⩿⩿ചവറെഴുത്ത് പരാക്രമങ്ങൾ ⪀⪀

ഡക്കോട്ടപുരവും ചോളരാജാക്കന്മാരും

noreply@blogger.com (Jith Raj) — Tue, 10 Sep 2013 01:22:00 +0000

കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പ്പികമാണ്. എന്തെങ്കിലും സാദൃശ്യം തോന്നിയാൽ ഉപമയാമത്, അല്ലല്ല നല്ല തല്ലു കൊള്ളാത്തത് കൊണ്ടാണ് (എനിക്കല്ല, നിങ്ങള്ക്ക്).

"പാലക്കാടു കഴിഞ്ഞു കഷ്ടിച്ചു 45 കിലൊമീറ്റർ പോയാൽ മതി ഈ പറഞ്ഞ ഡക്കോട്ടപുരത്തെക്കു, എന്ത് പറയുന്നു അപ്പോൾ പോവുകയല്ലേ?"

എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. "അല്ല സനിലെ നീ എന്താ ഈ പറഞ്ഞു വരുന്നേ? ഡക്കോട്ട പുരമോ എന്താത് സംഗതി, എന്തിനാ അവിടെ പോണതു?"

"രാംകുമാറെ , നീ ഇവനോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ ഇത് വരെ!" സനിലിന്റെ വക ചോദ്യം.

"ഇല്ല, ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീയും കൂടെ വരട്ടെ എന്ന്"

എനിക്ക് പതുക്കെ അപായം മണത്തു തുടങ്ങി സനിൽ പണിക്കരും രാംകുമാർ വർമയും എന്തോ എടാകൂടം പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് അതാണ്‌ ഈ സസ്പെൻസും ത്രില്ലെറുമൊക്കെ. എന്തായാലും ചോദിച്ചു കളയാം. "എന്താ ഇപ്പോൾ പ്രശ്നം നമ്മൾ എന്തിനാ ഈ പറഞ്ഞ പുരത്തേക്ക് പോണത്?"

"എടാ നമ്മൾ ഒരു ടൂർ പ്ലാൻ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാ ഈ പറഞ്ഞ സ്ഥലമാണ് ഇത്തവണത്തെ ലക്‌ഷ്യം" സനിൽ നയം വ്യക്തമാക്കി.

"നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇനി നമ്മൾ മാത്രമേ ഇത് കാണാൻ ഉള്ളൂ, ആ വിഘ്നേഷും സജിത്തും അടക്കം അവിടെ പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞു നീ ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ?" രാമിന്റെ വക വിശദീകരണം

അപ്പോൾ സംഭവം വ്യക്തമായി, ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും കൂടെ ടൂർ പോകുന്നു. ഈ പറഞ്ഞ പുരത്തേക്ക്. ഉദ്ദേശ്യ ലക്ഷ്യം അവിടുത്തെ ചോള രാജാക്കന്മാരുടെ കൽപ്രതിമ കണ്ടു സായുജ്യം അടയുക. അത് വളരെ വിശിഷ്ടം ആണെന്നാണ് വിഘനെഷ്കുമാർ ഇവന്മാരെ ധരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. എനിക്കെന്തോ പന്തികേട് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. മറ്റൊന്നുമല്ല ഡക്കോട്ടപുരമോ അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ടായിരിക്കുമോ? ആ തമിഴ് നാടല്ലേ ചിലപ്പോൾ കാണും.

അങ്ങനെ ആ സുദിനം വന്നെത്തി, വെള്ളിയാഴ്ച കഴിഞ്ഞു വന്നൊരു ഉഗ്രൻ ശനിയാഴ്ച സനിലും രാമും ഞാനും രാവിലെ 12 മണിക്കു തന്നെ റെഡിയായി പുറപ്പെട്ടു, കോയമ്പത്തൂർ വഴി ഡക്കോട്ടപുരത്തേക്ക്.

സനിലിന്റെ വക നാനോ കാറിലായിരുന്നു നമ്മുടെ സംഭവബഹുലമായ ആ യാത്ര. സനിലിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ നാനോ ആണു ഏറ്റവും stylish ഉം economicalഉം ആയ വാഹനം. പിന്നെ നമുക്കൊന്നും കാർ പോയിട്ട് ഒരു ബൈക്ക് പോലും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടും സനിലിനോടു പറഞ്ഞു ജയിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്നു ബോധ്യമുള്ളതുകൊണ്ടും ഒന്നും മിണ്ടാൻ പോയില്ല. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അതിവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞു 8 മണിക്കൂർ കൊണ്ട് പാലക്കാട് എത്തി. വണ്ടിയുടെ ഈ അസാമന്യ വേഗം കണ്ട രാംകുമാർ രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് കൂടെ ലീവ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.

ഒരു എൻഫിൽഡ് ബൈക്ക് ചീറി പാഞ്ഞു വന്നു കാറിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തി. അതിൽ നിന്നും അജാനുബാഹുക്കളായ Mr. വിഘ്നേഷ് കുമാറും Mr. സജിത്ത് ജോസെഫും ഇറങ്ങി.

വിഘ്നേഷ് പറഞ്ഞു

"ഞങ്ങൾ വിചാരിച്ചു നീ ഒക്കെ ഡക്കൊട്ടയിൽ എത്തിക്കാണും എന്ന്, എന്തായാലും ഇനി യാത്ര ഒരുമിച്ചാവാം. ഡക്കൊട്ട കണ്ടു മതിയായിട്ടില്ല."

"അല്ലേലും ഡക്കൊട്ട കണ്ടു ആർക്കും മതിയാവും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അതൊരു അനുഭവം തന്നെ അല്ലെ." - സജിത്ത്

ഇതൊക്കെ കേട്ട് ഞാൻ ആകെ കോരിത്തരിച്ചു. സംഭവം ഉജ്ജ്വലം ആണെന്നാണു തോന്നുന്നത്. പിന്നീട് എന്ത് കൊണ്ടോ നമ്മുടെ നാനോ കാർ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇല്ലാതെ സുഗമമായി ആ എൻഫീൽഡ് ബൈകിന്റെ പിന്നാലെ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. 2 മണിക്കൂർ കൊണ്ട് തന്നെ ഡക്കൊട്ടപുരത്ത് എത്തിച്ചേർന്നു (മഹാത്ഭുതം).

ഇനി വേഗം തന്നെ ചോള രാജാക്കന്മാരെ കാണണം, അത് മാത്രമാണ് ഞങ്ങളുടെ ചിന്ത. പക്ഷെ അതിനു ഒരു പ്രെശ്നം ഉണ്ടു, അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് വാഹനങ്ങൾ പോകില്ല ഒന്നര കിലോമീറ്റർ നടന്നു പോകണം.

പൊതുവെ മടിയനായ എനിക്ക് ഇത് കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ ഉത്സാഹവും നശിച്ചു. വേറെ മാർഗമില്ലാതെ അവസാനം പോകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ നടപ്പ് ആരംഭിച്ചു. ആ 25 മിനിട്ട് നടപ്പ് എനിക്ക് യുഗങ്ങളായി തോന്നി. അങ്ങനെ ഇഴഞ്ഞും വലിഞ്ഞും ഞങ്ങൾ ചോള രാജ സന്നിധിയിൽ എത്തി. അവിടെ ഒരു പൂരത്തിനുള്ള ആളുണ്ടായിരുന്നു ദർശനത്തിനു വേണ്ടി. ഇനി ഇപ്പോൾ ഇവിടെ 2 മണിക്കൂർ ക്യൂ നിന്നിട്ട് വേണം ചോള രാജാക്കന്മാരെ കാണാൻ. ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്നിട്ട് ആ അപൂർവ കാഴ്ച കണ്ടു - 2 അടി 3 ഇഞ്ചിൽ 3 കറുത്ത രൂപങ്ങൾ. തലയ്ക്കുഒരു കൂടം കൊണ്ടടി കിട്ടിയ പ്രതീതിയാണ് എനിക്കിപ്പോൾ. ഇത് കാണാനാണോ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് ഇത്രയും ദൂരം ഈ പാട്ടവണ്ടിയിൽ വന്നത്. എല്ലാം വെറുതെയായി.

ഞാൻ മറ്റവന്മാരെ നോക്കി, അവരാകട്ടെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആകെ വിജൃംഭിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. ആകെപ്പാടെ ഒരു കിളിപോയ ഫീലിംഗ്. പക്ഷെ ഒരുത്തനും നിന്നിടത്ത്‌ നിന്ന് അനങ്ങുന്നില്ല, ആ കാഴ്ചയിൽ ലയിച്ചങ്ങനെ നില്ക്കുകയാണ്. ആ എന്ത് കുന്തമെങ്കിലും ആവട്ടെ എനിക്കിതു കണ്ടിട്ടൊന്നും തോന്നുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, കുറച്ചൊക്കെ ദേഷ്യവും വരുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും ഒരു കൂട്ടം ഭക്തജനങ്ങൾ തിക്കി തിരക്കി അവിടേക്ക് പ്രവഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ അവിടെ ഒരു അരങ്ങായിരുന്നു. പ്രാർഥനയും കാണിക്ക സമർപ്പിക്കലും കൊണ്ട് ആകെ ഒരു ബഹളമയം. അവന്മാരൊക്കെ ആയിരത്തിന്റെയും അഞ്ഞൂറിന്റെയും നോട്ടുകൾ വെറുതെ അങ്ങനെ ഭണ്ടാരത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ കണ്ടു എനിക്കും സഹിച്ചില്ല ഞാനും സനിലിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും 1000 രൂപയുടെ ഒരു പച്ച നോട്ടെടുത്ത് ആ ഭണ്ടാരത്തിലേക്ക് നിക്ഷേപിച്ചു സായുജ്യമടഞ്ഞു. അപ്പോഴാണു ഈ യാത്രയിൽ സന്ജിത്ത് രാമചന്ദ്രനെ കൂട്ടാതതിന്റെ പോരായ്മ മനസ്സിലാക്കിയത്. അവനുണ്ടായിരുന്നേൽ ആയിരങ്ങൾ വാരി എറിഞ്ഞു ഇവിടെ നല്ല പേരെടുക്കാമായിരുന്നു. ഈ സനിലോക്കെ മാക്സിമം ആയിരമേ തരൂ. ആ പോയ ബുദ്ധി ആന പിടിച്ചാലും കിട്ടില്ല.

എന്തായാലും വന്ന കാര്യം സാധിച്ച സ്ഥിതിക്ക് ഞങ്ങൾ പുറത്തേക്കു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. മലയാളികളുടെ മാനം വാനോളം ഉയർത്തി ആയിരം രൂപ സമർപ്പിച്ച ആ മഹാനുഭാവനും കൂടെ അഞ്ചു പൈസ കൊടുക്കാത്ത നാണമില്ലാതവന്മാരും. പുറത്തെത്തിയപ്പോൾ സനിൽ പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് മതിയായില്ല, ഇത് പോര"

"ശെരിയാ, ഇത് പോര", Mr. റാം

വിഘ്നു: "ഓ നിങ്ങൾക്കും തോന്നിയല്ലേ, ഞങ്ങൾക്കും ആദ്യം ഇത് തന്നെ സംഭവിച്ചത്"

ഇവന്മാർ വീണ്ടും പൊട്ടൻകളി തുടങ്ങി. പറച്ചില് കേട്ടിട്ട് ചോളരാജ പ്രതിമാ പുനരുദ്ധാരണം ആണെന്നു തോന്നുന്നു മനസ്സിലിരിപ്പ്. എന്തായാലും ഞാൻ അഞ്ചു പൈസ കൊടുക്കില്ല. അല്ലേൽ സന്ജിത്തിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി കൊടുക്കാം, ഞാൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

"ആ എല്ലാവർക്കും അങ്ങനെ തോന്നിയ സ്ഥിതിക്ക് നമുക്ക് പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കാം, ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെ അതിനു പറ്റിയ സ്ഥലം ഉണ്ട്" - സജിത്ത്.

"എന്ത് പരിഹാരം? എനിക്കൊന്നും തോന്നിയില്ല" - ഞാൻ.

അവന്മാർ അതു കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ വേഗം ഒരു ഊടുവഴി ഇറങ്ങി വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. പത്ത് മിനിട്ടിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു വലിയ സ്ഥാപനത്തിന്റെ മുന്നില് എത്തി. RK Orphanage and Old-age Home എന്ന പേര് കണ്ടു എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഈശ്വരാ എന്റെ ശല്യം സഹിക്കാതെ ഇവൻമാർ എന്നെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാനാണോ പ്ലാൻ.

വിഘ്നു: "ഇതാണ് പറ്റിയ സ്ഥലം, നമുക്ക് മാനേജരെ കാണാം എനിക്ക് പരിചയം ഉണ്ട്".

വിഘ്നു ഞങ്ങളെ മാനേജരുടെ മുറിയിലേക്ക് നയിച്ചു. തലനരച്ചു ഉയരം കൂടിയ ഒരു നവവൃധൻ അവിടെ കൂനികൂടി ഇരുന്നു എന്തോ എഴുതുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ടു തല ഉയർത്തി അദ്ദേഹം മന്ദഹസിച്ചിട്ടു അകത്തേക്ക് വരാൻ ആങ്ങ്യം കാണിച്ചു.

സജിത്തിനേയും വിഘ്നുവിനേയും പരിചയ ഭാവത്തിൽ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് ഞങ്ങളോടായി അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.

"രാജാക്കന്മാരെ കാണാൻ വന്നതാണല്ലെ, നല്ലത്. പക്ഷെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിന് ഭാരം കൂടി എന്തെങ്കിലും നല്ലത് ചെയ്യണം എന്ന ചിന്ത മനസ്സിനെ മദിക്കുന്നു, അങ്ങനെ നിങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തി ചേർന്നു. ഇതല്ലേ ഉണ്ടായത്".

"അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല, വല്ലാത്ത വിശപ്പ് വല്ലതും കഴിക്കാൻ കിട്ടുമോ എന്നറിയാൻ വന്നതാ" - ഞാൻ.

ലവന്മാർ നാലും എന്നെ കൊല്ലുന്ന പോലെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ചു.

"ഇത്രയേ ഉള്ളോ, ഇവിടെ ആവശ്യത്തിനു ഭക്ഷണം ഉണ്ട്. ഞാൻ നിങ്ങളെ അങ്ങോട്ട്‌ കൊണ്ട് പോകാം" - അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

"വെജ്ജോ നോണ്‍-വെജ്ജോ" - എന്റെ ആകാംക്ഷ തല പൊക്കി.

കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വിഘ്നു ഇടപെട്ടു.

"ദാസൻ മാഷെ, ഇവൻ (ഞാൻ) പറഞ്ഞതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട ഒരു വക തിരിവില്ലാത്തവനാ, ക്ഷമിച്ചു കള.

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും IT ഫീൽഡിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്. ഇവിടെ വന്നപ്പോളാണ് ജീവതത്തിനു മറ്റു വശങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലായത്‌. ഞങ്ങൾക്ക് താങ്കളുടെ സ്ഥാപനത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സംഭാവന നൽകിയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്".

ദാസാൻ മാഷ്‌: "നല്ലത് മക്കളെ നല്ലത്. നന്മയുള്ളവർ വംശം അറ്റ് പോകാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ നിലനിന്നു പോകുന്നത്. ഇരുപതു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഞാനും നിങ്ങളെപോലെ കൊച്ചിൻഷിപ്‌ യാർഡിൽ എഞ്ചിനീയർ ആയിരുന്നു. ഇവിടെ എത്തി ചോളൻമാരെ കണ്ടു മാനസാന്തരം വന്നു ഈ സ്ഥാപനം തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ പോലുള്ള സുമനസ്സുകളുടെ സഹായത്താൽ മുന്നൂറ്റി അറുപതെട്ടു പേരെ സഹായിക്കാൻ പറ്റുന്നു"

"എന്നാൽ കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം" ചെക്ക്‌ ബുക്ക്‌ എടുത്തു കൊണ്ട് സനിൽ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ആ ദുഷ്ടൻ ഒരു ലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്ക്‌ എഴുതി കൊടുത്തു.

എത്ര ആയിരക്കണക്കിനു ബിരിയാണി ഇതാ ഓടയിൽ പോകുന്നു. ഞാൻ വേദനയോടെ ഓർത്തു.

അടുത്ത ഊഴം രാംകുമാറിന്റെ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ക്രെഡിറ്റ്‌ കാർഡ്‌ എടുത്തു രണ്ടേകാൽ ലക്ഷം വീശി.

വിഘ്നു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല പക്ഷെ അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു അവൻ തന്റെ മാലയും മോതിരവും കമ്മലും, സോറി കമ്മലില്ല, ഒക്കെ ഊരി കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ഒരു post dated ചെക്ക്‌ കൊടുത്തു എഴുപത്തയ്യായിരത്തിന്റെ. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു "മാഷെ പുറത്തൊരു ബൈക്ക് ഇരിപ്പുണ്ട്, ഇതാ അതിന്റെ ചാവി അതിവിടുത്തെ ആവശ്യത്തിനിരിക്കട്ടെ"

ഞാൻ ഒരു ബോധക്ഷയത്തിൽ നിന്നും അദ്ഭുതകരമായി രക്ഷപെട്ടു.

സജിത്ത് പറഞ്ഞു: "മാഷെ, ഞാൻ already മൂന്നു ലക്ഷം രൂപ ഇവിടേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ എത്തിക്കാണും".

ദാസൻ മാഷ്‌ കമ്പ്യൂട്ടർ പരിശോധിച്ചു എത്തി എന്ന അർഥത്തിൽ തലയാട്ടി.

ഈ കൊപ്രായമൊക്കെ കണ്ട എനിക്ക് എന്തു കൊണ്ടോ ചിന്താവിഷ്ടയായ ശ്യാമള എന്ന സിനിമ ഓർമ വന്നു. ഇപ്പോൾ എല്ലാരുടെയും നോട്ടം എന്റെ മേലാണ്. ഞാൻ വളരെ സാവധാനം എല്ലാവരെയും നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു,

"അപ്പോൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ, ഇനി നമുക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം"

ദാസൻ മാഷിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. സഹതാപം ആണെന്നു തോന്നുന്നു, ആ ഇത്രയും പാവങ്ങളുടെ കൂടെ കഴിയുന്നതല്ലേ, അതായിരിക്കും സ്ഥായിഭാവം. എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ വിശന്നിട്ടു കുടല് കരിയുന്നു.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി. ഈ സ്ഥാപനം കൊള്ളാട്ടാ, ഞാൻ വിചാരിച്ച പോലല്ല.

ഞാൻ ദൃഢ പ്രതിഞ്ജ ചെയ്തു ഇനി ഈ പരിസരത്തെങ്ങാനും വന്നാൽ ഭക്ഷണം ഇവിടെ തന്നെ.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പോകാൻ നേരം ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കാൻ ദാസൻ മാഷ്‌ കൂടെ വന്നു. വിട പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു "വളരെ നാളുകൾക്കു ശേഷം കുറെ നല്ല മനുഷ്യരെ ഞാൻ കണ്ടു കൂടെ ഒരു മലയാളിയും".

തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ രാത്രിയായിരുന്നു. ആ നല്ല മനുഷ്യരുടെ എല്ലാം മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നു; പസഫിക് സമുദ്രം പോലെ. പക്ഷെ മലയാളിയുടെ മനസ്സ് സുനാമി തിരകളാൽ കലുഷിതമായിരുന്നു, കാരണം ഇവന്മാര് കൊടുത്ത കാശ് മുതലാക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ദുഷ്ടന്മാർ ഒരു ഫോട്ടോ പോലും എടുക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ല, facebook ൽ ഇടാൻ....

ഓരോരുത്തരും അവരുടെ ചിന്തകളിൽ വാപൃതരായിരിക്കുമ്പോൾ ആ കൊച്ചു കാർ അവരെയും വഹിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുട്ടിനെ കീറി മുറിച്ചു മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞു.....

ഞങ്ങളെ തൊട്ടു കളിച്ചവരൊന്നും…….

noreply@blogger.com (Jith Raj) — Sun, 06 Apr 2008 12:27:00 +0000

ഭാഗം 2

ബോധം വീണ്ടെടുത്ത ലുട്ടാപ്പി ഓടി എന്റെ റൂമില്‍ വന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന എന്നെ കുത്തി എണീപ്പിച്ചു. ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ എണീറ്റ് കണ്ണും മിഴിച്ചിരുന്ന എന്നോടവന്‍ മൊഴിഞ്ഞു: “മച്ചൂ, നമ്മുടെ എക്സാം മാറ്റി വെച്ചു, നീ അറിഞ്ഞില്ലേ?“

“ഇതിനാണോടാ പട്ടീ നീ എന്നെ എണീപ്പിച്ചത്. ഇതറിഞ്ഞിട്ടല്ലേ നിന്റെ പുറത്ത് ഇന്നലെ വെള്ളമൊഴിച്ചത്, നീ അറിഞ്ഞില്ല അല്ലേ, എങ്ങെനെ അറിയാനാ ബോധം വേണ്ടെ?“

“ഓഹോ നിനക്കൊക്കെ ഇത് ആഘോഷമാണല്ലെ! ഞാനാണെങ്കില്‍ ഒന്നും പഠിച്ചിട്ടില്ല, അവന്റെയൊക്കെ ഒടുക്കത്തെയൊരു ആഘോഷം!”

“അതിനെന്താ അളിയാ പരീക്ഷ മാറ്റി വെച്ചാല്‍ സമയമങ്ങോട്ട് കിടക്കുകയല്ലേ നീ ഇങ്ങനെ ടെന്‍ഷന്‍ ആവാതെ”

“അതു ശെരി, അരിയും തിന്ന് ആശാരിച്ചിയേയും കടിച്ചിട്ട് പിന്നേം നിനക്ക് മുറുമുറുപ്പല്ലേ”

“ഏത് അരി? ഏത് ആശാരിച്ചി? നീ രാവിലെ തന്നെ എടുത്ത് വീശി അല്ലേ?”

“നിന്റെ മറ്റവനാടാ വീശിയത്, എന്നെകൊണ്ടൊന്നും പറയിക്കല്ലെ, എടാ മരപ്പട്ടീ പരീക്ഷ മാറ്റി വെച്ചന്നത് ശരി തന്നെ, അതായത് ഏപ്രില്‍ 28 ലെ പരീക്ഷ ഏപ്രില്‍ 15 ലേക്ക് മാറ്റി, സന്തോഷമായോ?”

“എന്ത് അളിയാ എന്നെ ഒന്നു പിടിച്ചേ എനിക്ക് ഒരു നെഞ്ച് വേദന പോലെ, നീ പറയുന്നത് സത്യമാണോ, അതോ നീ ഇന്നലത്തെ പോലെ വീലാണോ?”

“പോടാ $&^%$!@*, പത്രം എടുത്ത് നോക്ക്, അപ്പോള്‍ നീയൊക്കെ പഠിക്കും, അല്ല ഈ എക്സാം മാറ്റിയ കാര്യം ആരാ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്”

“നമ്മുടെ കുട്ടിച്ചാത്തനാ അളിയാ, അവനെ ഞാനിന്നു കൊല്ലും” തളര്‍ന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഇല്ലെടാ ഇല്ല, അവന്റെ രക്തം എനിക്കുള്ളതാ ഞാന്‍ കൊല്ലും അവനെ” എന്നു പറഞ്ഞ് ലുട്ടാപ്പി ചാത്തന്റെ റൂമിലേക്ക് ഓടി, പുറകെ ഞാനും.

ചാത്തന്റെ റൂമിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു വന്‍ ജനാവലി തന്നെ അവനെ കൊല്ലാനായി എത്തിയിട്ടുണ്ട്, ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ഈ ക്യൂവില്‍ നിന്നിട്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഇത്രയും പേര്‍ക്ക് കൊല്ലാനുള്ള വകുപ്പൊന്നും ചാത്തനലില്ല.

ജനക്കൂട്ടം കണ്ട് അമ്പരന്ന ഞങ്ങളോട് ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞു, “അറിഞ്ഞില്ലെ, നമ്മുടെ ചാത്തനെ ഇലക്ട്രിക്കലിലെ വൃന്ദാ മേനോന്‍ തെറി വിളിച്ചു അവരെ പറ്റിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു, ചാത്തന്‍ സെന്റിയടിച്ച് കിടപ്പില് ആണ്”.

അപ്പോള്‍ അതാണ് കാര്യം, നമ്മള്‍ ചെയ്യാനുള്ളത് വൃന്ദ ചെയ്തു, മിടുക്കി. ഞാനും ലുട്ടാപ്പിയും സന്തോഷവാന്‍മാരായി.

അപ്പോഴാണ് സണ്ണി കണ്ണും തിരുമ്മി അങ്ങോട്ട് വന്നത്, അവന്‍ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു: “അളിയാ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അറിഞ്ഞില്ലെ, ഇനി നമ്മള്‍ എന്ത് ചെയ്യും? കാര്യങ്ങളോക്കെ ഇങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ അടുത്താഴ്ച പരീക്ഷ നടക്കും നമ്മുടെ ക്രിക്കറ്റ് ടൂര്‍ണമെന്റ് വെള്ളത്തിലാവുകയും ചെയ്യും, എന്താ വഴി?”

“നമുക്ക് അനീഷിനെക്കൊണ്ട് ഒന്നു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലോട്ടു വിളിപ്പിച്ചാലോ? അവന്റെ ആരൊ അവിടെയില്ലെ കാര്യങ്ങള്‍ കൃത്യമായി അറിയുകയും ചെയ്യാം”

ഞങ്ങള്‍ അനീഷിന്റെ റൂമിലേക്കു ചെന്നപ്പോള്‍ തന്നെ അവന്‍ പറഞ്ഞു “ഞാന്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ അങ്കിളിനെ വിളിച്ചിരുന്നു, പുതുതായി വന്ന വൈസ് ചാന്‍സലര്‍ സ്ട്രിക്ട് ആണത്രെ ഈ എക്സാം മാറ്റിച്ചതൊക്കെ അവരുടെ പണിയാണു പോലും, ഇത്തവണ പഴയ മെമ്മോറാണ്ടം കളിയൊന്നും നടക്കുകേലാ, ജയിക്കണേല്‍ കുത്തിയിരുന്നു പഠിച്ചോളാന്‍ പറഞ്ഞു”.

“നാരകം നട്ടിടം

കൂവളം കെട്ടിടം

നാരീ ഭരിച്ചിടം

----------------------------“

നമ്പീശന്‍ പതിയെ പാടി തുടങ്ങി. വൈസ് ചാന്‍സലര്‍ സ്ത്രീ ആയതാണ് കുഴപ്പങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം കാരണം എന്ന് വ്യംഗ്യം.

“മനുഷ്യനു ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്‍ അവന്റെ ഒരു കൂവളം കെട്ടിടം”.

“കൂവളം കെട്ടിടമോ? അതെന്ത് കെട്ടിടം അളിയാ” അപ്പോള്‍ അങ്ങോട്ടു വന്ന രെഞ്ചി ചോദിച്ചു.

“അത് നിന്റെ അമ്മായി അമ്മയെ കുഴിച്ചിട്ടില്ലെ അതിന്റെ മുകളില്‍ പണിത കെട്ടിടം, രാവിലെ ഓരോന്നിറങ്ങിക്കോളും കൂവളം കെട്ടിടോം തപ്പി”.

നമുക്ക് ജോണിന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെന്ന് അവന്മാരുടെ പരിപാടി എന്താണെന്ന് നോക്കാം. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ജോണും പീഡുവും കൂടി മെമ്മോറാണ്ടത്തിന്റെ മാറ്റര്‍ തയ്യാറാക്കുകയാണ്.

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: “അളിയോ ഈ സൈസ് പുതിയ വൈസ് ചാന്‍സലറിന്റെ അടുത്ത് നടക്കുകേലാ വേറെ വഴി നോക്കണം”

“അതെ അതെ കൂവളം കെട്ടിടം” രഞ്ചി എന്നെ പിന്താങ്ങി.

“കൂവളം കെട്ടിടമോ, അതെന്ത് കെട്ടിടം” പീഡുവിന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ ചോദ്യം.

“അത് നിന്റെ അമ്മായി അമ്മയെ കുഴിച്ചിട്ടില്ലെ അതിന്റെ മുകളില്‍ പണിത കെട്ടിടം“. സന്തോഷത്തോടെ രഞ്ചി പറഞ്ഞു.

“എടാ നമുക്ക് വേറെന്തെങ്കിലും പരിപാടി നോക്കണം, ആ മെമ്മോറാണ്ടം വലിച്ച് കീറി കളഞ്ഞോ”

“എന്നാല്‍ നമുക്ക് പത്രത്തില്‍ ഒരു പബ്ലിസിറ്റി നടത്തി നോക്കിയാലോ” രഞ്ചി ചോദിച്ചു.

“പോടാ അവിടുന്ന്, പത്രാധിപര്‍ നിന്റെ -----അല്ലെ നീ പറയുന്നത് എഴുതാന്‍”

“അളിയാ പരിപാടിയൊക്കെ ഒപ്പിക്കാം, നീ വേഗം ഇംഗ്ലീഷിലും മലയാളത്തിലും ഒരു മാറ്റര്‍ തയ്യാറാക്കി താ”

“നീ വെറുതെ ആശ തരല്ലെ, ഇത് തമാശ കളിക്കാനുള്ള കാര്യം അല്ല” ജോണ്‍ പറഞ്ഞു.

“നീ എഴുതെടാ, ബാക്കി കാര്യം ഞാന്‍ ഏറ്റു”.

ഇത് കേട്ട് അല്പം സംശയത്തോടെയാണെങ്കിലും പീഡു ഇംഗ്ലീഷിലും, ജോണ്‍ മലയാളത്തിലും മാറ്റര്‍ തയ്യാറാക്കി തുടങ്ങി.

രഞ്ചിയാവട്ടെ ശ്രീകുമാറിനെ വിളിക്കാന്‍ അവന്റെ റൂമിലേക്കും.

ശ്രീകുമാറിന്‍ ടെലിവിഷന്‍ ചാനല്‍കാരൊക്കെയായി നല്ല ബന്ധമാണ്. അതുപയോഗപ്പെടുത്തലാണു രഞ്ചിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം.

അര മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ മാറ്ററുമായി രഞ്ചിയും ശ്രീകുമാറും സ്ഥലം വിട്ടു.

ഇതൊന്നും നടക്കാന്‍ പോണില്ലെടേ എന്ന ഭാവത്തില്‍ നമ്മെളെല്ലാം പതിവു കലാപരിപാടികളിലേയ്ക്കും തിരിച്ചു പോയി.

പക്ഷെ ഞങ്ങളെയെല്ലാം ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ശ്രീകുമാറിന്റെ ഫോണ്‍ വന്നു. “അഴിയാ, കാര്യങ്ങളൊക്കെ ക്ലിയഴായി നടന്നു, പത്രത്തിലൊക്കെ വാര്‍ത്ത നാളെ വരും, ഇന്‍ഡ്യാവിഷന്‍ നമ്മുടെ ഇന്റെര്‍വ്യൂ എടുക്കാന്‍ അങ്ങോട്ടു വരുന്നുണ്ട്, അങ്ങോട്ടു………വരുന്നുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ അത് മാനേജ് ചെയ്തോണം, ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് ലേറ്റാവും, ങാ പിന്നെ ഇന്ഡ്യാവിഷന്‍ ടീമിന്‍ നിന്റെ നമ്പര്‍ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് അവര്‍ നിന്നെ വിളിക്കും, ഓകെ, ബൈ”.

“എന്താടാ അവന്‍ പറഞ്ഞത്” ജോണിന്റെ ചോദ്യം.

“ഒന്നുമില്ലെടാ അവന്‍ വെള്ളമടിച്ച് എന്തോ പിച്ചും പേയും പറയുന്നതാ”

“ഞാന്‍ അപ്പോഴേ പറഞ്ഞില്ലെ ഇതൊന്നും നടക്കില്ല എന്ന്” പീഡുവാണു.

എന്തായാലും എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്‍ഡ്യാവിഷന്റെ ഫോണ്‍ വന്നു, കോളേജിലെക്കുള്ള വഴി ചോദിച്ചുകൊണ്ടു.

ഈ സന്തോഷവര്‍ത്തമാനം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ പീഡു പറഞ്ഞു, ഞാനപ്പോഴെ പറഞ്ഞില്ലെ അവന്മാര്‍ പോയാല്‍ കാര്യം നടക്കുമെന്നു.

ഞാന്‍ അവനെ നോക്കി പല്ലിറുമ്മി.

അല്പ സമയത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ ടിവിക്കാര്‍ എത്തി. ഫാഷന്‍ ഷോയ്ക്ക് പോവുന്നത് പോലെ കുറെ സുന്ദരന്മാരെയും സുന്ദരികളെയും കണ്ട് ടിവിക്കാ‍ര്‍ ഞെട്ടി.

എന്തായാലും പറയാനുള്ളതെല്ലാം ജോണും പീഡുവും കൂടെ വളരെ തന്മയത്വത്തോടെ അഭിനയിച്ചു. അവരുടെ വിഷമം കണ്ട ക്യാമറാമാനും റിപ്പോര്‍ട്ടറും കരച്ചിലോടെ കരച്ചില്‍. ഒരു വിധത്തില്‍ അവരെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു വിട്ടു. അപ്പോള്‍ നാളെ രാവിലെ മുതല്‍ ഈ അങ്കം ടിവിയില്‍ കാണാം.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ പത്രങ്ങളായ പത്രങ്ങളൊക്കെ നോക്കിയപ്പോള്‍ വാര്‍ത്ത വന്നിട്ടുണ്ട്, കുറെക്കൂടെ നല്ല ഭാഷയില്‍. ന്യൂ ഇന്ഡ്യന്‍ എക്സ്പ്രക്സ് 4 കോളം വാര്‍ത്ത തന്നെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു, ഇവന്മാര്‍ ഇതു എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കിയോ ആവോ?

പിന്നെ ടിവിയില്‍ ന്യൂസ് തുടങ്ങുന്നതിന്റെ മ്യൂസിക് കേട്ട് എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് ഓട്ടമായി. പറഞ്ഞപോലെ അവര്‍ വാക്ക് പാലിച്ചു. കൃത്യമായി ഞങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോഴാണ്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇത്രയും വലിയ പ്രശ്നത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലായത്. എന്താ‍യാലും ചാനല്‍ കവറേജൊക്കെ വന്നതല്ലേ ഒന്നു കൂടി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലേക്കു വിളിക്കാന്‍ അനീഷിനെ ശട്ടം കെട്ടി.

യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ വിളിച്ച അനീഷ് പറഞ്ഞു: “അളിയാ പണി ഏറ്റെന്നാ തോന്നുന്നത്. ഇന്ന് സിംഡിക്കേറ്റ് മീറ്റിങ്ങ് വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിലാ പരീക്ഷയുടെ ഫൈനല്‍ തീരുമാനം വരുന്നത്. എന്തായാലും പരീക്ഷ മാറ്റാനാ സാദ്ധ്യത എന്നാ അങ്കിള്‍ പറഞ്ഞത്”.

ഈ വാര്‍ത്ത തന്നെ ചെറിയ ഒരു ആഘോഷത്തിനു തീ കൊളുത്തി.

ഉച്ചയോടെ തന്നെ ടിവി ചാനല് ആ വാര്‍ത്ത പുറത്തു വിട്ടു, അവരുടെ റിപ്പോര്‍ട്ടിനെ തുടര്‍ന്ന് കുട്ടികളുടെ സൈകര്യാര്‍ത്ഥം യൂണിവേഴ്സിറ്റി പരീക്ഷ മാറ്റിവെച്ചു. വിശദാംശങ്ങള്‍ നാളെ അറിവാകും. അപ്പോള്‍ തന്നെ ഹോളി ആഘോഷം തുടങ്ങി, പിന്നല്ലാതെ ഇത്തവണ ചാത്തന്‍ അല്ല പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, സിംഡിക്കേറ്റാ….ഇങ്ങനെയിരിക്കും ഞങ്ങളെ തൊട്ടാല്‍…യൂണിവേഴ്സിറ്റി ആണെന്നൊന്നും ഞങ്ങള്‍ നോക്കില്ല.

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ സഹന സമരം വിജയം കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയെ കെട്ടുകെട്ടിച്ചു. രാത്രി വൈകിയെത്തിയ രഞ്ചിക്കും ശ്രീകുമാറിനും ഗംഭീര വരവേല്പായിരുന്നു, ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അവരെങ്കിലും.

പിറ്റേന്ന് പത്രമെടുത്തവരെല്ലാം ബോധം കെട്ട് താഴെ വീണു, മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല പരീക്ഷ മാറ്റിവെച്ച വാര്‍ത്ത കണ്ടുള്ള സന്തോഷം തന്നെ കാരണം. ആ വാര്‍ത്ത പ്രകാരം 15 ന്‍ രാവിലെ നടത്തേണ്ട പരീക്ഷ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ ആവശ്യപ്രകാരം മാറ്റി വെച്ചു, എന്നത്തേക്കെന്നല്ലേ അന്ന് ഉച്ചക്കത്തേക്ക് തന്നെ. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ സമരം തന്നെ വിജയിച്ചു, പരീക്ഷ മാറ്റിക്കുമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മാറ്റിച്ചിരിക്കും. പക്ഷെ എന്താണോ എന്തൊ ഈ വിജയത്തിന്റെ ആഹ്ലാദം ആഘോഷിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ഹോളി ആഘോഷമൊന്നും നടക്കുന്നില്ല, കാരണം ആര്‍ക്കും ബോധമില്ലല്ലൊ. ആകെ അല്പം ബോധമുള്ള നമ്പീശന്‍ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ പാടി തുടങ്ങി.

“നാരകം നട്ടിടം

കൂവളം കെട്ടിടം

നാരീ ഭരിച്ചിടം

----------------------------“

ഞങ്ങളെ തൊട്ടു കളിച്ചവരൊന്നും…….

noreply@blogger.com (Jith Raj) — Thu, 03 Apr 2008 12:53:00 +0000

ഭാഗം 1

കാലചക്രം തിരിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു 2006 ആയ കാലം (കാലചക്രം എങ്ങനെ തിരിയുന്നു എന്നറിയാത്തവര് പഴയ മഹാഭാരതം സീരിയല് കണ്ടാല് മതി, അത് തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ ഈ ചക്രം തിരിച്ചു കൊണ്ടാണ്). പതിവു പോലെ ഒരു B-Tech പരീക്ഷക്കാലം, ഞങ്ങള് ഹോസ്റ്റലേഴ്സ് എല്ലാവരും ഗംഭീര പഠിത്തത്തിലാണു. അല്ലേലും പഠിത്തം എന്നു പറഞ്ഞാല് പിന്നെ ഞങ്ങള്ക്കെല്ലാവറ്ക്കും ഭയങ്കര ഹരമാണ്, ഒരേ തൂവല് പക്ഷികള് എന്നൊക്കെ പറയാറില്ലെ, ദതു തന്നെ. കോളേജ് ചെയറ്മാനായ പീഡു തംബുരാന് Age of empires എന്ന കടുകട്ടി സബ്ജക്റ്റിന്റെ രണ്ടാം അധ്യായം ആണു പഠിക്കുന്നത്, ഞാനാവട്ടെ Euro Trip എന്ന ഒരു ഈസി സബ്ജക്റ്റും. ഞങ്ങളുടെ അയല് മുറിയന്മാറ് അഡ്വാന്സ്ഡ് സബ്ജക്റ്റുകള് മാത്രമേ പഠിക്കാറുള്ളൂ, അതും ഗ്രൂപ്പ് സ്റ്റഡി. അവന്മാരിപ്പോള് പച്ചീസി എന്ന ഇറ്റാലിയന് സബ്ജക്റ്റാണ് പഠിക്കുന്നത്, ഇതിന്റെ ഇന്ഡ്യന് പതിപ്പായ ലൂഡോ എന്ന സബ്ജക്റ്റുണ്ടെങ്കിലും ഇവറ്ക്ക് സ്നേക്ക് ആന്ഡ് ലാഡറോടു കൂടിയ പച്ചീസി ആണു പഥ്യം, മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല എല്ലാരും കോണ്ഗ്രസ്കാരാണു. അതാണ് ഈ ഇറ്റലി പ്രേമത്തിനു കാരണം. പിന്നെ നമ്മുടെ ഭൂലോക പഠിപ്പിസ്റ്റായ ലുട്ടാപ്പിയാവട്ടെ യോഗനിദ്രയിലാണു. അദ്ദേഹം, തന്നെ അതിലേക്കായതല്ല OPR, OCR, MCB എന്ന പേരിലൊക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന ഏതെങ്കിലും External Agents മായുള്ള രാസപ്രവറ്ത്തന ഫലമായിരിക്കാം ഈ യോഗനിദ്ര. എന്തായാലും കിടക്കുന്ന പ്രദേശം മുഴുവന് വാള്മുനയാല് കളം വരച്ചുള്ള ആ കിടപ്പ് ഒന്ന് കാണേണ്ട കാഴ്ച തന്നെയാണേ!!അങ്ങനെ എല്ലാവരും അവനവന് ആനന്ദം കണ്ടെത്താനുള്ള മാറ്ഗ്ഗങ്ങളുമായി സസുഖം വാഴുമ്പോളാണ് ആ അശരീരി കേട്ടത്.

എക്സാം മാറ്റിവെച്ചേ……… എക്സാം മാറ്റിവെച്ചേ!!!!

നമ്മുടെ കുട്ടിച്ചാത്തനാണു അലറി വിളിക്കുന്നത്. ഇന്ഡ്യാവിഷനില് ന്യൂസ് ഫ്ലാഷുണ്ടു പോലും. ചാത്തന്റെ പുറകെ വന്ന പ്രിയനും വാറ്ത്ത ശരി വെച്ചു. ഇനി ഇപ്പോള് എന്ത് ചെയ്യും ഇതു വരെ പഠിച്ചതെല്ലാം വെറുതെ, നമ്മുടെ നമ്പീശനാവട്ടെ സങ്കടം സഹിക്കാതെ കരഞ്ഞു തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം വളരെ നന്നായി പച്ചീസി പഠിച്ചിരുന്നു. ഞാന് പറഞ്ഞു “കരയണ്ട നമ്പിക്കുട്ടാ പരീക്ഷ മാറ്റിവെച്ചതല്ലെ ഉള്ളൂ, ക്യാന്സല് ചെയ്തിട്ടൊന്നുമില്ലല്ലൊ, ചത്താലും ശരി നമ്മള് പരീക്ഷ എഴുതിയിരിക്കും”.

ഇനി ഈ സങ്കടം എങ്ങനെ മാറ്റും?? അതിനു ഞങ്ങളുടെ മുന്നില് 2 വഴികളാണ് തെളിഞ്ഞു വന്നത്.

1. ഈ സങ്കടം വൃത്താന്തം ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലില് അറിയിക്കുക.
2. ഹോളി ആഘോഷിക്കുക.

ഒന്നാമത്തെ കാര്യം ചാത്തന് അപ്പോള് തന്നെ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. ഇവിടെ കേട്ടതിനേക്കാള് പതിന്മടങ്ങ് ഉച്ചത്തില് നെഞ്ചത്തടിയും നിലവളിയും അവിടെ നിന്നും കേട്ടു. ചാത്തന് ഹാപ്പി ആയി.

അപ്പോള് ഇനി ഹോളി ആഘോഷം തുടങ്ങാമല്ലോ, അല്ലേ? ഇതു സാധാരണ ഹോളി ആഘോഷം പോലെയൊന്നുമല്ല വളരെ വ്യത്യസ്ഥമാണ്. ഇതിലെ പ്രധാന പരിപാടികള് വെറുതെ പോകുന്നവന്റെ തലയില് ഒരു ബക്കറ്റ് വെള്ളം കമിഴ്ത്തുക (ചായത്തിനൊക്കെ എന്താ വില!! ഡെയലി യൂസിനു വെള്ളമാണ് ബെസ്റ്റ്), എല്ലാ മുറിയിലേയും ബെഡ്ഡില് വെള്ളം ഒഴിക്കുക, എതിര്ക്കാന് വരുന്നവന്റെ തലയ്ക്കടിക്കുക, അവന്റെ വംശ പരമ്പരകളുടെ മുഴുവന് തന്തയ്ക്ക് വിളിക്കുക മുതലായ കലാപരിപാടികളോടെയാണ് ഈ ഹോളി ആഘോഷം. വളരെയധികം സന്തോഷം വരുമ്പോഴെല്ലാം ഈ കലാപരിപാടികള് ഞങ്ങള് നടത്താറുണ്ട്. എല്ലാത്തവണയും ബെസ്റ്റ് ഹോളിയിസ്റ്റിന് സസ്പെന്ഷന് നല്കി കോളേജധികൃതറ് ആദരിക്കാറുമുണ്ട്. ഇതിപ്പോള് സ്റ്റഡി ലീവ് ആയത് കൊണ്ട് ഗപ്പൊന്നും കിട്ടാന് സാധ്യതയില്ല, എന്നാലും നമുക്ക് ഹോളി ആഘോഷിക്കാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. അങ്ങനെ കലാപരിപാടികള് തുടങ്ങി, ഉടവാളുമായി കിടന്ന ലുട്ടാപ്പിയുടെ പുറത്ത് 3 ബക്കറ്റ് വെള്ളമൊഴിച്ചുകൊണ്ടാണ് കലാപരിപാടികള് അവസാനിപ്പിച്ചത്. പുറത്ത് വീണതിനേക്കാള് അധികം വെള്ളം അകത്താക്കിയിരുന്ന ആ മഹാനുഭാവന് ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ശപിച്ചു.

എന്റെ പുറത്ത് വെള്ളമൊഴിച്ചവന്മാരെല്ലാം കാലാനുകാലം സപ്ലിയടിച്ച് പണ്ടാരമടങ്ങുമെടാ -------ന്റെ മക്കളെ.

ഓ പിന്നെ ഇതാണു വല്യ ശാപം, ഇപ്പോള് സപ്ലിയില്ലാത്ത മാതിരി, ഒന്നു പോടാ മ….മ….മത്തങ്ങാതലയാ എന്നൊക്കെ വിളിച്ച് എല്ലാരും പോയി കിടന്നുറങ്ങി.
പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതം പൊട്ടി വിടര്ന്നു ആരും എണീറ്റില്ല. മണി 7ആയി, 8ആയി, 9ആയി, ആരും എണീക്കുന്നില്ല. ഇതില് അദ്ഭുതപ്പെടാനൊന്നുമില്ല, ഞങ്ങള് 10 മണിയെങ്കിലുമാവാതെ എണീക്കാറില്ല, ശീലമായിപ്പോയി. 9.30 ആയപ്പോള് ലുട്ടാപ്പി കെട്ട് വിട്ട എഴുന്നേറ്റ് നേരെ റീഡിംഗ് റൂമിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ചെന്നിട്ടവന് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി, “അല്ല ഞാനെന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്, എന്തായാലും വന്ന സ്ഥിതിക്ക് പത്രം വായിച്ചു കളയാം”. പത്രത്തിന്റെ ഉള്പ്പേജിലെ ഒരു വാറ്ത്തകണ്ട് അവന് ഞെട്ടി വിറച്ചു, പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ബോധ ശൂന്യനായ് നിലമ്പതിച്ച ലുട്ടാപ്പിയുടെ കയ്യില് നിന്നും പത്രക്കടലാസുകള് താഴേക്കു വഴുതി വീണു.

തുടരും

എന്റെ പാചകപരാക്രമങ്ങള്

noreply@blogger.com (Jith Raj) — Mon, 25 Feb 2008 15:19:00 +0000

കാലം, 90കളുടെ അവസാന പാദം, ഞാന്‍ ആലപ്പുഴ എസ്. ഡി. കോളേജില്‍ ഒരു പ്രീ ഡിഗ്രി സ്റ്റുഡന്റ് ആയ് ജോലി നോക്കുന്നു.പുതിയ തലമുറയിലെ പല കുട്ടികള്‍ക്കും ഈ ജോലിയുടെ ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാന്‍ വഴിയില്ല. മനോഹരമായ ഒരു ജോലിയാണിത്. ഇതിനുള്ള മിനിമം യോഗ്യത പത്താം ക്ലാസ്സ് പാസ്സായിരിക്കണം എന്നതാണ്. മറ്റ് യോഗ്യതങ്ങള്‍ എന്തെല്ലാമെന്ന് ദൈവത്തിനു പോലും പ്രവചിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ചില ചില്ലറ യോഗ്യതകളൊക്കെ മിക്കവാറും എല്ലാ മലയാളികളും ക്ലാസ്സ് മേറ്റ് പോലുള്ള സിനിമകളില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. ഇപ്പോള്‍ ഇതൊന്നുമല്ല നമ്മുടെ വിഷയം, എന്റെ പാചക പരാക്രമങ്ങളാണ് നാം ഇവിടെ പ്രതിപാദിക്കാന്‍ പോകുന്നത്.

One fine morning, അല്ല ഒരു നല്ല രാവിലെ ഞാന്‍ കെട്ടി ഒരുങ്ങി കോളേജിലേക്ക് യാത്രയായി. പതിവുപോലെ അമ്മയുടെ ചോദ്യം, അപ്പോള്‍ 11 മണിക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തുമല്ലോ, അല്ലേ?

ഇന്നത്തെ കാര്യം ഒന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ലാ, ഊഴം വെച്ച് നോക്കിയാല്‍ ഇന്നു KSUവിന്റെ strike ആണു പക്ഷെ അവറ്ക്ക് ഈയിടെയായി പഴയ ആത്മാറ്ത്ഥത ഇല്ല. ദൈവം കനിഞ്ഞാല്‍ പതിവു പോലെ നോം ഇവിടെയുണ്ടാവും. അല്ലാ എന്താ വിശേഷിച്ച് ഇപ്പോള്‍ ചോദിക്കാന് കൊണ്ട്?

ഒന്നുമില്ലേ കുറെ കാശും മുടക്കി നിന്നെയൊക്കെ കോളേജിലയക്കുന്നതിന്റെ ചാരിതാറ്ത്ഥ്യം കൊണ്ടു ചോദിച്ചു പോയതാണ്. പിന്നെ ഒരു കാര്യം ഇന്ന് ഇവിടെ മീനൊന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല അത് കൊണ്ട് ഉച്ചക്കു ചോറുണ്ണാന്‍ വന്ന് ചന്ദ്രഹാസം മുഴക്കേണ്ട. നിറ്ബന്ധമാണേല്‍ നിന്റെ KSU കാരോട് വാങ്ങിച്ച് തരാന്‍ പറ മീന്‍ പുഴുങ്ങിയത്.

ഈ ഡയലോഗ് എനിക്കൊട്ടും രസിച്ചില്ല, സ്വന്തം മോന്‍ ഒരു മീന്‍ (മത്സ്യം) കൊതിയനാണെന്നുള്ള കാര്യം അത്ര രഹസ്യമൊന്നുമല്ല. പക്ഷെ സ്വന്തം അമ്മ തന്നെ അത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞ് നടക്കേണ്ട വല്ല കാര്യവുമുണ്ടോ? നോക്കണേ ഓരോ‍രോ പങ്കപ്പാടുകള്‍.

എന്തായാലും അതൊന്നും ആലോചിച്ചിരിക്കാനുള്ള സമയം ഇല്ല, വേഗം ചെന്നില്ലേല്‍ സിന്ധു അവളുടെ പാട്ടിനു പോകും. സിന്ധുവെന്ന് കേട്ട് ഞെട്ടണ്ട, അങ്ങനെയുള്ള യാതൊരു നല്ല ശീലങ്ങള്‍ക്കുമുള്ള ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. സിന്ധു ഞാന്‍ സ്ഥിരം പോകാറുള്ള ബസ് ആണ്

ബസ് വന്നു നിന്നപ്പോഴെ കാര്യം വ്യക്തമായി. ഇന്നും strike തന്നെ. നമ്മുടെ സ്ഥിരം കക്ഷികളൊന്നും ബസ്സിലില്ല. അപ്പോള്‍ ഇനി പോകണോ വേണ്ടയോ confusion ആയല്ലോ ഭഗവാനെ!!!

“സ്വപ്നം കാണാതെ വേണേല്‍ കേറെടാ“ നമ്മുടെ കിളിച്ചേട്ടനാണ്. എന്തായാലും വീട്ടില്‍ നിന്നിട്ട് കാര്യം ഇല്ല. പിന്നെ ഏതാണ്‍ പുതിയ പടം റിലീസ്സായത് എന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം. (പാറ്ട്ടി ഭേദമന്യെ strike ന്റെ ലക്ഷ്യം റിലീസ് ദിവസങ്ങളില്‍ സിനിമ കാണലാണ് ).

ഒടുവില്‍ കോളേജിലെത്തി, ഗെയിറ്റ് കടക്കാന്‍ പോലും പോലീസ് സമ്മതിച്ചില്ല. നമ്മള്‍ വിചാരിച്ച പോലെയല്ല കാര്യം strike നടത്തുന്നത് ABVP യാണ്. അപ്പോള്‍ ഏതോ ഹിന്ദിപ്പടം ആയിരിക്കണം റിലീസ്സായിരിക്കുന്നത്. എന്നാലിനി തീയേറ്ററ് നിരങ്ങി നോക്കാം, പെണ്‍പിള്ളാര്‍ ഒന്നും വന്നിട്ടില്ല അത് കൊണ്ട് സിനിമ കാണാനുള്ള പൈസ കിട്ടുമെന്ന് കരുതേണ്ട. എന്നാലും വെറുതെ സിനിമ ഏതാണെന്ന് ഒന്ന് നോക്കി വെച്ചേക്കാം. തേടിയ വള്ളി കാലേല്‍ ചുറ്റി, ABVP യിലെ സുമേഷും സിനിമയ്ക്കാണെന്നാ തോന്നുന്നത്.

“അളിയോ… ഏതാ പുതിയ റിലീസ്, ഏതാ തീയേറ്ററ്?” ഒറ്റ ശ്വാസത്തിലായിരുന്നു ചോദ്യം.

“Apollo 11, ശാന്തി തീയേറ്ററ്”

എന്തര് കപ്പോളോ ഇലവനാ അപ്പം നീയൊക്കെ ഡീസന്റായാ. എന്റെ പട്ടി കാണും ഈ പടമൊക്കെ. നമുക്കു വീട്ടിലോട്ട് തന്നെ പോയി ഇന്‍ഡ്യ – വെസ്റ്റ് ഇന്‍ഡീസ് ടെസ്റ്റ് കാണാം അതാ നല്ലത്.

“അതാ വരുന്നു നമ്മുടെ ബസ്സ്, ആഹാ നിറ്ത്തില്ലാ എന്നാണോ എന്നാല്‍ അതൊന്നു കണ്ടിട്ടു തന്നെ. വാടാ സുമേഷേ“.

കണ്ടു വ്യക്തമായി ആ ബസ്സ് 100ല്‍ പറക്കുന്നത്. ഇനി അടുത്ത ബസ്സ് തന്നെ ശരണം. അടുത്ത ബസ്സില്‍ എങ്ങനെയൊക്കയോ കേറിപ്പറ്റി വീടിനടുത്തുള്ള സ്റ്റോപ്പിലിറങ്ങി സൈക്കിളെടുത്ത് വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി ആഞ്ഞ് ചവിട്ടാന്‍ തുടങ്ങി. പതിവ് പോലെ അനിച്ചേട്ടന്റെ കട ആയപ്പോള്‍ സൈക്കളിന്റെ സ്പീഡ് കുറഞ്ഞ് കുറഞ്ഞ് നിശ്ചലമായി. അച്ഛന് അവിടെ പറ്റുണ്ട്, അതു കോണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, എനിക്ക് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പോകുമ്പോള്‍ ദാഹവും വിശപ്പും. ഈയിടെയായി അനിയത്തിയും തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് ഈ പരിപാടി എന്ന് പറ്റ് ബുക്ക് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

അനിച്ചേട്ടോ ഒരു സോഡാ സറ്ബത്തെടുത്തോ, മധുരം കുറ്ച്ച് കൂട്ടിയിട്ടോ!!

അങ്ങനെ ഇന്ധനം കിട്ടിയ ആവേശത്തില്‍ വീണ്ടും സൈക്കിളെടുത്ത് പറപ്പിച്ചു.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ പതിവു പോലെ ആരും ഇല്ല. അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിക്കും അനിയത്തി സ്കൂളിലും പോയി. എന്റെ സൌകര്യാറ്ത്ഥം ഇപ്പോള്‍ എനിക്കും ഒരു താക്കോല്‍ ഉണ്ടാക്കി തന്നിട്ടുണ്ട് വീട്ടില്‍ കേറാന്‍.

ഓടിച്ചെന്ന് ടിവി ഓണ്‍ ചെയ്ത് നോക്കി നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍ തെറ്റിയിട്ടില്ല, സച്ചിന്‍ പതിവു പോലെ out. ദ്രാവിഡ് പതിവു ശൈലിയില്‍ തുഴച്ചില്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. 7 ഓവറ് തുഴഞ്ഞിട്ടും ഒരു കരയ്ക്കുമെത്തിയില്ല. അതോടെ ഇന്‍ഡ്യ നല്ല അടിത്തറ ഇടുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍ ടിവി ഓഫ് ചെയ്ത് ഇനിയെന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് അറിയാതെ മേലോട്ട് നോക്കിയിരിപ്പായി.

അപ്പോഴാണു‍ മത്തി…മത്തിയേ…പൂഹോയ് എന്നൊരലറ്ച്ച കേട്ടത്.

അതാ വരുന്നൂ ദൈവദൂതന്‍ മീങ്കാരന്റെ രൂപത്തില്‍. കിട്ടീ ഐഡിയ ഇന്നത്തെ പരിപാടി മീങ്കറി ഉണ്ടാക്കല്‍. എന്താ നിങ്ങള്‍ക്ക് സംശയം ഉണ്ടോ ആദ്യമായിട്ടാണു ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും ഞാനിതില്‍ ഒരു expert അല്ലെ. ഇന്നത്തോടെ അമ്മയുടെ അഹങ്കാരം തീറ്ക്കണം വല്യ പാചക നിപുണയാണെന്നാ ഭാവം. ഇന്നെല്ലാം തകറ്ക്കും ഞാന്‍.

അങ്ങനെ മീന്‍ വാങ്ങിച്ചു. 10 രൂപയ്ക്ക് 8 മത്തി, അപ്പോള്‍ ഒരു മത്തിക്കെത്ര?

ഇനി രുചികരമായ മീങ്കറി എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കാം എന്ന്‍ നമുക്ക് നോക്കാം.

അതിനായി ആദ്യം മീന്‍ മുറിച്ചു വൃത്തിയാക്കണം, അത് ആരു ചെയ്യും? ആരു ചെയ്യാനാ നമ്മള്‍ തന്നെ ചെയ്യണം.

അപ്പോള്‍ മീന്‍ മുറിക്കല്‍ തുടങ്ങാം. ഇതു വളരെ എളുപ്പമുള്ള പണിയാണ്. ആദ്യമായി മീന്‍ കയ്യിലെടുക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അത് വഴുതിക്കളിച്ചു തുടങ്ങും ഇത്രയും നാള്‍ വെള്ളത്തില്‍ കിടന്നത് കൊണ്ടാവും ഈ വഴു വഴുപ്പ്. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കാനില്ല. നല്ല ഒരു പലകയെടുത്ത് അതിന്മേല്‍ ഈ മീനിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുക. എന്നിട്ട് ആദ്യം തലയും പിന്നെ വാലും നോക്കി നല്ല രണ്ടു വെട്ട് കൊടുക്കുക. If you are lucky enough, something will remain there. For example, ഈ പരീക്ഷണത്തിനു ശേഷവും എനിക്ക് 1 – 2 cm നീളത്തില്‍ കുറെ മീന്‍ കഷ്ണങ്ങള്‍ കിട്ടി. അതാണതിന്റെ ബൂട്ടി. പിന്നെ ഇതിന്റെ ഇടയില്‍ ചെയ്യേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം മീനിന്റെ കുടലും അനുബന്ധ ഭാഗങ്ങളും നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതാണു. എന്താണോ എന്തോ ഇതൊന്നും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല. ഇനി കുടലില്ലാത്ത മീനുകള്‍ ആയിരിക്കുമോ?

എന്തായാലും എന്റെ ഈ മീന്‍ മുറിക്കല്‍ കറ്മ്മം ആദ്യം മുതല്‍ അവസാനം വരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാന്‍ ആളുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റാരുമല്ല ഒരു പറ്റം പൂച്ചകള്‍. ആദ്യ മീന്‍ മുറിക്കലില്‍ തന്നെ അവറ് മനസ്സിലാക്കി ഞാന്‍ ഇതില്‍ അഗ്രഗണ്യനാണെന്ന് പിന്നെ എന്തായിരുന്നു പ്രോത്സാഹനം.

അങ്ങനെ അതു കഴിഞ്ഞു ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം...വൃത്തിയാക്കിയ മീനെല്ലാം ഒരു കറിച്ചട്ടിയില്‍ ഇടുക - കുറച്ച് വെള്ളം ഒഴിക്കുക - വേവിക്കുക. അപ്പോള്‍ കിട്ടുന്നതാണു മീന്‍ പുഴുങ്ങിയത്…അല്ലല്ല മീങ്കറി.

അപ്പോള്‍ ഈ കറിക്ക് എങ്ങനെ നിറമൊക്കെ കിട്ടും, അടുത്ത ചലഞ്ച്. കളറുള്ള ഏതൊക്കെ പൊടികളാണു അടുക്കളയില്‍ ഉള്ളത്..നിങ്ങള്‍ പറയൂ. മല്ലി പൊടി, മഞ്ഞള്‍ പൊടി, മുളക് പൊടി, കുരുമുളക് പൊടി, ഉപ്പ് എല്ലാം ആവശ്യത്തിനു ചേറ്ക്കുക. ഇതാണു നള പാചകം. ഇനി കുറച്ച് പുളി കൂടി ആവാം അല്ലെ, പിന്നല്ലാതെ. ഇനി കുറച്ച് വേപ്പിലയും ഇടാം. ഉള്ളി ചേറ്ക്കുമോ എന്തോ? ആ കണ്‍ഫ്യൂഷനില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇനി ഇതാരാണാവോ. അടുക്കളയുടെ വാതില്‍ ചേറ്ത്തടച്ചിട്ട് ഫോണിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി, അല്ല്ങ്കില്‍ നമ്മുടെ പൂച്ച വിദഗ്ധറ് കറി ടെസ്റ്റ് ചെയ്താലോ!

ഫോണില് മറ്റാരുമല്ല നമ്മുടെ രഞ്ചിയാണ് (രഞ്ചിയാരാണെന്ന് അറിയാന്‍ ഇതിനു മുന്‍പുള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ വായിക്കുക – അതൊരു അനുഭവം തന്നെ ആയിരിക്കും). നിങ്ങള്‍ എല്ലാം എന്താ വിചാരിച്ചത് അന്നത്തെ ആ സംഭവം കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ തെറ്റിയെന്നോ..ഏയ് ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും friendക്കളാ…

അവന്റെ പ്രശ്നം പതിവ് തന്നെ എന്റെ ബാച്ചിലെ നിറ്മ്മലാ മേരിയെ പരിചയപ്പെടണം. എത്ര കിട്ടിയാലും പഠിക്കാത്ത സാധനം. ഈ മാതിരി ഒരെണ്ണത്തിനെ കൂടിയെ ഞാന്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. അവനെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇവിടെ പരിചയപ്പെടാം. രഞ്ചിയിലേക്ക് തിരികെ വരാം. അവന്റ് അഭിപ്രായത്തില്‍ ഞാനും നിറ്മ്മലയും ഒരേ ബാച്ചിലായതിനാല്‍ എനിക്കത് നിഷ്പ്രയാസം സാധിക്കുമത്രെ….ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം വിവിധ strategy planning ലൂടെ നീണ്ടു നീണ്ടു പോയി. ആ കഥ പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പറയാം… എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വെച്ചപ്പോള്‍ ആരോ കോളിങ് ബെല്ലടിച്ചു.

ആഹാ ഇതാരപ്പാ എന്ന് പറഞ്ഞ് വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ ദാ നില്‍ക്കുന്നു നമ്മുടെ മാതാശ്രീ.

വാ മോളെ വാ..ഇന്നെന്റെ മീങ്കറി കഴിച്ചു നോക്കി എന്റെ കഴിവില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളൂ.

അമ്മയ്ക്ക് ആകെ ഒരു സംശയം എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കിക്കൊണ്ട് വേഗം അകത്തേക്കു കടന്നിട്ട് എന്താടാ ഇവിടെയെല്ലാം ഒരു കരിഞ്ഞ മണം എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴാണു എനിക്കു മീങ്കറിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് ഏകദേശം മനസ്സിലായത്.

അതു ഞാന്‍ മീങ്കറി വെച്ചതാ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി കയറിയപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത് (അമ്മയും മനസ്സിലാക്കി).

ഈ സ്വറ്ഗം എന്നു പറയുന്നത് ആകാശത്തിലും പാതാളത്തിലുമൊന്നുമല്ല. അതു ഭൂമിയില്‍ തന്നെ ആണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ എന്റെ വീടിന്റെ അടുക്കളയില്‍. അവിടെമാകെ ഇപ്പോള്‍ മേഘങ്ങളാണു (കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ പുക അല്ലെങ്കില്‍ പുഹ). പാരിജാത പുഷ്പത്തിന്റേതാണെന്ന് തോന്നുന്നു, നല്ല സുഗന്ധം. അമ്മ എന്റെ അത്രയ്ക്കും പുണ്യം ചെയ്യാത്തതിനാല്‍ വേഗം പുറത്തേക്ക് ഗമിക്കേണ്ടി വന്നു. Poor girl – Paradise Lost…എനിക്ക് ഗ്യാസ് സ്റ്റൌവ് ഓഫ് ചെയ്യുന്ന വരെ സ്വറ്ഗത്തില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റി. അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞിരുന്നു…സന്തോഷം കൊണ്ട്!!!!

ഈ പാചക പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ എനിക്ക് പ്രാപ്തമായത്: ഫ്രീ ആയി സ്വറ്ഗം വിസിറ്റി, മീങ്കറി ഉണ്ടാക്കാന്‍ പഠിച്ചു, അമ്മയുടെ മുന്നില്‍ കഴിവ് തെളിയിച്ചു, സ്ത്രീകള്‍ എന്ത് കൊണ്ട് അക്കാലങ്ങളില്‍ വിമ്മിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് മന്‍സ്സിലാക്കി (അന്ന് എക്സോ ഇല്ലല്ലോ), പിന്നെ കുറേ പൂച്ച ആരാധകരും… എനിക്കേ.....

നഷ്ടബോധത്തിന്റെ തീച്ചൂളയില്

noreply@blogger.com (Jith Raj) — Thu, 21 Feb 2008 23:26:00 +0000

ഇത് ഒരു കുട്ടി കഥയാണു കേട്ടോ കൂട്ടുകാരെ, കഥകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിക്കുന്ന എന്റെ എല്ലാ കൂട്ടുകാറ്ക്കും വേണ്ടിയാണു ഇതെഴുതുന്നത് (പിന്നെ അവസരം കിട്ടിയാല്‍ ബാലരമയും പൂമ്പാറ്റയും ഒളിചിരുന്ന് വായിക്കാന്‍ കൊതിക്കുന്ന എന്റെ കള്ള ആത്മാവിനു വേണ്ടിയും). പ്രിയ അമ്മമാരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക് ഈ കഥ വായിച്ചു നിങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ വഴി തെറ്റാതെ നോക്കേണ്ടതു നിങ്ങളുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വം ആണു.

സമറ്പ്പണം

എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്നേയും എന്റെ പ്രിയ അനിയത്തിയേയും ഊട്ടാനും ഉറക്കാനും ഒരായിരം കഥകള്‍ മെനഞ്ഞ എന്റെ അമ്മയ്ക്കും, ഞങ്ങളെ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ, അറിവിന്റെ വാതായനങ്ങളിലൂടെ, കൈ പിടിച്ചുയറ്ത്തിയ / ഉയറ്ത്തുന്ന അച്ഛനും.

ഇത് പണ്ട് പണ്ട് വളരെ പണ്ട് നടന്ന കഥയൊന്നും അല്ല, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച നടന്ന കഥയാണു. പതിവിനു വിപരീതമായി കേശുക്കുറുക്കന്‍ രാവിലെ എണീറ്റു. പല്ല് തേക്കാനായി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോഴാണു ഓറ്ത്തത്, ദൈവമേ, പേസ്റ്റ് ഇന്നലേയും മേടിച്ചിട്ടില്ല. ശ്ശെ…നാണക്കേടായി ഇന്നും സുപ്രുക്കുറുക്കന്റെ വീട്ടില്‍ പോയി ഇരക്കണം. ങാ, ഇലനക്കി തിന്നുന്നവന്റെ ചിറി നക്കി തിന്നണം എന്നണല്ലോ വിശ്വ സാഹിത്യകാരന്‍ ജഗതി ശ്രീകുമാറ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു. തെണ്ടുക തന്നെ.

അങ്ങനെ പ്രഭാത ക്രിത്യങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു, ഇനി എന്ത് ഭക്ഷിക്കും, ഇതു മാസാവസാനം അല്ലേ, കയ്യിലാണെങ്കില്‍ കാശുമില്ല കാറ്ഡുമില്ല. എന്തു ചെയ്യും ഈശ്വരാ. അപ്പോഴാണു കേശുക്കുറുക്കനു ഇന്നലെ കണ്ട മുന്തിരിച്ചെടിയുടെ കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നതു. നിറയെ മുന്തിരിക്കുലകളും ഒറ്റ ഇല മാത്രമുള്ളതുമായ ആ മുന്തിരിച്ചെടി. എന്തൊരദ്ഭുതം ആയിരുന്നു അതു. ഇനി ഈ ചെടി കണ്ടിട്ട് ആയിരിക്കുമോ ഒ. ഹെന്റ്റി ലാസ്റ്റ് ലീഫ് എഴുതിയതു. ആ, എന്തു പണ്ടാരമെങ്കിലും ആവട്ടെ നമ്മുടെ വയറ് നിറയണം. അവന്‍ ചെടി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

ഈശ്വരാ വിചാരിച്ചതു പോലെയല്ല മുന്തിരികളെല്ലാം വളരെ ഉയരത്തിലാണല്ലോ. ഒന്ന് ചാടി നോക്കിയാലോ……രക്ഷയില്ല. അല്ലേലും ആറ്ക്ക് വേണം ഈ മുന്തിരിയൊക്കെ, ഇതിനൊക്കെ ഭയങ്കര പുളി….നില്‍ക്ക് നില്‍ക്ക് എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നതു ഒരു തോട്ടി സംഘടിപ്പിച്ചാല്‍ പോരെ. ഇനി അതെവിടുന്നു അടിച്ചു മാറ്റും, അല്ലേല്‍ വേണ്ട ഇതെങ്കിലും ഒരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കാം. ഈ തോട്ടിയൊക്കെ asp.net പോലല്ല അല്ലേ. ഇതൊക്കെ ഇനി എന്നു googleല്‍ വരാനാണാവോ. എന്തായാലും തോട്ടി റെഡിയായി, ഇനി പണി തുടങ്ങാം.

“നില്‍ക്കെടാ അവിടെ, എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശ്ശ്യം”. എന്റെ ദൈവമേ ദാ നില്‍ക്കുന്നു സടയന്‍ സിംഹം, ഈ മാരണം ഇപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നു പൊട്ടി വീണോ ആവോ. എന്തായാലും ഒന്നുറപ്പിച്ചു, ഇന്നു വായു ഭക്ഷണം തന്നെ. “കള്ളക്കുറുക്കന്‍ പതുങ്ങി വരുന്നതു കണ്ടപ്പോഴെ എനിക്കു കത്തി, മുന്തിരി അടിച്ചു മാറ്റാന്‍ ആണെന്നു. ഇതൊക്കെ ആരുടെ വകയാണെന്നാ നിന്റെ വിചാരം, ഇതെല്ലാം ക്ലിയറന്സ് കമ്പനി അവരുടെ ഫ്ലഷ് സൂപ്പറ് മാറ്ക്കറ്റിലൂടെ വില്‍ക്കാന്‍ വളറ്ത്തുന്ന മുതലുകളാ. അല്ലാതെ കള്ളക്കുറക്കനു തിന്നാനുള്ളതല്ല”. അതു ശരി ഇവന്മാറ്ക്കു ഈ പണിയും ഉണ്ടോ, ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു ക്രിക്കറ്റ് താരങ്ങളെ വിലക്ക് വാങ്ങല്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നു. എന്തായാലും ഇന്നത്തെ കണികൊള്ളാം, ഇന്നു കണ്ടവനെ തന്നെ മൂന്നു ദിവസം അടുപ്പിച്ച് കാണിക്കണേ, എന്നാല്‍ പിന്നെ ഒന്നും വേണ്ടാത്ത ലോകത്തേക്കു യാത്രയാവാം.

ഇടിവെട്ടേറ്റവനെ പാമ്പ് കടിച്ചു എന്നു പറയുന്നതു ഇതാണു, അതാരാണു കുണുങ്ങി വരുന്നതു, നമ്മുടെ മീനുക്കുട്ടി അല്ലേ. നാണക്കേടായല്ലോ, അവള്‍ എല്ലാം കണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. ഇനി പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. അല്ലേല്‍ ഇത്രനാണിക്കാന്‍ എന്താ ഇതൊക്കെ എന്റെ സ്ഥിരം പരിപാടി ആ‍ണെന്നു അവള്‍ക്കറിയാമല്ലോ. എന്നാലും ഒരു 8 വയസ്സുകാരിയുടെ മുന്‍പില്‍ ചമ്മുക എന്നു പറ്ഞ്ഞാല്‍, ആ പോട്ടെ.

“കുറുക്കച്ചാ കുറുക്കച്ചാ എന്തു പറ്റി, എന്താ മുഖത്തൊരു വാട്ടം?“

“എന്തു പറയാനാ മോളേ, കുറച്ചു മുന്തിരി കഴിക്കമെന്ന് വെച്ച് വന്നതാ നടന്നില്ല”.

“അതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം, എന്റെ കൂടെ വരൂ എത്ര മുന്തിരി വേണേലും തരാം”

“സത്യം“

അങ്ങനെ നമ്മുടെ മുന്തിരി കൊതിയന്‍ കേശുക്കുറുക്കന്‍ മീനുക്കുട്ടിയുടെ കൂടെ യാത്രയായി.

നടന്ന് നടന്ന് അവര്‍ ഫിലാഡെല്ഫിയാ ജംഗ്ഷനിലെത്തി. പെട്ടന്നു റോഡു മുറിച്ചു കടക്കാനൊരുങ്ങിയ മീനുവിനെ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടില്‍ കടന്നു പോയ കാറിനെ കണ്ടു കേശുക്കുറുക്കന്റെ നല്ല ജീവന്‍ പോയി.

അവന്‍ പറഞ്ഞു: മോളെ ഇനി ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ പറ്റരുതു, റോഡു മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും റോഡിന്റെ 2 വശവും നോക്കി വാഹനം ഒന്നു വരുന്നില്ല എന്നു ഉറപ്പു വരുത്തിയ ശേഷം മാത്രം മുറിച്ചു കടക്കുക.

ഒരു വിധത്തില്‍ റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നു അവറ് പരമൂച്ചേട്ടന്റെ fruit stall / chips stallല്‍ എത്തി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ തന്നെ കൊതിയന്‍ കുറുക്കന്റെ വായില്‍ വെള്ളമൂറി. എന്തല്ലാം പഴങ്ങള്‍, കൂടാതെ ഒരു വശത്ത് പരമൂച്ചേട്ടന്‍ ചിപ്സ് വറുത്ത് കോരുന്നു.

“ വാ കുറുക്കച്ചാ, നമുക്കു മുന്തിരി വാങ്ങിക്കാം”

ആറ്ത്തിയോടെ മുന്തിരിയിലേക്കു നോക്കിയ കുറുക്കച്ചന്‍ ഞെട്ടി, എന്നിട്ട് മീനുവിനോട് ചോദിച്ചു

“ആ ഇരിക്കുന്ന മുന്തിരി ആണോ മോള്‍ പറഞ്ഞത്, വേണ്ട മോളെ നമുക്കു പോകാം.“

“അതെന്താ കുറുക്കച്ചാ?“

“മോള്‍ ആ മുന്തിരിയിലേക്കും പിന്നെ ഉപ്പേരിയിലേക്കും ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കേ, എന്താ വ്യത്യാസം?“

“ഉപ്പേരിയുടെ മുകളില്‍ കുറെ ഈച്ച ഉണ്ടു, മുന്തിരി നല്ലവ്രിത്തിയില്‍ ഒറ്റ ഈച്ച പോലും ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു.“

“അതെ മോളെ, അതു തന്നെ കാ‍രണം, ഈച്ച ഇല്ലാത്തത് വ്രിത്തി കാരണം അല്ല, അതില്‍ കീടങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള വിഷമുള്ളതു കൊണ്ടാണു ഈച്ചച്ചാറ്ക്ക് അതു മനസ്സിലായി, പാവം മനുഷ്യര്‍ക്കു ഇതു വരെ മനസ്സിലായില്ല. ഇതൊക്കെ ഇങ്ങനെ സ്ഥിരമായി വാങ്ങിച്ചു തിന്നാല്‍ മോള്‍ക്കു ഉവ്വാവു വരും, പിന്നെ എങ്ങനെയാ സ്ക്കൂളില്‍ പോവ്വാ?”

“ഇതൊക്കെ എങ്ങനെയാ കുറുക്കച്ചാ നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നതു?”

“മോളെ, കണ്ണും, കാതും, മനസ്സും ഈ ലോകത്തേക്കു തുറന്നു വെച്ച് സംശയം ഉള്ളതെല്ലാം ചോദിചു മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കണം, അതിനുള്ള ബുദ്ധി ഈശ്വരന്‍ നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കു തന്നിട്ടുണ്ട്, ഓറ്ക്കുക, നിങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമേ അത് ദൈവം തന്നിട്ടുള്ളൂ”.

കുറുക്കച്ചന് പറഞ്ഞു നിറ്ത്തി. മീനുക്കുട്ടിയുടെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ മുഖത്തേക്കു നോക്കും തോറും കുറുക്കച്ചന്റെ മനസ്സ് നീറി.

അവന്‍ ഫിലാഡെല്ഫിയാ ജങ്ഷനിലേക്കിറങ്ങി അലറി.

“ഈ കുരുന്നുകള്‍ക്കു, നാളെയുടെ വാഗ്ദ്വാനങ്ങള്‍ക്കു, നല്ലതു പറഞ്ഞു കൊടുക്കാന്‍ ഇവിടെ ആരുമില്ലേ? എന്റെ ചോദ്യം നിങ്ങളോടാണു, അതെ ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിക്ഷത്തിനോടു തന്നെ. യുറീക്കയും ശാസ്ത്രകേരളവും കൊണ്ടു നിങ്ങള്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ആ സംസ്ക്കാരം, അതിനു ചാമരം വിരിച്ചു നിന്ന ബാലവേദിയെന്ന കുട്ടികൂട്ടങ്ങളും, അതിന്റെ സത്ത ഉള്‍ക്കൊണ്ട നാടും നഗരവും ഇന്നീ കുരുന്നുകള്‍ക്കു അന്ന്യമെന്നോ? അന്ന് സൈലന്റ് വാലിയില്‍ മരം മുറിക്കാനെത്തിയ കാറ്ക്കോടകരോട് ആദ്യം ഞങ്ങളെ വെട്ട് എന്നിട്ട് മരം വെട്ടാം എന്നു ഉദ്ഘോഷിച്ച ആ പരിഷത്ത് ചേട്ടന്മാര്‍ എവിടെ? നിങ്ങള്‍ക്കാവുമോ ഈ ധാറ്മ്മിക ഉത്തരവാദിത്വത്തില്‍ നിന്നു ഒഴിഞ്ഞു മാറാന്‍? ചരിത്രം നിങ്ങള്‍ക്ക് മാപ്പ് നല്‍കിയാല്‍, ആ ചരിത്രത്തിനാരു മാപ്പ് നല്‍കും

പറയൂ…. നിങ്ങള്‍ തന്നെ പറയൂ…

വിദ്യഭ്യാസ വിവാദങ്ങള്‍ക്കും രാഷ്ട്രീയ രാജസൂയങ്ങള്‍ക്കുമിടെയില്‍ സമയമുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം!!!”

കുറുക്കച്ചന്‍ പറഞ്ഞു നിറ്ത്തി. കുറുക്കന്റെ ജല്‍പ്പനങ്ങള്‍ കേട്ട കാണികള്‍ പിരിഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ കുറുക്കുന്‍ മീനുകുട്ടിയെ എടുത്ത് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ പാടിത്തുടങ്ങി.

മാനത്ത് മാരിവില്ലെന്തു കൊണ്ടു

താരങ്ങള്‍ മിന്നുന്നതെന്തു കൊണ്ടു

കാക്കയും പ്രാവും പറക്കുന്ന പോലെന്റെ

പൂച്ച പറക്കാത്തതെന്തു കൊണ്ടു

എന്തു കൊണ്ടു

എന്തു കൊണ്ടു എന്തു കൊണ്ടു എന്തു കൊണ്ടു !!!!!

NB: ഈ പോസ്റ്റിലെ കുറുക്കച്ചനെ മനസ്സിലായവര്‍ ഒരു കമന്റ് ഇട്ട് അറിയിക്കണേ

ഒരു പ്രണയകാലത്തിന്റെ ഓര്മയ്ക്

noreply@blogger.com (Jith Raj) — Tue, 19 Feb 2008 13:09:00 +0000

ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങളും തികച്ചും യഥാര്‍ത്ഥവും ഈ ക്രൂര കഥാപാത്രങള്‍ എന്നെ കണ്ടാല്‍ തല്ലുമെന്ന് ഉറപ്പായതിനാലും എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാല്‍ മാന്യ വായനക്കാര്‍ ആയിരിക്കും ഉത്തരവാദികള്‍ എന്ന് ഇതിനാല്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളുന്നു.

അപ്പോള്‍ നമുക്ക് കഥ തുടങ്ങാം. വളരെ പണ്ടു നടന്ന കഥയാണു കേട്ടോ

നീ എന്റെ കൂടെ നില്‍ക്കുമോ ഇല്ലയോ ഇപ്പോള്‍ പറയണം…രഞ്ചിത്തിന്റെ ചോദ്യം എന്നെ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തി.

സംഭവം വെരി സീരിയസ്…അവന്റെ കൂടെ നിന്നില്ലെങ്കില്‍ ഏഴാം ക്ലാസ് ക്രിക്കറ്റ് ടീമില്‍ നിന്ന് ഉറപ്പായും പുറത്ത്. ഇനി കൂടെ നിന്നാലോ മിക്കവാറും സ്കൂളില്‍ നിന്ന് തന്നെ പുറത്താവും.(അതാണു ഇതു വരെ ഉള്ള അനുഭവം) എന്നാലും കാര്യം എന്തെന്ന് അറിയണമല്ലോ. എന്നിട്ടാവാം ബാക്കിയൊക്കെ.

ഞാന്‍: നീ കാര്യം പറ വല്ലവനേയും തല്ലാന്‍ ആണോ? ഞാന്‍ ആ പണി നിറ്ത്തി എന്നറിയാമല്ലോ

രഞ്ചി: എടാ കൂട്ടുകാര്‍ ആയാല്‍ പരസ്പര വിശ്വാസം വേണം. തല്ലാന്‍ ആണെങ്കില്‍ നിന്റെ ആവശ്യം എന്താ നമുക്ക് വരുണ്‍ ഇല്ലേ.

ഹോ! അത്രയും ആശ്വാസം. സ്കൂളില്‍ നിന്നും പുറത്താവില്ല. ഇത് വേറെ ഏതോ ഏടാകൂടം ആണു. എന്തായാലും ക്രിക്കറ്റ് ടീം ഒരു പ്രശ്നം തന്നെ.

ഞാന്‍: എന്നാല്‍ നീ കാര്യം പറ. നമുക്ക് പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കാം.

രഞ്ചി: കാര്യം ഞാന്‍ ഇന്റെറ്വെല്ലിനു പറയാം ഇപ്പോള്‍ പറ്ഞ്ഞാല്‍ ശരി ആവില്ല.

അപ്പോള്‍ അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശ്നം ആണു. മിക്കവാറും അമേരിക്ക ഉപരോധം ഏറ്പ്പെടുത്തും ഉറപ്പ്.

രാഖി ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ആയില്ല. എങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കും പ്രശ്നം ഗുരുതരം ആണല്ലോ.

എന്തായാലും പതിവു പോലെ ഉള്ള ഇമ്പോസിഷന്‍ കിട്ടി ബോധിച്ചു. പിന്നേയും എന്റെ മനസ്സില്‍ ന്യായ അന്യായ്ങ്ങളുടെ വടം വലി ആരംഭിച്ചു. ഒരു വശത്ത് ക്രിക്കറ്റും മറു വശത്ത് അച്ച്ഛനും. ഓ …ഞാന്‍ പറയാന്‍ മറന്നു എന്റെ അച്ച്ഛന്‍ ഇതേ സ്കൂളിലെ അദ്ധ്യാപകന്‍ ആണു. അത് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം…കാരണം മറ്റൊന്നും അല്ല കിട്ടാനുള്ളതൊക്കെ കൃത്യമായി കിട്ടാറുണ്ടേ.

എന്റെ മനസ്സ് പ്രധാനമായും നാലു കാര്യങ്ങളില്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. അച്ച്ഛന്‍ – ചൂരല്‍ – ക്രിക്കറ്റ് – വിക്കറ്റ് കീപ്പറ്. അതെന്താണോ എന്തൊ? (ഞാന്‍ പറയാന്‍ മറന്നു ഞാന്‍ ഏഴാം ക്ലാസ് ടീമിന്റെ വിക്കറ്റ് കീപ്പറ് ആണു, കാരണം മ്റ്റൊന്നും അല്ല, ഫീല്‍ഡിങ് സമയത്ത് വെറുതെ നിന്നാല്‍ മതി. ഓടാന്‍ നമുക്ക് പണ്ടേ മടി ആണല്ലോ).

അങ്ങനെ കാത്ത് കത്തിരുന്ന ഇന്റെറ്വെല്‍ എത്തി. ര്ഞ്ചിയും കൂട്ടരും ഓടി എന്റെ അടുത്ത് എത്തി അങ്ങനെ ചറ്ച്ച ആരംഭിച്ചു. നീ കൂടെ നില്‍ക്കുമോ ഇല്ലയോ? വെഗം പറ എന്നിട്ടു വേണം ക്രിക്കറ്റ് ടീമിനേയും ഏറു പന്ത് ടീമിനേയും തീരുമാനിക്കാന്‍. അവന്‍ മൊഴിഞ്ഞു.

വീണ്ടും അച്ച്ഛന്‍ – ചൂരല്‍ – ക്രിക്കറ്റ് – വിക്കറ്റ് കീപ്പറ്. ഒടുവില്‍ ക്രിക്കറ്റ് തന്നെ വിജയിച്ചു. അങ്ങനെ ഏഴാം ക്ലാസ് ക്രിക്കറ്റ് ടീമിനു ഒരു വിലപ്പെട്ട വിക്കറ്റ് കീപ്പറേയും ബാറ്റ്സ്മാനേയും നില നിറ്ത്താന്‍ ആയി. എന്റെ ഒരു ത്യാഗമേ.

ഞാന്‍ എന്തിനും റെഡി നീ ഇനി കാര്യം പറ.

എഡാ നിനക്ക് നാലാം ക്ലാസ്സിലെ മീരയെ അറിയാമോ?

ഇല്ല.

എന്റെ ഭാഗ്യം.

അവള്‍ നിന്നെ എന്ത് ചെയ്തു

അവള്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. എനിക്ക് അവളെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണു. പക്ഷെ നമ്മുടെ ഓന്തു വാസുവും അവളുടെ പുറെകയാ. പക്ഷെ ഞാന്‍ അവളെ വിട്ട് കൊടുക്കില്ല.

അപ്പോള്‍ അതാണു കാര്യം ഏഴാം ക്ലാസ് കാരനു നാലാം ക്ലാസ് കാരിയോട് പ്രേമം. അതും ട്രയാംഗില്‍ പ്രേമം. അപ്പോള്‍ എന്താണാവോ എന്റെ റോള്‍ ഇതില്‍, അവനോടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. മോറല്‍ സപ്പോറ്ട്ട് തന്നെ. ഓന്ത് വാസു ചൊറിയാന്‍ വന്നാല്‍ കലിപ്പിക്കുക അതാണു പണി. അപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ വാടക ഗുണ്ട ആണല്ലെ, കൊള്ളാം നല്ല പരിപാടി അപ്പോള്‍ വരുണ്‍ എവിടെ പോയി? കാര്യം നടക്കണേല്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ വേണം.

നീ ശരിക്കും സീരിയസ്സാണോ?

അതെ അവളെ കെട്ടാതെ ഒരു ജീവിതം ഇല്ല.

നീ എപ്പൊള്‍ കെട്ടും

ഏഴാം ക്ലാസ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിട്ട്

എനിക്കു ബോധ്യമായി അവന്‍ ശരിക്കും സീരിയസ്സ് ആണു.

ഇനി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യം ഇല്ല. എന്നാലും ഒരു സംശയം. അവനോടു ചോദിക്കുക തന്നെ….

കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടു നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ജീവിക്കും.

എഡാ മണ്ടാ അതിനു എന്റെ ഡാഡിക്കു ജോലി ഇല്ലേ, പിന്നെന്താ പ്രെശ്നം?

സംശയം സോള്‍വെഡ് എല്ലാം ക്ലിയറ് ആയി ഇങ്ങനെ വേണം ഡാഡിമാര്‍ ആയാല്‍ അല്ലാതെ….

അപ്പോള്‍ എന്താണു പരിപാടി?

വളരെ സിമ്പിള്‍ നാളെ ഉച്ചയ്ക് അവളോടു ഞാന്‍ പറയാന്‍ പോകുന്നു ചിത്ര്ത്തിലെ മോഹന്‍ലാ‍ലിനെ പോലെ.

അതു വേണോ

വേണം അല്ലേല്‍ ഓന്തു വാസു കേറി കൊത്തും, അവന്‍ നാലു കൊല്ലം തോറ്റതല്ലേ, അങ്ങനെ അവന്‍ സുഖിക്കേണ്ട.

അതു ശരിയാ

അപ്പോള്‍ നാളെ നീ പോയി പറയും അല്ലേ

ഞാന്‍ അല്ല….നമ്മള്‍

നമ്മളോ, എഡാ എനിക്കു നാളെ അമ്മാവന്റെ വീട്ടില്‍ പോണം അവിടെ കല്യാണം ആണു.

എന്നാല്‍ നമുക്കു മറ്റെന്നാള്‍ പറയാം

അവനു കാര്യം മനസ്സിലായി, അവനാരാ മോന്‍.

ഛീ കല്യാണത്തിനൊക്കെ ആറ്ക്കു പോണം, എനിക്കു വലുതു നിന്റെ കല്യാണം ആണു.

അപ്പോള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ…അപ്പോള്‍ നാളെ ഈറന്‍ മേഘം പൂവും കൊണ്ടു….പിന്നെ ഇതു ഒരു കാരണവശാലും വാസു അറിയരുതു…മനസ്സിലായോ

അതു പിന്നെ പറയാന്‍ ഉണ്ടോ…

എഡാ എനിക്കു ഒരു സംശയം നാളെ നമ്മള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളോ അതോ വേറെ ജഗ ജില്ലികളും ഉണ്ടോ.

എന്റെ ഡാഡിയും വരുന്നുണ്ട്…അല്ല പിന്നെ.

ഒടുവില്‍ ആ സുദിനം വന്നെത്തി. എന്റെ നെഞ്ചു പടാപടാ ഇടിച്ചു തുടങ്ങി. ക്ലാസ് ആരംഭിച്ചു രഞ്ചി വന്നിട്ടില്ല…ഹോ രക്ഷപെട്ടു.

സെക്കന്റ് പീരീഡു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പണ്ടാരക്കാലന്‍ എത്തി.

നീ എവിടെ പോയിരിന്നു.

ഞാന്‍ ഒന്നു അമ്പലം വരെ പോയിരുന്നു. ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനു പൊകുവല്ലേ.

വീണ്ടും എന്റെ നെഞ്ച് ഡ്രം അടിക്കാന്‍ തുട്ങ്ങി.

അപ്പോള്‍ രഞ്ചി പറഞ്ഞു

അല്ലേല്‍ വേണ്ടല്ലേ ഇതൊക്കെ ചീപ്പു പരിപാടികള്‍ അല്ലേ..

ദൈവത്തിനു ശക്തി ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നത് ഇതാണു. എന്റെ പ്രാറ്ത്ഥന കേട്ടല്ലോ.

ഇന്ററ്വെല്ലിനു ഓന്തു വാസു രഞ്ചിയൊടു എന്തോ പറയുന്നത് കണ്ടു.

രഞ്ചി ഓടി വന്നിട്ടു പറഞ്ഞു, ഡാ പ്രശ്നം ആയി അവന്‍ നമ്മുടെ പ്ലാന്‍ അവന്‍ അറിഞ്ഞു. അവനിപ്പോള്‍ അവളോടു ഐ ലവ് യു അടിക്കാന്‍ പോകുവാണെന്ന് പിന്നെ ഞാന്‍ എന്തിനാടാ ഈ മീശയും വെച്ചോണ്ടു നടന്നിട്ട്.

ഏത് മീശ

അല്ല ആണാണെന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്നിട്ട്.

എന്നാല്‍ വേഗം വാ നമുക്ക് അവനെ പിടിക്കാം

ഞങ്ങള്‍ ഓടി അവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഓന്തു വാസു മീരയെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നതാ‍ണു കണ്ടതു. സംഗതിയുടെ കിടപ്പു മനസ്സിലാക്കി വലിയാന്‍ നോക്കിയ എന്നെ രഞ്ചി തൂക്കി എടുത്തോണ്ടു പോയി, അതായത് അവന്റെ നാലു ഇരട്ടി തൂക്കമുള്ള എന്നെ അവന്‍ തൂക്കി എടുത്തെന്ന്. ഇതിനായിരിക്കും പ്രേമതിന്റെ ശക്തി എന്നു പറയുന്നതു.

ഞാന്‍ ഇത്രയും വ്യക്തമായി കേട്ടു

ഡീ നിനക്ക് എന്നെയാണോ അതോ ഈ ----ന്റെ മോനെ (രഞ്ചി) ആണോ ഇഷ്ടം. പറയെഡീ.

വളരെ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം. ഒരു 15 വയസ്സുകാരന്‍ 9 വയസ്സുകാരിയോടു തീര്‍ച്ചയയും ചോദിച്ചിരിക്കേണ്ട ചോദ്യം. ഇതിനാലാവണം പ്രേമത്തിനു കണ്ണില്ല കണ്ണില്ല എന്നു പറയുന്നതു.

പേടിച്ചരണ്ട മീര ആദ്യം വാസുവിനെ നോക്കി, പിന്നെ രഞ്ചിയെ നോക്കി, പിന്നെ എന്നെ നോക്കിയിട്ടു ഒറ്റക്കരച്ചില്‍. അതിനിടയില്‍ അവളുടെ ഒരു ഒടുക്കത്തെ ഡയലോഗും…ങീ ങീ ചേട്ടന്‍ ആ സാറിന്റെ മകന് അല്ലെ, എനിക്കറിയാം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും…ങീ ങീ.

എന്ത് കൊണ്ടു ഭൂമി കുലുക്കം ഉണ്ടായില്ല, പ്രളയം ഉണ്ടായില്ല, ഞാ‍ന്‍ ചത്തു പോയില്ല.

ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി, എവിടെ വാസു? എവിടെ രഞ്ചി? ഞാനും മീരയും പത്ത് മുപ്പതു കാഴ്ചക്കാരും.

അതിനിടയ്ക്ക് രഞ്ചിയുടെ ശബ്ദം ഞാന്‍ ഒരു അശരീരി പോലെ കേട്ടു. എല്ലാം കൊളം ആക്കിയപ്പോള്‍ നിനക്ക് മതിയായല്ലോ നിനക്കു ഞാന്‍ വെച്ചിട്ടുണ്ടു. അപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒന്നു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…. അച്ച്ഛന്‍ – ചൂരല്‍ – അച്ച്ഛന്‍ – ചൂരല്‍ – അച്ച്ഛന്‍ – ചൂരല്‍ …

പിന്നെ എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നു എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്കറിയില്ല…അന്നും…ഇന്നും…സത്യം.

വാല്‍ക്കഷ്ണം: ദൈവത്തിനു അവിടം കൊണ്ടും മതിയായില്ല. കഴിഞ്ഞ ദിവസം അമ്മ വിളിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു എഡാ നിനക്കു ഒരു നല്ല കല്യാണ ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ടു, നിനക്കറിയില്ലേ ഒരു മീരയെ നിന്റ്റെ ജൂനിയര്‍ ആയി പഠിച്ച ----ന്റെ മോള്‍..എന്താ നിന്റെ അഭിപ്രായം….ഡാ നീ കേള്‍ക്കുന്നില്ലേ…ഹലോ…ഹലോ….

ഞാന്‍ കേട്ടു…വ്യക്തമായി… ങീ ങീ ചേട്ടന്‍ ആ സാറിന്റെ മകന് അല്ലെ, എനിക്കറിയാം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും…ങീ ങീ.