(Abro paréntese...

Soñar en 360°

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Fri, 30 Jun 2017 11:45:00 +0000

Hoxe soñei que volvía a Praga, sete anos despois.

Situábame no centro da praza elíptica de Náměstí Míru, onde orixinalmente hai unha igrexa. E daba voltas coa mirada sobre o eixo do meu corpo para atopar o lugar onde unha vez vivín. Aquel edificio de fiestras amplísimas. Intentaba recoñecer as molduras da súa fachada neoclásica, agora convertida, ou iso parecía, en escaparate de oficinas. A decepción non chegou a tocarme porque había luz e tranvías e parques e imaxes do recordo desfilando en derredor.

Xirando no soño, fun feliz.

Esta mañá, prendín o ordenador coma unha autómata. Despois do tedio da bandexa de correo, algo fixo que lembrase Náměstí Míru. Un click máis adiante estaba en google maps buscando unha vista 360°. E velaí. Volvía estar dentro do soño. Por un momento, volvín ser feliz arrastrando cursor e mirada sobre os edificios, xogando a forzar a lembranza para afirmar: era este! non, este! a cada paso. Outra vez en Praga.

E despois, recordei. Alí, con man tremorosa e pulso inexperto, gravei isto. O meu primeiro videopoema viña contradicirme, non había rastro da igrexa de Ludmila do outro lado da fiestra.

Xa non lembro cal era o edificio onde vivía, e non consigo atopar referencia espacial algunha alén das imaxes gravadas nese domingo lagarto. Todo apunta a que non estaba na praza. Pero volver a Namesti Miru, aínda coa certeza do soño, foi todo un bálsamo.

P.D. Alí nese lugar que agora non localizo descubrín tamén isto. A indicible calma do Moldava de Smetana. Acompáñame sonando lonxe dende esta mañá ata o final deste texto.

8 de marzo

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Wed, 08 Mar 2017 19:02:00 +0000

Hoxe apetecíame escribir longo. Sobre o Día Internacional da Muller, #8demarzo:

Homes do mundo que vos incomodades ante un "Día da Muller" e reivindicades tamén un "Día do Home". Tranquilos:

Cando deixen de pagarnos menos ca vós no noso traballo, cando poidamos acceder a unha igualdade real de oportunidades e condicións laborais respecto a vós, cando deixemos de ver titulares do tipo "Morre unha muller a mans do seu marido" e os cambien por "Un home asesina á súa muller", cando deixen de matarnos, cando deixen de violarnos, cando deixemos de ter a necesidade de mirar ao noso redor obsesivamente cando imos soas de noite pola rúa, cando poidamos ir soas de noite pola rúa sen medo, cando deixen de menosprezarnos, cando deixen de xulgarnos antes polo noso físico ca polo noso intelecto, cando deixen de lexislar sobre o noso corpo unilateralmente, cando deixen de xulgarnos pola nosa decisión de maternidade ou non maternidade, cando deixen de marcarnos como responsables únicas e últimas dos coidados, das tarefas do fogar...

Cando sucedan estas, e outras moitas cousas, entón si: ese día poderemos todos e todas celebrar un "Día do Home" e "Día da Muller" igualitaria e alegremente.

Ata entón, por favor, deixádenos que expresemos canto queiramos o desfavorable que é, na maior parte dos casos, a existencia deste noso 50% da humanidade. Moitas de nós fano todos os días do ano, traballando e loitando ás veces inadvertidamente para que a situación cambie. Así que, por un día no que concentremos voces, igual non pasa nada.

Grazas pola comprensión.

Un videopoema que leveda

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sat, 28 Jan 2017 18:32:00 +0000

O ano pasado, abril trouxo a chuvia e levounos ao avó. Antes de que marchara, conseguín gardar recordo del facendo unha das cousas que mellor sabía facer: pan.

É unha sorte de tradición que lembro dende pequena, a de amasar, cocer, sacar unha boa fornada de pan e empanada. Os avós sempre reservaban un anaco de masa para facernos unhas boliñas pequenas a miña irmá e mais a min. Eu devecía por tomar a miña nada máis saía do forno, aínda morna.

Así naceu o videopoema "Adondar a lingua". A idea de gravar a meus avós neste proceso levaba levedando anos na miña cabeza. Entre as letras do poema orixinal xa estaban tamén miña avoa e miña nai. No vídeo final, amasamos toda a familia.

Un día, decidín romper a barreira do íntimo e compartilo. E aínda non saín do meu abraio e agradecemento polo moito que viaxou. Agora mesmo hai máis de 800 persoas que viron a peza en Vimeo, a canle principal, recibín parabéns de moita xente que aprecio, vin como persoas que eu pensaba alleas á videopoesía se emocionaban co visionado, o vídeo foi reseñado nunha das webs de referencia da videopoesía internacional, MovingPoems, e incluso recibiu un premio Xuventude Crea.

Dende aquí, un inmenso GRACIAS. É emocionante comprobar como un sentimento persoal pode choutar así ata o colectivo. Oxalá siga levedando moito tempo.

No seu despregar

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sat, 31 Dec 2016 16:09:00 +0000

Decembro comezou cun Nadal anticipado, vestido dun rosa neón que deslumbra. Así, o primeiro contacto con "No seu despregar".

Editada por Apiario, "No seu despregar" é unha antoloxía que reúne "os temperos nerviosos" que percorren a poesía actual. Eses temperos somos 18 poetas nacidos entre 1985 e 1997: Afonso Traficante, Afra Torrado, Alba Cid, Alicia Fernández, Antón Blanco, Celia Parra, Francisco Cortegoso, Gonzalo Hermo, Helena Salgueiro, Ismael Ramos, Jesús Castro, Lara Dopazo, María Vilas, Noelia Gómez, Olalla Tuñas, Paula Antía Rey Baliña, Rosalía Fernández Rial e Tamara Andrés.

As editoras, Antía Otero e Dores Tembrás, salientan que a selección non busca crear etiquetas, senón reunir distintas poéticas "que por diferentes motivos dialogan entre si, comparten referentes, lecturas, intereses e contexto". "Así nace esta obra, como un lugar de acceso a un pulso desaforado, a ese músculo vivísimo que bombea frescura, como un espazo no que coñecer poetas no seu despregar".

Ter o libro entre as mans é unha delicia. Todas as publicacións de Apiario amosan, só a simple vista, o coidado proceso de edición que levan detrás. Prestando maior atención apréciase o mimo, a consciencia, os ollos ben abertos, o tempo adicado a cada escolla, o desexo de agasallar cun produto valioso e prezado. Quen coñece ás editoras ben comprende e celebra os seus modos de traballo.

Formar parte da selección de poetas é para min un agasallo. Non só por ser acollida por un selo cuxa liña editorial me encanta, senón tamén por estar acompañada de poetas que admiro. Poetas que leo frecuentemente, que sigo nas redes e encontro en recitais, mesmo poetas que descubro despregando entre as páxinas da antoloxía.

Oxalá estas páxinas despreguen as ás longo e lonxe.

Lapis, cámaras... acción!

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sun, 25 Dec 2016 18:07:00 +0000

O pasado mes de novembro, gracias ó convite da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, e coa colaboración do Concello da Coruña, impartín un obradoiro de iniciación á videopoesía no Centro Ágora.

Fotografía: Mercedes Queixas Zas

Baixo o lema "Lapis, cámaras... acción!", puxémonos mans á obra para descubrir, facer e compartir videopoesía. O obxectivo do obradoiro foi proporcionar ferramentas e técnicas para fomentar a creación de videopoemas. Tentamos que cada asistente, logo de aprender sobre o xénero e os seus procesos creativos, crease o seu propio videopoema como produto final do obradoiro.

Lonxe de aspirar á perfección técnica, animouse a empregar as ferramentas ao dispor de cadaquén (teléfono móbil, programas de edición gratuítos, mesmo fotografías libres de dereitos) e a concentrar o aprendido nun exercicio sinxelo e acotado. O importante era ter unha primeira toma de contacto coa videopoesía e os seus procesos, que valese para practicar ou trasladar o aprendido con maior profundidade posteriormente.

Non podo estar máis contenta coa acollida, a curiosidade, os debates, o traballo e os resultados. Saíron do forno videopoemas fantásticos que superaron toda expectativa. E para mostra, un botón. Ou dous: O verbo, de Clara Vidal, e Pegada, de Paulo Fernández.

Graciñas a todas e todos!

KEPLER 452-B

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Wed, 31 Aug 2016 15:56:00 +0000

Hoxe gravitou ata a miña memoria Kepler 452-b, escrito a estas alturas do ano pasado e publicado en Verdescuro (baixo a coordinación de Jesús Castro Yáñez e Sonia Marpez). Nestes días de noticias sobre asteroides e ruído intergaláctico, un anaco do arreguizo que sempre me acompaña.

KEPLER 452-B

24.07

Un rebumbio distorsionado de tambores roza a atmosfera de Kepler 452-b. Na superficie, apenas un tremor. Si o arreguizo. A resonancia metálica das ferreñas percorrendo o espazo ata 1.400 anos luz.

17.03 Flashback

En Cygnus gravitan estrelas que só coñecen o frío. Corpos que unha vez fixeron súa a órbita da couza. Entre elas, un ardorosísimo astro arrastra o seu obstinato 385 días antes de voltar da capo ó sol. A cada volta, afina un punto máis as súas cordas, para cando poida por fin berrar.

25. 07

“Planeta”, alguén cantou dende lonxe. O ansiado nome abrazou a atmosfera. Ese día, en Kepler 452-b os volcáns ferveron con máis forza ca nunca. Lava e rocha nunha aperta das que só a vitoria é quen de prender.

15. 08

Un xémeo no envés do espello. O que unha vez foi cume medra, inverso e centrífugo, en cráter. Cando a disonancia harmoniza, cóncavo e convexo son só adxectivos para a mesma carencia.

10. 09

En Kepler 452-b coñecen ben a orixe dos camiños. Aprenderon a amar o fulgor extinto dun trazo pendurado a 400 anos luz. Fixeron del a súa única deusa. A Vía Láctea, principio, tinta branca.

12.09

Reafirmarse na linguaxe. Poboarse de ecos. Aprender de memoria a curvatura da órbita, os accidentes xeográficos, as estrelas, a historia. Xogar a pensar que pasaría con todo se, por un lixeiro tremor, o epicentro cambiase.

Cocíñame

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Mon, 22 Feb 2016 23:05:00 +0000

A semana pasada o Cocíñame. Poemario Culinario volveu ferver en público.

Foi na Biblioteca Fórum Metropolitano de A Coruña. Alí, entre libros e pantallas, despreguei especias, espumadeira, pota e flaneira para recitar un par de receitas. Un menú ben completo para saborearmos a sensualidade en todas as súas manifestacións. Tamén proxectamos Espéciame, un videopoema que fixen hai varios anos sobre un dos primeiros poemas do proxecto.

Foto: Antonio Picallo

O momento máis delicioso foi a preparación do poema colectivo, previo remix na minipimer. Graciñas a todxs pola vosa calor, por desafiardes o temporal para vir escoitar poesía, e sobre todo por escoitala con esa luz nos ollos!

Profundidade de tacto

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sun, 17 Jan 2016 18:32:00 +0000

Comparto hoxe "Profundidade de tacto", un dos últimos textos que escribín. Este conxunto de poemas foi premiado no certame Xuventude Crea 2016 e publicado no nº38 da Revista Dorna.

Ilustracións de Sole Rei

PROFUNDIDADE DE TACTO

Entre ti e a ferida, nove pasos de diafragma.

F22

Recréaste na precisión do trazo

a aspereza coa que a dor

foi cristalizando calquer pulsión de fuxida.

A cartografía dos teus erros

desprégase

con punzante nitidez.

F16

Descobres as túas propias derrotas

bailando entre xelatina e bromuro de plata.

O revelado é a mellor autopsia, e a culpa

un latexar arrítmico na caluga

que o tingue todo

de vermello.

F11

O ollo demanda

o que excede á palabra.

Todo o que nos corrompe

sen veladuras.

Pulsión escópica.

É por iso que buscamos

carne e pólvora no envés da imaxe

na imaxe a máis vívida das cores

na cor unha escalada frenética de decibelios.

Que a imaxe se faga corpo

[4K, 48fps, pantalla LCD]

para que o ollo a posúa.

A fronteira

entre a dor e o pracer

radica

no delicioso desgarro

da presión.

F5.6

Hai feridas impronunciables

O que non se fixo palabra,

non ten corpo nin tacto.

E como salvar

ó descoñecido

da eterna hemorraxia.

Canto máis cerca a ferida

máis difusos os seus lindes

[zoom]

e máis perigosa

a súa escuridade.

Todo baleiro absorbe.

F2.8

Algo escintila entre a negrura.

No punto de fuga, a única casa coa luz acesa,

a que non ten camiño máis que de ida.

A ese vagalume difuso consagras a peregrinaxe.

Esfolas os cotenos dando tombos polo bosque.

Esperanza

esa nube calcificada nas unllas que evidencia

a fraxilidade que nos consome.

Unha fermosa e dura ameaza.

F1.4

Todo é ferida

Todo é fartura e carencia

coma as barrigas infladas das letras.

Dende o ventre da balea non se ve o horizonte.

Nin sol, nin compás, nin medición algunha

para salvarte da desmemoria.

Afondas na dor

e esqueces a precisión do trazo

o cincel e a man que esculpiu este

retablo de agonía.

Coas xemas abrasadas,

percorres o teu propio rostro.

Non te recoñeces.

2016 e Versogramas

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Fri, 08 Jan 2016 13:17:00 +0000

Comeza un 2016 cargado de retos e proxectos, algúns novos e outros que xa levan tempo ocupando felizmente os meus días. Hoxe quero falar dun destes proxectos de longo percorrido que non deixa de darme alegrías: Versogramas.

A idea de Versogramas agromou no 2013. Durante o Máster en Produción e Xestión Audiovisual (da Fundación Santiago Rey Fernández Latorre e a UDC) comecei a desarrollar o que sería un documental sobre unha das miñas paixóns, a videopoesía. Tutorizada por Fernanda del Nido, cos consellos iniciais de Pepe Coira ou Marcos Nine, o proxecto foi madurando en concreción, obxectivos e orzamento ata ter un esquema de produción coherente. Nese momento, contactei con Juan Lesta e Belén Montero (Esferobite) para propoñerlles seren os directores de tal experimento, e non puiden obter mellor resposta: non só aceptaron, senón que dende o minuto 0 se implicaron con Versogramas ata sentilo tan seu coma meu. E así, ata agora. Non podo estar máis contenta ó pensar que o que foi un proxecto fin de máster non deixa de medrar, e ó reparar no fantástico e enriquecedor que é traballar con Belén e Juan.

Por aquela altura do 2013 elaboramos este teaser

A día de hoxe, Versogramas evolucionou moito. Convertiuse nun proxecto transmedia, que explora o panorama nacional e internacional da videopoesía a través dun documental de creación, un webdoc, unha videocreación experimental e unha exposición museística. O documental, peza central do proxecto, xa foi apoiada pola AGADIC nas súas convocatorias de desenvolvemento e produción, pola Editorial Galaxia e pola Fundación Uxío Novoneyra. Mediante unha Residencia Artística do MAC A Coruña puiden desenvolver o proxecto comisarial da exposición, así como realizar xunto con Juan e Belén o que se convertiu no noso videopoema promocional, "PalabrapelículA". E A Navalla Suíza acordou traballar connosco no webdoc.

O maior desafío, diría, comeza agora. Cun 50% do financiamento para o documental conseguido, quédanos traballar arreo durante todo este 2016 para completar a metade restante e poder comezar a rodaxe. Con sorte, no outono do 2017 Versogramas estará saíndo do forno.

Mentres tanto, podedes seguir a nosa andaina na web Versogramas, descubrir a nova sección "Videopoema da semana", visitarnos en Facebook ou Twitter.

P.D. Non me resisto a compartir convosco a felicitación de aninovo de Esferobite, unha particular "esfericitación" para a que prestei voz e texto e que podedes ver AQUÍ.

De palabra a píxel

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Wed, 09 Dec 2015 17:17:00 +0000

Foi un pracer impartir o obradoiro "De palabra a píxel: introdución á videopoesía" para a Asociación de Escritoras-es en Lingua Galega (AELG) durante a primeira Xornada de Literatura e Cinema: unha literatura en imaxes. A xornada, organizada xunto coa Asociación Socio Pedagóxica Galega e co patrocinio da Concellería de Cultura do Concello da Coruña, tivo lugar nesta miña cidade adoptiva o 28 de novembro.

Como obxectivos, achegar a vinculación histórica da literatura coa súa proxección a través da imaxe, afondar nas relacións interdisciplinares das diferentes artes, ofrecer pautas de metodoloxía didáctica interactiva a redor da experiencia poética, experimentar novos soportes técnicos vinculados á lectura e analizar a relación entre palabra e imaxe no proceso de creación.

Antía Otero

Manolo González

Eva Veiga

Para levalos a cabo, unha presada de nomes que moito admirei sempre na súa labor poética, didáctica e investigadora. Manolo González, máis que coñecido entre quen nos adicamos ó audiovisual, falou da súa experiencia empregando nas aulas contidos de vídeo e fomentando o papel creativo dos alumnos. Eu xa coñecín a súa forza e paixón cando me daba clase no máster de produción, e non puiden máis que confirmar a sorte que teñen os seus alumnos de Ferrol. Eva Veiga puxo voz (esa súa voz morna e reconfortante) ás palabras de Margarita Ledo sobre as conexións e conflitos literatura-imaxe, e sobre a propia experiencia do filme "A cicatriz branca". Antía Otero ofreceu un marabilloso obradoiro sobre como crear videopoesía sen cámara, coa cabeza, cos sentidos, deténdose no proceso creativo sen buscar resultado final. Unha proposta de actividades para levar a poesía ás aulas de maneira cercana, tal e como recolle o novo libro de Apiario "Poesía Hexágono". E Martin Pawley falou do Proxecto Nimbos, un chamado a directores para realizaren videocreacións a partir de textos do Nimbos de Díaz Castro.

Eu adiquei a miña intervención a sementar pistas, ligazóns e nomes arredor da videopoesía, para propiciar a curiosidade da primeira aproximación ó xénero: que é, como podería definirse, que tipoloxía hai e que conflitos agocha, visionado de exemplos, cales son os principais creadores e creadoras a nivel nacional e internacional, cales son as mellores bases de datos de videopoemas nas que mergullarse, e que recursos hai dispoñibles na rede para levar á práctica a videopoesía dentro das aulas. Empreguei para iso unha presentación que deixo para libre consulta AQUÍ. Buscade, compartide, experimentade. E para calquera cousa, aquí me tedes, encantada de compartir visións sobre un xénero que me apaixoa.

Obradoiro de poesía visual

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Tue, 10 Nov 2015 15:41:00 +0000

Rematei outubro misturando poesía visual e Samaín. Caligramas e morcegos. Acrósticos sentenciando para o futuro lápidas de cartolina. E a combinación non puido ser máis divertida.

Dentro do programa de Desenvolvemento Creativo mantido polo Museo Gas Natural Fenosa MAC (A Coruña), impartín un obradoiro de poesía visual no C.E.I.P As Chancelas (en Poio). Esta iniciativa ten como obxectivo achegar diversas manifestacións artísticas a cativos do rural galego. Para iso, a cada artista beneficiario/a dalgunha das residencias artísticas ofertadas polo museo asígnanlle un centro, dous grupos, un calendario, e cólganlle os hábitos de mestre por uns días para levar a súa disciplina creativa ás aulas.

No obradoiro "O ollo que escribe", decidín traballar sobre a poesía visual, dende unha perspectiva non tanto teórica senón práctica. Quixen que os nenos (no meu caso, de 5º e 6º de primaria) lle perdesen o medo á poesía e ó momento de escribir. A miña sorpresa foi moita ó ver que moitos non llo tiñan, en absoluto!

Exploramos exemplos de poesía visual de Chema Madoz e Joan Brossa para ver como as metáforas visuais e os xogos de palabras se poden convertir en imaxes. Aprendimos mediante sinxelos acrósticos a empregar figuras clásicas da poesía: a anáfora, a repetición, a metáfora, a comparación, a personificación... Descubrimos cos caligramas que os versos non só debuxan imaxes na cabeza de quen os le, senón que tamén salpican o folio de bonitas ilustracións. Fixemos de papel e tesoira as mellores varitas máxicas para convertir anacos de cores en collages que ilustran poemas. E todo isto, empregando Samaín como telón de fondo. A finais de outubro, é ben sabido que os centros educativos se enchen de cabazas, telarañas e morcegos para lembrar a tradición galega do día dos mortos.

Como resultado, os nenos elaboraron murais nos que combinamos a práctica dos acrósticos coa elaboración de caligramas para crear unha combinación moi especial de poesía visual. E así de bonito quedou! Descubrín moita, moita imaxinación e creatividade nesas cabeciñas, gusto por aprender e ganas de seguir escribindo. Agardo que non deixen de facelo.

De Matrioshkas e coellos

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Mon, 12 Oct 2015 11:39:00 +0000

O videopoema 'Matrioshkas' vén de gañar a categoría 'Best Production Under 1 Minute' (mellor produción de menos dun minuto) no Rabbit Heart Poetry Film Festival de Worcester, Massachusetts (EE.UU.) deste ano. Non podo estar máis contenta!

'Matrioshkas' foi un dos primeiros videopoemas que realicei, baseado nun poema do conxunto 'Código Morse' ,que recibiu o terceiro premio Xuventude Crea de poesía hai un par de anos. Téñolle especial cariño tanto ó texto coma ó vídeo, polo tema e a metáfora que exploran (quen me coñece sabe que sempre estou arrodeada de matrioshkas). Tamén, por seren o comezo dun interese pola videopoesía que derivou en paixón e me fixo comezar a traballar no xénero desde a perspectiva de creadora e a de investigadora, da que falarei máis adiante.

Faime moita ilusión que esta matrioshka de imaxes viaxara ata o outro lado do océano e me traia de volta, gardada na barriga de madeira, un coelliño. Unha figura feita con tinta e papel que é o mellor trofeo que puiden recibir!

Velaquí o videopoema. Moi, moi agradecida.

Festival dos Eidos

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sat, 10 Oct 2015 16:38:00 +0000

No epicentro do verán, cando o calor de agosto premía con forza, fixen parada no Courel. Esta vez non para perderme pola Devesa da Rogueira, como de costume, senón para recitar.

Uxío Novo, a quen teño moito que agradecer, convidoume a participar no Festival dos Eidos, organizado pola Fundación Uxío Novoneyra. A cita sería durante unha fin de semana repleta de accións culturais e enmarcada nesa tremenda paisaxe que atesoura o Courel. A proposta, realizar un diálogo poético, como xa teño feito nalgunha outra ocasión, entre Uxío Novoneyra, María Mariño e máis eu, aproveitando a vinculación courelá que comparten e a admiración que lles teño. Non o dubidei un segundo!

O Festival dos Eidos forma parte do proxecto europeo LitFest, unha iniciativa comprometida co ensino permanente a través da literatura. Nel tamén colaboran a Fondazione Alfonso Gatto (Salerno, Italia), o festival de poesía St. Clementin Litfest (St. Clementin, Francia) e a ONG Catching Lives! (Canterbury, Reino Unido).

Durante tres días, tres aldeas do Courel (Parada, Seoane e Ferrería) enchéronse dunha variadísima programación na que tiveron cabida conferencias, teatro, recitais poéticos, roteiros, concertos, sesións vermú e proxeccións audiovisuais. Tras asistir ó espectáculo "O Asombro" de Fantoches Baj, puiden recitar entre Antón Lopo e Simone di Biasio. Escoitei a Uxía Senlle, a Linho do Cuco e a Wöyza. Aprendín sobre Crowdfunding con Iván Gimeno e sobre paxaros con Xavier V. Pumariño. Vin ó italiano GreenPino pintar de versos de Alfonso Gatto a casa natal de Uxío. Atopei amizades, fíxenas novas, respirei verde e festa. Foi realmente bonito. Longa vida ó Festival dos Eidos!

Adondar a lingua

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Wed, 01 Jul 2015 22:11:00 +0000

"Adondar a lingua" é un poema que fala do amor polo idioma e das raíces emocionais que a el nos unen. Do papel da familia como transmisora de apego pola nosa cultura e tradicións.

No vídeo, o poema pecha un recital que celebraba o Día das Letras Galegas baixo as pedras do Claustro de San Francisco, en Ourense: "Malditos/Escritores das Letras". Agradecida, de novo, á organización A Bela Auria e Uxío Novoneyra por me convidaren e a Tempo de Lecer por capturaren un anaco de imaxe en movemento.

Rosalía

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Tue, 24 Feb 2015 10:41:00 +0000

Hai uns meses recibín un convite para participar nun libro colectivo en homenaxe ós Cantares Gallegos de Rosalía de Castro. Asignáronnos a cada unha un feixe de versos para que, a partir deles, elaboraramos un novo texto.

Hoxe celébrase o Día de Rosalía e a publicación xa voa internet arriba e abaixo. Podedes descargar aquí os 150 Cantares para Rosalía e detervos a ler canta cousa bonita hai. Pecha o volume o meu texto (cousas de ser a máis nova da orde cronolóxica) que deixo tamén por aquí:

Non me espriquei cal quixera

pois son de espricansa pouca;

si grasia en cantar non teño

o amor da patria me afoga

ROSALÍA DE CASTRO

Dixen carballo

e respondéronme eucalipto.

Dixen fervenza

e respondéronme encoro.

Dixen muller

e respondéronme labrega.

E será que non me explico ben,

que non entenden a cadencia desta lingua de cumes e ondas,

pero quixen falar de loita e entendéronme choros.

Prendín no tendal as palabras todas

que me arrolaron dende nena

para que preñen de vento e bailen o teu nome

e sexan, coma ti, matrioshkas

nais desdobrando un país sen lindes.

Pero será que non canto ben,

que desafino de tanto amor afogándome o peito

e son roncón antes de enfiar a muiñeira.

Porque me desbordan as palabras e cando dixen patria

respondéronme pequena

e cando dixen lingua seláronme a fala

e son chorima e gardo baixo os pétalos

a aspereza de tantos anos a resistir a violencia.

Pero eles

eles entendéronme flor.

Intemperie

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Tue, 14 Oct 2014 20:06:00 +0000

Morning sun (Edward Hopper)

Foi o silencio entre os corpos

unha dilatadísima secuencia de Antonioni.

Palabras á intemperie

que temen a devastación da pronuncia

e reptan a agocharse

a cámara lenta.

Foi o silencio entre os corpos

unha claridade cenital

unhas mans que xa non lembran fogar nin norte.

unha pel enxordecida

polo arder das eclipses.

Péndulo

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sun, 07 Sep 2014 15:43:00 +0000

Pêndulo, da serie "Cinco poemas concretos" (E.M. de Melo e Castro)

Era unha danza monocorde de buxainas

o tempo

xirasois orbitando a altísimas velocidades

entre zénit e nadir

eu na sombra

mimetizando o ciclo das serpes.

Nos pés a éxtase de fuxir fóra de cadro

onde non hai tacto e todo é partícula de incerteza.

Porque habitamos a parábola do péndulo

sabémonos eternamente entre equilibrio e suicidio

escribímonos

para que o dioivo non nos arrastre

ou tal vez

para afogar nos trazos que nos definen

e renacer

da aspereza do grafito

en cada palabra.

Delta Acuáridas

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Mon, 28 Jul 2014 14:33:00 +0000

Levas na pel o mercurio todo da praia

e resplandeces coa beleza da enfermidade

No teu corpo, Vega, Deneb, Altair

a harmonía das esferas

a febre.

E bailas espida entre as ondas

xiras desfaste en cristais de rocha

Vega Deneb Altair

un fulgor de constelación abrasando a tarde.

Lembrando a Cortázar

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Wed, 12 Feb 2014 15:17:00 +0000

Preámbulo a las instrucciones para dar cuerda al reloj

Piensa en esto: cuando te dan un reloj te regalan un pequeño infierno florido, una cadena de rosas, un calabozo de aire. No te dan solamente el reloj, que los cumplas muy felices y esperamos que te dure porque es de buena marca, suizo con áncora de rubíes; no te regalan solamente ese menudo picapedrero que te atarás a la muñeca y pasearás contigo. Te regalan - no lo saben, lo terrible es que no lo saben -, te regalan un nuevo pedazo frágil y precario de ti mismo, algo que es tuyo pero no es tu cuerpo, que hay que atar a tu cuerpo con su correa como un bracito desesperado colgándose de tu muñeca. Te regalan la necesidad de darle cuerda todos los días, la obligación de darle cuerda para que siga siendo un reloj; te regalan la obsesión de atender a la hora exacta en las vitrinas de las joyerías, en el anuncio por la radio, en el servicio telefónico. Te regalan el miedo de perderlo, de que te lo roben, de que se te caiga al suelo y se rompa. Te regalan su marca, y la seguridad de que es una marca mejor que las otras, te regalan la tendencia de comparar tu reloj con los demás relojes. No te regalan un reloj, tú eres el regalado, a ti te ofrecen para el cumpleaños del reloj.

(en Historias de Cronopios y Famas)

Pel

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Mon, 27 Jan 2014 20:36:00 +0000

Oldřich Kulhánek

Hoxe

a dor dos verbos en primeira persoa

a miña pel estráñanos.

Adoración

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Mon, 20 Jan 2014 17:54:00 +0000

Alison Glew

Día 0

O día que marchaches a humidade tomou a casa.

Foi primeiro nebulosa,

presaxio.

Pechei as contras.

Día 7

Un sudario de sombra asfixia a inocencia que resta.

Que doado agardarte así

crendo que do escuro nacen hedras.

Día 28

A mancha estendeuse polas paredes coma un cancro.

Vai frío.

Erixín un altar no estremo máis ó norte

e agora sento a contemplar a beleza das formas.

A randeeira crávaseme no lombo

esburaco con furia a carne e relambo os dedos

que o frío entre e me devore.

Día 30

Medran silvas baixo a alfombra

coas dedas rabuño a terra

e sangro.

Día 46

E só quero que volvas ou morrer gota a gota

percutido o cráneo coa erosión dos pigmentos.

Celebrar a ferruxe baixo a lingua

e bailar a febre por todos os cuartos

bailar, bailar espida e tola

abrazar a humidade para sentirte preto.

Día 50

Só teño de ti este aire infectado,

esta histeria.

Standby

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sun, 12 Jan 2014 16:29:00 +0000

Foto: Praha Hlavní Nádraží - estación central

Paro a película e

unha presión xorda de auga nos oídos

a dous metros baixo a superficie

A quietude un sol de grilos na estación baleira

á agarda

—western ferroviario—

en stand-by

en Stand by

(me)

[1] En “Sentimentalismo. Antoloxía de referencia. Etapa de expansión" (Ed. Bubela)

Volver

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Mon, 06 Jan 2014 15:32:00 +0000

Contracampo

I-

A ansiedade era

poñer interrogacións a clarear en corda pita

e observar a traxectoria de cada pinga

precipitarse contra o cemento

a cámara lenta

antes

de que todo estoupase.

II-

Foi

un enxordecer das horas

unha certeza a cincelar o aceno

mentras fóra de cadro todo treme.

Foi corcheas ardendo nos pés

e un ritmo a tempo que xa non se detén

ó final do pentagrama

III-

Lembra

Ícaro

que a abrasión é a máis sedutora das saídas

que máis aló do sol se proxectan

átomos de po incandescente

butacas desde as que contemplarte en cenital

espellos extintos.

*propósito de aninovo... volver. encher de letras a paréntese

Vaga de calor

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Wed, 31 Jul 2013 20:40:00 +0000

“Unha vaga de calor asolaga o noso país. O risco de incendios dispárase e xa foron postos en marcha os dispositivos de emerxencia...”

Unha vaga de calor.

Alerta vermella.

Helicópteros.

Cen hectáreas calcinadas e nós

avivando o lume

que devora o cuarto

Se Magritte fose poeta

noreply@blogger.com (Celia Parra) — Sun, 14 Jul 2013 18:19:00 +0000

Ceci n’est pas une pipe

Isto non é un poema

Ceci n’est pas une pipe

Isto non son eu

C’est la vie

Isto es ti

que les

agora