De lente liet serieus op zich wachten en dus trokken we naar de bioscoop voor de première van Oblivion, een actiefilm met Tom Cruise als sciencefiction held. Vorig jaar had ik al het eerste artwork zien passeren en momenteel hangen de filmposters in alle straten.¹ Er was dus geen ontkomen aan.

Verhaal

De eerste teasers toonden de dystopische toekomst van een verloren Aarde. De mensheid had tijdens de verdediging tegen buitenaardse ‘Scavs’ haar eigen planeet naar de vaantjes geholpen. Er is zelfs een hap uit de Maan. Onze blauwe knikker werd onbewoonbaar en men trok zich terug op Jupiter’s rode maan Titan. Enkel een poetsploeg bleef achter om het herstel in goede banen te leiden en de enkele resterende Scav(enger)s grondig uit te roeien.²

Spoiler alert!

We beginnen in het hoofdkwartier van Jack Harper (Tom Cruise), hoog in de wolken. Zijn assistente Victoria (Andrea Riseborough) plant de missies en klusjesman Jack vliegt rond om torenhoge robots te repareren.³

De tech en gadgets zijn best wel knap. Een originele helicopter, uitplooibare motor, minimalistisch huis in de wolken.⁴ Erg knap allemaal. Tot Jack een grot binnen moet en blijkbaar geen nachtkijker heeft. Of wanneer ie aan een touw moet afdalen in plaats van enkele raketten in zijn laarzen te gebruiken. Dat kwam toch een beetje flauw over.

Tijdens al dat rondvliegen krijgen we heel wat bekende Amerikaanse monumenten te zien. Surrealistisch hoe het topje van de Empire State Building zomaar uit het zand steekt.⁵

En plots duikt daar Morgan Freeman op, in zijn typische rol als wijze oude mentor. Freeman heeft blijkbaar een visioen gehad van hoe Jack als ‘chosen one’ de wereld redden zal.⁶ Zelf is Jack daar veel minder van overtuigd, deels omdat hij niet meer weet wie hij echt is.⁷ En dus keert hij zijn vertrouwde wereld de rug toe.

Er volgen nog heel wat meer herkenbare momenten. Zo doen de rode oogjes der robots meteen denken aan de The Terminator. Het buitenaardse object in de ruimte komt regelrecht binnengevlogen uit 2001: A Space Odyssey. Regisseur en script schrijver Joseph Kosinki maakte van deze film een echt amalgaam van diverse andere films. En de finale strijd tussen Jack en ‘Silly Sally’ lijkt regelrecht gestolen uit Independence Day.

Then out spoke brave Horatius, the Captain of the Gate:
“To every man upon this earth, death cometh soon or late;
And how can man die better than facing fearful odds,
For the ashes of his fathers, and the temples of his Gods.”

– Horatius, by Lord Thomas Babington Macaulay (1800–1859)

“Fuck you, Sally.”

Appreciatie

Een film volgens het boekje. Alle klassieke regels uit The hero with a Thousands Faces van Joseph Campbell worden bijna tot op de letter gevolgd. Daar is op zich niks mis mee. Oblivions is een genietbare film.

Positief

• Met momenten merk je een sterke muzikale invloed van Blade Runner, nog zo’n dystopische film. Uiteraard is er ook het verplichte Inception–gedreun.
• Een lekker lange film van bijna twee uur. Toen ik dacht dat we al halfweg waren bleek er nog 2/3 te gaan. Fijn fijn.
• Mmmm, Olga Kurylenko. Die heb ik niet meer gezien sinds 007’s Quantum of Solace.

Negatief

Alleen vond ik dat hele profetische gedoe er wat te dik op liggen.

• Adam en Eva in een huisje aan het meer, met verplichte kusscène maar onzichtbare seks.
• De volgende ochtend trekt hij er weer op uit terwijl zij nog in bed ligt. “Those people need my help.”
• De confrontatie met zichzelf, en eigenlijk ook een zelf-moord.
• De kerkmuziek binnenin het buitenaardse object, alsof hij klaar staat God te ontmoeten. Wanneer het object ontploft volgt een shot met licht uit de hemel.
• Jack die zijn leven geeft om anderen een nieuwe kans te bezorgen. Heel erg profetisch allemaal. Drie jaar later is hij plots terug, net iets langer dan Jezus’ drie dagen.

Rating: *** (3/5)

Voetnoten bij dit artikel:

1. Ik denk: de dag na The day after tomorrow.
2. Ik denk: District 9 meets Wall-E met hardcore wapens.
3. Ik denk: Moon, maar dan met z’n twee.
4. Ik denk: de cloud city van Lando Calrissian uit Star Wars Episode V.
5. Ik denk: Planet of the apes.
6. Ik denk: The Matrix.
7. Ik denk: Total Recall.

Afgelopen woensdag was de première van Disney’s nieuwste: Oz the Great and Powerful, een prequel van The Wizard of Oz (1939) met Judy Garland. Na 6 maanden filmen en anderhalf jaar digitale postproductie kwam de film eindelijk in de zalen. De quasi lege zaal op een openingsavond deed echter het een en ander vermoeden.

De bedoeling van Oz is de voorgeschiedenis schetsen van hoe tovenaar Oscar Zoroaster Diggs¹ (James Franco) vanuit Kansas in deze toverwereld terecht kwam. Op het moment dat Oz in een luchtballon zit komt er toevallig een tornado voorbij die hem, net als Dorothy Gale indertijd, naar het Land van Oz brengt. Uiteraard zijn er daardoor heel wat overlappingen, maar ook een aantal nieuwe elementen. De tovenaar moet Emerald City redden van de boze heks. Maar wie is in dit verhaal de slechterik? In iedere Disney film moet een grappige sidekick opdraven. In dit geval is dat de pratende, vliegende aap Finley. Ook de achtergrond van de verschillende heksen krijgt verduidelijking.

Eerlijk is eerlijk: een visueel knappe film met helaas vreselijke acteerprestaties. Franco kan blijkbaar geen andere emoties vertolken dan a) verbaasd voor zich uit staren en b) breed glimlachen tot achter zijn oren. Dito eigenlijk voor Michelle Williams terwijl ik wéét dat ze beter kan. De dubbele rol van Mila Kunis — “Shut up Meg” — is nog best te pruimen. Misschien had Rachel Weisz een grotere rol moeten krijgen? Best van al vond ik nog het porseleinen popje. Haar defecten waren nog te lijmen, in tegenstelling tot het verlamde kind uit de eerste tien minuten.

Verdict: Waarschijnlijk een boeiende film voor uw kleln mannen, maar voor iedereen ouder dan 10 jaar niet echt de moeite om te kijken of herbekijken. *½

Voetnoten bij dit artikel:

1. Zijn volledige naam is blijkbaar: Oscar Zoroaster Phadrig Isaac Norman Henkel Emmannuel Ambroise Diggs.

Draadloos opladen staat al jaren op mijn lijstje van favoriete nieuwe technologie. Want zeg nu zelf: overal die kabels meesleuren is toch echt iets van de 20ste eeuw. Stilaan zie je die wireless tech ook doordringen in het dagelijks leven. Enkele jaren geleden kon ik de draadloze opladers van Duracell testen. En vorig jaar nog gaf ik op Barcamp Antwerpen een presentatie over o.a. wireless energy.

De meeste toepassingen zijn nog erg basic en voorzicht. Maar wat de Duitse student Dennis Siegel doet is al heel wat andere koek.

In essence, every electrical device gives off electromagnetic radiation — and if that radiation passes across a coil of wire, an electrical current is produced. Siegel says he has produced two versions of the harvester: One for very low frequencies, such as the 50/60Hz signals from mains power — and another for megahertz (radio, GSM) and gigahertz (Bluetooth/WiFi) radiation.

Het hergebruiken van die alomtegenwoordige restenergie lijkt me een nuttige manier van energie besparen. Als je ziet hoe de ontwikkelde wereld steeds zwaarder leunt op haar eigen energiegebruik, dan lijkt investeren in efficiëntie een logische volgende stap.

Bron: German student creates electromagnetic harvester that gathers free electricity from thin air.

Het creatieve werk van Shintaro Ohata is een ongewone combinatie tussen sculptuur en en kunst op doek. Op het eerste zicht is een bovenstaande werk ‘Loop’ een kubistische interpretatie van een carrousel. Het beeld komt zelfs een beetje cartoonesque over. Maar niets is minder waar als je even naar beneden scrolled.

His paintings show us ordinary sceneries as dramas. He is also known for his characteristic style; placing sculptures in front of paintings, and shows them as one work, a combination of 2-D and 3-D world.

He says that it all started from when he wondered “I could bring the atmosphere or dynamism of my paintings with a more different way if I place sculptures in front of paintings.” Many viewers tend to assume that there is a light source set into his work itself because of the strong expression of lights in his sculpture.

Professor Stephen Walt, docent ‘international affairs’ aan de Harvard University’s Kennedy School of Government, schreef een interessant artikel over 5 onuitgesproken waarheden binnen het buitenlands beleid van de Verenigde Staten. Bij een van deze regels gaat hij dieper in op de relatie tussen de VS en Europa. Zijn een stelling heeft volgens mij wel enige grond van waarheid.

4. We like being #1, and we’re going to stay there just as long as we can.

   Most U.S. leaders like to talk about global partnerships and the need to work with allies, and they try not to speak too glowingly about American dominance. But make no mistake: U.S. leaders have long recognized that being stronger than everyone else was desirable, and nobody ever runs for president vowing to “make America #2.”

   That’s why U.S. leaders have always been ambivalent about European unity: they want Europe to be sufficiently unified so that it doesn’t become a source of trouble, but they don’t want it to cohere into a super-state that might be powerful enough to stand up to Washington.

Bron: Top five truths you won't hear any US official admit

Een half jaar geleden landde de Curiosity rover op Mars. Sinds 6 augustus 2012 maakt de gigantische robot foto’s van de rode planeet terwijl het op verkenning gaat. Indertijd werd heel wat ophef gemaakt omtrent de originele manier waarop de module op Mars neerdaalde.

NASA maakte beelden van die landen, maar helaas slechts in 4 fps. Bard Canning interpoleerde die beelden tot een vloeiende video aan 30 fps. Het geluid is artificieel. Vier weken lang, beeld per beeld, werkte Canning aan zijn filmpje. “It was a labor of love.”

Zijn 8-bit versie van de landing is overigens ook wel grappig.

Nog enkele maanden geduld en dan komt Ashton Kutcher’s film over het leven van Apple medestichter Steve Jobs in de bioscoop. De première is voorzien voor 19 april, de 37ste verjaardag van Apple’s oprichting. Geef ze een baard en wat langer haar en je zou zweren dat Kutcher en Jobs broers zijn.

Een teaser van Ashton Kutcher's jOBS.

Steve Jobs in zijn kantoor in 1981.

(Update) Mijn woorden waren nog niet koud of de eerste clip op deze aankomende film verscheen net online.

Als ik de eerste reacties mag geloven dan werkt Jobs’ reality distortion field ook door in deze film. De eerste reactie van diens voormalige collega Steve Wozniak zijn allerminst lovend.

Not close…we never had such interaction and roles…I’m not even sure what it’s getting at…personalities are very wrong although mine is closer…

Don’t forget that my purpose was inspired by the values of the Homebrew Computer Club along with ideas of the value of such machines and Steve J. wasn’t around and didn’t attend the club so he was the one learning about such social impact of the future. […]

I never looked like a professional. We were both kids. Our relationship was so different than what was portrayed. I’m embarrassed but if the movie is fun and entertaining, all the better. Anyone who reads my book iWoz can get a clearer picture.

Dat laatste potje schaken is alweer een tijd geleden. Altijd frustrerend wanneer je niet kan winnen en genoegen moet nemen met remise. Dan is deze alternatieve versie door John Luke Roberts een fijne afwisseling. Een fictieve partij tussen Garry Kasparov en Nigel Short waarbij de klassieke regels van het schaakspel een andere betekenis krijgen.

Kasparov’s queen has been revealed as an imposter, played very convincingly by Helen Mirren. She wins the Oscar, but will have to leave the board. She can of course leave in any direction she likes…

Astronaute Sunita Williams geeft een rondleiding doorheen het International Space Station (ISS). Toen ik een jaar of tien jonger was hing er een poster van ruimtevaart op mijn kot, met onder andere het ISS in aanbouw. Sindsdien zijn er uiteraard heel wat nieuwe modules bijgekomen. Toch zou het ruimtestation pas volledig klaar zijn in 2015.

Tijdens deze 25-minuten durende rondleiding toont Suni ons de grote en kleine kantjes van het dagelijks leven aan boord van het ISS. De ‘telefoonhokjes’ waarin ze slapen, de rondzwevende hometrainer, waar de lekkerste snoepjes verstopt zitten, waarom het toilet color coded is, etc. Razend interessant om eens achter de schermen te kijken. En in vergelijking valt mijn stapel rommel in de keuken prima mee.

Bron: A tour of the International Space Station (Kottke)

Een nieuw jaar is begonnen. 365 nieuwe dagen om mee te doen wat je wil. Bij deze alvast m’n beste wensen. 2012 was een uitstekend jaar. Ik heb zo’n vermoeden dat 2013 nog beter zal worden. Om mezelf te verplichten eens wat meer persoonlijke blogs te schrijven wil ik Simon Pritchard’s idee van 30 Days of Me kopiëren. Dertig dagen lang iedere dag iets meer van jezelf bloot geven.

1. Een recente foto van jezelf en 15 interessante weetjes.
2. Waar komt de naam van dit blog vandaan?
3. Een foto van jezelf en jouw vrienden.
4. Een gewoonte die je liever niet had.
5. Een foto van een plek die je bezocht hebt.
6. Favoriete superheld en waarom.
7. Een foto van iemand/iets dat de grootste impact op je had.
8. Korte-termijndoelen deze maand en waarom.
9. Iets van de voorbije dagen waar je trots op bent.
10. Welke muziek beluister je wanneer je vrolijk, droevig, verveeld, hyper en gek bent?
11. Een andere foto van jou en je vrienden.
12. Waarom ben je jouw blog gestart?
13. Een brief aan iemand die je onlangs kwetste.
14. Een foto van jezelf en jouw familie.
15. Speel willekeurig muziek en noteer de 10 laatste nummers.
16. Een foto van jezelf.
17. Met wie wil je een dag van leven wisselen en waarom?
18. Plannen, dromen en doelen in je leven.
19. Je bijnamen en hoe je die gekregen hebt.
20. Beschrijf de persoon met wie je jouw toekomst wil opbouwen.
21. Een foto van iets dat je blij maakt.
22. Wat maakt jou anders dan anderen?
23. Iets waar je sterk naar verlangt.
24. Een brief aan je ouders.
25. Wat zit er in je tas?
26. Wat je denkt over jouw vrienden.
27. Waarom ging je deze uitdaging aan van 30 dagen?
28. Een foto van jezelf vorige jaar en nu. Hoe ben je sindsdien veranderd?
29. Wat leerde je bij tijdens de voorbije maand?
30. Je favoriete muzieknummer.