అదన్నమాట సంగతి !!!

జపాన్ లో చూడదగ్గ ప్రదేశాలు - 3 (చివరి భాగం)

2009-03-15T06:21:00.000-07:00

10. Disney World/Disney Sea:

Disney World చిన్న పిల్లలకోసం అయితే Disney Sea పెద్దవాళ్ళకోసం. ఈ రెండు ప్రక్కప్రక్కనే ఉంటాయి. రెండిటి రైడ్స్ లో తేడా ఉంటుంది. టోక్యో డిస్నీ రిసార్ట్ (రెండూ కలిపి) వాల్ట్ డిస్నీ కి చెందని ఎకైక డిస్నీ రిసార్ట్. అంటే ఇక్కడి ఒక కంపెని డిస్నీ వారి దగ్గర థీం కొనుక్కున్నారు. మేము Disney Sea కు వెళ్ళాము. ఇక్కడి రైడ్స్ బాగున్నాయి, కాని యూనివర్సల్ స్టూడియో తో పోలిస్తే చిన్నవే. అన్ని రైడ్స్ కి వెళ్ళడానికి ఒకరోజు మొత్తం పడుతుంది. కొన్ని రైడ్స్ ముందు "ఈ రైడ్ కష్టంగా ఉంటుంది" అని చాలా హెచ్చరికలు రాసి ఉంటాయి. కాని అంత భయపడేట్టుగా ఏమీ ఉండవు. అన్ని రైడ్స్ లో Tower of Terror(Scary free fall)చాలా బాగుంటుంది. సాయంత్రం 'అగ్ని', 'నీరు' ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకోవడమనే దృశ్యరూపకం చాలా బాగుంటుంది.

11. యొకొహమ:

(yokohama sky tower నుండి నా స్నేహితుడు తీసిన ఫోటో, క్లిక్ చేస్తే పూర్తి చిత్రాన్ని చూడవచ్చు.)

యొకొహమ టోక్యో కి దగ్గర్లో ఉండే అతి పెద్ద నగరం. యొకొహమ లో చూడటానికి చాలా ప్రదేశాలు ఉన్నాయి. ’మినతొమిరయి’ లో చాలా పెద్ద పెద్ద భవనాలను చూడవచ్చు. అక్కడి ’Landmark tower' జపాన్ లోనే అతిపెద్ద భవనం. 69వ అంతస్తులో observatory ఉంది. దానికి ఎదురుగానే పెద్ద Ferrous wheel ఉంటుంది (ఇది ప్రపంచంలో పెద్దది). yokohama sky walk అనే ప్రదేశం నుండి ఈ భవనాల view బాగుంటుంది.
యొకొహమ లో పెద్ద చైనాటౌన్ కూడా ఉంది. యొకొహమ పోర్ట్, డాల్ మ్యూజియం, యమషితా పార్క్ లు చూడ దగ్గ ప్రదేశాలు.

12. ఓడైబ:

సరదాగా ఒక రోజు గడపడానికి ఈ ప్రదేశం బాగుంటుంది. ఇక్కడ మ్యూజియం లు, షాపింగ్ కాంప్లెక్స్ లు ఉంటాయి. ఇక్కడి ప్రదేశాలన్నిటిని కలుపుతూ ’యురికమమొ’ రైల్వే లైన్ ఉంటుంది. ఇది మొనొరైల్ (డ్రైవర్ లేకుండా నడిచే రైళ్ళు). ఇంకా పడవలో కూడా వెళ్లవచ్చు. రేయిన్ బో బ్రిడ్జి క్రింది నుండి వెళ్ళే పడవ ప్రయాణం చాలా బాగుంటుంది. అక్కడ మరైన్ మ్యూజియం, సైన్స్ మ్యూజియం, సోని మ్యూజియం, పానాసోనిక్ మ్యూజియం, ఫుజి టివి భవనం, ఆక్వాసిటి షాపింగ్ కాంప్లెక్స్ చూడవచ్చు.

13. ఉఎనొ పార్క్:

cherry blossom కి చాలా ప్రఖ్యాతిగాంచిన పార్క్. వసంతకాలంలో మొత్తం రంగులపూలతో (ముఖ్యంగా పింక్) అందంగా ఉంటుంది. ఆ సమయంలో చాలా మంది కుటుంబాలతో, స్నేహితులతో కలిసి ఇక్కడికి వచ్చి, తెచ్చుకున్న ఆహారపదార్ధాలు తింటూ సరదాగా గడుపుతారు. ఇంకో పది రోజుల తరువాత మొదలయి ఒక ౩ వారాలు చూడటానికి బాగుంటుంది.

కమకుర, ఫుజి పర్వతం, హకొనె, నాగఓకా హనాబి ల గురించి నా పాత టపాలు చూడగలరు. చాలా పెద్ద పెద్ద రోలర్ కోస్టర్ ల తో ఫుజి క్యు హై లాండ్స్ (ఫుజి పర్వతం దగ్గర) చాలా బాగుంటుందట, కాని వెళ్ళటం కుదరలేదు.

ఇంకో మూడు రోజులలో ఇండియాకి తిరిగి వస్తున్నాను. ఇక జపాన్ నుండి, జపాన్ గురించి ఇంతే సంగతులు.
సయోనరా !!!! (మీకు కాదులేండి, జపాన్ కు)

జపాన్ లో చూడదగ్గ ప్రదేశాలు - 2

2009-03-09T06:40:00.000-07:00

5.క్యోటో:

క్యోటో జపాన్ కి ఒకప్పటి రాజధాని (క్యోటో అంటే రాజధాని అని అర్థం). చారిత్రకంగా ఉన్న ప్రాముఖ్యతని దృష్టిలో పెట్టుకొని రెండవ ప్రపంచ యుద్ద సమయంలో ఈ నగరం పై బాంబు దాడులు జరగలేదు (అణుబాంబు కూడా వేద్దామనుకున్నారట). టోక్యో నుండి క్యోటో కు బుల్లెట్ ట్రైన్ లో రెండున్నర గంటల్లో చేరుకోవచ్చు.

క్యోటో లో చాలా గుడులు ఉన్నాయి. ఇక్కడి గుడులలో ఉండే తోటలు జపాన్ లోనే అందమైన తోటలనుకుంటాను. గుడులలో ముఖ్యంగా చూడవలసిన గుడులు 'కిన్ కకుజి' (బంగారంతో పూత పూయబడిన గుడి), 'కియొమిజుదెర' ( చుట్టూ పచ్చని చెట్లతో చాలా బాగుంటుంది ), 'గిన్ కకుజి' ( అందమైన రాక్ గార్డెన్ ఉంది ), 'సన్ జుసన్ గెందొ' ( మనిషి ఎత్తులో 1001 బుద్దిని లోహ విగ్రహాలు ఉన్నాయి, హిందుమతం నుండి బౌద్ద మతం లోకి తీసుకోబడిన దేవతా విగ్రహాలు కూడా ఉన్నాయి, ప్రతీ విగ్రహం క్రింద సంస్కృతం పేరు, జపనీస్ పేరు వ్రాసి వుంటుంది), 'ఫుషిమి ఇనరి' ( షింటో తోరణాలతో ఉండే దారి ప్రత్యేక ఆకర్షణ).

క్యోటోకి వెళ్ళే వారు తప్పకుండా వెళ్ళే ప్రదేశం ’గియాన్’. ఇక్కడ ఉండే రెస్టారెంట్లలో, టీ హౌస్ లలో గీషా లు ( సాంప్రదాయమైన బట్టలు వేసుకొని అతిధులను entertain చేసేవారు) ఉంటారు. ఇవి కొన్ని ప్రత్యేకమైన వీధులలో ఉంటాయి.

6.ఒసాకా:

ఒసాకా జపాన్ లో రెండవ ప్రధాన నగరం. క్యోటో నుండి గంటలో ఒసాకా చేరుకోవచ్చు. ఒసాకాలో castle చాలా బాగుంటుంది. ఇక్కడ ముఖ్యంగా చూడవలసినది యూనివర్సల్ స్టూడియో. అమెరికా బయట ఉన్న ఒకేఒక్క యూనివర్సల్ స్టూడియో (సింగపూర్ లో వచ్చే సంవత్సరం కట్టడం పూర్తవుతుంది). ఇక్కడి రైడ్ లు చాలా బాగుంటాయి, కాకపోతే అంతా జపనీస్ లో ఉంటుంది (అంటే షోస్ లో వాళ్ళు మాట్లాడే మాటలు), అది ఒక్కటే కొద్దిగా ఇబ్బంది.

7.నారా:

నారా జపాన్ మొదటి రాజధాని. క్యోటో, ఒసాకా ల నుండి గంటలో వెళ్ళవచ్చు. ఈ మూడు ప్రదేశాలు ఒక్క చోటే కాబట్టి సాధారణంగా 3,4 రోజులు అక్కడే ఉండి అన్నీ చూసుకొని వెళ్తారు (మేము క్యోటోలో ఉన్నాము). నారా లో ముఖ్యంగా చూడవలసిన ప్రదేశం తోదాజి దేవాలయం. ఇది జపాన్ లో ముఖ్య బౌద్ధ దేవాలయం. ఈ దేవాలయంలో ఉన్న బుద్ధ విగ్రహం జపాన్ లో పెద్దది (head temple), అంతేకాక అది ప్రపంచంలోనే చెక్కతో చేయబడిన నిర్మాణాలలో పెద్దది. నారా జింకల పార్క్ కూడా చాలా బాగుంటుంది. అది మాములు పార్క్ లా ఉండి, జింకలు ఇష్టమున్నట్టుగా తిరుగుతూ ఉంటాయి. వాటికి మనం తినిపించవచ్చు.

8.Sea World:

పసిఫిక్ మహా సముద్రం ఒడ్డున ఉంది. ఇక్కడికి టోక్యో నుండి 2 గంటల ప్రయాణం. ఇది sea paradise కన్నా పెద్ద అక్వేరియం. ఇక్కడ డాల్ఫిన్, సీల్, వేల్ ప్రత్యేక షోలు చాలా బాగుంటాయి. ఇది కేవలం అక్వేరియం మాత్రమే.

9.మౌంట్ తకావో:

తకావో పర్వతం టోక్యో కి దగ్గరలో ఉండే చిన్న పర్వతం. నగర జీవితం నుండి దూరంగా చాలా ప్రశాంతంగా ఉండే ప్రదేశం. ఇది చిన్నదైనప్పటికి చాలా పచ్చగా ఉంటుంది. నవంబర్ లో మొత్తం autumn leaves తో orange colour లోకి మారిపోతుంది. చాలా హైకింగ్ కోర్సులు ఉన్నాయి. ఈ పర్వతాన్ని చాలా పవిత్రమైనదిగా భావిస్తారు/పూజిస్తారు(చాలా సార్లు చెప్పినట్టు వీళ్ళు ప్రకృతి ఆరాధకులు). మన దగ్గరిలా ఇక్కడ కూడా పర్వతాలు, కొండలపై గుడులు ఉంటాయి. తకావో మీద కూడా ఒకటి ఉంది. తకావో గురించి ఇంకో గమ్మత్తైన విషయం ఉంది. యువజంటలు కలిసి ఈ పర్వతం ఎక్కితే తొందరలోనే విడిపోతారని అంటారు ( చాలా మంది నమ్మరు, అది వేరే విషయం ).

జపాన్ లో చూడదగ్గ ప్రదేశాలు - 1

2009-02-27T04:29:00.000-08:00

నేనిక్కడ చూసిన చాలా ప్రదేశాల గూర్చి రాద్దామనుకున్నాను. కాని అవి రాయడానికి తక్కువలో తక్కువ 12,15 టపాలైనా పట్టేట్టున్నాయి. కాని అంత ఓపిక లేదు, అంతేకాక ఇంకో మూడు వారాల్లో నా తిరుగు ప్రయాణం. కాబట్టి ఒక 2,3 టపాల్లో "కట్టె, కొట్టే, తెచ్చే" అన్నట్లుగా వాటి గురించి రాద్దామనుకుంటున్నాను. జపాన్ కి కొత్తగా వచ్చే వారికి, పర్యటించాలనుకున్న వారికి ఉపయోగ పడుతుందనుకుంటుంన్నాను. (నేను కూడా మరిచిపోకుండా ఉండవచ్చనుకోండి, అది వేరే విషయం).

1.టోక్యో టవర్ : world's tallest self-supporting steel tower

ఈఫిల్ టవర్ ని అనుకరిస్తూ, దాని కన్నా ఒక 13 మీటర్లు ఎక్కువ పొడవు గా ఉండేట్టుగా కట్టిన కట్టడం. 50 సంవత్సరాల క్రితమే దీన్ని కట్టడం జరిగింది. ఈఫిల్ టవర్ అంత అందంగా ఇది కనపడదు కాబట్టి అంతగా పేరు రాలేదనుకుంటాను. 150మీటర్ల ఎత్తులో ఒక observatory, 250 మీటర్ల ఎత్తులో ఇంకో observatory ఉన్నాయి. ఈ observatory లే కాక టోక్యో టవర్ లో చూడటానికి చాలా ఉన్నాయి. గిన్నిస్ బుక్ అఫ్ రికార్డ్స్ మ్యూజియం, మైనపు బొమ్మల మ్యూజియం, ట్రిక్ ఆర్ట్ గ్యాలరీ (images which creates illusion), ఆప్టికల్ ఇల్యూజన్ గ్యాలరీ (ఇప్పుడు లేదనుకుంటాను), అక్వేరియం ఉన్నాయి. ఇవే కాక చిన్న రెస్టారెంట్లు, చిన్న పిల్లలు ఆడుకోడానికి చిన్న పార్క్ లాంటివి కూడా ఉన్నాయి. మొత్తం మీద టోక్యో టవర్ చాలా బాగుంటుంది, ఒక్క రంగు తప్ప (ఇక్కడి నియమాల ప్రకారం టవర్లకు ఆ రంగు వెయ్యాలట). ఒక రోజు మొత్తం అందులో గడపవచ్చు. ఇప్పుడున్న ఈ టవర్ TV channels కి సరిప్పోవడం లేదని దాదాపు దీనికి రెండింతల ఎత్తులో ఇంకో టవర్ (610m, Tokyo Sky Tree) కడుతున్నారు. అది ఇంకో మూడు సంవత్సరాలకు పూర్తవుతుందట.

2.నిక్కో:

టోక్యో కి 140 కి.మీల దూరంలో ఉన్న పర్యాటక ప్రదేశం. ఇది ముఖ్యంగా షింటో, బౌద్ధ దేవాలయాలకి ప్రసిద్ది చెందింది. నిక్కో కూడా నేషనల్ పార్క్ గా గుర్తించబడింది. చుట్టూ కొండలతో, పచ్చని చెట్లతో ఉంటుంది ( జపాన్ లో 70% పర్వత ప్రాంతం కాబట్టి వాటి దగ్గరే అందాలన్నీ ). ఇక్కడి గుడులు చాలా పురాతనమైనవి. రకరకాల రంగులతో మలచబడ్డ శిల్పాలు, బంగారు రంగులో చేయబడ్డ పూల, లతల ఆకృతులతో చూడడానికి చాలా బావుంటాయి. ఇవి జపాన్ లో అన్నింటికన్నా అందమైన దేవాలయాలు. ఇక ఇక్కడి తోటలు చాలా బాగుంటాయి. ప్రకృతే దైవం అని అనిపించకమానదు. చుట్టూ కొండలు ఉన్నాయి కాబట్టి, ఎన్నో హైకింగ్ కోర్సులు ఉన్నాయి.

పై రెండు ఫోటోలు గూగిలించినవి, నేను తీసినవి కాదు

నవంబర్ లో నిక్కో కి వెళ్తే చాలా బాగుంటుంది. It will be full of autumn leaves. కొగెన్ జలపాతం( హైడ్రల్ విద్యుత్తును ఇక్కడ ఉత్పత్తి చేస్తున్నారు), ర్యూజూ జలపాతం, చుజెంజి సరస్సు తప్పకుండా చూడవలసిన ప్రదేశాలు. చలికాలంలో మంచు చాలా పడుతుంది. అప్పుడు ఇక్కడ స్కీయింగ్ కూడా చేస్తారట.

3.Sea paradise:

అక్వేరియం, థీం పార్క్ రెండూ ఒక్కచోటే ఉండటం దీని ప్రత్యేకత. ’యొకొహమ’ కి దగ్గర్లో ’హకెజిమ’లో ఇది ఉంది. దాదాపు లక్ష రకాల సముద్రపు జీవులతో మూడంతస్తుల అక్వేరియం ఉంది. రక రకాల చేపలు, హైడ్రా, షార్క్, డాల్ఫిన్, తాబేళ్ళు, సముద్రపు గుర్రం, సీల్, పెంగ్విన్ ఇలా చాలా రకాల జీవులు ఉన్నాయి. అంతే కాక డాల్ఫిన్, సీ లయన్, సీల్ లతో ఒక ప్రత్యేకమైన షో కూడా ఉంది. ఒపెన్ అక్వేరియంలో మనం డాల్ఫిన్, సీల్ లను తాకవచ్చు కూడా. థీం పార్క్ లో సగం నీటిలో సగం నేలపైన ఉండే రోలర్ కోస్టర్, 100మీ ఎత్తులో ఉండే vertical fall, ఆక్వా రైడ్ ఇలా కొన్ని రైడ్స్ ఉన్నాయి. ప్రక్కనే టోక్యో సముద్రం బీచ్ ఉంది.

4.Gala Yuzawa snow resort:

జపాన్ రైల్వే తో అనుసంధానించబడ్డ స్నో రిసార్ట్. టోక్యో నుండి ’షిన్ కన్ సెన్’ (బుల్లెట్ ట్రైన్) లో దాదాపు రెండు గంటల్లో అక్కడికి చేరుకోవచ్చు. స్టేషన్ లోనే స్కీ పరికరాలు అద్దెకు తీసుకొని గొండొల(రోప్ వే) లో రిసార్ట్ కి వెళ్ళవచ్చు. రైలు టికెట్ చూపెడితే స్కీ పరికరాల అద్దె కొద్దిగా తగ్గిస్తారు. కొత్తగా వెళ్ళే వారికి ఈ రిసార్ట్ చాలా బాగుంటుంది. చిన్న కోర్సులు కొద్దిపాటి వాలు తో ఉంటాయి. 'గాలా' కి దగ్గర్లో ఉన్న నయెబా లో కూడా చాలా పెద్ద skii resort ఉంది. కాకపోతే అక్కడికి సొంత వాహనాల్లో వెళ్ళే వాళ్ళు వెళ్తారు. రైలు సౌకర్యం అంతగా లేదు.

హకొనె, జపాన్ - ట్రావెలాగ్

2009-02-25T05:19:00.000-08:00

టోక్యోకి దగ్గరలో ఉండే 'హకొనె నేషనల్ పార్క్' ప్రఖ్యాతిగాంచిన పర్యాటక ప్రదేశం. చుట్టూ పర్వతాలతో అందంగా కనపడే 'అషినొకొ సరస్సు', చాలా పురాతనమైన 'షింటో దేవాలయం', పొగలు కక్కుతూ ఆహ్వానం అందించే 'హకొనె అగ్నిపర్వతం', కళాఖండాలతో నిండి ఉన్న 'ఒపెన్ ఏయిర్ మ్యూజియం', ఈ ప్రదేశాలన్నింటిని కలుపుతూ ఉన్న రోప్ వే, కేబుల్ కార్, పడవలు, పర్వతాల మీద నడిచే రైళ్ళు, బస్సులలో ప్రయాణం, అన్నీ చాలా బాగుంటాయి. చుట్టూ పర్వతాలు ఉండటం వల్ల అక్కడి 'ఒన్ సెన్' (Hotspring) (సహజ సిద్దంగా వేడి అయిన నీటి లో స్నానం చేసే ప్రదేశాలు) లు చాలా ఉన్నాయి. చాలా ప్రదేశాలు ఉన్నాయి కాబట్టి ప్రతిచోట టికెట్లు తీసుకోనవసరం లేకుండా మొత్తం అన్నింటికి కలిపి ఒక పాస్ తీసుకోవచ్చు, కాని రెండు లేక మూడు రోజులు తిరగగలిగే పాస్ లు దొరుకుతాయి. మేము అక్కడ ఉండేది ఒక్క రోజైనా రెండు రోజుల పాస్ తీసుకోవలసి వచ్చింది.

’హకొనె-యుమొతొ’ స్టేషన్ చేరుకొని అక్కడి నుండి మా యాత్ర మొదలుపెట్టాము. మొదట అషి సరస్సు కు బస్సులో బయలుదేరాము. ఈ ప్రయాణం అంతా ఘాట్ రోడ్డుపైనే. చల్లని వాతావరణం, మెలికల రోడ్లు, దట్టంగా ఉన్న చెట్లతో కొండల మధ్య ప్రయాణం చాలా బాగుంది. కొడైకెనాల్, శబరిమలై లా అనిపించింది.

'అషి సరస్సు'కు దగ్గర్లో 'షింటో దేవాలయం' ఉంది. ఆ ప్రదేశం ఒక చిట్టడివి లా ఉంటుంది. అక్కడి నుండి 'తొగెందయి' కి పడవలో (అషి సరస్సు పై) బయలుదేరాము. అవి చూడటానికి 'pirate ships' లా ఉన్నాయి. ఆ ప్రదేశం అంతా పర్వతాలే కాబట్టి వాటి మధ్య ప్రయాణం చాలా బాగుంది. 'ఫుజి పర్వతం' కూడా అక్కడి నుండి బాగా కనపడుతుంది.

'తొగెందయి' నుండి 'హకొనె పర్వతం' పైకి రోప్ వే ఉంది. ఇందులో క్యాబిన్ లు కొద్దిగా పెద్దగా ఉన్నాయి. దాదాపు పది మంది దాకా ఒకేసారి ప్రయాణం చేయవచ్చు. అలా హకొనె పర్వత శిఖరాన్ని చేరుకున్నాము. 3000 సంవత్సరాల క్రితం ఈ పర్వతం బద్దలయ్యింది. ఆ crator చుట్టూ అగ్నిపర్వతం ఇంకా క్రియాశీలకంగానే ఉంది. చాలా చోట్ల నుండి పొగలు రావడం చూడవచ్చు. crator దగ్గర సల్ఫ్యూరిక్ ఆవిరుల వాసన ఎక్కువగా ఉంటుంది. దగ్గరలో వేడి నీటి ప్రవాహాలను, 'ఒన్ సెన్' (Hotspring) లను చూడవచ్చు. అక్కడి సహజ సిద్ధమైన వేడి నీటిలో కోడిగ్రుడ్లను ఉడికించి అమ్ముతారు. సల్ఫ్యూరిక్ ప్రభావం వల్ల వాటి రంగు నల్లగా మారుతాయి. కాని లోపల మాములుగా తెల్లగానే ఉంటాయి. ఈ గ్రుడ్డు ఒక్కటి తింటే 7 సంవత్సరాలు ఎక్కువ బ్రతక వచ్చు అని ఇక్కడి వారి నమ్మకం. నేను రెండు తిన్నాను, అయితే 14 సంవత్సరాలు ఎక్కువ బ్రతుకుతానేమో చూడాలి !!

ఆ తరువాత రోప్ వే లోనే 'సౌంజన్' కి చేరుకున్నాము. అక్కడి నుండి 'గొర పార్క్' కి కేబుల్ కార్ లో ప్రయాణం. ఈ కేబుల్ కార్ ఇంచుమించు రైలు లాగే ఉంది, కాకపోతే చాలా చిన్నది. గొర పార్క్ రంగురంగుల చెట్ల తో అందంగా ఉంది. గొరపార్క్ తరువాత స్టాప్ లో 'హకొనె ఒపెన్ ఏయిర్ మ్యూజియం' ఉంది. ఈ మ్యూజియం అంతా గడ్డి మైదానాలు, మధ్యమధ్యలో కళాఖండాలతో ఉంటుంది. చుట్టూ లోయలు, పర్వతాలవల్ల ఇంకా అందంగా కనపడతాయి. అంతేకాక paintings, sculptures మ్యూజియం కూడా ఉంది.

ఆ తరువాత ’హకొనె-తొజన’ రైలులో ప్రయాణం. ఈ రైలు, పర్వతం పై నుండి క్రిందికి దిగడానికి. దీంట్లో ప్రయాణం మాత్రం నిజంగా అద్భుతంగా ఉంటుంది. ఆ లోయల మధ్య ఎన్నో వంతెనలు, సొరంగ మార్గాలు కట్టారు. జపనీయుల సాంకేతికతను మెచ్చుకోకుండా ఉండలేము. ఆ రైలు మొదట ఒక దిశలో క్రిందికి(కొద్దిగా వాలుగా) వెళ్ళి కొంత దూరం తరువాత లైన్ మారి వ్యతిరేక దిశ లో క్రిందికి వెళ్తుంది. అలా మూడు, నాలుగు సార్లు మారుతుంది. అంటే మనం మెట్లు దిగినట్లుగా అన్నమాట. జూన్, జూలైలలో అక్కడ పూచే ఒక ప్రత్యేకమైన పూలతో ఆ ప్రాంతం చాలా అందంగా ఉంటుందట.

ఇవే కాక ’హకొనె’ లో చూడటానికి చిన్న చిన్న మ్యూజియం లు, పార్క్ లు చాలా ఉన్నాయి. ఇక ఇక్కడ ప్రఖ్యాతి చెందినవి ’ఒన్ సెన్’ లు (hotspring).’హకొనె’లో ఇవి చాలా ఉన్నాయి. ప్రొద్దున అంతా తిరిగిన తరువాత సాయంత్రం ఉపశమనం కోసం 'ఒన్ సెన్' లకు వెళ్తారు. సాధారణంగా మగవాళ్ళకి, ఆడవాళ్ళకి వేరు వేరు గా ఉంటాయి. ఈ 'ఒన్ సెన్' లు చూడటానికి చాలా చిన్న స్విమ్మింగ్ పూల్ లా ఉండి, పర్వతాల నుండి వచ్చే సహజమైన వేడి నీటి తో నింపుతారు. ఈ నీళ్ళు చాలా వేడి గా ఉంటాయి (40-45 డిగ్రీలు). మొదట మంచిగా స్నానం చేసి, తరువాత ఆ వేడి నీటిలో కూర్చుంటారు. జపనీయులకి ఇది చాలా ఇష్టం. అక్కడికి వెళ్ళే ముందు అక్కడి పద్దతులు ముందే తెలుసుకొని వెళ్ళడం మంచిది, లేకపోతే చాలా ఇబ్బందులు పడాల్సివస్తుంది. నేను అక్కడి 'ఒన్ సెన్' కి వెళ్ళలేదు. కాని ఒకసారి ఒక 'skii resort' కి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ వెళ్ళాను. అది మంచుపర్వతాన్ని అనుకొని ఉన్న 'open air hotspring'. బయట -10 డిగ్రీలు నీళ్ళు 45 డిగ్రీలు. కొద్దిగా ఇబ్బందిగా అనిపించినా చాలా బాగుంటుంది. indoor కూడా ఉంది. ప్రతి ఒక్కరు కనీసం ఒక్కసారన్న ప్రయత్నించాలి.

గాలిపటాలు, వాటితో నా ఙ్ఞాపకాలు

2009-01-13T02:50:00.000-08:00

సంక్రాంతి అంటే అందరికి భోగి మంటలు, ముగ్గులు, గొబ్బిల్లు, గంగిరెద్దులు గుర్తుకువస్తాయి. నాకు మాత్రం వీటితో పాటు గాలి పటాలు గుర్తుకువస్తాయి. చిన్నప్పుడు చాలా ఎగురవేసేవాళ్ళం, సంక్రాంతి కి నెలరోజుల ముందు నుండి ఉండేది మా హడావుడి, ఎప్పుడు సంక్రాంతి సెలవులు వస్తాయా అని ఎదురుచూసేవాడిని. కాని ఈ మధ్య ఎక్కడా గాలిపటాల హడవుడి అంతగా లేదు. ఇప్పుడు పిల్లలు ( మా బంధువులలో నేను చూసినంత వరకు అందరూ ) పోగో, జెటిక్స్ అంటూ కార్టూన్స్ చూస్తూ ఇంటి బయటికే రావడం లేదు, మన చిన్నప్పుడు అవి ఉంటే మనం కూడా అలాగే తయారయ్యేవాళ్లమేమో, మన అదృష్టం కొద్దీ అప్పుడు అంత అభివృద్ది చెందలేదు. హాయిగా బయటే ఆడుకునేవాళ్లం. ఇక వెన్నెల్లో ఆడిన ఆటలు ఎప్పుడూ మరచిపోలేము. సంక్రాంతి సెలవుల్లో మాత్రం ఎప్పుడూ డాబా పైనే ఉండేవాళ్ళం. గాలిపటాలతో నా జ్ఞాపకాలను పంచుకోవాలనే నా ప్రయత్నమే ఈ టపా. ఇక నేను చెప్పబోయే కొన్ని పదాల గురించి హైదరాబాద్ వాళ్ళకి, హైదరబాద్ చుట్టుప్రక్కల వాళ్లకి ఎక్కువ తెలిసే అవకాశం ఉంది, తెలంగాణా ప్రాంతం వాళ్ళకి కాక వేరే వారికి తెలియదనుకుంటాను. ఇవి తెలిసిన వారికి గుర్తు చేయడానికి, తెలియని వారు తెలుసుకోవడానికి.

మేము గాలిపటాలని పతంగులు అంటాం. సంక్రాంతి సమయంలో గాలిపటాలు అమ్మడానికి కొత్త కొత్త దుకాణాలు వెలిసేవి, వేరే దుకాణాలలో కూడా అమ్మేవారు. అన్నీ రంగురంగుల పతంగులతో కలకలలాడేవి ఒక నెల రోజులు. రకరకాల పతంగులు దొరికేవి, వాటి మీద ఉండే గుర్తులను బట్టి వాటి పేర్లు ఉండేవి. గుడ్డు పతంగి ( పతంగి మధ్యలో వృత్తాకారంలో గుర్తు ఉంటే), రెండు గుడ్ల పతంగి, నామం పతంగి, కత్తెర పతంగి, టోపి పతంగి, జెండా పతంగి (రెండు, మూడు రంగులతో జెండాలా ఉంటే ) ఇలా రకరకాల పతంగులు ఉండేవి, మళ్ళీ ఈ గుర్తులు కూడా రెండు, మూడు ఒకే పతంగీలో ఉండేవి అంటే రెండు గుడ్లు ఉండి క్రింద కత్తెర గుర్తు అలా. పతంగి రంగులు, గుర్తుల రంగులతో వాటిని పిలిచేవాళ్ళం. తరువాత ప్లాస్టిక్ కవర్లతో చేసిన పతంగులు, ఎవేవో బొమ్మలు ముద్రించిన పతంగులు ఇలా వచ్చాయి కాని చూడడానికి అంత బాగుండేవి కావు. పెద్ద పెద్ద పతంగులని ’డోరీ’ అనేవాళ్ళం. అవి చాలా సన్నని కాగితం తో చేయబడి చుట్టూ దారం అతికించి ఉండేవి. మేము కూడా అప్పుడప్పుడు తయారు చేసేవాళ్ళం, కాని అవి కొద్దిగా బరువుగా ఉండేవి. అప్పుడప్పుడు అవి ఎగిరేవి కూడా కావు.

పతంగులను నియంత్రించడానికి కట్టే దారాన్ని ’కార్ణాలు’ అనే వాళ్లం. ఇది కట్టే విధానాన్ని బట్టి పతంగులు ఎగురుతాయి. ఒక రకంగా కడితే పతంగి బొమ్మలా గాలిలో కదలకుండా నిలబడేది, వాటిని ’బొమ్మ కార్ణాలు’ అంటారు. సరదాగా అప్పుడప్పుడు అలా కట్టి ఎగరవేసి చాలా దూరం పోనిచ్చి, అలాగే గాల్లో ఉంచి, డాబా పై నుండి క్రిందికి వెళ్ళి అమ్మతో గొప్పగా చెప్పుకునేవాణ్ణి. అప్పుడప్పుడు పతంగులు సరిగ్గా ఎగరడానికి తోకలు అతికించవలసి వచ్చేది.

పతంగుల మధ్య పోటీని ’పేంచ్’ అంటారు (ఒకదానితో మరొకటి కోయడం). దాని కోసం గట్టి దారం ( మాంజా ) కొనేవాళ్లం, అవీ రకరకాల రంగులలో దొరికేవి. పాలపిట్ట రంగు మాంజా, పసుపు రంగు మాంజా ఇలా చాలా రకాలు ఉండేవి. ఏది మంచిదో తెలుసుకొని ఎప్పటికప్పుడు కొత్తకొత్తవి కొనుక్కునేవాళ్ళం. మేము కూడా గాజుపెంకులు నూరి, కలమంద, అన్నం ముద్ద అన్నీ కలిపి దారానికి రుద్ది మాంజా తయారుచేసేవాళ్ళం.

ఇక ఈ పేంచ్ లో రకరకాల పద్దతులు ఉండేవి. ముఖ్యంగా పతంగి కొద్దిగా బరువుగా ఉండి మంచి మాంజా ఉండాలి. రెండు పతంగులు ముడిపడ్డ తరువాత దారం పదునుని బట్టి ఎదో ఒకటి వెంటనే తెగిపోతుంది. ఒకవేళ రెండూ సమానంగా ఉంటే మాత్రం చాలాసేపు పడుతుంది, దీన్ని ’మొండి పేంచ్’ అనేవాళ్ళం. దారాన్ని వదులుతూ, దారాన్ని లాగి మళ్ళీ వదిలి (దీన్ని ’కీంచ్ కట్’ అనే వాళ్ళం), బలంగా దారాన్ని లాగడం ఇలా ఒక్కో దారాన్ని బట్టి ఒక్కోలా చేసి అవతలి వారి దారాన్ని కోసేవాళ్ళం. వాళ్ళ పతంగి తెగిపోతే ’అఫా’ అని గట్టిగా అరిచేవాళ్ళం. అప్పుడప్పుడు దారాన్ని లాగుతూ ఉంటే అవతలివారి పతంగి మన చేతికి వస్తే దాన్ని ’లుప్టా’ చేయడం అంటారు. ఇలా చేయడం వల్ల గొడవలు కూడా జరిగేవి. పేంచ్ చేసేప్పుడు ముఖ్యమైంది పక్కన ఉండి దారం అందించేవాళ్ళు. ’చరఖా’ పట్టుకొని దారం వదలడం ( మేము రీల్ వదలడం అనేవాళ్ళం), దారాన్ని తొందరగా చుట్టడం (దీనికీ కొన్ని పద్దతులు ఉండేవి), దారం చిక్కులు పడకుండా చూసుకోవడం వీరి భాద్యత. మా అన్నయ్య ఎగిరేసేప్పుడ్డు నేనే చరఖా పట్టుకునేవాడిని.

పతంగులు ఎగిరేసేటప్పుడు చెట్లకు, స్తంభాలకి తట్టుకుంటూ ఉండేవి. అలా తట్టుకుంటే మాములుగా అయితే కర్రలతో తీసేవాళ్ళం. లేకపోతే దారానికి కొద్దిగా బరువున్న రాయిని కట్టి ( దీన్ని లండోరి అంటారు ), రాయిని జాగ్రత్త గా పతంగి దారం పై విసిరి లాగేవాళ్ళం. అప్పుడు మాంజా, దారం చాలా ఉండేది కాబట్టి లండోరి తయారు చేసుకొని పోటీలు కూడా పెట్టుకునేవాళ్ళం, ఎవరి దారం తెగిపోతే వారు ఓడిపోయినట్టు.

సంక్రాంతి ముందు రోజు మా ఊర్లో పెద్ద పతంగుల పోటీ జరిగేది. ఎవరెవరు పోటీ పడుతున్నారు, ఎవరి పతంగి ఏ రంగు, ఎవరు గెలిచారు, ఇలా చెబుతూ మైక్ సెట్స్ ద్వారా ప్రత్యక్ష వ్యాఖ్యానం (live commentry) ఉండేది. కాకపోతే మేము ఎప్పుడు పాల్గొనలేదు అందులో.

మొత్తానికి అలా ఒక నెలరోజులు బాగా ఎంజాయ్ చేసే వాళ్ళం. పండగ రోజు ఇప్పటికీ మా స్నేహితులు ఎగురవేస్తారనుకుంటాను. కాని అప్పటిలా లేదు ఇప్పుడు. ఇప్పుడు చేయలేకపోయినా ఆ ఙ్ఞాపకాలు మాత్రం ఉన్నాయి.

అందరికీ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు.

కమకుర, జపాన్ - ట్రావెలాగ్

2008-12-22T06:58:00.000-08:00

’కమకుర’ నాకు జపాన్ లో చాలా బాగా నచ్చిన ప్రదేశం. కమకుర 800 సంవత్సరాల క్రితం జపాన్ కి రాజధానిగా ఉండేది, అదే సమయంలో ఇక్కడ ఎన్నో బౌద్ద, షింటో దేవాలయాలు కట్టడం జరిగింది. ఎన్నో గుడులకి, బీచ్ లకి ప్రఖ్యాతి చెందింది. టోక్యో నుండి ఒక గంటలో అక్కడికి చేరుకోవచ్చు.

మొదట మేము ’కెన్ చోజి’ అనే జెన్ బౌద్ద దేవాలయానికి వెళ్ళాము. మేము వెళ్లే సమయానికి అక్కడ ఎవరూ లేరు. గిలిగింతలు పెడుతున్న చలి, సూర్యున్ని మింగేసిన మేఘాలు, చుట్టూ రకరకాల చెట్లు (ముందే చెప్పిన్నట్టు ఇక్కడి గుడులలో తోటలు చాలా అందంగా ఉంటాయి), చుట్టూ ఉన్న కొండలు, వాటి మీద దట్టంగా ఉన్న చెట్లు, అక్కడక్కడ ఉన్న గుడులు, లయబద్దంగా పక్షుల చేస్తున్న శబ్దం, వీటన్నిటితో ఆ ప్రదేశం చాలా ఆహ్లాదకరంగా ఉంది. చాలా రోజుల తరువాత నగరానికి దూరంగా వచ్చినందుకు అనుకుంటాను ఆ ప్రదేశం నాకు చాలా బాగా నచ్చింది. అంతా కలయతిరిగి వెళ్ళిపోయే సమయానికి జనాలు రావడం మొదలుపెట్టారు. ఆ తరువాత ’ఎన్ గకుజి’ దేవాలయానికి వెళ్ళాము, ఇది ఇంకా చాలా పెద్దగా ఉంది. ఎక్కువ మంది ఉండే సరికి మొదటి ప్రదేశం అంత ప్రశాంతంగా లేదు, కాని తోటలు మాత్రం ఎప్పటిలా చాలా బాగున్నాయి.

కమకుర లో హైకింగ్ ట్రయల్స్ కూడా చాలా బాగుంటాయి. మేము గ్రేట్ బుద్ద విగ్రహాన్ని చేరే విధంగా మా హైకింగ్ కోర్స్ ని ఎంచుకున్నాము. చూడటానికి చిట్టడవిలా ఉండి ఎగుడుదిగుడు కొండలతో హైకింగ్ చాలా సరదాగా అనిపించింది. మధ్యలో ’జెనియరయి బెంతెన్’ గుడి కి వెళ్ళాము. జెనియరయి అంటే డబ్బులను కడగడం అని అర్ధం. డబ్బులను కడగడం ఏంటని అంటారా, ఇక్కడి గుడిలో ఒక చిన్న గుహ ఉంది, అందులో ఒక చిన్న నీటి ప్రవాహం ఉంటుంది, ఆ నీటి తో డబ్బులను కడిగితే అవి రెట్టింపు అవుతాయని వారి నమ్మకం (వెంటనే కాదండోయ్, కొన్ని రోజుల తరువాత !!). చాలా మంది డబ్బులను కడుగుతూ కనపడ్డారు, మేము కూడా మా అదృష్టాన్ని పరిక్షించుకున్నాము. కొందరైతే నోట్లను కూడా కడుగుతున్నారు, ఆ తరువాత బయట ఉన్న అగరుబత్తీల వేడిలో ఆరబెట్టుకున్నారు. ఇది గమనిస్తున్న కొందరు పాశ్చత్యులు "వీళ్లేంటి డబ్బులను తగలపెడుతున్నారు" అని జోకులు వేసుకుంటున్నారు. అయినా ఎవరి నమ్మకాలు వారివి.

తరువాత మళ్ళీ మా నడకను మొదలుపెట్టాము. దూరంగా కనపడే పసిఫిక్ మహాసముద్రం చూడడానికి ఎంతో బాగుంది. దాదాపు ఒక గంట నడక తరువాత ’గ్రేట్ బుద్ద’ విగ్రహం (డయిబుట్సు) కి చేరుకున్నాము. ఇది రాగితో చేసిన విగ్రహం. ఈ ప్రదేశంలో మొదట ఒక గుడి ఉండేది, కాని 15వ శతాబ్దంలో వచ్చిన సునామి వల్ల గుడి మొత్తం కొట్టుకుపోయి ఒక విగ్రహం మాత్రం మిగిలిఉంది. అలా అప్పటి నుండి ఆ విగ్రహం బయటే ఉండేసరికి ఆకుపచ్చ రంగులోకి మారిపోయింది. విగ్రహం క్రింద ఉన్న మెట్ల ద్వారా విగ్రహం లోపలికి వెళ్ళవచ్చు.

ఫోటో : గ్రేట్ బుద్ద పాదరక్షలు

డయిబుట్సు తరువాత అక్కడికి దగ్గర్లోనే ఉన్న ’హసెదర’ అనే జొడొ బౌద్దమతానికి చెందిన గుడికి వెళ్ళాము. ఆ గుడిలో చెక్కతో చేయబడిన Kannon(god of mercy) పదకొండు తలల విగ్రహం ఉంది. ఇది జపాన్ లో చెక్కతో చేయబడిన విగ్రహాలలో పెద్దది. గుడిలో ఉన్న చిన్న చిన్న సరస్సులు తాబేళ్ళు, చేపలతో ఉండి చూడడానికి అద్భుతంగా ఉన్నాయి. ఆ గుడిలో ఉన్న ఒక గుహలో ఇంకా ఎన్నో విగ్రహాలను చూడవచ్చు. గుడి ప్రక్కనే చిన్న మ్యూజియం ఉంది. అందులో హిందూమతం నుండి బౌద్దమతం లోకి తీసుకోబడిన దేవుళ్ళ విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఇంద్ర, సూర్య, వరుణ ఇలా చాలా విగ్రహాలు ఉన్నాయి, వాటి క్రింద జపనీస్ పేర్లు ఉండి దాని ప్రక్కనే సంస్కృతంలో పేర్లు ఉన్నాయి. కమకురలో ఇంకా చాలా గుడులు ఉన్నాయి, కాని సమయాభావం వల్ల వెళ్ళడం కుదరలేదు.

చివరగా పసిఫిక్ మహాసముద్ర తీరానికి చేరుకున్నాము. పసిఫిక్ సముద్రాన్ని చూసి చాలా సంతోషపడ్డాను. చిన్నప్పుడు పుస్తకాలలో చదువుకున్నది ప్రత్యక్షంగా చూడటం ఒక విధంగా సంతోషమేగా మరి.అతి పెద్దదైన మహా సముద్రం కాబట్టి చూడటానికి గంభీరంగా కనపడింది. సర్ఫింగ్, యాచింగ్ చేసే వాళ్ళు చాలా మంది కనపడ్డారు. అక్కడి బీచ్ లోనే సాయంత్రం వరకు గడిపి సూర్యాస్తమయాన్ని చూసి వెనుదిరిగాము.

నేను తీసిన ఫోటోలలో నాకు చాలా నచ్చిన ఫోటో

రోటీ, కపడా, మకాన్ ఔర్ ?

2008-12-11T05:22:00.000-08:00

ఇప్పుడు ఈ ప్రశ్నను ఎవరిని అడిగినా ఖచ్చితంగా చెబుతారు ’రక్షణ’ అని, ఎందుకంటే అదికూడా ఒక ప్రాధమిక అవసరంగా మారింది. ఇంటి బయట అడుగుపెడితే మళ్ళీ తిరిగి వచ్చేంత వరకు నమ్మకం లేదు, వస్తామో లేదో అని. మొన్న జరిగిన హింసాకాండకి చలించని వారుండరు. ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ జరగని విధంగా జరిగేసరికి దేశమంతటా భారీ స్పందన వచ్చింది, కాని ఇలాంటి సంఘటనలు దేశవిభజన నాటి నుండి కాశ్మీర్ లో జరుగుతూనే ఉంది. ఇప్పుడు తెగబడి ఏ ప్రాంతం లో కావాలనుకుంటే అక్కడ విధ్వంసం సృష్టించగలుగుతున్నారు. భారతదేశంలోనే వారికి సహాయం దొరుకుతుందన్నది ఎవరూ కాదనలేని నిజం. అసలు ఇవి ఎందుకు జరుగుతున్నాయో కొన్ని పూర్వాపరాలు, అవి ఆపే ప్రయత్నం ఎలా చేయవచ్చో అన్న నా ఆలోచనలని పంచుకోవాలనే ప్రయత్నమే ఈ టపా.

కాశ్మీర్ వరకే ఉండే గొడవలు దేశం మొత్తం వ్యాపించడానికి కారణం బాబ్రి మసీద్ కూల్చివేత అని అనుకునే వాడిని, కాని తీవ్రవాదం మాత్రం అప్పటినుండే మొదలయ్యింది. ఇక గొడవల విషయానికి వస్తే ముస్లిం రాజులు 11వ శతాబ్దంలో భారతదేశాన్ని ఆక్రమించుకోవడం మొదలుపెట్టినప్పటి నుండి మొదలయ్యింది. గుడులను ధ్వంసం చేయడం, మత మార్పిడులు చాలా జరిగాయి. అలా గొడవలు జరుగుతూ ఉండేవి. క్లాస్ లోకి టీచర్ వచ్చాక అల్లరి చేసే పిల్లలు కాస్త నిశ్శబ్దంగా కూర్చునేటట్లుగా, ఆంగ్లేయులు వచ్చాక గొడవలు తగ్గించేసారు. మ్యూటిని అప్పుడు ఆంగ్లేయులు చిచ్చు పెట్టినా.... తరువాత అది సర్దుకుంది. సరైన ప్రాతినిధ్యం లేదని అలీజిన్నా లాంటి నాయకులు కాంగ్రెస్ నుండి బయటికి వచ్చినప్పటి నుండి మళ్ళీ గొడవలు మొదలయ్యాయి. స్వాతంత్రం రావడం, భారతందేశంలో ముస్లింలకు న్యాయం జరగదని వారు భావించి ప్రత్యేక దేశం కావాలని అడగడం జరిగింది, ఆ తరువాతి పరిస్థితులు ఎంతో రక్తపాతానికి తెరతీసింది. తరువాత కూడా చిన్న చిన్న గొడవలు జరుగుతూ వచ్చాయి.

ఇక బాబ్రి మసీద్ విషయానికి వస్తే బాబర్ ఆ మసీద్ కట్టినప్పటి నుండి అది వివాదాస్పదమే. రామజన్మ భూమి పైన ఉన్న గుడిని కూల్చి, అక్కడ మసీద్ కట్టారని వాదన ఉంది (అలాంటిది ఏమీ లేదని ముస్లింల వాదన). మ్యూటిని ముందు వరకు హిందు, ముస్లిం లు అందరూ అక్కడ పూజలు జరిపేవారు. కాని మ్యూటిని గొడవల తరువాత హిందువులను అనుమతించలేదు. శ్రీరామ నవమి ఉత్సవాలు ఆ మసీద్ ముందే చేసేవారు. ఆ మసీద్ యొక్క ఒక భాగం లో హిందువులు గుడి కట్టాలని ప్రయత్నించినా అధికారులు అనుమతించలేదు. తరువాత జరిగిన గొడవలలో కొద్దిగా కూలిపోతే ఆంగ్లేయులు కట్టించారు. స్వాతంత్రం తరువాత 1949 లో ఒకరాత్రి కాపలా పోలిసుల కన్నుగప్పి సీతారాముల విగ్రహాలని లోపల ప్రతిష్టించారు. తరువాత హిందూ భక్తులు మసీద్ లోపలికి రావాలని ప్రయత్నించడం, ప్రభుత్వం ఆ ప్రయత్నాన్ని ఆపి, ఆ గుడిని వివాదాస్పద ప్రదేశంగా పరిగణించి మూసివేసారు. 1984 నుండి అక్కడ గుడి కట్టాలని VHP, BJP లు గొడవలు చేయడం, కోర్టు ఆదేశాలని ప్రక్కన పెట్టి 1992 లో మసీద్ కూల్చడం జరిగింది. అది ఒక విధంగా మన రాజ్యాంగాన్ని మనమే వెక్కిరించినట్టు !!! నా ఉద్దేశ్యం ప్రకారం సరైన ఆధారాలు చూపి న్యాయపరంగా సాధించుకుంటే బాగుండేది. అది ఓటు బ్యాంకు రాజకీయాలని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదనుకుంటాను!!! ఈ పని వల్ల సమస్య మరింత జటిలమైంది. మతవిద్వేషాలు రగిలి ఎన్నో గొడవలకి ఆజ్యం పోసింది. ముస్లింలలో అభద్రతాభావం పెంచింది. ఇది ఆసరాగా చేసుకొని ఉగ్రవాదులు కొందరిని రెచ్చగొట్టి వారి సహాయంతో చెలరేగిపోతున్నారు. రామజన్మభూమి దగ్గర జరిగిన త్రవ్వకాల ఫలితాలు కూడా వివాదాస్పదమయ్యాయి. అక్కడ రామాలయం ఉందనే ఆధారాలు ఎన్ని దొరికాయో, లేవని కూడా అన్నే దొరికాయి. అసలు సంగతి రామునికే తెలియాలి !!!

మరి ఇప్పుడు ఏం చేయాలి !!!!

ఇప్పుడు పరిస్థితి ఎక్కడి వరకు వెళ్ళిందంటే తప్పులు ఇద్దరి వైపు జరిగిపోయాయి. అన్నింటికి అవతలి వారే కారణం అని చూపెట్టుకోవడం, ఒకరిని ఒకరు రెచ్చగొట్టుకోవడం మానెయ్యాలి.

అయోధ్యలో రాముడి గుడి గురించి ప్రస్తావన తీసుకు రాకపోవడం చాలా మంచింది. ఒకవేళ పట్టుబట్టి కట్టినా ( ఒకవేళ అక్కడ గుడి ఉందని ఋజువైతే! ) గుడికి ఎమైనా జరిగితే గోద్రా కన్నా పెద్ద పెద్ద గొడవలు జరుగుతాయి. అనవసరంగా దేశంలో అస్థిరత వస్తుంది. అప్పుడు ఇంకెన్ని తీవ్రవాద సంస్థలు మొదలవుతాయో.

కాశ్మీర్ విషయానికి వస్తే అది ఇచ్చే సమస్యే లేదు. కాశ్మీర్ ఇచ్చినంత మాత్రాన ఉగ్రవాదం ఆగదు, ఇంకా పెరిగినా పెరగొచ్చు. అంతే కాక అక్కడ ఉన్న 30% హిందువుల గురించి కూడా ఆలోచించాలి ( కనీసం ఈ విషయం లో నైనా మనం అన్ని దేశాలలా ఆలోచించాలి ). పాకిస్తాన్ లో ఉన్న హిందువుల పరిస్థితి అందరికి తెలిసిందే !!. పాకిస్థాన్ లో హిందువుల పరిస్థితి కన్నా భారతదేశంలో ముస్లింల పరిస్థితి బాగుందని ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. 1989 లో కాశ్మీరీ పండిట్లకి వ్యతిరేకంగా జీహాద్ మొదలు పెట్టారు, స్వాతంత్రం ఇస్తే ఇంకేం చేస్తారో.

భారతదేశం ఏర్పడినప్పటి నుండి లౌకిక రాజ్యం గా ఉంటున్నాం, అది అందరూ గౌరవించాలి. ప్రభుత్వం మాదే కదా అని ' రాముడే లేడు ' అనే కాంగ్రెస్ నాయకులకి, నోరుంది కదా అని 'రాముడు పెద్ద తాగుబోతు' అనే కరుణానిధి లాంటి నాయకులకి, మెజారిటీలము కదా అని ' బాబ్రి మసీద్ గతే మీకు పడుతుంది ' అని హెచ్చరించే (సామ్నా పత్రికలో) బాల్ థాకరే లాంటి నాయకులకి ప్రజలు బుద్ది చెప్పాలి.

మన దగ్గరి సమస్యలని కేవలం ప్రాంతీయ సమస్యలు గానే చూస్తుంన్నాము, దేశ సమస్యలు గా చూడటం లేదు. మొన్నటి వరకు కాశ్మీర్ తీవ్రవాదం కేవలం కాశ్మీర్ సమస్యగానే చూసాము, కాని ఇప్పుడు అన్ని చోట్ల జరుగుతూ ఉండడం వల్ల జాతీయ సమస్య గా పరిణమించింది. మొన్న ముంబయి దాడులు జరిగిన తరువాత రోజే అస్సాం లో రైలు లో బాంబు వల్ల ముగ్గురు చనిపోయారు, ఆ విషయం గురించి పెద్దగా స్పందనే రాలేదు. కాశ్మీర్ తీవ్రవాదం అయినా, ఈశాన్య రాష్ట్రాలలో ఉన్న తీవ్రవాదమైనా, దండాకారణ్యంలో మావోయిస్టులనైనా, దేశ సమస్యకు కారణం ఎవరైనా మనందరం ఒక్కటిగా ఎదురుకోవాలి. జాతీయ సమైక్యతను పెంచాలి.

ఒకవైపు అందరం ఉగ్రవాదాన్ని అణచివేయాలి అని కోరుకుంటూ ఉంటే మరోవైపు మన ప్రియతమ కరుణానిధి గారు LTTE వాళ్ళని రక్షించే పనిలో ఉన్నారు. ఈ విధంగా మనది ద్వంద వైఖరి అని ప్రపంచానికి చాటి చెబుతున్నామన్నమాట. శ్రీలంక ప్రజలు 'వారికి వాళ్ళ సమస్యే తీర్చుకోవడం తెలియదు, మనది తీరుస్తారా' అని నవ్వుకుంటున్నారు. మన నాయకులకు ఎప్పుడు బుద్ది వస్తుందో!!!

కొందరు ముస్లింలకు తీవ్రవాదులతో సంబంధాలు ఉండటం వల్ల అందరు ముస్లింలు ప్రమాదకరమైన వ్యక్తులుగా చిత్రీకరింపబడ్డారు. అందువల్ల కొందరు హిందువులు ముస్లింలను స్నేహితులుగా చేసుకోవడం లోను, ఇల్లు అద్దెకు ఇవ్వడం లాంటి విషయాలలోను ఆసక్తి చూపడంలేదు. ఇలాంటి విషయాలలో మార్పు రావాలి.

ఎప్పుడు ఎక్కడ బాంబు పేలుడు జరిగినా భారతీయ ముస్లింలు వేధింపులకు గురి అవుతున్నాం అని భాధ పడుతున్నారు. ప్రశ్నించబడేది కేవలం అనుమానితులే, అది కూడా నేర పరిశోధనలో భాగంగానే తప్ప ఇస్లాం మీద ద్వేషం తో కాదని ముస్లింలు గ్రహించాలి. దానికి కారణం కూడా కొందరు భారతీయ ముస్లింలు తీవ్రవాదులకు ఆశ్రయం ఇచ్చి వారిని కాపాడిన సందర్భాలు చాలా బయటపడ్డాయి కాబట్టి.

భారతదేశంలో ముస్లింలకి సరైనా ప్రాతినిధ్యం లేదా, ఆర్ధికంగా వెనక బడ్డారా? అని అడిగితే దానికి సమాధానం అవుననే వస్తుంది. సచార్ రిపోర్ట్ లో మనం పూర్తి గణాంకాలు చూడవచ్చు. ఆ రిపోర్ట్ దాకా ఎందుకు, మనం చదివిన ప్రదేశాలలో, ఉద్యోగం చేసే చోట చూస్తే మనకే తెలుస్తుంది... వారి ప్రాతినిధ్యం ఏంతో. వారి అభివృద్ది కోసం చర్యలు చేపట్టడం ఎంతైనా అవసరం. ముస్లింలే కాదు మన దేశంలో కోట్ల మంది హిందువులు కూడా కటిక పేదరికం లో ఉన్నారు. దాదాపు 30% (అంటే ఒక 30 కోట్లనుకోండి !!) మంది దారిద్ర్య రేఖకి దిగువున ఉన్నారు. కాకపోతే రిజర్వేషన్లు మత ప్రాతిపదకన కాకుండా ఆర్థికంగా వెనకబడిన వారికి అందరికి ఇవ్వాలనేదే చాలా మంది కోరిక. దానికోసం ఒక ప్రత్యేక వ్యవస్థ యొక్క అవసరం ఎంతైనా ఉంది. పేదరికంలో మగ్గుతున్న ఎందరో అమాయకులైన ముస్లిం యువకులను తీవ్రవాదులు తమ పావులుగా వాడుకుంటుంన్నారు, ఈ విషయం లో వారిని మరింత విజ్ఞానవంతులను చెయ్యాలి. మన దేశంలో ఉన్న సమస్యలను మనమే పరిష్కరించుకోవాలి.

దేశవిభజన సందర్భంలో అక్షరాస్యులైన, ధనికులైనా ముస్లింలు చాలా మంది పాకిస్థాన్ కి వెళ్ళారు, అందువల్ల ముస్లింలలో పేదవాళ్ళని ఎక్కువగా చూస్తూ ఉంటాము ( ముఖ్యంగా ఉత్తర భారత దేశంలో ). మైనారిటీలం కాబట్టే మాకు సరైనా అవకాశాలు దొరకడం లేదు అనే భావన చాలా మంది లో ఉంది, కాని అది కేవలం రాజకీయనాయకులు సృష్టి మాత్రమే, రాజకీయాలు, ఆటలు, సినిమాలలో ( చెప్పాలంటే బాలివుడ్ మొత్తం వారిదే) ముస్లింలను ఎంతో మందిని చూడవచ్చు. ఇక అజారుద్దీన్ లాంటి వారు 'మైనారిటీలమనే మా మీద వివక్ష' అని నాటకాలాడటం, మతం అడ్డం పెట్టుకొని MIM వాళ్ళు రౌడీయిజం చేయడం లాంటి వాటి వల్ల ప్రజలలోకి తప్పుడు సంకేతాలు పోతున్నాయి. ఈ విషయాన్ని కూడా ముస్లింలు గుర్తించాలి.

అంతర్జాలంలో వెతుకుతూ ఉంటే ఈ లింక్ దొరికింది. హిందు-ముస్లిం వివాదాలతో పాటు కొన్ని పరిష్కారాలు కూడా ఉన్నాయి. అందులో చాలా విషయాలు అవును కదా అని అనిపించాయి. ఉదాహారణకి, పోలీసులు ఉద్యోగంలో చేరక ముందు నుండి ఉన్న నమ్మకాలని (దేవుడు, మతం....) వారు మార్చుకోరు. అందువల్ల హిందు-ముస్లిం గొడవలు జరిగేప్పుడు పోలీసులు హిందువుల పక్షాన ఉంటారు. కాబట్టి ఇలాంటి విషయాలలో సంస్కరణలు అవసరం. ఇదే ప్రశ్న పోలీసులని అడిగితే గొడవలు జరిగేప్పుడు ఎవరు aggressive గా ఉంటే వారిని control చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాం అంటారు.

పరిస్థితులన్ని చక్కబడి అందరూ ఒక కుటుంబంలా ఉండాలని కోరుకుంటూ...
సర్వేజనా సుఖినోభవంతు !!!

ఫుజి పర్వతారోహణం - 4 (చివరి భాగం)

2008-10-31T07:15:00.000-07:00

శిఖరం మీద ముఖ్యంగా చూడవలసినది crator, అక్కడి నుండే లావా వెదజల్లింది. అది చాలా లోతుగా ఉంది !!!. 300 సంవత్సరాల క్రితం లావా అక్కడి నుండే వచ్చింది. ఇప్పుడు అంతా ఏదో తెలుపు రంగులో ఉంది.

ఫుజి పర్వతం నేషనల్ పార్క్ గా గుర్తించబడినది, కాబట్టి ఎక్కడ కూడా టెంట్ వేసుకోకూడదు. కొద్ది సేపటి తరువాత మళ్ళీ మా తిరుగు ప్రయాణం మొదలు పెట్టాము. అంతా మట్టి మట్టిగా ( లావా బూడిదలా ) ఉంది. మట్టి అయ్యేసరికి జారుతూ ఉంది. అలా అయితే కొద్దిగా తొందరగా వెళ్ళొచ్చు. పాము మెలికలలా ఉంది దారి అంతా. నడుస్తూ ఉంటే దుమ్ముంతా పైకి లేస్తూ ఉంది, అందువల్ల కొద్దిగా ఇబ్బంది పడ్డాము.

నడిచివస్తూ ఉంటే ఒక గమ్మత్తైన దృశ్యం కనపడింది, మేఘాలు క్రింది నుండి పైకి వెళ్తున్నాయి, అవి పర్వతం ఎక్కుతున్నట్టుగా అనిపించింది.

తిరుగుప్రయాణం కూడా చాలా సేపు అనిపించింది. అలా మొత్తానికి మా ఫుజి యాత్ర ముగించాము. మొదటి టపాలో చెప్పినట్టు 'He who climbs Mount Fuji once is a wise man. He who climbs it twice is a fool' అని ఎందుకో అర్ధం అయ్యింది. ఇక్కడి కవులు ఫుజిపర్వతం గురించి ఇలా అంటారు, " కొన్నింటి అందాన్ని దూరం నుండి చూసి ఆనందించాలి, దగ్గరకి వెళ్ళి చూడలనుకోకూడదు". ఎందుకంటే ’ఫుజి’ దూరం నుండి చూస్తే చాలా అందంగా ఉంటుంది, దగ్గరికి వెళితే అంతా బూడిద, మట్టి, దుమ్ము.
కాని ఇప్పటికీ ’ఫుజి’ ఎప్పుడు గుర్తు వచ్చిన ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభూతి కలుగుతుంది, అది ఎప్పటికీ మరిచిపోలేని యాత్ర !!!

చిత్రాలపై క్లిక్ చేస్తే మంచిగా చూడవచ్చు...

ఫుజి పర్వతారోహణం - 3 ( మేఘాలలో..... )

2008-10-23T06:36:00.000-07:00

అలా 3.30 గంటల నుండి సూర్యోదయం కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాము. చలి కూడా చాలా ఉంది. అప్పటికే మా వాళ్ళు చాలా అలసిపోయి నిద్రపోవడం మొదలుపెట్టారు. నేను మాత్రం కెమరా పట్టుకొని ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాను. నెమ్మదిగా ఆకాశం ఎర్రగా అవుతూ, కొద్ది కొద్దిగా క్రింద ఉన్న మేఘాలు మంచిగా కనపడుతూ వచ్చాయి. అంత ఎత్తులో, ప్రపంచంలో మొదటి సూర్యోదయాన్నిచూడటం మాత్రం ఎప్పటికీ మరచిపోలేని అనుభవం. అక్కడ నేను, నా మిత్రులు తీసిన ఫోటోలు చూడండి.

చుట్టూ మేఘాలు మధ్యలో మేము, మేఘాలు పరుపులలా మొత్తం పరుచుకొని ఉన్నాయి. చిన్నప్పుడు మేఘాలు పరుపులలా ఉంటాయి, వాటి మీద నడవవచ్చు అని అనుకునేవాడిని. అలాగే ఉంటే ఎంచక్కా సూర్యుడి వరకు నడుస్తూ వెళ్ళొచ్చు కదా !!!.

అలా తనివితీరా చూసిన తరువాత శిఖరాన్ని చేరడానికి మళ్ళీ మా నడక మొదలుపెట్టాము. జనాభా కూడా అంతకు అంత పెరిగిపోయింది. మళ్ళీ రాత్రి లా తయారయ్యింది పరిస్థితి, రెండడుగులు వెయ్యడం నిమిషం ఆగిపోవడం. కొందరు ఆక్సిజన్ సరిప్పోక అవస్థలు పడుతూ కనపడ్డారు, ఆక్సిజన్ బాటిల్స్ తో పఫ్ తీసుకుంటున్నారు అనుకోండి అది వేరే విషయం. మొత్తానికి 20 నిముషాలు ఎక్కవలసింది 2 గంటలు పట్టింది. ఆశ్చర్యమైన విషయం ఏంటంటే మధ్యలో తప్పిపోయిందనుకున్న అమ్మాయి ’స్వాతి’ మా కన్నా ముందే శిఖరానికి చేరుకొని మా కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంది!!!.

మొత్తానికి విజయవంతంగా పర్వతారోహణాన్ని ముగించాము. పైనే కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకున్నాము. శిఖరం మీద ఒక తోరి ఉంది ( మనభాషలో చెప్పాలంటే తోరణం ).
మిగతా విశేషాలు వచ్చే టపాలో.

ఫుజి పర్వతారోహణం - 2

2008-10-16T08:14:00.000-07:00

మొదటిభాగం.... తరువాత

మా దగ్గరి నుండి ఒక రెండు గంటల ప్రయాణం తరువాత మధ్యాహ్నం 3:30 గంటలకు ’కవగుచికొ’ చేరుకున్నాము. అక్కడి నుండి ఫుజి 5వ స్టేషన్ కి బస్సులు ఉంటాయి. ఆ రోజు చాలా వేడి గా ఉంది. అక్కడి నుండి బస్సు ప్రయాణం చాలా బాగుంది. ఒక అడవిలా ఉంది అంతా, చుట్టూ చెట్లు, మధ్యలో నుండి వెళ్ళే ఘాట్ రోడ్డు చాలా బాగుంది. బస్సు అక్కడి నుండి 2300 మీటర్ల ఎత్తులో ఉన్న 5వ స్టేషన్ కి చేరుకుంది. అక్కడ కొద్దిగా చల్లగా ఉంది.

జపాన్ లో మేము ఒక 8 మంది బ్యాచ్, ఎక్కడికి వెళ్ళినా అంతా కలిసే ఉంటాము. మాతో పాటు మా కొలీగ్ స్వాతి అనే అమ్మాయి కూడా వచ్చింది. అలా 9 మందిమి ఒక గంట ఫోటో సెషన్ అయ్యాక, కొద్దిగా ఫలహరం తిన్నాము. అక్కడి నుండి ఫుజి చిన్నగా అనిపించింది, మరి 2300 మీటర్ల ఎత్తులో ఉన్నాము కదా!. క్రింద కనపడుతున్న మేఘాలను చూసి మేమే పైన వున్నాం అంటూ వెక్కిరిస్తుంటే, ఇంకా పైన ఉన్న మేఘాలు ’మీకంత సీన్ లేదమ్మా’ అన్నాయి, వాటి సంగతి కూడా చెబుతామని పర్వతారోహణం మొదలు పెట్టాము. అలా సాయంత్రం 6 గంటలకి మా ప్రయాణం మొదలు పెట్టాము. పైకి వెళ్ళడానికి 6-8 గంటలు పడుతుంది, సూర్యోదయం ఇంకా 10 గంటలు ఉంది కాబట్టి నెమ్మదిగా ఆడుతూ పాడుతూ వెళ్ళాలని నిశ్చయించుకున్నాము.

ఇలాంటి ప్రయాణాలలో మంచి జట్టు ఉండాలి. ఈ విషయంలో నేను మాత్రం అదృష్టవంతుడిని, ఒకరికోసం ఒకరం ఆగుతూ, అక్కడక్కడా సేద తీరుతూ, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ చాలా సరదాగా ఎక్కాము. మొదట్లో కొద్దిగా వాలుగా ఉండి మామూలు మట్టి ఉంది, ఎక్కడం కొద్దిగా సుళువుగా అనిపించింది. సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగాలు అయ్యేసరికి మెదడుకి తప్ప శరీరానికి పెద్దగా పనిలేకుండా పోయింది, కొద్దిసేపటికే అలుపు వచ్చేసింది :( ( కొద్ది రోజుల ముందే క్రికెట్, ఈత మొదలు పెట్టామనుకోండి అది వేరే విషయం, లేకపోతే ఒక్కసారే మహాపర్వతం ఎక్కడం కష్టం అని). కొద్ది దూరం వరకు మెట్లు ఉండి ప్రక్కన చిన్న గోడలాగా ఆధారం ఉంది. చందమామ కూడా మాతోపాటే ఉన్నాడు మమ్మల్ని గమనిస్తూ !! ( ఆ రోజు వ్యాసపూర్ణిమ తరువాతి రోజు ).

మధ్య మధ్య లో జపనీయులు ’గంబత్తె కుడసయి’ ( keep your chin up, do well ) అంటూ ప్రోత్సహిస్తూ ఉన్నారు, మేమూ వాళ్ళకి చెప్పామనుకోండి. నాకు జపనీయులలో చాలా నచ్చే విషయం, తెలియని వారిని కూడా ఎప్పుడూ నవ్వుతూ పలకరించడం. ఆడవాళ్ళు, ముసలి వాళ్ళు కూడా చాలా మంది వచ్చారు. భారతీయులు చాలా మంది వచ్చారు.

వీడియో గేమ్ లో లెవెల్ పెరిగినట్టుగా మాములు దారి అయిపోయి లావా గడ్డకట్టి ఉన్న ఎగుడుదిగుడు దారి వచ్చింది. అక్కడ కొద్దిగా కుస్తీ పడాల్సి వచ్చింది. చల్లదనం కూడా పెరుగుతూ వచ్చింది. గ్లోవ్స్, జర్కిన్ లు వేసుకున్నాము. అలుపు తగ్గడానికి పాటలు పాడుతూ వెళ్ళాము, జపాన్ వాళ్ళు కూడా బానే విన్నారు ( భరించారు !!! ) మా పాటలు.

అలా అలా 10.30 గంటలకి 8వ స్టేషన్ కి చేరుకున్నాము. అక్కడి నుండి శిఖరం చేరడానికి ఇంకో రెండు, మూడు గంటలు తీసుకుంటుందని చెప్పారు. అంత తొందరగా పైకి వెళితే అక్కడ చలికి తట్టుకోవడం కష్టం అని ఉన్న 8వ స్టేషన్ (హట్) దగ్గరే కొంత సేపు ఉండి వెళ్ళాలని అనుకున్నాము. అక్కడే వెన్నెల్లో, 3300 మీటర్ల ఎత్తులో, మేము తెచ్చుకున్న భోజనం తిన్నాము ( moon light dinner :) ). అదో గొప్ప అనుభవం. అక్కడ నుండి క్రిందకు చూస్తే మాత్రం చాలా భయానకంగా ఉంది. అక్కడే చాలా సేపు గడిపి (ఒక కునుకు తీసి) మళ్ళీ ఎక్కడం మొదలుపెట్టాము.

చలి తీవ్రత పెరుగుతూ వెళ్ళింది, చలితో పాటు ఉదృతంగా గాలి కూడా ఉంది. తెచ్చుకున్న ఊలు టోపి చలిని ఆపలేకపోయింది, కొద్దిగా తలనొప్పి మొదలయ్యింది. లాభం లేదని ముఖానికి కర్చీఫ్, చెవులను కప్పుతూ టవల్ కట్టుకున్నాను. చూడడానికి ఒక మిలిటెంట్ లా తయారయ్యాను. ఎక్కుతూ ఉంటే శక్తి కూడా తగ్గుతూ వచ్చింది. 3350 మీటర్ల ఎత్తు వెళ్ళిన తరువాత మా స్నేహితుడికి వాతావరణం పడలేదు, పాపం అక్కడే ఆగిపోయాడు. కొద్దిగా భాదగా అనిపించింది, కాని అంత దూరం వెళ్ళాం అని మళ్ళీ ఎక్కడం మొదలు పెట్టాము. జనాభా కూడా చాలా పెరిగిపోయింది. నెమ్మదిగా నడవాల్సి వచ్చింది. అక్కడ ఒక western ఆవిడ కనపడింది చిన్న షార్ట్, పలుచని టి-షర్ట్ వేసుకొని !!, మేము కళ్ళు తప్ప శరీరంలో అన్ని భాగాలు కప్పేసుకున్నా, మాకు చాలా చలిగా ఉంది. ఆమె మాత్రం చాలా తాపీగా నడుస్తోంది.

ఒకానొక సమయం లో గాలి ఎంత పెరిగిపోయిందంటే, ఆ గాలికి క్రింద పడిపోతామా అనిపించింది, క్రింద మట్టి కూడా జారుతోంది. ప్రక్కన చూస్తే పెద్ద లోయలా ఉంది. కొద్దిగా భయం వేసింది !!! అలా 3450 మీటర్ల ఎత్తు ఎక్కేసరికి 2.30 అయ్యింది. అంత మంది ఉన్నా మేము 8 మంది ఒకరికోసం ఒకరు ఆగుతూ దాదాపు గుంపుగానే వెళ్ళాము. 3.30 అయ్యేలోపు పైకి వెళ్ళాలని మా వాళ్లని తొందరపెట్టడం మొదలుపెట్టాను. ఒక్కచోట కూడా విశ్రాంతి తీసుకోలేదు నేను. అలా వెళ్ళడం చాలా కష్టం అయ్యింది. ఒక సమయం లో నాకు మా వాళ్ళు ఎవరూ కనపడలేదు, క్రింద ఇసుక మరీ జారుతూ ఉంది, దానికి తోడు గాలి. ఒంట్లో శక్తి లేకుండా పోయింది. ఇలా అయితే శిఖరం చేరడం కష్టం అనుకొని, ఒక ప్రక్కన కూర్చొని, బ్యాగ్ లో నుండి చాక్లెట్ తీసి, తిని, కొద్దిగా నీళ్ళు త్రాగి ఒక 10 నిమిషాలు విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. తరువాత మళ్ళీ నడక మొదలు పెట్టాను, కొద్ది దూరంలోనే మా వాళ్ళు నా కోసం ఎదురు చూస్తూ నిలబడ్డారు. హమ్మయ్యా అనుకున్నాను. కాని మాతో వచ్చిన అమ్మాయి మాత్రం ఎంత సేపు ఎదురుచూసినా కనపడలేదు. అంతకు ముందే ’నా వల్ల కాదు, ఆగిపోతాను’ అంది, అలాగే ఆగిపోయి మా స్నేహితుడి (మధ్యలో ఆగిపోయిన స్నేహితుడు) దగ్గరికి వెళ్ళిపోయుంటుందని మేము మళ్ళీ ఎక్కడం మొదలు పెట్టాము. కాని చాలా మంది ఉండే సరికి ఒక అడుగు వేస్తే మళ్ళీ ఇంకో అడుగుకోసం రెండు నిముషాలు ఆగాల్సి వస్తూ వచ్చింది, నాకు తిరుపతిలో ఉన్నట్టుగా అనిపించింది. అలా కష్టపడి 3700 మీటర్ల ఎత్తు ఎక్కేసరికి 3.30 అయ్యింది, ఇంకో 76 మీటర్లు ఎక్కితే శిఖరం చేరుకోవచ్చు, కాని అక్కడ పరిస్థితి చూస్తే ఒక 2 గంటలు పట్టేట్టుంది. ఇలా అయితే సూర్యోదయం సరిగ్గా చూడలేము అనుకొని, అక్కడే ఒక మంచి ప్రదేశం చూసుకొని కూర్చున్నాము.

సూర్యోదయం, శిఖరం విశేషాలు వచ్చే టపాలు.....

ఫుజి పర్వతారోహణం - 1

2008-10-09T07:10:00.000-07:00

చూడడానికి చాలా అందంగా ఉంది కదా, మంచు టోపీ పెట్టుకొని !! బొమ్మలలో గీసినట్టుగా, పర్వతం అంటే ఇలాగే ఉంటుంది అన్నట్టుగా ఉంటుంది ఫుజి పర్వతం. వాతావరణం మంచిగా ఉన్నప్పుడు టొక్యొ నుండే కనపడుతుంది. జపాన్ లోనే ఎత్తైన పర్వతం కాబట్టి చాలా గంభీరంగా, హుందాగా కనపడుతుంది !!!. జపాన్ కి వెళ్ళినప్పడి నుండి ఫుజి పర్వతం ఎక్కాలని చాలా కోరికగా ఉండేది. కాకపోతే ఎక్కడానికి అనుమతి కేవలం వేసవి కాలంలోనే ( జూలై, ఆగష్ట్ నెలల్లో ) ఉంటుంది. నేను వెళ్ళేప్పటికే వేసవి అయిపోయింది. వేసవిలో తప్ప మిగతా కాలం అంతా మంచుతో కప్పబడి ఉంటుంది. కాబట్టి తరువాతి వేసవి వరకు వేచి చూడాల్సి వచ్చింది.

ఫుజి పర్వతాన్ని జపాన్ వాళ్ళు ’ఫుజియమ’ లేక ’ఫుజిసాన్’ అని పిలుస్తారు. మనకు తాజ్ మహల్ లా జపాన్ వారి గుర్తుగా ఫుజి పర్వతాన్ని ఉపయోగిస్తారు ( symbol to represent Japan). వీరి కళలలో ( చిత్రలేఖనం, సాహిత్యం లలో ) ఫుజి చాలా కనపడుతుంది. ఫుజి 3776 మీటర్ల (12388 ft) ఎత్తైన పర్వతం, అంటే దాదాపు ఎవరెస్ట్ లో మూడో వంతన్నమాట. సంవత్సరానికి ఒక 2 లక్షల మంది వరకు ఫుజి పర్వతారోహణ చేస్తారు. అందులో 30 శాతం వరకు విదేశీయులే ఉంటారు. ప్రపంచంలో ఎక్కువమంది పర్వతారోహణ చేసేది ఇదేనేమో !!. ఇంకొక విశేషమేమిటంటే ఇది ఇంకా క్రియాశీలకం (active) గా ఉన్న అగ్నిపర్వతం. కాకాపోతే ఇంకో 200, 300 సంవత్సరాల వరకు బద్దలయ్యే అవకాశం లేదట. చివరిసారి 300 వందల సంవత్సరాల క్రితం లావా వెదజల్లింది. కొన్ని వేల సంవత్సరాలుగా మారుతూ మారుతూ ఇప్పుడు ఉన్న రూపానికి వచ్చిందట. ఫుజి పర్వతం చాలా అద్భుతంగా సమవిభక్తం (symmetrical) గా శంఖువు ఆకారంలో ఉంటుంది, అగ్నిపర్వతం అయ్యేసరికి అలా ఉందేమో, కాని అలా ఉండటం చాలా అరుదు. విమానం నుండి తీసిన ఈ ఫోటో చూడండి, మేఘాలు దూదిపింజల్లా ఫుజి పర్వతం చుట్టూ చేరాయి.

సాధారణంగా సూర్యోదయం చూసే విధంగా ( ఆ సమయానికల్లా శిఖరాన్ని చేరే విధంగా ) పర్వతారోహణం మొదలు పెడతారు. కాబట్టి సాయంత్రం బయలుదేరుతారు. ఫుజి ఎక్కడానికి 4 దారులు ఉన్నాయి. ’కవగుచికొ’ నుండి వెళ్ళే దారి చాలా ప్రాచూర్యమైనది. క్రింది నుండి ఒక్కో స్టేషన్ ఉంటుంది. మొదటి స్టేషన్ నుండి దాదాపు ఎవరూ నడక మొదలుపెట్టరు, సాధారణంగా అందరూ 5 వ స్టేషన్ నుండి ఎక్కడం మొదలుపెడతారు (అక్కడ పార్కింగ్ కోసం చాలా స్థలం ఉంటుంది). కేవలం 5 వ స్టేషన్ వరకే రోడ్డు ఉంటుంది, తరువాత అంతా కాలి నడకే. ఇది 2300 మీటర్ల ఎత్తులో ఉంటుంది. అంటే 1500 మీటర్లే ఎక్కుతారు ( cheating... cheating.. అంటారా !!!, ఏం చేస్తాం అందరూ అలానే ఎక్కుతారు). అక్కడి నుండి శిఖరాన్ని చేరుకోడానికి దాదాపు 6-8 గంటలు పడుతుంది.

అగ్నిపర్వతం కాబట్టి మట్టి ( చిన్న చిన్న రాళ్ళతో ), అక్కడక్కడ బూడిద, గడ్డకట్టిన లావా వల్ల ఎగుడు దిగుడు (uneven) గా ఉండి ఎక్కడానికి కొద్దిగా కష్టంగా ఉంటుంది. పైకి వెళ్తున్నాకొద్ది చల్లదనం పెరుగుతూ ఉంటుంది. ఆక్సీజన్ శాతం కూడా చాలా తక్కువ ఉంటుంది ( ఇవి ఎక్కడైనా అంతే కదా అంటారా !!, సాధారణంగా ఇంతా పెద్ద పర్వతాలు ఎక్కం కాబట్టి ప్రత్యేకంగా, ముందు జాగ్రత్తగా చెబుతున్నానంతే ). శ్వాస తీసుకోవడంలో ఇబ్బంది ఉన్నవాళ్ళు చిన్న చిన్న ఆక్సీజన్ డబ్బాలు తీసుకెళ్ళడం మంచిది. ఎత్తులు పడనివారు (altitude sickness ఉన్నవారు) కొద్దిగా జాగ్రత్తగా ఉండాలి, పీడనం (pressure) లో తేడాల వలన తల నొప్పి లాంటివి వస్తూ ఉంటాయి. రాత్రి గనక ఎక్కితే టార్చ్ లైట్లు పట్టుకెళ్ళడం మంచింది, దారిలో ఎక్కడా లైట్లు ఉండవు. పైన చాలా చల్లగా ఉంటుంది కాబట్టి వెచ్చగా ఉండే బట్టలు వేసుకెళ్ళాలి. జపాన్ లో వేసవి చాలా వేడిగా ఉంటుంది, కాబట్టి ఆ బట్టలు పర్వతం క్రింద ఉన్నప్పుడు వేసుకోవడం కష్టం. మొత్తానికి బట్టలు, తినే పదార్ధాలు ( జపాన్ ఆహరం తినే వారికి సమస్య ఉండదనుకోండి అది వేరే విషయం), ఇలా సరంజామా చాలానే తీసుకువెళ్ళాలి. దారి మధ్యలో అక్కడక్కడ హట్ లు ఉంటాయి, అక్కడ కొద్ది సేపు విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చు, తినడానికి పదార్ధాలు కూడా దొరుకుతాయి.

జపాన్ వారు ఫుజి పర్వతాన్ని చాలా గౌరవిస్తారు (అసలే ప్రకృతి ఆరాధకులు కదా !). వీరికి ఫుజి పర్వతం ఎక్కాము అని చెబితే ’ఆఆఆఁ..... ’ అని ఆశ్చర్యపడతారు. ఎవరెస్ట్ ఎక్కామని చెప్పినా అంత ఆశ్చర్యపడరేమో!. జపాన్ వారి ఒక నానుడి ఉంది, 'He who climbs Mount Fuji once is a wise man. He who climbs it twice is a fool' అని, అది ఎందుకని చివర్లో తెలుస్తుంది లేండి. ఫుజి పర్వతం అందంగా చూడటానికి 36 వేర్వేరు విధాలుగా ( వివిధ ప్రదేశాల నుండి వివిధ వాతావరణాలలో ) ఎలా చూడాలని ఇక్కడ ఉంది చూడగలరు. క్రింది రెండు ఫోటోలు జపాన్ లో చాలా చోట్ల చూడవచ్చు. మొదటిది వసంతకాలంలో ఫుజి పర్వతానికి సమాంతరంగా వెళ్తున్న బుల్లెట్ ట్రైన్. రెండవది ఒక పెద్ద సముద్రపు అల వెనకాల దూరంగా, చిన్నగా కనపడే ఫుజి పర్వతం, దీన్ని the great wave off kanagawa అంటారు.

ఎక్కేముందు ముందుగా చూసుకోవలసిన ముఖ్య విషయం వాతావరణం. అక్కడ చాలా తొందరగా వాతావరణం లో మార్పులు వస్తాయి. కాబట్టి ముందుగా ఊహించడం కొద్దిగా కష్టమే. ఆకాశం నిర్మలంగా ఉంటేనే వెళ్ళడం మంచిది, మంచు ( మేఘాలు అనాలేమో !!) ఉంటే చాలా కష్టం, సూర్యోదయం కాదు కదా ప్రక్కన ఉన్న మనిషి కూడా కనపడడు. అంత కష్టపడి ఎక్కిన తరువాత అలా జరిగితే చాలా భాధ పడాల్సివస్తుంది. ఇక వర్షం పడితే అంతే సంగతులు, చలి చంపేస్తుంది, తల దాచుకోవడానికి ఏమి ఉండవు. రెండు సంవత్సరాల క్రితం వాతావరణం అంతా మంచిగా చూసుకొని మా కొలీగ్స్ వెళ్తే, అనుకోకుండా వర్షం పడి చాలా అవస్థలు పడ్డారట.
మొత్తానికి మేము కూడా అన్నీ చూసుకొని జూలై 19 రోజు వెళ్దామని నిర్ణయించుకున్నాము. ఆ యాత్రా విశేషాలు వచ్చే టపాలో.

మొదటి రెండు ఫోటోలు flicker నుండి, తరువాత రెండు వికీ నుండి తీసుకున్నవి.

జపాన్ విశేషాలు - 10 (చివరి భాగం)

2008-09-25T07:18:00.000-07:00

జపాన్ లో రైల్వే వ్యవస్థ చాలా పద్దతిగా ఉంటుంది, టోక్యోలో ఎక్కడి నుండైనా ఐదు నిమిషాలు నడిస్తే ఏదో ఒక స్టేషన్ ఉంటుంది. రైళ్ళ, బస్సుల అనుసంధానం కూడా చాలా బాగుంటుంది. దాదాపుగా అందరూ రైళ్లల్లో ప్రయాణిస్తారు. ఇక్కడ రైళ్ళో ఏ వస్తువు కూడా పోదు అని పేరు ఉంది, అంటే పోగొట్టుకున్నా తప్పకుండా దొరుకుతుంది !!!. రైళ్ల సమయపాలన కూడా చాలా బాగుంటుంది. ఉదాహారణకి 10.36 గంటలకి రైలు ఉందనుకోండి, ఖచ్చితంగా అదే సమయానికి వస్తుంది, లేకపోతే మన గడియారాలు సరి చేసుకోవాలి అంటే అతిశయోక్తి కాదేమో. ప్లాట్ ఫాం పై ఎక్కడ తలుపులు ఉంటాయో, ఎక్కడ నిలబడాలో గీసి ఉంటుంది, సరిగ్గా రైలు కూడా అక్కడే ఆగుతుంది. అయస్కాంత శక్తితో వెళ్ళే రైలు, బుల్లెట్ ట్రైన్ ( జపాన్ లో షిన్ కన్ సెన్ అని పిలుస్తారు) 581 kmph వేగంతో వెళ్తుంది. అది ప్రపంచంలోనే అత్యంత వేగమైనది. కాకాపోతే ఇది పరీక్షా సమయంలో మాత్రమే, అది ఇంకా అందుబాటులోకి రాలేదు, ఇంకో 15 సంవత్సరాలు పడుతుందట. ఇప్పుడు ఉన్న బుల్లెట్ ట్రైన్ లు సాధారణంగా 300 kmph వేగం తో వెళ్తాయి. ఒకసారి నేను అందులో ప్రయాణించాను, అదొక ప్రత్యేకమైన అనుభవం.

ఫోటో : టికెట్లు తీసుకునే కౌంటర్, టికెట్లను గుర్తించి లోపలికి అనుమతించే యంత్రాలు. దాదాపుగా అన్నీ స్వయం చాలితాలే (automatic), టికెట్ కండక్టర్, టికెట్ ఇచ్చేవారు ఉండరు.

ఇక్కడ బయటికి ఎప్పుడు వెళ్లినా ఏదో ఒక వింత చూస్తూనే ఉంటాము. వీరి సాంకేతికత చూస్తే చాలా ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. ఒకసారి ఒకతను ఒక ట్రాలీ లో వస్తువులు పట్టుకొని మెట్ల వైపు వచ్చాడు. ఇదేంటి ఇంత సామానుతో ఇలా వస్తుంన్నాడు, మెట్లు ఎక్కడం కష్టం కదా అనుకున్నాను. ఆ ట్రాలీ మెట్లు ఎక్కేస్తుంది దానికి ఉన్న చక్రాలతో !!!!. ఇలా చాలానే ఉన్నాయి.

జపాన్ లో ఎక్కువగా ఆడే ఆట బేస్ బాల్. ఈత రాని వారు కూడా దాదాపు ఎవరూ ఉండరు.

ఇక్కడ పోలీస్ స్టేషన్లు నాకు ఎప్పుడూ కనపడలేదు. కాకాపోతే పోలీస్ బాక్స్ లు ఉంటాయి. చిన్న గదిలా ఉండి ఒకరు కూర్చోడానికి వీలుగా ఉంటుంది, కొంత ఆఫీస్ సామగ్రి కూడా ఉంటుంది. దాదాపు వారికి పెద్దగా పని కూడా ఉండదు. వారు ఉపయోగించే స్కూటర్ పిజ్జాహట్ వారు ఉపయోగించే స్కూటర్ లా ఉంటుంది, కేవలం వెనక రాసి ఉండే 'POLICE' ని చూసి మాత్రం తేడాని గుర్తించగలం. ఎప్పుడూ ఏ గొడవాలేకుండా ఉంటుంది కాబట్టి దాదాపు వీరి అవసరం ఉండదు అప్పుడప్పుడు తప్ప. చాలా ప్రశాంతంగా ఉండే ఇక్కడ కూడా 'యకుజ' అనే మాఫియా ఉంది. ప్రపంచంలో ఉన్న చాలా పెద్ద మాఫియాలలో ఇదీ ఒకటి.

ఎక్కువగా బ్లాగుల్లో వ్రాయబడే భాష జపాన్ భాషే (ఆంగ్లం, చైనా భాషల కన్నా కూడా !!!! ) . పోయిన సంవత్సరం చేసిన లెక్కల్లో జపాన్ బ్లాగుల్లో మొదటి స్థానంలో ఉంది.

దేవాలయాల గురించి వ్రాసిన టపాలో చెప్పినట్టు వీరి తోటల పెంపకం చాలా బాగుంటుంది. 'బొన్ సయి' (జపాన్ భాషలో, తొట్లలో చెట్లు పెంచడం ) తరహా చెట్ల పెంపకం ప్రపంచ వ్యాప్తంగా చాలా ప్రాచూర్యం పొందింది. చైనా నుండి ఈ పద్దతిని తీసుకున్నారు. ఈ పద్దతిలో చెట్లను కొన్ని సంవత్సరాలపాటు తొట్ల లోనే పెంచుతారు. చిన్న మహా వృక్షాలలా కనపడే ఈ చెట్లు చూడడానికి చాలా అందంగా ఉంటాయి. కొన్ని చెట్లు 800 సంవత్సరాల వయసు ఉన్నవి కూడా ఉన్నాయి.

'ఇకెబన' అనే పుష్పాలంకరణ పద్దతి కూడా జపాన్ వారి సాంప్రదాయంగా వస్తున్న కళ. ప్రకృతి, మనుషుల సంబంధాన్ని తెలిపేట్టుగా ఈ అలంకరణ ఉంటుంది.

ఇంకా జపాన్ ప్రసిద్ది చెందిన విషయాలు చాలా ఉన్నాయి, హైకు, సమురయి, నింజా, గీషా ఇలా చాలా ఉన్నాయి, కాకపోతే వాటి గురించి నాకు అంతగా తెలియదు. వికి లింకులు ఇచ్చాను ఆసక్తి ఉన్నవారు చదవగలరు.

ఈ టపా జపాన్ విశేషాల పరంపరలో చివరిది (ఇంకా వ్రాద్దామనుకున్నా, కాని నాకు తెలిసిన విశేషాలు అయిపోయాయి :( ). ఇక్కడ చూసిన చాలా ప్రదేశాల గురించి ట్రావెలాగ్ వ్రాయడం మొదలు పెట్టాలి.

ఈ విశేషాలు వ్రాయడం లో సహకరించిన నా కొలీగ్ చంద్రశేఖర్ గారికి నా ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు, అలాగే ఈ టపాలు చదివి ఇంకా వ్రాయడానికి ప్రోత్సహించినవారికి కూడా నెనర్లు.

జపాన్ విశేషాలు - 9 ( ముఖ్యమైన మాటలు )

2008-09-18T07:12:00.000-07:00

నా ముందు టపాలో cbrao గారు కొన్ని ముఖ్యమైన జపనీస్ మాటలు, వాటి అర్ధాలు వ్రాయమన్నారు. భాష గురించి రాసిన తరువాత వ్రాద్దామనుకొని ఇప్పుడు వ్రాస్తున్నాను. ఈ అర్ధాలు కేవలం ఆ context లోనే ఉపయోగిస్తారని గమనించగలరు, అసలు అర్ధాలు కొద్దిగా వేరుగా ఉంటాయి.

హజిమెమషితె - Nice to meet you

ఒనమ ఎ వ? - (Your) name ?

ఒగెంకి దేసు కా ? - How are you ? (బాగున్నారా ?)

హయ్, గెంకి దెసు - Yes, I am fine

దైజోబు - OK

ఒహాయో గొజాయిమసు - Good morning

కొన్నిచివా - Hello
(ప్రొద్దున 10 గంటల నుండి సాయంత్రం వరకు సాధారణంగా ఉపయోగించే పలకరింపు)

కొంబావా - Good evening

నిహొంగొ వకరిమసెన్ - I dont know Japanese.

ఎ ఇ గొ గ హనసెమసు కా ? - Can you speak English?

___ డొకొ దెసు కా ? - Where is ___ ?

ఎకి వ డొకొ దెసు కా ? - Where is railway station ?

మో ఇచిదొ ఒనెగ ఇషిమసు - Can you repeat one more time.

వకరిమషిత - (I) Understood

అరిగతో గొజాయిమసు - Thank you very much

దో ఇతాషి మషితె - You are welcome (Not to mention)

సుమిమసెన్ - Excuse me

గొమెన్ నసయి - Sorry

ఒయిషి దెసు - Very Tasty

హయ్ - Yes

ఈఎ - No

ఒమెదెతో గొజయిమసు - Congratulations

ఒతాంజోబి ఒమెదెతో గొజయిమసు - Happy birthday

అకెమషితె ఒమెదెతో - Happy new year

గంబత్తె కుడసయి - Keep your chin up. (To encourage someone)

ఒట్సుకరె సమదెషిత - You have done a lot of work. ( To say 'please take rest' )
(ఈ మాట సాధారణం గా సాయంత్రం ఆఫీస్ నుండి వెళ్ళిపోతుంటే చెబుతారు)

ఒయాసుమి నసయి - Good night ( Before going to bed)

జ మత నె - Well then, see you

సయోనర - Good bye

జపాన్ విశేషాలు - 8 ( భాష - My Observations )

2008-09-15T07:37:00.000-07:00

లిపి గురించి వ్రాసిన ముందు టపా చదివిన తరువాత ఇది చదవండి.

ఆ టపాలో చెప్పినట్టు, సాధారణంగా ఒక వాక్యంలో మూడు లిపులు వాడే అవకాశం ఉంది.
ఉదాహారణకి ఈ వాక్యం తీసుకుంటే " 私はインドえ行きます。 "

--I------- India------to----- will go
నేను----- ఇండియా--- కి------ వెళ్తాను.
వతాషి---వా-----ఇండో----- ఎ-----ఇ-- కిమసు.
-----私 --- は----インド----え---- 行--きます。
--కాం---హిరా---కతా----హిరా---కాం---హిరా

కాం : కాంజి, హిరా : హిరాగానా, కతా : కతాకానా

వాక్య నిర్మాణం అచ్చు తెలుగులాగే ఉంది కదా !!, కర్త, కర్మ, క్రియ ( ఆంగ్లం లో అయితే కర్త, క్రియ, కర్మ కదా ). అందుకే జపనీస్ నేర్చుకునేప్పుడు అర్ధాలని తెలుగులోకి మార్చుకుంటూ నేర్చుకుంటే సుళువు అవుతుంది.

జపాన్ భాషలో అక్షరాలు తక్కువ కాబట్టి అన్నీ విదేశీ పదాలు వ్రాయలేరు. ఉదాహారణకి నా పేరు, వీరి దగ్గర ఉన్న అక్షరాలతో నా పేరుని పరపుర్ర అని వ్రాయవచ్చు :( . నేను పని చేసే కంపెనీలో ఐడి కార్డ్ ఇచ్చే దుర్మార్గుడు నా కార్డ్ మీద వ్రాసిన పేరు బరబుర్ర ( ప్రపుల్ల అన్నమాట ), ఈ విషయం నేనా లిపి నేర్చుకున్న తరువాత గాని తెలియలేదు. నాకు ఇలాంటి అనుభవం నా పేరు తమిళం లో వ్రాసినప్పుడు ఎదురయ్యింది. తమిళంలో ’ప్ ర పుల్ ల’ లేదా ’ప ర్ పు ల్ ల’ అని వ్రాస్తారు ( నాకు తెలిసి తమిళ్ లో కూడా ప్రత్యేకంగా ఒత్తులు లేవు ), చదవడం ప్రపుల్ల అనే అనుకోండి అది వేరే విషయం. బ్రబుల్ల అని కూడా చదవవచ్చు ఎందుకంటే ప,ఫ,బ,భ లకి ఒకే అక్షరం కాబట్టి (తమిళ్ లో కూడా అక్షరాలు తక్కువ, కాకపోతే ఒక్కొక్క అక్షరానికి 3,4 పిలుపులు ఉంటాయి ). జపనీస్ కి తమిళ్ కి ఎదో సంబంధం ఉన్నట్టుంది అని నేను కనిపెట్టాననుకుంటే నా కన్నా ముందే 'కాల్డ్వెల్' అనే అతను 19వ శతాబ్దంలోనే కనిపెట్టాడట (ద్రవిడ భాషలతో సంబంధం ఉందని), తరువాత కొందరు దీని పైన పరిశోధన కూడా చేశారట, మాట్లాడే విధానం, పదాలు ఒకేలా ఉన్నాయి అని కొన్ని కనిపెట్టారు కాకాపోతే చాలా మంది దీన్ని కొట్టిపడేసారు, పరిశోధనలు జరిపిన వారు సరైన రుజువులు చూపెట్టలేకపోవడం వల్ల ఆ వాదం మరుగున పడింది.

ఇంకో గమ్మత్తైన విషయం ఏంటంటే, ఆంగ్లం నుండి తీసుకున్న కొన్ని పదాలని వీరు పలకలేక వీరికి తగ్గట్టుగా పిలుచుకుంటూ జపనీస్ లో ఇలా పిలవాలి అని నేర్పిస్తారు అవేవో వారి పదాలలా. ఉదాహారణకి సూపర్ మార్కెట్ ని 'సూపా' అంటారు, టెలివిజన్ ని 'తెరెబీ' అంటారు, పర్సనల్ కంప్యూటర్ ని 'పాస్కాన్' అంటారు. ఇవి జపాన్ పదాలే అన్నట్టుగా వాళ్ళు నేర్చుకుంటారు, మనకి నేర్పిస్తారు. అలా మాట్లాడితేనే వాళ్ళకి అర్ధం అవుతుంది.

జపాన్ భాషలో లింగ భేదం లేదు (క్రియ కు ) ఆంగ్ల భాషలా, అంటే అతడు, ఆమె లాంటి పదాలు ఉన్నాయి, కాని 'చేసాడు', 'చేసింది', 'చదివాడు', 'చదివింది' ఇలా లింగ భేధాలు లేవు. ఆంగ్లం లో కనీసం 'ఆమె', 'అతడు' అని మాటలు మొదలు పెడతారు, కాని జపనీస్ మాటల్లో సాధారణం గా 'కర్త' గురించి ప్రస్తావన ఉండదు (because it is implicit). ఎదుటి వారితో మాట్లేప్పుడు 'మీరు' అని ఉపయోగించకుండా వారి పేరు తోనే పిలుస్తారు. నా ముందు టపాల్లో చెప్పినట్టు ఇంటిపేరుకి గారు తగిలించి పిలుస్తారు, ఇంటిపేరు కాబట్టి ఆడ, మగ తెలియదు. అందువల్ల దాదాపు అన్ని వాక్యాలలో లింగభేదం కనపడదు. గమ్మత్తేటంటే కొన్నిసార్లు వాక్యాల ద్వారా చెప్పింది ఆడవారో, మగవారో తెలుసుకోవచ్చు, ఎందుకంటే కొన్ని పదాలు కేవలం ఆడవారే ఉపయోగించాలి, కొన్ని కేవలం మగవారే ఉపయోగించాలి.

జపాన్ భాషలో బహువచనం (వస్తువులకి) లేదు. మనుషులకి బహువచనం ఉంది 'మేము', 'వారు' ఇలా, కాని 'అరటిపండ్లు', 'కార్లు' ఇలాంటి పదాలు లేవు. పిలిచేప్పుడు ఒక అరటిపండు, రెండు అరటిపండు, మూడు అరటిపండు ఇలా పిలవాలి. ఈ బహువచనాల్లో కూడా ఒక తిరకాసు ఉంది. ఒకటి, రెండు ఇలా అనేప్పుడు వస్తువును బట్టి ఆ లెక్కించడానికి ఉపయోగించే పదం (ఎన్ని అని సూచించే పదం) మారుతుంది. ఉదాహారణకి కర్రలు, పెన్నులలాంటివి లెక్కపెట్టేప్పుడు ఇచిపన్, నిహన్ అని పిలుస్తారు(ఒకటి, రెండు లా అన్నమాట), టేబుల్ల లాంటివి లెక్కపెట్టేటప్పుడు హితోట్సు, ఫుతట్సు అని పిలుస్తారు (ఇది కూడా ఒకటి, రెండు లా అన్నమాట). ఇలా రకరకాల వస్తువులను వాటి ఆకారాలని బట్టి ఒకలా లెక్కపెట్టాలి. దీని వల్ల జపాన్ భాష చాలా కష్టంగా అనిపించింది.

జపాన్ భాషలో కామాలు, పదాల మధ్య ఖాళీలు ఉండవు. వాక్యాన్ని సరిగ్గా విడదీసి చదువుకోవాలి. చివరలో ఫుల్ స్టాప్ ఉంటుంది ఇలా '。'. జపనీయులు మాటలతో పాటు ముఖభావాలు ఎక్కువగానే పెడతారు.

జపాన్ భాషలో సంధులు లేవు. కాని నేను కనిపెట్టాను. కాకాపోతే ఒకే సంధి, గజడదవాదేశ సంధి ( 'చ' అక్షరం లేదు కాబట్టి 'స' ఆ స్థానంలో ఉందనుకుంటే !!). ఉదాహారణకి: యమ + సాకి = యమజాకి, కన + కవా = కనగవా, తొమొ + తాచి = తొమొదాచి. కాకపోతే ఇది అన్ని సార్లు సరికాదు కొన్నింటికి మాత్రమే వర్తిస్తుంది. ఉదాహారణకి కవా + సాకి = కవాసాకి, కవాజాకి కాదు !!!.

మొత్తం మీద చెప్పాలంటే జపాన్ భాష నేర్చుకోవడం కొద్దిగా కష్టమే ( ఈ పాటికి మీకే తెలిసుంటుంది !!!). చాలా వాటికి ప్రత్యేక నిబంధనలు లేవు. అనుభవంతో తెలుసుకోవడమే. నేను నేర్చుకుందామని మొదలుపెట్టాను, కాని తరువాత మానేసాను. మనకసలే ఆరంభశూరత్వం ఎక్కువ కదా !! చూడాలి మళ్ళీ ఎప్పుడు మొదలుపెడుతానో.

జపాన్ విశేషాలు - 7 ( భాష )

2008-09-11T07:54:00.000-07:00

జపనీస్ భాష గురించి చెప్పడం అంటే పెద్ద సాహసమే. నాకు తెలిసినంతలో నేను చేసే చిరు పరిచయం మాత్రమే ఈ టపా. చెప్పాలంటే జపనీస్ నేర్చుకోవడం కొద్దిగా కష్టతరమే ( అంటే నేర్చుకోలేమని కాదండోయ్ ). ఇక్కడి కామిక్స్, ఆనిమేషన్స్, వీడియోగేమ్స్ చాలా ప్రాచూర్యం పొందటం వలన అవి చదవడానికి/చూడటానికి చాలా మంది విదేశీయులు జపనీస్ నేర్చుకుంటున్నారట. మన దగ్గర కూడా చాలా యూనివర్సిటీల్లో విదేశీ భాషగా జపనీస్ నేర్చుకుంటున్నారు.

జపాన్ భాషని జపనీయులు 'నిహాంగో' అంటారు. 7వ శతాబ్దం వరకు వీరికి లిపి లేదు, ఆ తరువాత వీరు చైనీయుల దగ్గరి నుండి వారి లిపిని ( కాంజి, చిత్రాలతో ఉండే లిపి ) తీసుకున్నారు. లిపి చైనా వారిది, పలకడం వీరి భాషలో అన్నమాట. లిపితో పాటే వీరి దగ్గర లేని కొన్ని పదాలు కూడా చైనా నుండి వచ్చాయి. ఆ తరువాత బౌద్ధ సన్యాసులు కొన్ని అక్షరాలతో జపాన్ భాష రాసే విధంగా ఒక లిపి ని కనిపెట్టారు. ఆ లిపిని కతాకానా అంటారు. ఇప్పుడది విదేశీ పదాలు వ్రాయడానికి ఉపయోగిస్తున్నారు. జపాన్ భాషని సులువు చేయడానికి ఆ అక్షరాలకు వేరే లిపి కనిపెట్టారు ఆ లిపిని హిరాగానా అంటారు. కాంజీ కి బదులుగా ఈ పదాలతో వ్రాయవచ్చు. కాకపోతే మొత్తం కాంజి తో వాక్యాలు వ్రాయడం కుదరదు. హిరాగానా ఉపయోగించి కొన్ని పదాలను కలపవలసి ఉంటుంది. ఆ మూడు లిపుల ఉపయోగాలు ఇలా ఉంటాయి,

1. కాంజి. ఈ లిపిలో దాదాపు ఒక 5000 కాంజీలు ఉన్నాయి. అంటే ఒక్కొక్క పదానికి ఒక కాంజి (రేఖా చిత్రం) ఉంటుందన్నమాట. ఒక 1500 నేర్చుకుంటే సరిపోతుందట. ఈ కాంజి ఉపయోగం ఎలా ఉంటుందంటే ఉదాహారణకి 'వెళ్ళడం' అనే పదానికి ఒక కాంజి ఉంటుంది. కాకపోతే 'వెళ్తాను', 'వెళ్ళాను', 'వెళ్దాము', 'వెళ్ళబోతున్నాను' ఇలా తేడా చూపెట్టలేదు, ఆ కాంజీకి హిరాగానా లోని అక్షరాలను కలిపితే ఆ పదం పూర్తవుతుంది, అంటే కాంజితో మూలపదాన్ని వ్రాయవచ్చు.

అంతేకాక ఒకే కాంజిని సందర్భం బట్టి వేరేగా పలకాల్సి ఉంటుంది.
ఉదాహారణకి '日' అనే ఈ కాంజికి ఉన్న అర్ధాలు : రోజు, సూర్యుడు, జపాన్, రోజుల లెక్కలలో ఉపయోగిస్తారు, ఒక్కో సందర్భంలో ఒకలా పిలుస్తారు. కొన్ని కాంజీలకి 20 దాకా అర్ధాలు/పిలుపులు ఉన్నాయి.

అలాగే ఒకే పిలుపు ఉన్నా, సందర్భాన్ని బట్టి వేరే కాంజీలతో వ్రాస్తారు.
ఉదాహారణకి వేడి ని 'అట్సుయి' అంటారు, కాకాపోతే వాతావరణం లో వేడి, తినే పదార్ధం వేడి, వెచ్చదనం, warm heart ఇలా వేరే వేరే సందర్భాలలో ఒకేలా పలికినా(అట్సుయి అని) వేరే కాంజిలతో వ్రాస్తారు (厚い、篤い、熱い... ఇలా ).

ఇంకో సందర్భం ఉంది, అందులో ఒక కాంజికి ఒకే అర్ధం ఉంటుంది, కాని సందర్భాన్ని బట్టి వేరేలా పలకాలి.
ఉదాహారణకి '行' అనే కాంజి 'వెళ్ళడం' ను సూచిస్తుంది. మామూలు గా మాట్లాడేటప్పుడు ’ఇకిమస్’ అంటారు. గౌరవంగా మాట్లాడేటప్పుడు ’యుకిమస్’ అంటారు.

వేరు వేరు కాంజీల కలయికతో కొత్తపదాలు వస్తాయి. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలానే ఉన్నాయి. అన్నింటికీ ఇలాగే రావాలి, ఇలాగే ఉండాలి అని నిబంధనలు లేవు, మన అనుభవంతో నేర్చుకోవడమే.

కాంజి ని బొమ్మల ఆధారంగా ఎలా వ్రాయడం మొదలుపెట్టారో ఈ క్రింది బొమ్మని చూడండి. కాంజి కి బొమ్మకి సారూప్యత చూడవచ్చు. (అందులో పైన ఉన్న కాంజి చేపను సూచిస్తుంది, తరువాత గడులలో ఎలా వ్రాయలో ఉంది)

2. హిరాగానా, ఇది ఒక 71 అక్షరాలతో ఉన్న లిపి ( గుణింతాలతో సహా ), ఒత్తులు లేవు 'య' ఒత్తు, ఒత్తి పలికే ఒత్తులు ( న్న, ర్ర లాంటివి ) తప్ప, అంటే 'ప్ర', 'బ్ద' లాంటివి లేవు, వ్రాయలేము !!!. 'చ' ,'ల' , 'ట' , 'డ' అక్షరాలు లేవు. పొల్లు అక్షరాలు లేవు ఒక్క 'న్' తప్ప. చెప్పాలంటే అక్షరాలు తక్కువగా ఉన్నాయి, వీరి భాష వ్రాయడానికి ఇవి చాలు ( అంటే భాష తరువాతే లిపి వస్తుంది కాబట్టి అవే అక్షరాలు ఉంటాయనుకోండి అది వేరే విషయం).

చిన్న పిల్లలకి నేర్పేప్పుడు కాంజి కష్టం కాబట్టి హిరాగానా లో నేర్పిస్తారు. ఉదాహారణకి నదిని 'కవా' అంటారు, '川' అనే కాంజితో సూచిస్తారు. దాన్ని హిరాగానాలో 'かわ' (క వా) అని వ్రాయవచ్చు. కేవలం 71 అక్షరాలే (5000 లతో పోలిస్తే) కాబట్టి ఈ లిపి చాలా సులువు.

కాంజి లేని వాటికి, పదాలని కలపడానికి, కాంజి కి పూర్తి అర్ధం తీసుకురావడానికి హిరాగానాని ఉపయోగిస్తారు.

3. కతాకానా, ఇందులో కూడా హిరాగానా లో ఏవైతే అక్షరాలు ఉన్నాయో అవే ఉన్నాయి, కాకపోతే లిపి వేరు అంతే. ఇది ముఖ్యంగా విదేశీ పదాలను వ్రాయడానికి ఉపయోగిస్తారు. వీరి భాషలోకి కూడా వేరే భాష పదాలు వచ్చి పడ్డాయి ( ముఖ్యంగా ఆంగ్ల పదాలు ). ఎంత వేరే పదాలను చేర్చుకున్నా ఇలా వేరే లిపిలో రాసి వేరుగానే ఉంచారు. అంతేకాక కతాకానా తో కంపెనీ పేర్లు, రైల్వేస్టాప్ ల పేర్లు కూడా వ్రాస్తారు.

ఇంకో రాసే విధానం ఉంది, దీని పేరు రోమాజి, జపాన్ భాషని రోమన్ అక్షరాలతో ( ఆంగ్లం లో ) వ్రాస్తారు. ఇది కేవలం విదేశీయులు నేర్చుకునేప్పుడు వాడుతారు.

నేను ఇంకో లిపి కనిపెట్టా ’తెలుజి’, ఇదేంటి అనుకుంటున్నారా, జపాన్ భాషని తెలుగు లిపిలో వ్రాయడం. పేటెంట్ ఏమి తీసుకోలేదు ఎవరైనా వాడుకోవచ్చు :) .

వీరు మాములుగా వాక్యాలు, అడ్వడైజ్ మెంట్లు ఎడమ నుండి కుడికి వ్రాస్తారు మనలా. కాకాపోతే పుస్తకాలు, పేపర్లలో మాత్రం కుడి నుండి ఎడమకి వ్రాస్తారు, అది కూడా నిలువు లైన్లలో !!!. అంటే పేజికి పూర్తి కుడివైపున పై నుండి క్రిందికి వ్రాసి తరువాత లైన్ మళ్ళీ పై నుండి మొదలు పెడతారు. వీరు కాంజి వ్రాస్తారు కాబట్టి అలా వ్రాయడం కుదురుతుంది (ఒక్కొక్కపదం ఒక బొమ్మ కాబట్టి). మనకు మాత్రం ఇది ఒక కొత్త పద్దతే !!!. ఒక మాదిరిగా ఉర్దూలాగానే, కాకపోతే నిలువు లైన్లలో.

దాదాపు జపాన్ వాక్యాలలో ఈ మూడు లిపులు ( కాంజి, హిరాగానా, కతాకానా ) కలిపి వ్రాస్తారు, కాబట్టి మూడూ నేర్చుకోవలసిందే( కాంజి కి బదులుగా హిరాగానా ఉపయోగించవచ్చు, కాని జపనీయులు చాలాచోట్ల కాంజి వ్రాస్తారు, కాబట్టి తక్కువలో తక్కువ 500 కాంజీలు నేర్చుకోవాలి !! ). ఈ వాక్య నిర్మాణం ఎలా ఉంటుంది, జపాన్ భాషలో నేను గమనించిన విషయాలు వచ్చే టపాలో. ( కొద్దిగా వ్రాద్దామని మొదలుపెడితే పెద్దగా అయ్యింది, అందుకే రెండు గా విడగొట్టాల్సి వచ్చింది)

జపాన్ విశేషాలు - 6 (రోజువారి జీవితం)

2008-09-08T07:28:00.000-07:00

జపనీయుల రోజువారి జీవితం, ఇంకా ఇక్కడి work environment గురించి ఈ టపా ( నేను చూసే నా సహోద్యోగులది చెబుతాను, మిగతావారిది కూడా దాదాపు ఇలాగే ఉండవచ్చు ) .

సాధారణంగా ఉద్యోగులు ఉదయం 7 గంటలకే ఇంటి నుండి బయలుదేరుతారు. నగరంలో ఉండడం చాలా ఖర్చుతో కూడుకున్న విషయం కాబట్టి చాలా మంది దూరప్రాంతాలలోనే ఉంటారు. కాబట్టి అలా ప్రొద్దున్నే బయలు దేరి ఒక 2 గంటల ప్రయాణం తరువాత కార్యాలయం చేరుతారు. దాదాపు 90% మంది ప్రయాణానికి రైళ్ళని ఉపయోగిస్తారు. వ్యక్తిగతంగా కార్లు ఉన్నా, ట్రాఫిక్ ఇబ్బంది వల్ల పెద్దగా వాడరు, వారాంతాలలో తప్ప. అంతేకాక ఇక్కడ అన్ని సిగ్నల్ల వద్ద పాదాచారులకు, వాహనాలకు ఒక్కసారే గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇస్తారు, పాదాచారులు రోడ్డు దాటేంతవరకు వాహనాలు ఆగాల్సిందే, దాని వల్ల ఇంకా ఆలస్యం అవుతుంది. ప్రొద్దున రైళ్ళు కూడా చాలా కిక్కిరిసి ఉంటాయి. రైళ్ళో వచ్చేప్పుడు చాలా మంది కామిక్స్ పుస్తకాలు చదువుతూ ( జపనీయులకి కామిక్స్ అన్నా ఆనిమేషన్స్ అన్నా పిచ్చి ) పాటలు వింటూ లేకపోతే వీడియో గేములు ఆడుతూ కనపడతారు. విచిత్రమైన విషయం ఏంటంటే కొందరు నిలబడి ఉన్నా నిద్రపోతారు, అది ఎలా సాధ్యమో నాకు అర్ధం అవ్వలేదు. చాలా రద్దీగా ఉండే రైలు ఎక్కాలంటే ఎన్ని కష్టాలో తెలియడానికి వీడియో చూడండి.

ఆఫీస్ కి కొద్దిగా దగ్గరలో ఉన్న వాళ్ళు సైకిల్ ఉపయోగిస్తారు. ఇక్కడ సైకిళ్ల మీద ఆఫీస్ రావడాన్ని ఎవరూ నామోషీగా భావించరు. కొందరు సూట్ వేసుకొని కూడా సైకిల్ పై ఆఫీస్ కి వస్తారు. నేను చేసే కంపనీలో దాదాపు ఒక 400 మంది సైకిల్ పై వస్తారు. వీరు రైళ్లు, సైకిళ్లు ఉపయోగించడం వల్ల చాలా ఇంధనం ఆదా చేస్తున్నారు.

నలుపు రంగు సూట్లు పెళ్లిలకి వెళ్ళినప్పుడు లేదా ఎవరైనా చనిపోయినప్పుడు తప్ప సాధారణంగా వేసుకోరు. ఆఫీస్ కి వచ్చేప్పుడు నలుపు కాక ఇంకా వేరే ఏదైనా (నలుపు రంగుకి దగ్గర్లో ఉండే) సూట్ వేసుకుంటారు. అలా అని అందరూ సూట్లు వేసుకోరు. మాములు బట్టల్లో కూడా వస్తారు. కెనాన్ లాంటి కంపనీల్లో యునీఫాం వేసుకొని వెళ్తారు. మా ఆఫీస్ లో ప్రత్యేకంగా ఇలాగే రావాలి అని ఏమి లేదు, ఒకతను గత సంవత్సరంగా రోజూ మోకాళ్ల దగ్గర చినిగి ఉన్న ఒకే జీన్స్ వేసుకొని వస్తున్నాడు !!!

మా ఆఫీస్ లోపలికి అడుగుపెడుతూ ఉంటే ఒక అయిదుగురు అక్కడ నిలబడి ( బయట గేట్ వద్ద కాదు, లోపల ) వచ్చిన అందరికి ’ఒహాయో గొజాయిమసు’ ( good morning ) అని చెబుతారు. చాలా మంది ఉండే సరికి కొద్దిగా సందడిగా ఉంటుంది. ఇది కేవలం ప్రొద్దున 9 గంటల లోపే ఉంటుంది. మేము ఆలస్యంగా వెళ్తాము కాబట్టి కొన్ని సార్లే చూసాము. 9 గంటలకి గంటలు మ్రోగుతాయి, అప్పటి నుండి పని గంటలు మొదలవుతాయి. కాకపోతే మా ఆఫీస్ పనిగంటల విషయంలో ఎవరి ఇష్టం వారిది.

ఆఫీస్ లో అడుగుపెట్టినప్పటి నుండి పని చేస్తూనే ఉంటారు. మొదట కొద్దిసేపు ఆ రోజు చేయవలసిన వాటి గురించి చర్చించుకొని పని మొదలు పెడతారు. వ్యక్తిగత పనులు ( అంటే అంతర్జాలంలో ) అసలే చేసుకోరు. మేము చేసుకుంటాం అది వేరే విషయం. ప్రతీ చిన్న విషయం గురించి క్షుణ్ణంగా ఆలోచిస్తారు. సుళువుగా ఒక నిర్ణయానికి అస్సలురారు.

12 గంటలకి మళ్ళీ గంటలు మ్రోగుతాయి. అప్పుడు అందరూ భోజనం చేయడానికి వెళ్తారు. ఆ సమయం లో లైట్లు ఆర్పేస్తారు ఒక గంట వరకు, అలా చాలానే విద్యుత్తు ఆదా చేస్తున్నారు, అలాగే భూతాపాన్ని తగ్గిస్తున్నారు. వీరు ఆహారం చాలా తొందరగా తినేస్తారు. మా ఆఫీస్ లో 6 అంతస్తులు ఉండటం తో ఒక్కో అంతస్తు వారికి ఒక్కో సమయాన్ని కేటాయించారు (ఒక్కో అంతస్తులో ప్రతీ 15 నిముషాలకి గంటలు మ్రోగుతాయి). కాబట్టి అందరూ ఒక 15 నిముషాలలో తినడం ముగించేస్తారు. తిన్న తరువాత నిద్రపోయేవారు నిద్రపోతారు, కొందరు వ్యాయామం చేస్తారు, కొందరు ఆటలు ఆడుతారు. ఇలా ఎవరి ఇష్టాలని బట్టి వాళ్ళు చేస్తూ ఉంటారు. తినగానే చాలా మంది దంతధావనం చేసుకుంటూ కనపడతారు.
మళ్ళీ 1 గంటకి గంటలు మ్రోగుతాయి, మళ్ళీ లైట్లు వేస్తారు, పని మొదలుపెడతారు.

జపాన్ లో మంచి నీరు పెద్దగా త్రాగరు, అందరూ ఎనర్జీ డ్రింక్స్ త్రాగుతారు. మాములుగా ప్రతీ వీధిలో వెండింగ్ మెషీన్స్ ఉంటాయి 24/7. ఫ్రూట్ డ్రింక్స్, విటమిన్ డ్రింక్స్, కోలా, టీ, కాఫీ ఇలా చాలానే ఉంటాయి. ఎక్కడికి వెళ్ళినా ఏ సమస్యా ఉండదు. మా ఆఫీస్ లో కూడా మా అంతస్తులో ఒక 5,6 మేషీన్లు ఉన్నాయి. అంతేకాక ఇక్కడ ఒక 7,8 రకాల చెత్తడబ్బాలు ఉంటాయి. గాజుసీసాలు ఒకదాంట్లో, ప్లాస్టిక్ సీసాలు ఒకదాంట్లో, టిన్లు ఒక దాంట్లో, పేపర్లు ఒకదాంట్లో, ప్లాస్టిక్ కవర్లు ఒకదాంట్లో, అట్టా డబ్బాలు ఒకదాంట్లో వెయ్యాలి. రిసైక్లింగ్ కి సుళువుగా ఉంటుందని అలా విడివిడిగా పెడతారు ( అభివృద్ది చెందిన అన్ని దేశాలలో ఇలాగే ఉండవచ్చు !! ). గొడుగులు పెట్టుకోడానికి స్టాండులు చాలా ఉంటాయి, ఎందుకంటే ఇక్కడ సంవత్సరం పొడవునా వర్షాలు పడుతూనే ఉంటాయి.

మళ్ళీ 6 గంటలకి గంటలు మ్రోగుతాయి, అప్పుడు భోజనం చేస్తారు (ఇక్కడ రాత్రి భోజనం చాలా త్వరగా చేస్తారు). భోజనం తరువాత మళ్ళీ పనిలో పడతారు. ఆ తరువాత ఒక్కొక్కరుగా వెళ్ళిపోతూ కనపడతారు. కొందరు రాత్రి 12 గంటల వరకు పనిచేస్తూనే ఉంటారు, ఆఖరి ట్రైన్లో ఇంటికి వెళ్తారు. మా ఆఫీస్ లో ప్రతీ బుధవారం సాయంత్రం 6 గంటలకే వెళ్ళిపోవాలి ( రోజు ఎక్కువ పని చేయడం వల్ల ఆరోగ్యం చెడిపోతుందని ఆ నియమం పెట్టారు), కాని కొందరు ఆ రోజు కూడా రాత్రి వరకు పని చేస్తూనే ఉంటారు.

పని ఒత్తిడి నుండి ఉపశమనం కోసం అప్పుడప్పుడు మందు పార్టీలకు వెళ్తూంటారు, వీరికి ’బీర్’ అంటే చాలా ఇష్టం, పీపాలు పీపాలు త్రాగుతారు. అప్పుడప్పుడు ’కరోకే’ కి ( కొన్ని ప్రత్యేకమైన హోటళ్లలో చిన్న స్టేజ్ ఉంటుంది, అది ఎక్కి మనం పాటలు పాడొచ్చు ) వెళ్తూ ఉంటారు.

జపాన్ భాష గురించి వచ్చే టపాలో...

జపాన్ విశేషాలు - 5 (భక్తి, దేవాలయాలు)

2008-09-04T07:27:00.000-07:00

జపాన్ లో భక్తి గురించి చెప్పాలంటే కొద్దిగా కష్టమే. మొదట నాకు జరిగిన అనుభవాలు గురించి చెప్పి తరువాత నేను తెలుసుకున్న విషయాలు చెబుతాను.

నేను జపాన్ కి వచ్చిన కొత్తలో మా జపనీస్ బాస్ మా అందరిని 'నిక్కో' (ఆ విశేషాలు మరెప్పుడైనా ) అనే ప్రదేశానికి తీసుకువెళ్తా అన్నారు. నిక్కో చాలా బాగుంది. రెండు, మూడు గుడులకు వెళ్ళాము, అన్నీ తోటలతో చాలా అందంగా ఉన్నాయి. నేను గుడిలోపలికి వెళ్లిన ప్రతిసారి ఏదైనా విగ్రహం కనపడుతుందేమో అని చూసేవాన్ని, కాని ఎక్కడా కనపడలేదు, అక్కడక్కడ డ్రాగన్ బొమ్మలు, గుడి బయట కొన్ని విచిత్ర ఆకారాలలో ఉన్న ( చూడటానికి రాక్షసులలా ఉన్న ) విగ్రహాలు కనపడ్డాయి. నేను ఎంత ఆలోచించినా నా బుర్రకు తట్టలేదు. ఇక సరే అని మా బాస్ ని అడిగా 'మనం ఇంతకి ఎవరి గుడికి వచ్చాము' అని, దానికి మా బాస్ కొద్దిగా నవ్వి 'మ్మ్ మ్మ్... నాకు తెలియదు' అన్నారు. అదేంటి తీసుకువెళ్తా అని చెప్పి తీసుకువచ్చి తెలియదంటాడే అనుకొని, సరేలే ఇలా కాదు అనుకొని ఇంకో ప్రశ్న వేసాను. 'మీరు ఏ దేవుణ్ణి నమ్ముతారు' అని, దానికి ఆయన సమాధానం, 'నేను ఎవరిని నమ్మను, నాకు నేనే దేవుణ్ణి' అన్నాడు. ఈ విషయాలను అస్సలే పట్టించుకోము అని చెప్పాడు.

ఇలా అయితే లాభం లేదు, నేనే తెలుసుకోవాలని అంతర్జాలంలో వెతకడం మొదలు పెట్టాను. ఒక పేజి చదువుతుంటే మా జపనీస్ కోలీగ్ ఇదేంటి అని అడిగాడు. జపాన్ లో ఉన్న మతం షింటో గురించి చదువుతున్నాను అని చెప్పాను. ఆ పేజీలో ఉన్న ఒక బొమ్మను (పైన ఉన్న బొమ్మ) చూపెడుతూ నేను ఆ గుళ్ళకు వెళ్తాను కాని దాని పేరు షింటో అని తెలియదు అన్నాడు. నాకు ఆశ్చరం వేసింది. మా బాస్ ని అడిగిన ప్రశ్నే ఈయనను అడిగాను, 'మీరు ఏ దేవుణ్ణి నమ్ముతారు' అని, దానికి ఆయన సమాధానం, 'అందరూ మంచి వాళ్లే'.

నాకు తెలిసిందేంటంటే ఇక్కడ దేవుణ్ణి పెద్దగా నమ్మరు, అలాగని అసలే వదిలెయ్యలేదు. ఇక్కడ ముఖ్యంగా రెండు మతాలు ఒకటి షింటో ఇంకోటి బౌద్ధమతం. కన్ఫ్యూషియస్, క్రిస్టియానిటిలు కూడా ఉన్నాయి, కాని చాలా తక్కువ. ఇక్కడ ఒక 30% మంది దేవుడిని నమ్ముతామని చెబుతారు. మిగతా వాళ్ళు ఏమి చెప్పరు. నమ్మే వారు కూడా రోజు పూజలు చెయ్యరు, ఏదైనా ప్రత్యేక సందర్భాలలోనే గుడికి వెళ్తారు. ఇక వీరు సాధారణంగా పుట్టినప్పుడు జరిగే కార్యక్రమాలు షింటో పద్దతిలో, పెళ్లి క్రిస్టియన్ పద్దతిలో (షింటో పద్దతిలో చేసుకునే వారు కూడా ఉన్నారనుకోండి), చనిపోయినప్పుడు కార్యక్రమాలు బౌద్ధ పద్దతిలో (ఎందుకంటే షింటో లో దీని గురించి ఏమి లేదు) చేస్తారు. అంటే వారికి ఏ మతం లో ఏమి నచ్చితే అదే చేసేస్తారన్న మాట. కాకాపోతే ఎవరూ వీటి గురించి మాట్లాడుకోరు.

ఇక 'షింటో' విషయానికి వస్తే, ఇది జపాన్ లో మొదలైన మొట్టమొదటి మతం. ఇందులో ప్రకృతి దేవతలను పూజిస్తారు. సూర్యుడు, వాయువు అలా. పైన నేను రాక్షసాకారంలో ఉన్న విగ్రహాలు అని చెప్పా కదా, అవి అగ్ని, వాయువు, వరుణుడు ఇలా వీరివన్న మాట. ప్రకృతి దేవతల విగ్రహాలు కాబట్టి అలా గంభీరంగా ఉన్నాయేమో. ఇక గుళ్ళో ఉండే తోటలు చాలా అందంగా ఉంటాయి, ఎంతైనా ప్రకృతి ఆరాధకులు కదా. చాలా రకాల చెట్లు, దీపస్తంభాలు, మంచిగా పేర్చినా రాళ్ళు, చిన్ని చిన్ని సరస్సులు, వీటి వల్ల చల్లగా ఉండే వాతావరణం, అన్నీ చాలా బాగుంటాయి. వాటి అందం గురించి నేను చెప్పడం కన్నా మీరే చూడండి.

బౌద్ధమతం ఇక్కడికి 6 వ శతాబ్దంలో వచ్చింది. చైనా నుండి కొరియా, కొరియా నుండి జపాన్ వచ్చింది. అప్పటి రాజులకు చాలా నచ్చి స్వీకరించారు, చాలా గుళ్ళు కట్టించారు. తరువాత తరువాత బౌద్ధ మతంలోనే చాలా రకాలు వచ్చాయి, మహాయాన బౌద్ధం, వజ్రయాన బౌద్ధం, జెన్ బౌద్ధం అలా చాలానే ఉన్నాయి. ఇంకా ఏంటంటే బౌద్ధాన్ని ఇక్కడ లొకలైజ్ చేసారు. మనదగ్గరి చాలా పేర్లు ఇక్కడి పేర్లకు తగ్గట్టు గా మార్చారు. ఉదాహారణకి వినాయకుణ్ణి 'కాంగీ-తెన్' అంటారు, శివుడిని 'దైజిజాయ్-తెన్' అని అంటారు(బౌద్ధమతం తో పాటు ఇవి వచ్చుంటాయి, ఎలా వచ్చాయో నాకు తెలియదు). నేను కమకుర, క్యోటో వెళ్ళినప్పుడు అక్కడి గుళ్ళలో భారతీయ దేవుళ్ల విగ్రహాలను చాలానే చూసాను. విష్ణు, బ్రహ్మ, నారదుడు, తుంబురుడు ఇలా చాలా విగ్రహాలు ఉన్నాయి. వాటి క్రింద మొదలు జపనీస్ పేరు, తరువాత సంస్కృతంలో ఈ పేరు అని రాసి ఉన్నాయి (ఈ గుళ్ళలో ఫోటోగ్రఫి నిషిద్ధం అందుకే ఫోటోలు తియ్యలేకపోయాను). అంతేకాక బౌద్ధమతం షింటో తో బాగా కలిసిపోయింది. అందులో ఉండే ప్రకృతి దేవతలను వరణుడు, ఇంద్రుడు ఇలా వీరి తో పోల్చి అంతా ఒకటే అనే భావన తీసుకొచ్చి ఉంటారు. అప్పటి గుళ్ళు షింటో, బౌద్ధం రెండు కలిపి కట్టించారు.

గుడిలోపలికి వెళ్ళే ముందు చెప్పులు విప్పడం, చేతులు కడుక్కోవడం, ఊది బత్తీలు వెలిగించడం, క్యాండిల్ వెలిగించడం, దీపలు వెలిగించడం, గంట కొట్టడం, ఏదైన కోరిక ఉంటే చీటీ రాసి గుడి దగ్గర కట్టడం, హుండీ లో డబ్బులు వేయడం ఇలా చాలా ఉన్నాయి మనదగ్గరిలా. నేను వెళ్లిన ఒక గుడిలో డబ్బులను అక్కడ ఉన్న నీటితో తడిపితే డబ్బులు రెట్టింపు అవుతాయని (అంటే భవిష్యత్తులో) నమ్మకం అట. చాలా మంది అలా చేస్తూ కనపడ్డారు. కొందరైతే కాగితం నోట్లు కూడా తడుపుతున్నారు. తరువాత అక్కడ ఉన్న ఊది బత్తీల వేడిలో ఆరబెట్టారు. అది చూడగానే మన ఆసియా వాళ్లకి ఇలాంటి నమ్మకాలు చాలా ఉంటాయి అని అనిపించింది.

నాకు చాలా ఆశ్చర్యం కలిగించిన విషయం ఏంటంటే, కొన్ని గుళ్ళల్లో డ్రాగన్ బొమ్మలు ఉండటం. డ్రాగన్ అనగానే నా దృష్టిలో మంటలు చిమ్ముతూ అందరిని భయపెట్టే ఒక విలన్. అలాంటి విలన్ ను వీళ్లు పూజించటం ఏంటి అనే ప్రశ్న నా మెదడును తొలిచేది. నేను క్యోటో లో ఒక గుళ్ళో 'వాసుకి, ది డ్రాగన్ కింగ్' అని చూసిన తరువాత నా సందేహం తీరింది. అంటే మనదగ్గరి పాములు ఇక్కడి డ్రాగన్ లు అన్నమాట. మనదగ్గర పాములను పూజించినట్టు ( నాగుల చవితి, నాగుల పంచమి ) ఇక్కడ డ్రాగన్ లను పూజిస్తారు. కాని ఇంకో అనుమానం ఏంటంటే పాములు అయితే ఉన్నాయి, కాని డ్రాగన్ లు లేవు కదా అని. మళ్లీ ఆలోచిస్తే, మనదగ్గర ఆదిశేషువు, వాసుకి లా పది తలల పాములు లేవు కదా ( ప్రస్తుతం ) అలాగే డ్రాగన్ లు కూడా అని అనుకున్నాను. అలాగే మంచి డ్రాగన్ లు ఉంటాయి చేడువి ఉంటాయి. ఎప్పటిలా చెడు వాటిపైన మంచివి విజయం సాధిస్తాయి.

రెండో ప్రపంచ యుద్దం తరువాత ప్రజలు దేవుడు, మతం గురించి పట్టించుకోవడం మానేసారు. మొదట చెప్పినట్టు ఏ మతం లో ఏది నచ్చితే అది చేస్తారు. దైనందిన జీవితంలో షింటో, బౌద్ధ మత పద్దతులు అవలంభిస్తారట, కాని ఆ విషయం వారికే తెలియదు.

జపాన్ విశేషాలు - 4 (ఆహారపు అలవాట్లు)

2008-09-01T08:11:00.000-07:00

జపాన్ అనగానే వీళ్లు అన్నీ తింటారు అని అనుకోకండి, సముద్రంలో దొరికే అన్నింటిని మాత్రం తింటారు. కప్పలు, తేళ్ళు, పాములు మొదలైనవి తినరు చైనా వాళ్లలా !!. వీరి ఆహారంలో ఎక్కువ నూనె వేయరు, ఉప్పు కారాలు ఎక్కువగా వాడరు. చీజ్ ఎక్కువగా తినరు. ప్రపంచంలో ఆరోగ్యకరమైనా ఆహారం వీరిదేనేమో. ఇక్కడి తీపి వంటకాలు అంత తీపిగా ఉండవు. ఒకసారి మా కొలీగ్ కి ’జిలేబి’ ఇస్తే, అతను తిన్న తరువాత ’నువ్వొస్తానంటే నేనొద్దంటానా’ సినిమాలో గొడ్డు కారం తిని ప్రకాష్ రాజ్ ఎలా అరుస్తాడో అలా అరిచాడు. ఆవకాయ తినిపిస్తే చచ్చిపోతాడేమో!!. వీరు ఏ రుచి ఎక్కువ మోతాదులో ఉన్నా తినలేరు. కాని వీరి వంటకాలు చాలా రుచిగా(ప్రత్యేకమైన) ఉంటాయట. శాఖాహారం నేను తిన్నాను, కొన్నింటి రుచి బాగున్నాయి. మాంసాహారం కూడా చాలా బాగుంటుందట, నా స్నేహితులు ఇష్టంగా తింటారు. నేను చెప్పబోయే చాలా విషయాలు నా స్నేహితుల అభిప్రాయలే, ఎందుకంటే ఇక్కడ మాంసాహారం ఎక్కువ గనుక.

వీరి ఆహారం లో అన్నం ఒక ముఖ్యభాగం. వీళ్లు ఆహరం పొడుగు పుల్లలతో ( అదేనండి చాప్ స్టిక్స్ తో !!!) తింటారు కాబట్టి మెత్తగా ఉండేట్టు చూసుకుంటారు, ముద్దగా ఒక్కచోటే ఉంటే పుల్లలతో పట్టుకోవడం సుళువు కదా. ఇక్కడ వీరు మనలా కూరలు చేసుకుంటారు, కాకాపోతే అన్నం, కూర కలుపుకొని తినరు. మొదలు కొద్దిగా కూర తిని, తరువాత కొద్దిగా అన్నం, అలా తింటారు.

జపాన్ ఆహారం అని అనగానే మొదట అందరికీ గుర్తుకు వచ్చేది సుషి. ఇది ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రాచూర్యం పొందింది, జపనీయులకు చాలా ఇష్టమైన వంటకం. సుషి అంటే కేవలం పచ్చి చేప మాంసం (raw fish) అని అందరూ అనుకుంటారు, కాని దానితో పాటు వెనిగర్ వేసి చేసే అన్నం (చాలా రుచిగా ఉంటుందట), ప్రత్యేకమైన అల్లం ముక్కలు, ఇంకా వేరే సాస్ ( mayonnise sauce లాంటి ) లతో కలిపి సుషి చేస్తారు. చాలా రకరకాల సుషి లు ఉన్నాయి. దాదాపు సముద్రం లో దొరికే అన్నిటితో ( చేపలు, రొయ్యలు, ఆక్టోపస్, నక్షత్ర చేప, స్క్విడ్ వగైరా వగైరా లతో) సుషి చేస్తారు. రుచిగా ఉండటమే కాక చాలా శక్తిని కూడా ఇస్తుందట. నా స్నేహితుడు సుషి తినడం కోసమని టోక్యో లో పెద్ద చేపల మార్కెట్ ట్సుకిజి (tsujiki) కి ప్రొద్దున్నే 6 గంటలకు వెళ్లాడు, తాజా సుషి దొరుకుతుందని. అప్పటికే చాలా రద్దీగా ఉందట. ప్రొద్దున తింటే మళ్ళీ మరుసటి రోజు వరకు ఏమీ తినలేదు. అంత శక్తి ఇస్తుంది ( పచ్చిది కాబట్టి అరగడానికి చాలా సమయం పడుతుంది, అది వేరే విషయం).

సోబా నూడిల్స్ జపాన్ వారి నూడిల్స్, ఇవి బక్ వీట్ (buckwheat) మరియు గోధుమలతో చేస్తారు. ఇవి మాములు నూడిల్స్ (చైనా నూడిల్స్) లాగే ఉంటాయి కాని గోధుమ రంగులో ఉంటాయి. ఇవి వేరు వేరు సూపులతో తింటారు.

ఉదాన్ అనే ఇంకో రకం నూడిల్స్ కూడా ఇక్కడ దొరుకుతాయి. ఇవి మాములు నూడిల్స్ కన్నా లావుగా ఉంటాయి, తెల్లగా ఉంటాయి. ఇవి గోధుమలతో చేస్తారు. ఇవి కూడా వేరు వేరు సూపులు, పదార్ధాలతో కలిపి తింటారు.

రామెన్, ఇది చైనీస్ నూడిల్స్, సూప్, గ్రుడ్డు, చికెన్ ఇలా చాలా వాటితో కలిపి చేస్తారు.

తోఫు, జపాన్ లో చాలా ప్రాచూర్యం పొందిన శాఖాహారం. ఇది బీన్స్ తో చేస్తారు. ఇది చూడడానికి అచ్చు మన దగ్గరి పనీర్ లా ఉంటుంది. రుచి కూడా చాలా బాగుంటుంది. వీటితో రకరకాల వంటకాలు చేస్తారు.

ఒనిగిరి, అన్నం ను 'sea weed' ( ఆకుపచ్చ రంగులో ఉండే పాచి లాంటి పదార్ధం, ఇది సముద్రం లో దొరుకుతుంది) లో చుట్టి, మధ్యలో రకరకాల పదార్ధాలను కలిపి తయారుచేస్తారు. ఇది జపాన్ లో చాలా మంది తినే అల్పాహారం. జపాన్ వాళ్లు చాలా ఎక్కువ సంవత్సరాలు బ్రతకడానికి కారణం, ఈ seaweed, సుషి, జపనీస్ టీ ( గ్రీన్ టీ ) తీసుకోవడం వల్లే.

తెంపురా, ఇవి దాదాపు మనదగ్గరి బజ్జీలలాంటివి. ఇవి చాలా కూరగాయలతో చేస్తారు, రొయ్యలతో కూడా చేస్తారు. ఇది కూడా నాకు చాలా నచ్చింది.

యాకితోరి, ఇది చికెన్ తో చేస్తారు (grilled chicken) . ఇది చాలా చోట్ల దొరికే రుచికరమైన వంటకం.

అన్నం తో చేసే లిక్కర్ 'సకే' ఇక్కడ ప్రాంతీయంగా దొరికే మద్యం. అలాగే ఆలుగడ్డ తో చేసే 'సోచో' కూడా.

చాలా స్వీట్స్ ఇక్కడ బియ్యం (పొడి), బీన్స్ లతో చేస్తారు. అన్నింటికన్నా బాగుండేది(ప్రాచూర్యమైనది కూడా) యాట్సుహషి. నాకు చాలా నచ్చింది.

మీరు మైల్ ఫార్వర్డ్స్ లో జపనీస్ కేక్స్ అని చాలా మంచిగా (అందంగా) ఉన్నవి చూసుంటారు. మేము ఒకసారి బయటికి వెళ్లినప్పుడు అచ్చు అలాంటివే చూసాము. నోరూరి ఒక నాలుగు రకాలు తీసుకొని నలుగురము కొద్ది కొద్దిగా తిన్నాము. చాలా చెండాలంగా ఉన్నాయి, నోట్లో పెట్టుకోడానికి కూడా వీల్లేవు. అస్సలు రుచే లేవు. చెప్పాను కదా వీరు తీపి ఎక్కువగా తినరు. మళ్లీ జన్మలో తినొద్దని నిర్ణయించుకున్నాము. మేము తిన్నవే బాగోలేవేమో మాకు తెలియదు. అయినా తియ్యగా లేకపోతే క్రీం రుచి ఏముంటుంది.

సాధారణం గా దాదాపు అన్నీ వంటకాలలో మటన్, పోర్క్, చికెన్, బీఫ్ ఏదో ఒకటి ఉంటుంది. వద్దనుకుంటే 'నిక్కు నాషి' ( మాంసం వద్దు ) అని చెప్తే వెయ్యరు. కాని వీళ్ల దౄష్టిలో చేపలు ( సముద్రం లో దొరికే రొయ్యలలాంటివి కూడా ) మాంసం కాదు. ప్రత్యేకంగా 'సకానా దమే' ( చేపలు వద్దు ) అని చెప్పాలి. ఈ విషయాలలో శాఖాహారులు జాగ్రత్తగా ఉండాలి. మీరే వండుకోవాలనుకుంటే కూరగాయాలు మన దగ్గరిలాగే దొరుకుతాయి, కొన్ని ఇండియన్ గ్రాసరీ షాప్స్ కూడా ఉన్నాయి, కాబట్టి పెద్దగా ఇబ్బంది ఉండదు. మేమైతే రోజు వండుకుంటాము.

మొత్తంమీద చెప్పాలంటే భోజనప్రియులు ( ముఖ్యంగా మాంసాహారులు ) కొత్త రుచికరమైన ఆహారం అది కూడా ఆరోగ్యమైనది తినవచ్చు.

గమనిక : ఫోటోస్ అన్నీ గూగుల్లో వెతికినవి.

జపాన్ విశేషాలు - 3 (జీవన విధానం)

2008-08-28T07:45:00.000-07:00

జపాన్ లో ’bow' చేయడం నమస్కరించే పద్దతని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదనుకుంటాను. (పై ఫోటో గూగుల్లో దొరికింది)
ఇక్కడ సాంప్రదాయ దుస్తువులను ’కిమోనో’ అని అంటారు. కాని అవి సాధారణంగా ఎవరూ వేసుకోరు, ప్రత్యేకమైన సందర్భాల్లో తప్ప. ’కిమోనో’ లాగే ఉండి కొద్దిగా పలుచగా ఉండే బట్టలని ’యుకాతా’ అంటారు. ఒక చిన్న పాప ’కిమోనో’ వేసుకుంటే ఫోటో క్లిక్కాము చూడండి. (ఫోటోపై క్లిక్ చేస్తే పెద్దదిగా చూడవచ్చు)

జపాన్ వాళ్ల పద్దతులు కొన్ని విషయాలలో మన పద్దతులతో సారూప్యత కనపడుతుంది. వీళ్లు మనలా రోజూ అన్నం ( మన దగ్గరి కన్నా చాలా ముద్దగా ఉంటుంది ) తింటారు. వీళ్ల పేర్లు మన తెలుగు పేర్లలలా మొదలు ఇంటి పేరు, తరువాత వారి పేరు. కాకాపోతే వీళ్లు ఇంటి పేర్లతో పిలుచుకుంటారు. ’సాన్’ అని ( తెలుగులో ’గారు’ ) పేరుకి తప్పని సరిగా తగిలించి పిలుస్తారు.

ఇక్కడ ఇల్లులు చిన్నగా ఉంటాయి. ఇంట్లోకి రాగానే చెప్పులు ముందు గదిలోనే విప్పి లోపలికి వెళ్ళాలి. ఇంట్లో తిరగడానికి ప్రత్యేకమైన చెప్పులు ఇస్తారు. నేను చూసిన చాలా ఇళ్లలో ముందు గదిలోనే వంటగది ఉంటుంది. జపాన్ వారి సాంప్రదాయం ప్రకారం అన్ని గదులకు ఫ్లోరింగ్ మన దగ్గరి చాప లా ఉండే ఒక మెటీరియల్ తో వేస్తారు, దాన్ని ’టటామి మ్యాట్’ అంటారు. వీటి వల్ల చాలా ఉపయోగాలు ఉన్నాయి, శీతాకాలంలో వెచ్చగా ఉంటుంది, చాలా తేలికగా ఉండటం వల్ల భూకంపం వచ్చినప్పుడు కూలిపోయి క్రిందపడ్డా ఎవరికి ఏమి కాదు, ఇలా చాలానే ఉన్నాయి. ఈ మధ్య అంతా పాశ్చాత్యం అయిపోతుండేసరికి ఎదో ఒక గదిలోనే ఈ ఫ్లోరింగ్ వేస్తున్నారు(ముఖ్యంగా పడుకునే గదిలో). చెప్పులు వేసుకొని ఈ ఫ్లోర్ పై అస్సలు అడుగుపెట్టకూడదు. గదుల వైశాల్యం గురించి చెప్పేప్పుడు ఇన్ని ’టటామి మ్యాట్’ లు అని చెబుతారు.

పై ఫోటోలో ’టటామి మ్యాట్’లు డైనింగ్ టేబుల్ చూడవచ్చు.

వీరు భోజనం క్రింద కూర్చొని తింటారు ( ఏవో చాలా తక్కువ హోటల్లలో తప్ప ). వీరి సాంప్రదాయం ప్రకారం మోకాళ్ల మీద కూర్చొని తినాలి, కాని అందరూ మాములుగానే కూర్చుంటారు. తినే ముందు మన ’వెంకటేష్’ లా పెద్ద ప్రార్ధనలు చేయరు ’ఇతదాకిమస్’ (I gratefully receive) అంటూ మొదలు పెడతారు. త్రాగే ముందు ’చీర్స్’ లా ఇక్కడ ’కాంపై’ అని అంటారు. అందరి కన్నా చిన్న వారే ఎక్కువగా వడ్డిస్తారు. ఇలా ఉండాలి అలా ఉండాలి అని ఇక్కడ కూడా చాలా పద్దతులు వున్నాయి. కాకాపోతే ఏ పద్దతైనా విదేశీయులు పాటించకపోతే ఏమి అనుకోరూ. ’గొచిసోసమా దేశితా’(Thank you for the meal) అంటూ తినడం ముగిస్తారు.

’Tea ceremony' జపనీస్ సాంప్రదాయం లో ఒక భాగం. ఎవరినైనా అతిధులను పిలిచి ఒక ప్రత్యేక పద్దతిలో జపనీస్ టీ ( గ్రీన్ టీ, ఆకుపచ్చ రంగులో ఉండి చేదుగా ఉంటుంది, ఆరోగ్యానికి చాలా మంచింది, ఇక్కడ అందరికి చాలా ఇష్టమైన టీ ) తయారుచేసి అందరూ కలిసి త్రాగుతారు. మమ్మల్ని మాత్రం ఇంతవరకు ఎవరూ దానికి పిలువలేదు :(.

ఇక్కడ ప్రత్యేకంగా పండుగలు ఉండవు. కాకాపోతే ఒక్కొక్క కాలంలో ఏవో చిన్న పండుగలు చేసుకుంటారు. వేసవి కాలంలో హనాబీ అని చేసుకుంటారు, వసంతకాలంలో అందరు కలిసి తోటలకు వెళ్లి భోజనం చేస్తారు (మన వన భోజనాల్లా !!) దాన్ని ’సకురా’ అంటారు. ఇక్కడ గమ్మత్తుగా అనిపించిన విషయం ఏంటంటే ఎప్పుడు వసంతకాలం వస్తుందో ఎప్పుడు అయిపోతుందో తేదీలతో సహా ముందే చెప్పేస్తారు. చలికాలం, వసంతకాలం, వేసవి కాలాలలో వారం రోజుల సెలవులు ఇస్తారు, సరదాగా గడపడానికి. సంవత్సరానికి దాదాపు 30 సెలవులు ఉంటాయి ( ఆ 3 వారాల సెలవులతో పాటు బ్యాంక్ సెలవని, ముసలి వాళ్ల రోజని ఏవో సెలవులు ఉంటాయి). డిసెంబర్ 31 రాత్రి మాత్రం కుటుంబ సభ్యులంతా కలిసి గడపడానికి ప్రాముఖ్యతనిస్తారు, లేకపోతే గుడికి వెళ్తారు, రాత్రి 12 గంటలకు గుళ్ళో 108 సార్లు గంటలు కొడతారు. రాత్రి వీలు కాకపోతే మరునాడు గుడికి వెళ్తారు.

ఇక్కడ సాధారణంగా తమ జీవితభాగస్వాములను తామే వెతుక్కుంటారు. లేకపోతే ఈ మధ్య మన దగ్గర ఉంటున్నట్టుగా ’స్వయంవరం’ వంటి వాటిలో ఎంచుకుంటారు. ’డేటింగ్’ సైట్లు కూడా చాలానే ఉన్నాయి. చివరికి తల్లిదండ్రులు వెతుకుతారు మన దగ్గరిలా !!!. ఏదీ కుదరకపోతే పెళ్లే చేసుకోరు, ఒంటరిగా ఉండిపోతారు. మా కంపెనీలో కూడా అలా ఉండిపోయినవారు ఉన్నారు. పెళ్లి ఖర్చులు పెళ్లికొడుకు, పెళ్లికూతురు (తల్లిదండ్రులు కాదండోయ్) సగం సగం భరిస్తారు. పెళ్ళి ఖర్చులు కూడా చాలా ఉంటాయి. వచ్చిన వాళ్లందరికి వాళ్లే బహుమతులు ఇవ్వాలట, అందుకే ఎక్కువ మందిని పిలవరట.

వీరు తినే ఆహారం (Diet), చేసే వ్యాయామాల వల్ల చాలా రోజులు బ్రతుకుతారు !!! అందరూ ఏదో ఆటలో ప్రత్యేకమైన ఇష్టం ఉంటుంది. మా టీమ్ లో ఒకరికి సైక్లింగ్ ఇష్టం, అతను వారంతంలో దాదాపు 200 కిలోమీటర్లు సైకిల్ తొక్కుతాడు, ఒకరు సర్ఫింగ్, ఒకరు యాచింగ్, ఒకరు టెన్నిస్, ఒకరు ఫుట్ బాల్, ఒకరు స్విమ్మింగ్ ఇలా ఎదో ఒకటి ఉంటుంది. వారాంతాలు వాటితో కాలక్షేపం చేస్తారు. వయసు తో సంబంధం లేకుండా చాలా మంది వీడియో గేమ్స్ ఆడుతారు (ముసలి వాళ్ళ తో సహా). ’సూమో’ ఇక్కడ సాంప్రదాయక ఆట.

ఇక్కడి ఆహారం గురించి వచ్చే టపాలో......

జపాన్ విశేషాలు - 2 ( మనుషులు )

2008-08-25T07:32:00.000-07:00

"దేశమంటే మట్టికాదోయ్ దేశమంటే మనుషులోయ్". జపాన్ వాళ్ళను చూస్తే ఈ మాటలు చాలా నిజమనిపిస్తాయి, మనుషులు మంచిగా ఉంటేనే దేశం మంచిగా ఉంటుందని !!! ఇక్కడ అందరికీ క్రమశిక్షణ ఎక్కువ, అన్నీ పద్దతిగా చేస్తారు. నేను ఇప్పటి వరకు ఎవరి మొహములో కూడా చిరాకు కాని కోపం కాని చూడలేదు. (మరీ 100% అని కాదు, అలాంటి వారు కూడా అక్కడక్కడ ఉంటారట, కాని నేను చూడటం తటస్ఠించలేదు). ఇక ’గొడవ’ అనే మాట కూడా వినలేదు. చాలా నెమ్మదస్తులు, ఎప్పుడు సహాయం అడిగినా చాలా ఓపికగా, నవ్వుతూ చేస్తారు. రోడ్డు మీద వెళ్తున్నప్పుడు పక్కకి జరిగి దారి ఇస్తే ’sorry, thank you'(జపనీస్ లో, సుమిమసేన్, అరిగతోఉ గొజయిమస్) అని చెప్తారు, ఇంత చిన్న విషయానికి కూడా చెప్తారా అని ఆశ్చర్యపడటం మా వంతవుతుంది. ఇక దుకాణాలలో వీరు ఇచ్చే గౌరవం ఎంత చెప్పినా తక్కువే. జపనీయులు చాలా కష్టపడి పనిచేస్తారు. కొందరు ప్రొద్దున్నే 9 గంటలకు ఆఫీస్ కి వచ్చి రాత్రి 12 గంటలకు ఇంటికి వెళ్తారు. పని కూడా చాలా నెమ్మదిగా చేస్తారు (మనతో పోలిస్తే !!! ). కాని ఎన్ని రోజులు చేసినా చివరికి perfect గా చేస్తారు. వీళ్ళు perfection కోసం ఎంత ప్రయత్నిస్తారో ఈ క్రింది ఫోటో చూడండి ( తమాషాగా :) ).

వీళ్లు చాలా మొహమాటస్తులు. అంత త్వరగా ఎవరితో మాట్లాడరు. కాని ఎప్పుడైనా తినడానికి పార్టీలకు వెళ్లినప్పుడు మాత్రం వాళ్లలోని ’చంద్రముఖి’ బయటికి వస్తుందనుకుంటాను, చాలా మాట్లాడుతారు, పెద్ద పెద్దగా నవ్వుతూ ఉంటారు. ముందురోజు వరకు వీరినా నిశ్శబ్దంగా ఉండటం చూసాము అని ఆశ్చర్యమవుతుంది. అది ’మందు’ ప్రభావం అయి కూడా ఉండొచ్చు!!. తరువాత రోజు మళ్ళీ మాములుగా ఉంటారు, అస్సలు మాట్లాడరు. కొందరయితే అస్సలు పరిచయమేలేనట్టుగా (పార్టీలో కొత్తగా పరిచయమైనా వాళ్లు) ప్రవర్తిస్తారు. వేరే కంపనీలలో పనిచేసే నా మిత్రులకు కూడా ఇదే అనుభవం. జపనీయులు ఏదైనా నచ్చినా నచ్చక పోయినా నచ్చిందనే చెబుతారు, చెప్పాకదా వీళ్లకి మొహామాటం ఎక్కువ. వాళ్ల మనసులో మాట అస్సలు చెప్పరు, ముందు వాళ్లు ఏమైనా అనుకుంటారని. కాని అప్పుడప్పుడైనా ముక్కుసూటిగా ఉంటే బాగుంటుంది అని అనిపిస్తుంటుంది నాకు. వీళ్లు అంత సుళువుగా మనని నమ్మరు, నమ్మకం కుదరడానికి చాలా సమయం తీసుకుంటారు.

ఇక్కడ వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛకు ప్రాముఖ్యం ఇస్తారు, ఒకరి విషయాలలో మరొకరు అస్సలు తలదూర్చరు. అలా అని విచ్చలవిడితనం కూడా ఉండదు. పిల్లలు ఎంత అల్లరి చేసినా ఏమీ అనరు, చాలా ఓపికగా ఉంటారు. పిల్లలు పెద్దగా అరుస్తూంటే వద్దనడం మాత్రమే చూసాను ( ప్రక్క వాళ్లకి ఇబ్బందని ). పిల్లలకి చిన్నప్పటి నుండే అన్ని పద్దతులు నేర్పుతారు. ఉదాహారణకి ట్రైన్స్ లో వెళ్ళేప్పుడు సీట్స్ మీద నిలబడి ఆడుకోవాలంటే పిల్లలు వాళ్ళ షూ విప్పుకోవాల్సిందే, లేకపోతే తల్లిదండ్రులు సీట్ ఎక్కనివ్వరు !!! రోజూ చాలా కష్టపడే వీరు వారాంతంలో మాత్రం సరదాగా వాళ్ల పిల్లలతో పార్కుల్లో ఆడుతూ కనపడతారు. ఇక్కడ పిల్లలను ముద్దు చేయడం నేను చూడలేదు. మన దగ్గర పిల్లల బుగ్గలు గిల్లడం, ముద్దు పెట్టుకోవడం మామూలు కదా, ఇక్కడ మాత్రం నాకు కనపడలేదు, అది ఎందుకో మాత్రం నాకు తెలియదు. ఒక వయసు వచ్చేవరకే తల్లిదండ్రుల మీద పిల్లలు ఆధారపడతారు పాశ్చాత్య దేశాలలా. తరువాత వాళ్లే పనులు చేస్తూ చదువుకుంటారు. చాలా తక్కువ మంది తమ తల్లిదండ్రులతో కలిసి ఉంటారు.

ఫోటో: తన కూతురితో ఆడుకుంటున్న మా బాస్

జపాన్ లో భద్రత చాలా ఎక్కువ, రాత్రి 1,2 గంటల వరకు ఆడవాళ్లు ఒంటరిగా తిరుగుతూ కనపడతారు. ఎప్పుడైనా మేము తలుపులు సరిగ్గా వేయకుండా భయటికి వెళ్లినా పెద్దగా భయపడం, ఎందుకంటే ఇక్కడ ఏమి జరగదని నమ్మకం. కాని మా జాగ్రత్తలో మేము ఉంటాము అది వేరే విషయం అనుకోండి.

ఇక్కడ కొందరు ఒంటరిగా ఉండటం వలన మానసికంగా కౄంగి పోయి ఆత్మహత్యలు చేసుకుంటున్నారు. కొందరు జీవితం మరీ రొటీన్ గా ఉందని ఆత్మహత్య చేసుకున్న సంఘటనలు, వేరే వాళ్ళని చంపిన సంఘటనలు, కొందరు వీడియో గేములు బాగా ఆడి ఆ ప్రభావం తో వేరే వాళ్ళని చంపిన సంఘటనలు కూడా ఉన్నాయి. ఇక్కడ తప్పు చేస్తే శిక్షలు కఠినంగా ఉంటాయి, ఉరిశిక్షలు చాలానే వేస్తారు, అందుకే ఇక్కడ చిన్న చిన్న తప్పులు చేయడానికి కూడా భయపడతారు. ఆక్సిడెంట్స్ చేస్తే చాలా డబ్బులు ఫైన్ కట్టాలట అందుకే ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ల దగ్గర చాలా నెమ్మదిగా నడుపుతారు. మనుషులు రోడ్డు దాటేంత వరకు ఆగి మరీ వెళ్తారు.

నాకు ఆశ్చర్య మైన విషయం ఏంటంటే ఇక్కడ కూడా విడాకులు తీసుకోవడం ఎక్కువే!. బయటికి మంచిగా కనపడే వీళ్లు కూడా గొడవలు పెట్టుకొని విడిపోతారు. రోజులో ఎక్కువ శాతం పని చేస్తూ ఉండటం వల్ల ఒకరితో ఒకరు గడపలేకపోవడం కూడా ఒక కారణం కావొచ్చు. ప్రపంచ యుద్ద సమయంలో చాలా కౄరంగా ఉండేవారట. ఇప్పుడు పూర్తిగా మారిపోయారు. అపరిచితుడు సినిమాలో చివరలో చూపెట్టినట్టు మొత్తం చికిత్స అయిపోయిన తరువాత కూడా అప్పుడప్పుడు లోపల ఉన్న అపరిచితుడు బయటికి వచ్చినట్టు, వీళ్లకు అప్పటి కౄరత్వం అప్పుడప్పుడు బయటికి వస్తుందేమో !!!!.

జపాన్ విశేషాలు - 1

2008-08-21T07:30:00.000-07:00

జపాన్ ను జపనీయులు ’నిహాన్’ లేదా ’నిప్పాన్’ అని పిలుస్తారు. మనము ఇండియాని ’భారతదేశం’ అని పిలిచినట్టుగా !!. నిప్పాన్ అని అధికారికంగా ఉపయోగిస్తారు, నిహాన్ అని వాడుక భాషలో ఉపయోగిస్తారు. నిహాన్/నిప్పాన్ అంటే ’సూర్యుడికి మూలమైనది’ అంటే ’సూర్యుడు ఉదయించే దేశం’ అని అర్ధం. జపాన్ జాతీయపతాకం కూడా ఎరుపు రంగులో ఉండే ఉదయించే సూర్యుడే.

జపాన్ దాదాపు 3,000 ద్వీపాల సమూహం. అందులో నాలుగు ద్వీపాలు చాలా పెద్దవి. దాదాపు 70% పర్వతాలతో నిండి ఉంది. జపాన్ 4 భూమి పలకల ( earth plates ) కూడలిలో ఉండే సరికి ఇక్కడ భూకంపాలు చాలా ఎక్కువ. వీటి కారణంగా అగ్నిపర్వతాలు కూడా ఎక్కువగానే వున్నాయి. జపాన్ లో పెద్దదైన ఫుజి మహాపర్వతం కూడా ఒక అగ్నిపర్వతమే. చెప్పాలంటే రోజూ ఎదో ఒక ప్రాంతంలో వస్తూనే ఉంటుంది, సంవత్సరానికి దాదాపు 1500 భూకంపాలు నమోదు అవుతాయి. ఇక్కడ ఇళ్లు కూడా చెక్కలతోనే కడతారు (పెద్ద పెద్ద భవనాలు తప్ప). భూకంపం రెక్టర్ స్కేల్ పై 6-7 వరకు వచ్చినా తట్టుకునే విధంగా ఈ ఇళ్లు ఉంటాయి. చిన్న చిన్న భూకంపాలు రావడం ఒకవిధంగా మంచిదే, ఒక్కసారే పెద్దది వస్తే కష్టం కదా మరి !!!

జపాన్, 13 కోట్ల జనాభాతో ప్రపంచంలో పదవస్థానంలో ఉంది. కాకాపోతే ఇప్పుడు ఇక్కడ చాలా మంది పెళ్ళిళ్లు, పిల్లల మీద ఇష్టత చూపెట్టడం లేదు. అందువల్ల జనాభా తగ్గిపోతోంది. ఇక్కడి ప్రజల సరాసరి జీవితకాలం 82 సంవత్సరాలు. అయ్యేసరికి యువకుల సంఖ్యకన్న ముసలివాళ్ల సంఖ్య పెరిగిపోతోంది. ఒకసారి మాటల్లో నాకు తెలిసిందేంటంటే, ఇక్కడ ముసలి వాళ్ళకోసం బడ్జెట్ లో చాలా భాగం కేటాయిస్తారట. వారి సంఖ్యపెరిగే సరికి యువకులపై పన్ను భారం చాలా పడుతోంది. ఈ విషయం గురించి మా బాస్ ఇలా చెప్పారు "నేను పన్ను ఎక్కువ కడుతున్నా అని ఎప్పుడూ భాదపడను, ఎందుకంటే వాళ్ళే జపాన్ ని నిర్మించారు, రెండో ప్రపంచ యుద్దంలో దాదాపు నాశనమైన జపాన్ ఇప్పుడు ప్రపంచంలో ఉన్నతమైన స్థానంలో ఉందంటే వాళ్ళే కారణం, వాళ్ళని చూసుకోవడం మా భాద్యత." నిజమే వాళ్ళని ఎంత పొగిడినా తక్కువే !!!. రెండో ప్రపంచ యుద్దంలో దాదాపు 70 నగరాలు నాశనమైయ్యాయి. ఆ యుద్దంలో ఓడిపోయిన తరువాత వీరికంటూ ప్రత్యేకంగా సైన్యం లేదు, జపాన్ రక్షణ అమెరికానే చూసుకుంటోంది. జపాన్ చుట్టూ అమెరికా వాళ్ళ యుద్దనౌకలు ఉన్నాయి. ఇప్పుడిప్పుడే వీళ్లకంటూ ఒక సైన్యం ఉండాలని ఆలోచిస్తున్నారు.

ఒకప్పుడు సైన్యంలో బలంగా ఉన్నవారు ఇప్పుడు ఆర్ధికంగా చాలా బలంగా ఉన్నారు. అక్షరాస్యత కూడా 99 %. ఇన్ని పర్వతాలు ఉన్నా, యుద్దంలో అంత నష్టపోయినా, ఎప్పుడూ భూకంపాలు వస్తున్నా, అన్నింటిని అధిగమించి ఆర్ధిక రంగంలో మొదటి మూడు స్థానాలలో స్థానం సంపాదించారు. ఒక్క యెన్ ఇప్పుడు దాదాపు 40 పైసలు. ( మరీ 40 పైసలే అనుకోకండి, వీళ్ళ కరెన్సీ అలా ఉంది అంతే !!, మన దగ్గర లాగా రూపాయలు/పైసలు ( డాలర్/ సెంట్ , పౌండ్/పెన్ని) అని వేరు గా కాకుండా ఒక్క యెన్ మాత్రమే ఉంది, కాబట్టి అంత తక్కువ నుండి మొదలవుతుంది !! ).

జపాన్ అంటే ముందుగా ఎలక్ట్రానిక్స్, రోబోట్స్, ఆటో మొబైల్ కంపెనీలు గుర్తుకు వస్తాయి. క్రింద ఉన్న జపాన్ కంపనీల పేర్లు చూడండి, అవి చూస్తే ఈ దేశం ఇంత అభివృద్ది చెందిందో ప్రత్యేకంగా చెప్పవలసిన అవసరం లేదనుకుంటా.

ప్రధాన ఎలక్ట్రానిక్ కంపెనీలు :
Sony, Canon, Casio, Hitachi, Toshiba, Panasonic/National, Fujitsu, Sharp, NEC, TDK, JVC, Roland, Fujifilm, Pioneer, Kyocera, Mitsubishi, Nikon, Yamaha, Citizen Watch, Pentax, Olympus, Nintendo, Sanyo, Epson, Sansui, Akai, Sega, Konica Minolta, Maxell, Kenwood, Seiko.

ప్రధాన ఆటోమొబైల్ కంపెనీలు :
Toyota, Honda, Nissan, Suzuki, Yamaha, Kawasaki, Mitsubishi, Isuzu, Mazda.

ఇంకా మరిన్ని జపాన్ విశేషాలు వచ్చే టపాలో.

సురాజ్య మవ్వలేని స్వరాజ్యం ఎందుకని ?

2008-08-13T07:46:00.000-07:00

21 జనవరి 2007, ఆదివారం, వారాంతం కాబట్టి ఆ రోజు తెల్లవారుజామున 11 గంటలకే లేచాము. ఏదో కొనాలని యం.జి.రోడ్ కి వెళ్దామనుకున్నాము. బద్దకం విదిల్చుకొని తొందరగా వంట చేసుకొని నేను నా ఫ్రెండ్ సందీప్ బయటపడ్డాము. మన అభిమాన బెం.మ.సా.సం (BMTC) ఎక్కి రెండు యం.జి.రోడ్ కి టికెట్ తీసుకున్నాము. రోడ్ మీద అన్ని కాషాయం జెండాలు ఉన్నాయి. ఆర్.ఎస్.ఎస్ వాళ్లవి ఏవో సమావేశాలు ఉన్నాయనుకున్నాము. ఎప్పుడూ సందడిగా ఉండే అలసూర్ లో అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది, ఇదేంటి ఇలా ఎప్పుడు లేదే, ఆదివారం మధ్యాహ్నాం అయ్యేసరికి అలా ఉందేమో అనుకుంటుండగా రోడ్డు మీద కొందరు పోలీస్ లు నిలబడి వేరే రూట్ లో బస్సు ను పంపిస్తున్నారు, అక్కడే ఆ సమావేశం జరుగుతుందని మేమే ఒక నిర్ధారణకు వచ్చాము.

బస్సు అలసూరు చెఱువు చుట్టూ తిప్పుతూ ట్రినిటి సర్కిల్ వైపు వెళ్తోంది. ఒకచోట బస్సు ఆగిపోయింది, బెంగళూరు వాసిని గనక ట్రాఫిక్ జామ్ లు కొత్తకాదు, అసలే అన్ని బస్సు లు దారి మరలిస్తున్నారు కాబట్టి ఎప్పటికి యం.జి.రోడ్ కి వెళ్తామా అని కూర్చున్నాము. ఏదో గోల వినబడటం మొదలయ్యింది. మా బస్సు లో వాళ్లు కూడా దిగి ఏదో చూస్తున్నారు. సరే మనమూ చూద్దామని కిందికి దిగాము, కాని ఏమి కనపడటం లేదు, చాలామంది వెనక్కి వస్తున్నారు. పెద్ద ట్రాఫిక్ జామ్ ఏమో అలా వెళ్లడం కష్టం అని జనాలు వస్తున్నారేమో అనుకున్నాము. కాని ఏదో పగలగొడుతున్న శబ్దం, నెమ్మదిగా ఆ శబ్దాలు పెద్దగా వినపడుతున్నాయి. మేము కొద్దిగా ముందుకు వెళ్లి చూస్తే కాషాయం జెండాలు పట్టుకొని కొందరు రాళ్లతో ఒక్కొక్క బస్సు అద్దాలు పగులగొడుతూవస్తున్నారు. మా బస్సు అద్దాలు కూడా పగులగొట్టారు. ఏవో చిన్నచిన్న గొడవలు చూడటం తప్ప ప్రత్యక్షంగా ఇలా చూడటం అదే మొదటిసారి. ఇదేం మాయరోగం వీళ్లకి, వాళ్ల సమావేశం వాళ్లు చూసుకోక ఇదేంటి అనుకొని అక్కడే ఉంటే మా మీదికి రాళ్లు విసురుతారేమోనని మేము వెనక్కి వెళ్లాం.

అక్కడ నుండి శివాజినగర్ మీదుగా మెజిస్టిక్ వెళ్లే బస్సులు కనపడ్డాయి, సరేలే ఎలాగు బస్సులు వెళ్తున్నాయి కదా అని ఒక బస్సు ఎక్కాము. మాకు ఏమి తెలుసు పద్మవ్యూహం లోకి అడుగుపెడుతున్నాము అని. బస్సు ఎక్కగానే రెండు టికెట్లు మెజిస్టిక్ కి తీసుకున్నాము. కండక్టర్ డ్రైవర్ తో 'ఎక్కడ ఆపకుండా వెళ్లు' అని చెబుతున్నాడు. అక్కడ గొడవ అవుతుంటే ఈయన ఇక్కడ ఎందుకు కంగారు పడుతున్నాడో అర్ఠం అవ్వలేదు. కాని అక్కడ మాత్రం అంతా కోలాహలంగా ఉంది. అందరూ ఉరుకుల పరుగుల మీద ఉన్నారు.

అలా వెళ్తూంటే, ఒక సందు చివర చాలా మంది గుంపుగా కనపడ్డారు, కొందరు ముస్లింలు, అందరు ఏదో యుద్దానికి సన్నద్దమవుతున్నట్టుగా కనపడ్డారు. చేతుల్లోకి ఇనుపరాడ్లు, సోడా సీసా లు తీసుకొని దాడి చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు. మా బస్సు కండక్టర్ ’స్పీడ్ గా వెళ్లు, ఆపకు’ అని పురమాయిస్తున్నాడు. మాకు గుండెల్లో దడ మొదలయ్యింది. వాళ్లు మా వైపే వస్తున్నారు. అయ్యో ఎరక్క పోయి వచ్చి ఇరుక్కు పోయాము అని భాధ, భయం రెండు ఒక్కసారిగా కలిగాయి. ఎప్పుడు మా బస్సు మీద దాడి చేస్తారో అని బిక్కు బిక్కు మంటూ ఉన్నాము, వాళ్లు అందరూ పరుగెత్తుకుంటూ మా బస్సు వైపు వచ్చారు. ఇక అయిపోయాము అనుకున్నాము. కాని అదృష్టవశాత్తు మా బస్సుని దాటి వెళ్లారు. చూస్తే మా వెనక వస్తున్న వాహనం మీద దాడికి దిగారు, అందులో అంతా ఆర్.ఎస్.ఎస్ వాళ్లు ఉన్నారు. అప్పుడర్థమయింది అక్కడ హిందు ముస్లిం ల గొడవ జరుగుతుందని. ఆ వాహనం నుండి వాళ్లు కిందికి దిగి బిగ్గరగా అరుస్తూ కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టారు.

రోడ్డుమీద అంతా అంతకు ముందు జరిగిన గొడవ దాఖలాలు కనపడతున్నాయి. కుడివైపు వున్న రోడ్డు మీద కాలుతున్న బస్సు, తరువాత రోడ్లో అద్దాలు పగిలిన బస్సులు, కార్లు, కాలుతున్న టైర్లు, చిందరవందరగా చెప్పులు, కర్రలు, రాళ్ళు, చినిగిపోయిన చొక్కాలు, అక్కడ అక్కడ రక్తపు మరకలు కనపడ్డాయి. మాకు కొంత సేపు మణిరత్నం సినిమానో, రామ్ గోపాల్ వర్మ సినిమానో చూస్తున్నట్టుగా అనిపించింది. వాళ్ల సినిమాలు చూసి వీళ్లు ఇలా చేస్తారో, ఇవి చూసి వాళ్లు తీస్తారో తెలియదు కాని అచ్చు అలానే ఉంది. ఇంతలో ఒకడు పెట్రోల్ సీసా పట్టుకొని పరిగెడుతున్నాడు, మళ్లీ ఒక రెండు నిమిషాలు భయం, అతను ఎక్కడికో వెళ్లిపోయాడు. హమ్మయ్యా అని ఊపిరిపీల్చుకున్నాము. మొత్తానికి ఎలాగోలా అక్కడి నుండి బయటపడ్డాము.

తరువాత మా స్నేహితురాలికి ఫోన్ చేస్తే తను ’మీకు తెలుసా శివాజినగర్ లో గొడవలు జరుగుతున్నాయి, కర్ఫ్యూ అట’ అంది. మేము ’తెలుసు ! అందుకే లైవ్ కవర్ చేద్దామని వచ్చాము’ అని మా కష్టాలు చెప్పుకున్నాము. తిరిగివచ్చేప్పుడు బెంగుళూర్ అంతా తిప్పి ఆ BMTC బస్సు వాడు మొత్తానికి క్షేమంగా తీసుకువచ్చాడు.
రోజు కి 25 గంటలు వార్తలు చూసే మా సందీప్ ఆ రోజు వార్తలు చూడకపోవడం ఒక కారణం, వాడు చూసుంటే వెళ్ళేవాళ్ళం కాదేమో, అయినా ఇలాంటివి ఊహించలేము కదా. కొన్ని దేశాలలో ఉంటే, బయటికి వెళ్లేప్పుడు వర్షం ఉందా లేదా, వాతావరణం ఎలా ఉంది అని చూసుకొని వెళ్లాలి. మన దగ్గర మాత్రం గొడవలు ఉన్నాయో లేవో చూసుకొని వెళ్లాలనుకుంటా. ఈ forcasting కి కూడా గూగుల్ వాడు ఒక gadget తయారుచేస్తాడేమో.
మొత్తానికి సరదాగా వారాంతం బయటికి వెళ్దామని వెళితే అలా ఇరుక్కుపోయాము.

ఇలాంటి సంఘటనలు చూసినప్పుడల్లా సిరివెన్నెల గారి పాట గుర్తుకువస్తుంది, " సురాజ్య మవ్వలేని స్వరాజ్యం ఎందుకని... సుఖాన మనలేని వికాసమెందుకని ". ఈ క్రింది వీడియో చూడండి, నేను చెప్పిన వాటికి ఇంచుమించు దృశ్యరూపం.

ప్రతీ రెండు మూడు నెలలకొకసారి ఇలా ఏవో జరగడం, జరిగిన వారానికి అందరూ మర్చిపోవడం, అన్నీ మామూలు అయ్యాయి. ఏ సమస్యా లేదనుకుంటూ "జెండా పండుగ" ఘనం గా చేసుకుంటాము. అలాగే ఈ సారి కూడా.
బ్లాగ్మిత్రులకు స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు (ముందస్తు).

గమనిక: నేను ఏ వర్గానిదో తప్పు అని చెప్పడానికి చేస్తున్న ప్రయత్నం కాదిది, కేవలం ఒక యధార్ధ సంఘటనని చెప్పాలని ప్రయత్నం మాత్రమే. ఎవరిది తప్పు అని చర్చిస్తే ఆ చర్చకు ఆది, అంతం ఉండదనుకుంటాను. పై విషయాల వల్ల ఎవరి మనోభావాలైనా దెబ్బతింటే క్షమించగలరు, ఆ విషయాలు కేవలం నేను అప్పుడు చూసినవి, అనుభవించినవి మాత్రమే.

హనాబీ - జపాన్ లో వేసవి పండుగ

2008-08-06T07:48:00.000-07:00

జపాన్ లో ప్రతీ వేసవి కాలంలో టపాసుల పండుగ చేసుకుంటారు, దాన్నే ’హనాబీ’ అని పిలుస్తారు. ’హనాబీ’ అంటే జపనీస్ లో ’అగ్ని పూలు’. ఈ పండుగని 17వ శతాబ్దం నుండి చేసుకోవడం మొదలు పెట్టారు. మొదట ఆనందం కోసం మొదలు పెట్టి తరువాత వాళ్ళ ముందు తరాల వాళ్ళని గుర్తుచేసుకోవడానికి ఈ పండుగను జరుపుకుంటున్నారు. ఒక్కొక్క ప్రదేశంలో ఒక్కో రోజు చేసుకుంటారు. జూలై 26 నాడు టోక్యో (సుమిదాగవా) లో జరిగిన హనాబీ కి వెళ్ళాను. చాలా బాగుంది. ఇవి చూడటానికి చాలా మంది జపనీస్ సాంప్రదాయక బట్టలు (కిమోనో) వేసుకొని వచ్చారు.

ఆ మరుసటి వారం మా జపనీస్ బాస్ ’కాటో-సాన్’ ( సాన్ అంటే ఇక్కడ గౌరవార్ధం అందరి పేర్లకి తగిలిస్తారు, మన ’గారు’ లా ) మమ్మల్ని జపాన్ లో జరిగే అతి పెద్ద హనాబీ, ’నాగాఓకా’ కి ఆయన కార్లో తీసుకువెళ్తా అన్నారు. ఆయన అక్కడే చదువుకున్నారట. జపాన్ లో ఎప్పుడు బయటికి వెళ్ళినా తప్పకుండా ఏదో ఒక వింత చూస్తూ ఉంటాను. ఎప్పటిలా ఈసారి కూడా చూసాననుకోండి. మరి నాతో రండి ఆ విశేషాలు తెలుసుకోవడానికి. ఈ సోది ఎందుకూ అనుకుంటే క్రింద ఉన్న నేను తీసిన వీడియోలు చూడండి :)

పోయిన శుక్రవారం ( 1, ఆగష్ట్, 2008 ) రాత్రి 9 గంటలకు ఆయన కొడుకు ’తత్సు’ ( Tatsu, ఒక బుజ్జి భకాసురుడు ) తో కలిసి నన్ను, నా మిత్రుడు ప్రశాంత్ ని తీసుకువెళ్ళడానికి వచ్చారు. మొదట ’నాగాఓకా’ దగ్గర్లో ’నయేబా’ అనే ఊర్లో ఆయన కొత్తగా కొన్న ఇంటికి వెళ్ళి, అక్కడే పడుకొని, శనివారం సాయంత్రం హనాబీకి వెళ్ళాలని ప్లాన్. ఆ ఊరు దాదాపు ఒక ౩౦౦ కిలో మీటర్లు, "Kanetsu Motor way" అనే హైవే మీదుగా వెళ్ళాము. మొదలే గమ్యాన్ని సెట్ చేయడంతో, GPS ఎక్కడ ట్రాఫిక్ సిగ్నల్లు ఉన్నాయో, ఎక్కడ కుడి వైపు వెళ్ళాలో, ఎక్కడ ఎడమ వైపు వెళ్ళాలో చెబుతూ, చూపిస్తూ ఉంది. చాలా దూరం వెళ్ళాక ఆ హైవే కి పక్కగా ఉన్న ఒక ఘాట్ రోడ్లో ఆయన ఊరికి వెళ్లాము. ఆ దారిలో 55 పాము మెలికలు (turnings) ఉన్నాయి. అలా దాదాపు 1000 మీటర్ల ఎత్తులో ఉన్న ’నయేబా’ కి చేరుకున్నాము.

మా బాస్ కి ’స్కీయింగ్’ ఎక్కువగా ఇష్టం ఉండటంతో ఒక ’snow resort' దగ్గర్లో ఇల్లు తీసుకున్నారు. వేసవి అవ్వడంతో అక్కడ ఇప్పుడు మంచు లేదు, చాలా వేడిగా ఉంది !!! ఊర్లో కూడా ఎవరూ లేరు. అంతా ఖాళీ గా ఉంది. అందరూ చలికాలంలోనే అక్కడికి వెళ్తారనుకుంటాను. దాదాపు 50, 60 ఫ్లాట్లు ఉన్న ఆయన apartment లో మేము తప్ప ఎవరూ లేరూ.

తరువాత రోజు ప్రొద్దున్నే ఊరు చుట్టొద్దాం అని బయటపడ్డాం. మంచు లేకపోయేసరికి ఆ ప్రదేశంలో ’గోల్ఫ్ కోర్స్’ చేసారు. చిన్న పిల్లల కోసం చిన్న పార్క్ లా తయారు చేసారు. అక్కడ పిల్లలు రకరకాల సైకిల్లు తొక్కుతూ కనపడ్డారు. కొండ మీదికి వెళ్దామనుకుంటే లిఫ్ట్ (గొండోలా) లు ఏమి పనిచేయడం లేవు.

తరువాత ’నాగాఓకా’కి బయలుదేరాము. మా బాస్ మిత్రుడు ’కసే-సాన్’ మా కోసం టికెట్ బుక్ చేసారు. ’కసే-సాన్’ అక్కడ 40 సంవత్సరాలుగా ఉంటున్నారు. ఆయన పెద్దనాన్న పెద్ద పెద్ద తారాజువ్వలు తయారుచేయడం లో దిట్ట అట. అక్కడ అన్నింటికన్నా పెద్దది ఆయనే తయారుచేసారు. మాకు మంచి గైడ్ దొరికాడన్నమాట!!!. ఆయన మొదట ఒక మంచి హోటల్ కి తీసుకువెళ్లారు. అక్కడ ’హెగీ సోబా’ అనే నూడిల్స్ ప్రత్యేకమట, అక్కడే దొరికే ఒక రకమైన గోధుమలతో చేస్తారు. సముద్రంలో పెరిగే ఒక ప్రత్యేకమైనా మొక్కతో సూప్ ఇచ్చారు. ఆ నూడిల్స్ ఈ సూప్స్ తో కలిపి తినాలి. చాలా రుచికరంగా ఉంది.

అక్కడ నుండి ’హనాబీ’ జరిగే ప్రదేశానికి నడుస్తూ బయలుదేరాము, దారి పొడవునా రోడ్డు పై మన రూపాయి బిళ్ల కన్నా పెద్ద పరిమాణంలో ఉన్నా బిళ్ళలు, వాటిపై చిన్న చిన్న రంధ్రాలు చేయబడి ఉన్నాయి, అవి అన్నీ ఒక పద్దతి ప్రకారం రోడ్డుపై (లో) అమర్చబడి ఉన్నాయి ( లోపల పైపులు వున్నట్టున్నాయి, పైకి ఇవి కనపడుతున్నాయి !!). దాదాపు ఊరి నిండా కనపడ్డాయి, ’కసే-సాన్’ని అడిగితే, చలి కాలంలో చాలా మంచు ఉంటే అందులో నుండి నీళ్ళు (వేడి నీళ్ళు అయి ఉండొచ్చు) పంపించి మంచుని కరిగిస్తారని చెప్పారు. అక్కడ చలి కాలంలో 1 మీటర్ నుండి 2 మీటర్ల వరకు మంచు కురుస్తుందట, కాని ఈ మధ్య భూతాపం వల్ల 1 మీటర్ కన్నా తక్కువ మంచు కురిసిందట. అప్పట్లో అక్కడ ప్రతీ ఇంటికి పై అంతస్తు నుండి కూడా ఒక తలుపు ఉండేదట, మంచు బాగా కురిస్తే పై తలుపు ఉపయోగించేవారట.

ఈ తారాజువ్వల పండుగ నదీ తీరాల్లో చేస్తారు. ’నాగాఓకా’ ’షినానో’ అనే నది ఒడ్డున ఉన్నది. ఇది జపాన్ లోనే పొడవైనా నది. ఒక 30, 40 నిమిషాల నడక తరువాత మేము ఆ నది ఒడ్డుకి చేరాము. అక్కడ క్రింద కూర్చోడానికి blue sheets వేసి ఉంచారు. నది ఒడ్డున అయ్యేసరికి చల్లగా ఉంది. అక్కడే ’Stardust Revue’ అనే జపాన్ లో ప్రఖ్యాత music band వాళ్ల ప్రదర్శన ఏర్పాటు చేసారు. ఆ ప్రదర్శనని అంతా నృత్యం చేస్తూ మరీ ఆనందించారు. ఆ ప్రదర్శన 7 గంటలకే అయిపోయింది.

టోక్యోలో అన్నీ భవనాల మధ్యలో చాలా లైట్లు ఉండటం వల్ల తారాజువ్వల వెలుగు అంతగా తెలియలేదు. ఇక్కడ మాత్రం చూడటానికి ప్రదేశం చాలా బాగుంది, కనుచూపుమేరలో భవనాలు లేవు, ఏ అడ్డు లేదు, లైట్లు లేవు !!!, తారాజువ్వలు కాల్చిన తరువాత మెల్లిగా గాలి వీస్తూ ఉంటే అక్కడి పొగ పోయి, క్రొత్తగా కాల్చేవి మంచి మంచి రంగుల్లో కనపడతాయి. 7 గంటల నుండి 7:30 నిమిషాల వరకు వ్యక్తిగత కోరిక మీద తారాజువ్వలు పేల్చారు. ( ఏమైనా కోరిక ఉన్నవారు, లేక ఎవరి జ్ఞాపకార్ద్దం అయినా, డబ్బులు ఇస్తే కాలుస్తారన్న మాట, మన దగ్గర మన పేరు మీద అర్చన చేస్తారు కదా ! అలా అన్నమాట.)

7:30 గంటలకి అసలు కార్యక్రమం మొదలైయింది. ఆ నదిపై ఉన్న ఒక బ్రిడ్జ్ మీది నుండి నయాగరా జలపాతంలా తారాజువ్వలు పేల్చారు. మేము ఆ బ్రిడ్జ్ కి దూరంగా ఉండేసరికి వీడియో తీయడం కుదరలేదు, కాని మీరు ఇక్కడ చూడవచ్చు. తరువాత రకరకలా ఆకారాల్లో తారాజువ్వలు పేల్చారు. 'smiley', 'sunflower', 'N', 'S', 'T', 'saturn' ఇలా రకరకాల ఆకారాలలో పేల్చారు.

మధ్యలో అతి పెద్ద తారాజువ్వ ’సన్ జాకుదమా’ ని కాల్చారు, (one of the biggest in the world) ఇది 90 సెంటీమీటర్ల వ్యాసం, ౩౦౦ కిలోల బరువు ఉండి, 600 మీటర్ల ఎత్తులో, 650 మీటర్ల వెడల్పుతో ఆకాశానంతా వెలుగుతో నింపేసింది.
అలా 90 నిమిషాలు వరుసగా జరుగుతూ చివరికి ’ఫినిక్స్’ కాల్చే ఘట్టానికి చేరుకుంది. ఇది ’నాగాఓకా’ కు ప్రత్యేకం, చెప్పాలంటే ఇది చూడటానికే మేము వెళ్ళాము. 2004 సంవత్సరంలో అక్కడ సంభవించిన భారీ భూకంపానికి 60 మందికి పైగా చనిపోయారు. వారి గుర్తుగా, అందరూ అప్పుడు చేసిన సహాయానికి గుర్తుగా ’ఫినిక్స్’ అనే తారాజువ్వలు కాల్చడం మొదలుపెట్టారు. దీని గురించి చెప్పడం కన్నా మీరు చూస్తేనే బాగుంటుంది, ఈ వీడియో చూడండి ( చివరి 50 సెకన్లు memory లేకపోవడం వల్ల తీయలేకపోయాను... ).

ఇది చూడటానికి నిజంగా రెండు కళ్ళు సరిప్పోవు. చివర్లో వెళ్ళేప్పుడు అందరిని వాళ్లు తెచ్చుకున్న ’టార్చిలైట్’ లను గాల్లో ఊపమన్నారు, అప్పుడు అక్కడ అంతా రంగులమయం అయ్యింది. అలా దాదాపు 2 గంటల సేపు కనులవిందు జరిగింది, జీవితంలో ఎప్పటికి మర్చిపోలేని జ్ఞాపకాన్ని మిగిల్చింది. అక్కడి ’జన’ సముద్రాన్ని దాటి ’కసే-సాన్’ ఇంటి దాకా వెళ్ళి, ఆయనకి వీడ్కోలు చెప్పి తిరుగుముఖం పట్టాము. మా బాస్ ’GPS' ని ఇబ్బంది పెడుతూ మరీ ట్రాఫిక్ లేని దారి నుండి తీసుకువచ్చారు.
తిరుగుప్రయాణంలో ఒకచోట మేము "Kanetsu tunnel" అనే టన్నల్ గుండా వచ్చాము, ఇది దాదాపు 10.5 కిలోమీటర్ల పొడవైనది, దాదాపు 25 సంవత్స్రరాల క్రితమే ఒక పర్వతాన్ని తొలిచి ఇది కట్టారు. జపాన్ లో దాదాపు 70 శాతం కొండలు, పర్వతాలే అయ్యేసరికి ఇక్కడ స్థలం కొనాలంటే ధరలు ఆకాశానంటుతాయి. మొత్తానికి రాత్రి 3 గంటలకి ఇల్లు చేరుకోవడం తో మా యాత్ర ముగిసింది.

జపాన్ లో నా మొదటి రోజు

2008-07-31T06:33:00.000-07:00

అలా జపాన్ కి చేరుకున్న తరువాత, ఏయిర్ పోర్ట్ బయటికి వచ్చాను. బయటే వరుసగా బస్ టికెట్లు ఇచ్చే కౌంటర్లు ఉన్నాయి. జపాన్ కు మొదటిసారి వచ్చినప్పుడు చాలామంది ఈ బస్సులనే ఉపయోగిస్తారట. ’ల్యుమినిసెన్స్’ బస్సు లో ’యోకోహామా’ వరకు టికెట్ తీసుకున్నాను, అక్కడకి మా వాళ్ళు నాకోసం వస్తా అన్నారు.
వెళ్ళి అక్కడ ఉన్న లైన్లో నిలబడ్డాను. జపాన్ లో జూలై నుండి సెప్టెంబర్ వరకు వేసవి కాలం, నేను సెప్టెంబర్ మొదట్లో వచ్చాను, అయ్యేసరికి చాలా వేడిగా ఉంది. నాకు అదితెలియక చొక్కా మీద చొక్కా, మళ్ళీ దానిపై జర్కిన్ వేసుకున్నాను. చేతిలో బ్యాగులు ఉండే సరికి జర్కిన్ అలాగే వేసుకొని నిలబడ్డాను, బస్సు ఎక్కాక తీసేయొచ్చని.

బస్సు రావడం, క్రింద ఉండే లగేజ్ క్యాబిన్లో లగేజ్ పెట్టేసి ఎక్కి కూర్చోవడం జరిగిపోయాయి. ప్రక్కనే ఒక అమ్మాయి వచ్చి కూర్చుంది. అప్పుడు మొదలయ్యాయి అస్సలు కష్టాలు, వేసుకున్న జర్కిన్ విప్పేదామనుకుంటే, చేతులు పక్కకి అనడానికి కూడా స్థలం లేదు, అనుకోకుండా ఆ అమ్మాయికి చేయితగిలితే, అబ్బో ఎందుకులే లేని తలనొప్పి, అసలే భాష కాని భాష, మనకు కనీసం ’excuse me' అని కూడా జపనీస్ లో ఎలా అనాలో తెలియదు, ఇలాంటి చిన్న చిన్న పదాలకోసం తీసుకున్న printout క్రింద ఉన్న లగేజ్ లో ఉండిపోయింది, ఇక ఏం చేస్తాం అలాగే కూర్చున్నాను. లోపల మాత్రం ఉడికిపోతోంది !!! చెమట తో స్నానం అయిపోతోంది.

జపాన్ లో రోడ్లు చాలా శుభ్రం గా, విశాలంగా ఉన్నాయి ( అన్ని అభివృద్ది దేశాలలో ఇలాగే ఉంటుందేమో! ). వాహనాలు కూడా శుభ్రంగా ధృడంగా కనపడ్డాయి(ముఖ్యంగా ట్రక్కులు). రోడ్డు ప్రక్కన ఉండే కొండలు, గుట్టలు నున్నగా ఉన్నాయి. దూరపు కొండలు నునుపు అనుకుంటే దగ్గరి కొండలు కూడా నునుపు గా ఉన్నాయి!!!. రోడ్లు, వాహానాలు అయితే అలా ఉండటంలో ఆశ్చర్యం లేదు కాని కొండలు అలా ఎలా ఉన్నాయో అర్థం అవ్వలేదు. కొద్దిగా పరీక్షగా చూస్తే, సిమెంట్ తో అలా చేసినట్టుగా కనపడింది. అంటే ఆ నునుపు సహజ సిద్దం కాదన్నమాట!!, ఎందుకలా చేసారబ్బా అని ఆలోచిస్తూ ఉంటే, భారతదేశంలో అప్పుడప్పుడు వినబడే మాటలు గుర్తుకు వచ్చాయి, ’కొండ చెరియలు విరిగిపడి........’, ఓహ్ ఇందుకోసమా అనిపించింది. అభివృద్ది చెందిన దేశాలంటే ఇలా ఉంటాయా అని అనిపించింది, ఏ చిన్న విషయాన్ని వదిలిపెట్టరు. ఆ కొండలపై కొన్ని చోట్ల ఆకులు క్రింద పడకుండా వలలు కూడా వేసి ఉంచారు!!!.

అస్సలు ఎక్కడా ట్రాఫిక్ సిగ్నల్లు కూడా కనపడలేదు, ప్రత్యేకంగా వేసిన 'expressway' అనుకుంటాను, ఎక్కడా ఆగకుండా బస్సు వెళ్ళింది. కొన్ని కిలోమీటర్లు సముద్రం క్రింది నుండి వేసిన underground tunnel గుండా ప్రయాణించాము. ఇళ్ళు అన్నీ చిన్న చిన్న అగ్గిపెట్టల్లా కనపడ్డాయి, చాలా ఇరుకుగా, ఒక్కచోటే చాలా ఉన్నాయి. జపాన్ స్థలాభావం అని తెలిసింది, టోక్యోలో జనసాంద్రత చాలా ఎక్కువ. రోడ్లు కూడా ’రోడ్డు మీద రోడ్డు కట్టి పదహారు రోడ్లు కట్టి, ఏ రోడ్లో పోతవ్..... ’ ( బండెనక బండి కట్టి పదహారు బండ్లు కట్టి..... లా అన్నమాటా !!!) అన్నట్టుగా ఒకదానిపై ఒకటి ఉండి వేరు వేరు దారుల్లో వెళ్తున్నాయి.

ఒక 1 1/2 గంటల తరువాత ’యోకోహామా’ చేరుకున్నాను. నా కోసం నా సహోద్యోగి (మురళి), మా నాయకుడు (ప్రాజెక్ట్ లీడర్) వచ్చారు. రెండు నెలల ముందు వచ్చిన మా ప్రాజెక్ట్ లీడర్ పాపం బక్క చిక్కిపోయాడు. అసలే వచ్చే ముందు మా వాళ్ళు తిండి గురించి చాలా భయపెట్టారు, త్వరలో నేను కూడా అలా అవుతానేమో అనుకున్నాను. జపాన్ అంటే అందరు మనుషులు ఒకేలా ఉంటారు! గుర్తుపట్టడం కష్టమేమో అనుకున్నాను, కాని ఇక్కడికి వచ్చాక చూస్తే ఒక్కొక్కళ్లు ఒకలా ఉన్నారు, గుర్తుపట్టడం అంత కష్టమేమి కాదు!!!.

అక్కడి నుండి ఒక రైలు లో మేము ఉండే ప్రదేశానికి వెళ్ళాలి. మా ప్రాజెక్ట్ లీడర్ ’Mr.లవంగం’ అవతారం ఎత్తి జపాన్ లో ఏమి చెయ్యాలో ఏమి చేయకూడదో చెప్పడం (భయపెట్టడం) మొదలుపెట్టాడు. ఒకచోట ’ఎవరిని తగలకు, ఇక్కడ కొందరికి తిక్క ! కోపం వస్తే కేస్ వేస్తారు’ అని అన్నాడు, ఇంకా నయం ఉరితీయిస్తారనలేదు అని మనసులో అనుకున్నాను. తరువాత తరువాత ఇక్కడ వాళ్ళు చాలా మంచి వాళ్ళని తెలిసిందనుకోండి అది వేరే విషయం. రోజూ రైళ్లలో ప్రయాణిస్తే వింత వింత జనాలను చూడవచ్చట, కాని మా ఆఫీస్ మా రూమ్ దగ్గరే అయ్యేసరికి ఆ అవకాశం రాలేదు.

రైలు మాత్రం చాలా బాగుంది. ఎక్కగానే చల్లగా A/C గాలులు తగిలాయి. ఒక 15 నిమిషాల ప్రయాణం తరువాత మేము చేరవలసిన ప్రదేశం వచ్చింది. అక్కడ నుండి మా రూమ్ కి చాలా దూరం. రోడ్లన్నీ పద్దతిగా ఫుట్ పాత్ లతో, ట్రాఫిక్ సిగ్నల్లతో ఉన్నాయి. చిన్న చిన్న రోడ్లలో కూడా అలాగే ఉంది. ఒకచోట మేము రోడ్డు దాటాలి, దరిదాపుల్లో ఎవరూ కనపడలేదు, మన పద్దతిలో రోడ్డు దాటుదామనుకుంటే మా నాయకుడు ససేమిరా అన్నాడు. ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ వరకు నడిచి, అక్కడ గ్రీన్ సిగ్నల్ పడే వరకు ఆగి అప్పుడు దాటాము. ఇప్పుడు అదే అలవాటైయింది. అలా మొత్తానికి రూమ్ కి చేరుకున్నాను.
జపాన్ విశేషాలు, చూసిన ప్రదేశాలు చాలా వున్నాయండోయ్... అవి వచ్చే టపాలలో....

ఎర్ర బస్సు నుండి ఎయిర్ బస్ కు

2008-07-24T06:48:00.000-07:00

నాకు విమానం ఎక్కడం అంటే చాలా భయం. బస్సు అనుకోండి, చెడిపోతే రోడ్డు ప్రక్కన ఆపుతారు. ట్రైన్ అనుకోండి, చెడిపోతే ఏ ప్లాట్ ఫామ్ దగ్గరో లేక ఎక్కడ ఆగిపోయిందో అక్కడే నిలిపివేస్తారు. కాని విమానం చెడిపోతే ఏంటి పరిస్థితి, గాల్లో ఆపలేరు కదా! అదే నా భయం. కాని నాకు జపాన్ కి వెళ్ళే అవకాశం రావడం తో ఎక్కడం తప్పలేదు.
ఒక శుభముహుర్తాన అందరి వీడ్కోలుల తో మొదటిసారి బేగంపేట ఏయిర్ పోర్ట్ లో అడుగుపెట్టా. ఎర్రబస్సులలో తిరిగే మనకు ఒక్కసారే ఏయిర్ పోర్ట్ అంటే అంతా వింతే మరి!!!

లోపలికి వెళ్లగానే అన్నీ రకరకాల విమానాల కౌంటర్లు కనపడ్డాయి. నేను సరాసరి నేను ఎక్కబోయే ’థాయ్ ఏయిర్ వేస్’ కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్ళి నా టికెట్ చూపెట్టా. వాడు నా లగేజ్ కన్వేయర్ బెల్ట్ మీద పెట్టి ఒక ట్యాగ్ పెట్టి నాకొకటి ఇచ్చాడు. నా బ్యాగ్ బరువు గురించి ఏమైనా గొడవ చేస్తాడు అనుకుంటే అస్సలు ఏమి పట్టించుకోలేదు, అరే ఇంకో 2 కిలోలు తెచ్చుకుంటే అయిపోయేదే అనుకున్నాను. ఇంకా ఆశ్చర్యం ఏంటంటే అందరూ బయపెట్టినట్టుగా నా భుజానికి ఉన్న బ్యాగ్ బరువు చూడలేదు... అయ్యో అనవసరంగా కొన్ని ఇంట్లోనే పడేసానే అనుకున్నాను. ఇంతలో అతను నా బోర్డింగ్ పాస్ ఇచ్చాడు, నాకు వెంటనే నా స్నేహితుడు చెప్పిన మాటలు గుర్తుకువచ్చాయి, బోర్డింగ్ పాస్ తీసుకునేముందే కిటికీ సీట్ అడిగితే ఇస్తాడని. అరే అడగలేదే అని ’విండో సీట్ ఉందా?’ అని అడిగా, మొదటిసారిగా మరి, ఆ మాత్రం ఆతృత తప్పదు. అతను ఒక్కసారి నా వైపు అదోరకంగా చూసి ’ఈ ముక్క ఇచ్చేముందు సెప్పాలా!!’ అని మనసులో అనుకొని ( తిట్టుకొని ) తీసిన టికెట్ చింపేసి, కిటికి దగ్గరి సీట్ ఇచ్చాడు బ్యాంకాక్ వరకు. ’సారీ’ అన్నట్టుగా ఒక పిచ్చి నవ్వు పడేసా. అక్కడ మారే విమానానికి అక్కడే బోర్డింగ్ పాస్ ఇస్తారని చెప్పాడు. ఆ తరువాత ఆ ఫామ్ ఈ ఫామ్ అని రెండు, మూడు నింపి, ఇమిగ్రేషన్ ఆఫీసర్ అడిగిన కొన్ని చెత్తప్రశ్నలకి సమాధానం చెప్పి లోపలికి వెళ్ళా.

లోపల ఫ్లైట్ టైం కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాను. మళ్ళీ ఎప్పటికి తింటానోనని ఒక షాప్ కి వెళ్ళి సమోసా అడిగా, 60 రూపాయలు అన్నాడు, 5 రూపాయల సమోసా 60 రూపాయలా, అంతా స్థలప్రభావం అనుకొని ఒకటి తీసుకున్నాను. ఒక ఫోన్ బూత్ కనపడితే ఇంటికి ఫోన్ చేసి కొద్దిసేపు మాట్లాడాను. అక్కడ ఉన్న విమానాల పట్టికల నేను ఎక్కబోయే విమానం వివరాలు తప్ప మిగతా అన్ని ఉన్నాయి. మనకు అసలే కొత్త, అది కనపడక పోయే సరికి కంగారు, గభగభా ఆ ఫోన్ బూత్ వాడి దగ్గరికి వెళ్ళి అడిగా ఏంటి బ్యాంకాక్ వెళ్ళే విమానం పేరు లేదే అని, అతను కంగారు పడకండి సార్ మిమ్మల్ని వదిలిపెట్టి వెళ్ళరు లేండి అని చెప్పాడు, ఇతనేంటి ఒకటి అడిగితే ఇంకో సమాధానం ఇచ్చాడు, RIN ఎంతా అంటే SURF 10 రూపాయలు అని చెప్పే చుంచు మొహం వీడూనూ అని మనసులో తిట్టుకొని మళ్ళీ ఎదురుచూడటం మొదలు పెట్టా. సమయం దగ్గరపడుతుంటే వెళ్ళి ముందు కూర్చున్నా.

అంతలో ఏయిర్ హోస్టెస్ లు ’థాయ్ ఏయిర్ వేస్’ అని బోర్డ్ పట్టుకొని నిల్చున్నారు. వెంటనే అక్కడ ’Q’ లో నిలబడ్డాను, తరువాత అందరు మన భారతీయ పద్దతిలో గుంపులుగా వచ్చి ఎవరికి నచ్చినట్టుగా వాళ్ళు కొత్త లైన్లు సృష్టించి మళ్ళీ అందులో వాళ్ళ వాళ్ళని ఇరికించి నానా రభస చేయడం మొదలు పెట్టారు. పాపం నా ముందే నిల్చొని వున్న ఒక పాశ్చాత్యుడు ( ఎక్కడ నుండో తెలియదు కాని ఎర్ర తోలు!!!!) తల పట్టుకొని ’ఏంటి ఇది?’ అనుకుంటూ విసుగ్గా ఎదో గొణిగాడు, నాకు మొదట నవ్వు వచ్చింది, ఇండియా నుండి వెళ్తున్నాడంటే ఈపాటికి మన వాళ్ళ గొప్పతనం గురించి తెలిసే ఉండాలే అనుకున్నాను, మనకైతే ఇది కొత్త కాదు కాని అతని ముందే కొద్దిగా నామోషిగా అనిపించింది. ఎర్రబస్సు అయినా ఏయిర్ బస్ అయినా మన పద్దతిలో పెద్ద తేడాలేదు అని నిరూపించారు.

అలా అందరిని చేధించుకొని విమానంలోకి అడుగుపెట్టా రాత్రి 12 గంటలకి, ఏయిర్ హోస్టెస్లు నవ్వుతూ స్వాగతం చెప్పారు. నాకు లోపలకి అడుగుపెట్టగానే ఒక పెద్ద బస్ లోకి వెళ్ళినట్టుగా అనిపించింది, విమానం లా అనిపించలేదు!!!, నా అంచనాలు ఎక్కువైయ్యాయేమో. ఒక రకమైన వాసన కూడా రావడం మొదలుపెట్టింది, అది అక్కడ వున్న ఆహార పదార్ధాల వల్ల అని తరువాత తెలిసిందనుకోండి. సీట్ ఎక్కడా అని చూస్తే చివరాకరిది నాది, కిటికీ ప్రక్కన కావలనుకుంటే అక్కడ దొరికిందన్నమాట.

పైన నా బ్యాగ్ పెట్టి కూర్చున్నాను. ఏయిర్ హోస్టెస్ లు వచ్చి అందరి బ్యాగ్ లు ఒక పద్దతిలో పెడుతున్నారు, ఒక బ్యాగ్ పెట్టడానికి స్థలం లేకపోయేసరికి అక్కడ ఉన్న పెద్ద బ్యాగ్ ను చూపిస్తూ ’ఇది ఎవరిది?’ అని అడిగారు, నాదే అని చెప్పా. కొద్దిగా మీ బ్యాగ్ మీ సీట్ వెనక పెట్టుకుంటారా అని అడిగితే, మనది విశాల హృదయం కదా సరే అని ఒప్పేసుకున్నాను. నెమ్మదిగా విమానం కదలడం మొదలయ్యింది. ’మనం బయలుదేరబోతున్నాము, మీ ఎలాక్ట్రానిక్ వస్తువులను ఆపేసేయండి’ అని ఎంత చెబుతున్నా నా ప్రక్కన కూర్చున్నతను మాత్రం ఏమి పట్టించుకోకుండా ఫోన్ లో తాపీ గా మాట్లాడుతున్నాడు. అంతలో ఏయిర్ హోస్టెస్లు విమానం విరిగిపోతే ఏం చెయ్యాలి, పెట్రోల్ అయిపోతే ఏం చెయ్యాలి, టైర్ పంక్చర్ అయితే ఏం చెయ్యాలి అని ఒక demonstration ఇచ్చారు, అసలే విమానం అంటే భయం ఉన్న నాకు చిన్నపాటి హాలివుడ్ సినిమా చూపెట్టారు. నేను మాత్రం పారాచ్యూట్ ఎక్కడా అని నా సీట్ కింద పైన మొత్తం వెతికా కాని కనపడలేదు, వాళ్లని అడిగితే బాగుండదని అడగలేదు!!.

తరువాత నడుముకు బంధనాలు వేసుకొని takeoff కి సిద్దమయ్యాను. విమానం ఒక్కసారిగా త్వరణాన్ని పెంచేసి వేగంగా కదులుతూ అలా గాలిలోకి ఎగిరింది. ఆ ఒక్క క్షణం ఒక గమ్మతైన భావన. ’feeling zero gravity for a moment' . అలా పైకి వెళ్లిపోతూ ఉంటే కిటికీలోంచి మన భాగ్యనగర రాత్రి అందాలను చూస్తూ, ధగధగా వెలిగిపోతున్న బుద్దభగవానుణ్ణి చూస్తూ కూర్చున్నాను, 1000 అడుగుల ఎత్తుకు వెళ్ళేసరికి మేఘాలు వచ్చేసాయి, అవి చూడగానే ఆనందానికి అవధులు లేవు. అలా అలా పైకి ఎగిరాక 25000 అడుగులు పైకి వెళ్ళాక, పైలెట్ ’ఇప్పుడు స్థిరంగా వెళ్తాం, పండగ చేసుకోండి’ అని సెలవిచ్చాడు. అందరం తమ తమ బంధనాలు తీసేసుకొని స్వేచ్చాజీవులం అయ్యాము.

మనకు ఏమి తెలియదు కాబట్టి నెమ్మదిగా నా ప్రక్కన కూర్చున్నతనిని గమనించడం మొదలు పెట్టా, ఆయన ఏం చేస్తే అది చూసి ఒక రెండు నిమిషాల తరువాత నేను చేయడం అన్నమాట!!!. ఆయన సీట్ ను వెనక్కు అనుకొని కూర్చున్నాడు, నేనూ ప్రయత్నించా, కాని అస్సలు కదలడం లేదు, ఏంటా అని వెనక్కి చూస్తే నా బ్యాగ్ !!, నేను చేసిన బల ప్రయోగానికి పాపం నన్ను బిక్కు బిక్కు మంటూ చూస్తోంది. మన విశాల హృదయం వల్ల ఇదొక బొక్క అని అప్పుడు తెలిసింది, ఏం చేస్తాం అలాగే నిటారుగా కూర్చున్నాను. పాటలు వినడానికి హెడ్ ఫోన్స్ ఇచ్చారు, ఆ పాటలు వినేసరికి లేని తలనొప్పి వచ్చింది, పక్కన పడేసా, తరువాత వాళ్ళు ఇచ్చిన తిండినంతా తినేసరికి, అన్నీ కలిసి ఒక రకంగా అనిపించడం మొదలైయింది. మధ్య మధ్య లో గతుకుల రోడ్డు మీద వెళ్తే బస్సు ఎగిరినట్టుగా విమానం కూడా తడబడుతోంది, ఇదేంటిరా బాబు ఇక్కడ కూడా ఇది తప్పదా అనుకోవడం, మళ్ళీ అలా జరగగానే భయపడటం ( మొదలే చెప్పాకదా!!! ), మొత్తానికి 3 1/2 గంటల తరువాత బ్యాంకాక్ వచ్చేసాము, అప్పుడప్పుడే తెల్లవారుతుంది, పైనుండి చూస్తే బ్యాంకాక్ చాలా అందంగా, అంతా ఒక పద్దతిలో అమర్చినట్టుగా చాలా బాగుంది. నెమ్మదిగా క్రిందికి దిగుతూ ’సువర్ణభూమి ఏయిర్ పోర్ట్’ (బ్యాంకాక్) కి చేరుకున్నాము.

ఏయిర్ పోర్ట్ కూడా చాలా బాగుంది, మన ఇమ్లిబన్ ని పెద్ద భూతద్దంలో చూసినట్టుగా ఉంది, ఇక్కడ కూడా అన్ని ప్లాట్ ఫామ్స్ ( గేట్స్ ) ఉన్నాయి, కాకాపోతే బస్సుల బదులు ఏయిర్ బస్సులు నిల్చొని వున్నాయి. వాటికి తగ్గట్టే స్థలం కూడా అంత పెద్దగా ఉంది. అక్కడ విమానం మారే కౌంటర్ కు దారి అని చూపెడుతుంటే అది చూసుకుంటూ వెళ్ళా, అలా ఒక 4,5 కిలోమీటర్లు నడిచాక అప్పుడు కౌంటర్ కనపడింది, హమ్మయ్య అనుకొని నరీటా ఏయిర్ పోర్ట్( టోక్యో ) కి బోర్డింగ్ పాస్ తీసుకున్నాను, ఈ సారి మాత్రం కిటికీ దగ్గర సీట్ దొరకలేదు. మళ్ళీ అక్కడ నుండి విమానం ఎక్కవలసిన గేట్ దగ్గరికి ఒక 4,5 కిలోమీటర్లు నడిచి, అక్కడ ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాను.

ఈ సారి ఎక్కిన విమానం కొద్దిగా పెద్దదిగా ఉంది, బ్యాగ్ మాత్రం పైనే పెట్టాను. నా ప్రక్కన దాదాపు నా అంత వయసున్న దక్షిణ భారతీయుడు కూర్చుంన్నాడు. పేరు సెంథిల్ అని చెప్పాడు. ఓహ్ తమిళ్ తంభి అనుకున్నాను. మొదటిసారి వస్తున్నాడట, పాపం చాలా భయపడుతున్నాడు, నేను మాత్రం గంభీరంగా కూర్చున్నాను, ఏదో అన్ని తెలిసిన వాడిలా !!!. మాటల్లో అతను ఇండియా అని వాడాల్సిన చోట్లల్లా తమిళ్ నాడు అని, భారతీయ భాషలు అని వాడాల్సిన చోట్లల్లా తమిళ్ అని మాట్లాడటం, మళ్ళీ నాలుక కరుచుకోవడం. అలా ఏదో మాట్లాడితూ కూర్చున్నాము.

మరీ ప్రొద్దున్నే అయ్యేసరికి ప్రయాణం కొద్దిగా చిరాగ్గా అనిపించింది. శాఖాహారం అంటే మరీ పచ్చి కూరగాయలు, ఎండిపోయిన బ్రెడ్ ఇచ్చాడు. ఛీ! పాడు జీవితం అనుకొని ఏమి తినలేదు. ఈ సారి విమానం దాదాపు 40,000 అడుగుల ఎత్తులో ప్రయాణించింది. ఒక 5 1/2 గంటల తరువాత నరీటా ఏయిర్ పోర్ట్ లో దిగబోతున్నాము బంధనాలు వేసుకోండి అని అనగానే వేసేసుకున్నాము. విమానం వాలు గా వంగుతూ క్రిందికి దిగుతోంది, అంతలో నా బ్యాగ్ పెట్టిన క్యాబిన్ తలుపు తెరుచుకుంది, అయ్యో బ్యాగ్ క్రింద పడితే ఎలా అసలే చాలా బరువు గా ఉంది అని జేమ్స్ బాండ్ లెవిల్లో బంధనాలు తీసుకొని నిలబడ్డాను, అందరూ నన్నే చూస్తున్నారు!!, వాలు గా ఉండే సరికి నెమ్మదిగా బ్యాలెన్స్ చేస్తూ ఆ తలుపు పెట్టేసి మళ్ళీ బంధనాలు తగిలించుకున్నాను.

మొత్తానికి నరీటా ఏయిర్ పోర్ట్ లో దిగాము. అక్కడ కూడా 2,3 ఫామ్స్ నింపి, లగేజ్ తీసుకుని కస్టమ్స్ దగ్గరికి వెళ్ళా, సినిమాల్లో చూపెట్టినట్టుగా ( ముఖ్యంగా ’జీన్స్’ లో చూపెట్టినట్టుగా) మన బ్యాగ్ తీసి ఇదేంటి, ఇదేంటి అని అడిగితే భాషకాని భాషలో ఎలా రా బాబు అని ఊహించుకుంటూ ఉంటే, అక్కడ అలాంటిది ఏమి జరగలేదు, ఒక ఫామ్ తీసుకొని పంపించేసాడు. అలా ఏయిర్ పోర్ట్ బయట పడ్డాను. నాకు నేను జపాన్ కి స్వాగతం అని చెప్పుకున్నాను, ఎందుకంటే ఏయిర్ పోర్ట్ కి నాకోసం ఎవరూ రాలేదు కాబట్టి. తరువాత జరిగిన విశేషాలు వచ్చే టపాలో !!!.