Abelofilosofies

Ρεμάλια

2007-02-20T20:26:00.001+02:00

Bλέπω ότι μπαίνετε ακόμα εδώ μέσα, αν και κατέβασα "ρολά" 40 μέρες τώρα. Επαναλαμβάνω, για να γίνει επιτέλους αντιληπτόν:
Μετακόμισα στο http://reporjazz.wordpress.com.
(και διορθώστε τα links σας, please)

Ρεμάλια

2007-02-20T20:26:00.000+02:00

Μετακόμιση

2007-01-08T22:46:00.000+02:00

Τέρμα ετούτο το μπλογκάκι. Μεταφέρθηκα στη wordpress.
Κάντε κλικ ΕΔΩ: reporjazz.wordpress.com

(Όσοι δεν βαριέστε, διορθώστε τα links σας)

Πουλ όβερ δε κίμπορντ (Bernstein, I need a backup!)

2007-01-07T16:18:00.000+02:00

Το monitor μας τέλειωσε. Τους λόγους μπορείτε να τους δείτε στο ποστ του Παναγιώτη Βρυώνη, ΕΔΩ. Πολύ διαφωτιστική είναι και η αλληλογραφία που αντάλλαξε με την Mirandolina.
Διαβάζω τους λόγους τους οποίους επικαλείται η Mirandolina. Κάτι λέγεται για πνευματικά δικαιώματα και ότι αυτά παραβιάζονται, με τη δημοσίευση στο monitor ενός τίτλου και των πρώτων 20- 30 λέξεων από κάθε ποστ. Περιττό να πω ότι το επιχείρημα αυτό δεν στέκει νομικά.
Ο κύριος λόγος, όπως έχει επισημάνει και πολύ σωστά ο Πάνος Ζέρβας ΕΔΩ, είναι ότι η mirandolina δεν θέλει να εμφανίζονται τα κείμενά της δίπλα σε κείμενα άλλων blogger, τους οποίους δεν εγκρίνει.
Αναφέρει, στην αλληλογραφία της με τον Παναγιώτη Βρυώνη: Δεν θα δεχόταν ποτέ ο Carl Bernstein να εμφανίζονται τα κείμενά του στη Βαβούρα ή δίπλα σ’ αυτά του Τράγκα.
Aισθάνομαι πολύ άσχημα που δεν έχω μέχρι στιγμής βρει κείμενα αντάξια της Βαβούρας στα blogs. Ήταν ένα από τα αγαπημένα μου περιοδικά. Αισθάνομαι επίσης πολύ άσχημα που δεν κατάλαβα τόσο καιρό ότι υπάρχουν bloggers που τα κείμενά τους είναι αντάξια του Carl Bernstein.
Τελικά, το Διαδίκτυο και τα blogs ΔΕΝ είναι για όλους. Αυτό κατάλαβα εγώ από την όλη ιστορία. Μερικοί άνθρωποι επιμένουν να λειτουργούν με όρους και λογικές περασμένης εικοσαετίας.
Είναι η ίδια λογική που βάζει όρους σε μηχανές αναζήτησης, η ίδια λογική με την οποία λειτουργούν κυβερνήσεις οι οποίες προσπαθούν να «αστυνομεύσουν» τον χώρο του διαδικτύου. Η ίδια λογική που έκανε αρκετούς να συζητούν πριν λίγο καιρό για αυτορύθμιση των blogs. Η ίδια λογική που ενόχλησε τον Παναγιώτη Βρυώνη και τον οδήγησε στο να κλείσει το monitor.

Η ίδια λογική που κάνει την Ελλάδα, Ελλαδίτσα και τον Έλληνα, Ελληνάρα.

"For the first time, the weird and the stupid and the coarse are becoming our cultural norms, even our cultural ideal".
Carl Bernstein

"Εσύ σούτ!"
Η γιαγιά στη διαφήμιση της Nova

PS. Για το θέμα έγραψαν επίσης ο jago, ο καλτσόβρακος, η μανταλένα , ο πετεφρής, ο χαρτοπόντικας, o afmarx , η ψιλικατζού και οι e-roosters.
Για το νομικό μέρος της υπόθεσης, δείτε στο ποστ του adamo, ΕΔΩ.

Update

Σύμφωνα με νέο ποστ του vrypan , το πιο πιθανό είναι ότι το monitor θα επαναλειτουργήσει υπό νεά "διεύθυνση".

Enemies are man’s best friend

2007-01-05T17:31:00.000+02:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Είμαι πολύ περήφανος. Επιτέλους τα κατάφερα. Έφτιαξα τον ιδανικό φανταστικό μου εχθρό. Είχα φτιάξει παλιότερα έναν φανταστικό φίλο, αν θυμάσαι, αλλά δεν μου ήταν και τόσο χρήσιμος. Ο εχθρός μου όμως, είναι.
Του καταλογίζω πράγματα φρικτά. Πράγματα που φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να κάνω κι’ εγώ- εντάξει, ίσως και να ήθελα να κάνω εγώ. Τα κάνει όμως όλα εκείνος. Όλα. Και μετά, αφού τα κάνει, του επιτίθομαι με λύσσα και τον υποβιβάζω, τον εκμηδενίζω, του δείχνω πόσο κακός άνθρωπος είναι.
Καμιά φορά αντεπιτίθεται. Καμιά φορά με σκοτώνει. Τότε γίνομαι ένας μάρτυρας της καλοσύνης και της αγάπης. Ξαναγενιέμαι όμως, γλείφοντας με ηδονή τις πληγές μου. Γιατί ένας φανταστικός εχθρός, μόνο έναν φανταστικό θάνατο μπορεί να επιφέρει.
Σ’ αφήνω τώρα.
Πάω να πέσω ηρωικά.

Μετά τιμής,
Αλέξανδρος Κωνσταντίνος Λυτρωτής

Ο Μοέ Σαντόν και η Σαν Πάνια

2007-01-04T14:20:00.000+02:00

Ο Μοέ, από μικρός, είχε ένα κουσούρι: Δεν συγκρατούσε ονόματα, παρά μόνο αυτά των celebrities. Έλεγε, π.χ, «να μωρέ, ο αυτός, που είναι σαν τον George Clooney στο πιο γερασμένο και λίγο πιο κοντός». Ή, «ο περιπτεράς μωρέ στο Πεδίο του Άρεως, που είναι σαν τον Βέγγο με μαλλιά».
Το «σαν τον» λοιπόν του κόλλησε, έγινε επίθετο και αντικατέστησε το Παπαδόπουλος. Το πώς βγήκε το «Μοέ», μην το ρωτάτε. Έχει σχέση με τις εβραϊκές του ρίζες και είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη, ιστορία.
Ο Μοέ Σαντόν λοιπόν ξύπνησε ανήμερα τα Χριστούγεννα σαν να ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες γιατί πέρναγε μοναξιές ο Μοέ. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του ήταν μόνος του. Δεν είχε φίλους, είχε μόνο καλούς γνωστούς και συναδέλφους
Δεν τον πείραζε και πάρα πολύ, γιατί δεν ήξερε και πώς να είναι να μην αισθάνεσαι μόνος σου. Λογικό. Αν δεν φας ποτέ τούρτα σοκολάτα δεν ξέρεις τι χάνεις οπότε δεν σου λείπει κιόλας. Το πώς κατέληξε να είναι μόνος του ο Μοέ, μην το ρωτάτε. Έχει κάποια σχέση βέβαια με τις εβραϊκές του ρίζες. Αλλά αυτό, πάλι, είναι μια άλλη ιστορία.
Έφτιαξε μια ομελέτα με τρία αβγά, την καθάρισε σε δύο λεπτά και έκατσε μπροστά στην τηλεόραση. Εορταστικά προγράμματα. Σε ένα από αυτά ήταν καλεσμένη και η Ανίτα Πάνια. Την είχε ξαναδεί. Ήταν, όμως, η πρώτη φορά που την πρόσεξε.
Δεν ξέρω αν βρίσκετε ελκυστική την Ανίτα Πάνια. Ο Μοέ πάντως έπαθε ταράκουλο. Τόσο ταράκουλο, που για πρώτη φορά στα τελευταία χρόνια βγήκε για βολτίτσα να ξελαμπικάρει, χωρίς να κάνει μπάνιο και να τσεκάρει το συρτάρι με τις κάλτσες του. Του άρεσε να τις βλέπει τακτοποιημένες, σιδερωμένες στην εντέλεια. Του δημιουργούσε ένα αίσθημα ασφάλειας, ήταν το σημείο αναφοράς του σε ένα άναρχο και απρόβλεπτο σύμπαν.
Περπατούσε στη Σπύρου Τρικούπη, προς τα Εξάρχεια, παραμιλώντας. Έφτιαχνε στο μυαλό του ιδανικά σενάρια, όπου η Ανίτα τον είχε ερωτευτεί τρελά, αυτός είχε ενδοιασμούς, την έφτυνε λίγο στην αρχή, αλλά μετά της έδειχνε ότι γουστάρει κι’ αυτός, και κατέληγαν να αγκαλιάζονται στο λόφο του Στρέφη και αυτή με δάκρυα χαράς να του λέει: «Δεν πίστευα ποτέ ότι θα σε έχω».
Η αλήθεια είναι ότι ο Μοέ δεν πίστευε ότι θα την έχει. Ονειροπόλος ήταν, όχι μαλάκας. Ωστόσο, την έκανε για το λόφο του Στρέφη, μασoυλώντας ηλιόσπορο και προσέχοντας όσο χρειάζεται για να μην τον χτυπήσει κανένα αμάξι.

Φτάνοντας στα σκαλάκια που ανεβαίνουν προς το λόφο του Στρέφη, νόμιζε ότι είδε φάντασμα. Μια κοπέλα, ίδια με την Ανίτα Πάνια, καθόταν στο πάνω- πάνω σκαλί.
Έκλαιγε με αναφιλητά. «Δεν μπορεί, δεν υπάρχει περίπτωση», σκέφτηκε ο Μοέ Σαντόν. «Είναι σαν Πάνια. Φτυστή».
«Γιατί κλαις;», τη ρώτησε χωρίς να το πολυσκεφτεί.
«Δεν βλέπεις;», του απάντησε. «Δεν βλέπεις ότι δεν είμαι αυτή που νομίζουν όλοι ότι είμαι;»
«Δεν είναι κακό αυτό», είπε ο Σαντόν. «Πώς σε λένε;»
«Μαρία», απάντησε.
«Να κάτσω;»
«Ναι, αμέ».
Ο Μοέ Σαντόν και η Σανπάνια έκατσαν δίπλα δίπλα για καναδυο λεπτά. Αμίλητοι. Σταμάτησε να κλαιει. Της πρότεινε να πάνε για φαγητό σε ένα ταβερνάκι εκεί κοντά. Δέχτηκε.
Έφαγαν γαρίδες σαγανάκι και χορτόπιτα και ήπιαν κόκκινο κρασί χύμα.
Την επομένη ξύπνησαν στο ίδιο κρεβάτι.
Η Σανπάνια σηκώθηκε χωρίς να πει λέξη, ντύθηκε και έφυγε. Χωρίς πάλι να πει λέξη. Ο Μοέ Σαντόν, ενστικτωδώς, είχε καταλάβει ότι δεν υπήρχαν κατάλληλες λέξεις για να την κάνουν να μείνει, να την κάνουν να ξανάρθει, οτιδήποτε τέλος πάντων.
Το απόγευμα, έκανε ζάπινγκ. Έπεσε σε εκπομπή της Ανίτας Πάνια.

Μέχρι σήμερα, ο Μοέ είναι σίγουρος ότι εκείνο το απόγευμα, η Ανίτα του έκλεισε το μάτι με νόημα μέσα από το γυαλί.
«Καλώς το αρχηγόπουλο», είχε πει, κοιτάζοντας την κάμερα.
«Καλώς σε βρήκα», απάντησε ο Σαντόν.
Μετά πήγε και άδειασε όλο το συρτάρι με τις κάλτσες του στα σκουπίδια.
Και δεν ξανασιδέρωσε κάλτσα στη ζωή του.

Σχεσοπορνοστάρ

2007-01-02T13:18:00.000+02:00

Γύρι γυριστρούλα κοσμική
Γύρι γυριστρούλα της ανίας
Παρθένα με το γιασεμί
και αποτέλεσμα πολυκοσμίας

Λάκης Παπαδόπουλος

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, πρέπει να ήταν στο δημοτικό, όταν έπεσε στα χέρια μου το πρώτο τσοντοπεριοδικό. Ούτε ποιο ήταν θυμάμαι. Το βρήκα πεταμένο στο δρόμο. Το έκρυψα καλά μέσα στην τσάντα μου και πήγα σπίτι. Η μητέρα μου κατάλαβε ότι ήμουν ταραγμένος. «Έγινε κάτι στο σχολείο;», με ρώτησε.

Το απόγευμα προφασίστηκα ότι πάω μια βόλτα με το ποδήλατο. Έκρυψα το περιοδικό κάτω από το μπουφάν μου και πήγα σε μια διπλανή οικοδομή, για να το ξεφυλλίσω. Το αίσθημα που μου προκάλεσε τότε το γυναικείο σώμα, ολόγυμνο, ήταν κάτι τόσο έντονο, που σχεδόν με τρόμαξε. Μια γκόμενα που πόζαρε στις πίσω σελίδες μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση: Η Νάντια.
Για την ακρίβεια, τα βυζιά της Νάντιας.
Τα βυζιά της Νάντιας δεν ήταν αυτό που λέμε μεγάλα. Ήταν όμως τέλεια από άποψη σχήματος. Δεν ήθελα μόνο να τα πιάσω. Ούτε μόνο να τα πιπιλίσω. Ήθελα να τα κάνω δικά μου. Να της τα κόψω αν γίνεται και να τα έχω συνεχώς μαζί μου.
Δεν μ’ ένοιαζε για την υπόλοιπη. Το υπόλοιπο σώμα της ήταν απλά ένας ωραιότατος καμβάς πάνω στον οποίο ζωγραφίστηκαν τα βυζιά της.

Αυτή είναι και μια μεγάλη διαφορά της πορνογραφίας από τον ερωτισμό. Στο «πορνογραφικό» πήδημα μπορείς απλά να επικεντρώσεις σε ένα σημείο του σώματος του άλλου και να ερεθίζεσαι μόνο από αυτό. Μπορείς να πηδάς έναν ωραίο κώλο, δυο ωραία βυζιά, δυο ωραία πόδια.
Στον έρωτα, πηδάς- ερωτοτροπείς με το σύνολο.

Η αναλογία αυτή μπορεί να εφαρμοστεί και στις σχέσεις. Οι σχεσοπορνοστάρ επικεντρώνονται σε ένα μόνο σημείο του συντρόφου τους, π.χ είναι ευγενικός, έχει πολλά φράγκα κ.λπ. κ.λπ. Αυτό αρκεί για να τους κρατήσει. Ο υπόλοιπος αγνοείται.

Χθες το βράδυ είδα τον Λάκη Παπαδόπουλο και τον Γιοκαρίνη, στο Rodeo (Χέυδεν 34- Πλ. Βικτωρίας).
Ερωτοτρόπησαν με το σύνολο.

Δι εντ οβ δε γουόρλντ

2006-12-29T15:14:00.000+02:00

Mεγάλο δωμάτιο, γραφείο δρύινο. Χαμηλός φωτισμός. Ο Θεός, πίνει μπίρες. Δίπλα του πολλά άδεια ντενεκεδάκια. Αισθάνεται περίφημα. Στην απέναντι άκρη του δωματίου μια τηλεόραση. Στη μέση του δωματίου αιωρείται, κάνοντας ελλειπτικές τροχιές, μια σφαίρα. Κάθε φορά που περνάει μπροστά από την τηλεόραση, ο Θεός πρέπει να τεντώσει το λαιμό του για να βλέπει την οθόνη.
Χτύπημα στην πόρτα.

«Ναι;», ακούγεται η φωνή Θεού.
«Ο Πέτρος είμαι Κύριε».
«Πέρνα, πέρνα».
Η πόρτα ανοίγει. Ο Πέτρος προχωράει προς το γραφείο του Θεού. Ανοίγει τον χαρτοφύλακά του, βγάζει κάτι έγγραφα και του τα δίνει.
«Πώς πάει Πετράκη; Όλα καλά; Νόμιζα ότι ήσουν διακοπές», λέει ο Θεός. Με το ένα χέρι συνεχίζει να πίνει μπίρα και με το άλλο υπογράφει τα έγγραφα.
«Φεύγω αύριο Κύριε», απαντάει ο Πέτρος.
«Για πού;»
«Λέω να πάω στη Γη, Κύριε. Περίεργο που υπάρχει ακόμα αυτός ο πλανήτης, μετά από τόσα χρόνια», λέει και στρέφει το βλέμμα του προς τη σφαίρα που αιωρείται μέσα στο δωμάτιο.
«Α, ναι. Η Γη. Έχω πει στην καθαρίστρια εδώ και δεν θυμάμαι πόσο καιρό να καθαρίσει λίγο εδώ μέσα και να πετάξει και τη Γη στα σκουπίδια. Με γράφει κανονικά», λέει συνοφρυωμένος ο Θεός και κατεβάζει με τη μία τη μπίρα. Ανοίγει ακόμα ένα ντενεκεδάκι, χωρίς να το αγγίξει καν.
Γέλιο ακούγεται από την TV. Η Γη τυχαίνει να περνάει εκείνη την ώρα μπροστά από την οθόνη.
«Ο Eddie Merphy δεν ήταν αυτός;», λέει ο Θεός.
«Υποθέτω Κύριε. Δεν μπορώ να δω καλά. Ο πλανήτης βλέπετε».
«Ούτε εγώ βλέπω. Κάτσε λίγο να…», λέει ο Θεός και σηκώνεται από το γραφείο του. Πιάνει τη σφαίρα και τη συνθλίβει. Ακούγεται ένα «παφ» και το δωμάτιο γεμίζει από αιωρούμενα κομματάκια της Γης. Ο Θεός καθαρίζει τα χέρια του στον λευκό μανδύα του, όσο γυρίζει στο γραφείο του.
«Ορίστε, το κανόνισα».
«Κύριε, μου άρεσε αρκετά αυτός ο πλανήτης», λέει ο Πέτρος εμφανώς σοκαρισμένος.
«Α, μην ανησυχείς. Θα φτιάξω άλλον σαν κι’ αυτόν. Αργότερα. Σε κάνα δυο δισεκατομμύρια χρόνια. Πήγαινε διακοπές πουθενά αλλού Πετράν. Τόσους πλανήτες έχουμε».
«Κύριε, τώρα δεν θα μπορείτε να βλέπετε και τηλεόραση. Μόνο η Γη είχε τηλεόραση, απ’ όσο γνωρίζω».
«Α, δεν πειράζει. Έχω ένα σωρό εκπομπές σε DVD», λέει ο Θεός και διώχνει με το χέρι του μερικά υπολείμματα του Ινδικού Ωκεανού που έτυχε να αιωρούνται μπροστά από τη μύτη του.
«Ρε συ, ο γιος μου έχει επιστρέψει. Σωστά; Δεν πιστεύω να έκανα καμιά ανοησία».
«Βεβαίως. Εδώ και κάμποσο καιρό»
«Ωραία, ωραία. Όλα καλά λοιπόν. Πέτρο, μπορείς να πηγαίνεις».
«Ευχαριστώ Κύριε».
Ο Θεός μένει μόνος του.
Η τηλεόραση συνεχίζει να παίζει. Δείχνει ειδήσεις. Από Ελλάδα. Τα ίδια δέκα δευτερόλεπτα, σε λούπα. Ξανά και ξανά.
Ο Θεός κοιτάζει απορημένος την οθόνη.
«Μυστήριο», μουρμουρίζει.

Από τη Γη έχουν απομείνει μόνο τα συντρίμμια και δέκα επαναλαμβανόμενα δευτερόλεπτα ενός δελτίου ειδήσεων που το βλέπει μόνο ο Θεός.
Εκρηκτική εμφάνιση έκανε η Στέλλα Μπεζεντάκου στις παραλίες της Μυκόνου. Η κάμερα του Star ήταν εκεί και σας μεταδίδει αποκλειστικά τις πικάντικες εικόνες.

Εκρηκτική εμφάνιση έκανε η Στέλλα Μπεζεντάκου στις παραλίες της Μυκόνου. Η κάμερα του Star ήταν εκεί και σας μεταδίδει αποκλειστικά τις πικάντικες εικόνες.

Εκρηκτική εμφάνιση έκανε η Στέλλα Μπεζεντάκου στις παραλίες της Μυκόνου. Η κάμερα του Star ήταν εκεί και σας μεταδίδει αποκλειστικά τις πικάντικες εικόνες.

Ακούγεται ο ήχος μιας μπίρας που ανοίγει. Ο Θεός ρεύεται.

«Σκουπίδια», λέει.

Τα Χριστούγεννα του Υπερόπτη

2006-12-22T15:52:00.000+02:00

«Δεν αξίζεις ούτε μία μου λέξη», είπε ο Υπερόπτης. «Φεύγω».
«Περίμενε, πρέπει να σου πω κάτι πολύ σημαντικό», απάντησε ο μη υπερόπτης.
«Όχι, βιάζομαι», μουρμούρισε ο Υπερόπτης καθώς ξεμάκραινε.
Στρίβοντας στο τετράγωνο, συνάντησε μια κηδεία. «Ποιος κηδεύεται;», ρώτησε τυχαία έναν της πομπής.
«Εσύ», του απάντησε.
«Πώς εγώ; Αφού είμαι εδώ και σου μιλάω».
«Αυτή είναι η τελευταία απόπειρα που κάνουμε για να πειστείς ότι πέθανες. Αν δεν πειστείς, θα υποστείς τις συνέπειες. Δυο χρόνια τώρα δεν ακούς κανέναν. Εμπρός. Δες το ανοιχτό φέρετρο. Ποιον βλέπεις;»
«Δεν είμαι εγώ αυτός», ούρλιαξε ο Υπερόπτης.
«Κι’ όμως. Είσαι. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν είσαι;».
«Εγώ είμαι πιο έξυπνος», είπε.
Αμέσως έπεσε στο κεφάλι του ένας κουβάς με σκατά ταύρου και ακούστηκαν χριστουγεννιάτικα κάλαντα.
«Σιγά. Εγώ τα τραγουδάω καλύτερα», είπε, καθώς σκούπιζε το μέτωπό του. Ακολούθησε δεύτερος κουβάς, αυτή τη φορά με τεστ της mensa γραμμένα με ούρα πάνω σε χρησιμοποιημένο χαρτί υγείας.

S&MS

2006-12-21T16:43:00.000+02:00

- «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος» είπες. Και μετά έκανες αυτό που ήταν ο άλλος τρόπος. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω μερικές φορές το πώς μπορείς να διαχωρίζεις αυτά που λες μ’ αυτά που πιστεύεις. Δεν είναι υποκρισία. Είναι κάτι άλλο. Κουράστηκα να το ψάχνω όμως. Βοήθησέ με.
-Δεν με νοιάζει τι καταλαβαίνεις και τι όχι. Χέστηκα. Μην με ξαναενοχλήσεις. Μη μου ξαναστείλεις μήνυμα. Μαλάκα, ε μαλάκα.
- Ακόμα ένα ξέσπασμά σου λοιπόν. Ας είναι. Μπορώ να υπομένω και να περιμένω. Θα σε πάρω αύριο τηλέφωνο να δω αν είσαι καλά.
- Να μη με πάρεις ρε γελοίε. Κόψε και τις αναπάντητες με απόκρυψη. Με ενοχλείς, τι άλλο πρέπει να σου πω για να το καταλάβεις;
- Με χρειάζεσαι μωρό μου. Όσο κι’ αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς. Πάντα θα είμαι δίπλα σου, για οτιδήποτε χρειαστείς. Θα σου πάρω και δωράκι για τις μέρες που έρχονται.
- Είσαι άρρωστος. Πήγαινε να σε δει κανένας γιατρός. Ανωμαλάρα του κερατά.
- Εσύ με αρρωσταίνεις.
- Σε κεράτωσα με τον Μανόλη. Δυο εβδομάδες πριν σε σουτάρω.
- Δεν σε πιστεύω. Τα λες όλα αυτά γιατί δεν πιστεύεις στον εαυτό σου. Γιατί θες να τον πληγώνεις, ασυνείδητα. Σε ξέρω πολύ καλά, δεν θα το έκανες ποτέ αυτό.
- Μην ξαναστείλεις μήνυμα και μην ξαναενοχλήσεις την κοπελιά. Θα σε βρω και θα σε πλακώσω.
- Μωρό μου, ποιος είναι αυτός που με απειλεί;
- O γαμιάς μου.

Το τάκλιν

2006-12-20T15:02:00.000+02:00

Περπατάω σε πεζοδρόμιο της Κηφισίας. Τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ψάχνω να βρω περίπτερο για ν’ αγοράσω τσιγάρα. Ήσυχος, γιατί αυτός ο δρόμος θα είναι εκεί, θα υπάρχει και αύριο και μεθαύριο και για πάντα, μέχρι τη στιγμή που θα έρθουν οι εξωγήινοι και θα τον κάνουν, βζουπ, με μια ακτίνα, βζουπ, σκόνη, μαζί με όλη την κωλοπόλη. Ολόκληρη, βζουπ, θα εξαφανιστεί και άντε μετά να βρεις τσιγάρα.
Η πόλη. Αυτή η πόλη, σκέφτομαι, είναι μια εγωίστρια ξιπασμένη γκόμενα που σε γράφει στα παπάρια της. Κανονικά. Και πώς να μη σε γράφει δηλαδή, που είσαι μια ψείρα στο μουνί της, τίποτα παραπάνω. Ζει έξω και πάνω από σένα. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα μια μέρα να μάθω τι σκέφτεται. Πάω στοίχημα ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό. Χαζογκόμενα.
Περπατάω και είμαι ψιλολιώμα. Από κούραση και λίγα ξύδια. Βλέπω μπροστά μου ένα τενεκεδάκι κοκακόλα. Αρχίζω να το κλωτσάω. Μου σκάω ένα χαμόγελο. Το κλωτσάω, προσεκτικά, συνέχεια, δεν θέλω να μου φύγει. Μ’ αρέσει γιατί μου θυμίζει όταν ήμουν πιο μικρός. Μια φορά μάλιστα είχα κλωτσήσει ένα από τα αγγλικά στο σπίτι, δυο χιλιόμετρα δρόμος περίπου.
Ακούω από πίσω μου τρεχαλητό. Και μια κραυγή. Πέφτω κάτω. Χτυπάω τον δεξί αγκώνα μου, πονάω λίγο, αλλά δεν δίνω σημασία. Άλλα πράγματα είναι πιο σημαντικά. Ο καριόλης που μου έκανε τάκλιν στέκεται μπροστά μου. Έχει καπακώσει με το δεξί του πόδι το κουτάκι και με κοιτάζει περιπαικτικά.
«Ρε αρχίδι, φάουλ ρεεεεεεεε», φωνάζω. «Μου πήρες πόδι ρε».
Χαμογελάει.
Σηκώνομαι και τον πλησιάζω. Τουλάχιστον σαράντα μου φαίνεται από τη φάτσα. Τα ρούχα του είναι εικοσιπεντάρη.
«Ρε πας καλά;», του λεω.
«Δυο χρόνια τώρα, δεν μου έχουν πάρει ποτέ τη μπάλα μεγάλε. Δοκίμασε αν θες».
Δοκιμάζω. Είναι πολύ καλός. Πράγματι. Τριπλάρει, δεξιά, αριστερά, με ζαλίζει, δεν θέλω και πολύ. Το κουτάκι ένα με το πόδια του. Σαν να το έχει δέσει με κλωστή. Τρομερό ταλέντο. Τρομερό. Για πέντε λεπτά περίπου προσπαθώ να του πάρω το κουτάκι. Μας κοιτάζουν μερικοί περίεργα. Δυο τύποι μας κορνάρουν.
Παραδέχομαι την ήττα μου. «Εντάξει, είσαι καλός», του λέω.
«Το ξέρω», απαντάει.
«Έχεις κανένα τσιγάρο γιατί έχω μείνει;»
Μου δίνει ένα κάμελ άφιλτρο. Καθόμαστε έξω από μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων.
Μου λέει την ιστορία του. Πώς τρεις φορές τη βδομάδα τη στήνει εκεί, από την ίδια ώρα περίπου, και αφήνει ένα κουτάκι κοκακόλα. Περιμένει αυτόν που θα αρχίσει να το κλωτσάει.
«Παρασοβάρεψε ο κόσμος. Παλιά κλώτσαγαν το κουτάκι πολύ περισσότεροι».
«Καλά, και δεν φοβάσαι μη χτυπήσει κανένας;», ρωτάω.
«Τάκλιν έχω να κάνω δυο χρόνια. Συνήθως ορμάω πιο προσεκτικά».
«Και γιατί σε μένα ρε αρχηγέ; Kόντεψες να με σκοτώσεις», λέω και χαϊδεύω τον αγκώνα μου. Πονάει πιο πολύ τώρα που αρχίζει να κρυώνει.
«Το κλώτσαγες με αφοσίωση. Όχι βαριεστημένα. Σου άξιζε ένα τάκλιν».
Γυρίζω στο σπίτι. Χωρίς να βρω περίπτερο. Χύνω μια κοκακόλα στο νιπτήρα της κουζίνας και αρχίζω να παίζω με το κουτάκι. Να εξοικειώνομαι με το βάρος του, το σχήμα του.
Πράγματι. Δεν αξίζουν σε όλους τα τάκλιν, σκέφτομαι όσο προπονούμαι για την επόμενη φορά. Οι περισσότεροι είναι για ένα τζατζάριζμα.
Το πολύ.

Γενέθλιο

2006-12-18T21:25:00.000+02:00

Οι «Αμπελοφιλοσοφίες» κλείνουν δυο χρόνια διαδικτυακής παρουσίας.

Το σκεφτόμουν εδώ και μια βδομάδα τι να γράψω γι’ αυτή την περίσταση. Αυτό που νομίζω ότι αρμόζει περισσότερο είναι ένα «ευχαριστώ». Σε όσους σχολίασαν εδώ μέσα, σε όσους ταυτίστηκαν μ’ αυτά που διάβασαν, σε όσους διαφώνησαν, σε όσους απόρησαν, σιχτίρισαν, έβρισαν.
Ένα ακόμα μεγαλύτερο ευχαριστώ σε όσους είχα την τιμή να γνωρίσω και από κοντά- δεν χρειάζεται να τους απαριθμήσω, γνωρίζουν αυτοί ποιοι είναι.
Πριν από δυο μήνες περίπου, ήμουν στο τσακ να τα παρατήσω. Με είχαν ξενερώσει ένα- δυο πράγματα/ καταστάσεις. Δεν το έκανα. Είναι μια συνήθεια πλέον αυτό το blog, όπως ο καφές και το τσιγάρο το πρωί. Μια καλή συνήθεια όμως, η οποία αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει.

Αν ήταν πάντως να κάνω μια μπλογκοευχή, σβήνοντας την τούρτα με τα δύο κεράκια, θα ήταν να ξαναρχίσουν να γράφουν ο mcfly και ο averel.

Οι «Αμπελοφιλοσοφίες», από αυτό το μήνα, θα είναι και μόνιμη στήλη (μιας σελίδας), στο περιοδικό MAX. Θα υπάρχουν εκεί, φαντάζομαι, όσο τους ταιριάζω και όσο μου ταιριάζουν. Ήταν κι’ αυτό ένα βήμα που έπρεπε να γίνει.
Όχι τόσο για μένα, αλλά για τον pascal.

Αυτά.

PS. Δίπλα μου κοιμάται μια Γυναίκα.

Super Market Hero

2006-12-15T14:36:00.000+02:00

Του άρεσε να δουλεύει στην αποθήκη. Είχε περισσότερη ησυχία εκεί. Πριν κάνα δυο μήνες, όταν ήταν ακόμα στα ράφια, όλο και κάποιος του έπιανε κουβέντα. Πελάτης, συνήθως, που κάτι έψαχνε να βρει.
Τον ενοχλούσε να του ρωτάνε πράγματα. Νόμιζε ότι πίσω από την απλή ερώτηση «πού μπορώ να βρω τα απορρυπαντικά» κρυβόταν κάτι άλλο. Ύπουλο. Ότι άλλο θέλουν να τον ρωτήσουν και άλλο τον ρωτάνε τελικά. Ότι ήθελαν να του κάνουν την ερώτηση που τον φόβιζε περισσότερο. Αυτή που κάθε φορά που την άκουγε, έμπαινε στον εγκέφαλό του μια πράσινη γλίτσα, φτιαγμένη από άδεια μπουκάλια Heineken, στάχτη άφιλτρων camel και λιγδιασμένα τηλεκοντρόλ. Φτιαγμένη από δυσάρεστες αναμνήσεις.

Του άρεσε η αποθήκη. Εκεί δεν του μίλαγαν και πολύ. Δεν ερχόταν σε επαφή με αγνώστους. Οι συνάδελφοί του είχαν καταλάβει ότι δεν ήθελε να μιλάει πολύ. Το σεβόντουσαν αυτό.
Τον κοίταζαν βέβαια καμιά φορά με αποδοκιμασία. Δεν τον ένοιαζε όμως. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να μη μιλάει.
Κάθε απόγευμα, μετά τη δουλειά, πήγαινε στη γωνία Κηφισίας και Αγίου Θωμά. Στεκόταν στο πεζούλι μιας αντιπροσωπείας αυτοκινήτων και έβγαζε από την τσέπη του ένα ξεφτισμένο τεύχος του Spiderman. Το ίδιο, συνέχεια. Ήταν αυτό που έκανε την εμφάνισή του ο Γύπας. Ένας τύπος με ξυρισμένο κεφάλι και φτερά- λεπίδες.
Ο Γύπας ήταν ο αγαπημένος του σούπερ ήρωας. Δεν τον ένοιαζε που ήταν κακός, δεν τον ένοιαζε που δυο- τρία τεύχη μετά ο Spiderman τον πετάει από έναν ουρανοξύστη και ο Γύπας δεν μπορεί άλλο να πετάξει και πέφτει στην άσφαλτο και πεθαίνει.
Διάβαζε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία, χαιδεύοντας ασυναίσθητα το ξυρισμένο του κεφάλι. Ο Γύπας. Ναι, αυτός ήταν ήρωας.
Με φτερά, να πετάει, και λεπίδες για να κόβει οτιδήποτε τον φυλακίζει.

Μια Κυριακή ανέβηκε στην ταράτσα της πολυκατοικίας του. Τα είχε όλα έτοιμα από καιρό. Φόρεσε τη στολή και άρχισε να κουνάει τα φτερά του πάνω κάτω. Αισθανόταν υπέροχα μ’ αυτά τα φτερά.
Κοίταξε κάτω, το δρόμο. Δεν φοβόταν μην πέσει.
Περίμενε τον Spiderman. Δεν μπορεί, θα εμφανιζόταν. Αυτή τη φορά θα τον νικούσε.

Εμφανίστηκε μπροστά του. Με τη μαύρη του στολή, όχι την κλασσική κόκκινη. Τον πλησίασε. Ο Γύπας άρχισε να κουνάει τα φτερά του πάνω- κάτω, όσο πιο δυνατά μπορούσε. Άκουγε τις λεπίδες που είχε στερεώσει στις άκρες να σχίζουν τον αέρα. Αισθανόταν δυνατός. Πολύ δυνατός.

Ο Spiderman ατάραχος. «Με φοβάται», σκέφτηκε, «αλλά προσπαθεί να δείξει ότι είναι χαλαρός και μ’ έχει».
Ο Spiderman έκανε μια χειρονομία σαν να ήθελε να τον καθησυχάσει ότι όλα είναι οk, δεν είναι εχθροί. Σιγά μην τσίμπαγε.
Ο Spiderman έκανε κάτι που ο Γύπας δεν το περίμενε ποτέ. Τράβηξε τη μάσκα του.

«Βασίλη;», του είπε.
Δεν απάντησε.
«Βασίλη, Ο Κώστας είμαι. Ο άντρας της Ελευθερίας»
Ο Γύπας δεν είπε τίποτα. Σταμάτησε μονάχα να κουνάει τα φτερά του.
«Είσαι καλά;»
Ήταν η ερώτηση. Η γαμημένη ερώτηση.
Ο Γύπας έπεσε στα γόνατα και άρχισε να τρίβει το ξυρισμένο του κεφάλι..
«Ναι», γρύλισε. «Ναι».
Τον είχε νικήσει και έπρεπε να τελειώσει όπως έπρεπε.
Βούτηξε στο κενό χωρίς να κουνήσει τα φτερά του. Δεν έπρεπε να πετάξει. Έπρεπε να δεχτεί την ήττα του.
Με την αξιοπρέπεια ενός σούπερ ήρωα.

O Spiderman, εμφανώς ικανοποιημένος από τη νίκη του, ξαναφόρεσε τη μάσκα του και έριξε τον ιστό του στην απέναντι πολυκατοικία. Αιωρήθηκε.
Έριξε μια ματιά κάτω, στο πτώμα του Γύπα. Ήξερε ότι θα τον ξανασυναντήσει.
Ήταν ο αγαπημένος του σούπερ ήρωας.

Fellatio

2006-12-14T14:21:00.000+02:00

Η πίπα είναι για τον άντρα μια από τις πιο ερεθιστικές στιγμές κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Το γιατί, δεν έγκειται τόσο στη φυσιολογία του στόματος, σε σχέση με τον πρωκτό ή το αιδοίο. Η καύλα της πίπας είναι περισσότερο εγκεφαλική.

Το πέος αποτελεί την επιτομή της αρρενωπότητας. Είναι το σημείο που συγκεντρώνεται όλη η αντρική ταυτότητα. Ένα τοτέμ. Η πίπα είναι η υπόκλιση σ’ αυτό το τοτέμ, η απόδοση ενός φόρου τιμής στην υπόσταση ενός άντρα. Αυτό είναι που τελικά διεγείρει. Όχι τόσο η πράξη αυτή καθ’ αυτή, αλλά η σημειολογία της.

Έχω παρατηρήσει ότι για πολλές γυναίκες η πίπα ανήκει στο foreplay. Έχω ακούσει από αρκετές γκόμενες το «δεν του έκατσα, αλλά του πήρα μια πίπα». Η πεολειχία είναι γι’ αυτές κάτι που αγγίζει τα όρια της σεξουαλικής πράξης, αλλά δεν ανήκει στον πυρήνα της.
Λογικό. Η γυναίκα «αξιολογεί» πολύ περισσότερο τη διείσδυση απ’ ότι ο άντρας.
Για μας, το σπέρμα δεν γονιμοποιεί μονάχα. Οριοθετεί. Η έκχυσή του σηματοδοτεί τη στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας στο χώρο και τον άνθρωπο/ παρτενέρ.
Από την άλλη, οι γυναίκες, υποσυνείδητα, αξιολογούν το σπέρμα με βάση τη δυνατότητά του να γονιμοποιήσει. Γι’ αυτό και η έκχυσή του (και όσα προηγούνται) σε άλλο σημείο εκτός του σώματός τους (το προφυλακτικό δεν παίζει κανένα ρόλο) δεν είναι και τόσο σημαντική για τη γυναικεία τους υπόσταση.

Ίσως ο αυνανισμός, το σπέρμα που δεν έχει αντικείμενο παρά μόνο υποκείμενο, δεν είναι παρά μια κραυγή του αρσενικού. Την οποία ακούν μόνο οι φαντασιώσεις του. Και σβήνει- πάντα- στο κενό της μη ύπαρξης του έτερου.

Αν συγκεντρώναμε όλες αυτές τις κραυγές, θα φτιάχναμε ένα ωραιότατο soundtrack αυτού που είναι (ή τείνει να γίνει) τελικά ο Άντρας σήμερα.
Δυστυχώς.

Divine

2006-12-13T13:41:00.000+02:00

(Completed. Aφιερωμένο εξαιρετικά σ’ Εσένα- ξέρεις εσύ)

Την είδα ένα πρωί που πήγαινα στο περίπτερο της πλατείας να αγοράσω τσιγάρα. Φορούσε μακριά, μαύρη φούστα, τα μαλλιά της ένας αυστηρός κότσος, γυαλιά μαύρα κοκάλινα. Το πρόσωπό της κάτασπρο, δυο μαύρα μάτια τόνιζαν την αντίθεση, το δέρμα της εξίσου άσπρο- όσο μπορούσα δηλαδή να κρίνω από τα χέρια και τους αστραγάλους της γιατί η υπόλοιπη ήταν καλυμμένη όχι μόνο από ύφασμα αλλά και από εκείνη την ουσία που κάνει τη σάρκα αόρατη και πωλείται δωρεάν σε οποιαδήποτε εκκλησία πλησίον σας.
To μάτι μου έπεσε αμέσως, ως όφειλε, στον κώλο της. Αυστηρός και σνομπ, όπως και η υπόλοιπη άλλωστε.
Ολόκληρο το σύνολο μύριζε φτηνή κολόνια- θυμήθηκα το μεγάλο διαφανές μπουκάλι της «Μυρτώ» και τη μεγάλη μου αδερφή που το ξόδευε με μια άγρια χαρά κάθε φορά που ήξερα ότι πήγαινε να συναντήσει το Βασίλη (ή μήπως τον έλεγαν Κώστα;).
Το δεξί της χέρι σκέπαζε την κοιλιά της, λες και ήταν χοντρή που έκρυβε το πάχος της, το άλλο ήταν στο λουρί μιας μαύρης τσάντας, σαν να φοβόταν ότι θα της την κλέψουν. Όσο περίεργο κι’ αν ακούγεται, θεώρησα ότι για να την πηδήξω θα έπρεπε να την κάνω να περπατάει χωρίς να σφίγγει το λουρί της τσάντα της, να χαλαρώσει τη λαβή της σε οτιδήποτε θεωρούσε ότι θα της έκλεβε ο κάθε αλητόβιος.
Είχα δίκιο.
Αγόρασε ένα πακέτο χαρτομάντιλα, εγώ ένα πακέτο τσιγάρα. Την ακολούθησα διακριτικά. Την είδα να μπαίνει στην εκκλησία, μερικά τετράγωνα παρακάτω. Φυσικά- ήταν Κυριακή πρωί. Συνειδητοποίησα ότι είχα να μπω σε εκκλησία πάνω από οχτώ μήνες και κατάφερα να αποκτήσω την πρώτη μου σωματική επαφή μαζί της τη στιγμή πουοι ώμοι μας ακούμπησαν ο ένας τον άλλον, καθώς ανάβαμε και οι δύο ένα κερί.
Την είδα να σκύβει ελαφρά για να φιλήσει μια εικόνα. Πράγματι, ο κώλος της ήταν τόσο καλλίγραμμος όσο είχα ευχηθεί. Το μόνο που άκουγα εκείνη τη στιγμή ήταν ο ήχος μιας φλέβας στο κεφάλι μου που χτυπούσε ρυθμικά, καθώς το αίμα μου κατέβαινε προς τα κάτω. Η μυρωδιά του λιβανιού και των κεριών με έκανε να καβλώνω ακόμα πιο πολύ. Ναι, τη φανταζόμουν ολόγυμνη να σκύβει μπροστά σε μια εικόνα κι’ εγώ από πίσω της, γυμνός, να προσκυνώ τη θηλυκότητά της και όλοι τριγύρω να ψέλνουν τα τροπάρια του ιερού μας ζευγαρώματος και ένα κερί να στάζει στην πλάτη της και να της φέρνει ακόμα περισσότερη ηδονή και ο κότσος της να έχει μεταμορφωθεί σε κρίνο που θα μυρίσω όταν φτάσουμε και οι δύο σε οργασμό και θα μείνω έγκυος μέχρι να πεθάνω και να γεννήσω την τελευταία μου ανάσα ξέροντας ότι η ψυχή που θα βγει από τα χείλη μου δεν θα ήταν η ίδια αν δεν.
Στάθηκε όρθια, στην πλευρά των γυναικών. Εγώ από την άλλη μεριά, την κοίταζα όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Είδα τον τρόπο που έστρωνε τα μαλλιά της, τον τρόπο που σούφρωνε τα χείλη της σαν να της ερχόταν μια σκέψη που ήθελε να διώξει και παρακαλούσα αυτή της η σκέψη να ήμουν κάποτε εγώ, αυτή η σκέψη που θα την έκανε να μη θέλει να θέλει, αλλά τελικά να θελήσει και όχι μόνο να θελήσει αλλά να θέλει κι’ άλλο.
Η λειτουργία τέλειωσε, οι περισσότεροι πήγαιναν να μεταλάβουν, αυτή κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Πήρα την απόφαση να της μιλήσω, θεωρώντας ότι θα ήταν καλύτερα οι πρώτες μας κουβέντες να ανταλλάσσονταν μέσα στην εκκλησία.

«Πιστεύεις;», της είπα. Ήμουν σχεδόν μισό μέτρο από πίσω της, η φωνή μου ήταν όσο δυνατή χρειαζόταν για να την ακούσει εκείνη και κανένας άλλος, εκτός ίσως από το Θεό. Δεν μ’ ένοιαζε όμως και να μας άκουγε. Ήξερα ότι ήταν σύμμαχός μου εκείνη την ώρα.
Γύρισε και με κοίταξε, όχι ακριβώς απορημένη, ούτε ενοχλημένη. Ήταν η έκφραση που παίρνει κάποιος όταν τον ρωτάς π.χ ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα.
«Φυσικά», απάντησε. «Δεν σας αφορά όμως η δικιά μου πίστη κύριε».
Ο πληθυντικός της ήταν ευστοχότατος, όχι γιατί όφειλε να είναι ευγενής μαζί μου αλλά γιατί δεν ήμουν ένας αλλά δύο, πολλοί, τριγύρω της, πάνω της, μέσα της. Ήμουν σε οποιοδήποτε χώρο είχε να κάνει μ’ εκείνη.
«Μην είσαι επιθετική», της είπα κοιτάζοντάς την όσο πιο έντονα μπορούσα χωρίς να την κάνω να τρομάξει. «Δεν ρώτησα αν πιστεύεις στο Θεό, ρώτησα αν πιστεύεις στην ηδονή».
Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτή η φράση. Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν ίσως η πιο κατάλληλη. Μου χαμογέλασε και έδειξε να χαλαρώνει αρκετά. «Πιστεύω ότι είστε αγενής», μου είπε, χωρίς όμως να δείχνει καθόλου ενοχλημένη.
Το χέρι της σταμάτησε να σφίγγει το λουρί της τσάντας της και ίσιωσε αμήχανα τη φούστα της. Αναγνώρισα και άλλα σημάδια που έδειχναν ότι με γούσταρε, όπως ένα ελαφρύ κοκκίνισμα στα μάγουλά της και ένα ανεπαίσθητο τρεμάρισμα των βλεφάρων της.
Η φωνή της μου θύμιζε την πρώτη μου ξαδέρφη, την Ιωάννα που ήμουν ερωτευμένος μαζί της στο δημοτικό, η ανάσα της μύριζε όπως μυρίζουν οι ανάσες νεαρών κυριών που έχoυν περάσει ένα ένα ολόκληρο βράδυ διαβάζοντας άρλεκιν, όπου ο «φαλακρός ιππότης παραβιάζει το κάστρο της» και πάντα αυτός «την κρατάει στα στιβαρά του μπράτσα» και εκείνη αισθάνεται «τόσο ασφαλής όσο όταν κοιμόταν το βράδυ στο ίδιο κρεβάτι με τους γονείς της».
Το πήδημά μας προμηνυόταν θεϊκό.

-------------------------------------------------------------------

Τους πρώτους θετικούς οιωνούς τους είχα λάβει, και μάλιστα σε ιερό έδαφος. Ήξερα ότι δεν ήταν η περίπτωση γκόμενας που τη συναντάς, την πας για καφέ, μετά για κάνα ποτό και μετά στο κρεβάτι σου. Αυτή ήθελε προσπάθεια, ήθελε στρατηγική, ήθελε σχέδιο. Σκοπός μου λοιπόν ήταν να ανοίξω ένα δίαυλο επικοινωνίας μαζί της. Η δεύτερη ερώτησή μου ήταν εξίσου εύστοχη με την πρώτη:
«Μήπως έχεις email?».
Δεν μου απάντησε αμέσως. Κατευθύνθηκε στο προαύλιο του ναού, αυτή μπροστά, εγώ από πίσω της σε απόσταση όχι αναπνοής αλλά βογκητού. Σε εκείνη την απόσταση που άμα απλώσεις το χέρι σου, φτάνει να της χαϊδέψεις τον κώλο και να της βάλεις και δάχτυλο.
«άι-ελ-τι-εφ-εμ-ατ-γιαχού-τελεία-τζιάρ», ψιθύρισε τελικά και επιτάχυνε το βήμα της. Success.
Την είδα να ξεμακραίνει και μου φάνηκε ότι τώρα, εκτός από το ξεσφίξιμο της τσάντας, διέκρινα και μια αλλαγή στο βάδισμά της. Ήταν πιο θηλυκό, το κεφάλι της πιο ψηλά, οι γοφοί της ένα εκρεμμές, δεξιά-αριστερά, που μετρούσε όχι το χρόνο αλλά την ασημαντότητά του.
Γύρισα σπίτι, έφτιαξα έναν δυνατό καφέ και άραξα στον καναπέ. Την έπαιξα για πάρτη της τρεις φορές στο καπάκι, κάνοντας διάλειμμα από την ανάγνωση των φυλλάδων της Κυριακής. Η αλήθεια είναι ότι οι φυλλάδες της Κυριακή πρέπει να έπαιξαν και ένα ρόλο στην αύξηση της λίμπιντό μου- κάθε φορά που την έπαιζα μετά από την ανάγνωση μιας είδησης/άρθρου, ήμουν και πιο καβλωμένος. Ήταν ίσως η αντίθεση που δημιουργούνταν ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο των εφημερίδων και στον έκφυλο άγγελο που μόλις είχα γνωρίσει.
Ο έκφυλός μου άγγελος. Αυτός που θα τον έπαιρνα και μετά θα με έπαιρνε με τη σειρά του, θα με κουβάλαγε ψηλά, με τα φτερά του να στάζουν σπέρμα, και όταν φτάναμε κοντά στον ήλιο θα λιώναμε και οι δύο από ηδονή και θα πέφταμε μαζί, νομίζοντας ότι θα τσακιστούμε. Και εκεί που θα βλέπαμε ότι το έδαφος της πραγματικότητας πλησιάζει επικίνδυνα, θα την έπαιρνα ξανά, και θα πετάγαμε πάλι.
Ξανά. Ξανά. Ξανά. Θα πέφταμε και θα ανεβαίναμε, όπως οι χαρταετοί. Ναι, θα ήμασταν μαζί ένας χαρταετός και το σχοινί μας θα τράβαγαν τα ένστικτά μας.

Το ίδιο βράδυ της έστειλα email:
«Δεν ξέρω το όνομά σου. Δεν με νοιάζει και να το μάθω. Θέλω όμως να μάθω εσένα. Συγχώρεσέ μου την παρορμητικότητά μου, απλά είμαι αληθινός ως προς την αναστάτωση που μου δημιούργησες. Αν δεν απαντήσεις σ’ αυτό το mail, να ξέρεις ότι θα σε περιμένω στην ίδια εκκλησία, την ίδια περίπου ώρα, την επόμενη Κυριακή».

Καμία απάντηση. Οι μέρες πέρναγαν κι’ εγώ είχα πάθει εμμονή. Τη φανταζόμουν ολόγυμνη. Τη φανταζόμουν ντυμένη μόνο με ένα άσπρο ράσο, να λειτουργεί και μετά να σκύβω μπροστά της για να κοινωνήσω. Να είναι η μεταλαβιά της όχι κρασί αλλά το ίδιο της το αίμα, το αίμα μιας θεότητας που ήρθε να με λυτρώσει από τη μίζερη καθημερινότητά μου και εγώ να την έχω σταυρώσει πάνω στο κρεβάτι μου όχι πριν από, αλλά για δυο χιλιάδες χρόνια.
Η μη απάντησή της δεν ήταν απόρριψη. Ίσα- ίσα, θεώρησα ότι ήταν μια πλήρης αποδοχή μέσα στο μυαλό μου. Η αποδοχή του ότι η όποια επικοινωνία μας χωρίς να αντικρίζουμε ο ένας τον άλλο ήταν αμαρτωλή. Γιατί θα ήταν αμαρτία να μην βλέπουμε ο ένας τον άλλον, να μην μυρίζουμε ο ένας τον άλλον, να μην καταβροχθίζουμε ο ένας τον άλλον. Ναι, ήξερε ότι ήταν αμαρτία. Και απλά ήθελε να με προφυλάξει.

Ήρθε η Κυριακή και πήγα στην ίδια εκκλησία, φορώντας και τα ίδια ρούχα. Στάθηκα στο ίδιο μέρος και την περίμενα να εμφανιστεί. Την είδα. Είχε τα μαλλιά της λυτά και το κόκκινο πουκάμισο (αντί για άσπρο την προηγούμενη φορά), κάτω από τη μαύρη ζακέτα, έδινε κάποιο χρώμα στο ντύσιμό της. Αισθάνθηκα σαν να με φλερτάρει με αυτή της την εμφανισιακή αλλαγή, ήμουν σίγουρος ότι το είχε κάνει για μένα. Δεν με αναζήτησε καθόλου για ένα μισάωρο περίπου. Μετά την είδα να κοιτάζει ακριβώς προς τα μένα. Το βλέμμα της επίμονο. Ήταν σαν να μην ήθελε να είμαι εκεί, αλλά σαν να μην ήθελε και να φύγω.
Η λειτουργία τέλειωσε. Την πλησίασα. Δεν με κοίταξε. «Πάμε κάπου μαζί;», της είπα.
«Πάμε σπίτι μου», είπε επιτακτικά. «Ακολούθησέ με. Διακριτικά σε παρακαλώ».
Σκέφτηκα ότι δεν είχα μαζί μου προφυλακτικά. Σκέφτηκα ότι δεν περίμενα να με καλέσει σπίτι της. Μάλλον, προτιμούσα να μην με καλέσει σπίτι της.
Είχα μπερδευτεί. Την ακολούθησα σαν υπνωτισμένος, κρατώντας στο χέρι μου ένα κερί που άρπαξα βγαίνοντας από την εκκλησία. Ήταν αναμμένο.
Θα της το πρόσφερα. Της ταίριαζε πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε λουλούδι.
Εξάλλου, αυτή το είχε ανάψει.
Κι’ αυτό, κι’ εμένα.

Έκανα φωναχτά στον εαυτό μου την ερώτηση που είχα κάνει σ’ εκείνη, μια βδομάδα πριν.
«Πιστεύεις;»
Η ερώτησή μου έσβησε το κερί.
Θεώρησα ότι η απάντησή μου θα το ξανάναβε.
«Ναι».

-----------------------------------------------------------------

Δεν περπατήσαμε πάνω από πέντε λεπτά. Έφτασε σε μια πολυκατοικία και χωρίς να γυρίσει καν να με κοιτάξει άνοιξε την πόρτα της εισόδου. Την κράτησε απλά με το χέρι της, ίσα- ίσα για να προλάβω να μπω κι’ εγώ.
Η ανάσα μου είχε γίνει κοφτή. Η θερμότητα του χεριού μου είχε αρχίσει να λιώνει το κερί που κράταγα. Το πέταξα.
Μπήκαμε στο ασανσέρ. Αυτή με φάτσα τον καθρέφτη, εγώ από πίσω της. Στην αρχή μου φάνηκε ότι με κοίταζε μέσα από τον καθρέφτη. Κατάλαβα ότι κοίταζε εκείνη. Ήθελα να λυτρωθώ, να της κατεβάσω εκεί, επιτόπου, τη φούστα και να εξαγνιστώ βουτώντας μέσα της.
Περίμενα όμως. Ήξερα ότι η ανταμοιβή μου θα ήταν μεγαλύτερη αν περίμενα.
Τρεις ορόφους μετά, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της, χωρίς πάλι να πει κουβέντα. Μπήκα.
Ένα μικρό χoλ οδηγούσε σε ένα μικρό σαλόνι. Καναπές, πολυθρόνα, τηλεόραση. Στους τοίχους, παντού, εικόνες. Η Παναγία Βρεφοκρατούσα, η Σταύρωση, ο Μυστικός Δείπνος, ο Άγιος Γεώργιος.
Έμεινα να τις κοιτάζω για ένα λεπτό περίπου, όσο αυτή πήγε κάπου αλλού. Άκουσα τον ήχο του ντουζ.
Έκατσα στον καναπέ και περίμενα. Οι εικόνες αυτές δεν ήταν σαν τις άλλες. Μου χαμογελούσαν. Όλες τους. Είμαι σίγουρος ότι δεν το είχα φανταστεί. Χαμογέλασα κι’ εγώ, σε καθεμιά τους ξεχωριστά. Αναγνώριζα πλήρως την παρουσία τους και απ’ ότι φαίνεται είχαν αποδεχτεί και τη δικιά μου. Δεν είχα έρθει για να αμαρτήσω εκεί. Είχα έρθει για να λυτρωθώ.

Ήρθε. Γυμνή. Το κορμί της πάλλευκο. Με όσα ψεγάδια χρειάζονται για να είναι οικείο. Έμενε να με κοιτάζει για λίγο, στάζοντας τα νερά στο πάτωμα. Το βλέμμα μου καρφώθηκε στο μουνί της. Ξυρισμένο. Μια τούφα σχημάτιζε το σχήμα του σταυρού. Ή του «χι» που βλέπεις στους χάρτες των θησαυρών.

Έσκυψε μπροστά σε ένα στερεοφωνικό, χωρίς να λυγίσει τα γόνατά της και γέμισε μουσική. Εκκλησιαστική. Δυνατά. Τόσο που δεν ακούστηκε το «σε θέλω» που της είπα.

Άνοιξε τα πόδια της και έκατσε πάνω μου. Άρχισε να με φιλάει, να με γλύφει. Σαν να ήθελε να καθαρίσει από πάνω μου τα πάντα. Οι εικόνες με κοίταζαν. Συνέχεια.

Ήρθε η στιγμή της αμνησίας. Η στιγμή που ξεχνάς ότι είσαι μισός και γίνεσαι ένα. Τα βυζιά της χαστούκιζαν το στήθος μου, τα χέρια μου χούφτωναν τον κώλο της όπως ένας τυφλός φηλαφίζει το πρόσωπο κάποιου. Ήμουν χαμένος, άβουλος, κυριευμένος από ένα Δέος. Το Δέος μπροστά στην Αλήθεια Της Ηδονής, τους Νόμους Της Σάρκας. Οι εικόνες συμμετείχαν κι’ εκείνες. Άλλαζαν εκφράσεις, είδα συσπάσεις στα πρόσωπά τους, είδα λάμψεις στα μάτια τους, είδα ιδρώτα να στάζει και αναψοκοκκίνισμα.
Η Ανάσταση Του Οργασμού ήρθε θριαμβευτικά. Ένιωσα να φεύγω από το σώμα μου, να φεύγει και εκείνη και να κυνηγιόμαστε σαν άγγελοι, σαν αερικά.
Χύσαμε όλοι μαζί. Γιορτάσαμε.
Μείναμε αγκαλιασμένοι, όλοι μαζί, για πέντε λεπτά περίπου.
Ντύθηκα και την αποχαιρέτησα με ένα φιλί.
«Ραντεβού την επόμενη Κυριακή στην εκκλησία», μου είπε.
«Ναι».

«Πιστεύεις;», ξαναρώτησα τον εαυτό μου, όσο κατέβαινα τα σκαλιά.
Μου απάντησε ο Θεός.
Η φωνή Του είναι γυναικεία.

Ο Βασίλης και το ένστικτο της αυτοκατάψυξης

2006-12-12T16:24:00.000+02:00

Ο Βασίλης όταν του έρχονταν τα σκούρα τα πράγματα, δεν έκανε τίποτα. Πάγωνε.
Για παράδειγμα, όταν πριν από ένα χρόνο περίπου, είχε ένα χοντρό πρόβλημα με το δημόσιο. Φαινόταν ότι χρώσταγε, ενώ προφανώς ο λογιστής του δεν είχε κάνει σωστά τη δουλειά του.
Με το που του ήρθε το μπουγιουρντί, ο Βασίλης προτίμησε να μην εξετάσει καν το θέμα. Το άφησε να υπάρχει, σήκωσε το χαλάκι και το έκρυψε από κάτω. Περίμενε, κανένας δεν ξέρει τι. Δεν άκουγε και κανέναν. Τίποτα. Προτιμούσε να μην ασχοληθεί καθόλου με το πρόβλημα.
Έτσι και με τις γυναίκες. Ο Βασίλης, όταν τα έβρισκε σκούρα, πάγωνε. Ενώ όλοι μας έχουμε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ο Βασίλης είχε και το ένστικτο της αυτοκατάψυξης. Με την πρώτη δυσκολία, την πρώτη «ψαρωτική» ατάκα- πράγμα τόσο συνηθισμένο στο φλερτ- ο Βασίλης έκανε ότι δεν άκουγε καν. Όχι γιατί δεν έδινε σημασία. Αλλά γιατί κόμπλαρε.
Αυτό του έδινε τον αέρα του cool. Αυτού που δεν ασχολείται με τις παπαριές των αλλονών. Παραδόξως, αυτό έκανε και αρκετές γκόμενες να εκλάβουν το «κουσούρι» του Βασίλη ως δείγμα ανδρισμού. «Πω- πω, ο τύπος με κλάνει κανονικά. Με γείωσε».
Μπα, απλά είχε ξυπνήσει το ένστικτο της αυτοκατάψυξης του Βασίλη.
Ένα βράδυ, ο Βασίλης έτυχε να περνάει την Αλεξάνδρας, κοντά στο σπίτι του, χωρίς να προσέξει. Δεν πρόσεξε ένα τζιπάκι που ερχόταν προς το μέρος του βολίδα. Ο Βασίλης πάγωσε και έμεινε να το κοιτάζει. Τυφλωμένος σαν λαγός από τα φώτα.
Το τζιπάκι φρέναρε, η οδηγός έκοψε το τιμόνι αριστερά και έπεσε πάνω στο διάζωμα. Βγήκε αλαφιασμένη. Μια γκόμενα 1.70 περίπου, εντυπωσιακή, γύρω στα τριάντα.
«Είσαι πολύ μαλάκας», του είπε. «Καραγκιόζη, κόντεψες να με σκοτώσεις. Δεν ξέρεις τι θα πει διάβαση ρε μαλάκα; Ε;»
Ο Βασίλης έμεινε εκεί. Να την κοιτάζει, όπως κοιτάζεις το τζαμάκι του φούρνου, περιμένοντας να φουσκώσει το σουφλέ, γιατί πεινάς ρε διάολε.
«Μουγκός είσαι παιδάκι μου; Γιατί δε μιλάς; Βγες ρε ανώμαλε από τη μέση του δρόμου», επέμενε, και με το δίκιο της, η τύπισσα.
Τίποτα ο Βασίλης. Η κυκλοφορία είχε κλείσει. Κορναρίσματα, μερικοί οδηγοί είχαν κατέβει να δουν τι έγινε. Ο Βασίλης, παγωμένος, στη μέση του δρόμου.
«Παίρνω τροχαία. Μην κουνηθείς κακομοίρη μου», είπε.
Τίποτα ο Βασίλης. Έτρεξαν δυο τύποι για να τον μαζέψουν από τη μέση του δρόμου. Δεν αντιστάθηκε. Έκατσε στο πεζοδρόμιο. Κοίταζε απλά τη γκόμενα.

Τον πλησίασε.
«Γιατί δε μιλάς ρε; Καλά, θα πληρώνω και ψυχίατρους γαμώ το φελέκι μου γαμώ»
Την κοίταξε. Βαθιά. Σηκώθηκε, συνεχίζοντας να την καρφώνει στα μάτια. Την πλησίασε, την άρπαξε από την κοτσίδα και της έριξε ένα γλωσσόφιλο.
Η τύπισσα δεν αντιστάθηκε.
Όταν τέλειωσε η ερωτοτροπία, ο Βασίλης της είπε ένα «ευχαριστώ» και έφυγε. Δεν τον εμπόδισε κανένας.

Από τότε, το ένστικτο της αυτοκατάψυξης του Βασίλη εξαφανίστηκε.
Η τύπισσα τον έψαξε. Ρωτούσε για δυο- τρεις μέρες τη γειτονιά. Τον βρήκε.
Την έστησε κάτω από το σπίτι του ένα πρωί και περίμενε να εμφανιστεί. Τον είδε.
Κατέβασε το τζάμι και τον φώναξε.
Σε δέκα λεπτά είχε πέσει και το δεύτερο γλωσσόφιλο, μέσα στο αυτοκίνητο, όσο αυτή οδηγούσε.
Οι από πίσω κόρναραν. Είχαν κλείσει πάλι την κυκλοφορία στην Αλεξάνδρας.
Δεν τους ένοιαζε.

Ο πονοκέφαλος της Ελενίτσας

2006-12-11T14:29:00.000+02:00

Το καλό με την Ελενίτσα ήταν ότι ήταν ωραία γκόμενα. Τόσο ωραία, που νόμιζες ότι κάπου την είχες ξαναματαδεί. Στην τηλεόραση ας πούμε ή σε καμιά σελίδα ιλουστρασιόν. Το κακό, ήταν το ίδιο. Ως ωραία γκόμενα, συγκαταλεγόταν στα πιο επικίνδυνα πλάσματα του πλανήτη, πλάι- πλάι με τις γκρι μέδουσες του ινδικού που φωνάζεις «με τσίμπησε» ξεψυχώντας και τους εφοριακούς, που φωνάζεις το ίδιο πλερώνοντας.
Το είχε σύστημα η Ελενίτσα. Κάθε εξάμηνο περίπου πάνω- κάτω, έκανε και μια «σχέση». Εντός εισαγωγικών και εκτός ορίων. Δεν είχε όρια η Ελενίτσα. Τα είχε μπλέξει με μικρότερο, με μεγαλύτερο, με ψηλότερο, με κοντύτερο, με πλούσιο, με φτωχό, με δημόσιο, με ιδιωτικό, με πολιτικό, με δικηγόρο, με δεξιό, με αριστερό, με αναρχικό.
Την έβρισκα αραιά και που, πάντα είχε μια καινούρια ιστορία να μου πει. H κοινή επωδός ήταν το «με απογοήτευσε». Το γιατί, διαφορετικό την κάθε φορά. Από το ότι ο τύπος δεν ήταν πολύ ανοιχτός και δεν εκδήλωνε τα συναισθήματά του (ρε, μπας και δεν υπήρχαν, της έλεγα εγώ) μέχρι το ότι δεν έπαιρνε την απόφαση να συγκατοικήσουν (μα πως να το κάνει αφού έχει την άρρωστη μάνα του να προσέχει, της έλεγα εγώ).
Ο κοινός παρονομαστής, σε όλους τους χωρισμούς της Ελενίτσας, ήταν ο ίδιος. Οι πονοκέφαλοι. Ναι, οι πονοκέφαλοι.
Λίγες βδομάδες πριν σερβίρει τη χυλόπιτα, η Ελενίτσα είχε πονοκέφαλο. Μα τι ντεπόν, μεσουλίντ κατέβαζε, τίποτα. Τι ματζούνια της φίλης της της Εριέτας δοκίμαζε, τίποτα. Ο πονοκέφαλος εκεί. Σε γιατρό πήγε, ημικρανίες έχεις της είπε. Λόγω άγχους, απεφάνθη ο επιστήμονας.
Ο πονοκέφαλος της Ελενίτσας, επιδεινωνόταν με την παρουσία του λεγάμενου. Δεν είχε σημασία τι έκαναν. Πονούσε το κεφάλι της καθιστή στο σινεμά, καθιστή στο ρεστοράν, ξαπλωτή στο κρεβάτι, μπρούμυτα, ανάσκελα, στα τέσσερα. Ήταν το σημάδι ότι θα χώριζε. Το κεφάλι της την προειδοποιούσε. Έμενε μόνο να βρει το λόγο για να την κάνει. Αυτό την κρατούσε. Έτσι και τον έβρισκε, χώριζε. Και μετά τον σέρβιρε δεξιά και αριστερά.

Ήταν Αύγουστος όταν γνώρισε το Σωτήρη. Ο Σωτήρης ήταν στην ηλικία της περίπου, 26. Ωραίο παιδί, μορφωμένο, με δουλειά. Με το που έφτασε τους πέντε μήνες περίπου μαζί της και ξεκίναγε η εποχή των πονοκεφάλων, ο Σωτήρης έκανε την αναλγητική κίνηση του αιώνα. Τη χώρισε. Σε μια νύχτα, χωρίς να πει και πολλά.
«Βαρέθηκα», της είπε. Σκέτα.
Αντί για πονοκέφαλο, η Ελενίτσα έπαθε πονόκωλο. Δεν μπορούσε να σταθεί σε ένα μέρος. Γύριζε σαν το αγρίμι. Σαν γκόμενα στο ζάρα που αναζητά φούστα μπλούζα σουτιενάκι με ένα εικοσάρικο. Και να μην φαίνονται και φτηνά και να μην τα προλάβει και καμιά άλλη.
«Πώς μπόρεσε να μου το κάνει αυτό», αναρωτιόταν.
«Είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας που έχω γνωρίσει ποτέ», ωρυόταν.
«Που να μην του ξανασηκωθεί ποτέ», καταριόταν.
Εν τω μεταξύ, το αιδοίο της παλλόταν τόσο έντονα, που σχεδόν το άκουγες.

Τον Σωτήρη τον ήξερα. Μου τον είχε γνωρίσει η Ελενίτσα. Βγήκαμε για ένα καφέ και συζητήσαμε για το θέμα.
«Τις δυο- τρεις τελευταίες μέρες είχε πονοκέφαλο», μου είπε. «Και;», ρώτησα εγώ σαν να μην ήξερα τίποτα.
«Τι και ρε», απάντησε. «Εμένα με πιάνει πονόκοιλος όταν είναι να χωρίσω. Χωρίς πλάκα τώρα, απλά την πρόλαβα και την έκανα πρώτος».
«Και τώρα τι θα κάνεις;», του είπα εγώ. Τους συμπαθούσα και τους δύο, ήθελα να δω τη φάση να προχωράει.
«Θα περιμένω»
«Τι ακριβώς;»
«Να χορτάσει», μου είπε. «Όσο πεινάει, θα τρωει εμένα και οποιονδήποτε. Άστη να χορτάσει και μπορεί να ξανατρακάρουμε. Ποιος ξέρει».

Υπάρχουν άνθρωποι που σε καταβροχθίζουν, όχι γιατί φταις. Αλλά γιατί πεινάνε. Δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά.
Από τότε, αποφάσισα να μην τρώγομαι εύκολα. Και να μην κάνω σχέση με πεινασμένες.
Όλες οι Ελενίτσες κάποτε, γίνονται Ελένες.
Σχεδόν όλες.
Τότε είναι που γίνονται και Ωραίες. Ελένες.

Περί ρηχότητας

2006-12-10T16:55:00.000+02:00

Δεν υπάρχει πιο άδικη μομφή από αυτή που αφορά το πώς είσαι φτιαγμένος. Σκεφτείτε, π.χ, πόσο άσχημο είναι να κατηγορείς κάποιον επειδή γεννήθηκε τυφλός, επειδή γεννήθηκε κοντός, επειδή γεννήθηκε ξανθός.

Οι άντρες καβλώνουμε οπτικά. Έτσι γεννηθήκαμε. Είμαστε φτιαγμένοι να αναγνωρίζουμε και να επιλέγουμε τη γυναίκα που θέλουμε να πηδήξουμε με βάση τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά. Το ποια είναι αυτά, είναι και θέμα γούστου. Άλλοι γουστάρουν περισσότερο τις κοντές, άλλοι τις ψηλές, άλλοι τις γεματούλες, άλλοι τις αδύνατες. Το κριτήριο, παραμένει, οπτικό.

Το γιατί συμβαίνει αυτό, εξηγείται ως εξής: Επιλέγουμε τη γυναίκα που θα γονιμοποιήσουμε με βάση το αν μπορεί να δώσει υγιή παιδιά ή όχι. Η εξωτερική εμφάνιση είναι η ένδειξη των «καλών» γονιδίων μιας γυναίκας.
Οι γυναίκες, από την άλλη, επιλέγουν ερωτικό παρτενέρ περισσότερο με βάση τη συμπεριφορά. Ψάχνουν αυτόν που θα προστατεύσει αυτές και το παιδί τους.

Γι’ αυτό και το πορνό είναι, σχεδόν συνολικά, αντρική υπόθεση. Γι’ αυτό ίσως και δεν υπάρχει στο φρασεολόγιό μας το απαξιωτικό «δεν φέρεται γυναικεία», ενώ υπάρχει μια χαρά το «δεν φέρεται αντρίκια».

Επίσης, το αντίστοιχο του «δεν υπάρχουν άντρες» είναι το «δεν υπάρχει κανένα μουνί της προκοπής».
Ρηχό; Μπα.
Μια χαρά δίκαιο το βρίσκω.

dick within

2006-12-10T15:35:00.000+02:00

Φτιάχναμε κάτι ψεύτικα πέη από πλαστελίνη και μετά τα κολλάγαμε στο μέτωπο. Βγαίναμε βόλτες μ’ αυτά, περήφανοι που είχαμε ένα φαλλό στο κεφάλι. Μας κοίταζαν όλοι. Άλλοι χλεύαζαν, άλλοι γέλαγαν, άλλοι σταυροκοπιόντουσαν.

Ήμασταν νέοι τότε και ανέμελοι, το αίμα μας έβραζε και οι άδειες τσέπες είχαν χώρο και για άλλα πράγματα εκτός από λεφτά, κλειδιά και πιστωτικές.

Μας πλησίασε μια φορά μια γριά. Έδειξε τα πέη και είπε «προσέξτε μην σας τα ζουμπήξουν και μπουν από μέσα».

Δεν δώσαμε και πολύ σημασία τότε. Γελάσαμε και παίξαμε με τα λιλίτσια, τα οποία είναι τα καπάκια από τα γυάλινα μπουκάλια αναψυκτικού.

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιήσαμε ότι τα πέη από πλαστελίνη είναι εκεί και θα μας συνοδεύουν για πάντα. Μόνο που τώρα δεν μας χλευάζει κανείς.

Μερικοί από μας έπαθαν αυτό που μας μήνυσε η γιαγιά. Μας τα ζούμπηξαν και μας τα βαλαν από μέσα.

Άλλαξαν το όνομά τους σε κάτι πιο λεπτεπίλεπτο, όπως Απόλλωνας, και εισέπραξαν την επιταγή με άρωμα κουλτούρας.

Η αλυσίδα

2006-12-08T14:52:00.000+02:00

Πάνω από 50.000 οι επισκέπτες στα εγκαίνια του Media Markt του Ρέντη, σύμφωνα με τα όσα ανακοίνωσε η ίδια η εταιρία με ολοσέλιδη καταχώρησή της στον ημερήσιο τύπο.
Ψώνισαν όλοι τούτοι; Μπα, δεν νομίζω. Οι περισσότεροι πήγαν να πάρουν μάτι.
Μην το γελάτε καθόλου σας παρακαλώ. Ξέρετε πόσο καβλώνει η κυρία κούλα από το αιγάλεω όταν αντικρύζει πολυμίξερ χειρός επαναφορτιζόμενο στα είκοσι ευρώ; Ξέρετε τι ρίγος ηδονής διαπερνά τη σπονδυλική στήλη του κυρίου βασίλη από τη βούλα στη θέα μιας σαραντάρας πλάσμα χάι ντεφινίσιον ρέντι στα ράφια του ρέντη;
Γιατί η χαρά της κατανάλωσης δεν είναι μόνο η αγορά, αλλά και το φλερτ με την ιδέα της, η ικανοποίηση ότι τώρα, πάλι καλά, επιτέλους, ήρθαν οι γερμανοί και τα έκαναν όλα φθηνότερα, μπορούμε πλέον να ονειρευόμαστε ξανά.
Γιατί μπορεί οι μισθοί να καθηλώνονται, οι πολιτικοί να αποκαθηλώνονται, οι άνεργοι να μη μειώνονται. Αλλά, πάντα, θα υπάρχει μια αλυσίδα. Μεγάλη, τεράστια, αποστράπτουσα, από χάι τεκ αλουμίνιο και πυρίτιο.
Η αλυσίδα που θα μας δένει –ξανά- με το όνειρο.
Έστω κι’ αν το όνειρο είναι μικροσυσκευή που θα παραμείνει εσαεί μέσα σε μια κουζίνα.
Αρκεί να είναι φθηνό.
Και εύχρηστο.

Ονειρέψιμο

2006-12-08T02:09:00.000+02:00

Mετά το δικαίωμα ψήφου, θεωρώ ότι η εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών- γυναικών είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση του φεμινιστικού κινήματος.
Εύγε.
Εύχομαι και ξεφούσκωμα του στήθους και αύξηση στην κατανάλωση μπίρας, πίτσας, τσόντας και ποδοσφαίρου.

Μεταξύ μας τώρα, αισθάνομαι ότι διαπράττεται μια τεράστια αδικία. Αφού οι γυναίκες ζουν περισσότερο, δεν πρέπει να βγαίνουν αργότερα στη σύνταξη;
Και αν δεν γίνεται να βγαίνουν αργότερα, μήπως πρέπει να κάνουμε κάτι έτσι ώστε να εξομοιώσουμε τα όρια ηλικίας θανάτου;

Ένα είναι το σύνθημα:
Ίσοι στη ζωή, ίσοι στην εργασία, ίσοι στη σύνταξη, ίσοι και στο θάνατο.

Φεμινίστριες, ακούτε;

Πάω να ονει-ρευτώ έναν δίκαιο κόσμο.

…

2006-12-07T23:55:00.000+02:00

Παρακαλείται η ανώνυμη σκουληκαντέρα που απείλησε την M13 να αυτοκτονήσει πίνοντας τα ούρα του.

Η φλέβα στον κρόταφο

2006-12-07T14:50:00.000+02:00

(με αφορμή το ποστ και τα σχόλια στο blog του Πάνου Ζέρβα και τα σχόλια στο προηγούμενο ποστ μου)

Ο Πάνος, είπε, μεταξύ άλλων: «Στο ζωντανό έρωτα δεν υπάρχουν βέβαια τείχη, αλλά δεν υπάρχει και ειρήνη: ένας συνεχής κλεφτοπόλεμος είναι, με εκπλήξεις, με πλαγιοκοπήσεις, με ενέδρες, με εξωτερικούς παράγοντες, που καταφθάνουν απρόσκλητοι.»

Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η φάση του φλερτ. Εκεί που οι δυο μελλοντικοί εραστές παίζουν όπως τα σκυλιά στο δρόμο, που δαγκώνουν το ένα το άλλο. Σαν να μαλώνουν. Θέτουν «τεχνητά εμπόδια» ο ένας στον άλλον, βάζοντάς τον να τους διεκδικήσει με τον τρόπο του. Το πώς θα «πολιορκήσεις» και «πολιορκηθείς», καθορίζει και την μετέπειτα πορεία του ειδυλλίου.

Το πόσο διαρκεί η φάση του φλερτ, εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία των ερωτοτροπούντων. Μετά από αυτή τη φάση, υπάρχει μια κατάφαση εκατέρωθεν. Τότε ερωτεύεσαι. O έρωτας προκύπτει από μια εκατέρωθεν παραδοχή. Όταν δηλαδή οι δύο εμπλεκόμενοι έχουν πειστεί ότι ο άλλος τους αξίζει. Τότε είναι που πέφτουν τα τείχη και έρχεται η ειρήνη που ανέφερα. Φυσικά, δεν σταματάς ποτέ να ανακαλύπτεις τον άλλον και να προσπαθείς να τον γνωρίσεις.

Ο Στίβεν Κινγκ είπε, στην τελευταία του συνέντευξη στον Ταχυδρόμο: «Δεν είμαι υπέρ του γάμου, αλλά είμαι υπέρ των μακροχρόνιων σχέσεων. Το να γνωρίσεις τον άλλον είναι μια δουλειά που σου παίρνει μια ζωή».

Πολύ ενδιαφέρον είναι και το σχόλιο του Αθήναιου (στο ίδιο ποστ): «Όταν πέφτουν τα τείχη ωραία είναι βέβαια, αγαπησιάρικα αλλά γιατί η γαμημένη φλέβα( μον ντιε, γλώσσα!) στον κρόταφο σταματά να σφυροκοπάει όταν αγκαλιάζεις τον άλλον;»

Η γαμημένη φλέβα σταματάει να χτυπάει γιατί πλέον γνωρίζεις. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος του αγνώστου, η αίσθηση του καινούριου. Το αίσθημα αυτό είναι χαρακτηριστικό της καψούρας, όχι του έρωτα. Γίνεται να προκύψει έρωτας χωρίς να προϋπάρξει καψούρα; Όχι, κατά τη γνώμη μου. Όπως δεν γίνεται να προκύψει αγάπη μεταξύ εραστών χωρίς να προϋπάρξει έρωτας.

Η καψούρα είναι ο έρωτας που δεν τελεσφόρησε ακόμα. Πολλές φορές έρχεται μετά από απόρριψη. Εμπεριέχει, τότε, το στοιχείο της ήττας, του πληγωμένου εγωισμού, των φαντασιώσεων του αυτού που θα γινόταν αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ως σωματική αντίδραση, η καψούρα είναι πολύ δυνατή. Όχι μόνο φλέβες χτυπάνε, αλλά γόνατα τρέμουν, παλάμες ιδρώνουν, μάγουλα κοκκινίζουν.

Yπάρχουν άνθρωποι εθισμένοι στο rush της καψούρας. Και το αναζητούν διαρκώς. Γι’ αυτό και αποφεύγουν να κάνουν σταθερές- μονογαμικές σχέσεις και αναζητούν συνεχώς το καινούριο. Τους καταλαβαίνω.
Υπάρχουν μάλιστα και εκείνοι που από μόνοι τους υπονομεύουν έναν εκκολαπτόμενο έρωτα, προτιμώντας να κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερο την αίσθηση της καψούρας.

Αυτό μπορεί να γίνει διατηρώντας π.χ μια αίσθηση μυστηρίου για το ποιος είσαι, αποφεύγοντας να συναντάς τον άλλον συχνά, εξαφανιζόμενος και εμφανιζόμενος εκεί που δεν το περιμένει. Μένοντας πάντα τριγύρω, αλλά ποτέ εκεί.

Στην περίπτωση αυτή, μπορείς να κάνεις ένα και μόνο πράγμα. Να συνεχίσεις, αν γουστάρεις, να διαθέτεις το σώμα σου, αλλά το μυαλό και την ψυχή σου κράτα τα.
Θα τα δώσεις μόνο όταν γίνει έρωτας.

Άλλα λόγια να γαμιόμαστε

2006-12-06T15:02:00.000+02:00

(Με αφορμή το προηγούμενο ποστ και τα σχόλια που έγιναν)

Διακρίνω μια ανταγωνιστική νοοτροπία. Ποιος δηλαδή θα έχει το πάνω χέρι σε μια σχέση, ποιος θα χειραγωγεί ποιον κ.λπ, κ.λπ. Έγινε κουβέντα για θύτες και θύματα, για καπάτσες, για bitches.

Τα πράγματα για μένα είναι ξεκάθαρα. Θεωρώ ότι το βασικό συστατικό μιας σωστής σχέσης (το έχω ξαναγράψει) είναι η ερωτική έλξη. Τόσο απλά. Όταν ένας άντρας υποτάσσεται, η ερωτική έλξη της γυναίκας προς αυτόν μειώνεται. Μέχρι να φτάσει στο σημείο που η γκόμενα θα ξεφουρνίσει το «θέλω να μείνω λίγο μόνη μου», «καλύτερα να διακόψουμε και να μείνουμε φίλοι», κ.λπ, κ.λπ.

Οι γυναίκες διαθέτουν έναν πανάρχαιο μηχανισμό, που λειτουργεί χωρίς καν οι ίδιες να το πάρουν χαμπάρι. Ο μηχανισμός αυτός διαχωρίζει τους άντρες από τους μη άντρες. Υποσυνείδητα, λοιπόν, στήνουν ένα σωρό παγίδες και υποβάλουν σε ένα σωρό τεστάκια τον (επίδοξο) εραστή/ σύντροφό τους, προκειμένου να καταλάβουν αν είναι το the real thing. Και καλά κάνουν.
Ο άντρας από την πλευρά του, νομίζει ότι αν υποκύψει στις απαιτήσεις τους, θα έρθει πιο κοντά στο στόχο του. Πρόσκαιρα, μπορεί και να συμβαίνει. Μακροπρόθεσμα όμως, αυτό λειτουργεί κατά του. Παράδοξο ε; Κι’ όμως. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που τα «κακά παιδιά» έχουν σουξέ. Κάνουν ό,τι τους καβλώσει, χωρίς να δίνουν λογαριασμό. Βάζουν τον εαυτό τους πάνω απ’ όλα. Αυτό, οι γυναίκες το εκλαμβάνουν ως αυτοπεποίθηση (και αυτά τα έχω ξαναγράψει).

Η πλειοψηφία των γυναικών θα σε τεστάρει. Θα δει ποια είναι τα όριά σου. Αν δεν θέσεις τα όριά σου ξεκάθαρα και δεν της δώσεις την εντύπωση ότι αν τα ξεπεράσει θα πάρει τον πούλο (sic), θα σταματήσει να σε σέβεται. Και, αυτόματα, θα ευνουχιστείς.

Υπάρχουν βέβαια και γκόμενες που συνέχεια, μα συνέχεια, προσπαθούν να πάρουν το πάνω χέρι. Μόνο έτσι αισθάνονται ασφαλείς. Με αυτές δεν ασχολούμαστε ιδιαίτερα. Ας πρήξουν τα αρχίδια κανενός άλλου.
«Πάνω χέρι, κάτω χέρι, πάρτ’ αρχίδια μου και δρόμο», δηλαδή.

Οι σχέσεις είναι ανταγωνιστικές. Στην αρχή. Σίγουρα. Από ένα σημείο και μετά, οι αψιμαχίες πρέπει να τελειώνουν. Έχουμε κι’ άλλα πράγματα να κάνουμε, από το να πληρώνουμε για την έλλειψη σωστής πατρικής φιγούρας στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής των γυναικών που γνωρίζουμε.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις. Υπάρχουν όμως στραπατσαρισμένοι.

Έρωτας είναι όταν πέφτουν τα τείχη εκατέρωθεν. Σταματάει η πολιορκία. Σταματάνε και οι «εχθροπραξίες». Ο έρωτας είναι η ανακωχή, η ειρήνη.
Όλα τα άλλα είναι καψουροπαπαριές και άλλα λόγια να γαμιόμαστε.

Η γκόμενά σου είναι πόρνη;

2006-12-04T14:09:00.000+02:00

Τι κάνει μια πόρνη; Πληρώνεται για να πηδηχτεί. Όταν μια γυναίκα δεν σου κάθεται επειδή δεν πλήρωσες, τι είναι;

Πρώτο ραντεβού. Ο τύπος πηγαίνει την τύπισσα σε ένα εστιατόριο. Ωραία. Φτάνει η ώρα του λογαριασμού. Πόσες πιθανότητες έχει κάποιος να πηδήξει τη γκόμενα, εκείνο το βράδυ ή αργότερα, αν πληρώσει το λογαριασμό; Μάλλον, θέτω την πιο σωστή ερώτηση: Πόσες λιγότερες πιθανότητες έχει να πηδήξει την γκόμενα αν δεν πληρώσει, σε σχέση με κάποιον που θα πλήρωνε;

Διαβάζω διάφορες συνεντεύξεις από ανερχόμενες σταρλετίτσες, επειδή μου αρέσουν τα αντρικά περιοδικά. «Δεν με ενδιαφέρουν τα λεφτά», λένε όσες είναι οι πιο υποψιασμένες. Αυτές που είναι μικρές ακόμα σε ηλικία, είναι πιο ειλικρινείς: «Θέλω ο άντρας να πληρώνει για την πάρτη μου, να με έχει βασίλισσα». Ο λόγος; Επειδή είναι ωραία γκόμενα.

Το λυπηρό είναι ότι υπάρχουν άντρες που έχουν σχέση με μια πόρνη, χωρίς να το καταλάβουν. Δεν πηδιέται δεξιά και αριστερά. Όχι. Απλά, ο γκόμενός της είναι ο μοναδικός της πελάτης.