Wczoraj wieczorem walne zebranie członków ELSA Warszawa wybrało nowe władze naszego stowarzyszenia. Ja zostałem skarbnikiem, zdobywając 45 głosów za (na 46 oddanych).

Dziękuję wszystkim osobom, które mnie wybrały: obiecuję, że będę wykonywał ten obowiązek równie dobrze jak każdy inny mi powierzony :)

Podobne wpisy

• Strona ELSA Warszawa (0)

Wszystkim moim czytelniczkom życzę udanego Dnia Kobiet :)

Podobne wpisy

• 2009: podsumowanie. 2010: zapowiedź. (3)
• Życzenia świąteczne (4)
• Jak wysokie obcasy? (3)
• Wielkanoc 2009 (0)
• 2008: podsumowanie (4)

Masz przed sobą trzy identyczne, zamknięte skrzynki. W pierwszej z nich jest kobra, w drugiej szerszeń, a w trzeciej kobra i szerszeń. Na każdej skrzynce jest naklejka z opisem zawartości, ale ktoś je pozamieniał w taki sposób, że żadna naklejka nie jest na właściwym pudełku. Żeby sprawdzić, co znajduje się w skrzynce, należy ją otworzyć, narażając się na ukąszenie lub ukłucie. Dwa takie niemiłe przeżycia powodują zgon; jedno można przeżyć.

Czy można poprzekładać naklejki na właściwe skrzynki, nie padając ofiarą śmiertelną takiej weryfikacji?

Na tę zagadkę natknąłem się na jednym z portali społecznościowych. Co bystrzejsi jego użytkownicy od razu domyślili się, że to fragment testu, jaki przechodzą uczestnicy procesu rekrutacyjnego.

Rozwiązania zostawiajcie w komentarzach. Tym razem jest prościej niż przy sprawie trzech bogiń :)

Podobne wpisy

• Najtrudniejsza zagadka świata (4)

Mateuszek Grabowski urodził się 14 grudnia 2007 z jedną z najcięższych wad serca – HLHS (niedorozwój lewej komory serca). O wadzie dowiedzieliśmy się prenatalnie, w 28 tygodniu ciąży. Przeżyliśmy wtedy ogromny szok i rozpacz, ale dzięki tej wiedzy Mateuszek przyszedł na świat w specjalistycznej placówce i miał na czas podany Prostin, który podtrzymywał go przy życiu do czasu pierwszej operacji.

Obecnie Mateuszek skończył 2 latka. Jest po dwuetapowej korekcji serca, wykonanej w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie – Prokocimiu wykonanej przez prof. J. Skalskiego oraz jego zespół. Pierwszą operację przeszedł mając 18 dni, drugą w wieku 8 miesięcy. (…)

Aby Mateuszek mógł żyć musi przejść jeszcze jeden, ostatni etap korekcji swojego serduszka. Planowo wykonuje się go między 2 a 3 rokiem życia. Operacja wykonana w tym terminie daje większe szanse na jej powodzenie oraz skraca czas rekonwalescencji. Bardzo chcielibyśmy aby zabieg ten odbył się w przewidywanym terminie, póki organizm Mateuszka ma wystarczająco sił by stanąć do kolejnej operacji. Ze względu na długie terminy oczekiwania postanowiliśmy skonsultować synka u prof. Edwarda Malca, wybitnego specjalisty od złożonych wad serca, w tym HLHS. Profesor zgodził się wykonać operację, w czerwcu 2010 roku w Klinice Grosshandern w Monachium, gdzie obecnie pracuje. Koszt operacji wynosi 19 900 euro. Jest to ogromna suma jak na nasze możliwości , ale jako rodzice chcemy uczynić wszystko co w naszej mocy, by dać Mateuszkowi kolejną szanse na NOWE ŻYCIE .Stąd zwracamy się do Państwa z ogromną prośbą o wsparcie finansowe.

Pomoc jest możliwa za pośrednictwem fundacji Cor infantis:
ul. Nałęczowska 24, 20-701 Lublin
Fortis Bank oddział w Lublinie
nr rachunku 86 1600 1101 0003 0502 1175 2150
Koniecznie z dopiskiem Mateusz Grabowski.

Źródło: Serce Mateusza.

Podobne wpisy

• Wpis charytatywny: Filip Skiba (0)
• Wpis charytatywny: Jerzyk i Franek Gwiazdowscy (0)
• Wpis charytatywny: Mariusz Stępniak (1)
• Wpis charytatywny: Mateusz Zając (0)
• Wpis charytatywny: Szlachetna Paczka (1)

Wczoraj dostałem dwa maile od Julii Krzysztofiak-Szopy, community managera AdTaily. Wynika z nich, że w związku ze zmianą głównego adresu z adtaily.com (znajdzie się tam wersja obsługująca wyłącznie rynek międzynarodowy) na adtaily.pl zmienia się kod widgetu reklamowego. Jego aktualizacja nie jest obowiązkowa, ale nowy kod ma zawierać dużą ilość nowych funkcjonalności. Użytkownicy Bloksa, Flakera, Blog.pl i Salonu24 nie muszą niczego zmieniać – zajmą się tym ich administratorzy.

O tej i innych zmianach przeczytacie na blogu AdTaily.

Podobne wpisy

• Reklamy AdTaily na moim blogu (0)

W 1853 roku 19-letni wówczas Johannes Brahms wybrał się wraz z węgierskim skrzypkiem Eduardem Remenyi w to, co dziś zwiemy trasą koncertową. Wspólnie podróżowali po Niemczech, gdzie przyszły kompozytor miał okazję poznać ówczesnych muzycznych luminarzy (m.in. Franza Liszta). To właśnie wtedy Brahms zainteresował się węgierską muzyką ludową; odnajdujemy te motywy w wielu jego utworach – przede wszystkim w Tańcach węgierskich.

Nazwą tą obejmuje się 21 melodii, z których tylko 3 zostały od początku do końca stworzone przez Brahmsa. Dyrygent Wilhelm Furtwängler powiedział o nich, że są autentycznymi ludowymi melodiami, choć skomponowanymi przez Brahmsa.

Najpopularniejszym utworem z cyklu jest Taniec węgierski nr 5 fis-moll. Jest on często wykorzystywany w popkulturze; pozwolę sobie zaprezentować kreskówkę i reklamę.

Taniec węgierski nr 5. Wykonawcy: Yehudi Menuhin (skrzypce), Adolph Baller (fortepian).

Friz Freleng, Pigs in a Polka.

Reklama Citroena C4.

Źródła:

• Johannes Brahms w angielskojęzycznej Wikipedii
• Brahms-Joachim Hungarian Dances: Aaron Rosand CD Detail Page

Podobne wpisy

• Klasyka wśród nas – część 17: Snowbody Loves Me (0)
• XCI numer Magazynu Esensja z moimi artykułami (1)
• Klasyka wśród nas – część 16: Kiler i Lipski (0)
• Kruczki Heyah (4)
• Klasyka wśród nas – część 15: Wagner e Venezia (0)

Dziś na blogu WEB 2.0 – z pozycji 50-latka trafiłem na opis ciekawego narzędzia, dzięki któremu możemy… posłuchać swojej strony internetowej.

Codeorgan dokonuje analizy zawartości określonego serwisu i przekłada go na krótki utwór. Nie ma niestety możliwości jego nagrania, ale możemy zapamiętać go pod logicznie wyglądającym adresem w rodzaju http://www.codeorgan.com/?url=http://www.adamklimowski.pl#codeorgan.

Fajna zabawka :)

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

Siedzę sobie właśnie w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego; dzięki jeden z moich koleżanek dowiedziałem się, że pewien ćwiczeniowiec, na którego dyżur miałem się dziś wybrać, przeniósł go na jutro – nagle zyskałem sporo wolnego czasu :)

Postanowiłem w związku z tym napisać o koncepcji, jaką przerabiałem ostatnio na zajęciach z postępowania karnego, noszącej ciekawą nazwę: teorii owoców zatrutego drzewa.

Powstała ona w latach 20. XX wieku w Stanach Zjednoczonych przy okazji sprawy Silverthorne Lumber Co. v. United States. Sąd Najwyższy orzekł wówczas, że jeżeli na podstawie nielegalnie uzyskanego dowodu zostaną w sposób legalny uzyskane inne dowody, to i tak nie będą mogły być użyte w procesie. W uzasadnieniu wskazał na możliwość nadużywania przez policję tej instytucji, co naruszałoby czwartą poprawkę do Konstytucji.

Skąd ta niezwykła nazwa, która w pierwszej chwili skojarzyła mi się z drzewem poznania dobra i zła (którego owoce zatruły ludzkość)? Okazuje się, że także ma swoje źródło w Biblii, ale w Nowym Testamencie:

Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach. [Mt 7,17-20]

Jak wygląda sytuacja w Polsce? Dotychczasowe orzecznictwo sądów nie jest w tej kwestii jednoznaczne. Z jednej strony mamy wyrok Sądu Administracyjnego w Katowicach, które stwierdza, że (…) Koncepcja „owoców zatrutego drzewa” (…) nie została przyjęta w polskim procesie karnym, gdzie obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów. Ta właśnie zasada nakłada na sąd obowiązek dokonania oceny wszystkich dowodów zgodnie z dyrektywami zawartymi w art. 7 k.p.k. (…) [Wyrok SA w Katowicach z dnia 27 maja 2004 r., sygn. II Aka 160/04]. Wspomniany artykuł 7 kodeksu postępowania karnego głosi, że Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Z drugiej jednak strony, jak dowiedziałem się niedawno, Sąd Apelacyjny w Warszawie, podtrzymując decyzję o uchyleniu aresztu doktora Garlickiego, wypowiedział się w duchu zupełnie przeciwnym.

Sąd wyraźnie stwierdził, że zebrane w toku postępowania przygotowawczego dowody zostały pozyskane nielegalnie i nie mogą być dowodami, a nawet przesłankami do zastosowania aresztu tymczasowego. [Jerzy Marcin Majewski, Przestępstwo wnioskowe i zasada “owoców zatrutego drzewa”]

Postaram się dowiedzieć czegoś więcej na ten temat, zwłaszcza o wyroku SA w Warszawie.

Podobne wpisy

• Na prawo patrz – część 1 (2)

W czasie ostatniej sesji zimowej (zdałem wszystkie egzaminy, jakby ktoś pytał ;)) dostałem od znajomej zakładkę do książki, rozpowszechnianą przez Bibliotekę Uniwersytetu Warszawskiego. Z przodu jest na niej zdjęcie pewnego znanego mi zakątka tej biblioteki, a z tyłu – wiersz angielskojęzycznego autora. Przytoczę w oryginale:

Where any
nation starts
awake
Books are the
memory. And
it’s plain
Decay of
libraries is like
Alzheimer’s
in the nation’s
brain.
[Ted Hughes: Hear it again, 1997]

Podobne wpisy

• Brak podobnych wpisów

52 książki

Pomysł podsunął mi Julien Smith, swoim wpisem “How To Read a Book a Week in 2010“. Chodzi o to, aby co tydzień przeczytać co najmniej jedną książkę. Możesz oczywiście przeczytać więcej niż 52 książki w roku. Postaraj się jednak, aby nie było ich mniej. Jeżeli czytasz wolno (albo szybciej) postaw sobie inny cel np. 26 książek w roku, albo że będziesz czytał/a godzinę dziennie. Pamiętaj, żeby z czytanie było dla Ciebie przyjemnością, a nie męką, albo przykrym obowiązkiem. Dlatego też nie chcemy nikogo namawiać do czytania na siłę. Nie chodzi o to aby “odhaczyć” określoną ilość pozycji. Chodzi o zrozumienie idei, której przekaz koncentruje się na zwiększeniu kontaktu ze słowem pisanym. Chodzi o to aby czytać co raz więcej. Sam określasz cel i do niego dążysz.

chomoon.blog.pl – fantastyczny blog literacki
Autor – krakowski wykształciuch, przyszły magister socjologii UJ – publikuje na swoim blogu drabble – krótkie opowiadania, które muszą mieć dokładnie 100 słów. Ćwiczy w ten sposób zwięzłość i elastyczność pisarskiego warsztatu.

malin.net.pl

Nazywam się Marcin Malinowski, a na tym blogu od ponad trzech lat piszę o pracy w bibliotece, opisuję biblioteczne ciekawostki i poruszam tematykę nowoczesnych technologii w bibliotekach.

pokakubek

Lubię ładne kubki. Niestety, miejsca w kuchni mam ograniczoną ilość, nawet biorąc pod uwagę, że większość kolekcji zostawiłam w kartonie w Polsce. Pomyślałam sobie więc, że założę wirtualną półkę. Zapraszam do oglądania eksponatów.

veronica sz-d’s blog

W pierwszej chwili zastanawiałam się co tutaj zapakować ze strony imiennej, a co z prywatnej. A teraz sobie myślę, że zostawię tutaj sobie margines. Bo właściwie nie chodzi o to, żeby zrobić jakąś syntezę, bo blogi to przecież zapiski rzeczy minionych, bardziej mi zależy obecnie na pójściu jedną drogą.

Podobne wpisy

• Idy blogowe – luty 2009 (0)
• Idy blogowe – luty 2008 (1)
• Idy blogowe – styczeń 2010 (0)
• Idy blogowe – grudzień 2009 (2)
• Idy blogowe – listopad 2009 (5)

Chronologicznie jest to oczywiście koniec pierwszy, bo 451 stopni Fahrenheita to utwór z 1953, a Kroniki marsjańskie – z 1950. Ponieważ tu na blogu jestem u siebie, mam nadzieję, że wybaczycie mi te małe nagięcie czasoprzestrzeni ;)

W tej książce palenie książek nie jest głównym tematem: to tylko jeden z wielu epizodów alternatywnej rzeczywistości, w której rozwinięta cywilizacja Marsa, mimo wyrafinowanych prób oporu (polecam Kwiecień 2000. Trzecia Wyprawa), ulega najazdowi Ziemian. Motywacje nowych konkwistadorów są rozmaite, wśród przybyszów przeważają jednak ci, którzy chcieli uciec przed nieakceptowanym przez siebie ziemskim porządkiem. Jednym z nich jest pan Stendahl, miłośnik literatury, który buduje na Czerwonej Planecie replikę Domu Usherów… Podkreślenia i komentarze w nawiasach kwadratowych pochodzą ode mnie.

[Stendahl rozmawia z panem Bigelowem, który budował dla niego nowy Dom Usherów]

Jak mogłem oczekiwać, że będzie pan znał genialnego pana Poe? Zmarł on bardzo dawno temu, jeszcze przed Lincolnem. Wszystkie jego książki spłonęły w Wielkim Ogniu. To było trzydzieści lat temu, w 1975 roku.
- Ach – westchnął pan Bigelow ze zrozumieniem. -Jeden z tych!
- Owszem, jeden z tych, Bigelow. On i Lovecraft, Hawthorne i Ambrose Bierce, niezliczone opowieści pełne fantazji, koszmaru i grozy, a przy okazji historie o przyszłości – wszystko zostało spalone. Bezlitośnie. Uchwalono stosowne prawo. Och, wszystko zaczęło się od drobiazgów. Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte były jak ziarnko, powodujące lawinę. Na początku kontroli poddano komiksy, potem powieści detektywistyczne i oczywiście filmy, pod takim czy innym kątem; do akcji włączały się kolejne grupki, kierujące się względami patriotycznymi, uprzedzeniami religijnymi, naciskiem związków… Zawsze znalazła się mniejszość, która bała się tego i owego, i ogromna większość, czująca strach przed ciemnością, przyszłością, własną historią, dniem dzisiejszym; ludzie bali się samych siebie i swoich własnych cieni.
- Rozumiem.
- Nawet słowo „polityka” budziło w nich lęk (w końcu, w bardziej reakcyjnych kręgach, stało się ono synonimem słowa „komunizm” i samo jego wypowiedzenie – tak przynajmniej słyszałem – mogło kogoś kosztować życie!) i tak stopniowo przykręcano śrubę, wbijano kolejne gwoździe, popychano w odpowiednim kierunku, aż wreszcie sztuka i literatura, rozciągane, splatane w warkocze, wyginane w węzły, szarpane na wszystkie strony, niczym wielka bryła gliny, przestały stawiać opór i straciły swój smak. Wówczas wyłączyły się kamery filmowe, światła w teatrach pogasły, spływająca z drukarni ogromna Niagara lektur zamieniła się w wąziutki niewinny strumień „czystych opowieści”. Powiadam panu, prawdziwie radykalna była to ucieczka.
- Naprawdę?
- O tak! Powiadali, że każdy musi stawić czoło rzeczywistości, temu, co dzieje się Tu i Teraz! Wszystko inne musi odejść. Piękne literackie kłamstwa i wybryki fantazji straciły rację bytu, toteż pewnego sobotniego ranka trzydzieści lat temu, w 1975 roku, ustawiono ich wszystkich pod ścianą biblioteki – świętego Mikołaja i Jeźdźca bez Głowy, Królewnę Śnieżkę, Rumpelstiltskina i Matkę Gąskę – och, jakiż podniósł się płacz! – i rozstrzelali ich, spalili zamki z papieru, księżniczki zaklęte w żaby i starych władców oraz ludzi, którzy żyli długo i szczęśliwie (bowiem, rzecz jasna, wszyscy wiedzieli, że nikt nie żyje długo i szczęśliwie!). „Dawno, dawno temu” przemieniło się w „nigdy więcej”. A potem na ruinach Szmaragdowego Grodu rozsypali popioły Upiornego Rykszarza; strzaskali na kawałki kości dobrej czarownicy Gladioli i Ozmy; Kolor z Przestworzy wepchnęli do spektroskopu, a Kubusia Dyniogłowego podali z bezami na balu biologów! Łodyga fasoli uschła, przysypana papierami, Śpiąca Królewna ocknęła się ze snu, przebudzona pocałunkiem naukowca tylko po to, by zemrzeć od śmiertelnej rany, zadanej przez jego strzykawkę. Zmusili też Alicję, by wypiła napój, po którym zmniejszyła się tak, że nie mogła już wykrzyknąć: „zdziwniej i zdziwniej”; jednym uderzeniem młota rozbili lustro, Czerwonego Króla i ostrygi.
Zacisnął pięści. Boże, jak szybko zaszła w nim przemiana! Jego twarz poczerwieniała, z trudem chwytał powietrze
Pan Bigelow był wyraźnie zaskoczony tym długo tłumionym wybuchem. Kilka razy mrugnął oczami, wreszcie rzekł:
- Przepraszam, ale nie mam pojęcia, o czym pan mówi. To dla mnie puste słowa. Z tego, co słyszałem, palenie przyniosło wiele dobrego.
- Wynoś się stąd! – krzyknął Stendahl. – Zrobiłeś już swoje, a teraz zostaw mnie, idioto!
Pan Bigelow wezwał swoich cieśli i odjechał. Stendahl został sam przed swoim domem.
- Słuchajcie – rzekł, zwracając się do niewidocznych rakiet. – Przybyłem na Marsa, aby uciec przed wami, ludzie o czystych umysłach! Ale was przybywa z każdym dniem, niczym much przy padlinie, toteż pokażę wam coś nowego. Zamierzam dać wam nauczkę za to, co zrobiliście na Ziemi z panem Poe (…)

[W domu Stendahla pojawia się pan Garrett, przedstawiciel "ludzi o czystych umysłach"]

(…) Jestem Garrett, kontroler Klimatów Moralnych.
- A zatem ludzie z Klimatów Moralnych dotarli w końcu na Marsa? Zastanawiałem się, kiedy się zjawicie.
- Przybyliśmy w zeszłym tygodniu. Wkrótce zaprowadzimy tu porządek. Będzie tak jak na Ziemi. (…) Do kolacji zjawią się tu ekipy burzycieli i podpalaczy. O północy to miejsce zostanie zrównane z ziemią. Panie Stendahl, osobiście uważam pana za głupca. Jak można wydawać na takie szaleństwo ciężko zarobione pieniądze? Coś takiego musiało pana kosztować trzy miliony dolarów…
- Cztery miliony. Ale ponieważ jako młody człowiek odziedziczyłem dwadzieścia pięć milionów, stać mnie na to, aby nimi szastać. Okropna szkoda jednak, że ledwie godzinę temu zakończyliśmy budowę, a już zjawia się tu pan ze swoimi burzycielami. Czy nie mógłby pan pozwolić mi nacieszyć się moją zabawką przez, powiedzmy, dwadzieścia cztery godziny?
- Zna pan prawo. Przestrzegamy go bardzo skrupulatnie. Nieważne, czy w grę wchodzą książki, czy domy. Nie wolno tworzyć niczego, co w jakikolwiek sposób sugerowałoby obecność duchów, wampirów, wróżek czy innych wytworów fantazji.
- Niedługo spalicie i Babbitta!
- Mieliśmy z panem wiele kłopotów, panie Stendahl. Wszystko jest w naszych aktach. Dwadzieścia lat temu, na Ziemi. Pan i pańska biblioteka.
- Owszem, ja i moja biblioteka. I paru innych mnie podobnych. Poe już dawno został zapomniany, a także Oz i inne fantastyczne istoty. Ja jednak miałem swą małą kolekcję. Nasza grupa obywateli przechowywała swoje biblioteki, póki nie przysłaliście do nas ludzi z pochodniami, którzy podarli moich pięćdziesiąt tysięcy książek i spalili je wszystkie, tak jak wcześniej przebiliście kołkiem serce święta duchów i uprzedziliście producentów filmowych, że jeśli już muszą coś kręcić, niech to będą kolejne wersje dzieł Ernesta Hemingwaya. Mój Boże, ile razy oglądałem Komu bije dzwon? Trzydzieści różnych adaptacji. Wszystkie bardzo realistyczne. Och, niech piekło pochłonie wasz realizm!

[Stendahl zaprasza do Domu Usherów ludzi z Klimatów Moralnych; w toku "zabawy" giną tak, jak ginęli bohaterowie utworów Edgara Poe]

Chwileczkę, pamiętam to – westchnął kontroler Klimatów Moralnych. – Ze starych zakazanych książek. Przedwczesny pogrzeb. I pozostałe. Studnia, wahadło, małpa i komin. Zabójstwo przy rue Morgue. Wszystko było w książce, którą spaliłem.

[Dla Garretta Stendahl zostawił los bohatera Beczułki Amontillado]

Garrett? – zawołał cicho Stendahl. Garrett umilkł. – Garrett, wiesz, dlaczego to zrobiłem? Ponieważ spaliłeś książki pana Poego, w ogóle ich nie czytając. Zadowoliłeś się opinią innych, że zasługują na stos. W przeciwnym razie wiedziałbyś, co planuję, kiedy tylko zeszliśmy tutaj. Ignorancja bywa niebezpieczna, panie Garrett.

Na dźwięk zegara, który wybił północ, ruch w siedmiu komnatach zamarł.
Pojawiła się Śmierć Szkarłatna.
Stendahl na moment przystanął w drzwiach, obserwując całą scenę, po czym wypadł z wielkiego domu i pobiegł na drugą stronę fosy, do miejsca, w którym czekał helikopter.
- Gotów, Pikes?
- Gotów.
- Teraz!
Z uśmiechem spojrzeli na wielki dom, który zaczął zapadać się pośrodku, jakby ziemia pod nim zatrzęsła się nagle. Stendahl, obserwując wspaniałą scenę, usłyszał Pikesa [wspólnika Stendahla] recytującego cicho:
- Dostałem zawrotu głowy, gdym ujrzał, jak potężne mury rozpadły się na dwoje. Zahuczało coś przeciągle, zabrzmiało głucho jak odgłos tysiąca wodospadów – i głęboki spleśniały staw, u stóp mych tkwiący, posępny w milczeniu zawarł swe fale nad szczątkami Domu Usherów.
Helikopter uniósł się nad kipiącą topielą i odleciał na zachód.

Podobne wpisy

• Koniec epoki książek (“451 stopni Fahrenheita”) (6)
• 10 wartych lektury nieistniejących książek (5)
• Lem w “Wyborczej” – który tom kiedy? Część 2 (2)
• Lem w “Wyborczej” – który tom kiedy? (0)