن مساوی کنيم. مبارک است. دلم ميخواهد بدانم نظر به اصطلاح کارشناسان را در اين باره. روزنامه ها اين روزها تب حمايت از فوتبال ملی اشان خيلی بالا گرفته.

بگذريم ... اميدوارم که تيم ملی در بازيهايش هم خوب بازی کند و هم خوب نتيجه بگيرد.

مصاحبه مصطفوی
اما داريوش مصطفوی ديشب يک مصاحبه خواندنی انجام داده، که اگر علاقمند به پيگيری وقايع فوتبال هستيد، حتما از دستش ندهيد. حقيقتا اين قضيه مصداق کامل اين ضرب المثل ايرانی است که: "يک ديوانه يک سنگی را در چاه ميندازد، 100 تا عاقل جمع ميشوند و نميتوانند خارجش کنند". دارند فوتبال ملی ايران را به خاطر حماقت های آقايان معلق ميکنند، آن وقت ببينيد نظرات دبير فدراسيون را!

برايم جالب است بدانم که آقای مصطفوی موقع ادای اين افاضات، چه چيزی در ذهن داشته. چه تصوری درباره مخاطبين داشته؟ آقا قبول که ما شبيه گ... هر چی به خوردمان ميدهند، قبول ميکنيم. اما واقعا اينقدر؟ بی خيال داريوش خان. يک کلمه بگو "ببخشيد"، خلاص ميشوی. نياز به اين همه آسمان و ريسمان نيست به خدا.

دبير فدراسيون در جايی از اين مصاحبه فرموده اند:

" پس از برگزاری بازی ایران - آنگولا شورای معاونان سازمان تربیت بدنی تشکیل جلسه داده و تصمیم بر آن گرفتند که دادکان دیگر به درد اداره فدراسیون فوتبال نمی خورد وبر طبق نظرآنها با بروز آن اتفاقات وحشتناک در جام جهانی وی باید جای خود را به فرد دیگری بدهد. اما محمد علی آبادی خواسته آنها را نپذیرفت و حکم به برکناری دادکان نداد. وی اگر مدرکی دال بر کنار گذاشتن خود از ریاست فدراسیون فوتبال دارد می تواند آن را در اختیارروزنامه بگذارد تا همه در جریان قرار بگیرند. "

عجب روزگاری است. هنوز مدت زيادی نگذشته که اينطور به غلط کردن و دست و پا زدن افتاده اند. متن کامل اين مصاحبه را اينجا [+] ميتوانيد بخوانيد. گويا اين مصاحبه در پاسخ به صحبتهای هفته قبل محمد دادکان [+] بوده.

* * * * *

روزگار است اينكه گه عزت دهد و گه خوار دارد
چرخ بازيگر از اين بازيچه ها بسيار دارد

ماست فضايی !

2006-10-01T23:35:00.000+03:30

اين ژاپنيها حقيقتا شاهکارند ...

اسم سفينه فضايی سايوز (Soyuz) اين روزها خيلی به گوش همه ما خورده. سايوز، يا همان کشتی روياهای خانم انوشه انصاری، دفعه قبلی که در فصل بهار به فضا پرتاب شده بود، با خودش مقداری باکتری تخمير کننده به زمين آورده. گويا ژاپنيها با استفاده از دو نوع از اين باکتريها، ماست تهيه کرده اند (اين باکتريها را به عنوان مايه ماست بندی مصرف کرده اند)، و ماست مربوطه را به عنوان ماست «اوچو او تابی شيتا» (يعنی ماستی که در فضا سفر کرده)، به فروش ميرسانند. [1]

اما اين بار اول نيست که چنين محصولی در ژاپن ارائه ميشود. يک بار با استفاده از باکتريهايی که مدتی در فضا بوده اند، «ساکی» درست کرده اند، و اين محصول به سرعت به يکی از پر فروشترين نوشيدنيها در ژاپن بدل شده است. [2]

بايد ديد باکتريهای همراه خانم انصاری در سفر 10 روزه اشان، قرار است در 4-5 ماه آينده برای تهيه چه خوراکی ای در ژاپن مورد استفاده قرار گيرند!

شطرنج

2006-09-29T13:08:00.000+03:30

چند روز قبل مطلبی ميخواندم که درآن چند بار به مهره وزير(Queen) در شطرنج و حرکت آن اشاره شده بود. بی اختيار به اين فکر افتادم که چرا Queen که در زبان انگليسی به معنای «ملکه، شهبانو و زن پادشاه» است، در صفحه شطرنج پارسی به «وزير» ترجمه ميشود؟ آيا دليلش از نوع دلايل ناموسی و ... است؟!

نگاهی به نام خارجی ساير مهره های شطرنج و مقايسه آنها با نام فارسی اشان جالب است:

King
معنای لغوی «پادشاه» است، و در فارسی هم به همان نام «شاه» ترجمه شده است.

Queen
همانطور که گفته شد، به معنای «ملکه، شهبانو و زن پادشاه» است، اما در فارسی به «وزير» ترجمه شده. دليلش را نميدانم.

Rook
معنای لغوی اين کلمه به معنای «کلاغ زاغی و کلاغ سياه» است. اما نام فارسی آن «رخ» است. در مورد اين مهره گويا نام Rook از نام فارسی آن برگرفته شده است. «رخ» در زبان فارسی به معنای «ارابه جنگی» است.

Bishop
به معنای «اسقف» است که يکی از مقامات کليسا است. اما در شطرنج فارسی به «فيل» ترجمه شده!

Knight
در ديکشنری اين واژه به «قهرمان، شواليه، نجيب زاده و سوارکار» ترجمه شده. در فارسی هم به نام «اسب» شناخته ميشود. احتمالا دليل اين نامگذاری شکل اين مهره است، که به شکل کله اسب است.

Pawn
در زبان انگليسی اين واژه به معنای «گروگان» است. در صفحه شطرنج ايرانيها به اين مهره «سرباز» يا «پياده» ميگويند.

به نظر ميرسد، به جز مهره «شاه» که ترجمه فارسی و انگليسی اش شبيه هم است، و «رخ» که نام انگليسی اش برگرفته از نام فارسی است، ترجمه هايی که برای نام مهره های «پياده» و «اسب» شده نيز تا اندازه ای قابل تحمل است (يعنی دست کم نام های فارسی و انگليسی اين مهره ها به شکل و شمايل خود مهره مرتبط هستند).

اما نميدانم چرا «ملکه»، «وزير» دربار شده است، و «اسقف» اعظم به مقام شامخ «فيل» بودن رسيده است!

درست نميدانم اين نامها که ما داريم، ترجمه ای از روی نامهای خارجی است، يا آنها از زبان فارسی ترجمه کرده اند، يا هر دو از زبان سومی ترجمه شده. اما به نظر ميرسد نامهای انگليسی نامهای بامسماتری هستند. مثلا نام «ملکه» با توجه به قدرت فوق العاده آن، نام بهتری برای مهره «وزير» است. در مورد «فيل» که خيلی قضيه حادتر است، شکل و شمايل اين مهره نه تنها هيچ شباهتی به فيل ندارد، که اتفاقا خيلی هم شبيه کلاه «اسقف»هاست.

بگذريم، اگر کسی چيزی دراين باره ميداند، ما را هم خبر کند. ممنون ميشوم.

از ماست که بر ماست

2006-09-09T02:06:00.000+03:30

اين مطلب «مديريت ايرانی» را حتما بخوانيد، خواندنيست (لينک از Carpe Diem). حس ميکنم تمام حرفهايی را که تلاش ميکردم درباره فوتبال ايران در يکی دو يادداشت اخيرم [+ +] بيان کنم را به طريق بسيار زيباتری بيان کرده. البته اين مطلب خيلی کلی تر از بحث فوتبال است، و به مشکلات بزرگتری ميپردازد، اما مصداق بزرگ آن در ذهن من فعلا «فوتبال ايرانی» است.

فقط من با اين نوع نگاه يک مشکل کوچک دارم. آنهم اينکه فکر ميکنم نوع نگاه اين يادداشت طنز زيبا (مثل خيلی از تحليلهای ديگر)، از آن نوع نگاهها است که تقصيرات را از گردن ما برميدارد، و مقصر همه شکستها و عقب ماندگيها را به گردن يک شخص سوم (حقيقی يا حقوقی) به نام مديريت می اندازد. انگار نه انگار که نقش منفی اساسی را در اين ميان خود ما بازی ميکنيم.

در مورد مثال تيم ملی فوتبال، که از قضا خيلی شبيه حکايت فوق است، آن کميته تحقيق (همان خرد جمعی خودمان) سعی کرد به نتيجه ای برسد که مردم دوست داشتند (مردم_ مردم هم که نه؛ به نظر من روزنامه ها اين افکار را در ذهن مردم کرده بودند). قبل از آن هم اين خود مردم بودند که مقصر را (پاروزن کم کار، يا همان علی دايی) شناسايی کردند و ...

خلاصه اينکه خيلی نبايد تقصيرات را گردن اين و آن انداخت. مديريت، شخصيتی جدا از ما نيست. بد نيست گاهی تلنگری به خودمان هم بزنيم.

نرم افزارهای Open Source برای Windows - قسمت اول

2006-09-08T00:01:00.000+03:30

نهضت Open Source روز به روز طرفداران بيشتری پيدا ميکند. در ايام نه چندان دور (همين چند سال قبل)، اگر از کسی درباره نرم افزارهای Open Source سوال ميکردی، نهايتا به يکی دو پاسخ عمومی همچون سيستم عامل Unix يا کامپايلر زبان C ميرسيدی. واقعيت آن است که صنعت توليد نرم افزار هنوز آنقدر رشد نکرده بود، و تعداد نرم افزارهای کاربردی آنقدر زياد نبود که انتظار شنيدن نامهای متعددی را داشته باشيم.

اما با پيشرفت سريع نرم افزارهای کاربردی، و استفاده گسترده از آنها، طرفداران نرم افزارهای Open Source هم بيکار ننشسته اند، و به توليد نرم افزارهايی با کيفيت مناسب، برای رقابت با نرم افزارهای تجاری موجود پرداخته اند. يکی از معروفترين اين نرم افزارها همان Firefox معروف است، که طبق اخباری که از گوشه وکنار شنيده ميشود، به آرامی در حال ربودن گوی سبقت از همتايان خود (از جمله Internet Explorer) است.

در گذشته، نرم افزارهای Open Source عمدتا تحت سيستم عاملهای غير از Windows بودند؛ اما در سالهای اخير توسعه نرم افزارهای Open Source تحت Windows نيز مورد توجه قرار گرفته است. با توجه به گستردگی استفاده از محيط سيستم عامل Windows و سادگی، سبک بودن، قدرتمندی و راحتی کار با نرم افزارهای Open Source مناسب ديدم که برخی از اين نرم افزارها را اينجا معرفی کنم. توجه کنيد که يکی از مهمترين ويژگيهای اين نرم افزارها رايگان بودن آنهاست، لذا برای استفاده از آنها نياز به پرداخت هيچ پولی نيست. به کرک و شماره سريال و امثالهم نيز نياز نداريد.

Gaim
نرم افزار Instant Messaging يا همان Messenger خودمان. توسط اين نرم افزار ميتوانيد همزمان به اکانت خود در Yahoo! Messenger و MSN Messenger و ICQ و چندين سرويس Chat ديگر متصل شويد و در يک محيط واحد از امکانات همه آنها استفاده کنيد. [دريافت]

Mozilla Firefox/Thunderbird
فکر نميکنم در مورد اين دو نرم افزار نياز به توضيح خاصی باشد. Firefox يک مرورگر قدرتمند وب و Thunderbird نرم افزاری برای دريافت و ارسال email (مشابه Outlook) است.

هر دو نرم افزار قابليت سفارشی شدن (Customization) مطابق سليقه کاربر را دارند. [دريافت فايرفاکس] [دريافت تاندربرد]

OpenOffice.org
اين مجموعه نرم افزاری قدرتمند که بين کاربران سيستم عاملهای لينوکس طرفداران زيادی دارد، جايگزين مطمئنی برای مجموعه Office مايکروسافت ميتواند باشد. اين مجموعه، شامل شش نرم افزار است که ميتواند برای کار با صفحات گسترده (Spreadsheet)، بانکهای اطلاعاتی، اسناد (Document)، نمايش اسلايد و ... مورد استفاده قرار گيرد. اين مجموعه اکنون در محيطهای مختلف، و از جمله ويندوز قابل استفاده است. [لينک]

GIMPshop
يک جايگزين کامل (و حتی در برخی موارد بهتر) برای فتوشاپ. فوق العاده سبک و با کاربری آسان و قابليتهای فراوان. [لينک]

Filezilla
يک نرم افزار کامل و عالی برای نقل و انتقال فايل بر روی سايتهای FTP. [دريافت]

Notepad++
با دانلود کردن اين Editor جذاب و قدرتمند، آن را جايگزين Notepad خود نماييد. قابليتهای زيادی دارد، از جمله اينکه اگر فايلهای برنامه های زبانهای مختلف را با Notepad++ باز کنيد، ميتوانيد کلمات کليدی، متغيرها، توضيحات و ... را به رنگهای مختلف ببينيد. [دريافت]

ادامه دارد ...