Neler neler oluyormuş insanın hayatında, neler gidiyor, yok oluyor, yerine neler neler geliyormuş.

Acısıyla, tatlısıyla “bir hayat” yaşıyoruz. Daha doğrusu “bir” hayat yaşıyoruz. Tekrarı, geri dönüşü olmayan, dersini yaşadıktan sonra aldığın, cezasını yaşarken çektiğin “bir” hayat.

20′li yaşlarıma kadar çok rahat bir hayat yaşadım.

Tam da 20′yi devirdiğim bir dönemde babamı yitirdim.

Hayata tam da hazır değilmişim demek ki, 20-30 arası çok zorlandım. Sıkıntılar hep üst üste geldi. Başarılı bir öğrenciyken, defalarca iyi üniversiteler kazanmama rağmen, çalışmak! zorunda olduğum için, kazanmama rağmen istediğim üniversitelerde okuyamadım.

Sonra, bu süreç askerliğimi de etkiledi, erteledim de erteledim. Bu arada evlendim. Beni inanılmaz mutlu eden ikizlerim oldu. Tam 30 yaşını devirirken askerliği de aradan çıkartmaya karar verdim, başka türlü görmemin – ne acı bir itiraftır – çok da mümkün olmadığı Şırnak’ı gördüm.

Şimdi bedelli çıktı ve benim yaş grubuma denk geliyor. İmkanım olsa faydalanırdım ama 30000 TL da iyi bir bedel, hem askere gidince daha farklı düşünüyor insan. Onu da öğrendim, daha doğrusu dünyaya başka bir gözle daha bakmayı da öğrendim.

Şimdi şöyle bir bakıyorum arkama. Bugüne kadar hiç bakmadığımı fark edip.

Neler neler kaybetmişim, ne ödünler verip ne kadar sapmalar yaşamışım hayatımda.

Eğer paralel evrenler varsa, bir yerlerde her şeyi dosdoğru yapan bir ben var mıdır acaba?

Ya da her şeyi dosdoğru yapmak mümkün müdür?

Gerçekten merak ediyorum…

İlişkilerime bakıyorum, arkadaşlarım, eşim, aslında herkes benim istediğim, benim düşündüğüm, benim birlikte yaşamayı talep ettiğim gibi olmuş, oldukları gibi kalamamışlar. Kalanlar, benle kalmamışlar…

Tam tersi de olmuş tabi ki. Ben de artık 20′lerimdeki adam değilim, onların çizgilerine yaklaşmış, onların istediği adam olmuşum.

Törpülemiş ve törpülenmişim açıkçası. Değişmişim, değiştirmişim. Doğru mu yapmışım?

Bugün aynaya baktığımda o yüzden soruyorum kendime bu soruyu: “Seni tanıyor muyum?”

İnsanların sürekli yaşadıkları ancak belki de farkında olmadıkları için korktukları bir unsur.

Belki bu sebepten “Değişmedim ama geliştim” diyebiliyor insanoğlu. Gelişimin değişimin vazgeçilmez parçası olduğunu anlayamadığı için.

İnsanların, organizasyonların, ailelerin en büyük korkusu olan değişime karşı durulabileceğini sanmak en basit ifadeyle cahillik olur.

Konuyu bu saydığım unsurlardan herhangi birisi için ele alabiliriz.

Ama bugün ben ailedeki değişimi konu edinmek istiyorum. Organizasyonlardaki değişimi atlayıp asıl konuyu ıskalamıyorum, merak etmeyin. Ona da sıra gelecek. Ama aile toplumun temel direği. Değişim istiyorsanız, önce aileden başlayacaksınız, nihayetinde aileye işlememiş bir değişim topluma sirayet etmez. Bunun da farkında olmak lazım.

Değişim, ailelerde “kuşak çatışması” adıyla kendine direnç buluyor.

Ya da çekirdek aile değilseniz, geleneksel aile yapısına sahipseniz, değişim evinize çok ama çok geç uğruyor.

Bunda bir kaç sebep var. Birincisi geleneksel aile yapısında, büyüklerle beraber yaşadığınız için, onları -elinizden geldiğince- kırmamak için ne kadar zor olsa da, dediklerine, yaptıklarına ses çıkarmıyor hatta görmezden geliyor daha da ötesi kabulleniyorsunuz, ikincisi karakter çatışmaları gelecekte sizin üzüleceğiniz sorunlar yaratabiliyor, bu sebeple -yine- susuyor ve çatışmayı bitiren taraf olmayı yeğliyorsunuz. Her iki haliyle de zor bir durum.

Oysa ki değişim canlılar için kaçılabilecek bir olgu değil. Günden güne aynadaki biz değişirken, zaman akıp giderken bunun karşısında durabilmek pek de mümkün değil.

En iyisi kendinizden pay biçin, kız arkadaşınızla, eşinizle tanıştığınız günkü siz misiniz? Yoksa daha şeffaf çizgileriniz mi var kırmızı hatlar yerine?

Anneniz, babanızla 5-10 yıl öncesindeki gibi misiniz? Yoksa kendi kararlarınızı uygulama, kendi yaşam alanınızı yaratma isteğiniz mi var?

İşte ailedeki çatışma burada başlıyor.

Anlaşma, uzlaşma, hakkın ve gücün tanımı burada ortaya çıkıyor.

Yaşınız kaç olursa olsun, hakkınızın bir diğerinin hakkının başladığı yerde bittiğini kabul etmek önemlidir. Sizi büyütür, olgunlaştırır, çatışmadan uzak tutar ve anlaşmaya yakın tutarak değişimin içerisinde size de bir rol teklif eder.

Aile büyüklerinin, “Beni olduğum gibi kabul edin” sonucuna varacak işlerden uzak durarak, değişimin yöneticisi olması önemlidir.

Ailede büyüyen başkaları da olduğunu kabul edip kendi alanını biraz da olsa daraltmak başkalarının yaşam alanı oluşturmasına da imkan verir ve aile büyüğünü daha farklı bir konuma getirir. En önemlisi çatışmanın dışına çıkartır, değişim ajanı yapar. Değişim ajanı olmak önemlidir. Bunun farkında olup ailedeki değişime öncelik eden aile büyüğü huzurlu, mutlu bir aile yapısının lideri ve mimarı olur. Tam tersi bir senaryo ise ilgili aile büyüğünün çatışmanın göbeğinde kalmasını, değişime karşı durmasını sağlar ve istese de istemese de yaşam alanının daralmasını sağlar. Bu daha kötü bir sonuç değil mi?

Değişim ajanı olabilen bir birey yaşı ne olursa olsun, organizasyonun gizli lideri olacaktır. İlgi gören, içten içe saygı duyulan, cesur görülen bir kişidir çünkü değişim ajanı. Bunu bir de aile büyüğü olan kişi başarırsa bu içten içe duyulan saygı dışarı taşar ve o kişinin konumunu liderliğe taşır.

Sadede gelirsek; değişim, biz istesek de istemesek de bizi içine alacak ve etkileyecek. Aile içindeki değişim ise çok sancılı ya da çok motive edici olabilir, bu aile büyüklerinin değişime verecekleri cevaba bağlı olacaktır.

Değişime direnmek ya da değişimi yönetmek.

Karar sizin.

Parmak izi olmadan doğmak.

Bugün okudum Radikal’de. Bunu sağlayan gen bulunmuş. Hani bizi birbirimizden tamamen ayırt eden, taklit edilemeyen parmak izimiz var ya. Onu yok eden bir gen.

Düşünsenize parmak izi olmayan bir toplumu. Ne kadar da ayırt edilmesi güç olurdu? Ne kadar yaşanması güç olurdu?

Değil mi?

Aslında değil. Zaten yaşanması güç bir toplumda yaşıyoruz.

Şöyle ki; bugün, hali hazırda, binbir ayrı fikri bünyesinde barındıran, birbirimize bir diğerinden “farklıyız” diye kızan bir insan topluluğu değil miyiz zaten? “Farklı” olanı sevmiyor, “bizden” kabul etmiyoruz.

Güçlüğü, zorluğu kendi içimizde yaratıyoruz.

Tanrının birbirinden “sonsuz” derecede “farklı” yarattığı insanlar olarak, “farklı” olanı sevmiyor, dışlıyoruz. Her şey “bizim” gibi, herkes “bizden” olsun istiyoruz.

Herkes “bizim” takımdan olsun, herkes “bizim” partiye oy versin istiyoruz.

Ne kadar büyük bir tezat!

Tanrım, keşke adermatoglif yaratsaydın bizi. Ama sadece parmak izlerimizi değil, keşke beyinlerimizi de adermatoglif yaratsaydın.

Zaten vermek istediğin mesajı anlayamamışız, bari zahmete girmeseydin, biz de mutlu mesut yaşar giderdik, herkes “bizden” herkes “bizim gibi”.

Ülkemiz için en doğru tanımlamalardan biri aslında son derece kaçak bir tanımlama olan “Kendi gerçeğini yaratan ülke” tanımlaması gibi geliyor bana. Tam olarak tanımlayamadığımız durumlar için son derece uygun bir tanımlamadır bu. Türkiye de, böyle bir gerçeği barındırıyor içinde işte.

72 milletten insanın, 72 ayrı anlama, kavrama, davranma alışkanlığını da beraberinde getirdiğini, bunu içinde ve dışında yaşadığını düşünürsek, daha da somutlaşıyor anlatmak istediğim.

Yaşadığımız hayata, çevremize, haber bültenlerine, gazetelerin ikinci sayfa değil artık manşetlerine bile baksanız şöyle bir dikkatlice bunu görebilirsiniz.

Burası özel bir ülke, kocası terketti diye aile meclisinde çay içerken infaz kararı alınabilen, babası kapıda beklerken amcası içerde kararı uygulayanların ülkesi.

Burası çok özel bir ülke, şikeye ceza için minimum 30 yıldan hatta bazı yerlerde 90 yıllardan bahsedilirken, ADAM öldürenlerin yasaya göre 11 yılda çıktığı bir ülke.

Burası, tam rahata eriyoruz derken, 14 şehit verdiğimiz bir ülke, 30-40 yıldır terörü bitiremediğimiz bir ülke.

Burası, kadının, erkeğin, canın, malın garantisi olmayan bir ülke.

Garip bir ülke.

Var mı gideceğim başka bir yer? Çocuklarımı büyüteceğim başka bir toplum?

yok.

Yok.

YOK.

Ama bu gerçekleri kabul etmek, inanın çok zor geliyor ve ben çocuklarımı, ailemi, hatta kendimi korumak için sadece dua edebiliyorum. Elimden gelen tek şey bu.

Paylaşmak istedim, dolmuşum galiba…

Esinlenme mi, çalıntı mı?

Bilemem, ama son bir örnek çarptı gözüme bugün, hemen paylaşmak istedim.

Şaka gibi değil mi?

Markalar insanoğlunun kendi fikri ve çabası ile doğada kendiliğinden varolan ya da hammaddesi varolup bir şekilde üretilmiş, son kullanıcıya ulaştırılma amacı güden ürünler için bir elbise gibidir ve aynı zamanda kimlik sebebidir.

İki faydası olduğunu düşünmüşümdür her zaman; birincisi koruyucu bir elbise gibi ürünü sarmalar ve taklit edilmesini zorlaştırır, ikincisi ona bir kimlik katar, duruşunu belirler. Birinci kısım fayda onu insanın şeytani zekasından korurken, ikinci kısım fayda aslında ürünü insana yaklaştırır, onu insanlaştırır.

Ürün-marka ve isim-insan ilişkisi, aslında birbirinden çok uzak unsurlar değildir. Markanın ürüne sağladığı artıları, isim de insana sağlar. İnsanı benzerlerinden ayrıştırır ve ona bir kimlik katar.

Yine nasıl marka ürüne sonsuz bir koruma sağlamıyorsa, isim de insana sonsuz bir koruma sağlamaz, ismi marka haline getiren tıpkı üründeki gibi yarattığı faydadır. Hayata katılan bu katkının faydası sürekli değilse, hatta faydadan ziyade zarar içeriyorsa insanın markası olan ismi de zarar görmeye başlar.

Ürün-marka, isim-insan ilişkisi benzerlikleri içinde barındırır.

İnsanın sahip olduğu ilk markası olan ismini koruması ve onu sağlam konumlandırması ancak çevresine olan katkısının faydası ile paraleldir.

Bu bazen elimizde olan bir durumdur, bazen de elimizden uçup giden bir durumdur. Öyle ki, hayat buna bazen izin verir, size fırsatlar sunar, siz de bunu iyi değerlendirir ve üzerine giderseniz “marka” olabilirsiniz, bazense aksi olur, her şey ters gider, “marka”nız vardır, bunun yokolmasını izlersiniz.

Hiçbirine yabancı değil insanlık tarihi.

İsim-marka ilişkisi için şöyle bir araştırma yaptım, aşağıdaki verilere ulaştım.

Genelde şehir isimleri kurucusunun ismini almış kendine, markası gibi olmuş kurucusunun; Muşet-Muş, Hadrianus-Edirne, Prusias-Bursa, Badlis-Bitlis, Amasis-Amasya, Attalos-Antalya.

Otomobil markalarında da benzer bir durum vardır; Aston Martin(Lionel Martin), Bentley(Walter Owen Bentley), Chrysler(Walter Chrysler), Citroen(Andre Citroen), Ferrari(Enzo Ferrari), Ford(Henry Ford), Honda(Soichiro Honda), Lamborghini(Ferrucio Lamborghini), Lancia(Vincenzo Lancia), Maserati(Mario Maserati), Opel(Adam Opel), Porsche(Ferdinand Porsche), Renault(Louis Renault), Rolls-Royce(Charles Rolls-Frederick Royce), Suzuki(Michio Suzuki), Toyota(Kiichiro Toyoda).

Çikolata-şekerleme markalarında da durum farklı değil; Ülker(Sabri Ülker), Ferrero(Pietro Ferrero), HacıBekir(Ali Muhiddin Hacı Bekir), Cadbury(Richard Cadbury), Toblerone(Theodore Tobler), Caffarel(Paul Caffarel), Neuhaus(Jean Neuhaus), vb.

Açıkçası sonsuz bir konu bu. Ürün-marka-insan ilişkisi bu kadar içiçe geçmiş durumda.

Mutlaka atladıklarım vardır. Ancak isim-marka ilişkisine bir de bu yönden bakmak gerekir.

Kurucusunun ismini taşıyan markaların gerçekten başarılı olup olmadığını sadece bu örneklere bakarak anlamak mümkün değil. Bir de aksi durumlara bakmak gerekiyor.

Yazının birinci kısmı burada bitiyor. Bir sonraki yazı ismin markalara etkisi olacak.

Görüşmek üzere…

İşimin yoğunluğu nefes almamı bile belirler nitelikte. Bir de üzerine yurtdışı seyahatler de eklenince işim kolaylaşmadı, zorlaştı aslında.

Ülkenin gündemi de yoğun.

Takip ediyorum, yazı yazmaya vakit bulamasam da Twitter’da paylaşmaya gayret ediyorum fikirlerimi.

Son döneme şöyle bir bakarsak ilginç işler oluyor Türkiye’de, bunları blogumun genel yapısıyla uyuşmadığı için buradan yorumlamayacağım, takip etmek isteyenler olursa diye Twitter adresimi öneriyorum.

http://twitter.com/ozguremre

Pazarlama ile ilgili yeni bir yazım geliyor bu yakınlarda, onu blogda paylaşacağım.

Herkese selamlar, saygılar…

Üstün Dökmen’in “Küçük Şeyler” adlı kitabını okurken gözüme ilişen güzel bir kitaptan güzel bir hikaye.

Kitap Çeroki Kızılderilisi Forrest Carter’ın “Küçük Ağaç’ın Eğitimi”.  “Portakal Ağacı” ya da “Çocuk Kalbi”ndeki sıcaklığı anımsatıyor insana.

Aslında kitap Forrest Carter’ın kendi hikayesini anlatıyor. Kızılderili dede, nine ve torunları “Küçük Ağaç” adlı çocuğun yani Forrest Carter’ın hikayesi.

Kitapta günlük yaşamımıza, iş hayatımıza hatta bugün Türkiye’de yaşadıklarımıza yön verebilecek, onları açıklayacak çok güzel örnekler de var.

Biz geri dönelim, önemli hikayelerinden bir tanesine bakalım:

Küçük Ağaç’ın dedesi, giderek derinleşen, üstü dallarla örtülü, hindinin boynundan alçak bir tünel kazar, tüneli derin bir çukura bağlar. Toprağın yüzeyinden tünelin içine doğru mısır taneleri serpiştirir. Yaban Hindisi başını eğip taneleri yiye yiye tüneli geçer, çukura girer. Başını kaldırır, çukurun üstü açıktır ama çukur derindir. Tek bir çıkış yolu vardır, başını eğip tünelden gerisin geriye gitmek. Ancak hindi başını eğmeyi akıl edemediği için çukurdan çıkamamaktadır.

Küçük Ağaç dedesine, “Dede, hindi niçin kafasını eğip tünelden dışarı çıkmıyor?” diye sorar. Dedesi “Hindi kendini herkesten üstün gördüğü için, öğrenebileceği yeni bir şeyler bulunduğuna inanmadığı için, alçak gönüllülük gösterip başını eğemediği için girdiği çukurdan çıkamıyor.” der.

Hikaye bu kadar. Şimdi gelelim anımsattıklarına…

Türkçemizde güzel bir söz var: Boş başak dik durur.

Bugün bir çok siyasetçimiz bu hikayedeki gibi tünelin içindeki mısır tanelerini görünce yiye yiye tünele girip, girdikleri tünelin içinde hem kendilerini hem de bu milleti sıkıştırıyorlar. Ama tünelde sıkışan bu politikacılar, alçakgönüllü olmadıkları için ne kendilerini ne de vekili oldukları milleti bu ızdıraptan kurtaracak doğru hamleyi yapamıyorlar. O yüzden de dik duruyorlar sebepsizce. Tıpkı boş başaklar gibi.

Sadece siyaset mi iş yaşamında da sürekli karşılaşılır bu tip dik duran boş başaklarla. Egosu eğitiminden, hatta kariyerinden fazladır bu tip insanların. Çok dikkat etmek gerekir böylelerine karşı.

Babamın aniden gelişen rahatsızlığı sonucu hem okumak hem de çalışmak zorunda kalınca özel bir havayolu şirketinde işe girmiştim.  Saint Benoit mezunu bir genç olarak ya hiç çalışmayacak kadar gelirim olmalıydı ya da çalışacaksam da ailemin zenginliği neticesinde iyi bir işte ya da aile şirketimizde çalışmam gerekirdi sevgili okul arkadaşlarıma göre. Ama hayat bazen olması gerektiği ya da çevrenizin beklediği gibi gitmiyor. Bazen babanızın sizin için çizdiği yolda da yürüyemiyorsunuz. Benimki böyle oldu en azından. Benimki böyle gelişti.

Sonuca gelelim, uçuşlardan bir kaçında okul arkadaşlarımla karşılaştığımda bazı arkadaşlarım yadırgadılar yaptığım işi. Yukarıda saydığım sebeplerden ötürü doğru gelmiyordu belki onlara, ya da gerçekleri benimkilerle örtüşmüyordu. İşimi yaptım, hizmet etmemi gerektiriyorsa görevim, hizmet ettim. Ama ne yazık ki, o bakışları üzerimden hiç atamadım. Bunu bir yere bağlamayacağım, şimdi ben şu durumdayım, onlar şu durumda da demeyeceğim. Söylemeye çalıştığım şey özetle şu aslında:

Siz siz olun, egonuzu eğitiminizden, kariyerinizden, hatta aile terbiyesinden üstte tutmayın.

Dik durmayın boş başaklar gibi, olabildiğiniz kadar mütevazi olun. Bu asla size, eğitiminizi, kariyerinizi, özelliklerinizi unutun demek değil, boşa böbürlenmeyin demek.

Unutmayın ki, herkes sizin kadar çalışıyor, herkes sizin kadar mücadele ediyor bu hayatta. Eğitiminizi ve özelliklerinizi üniversitelerde ve sertifika programlarında öğretilemeyen ve belgelenemeyen bir şeyle, mütevaziliğinizle taçlandırın. Aksi halde siz boş başaklar gibi dik tutarken başınızı, diğerleri çok daha fazla çalışıp geçip giderler önünüzden ve siz sadece havaya baktığınız için, olan biteni de, hayatı da kaçırırsınız. Kaçırmayın, bir tek hayat var yaşayacağımız, bir ikincisi yok ne yazık ki…

Aslında bu söz adeta psikolojideki edimsel şartlama ya da şartlanma özelliğini vurgulamak için söylenmiş.

Burrhus Frederic Skinner’in hayatımıza kazandırdığı “Edimsel Şartlama/Şartlanma” ise kısaca şu: Davranışların öğretilmesi, bir başka deyişle “davranışın biçimlendirilmesi” için olumlu ve olumsuz pekiştirme yöntemlerinin kullanılması, yani kısaca ödül ve cezaların kullanılması yoluyla canlıların davranışlarını biçimlendirme çabası.

İltifat da bir ödüldür ve bireyler iltifat yoluyla davranışlarını geliştirebilirler.

İbn-i Sina “Bilim ve sanat iltifat görmediği bir ülkeyi terk eder” demiş. Eğer bilime, sanata iltifat ederseniz, bunları geliştirirsiniz.

Doğaya iltifat ederseniz, doğal yaşamı korur, ava iltifat ederseniz, doğal yaşama zarar verebilirsiniz.

Yani neye iltifat ederseniz ona hak kazanır, onu hakedersiniz bir şekilde.  İyiye iltifat iyiyi, kötüye iltifat kötüyü getiriyor beraberinde.

Turgut Özal’ın meşhur sözü “Benim memurum işini bilir” bir dönem devlet dairelerinde gizli tarifeler uygulanmasına neden olacak bir davranış biçimi geliştirdi. Nispeten azalmış olmasına rağmen hala bunun izlerini görüyoruz.

Aslında bu davranış biçimi Fuzuli’nin Şikayetname’sinde geçen şu ünlü sözünü de anımsatıyor bana: “Selam verdim, rüşvet değil deyu almadılar.”

Bakın iltifata tabi tuttuğumuz marifet aslında Osmanlı’dan bu yana bizimle yaşıyor, yani çok da şaşırmamak lazımmış Turgut Özal’ın bu sözüne.

Bu bozuk etik değerimizi yine benzer bir konuya atıfta bulunan özlü bir kaç sözle destekleyebiliriz:

“Bal tutan parmağını yalar.”, “Devletin malı deniz, yemeyen domuz.” v.b. gibi…

Marifet gördüğümüz şeyler etik değerlerimizle örtüşür daha doğrusu örtüşmelidir.  Günümüz Türkiyesi’ne şöyle bir baktığımızda marifet görülen şeylerin çok da düzgün şeyler olmadığını görüyoruz ne yazık ki. Demek ki iltifata tabi olan marifetlerimizin örtüşeceği etik değerlerimiz de bozulmuş.

Bugün ne yazık ki halkımızın iltifat ettiği marifetler seçtikleri yönetim kadrolarından belli. Ağzı bozuk milletvekilleri, gözü yaşlı başbakan yardımcıları, mağduru oynayan hükümet ve muhalefet milletvekilleri ve başmağdur başbakan ve ana muhalefet lideri.

Her gün haberlerde izlediğimiz onlarca kan ve elem dolu haber, ardından izlediğimiz amcasının eşiyle birlikte olan ahlak yoksunu yeğenler, elinde silah ona buna saldırıp güya vatan kurtaranlar, sevgilisine kızıp gidip tanımadığı bir adamdan çocuk yapıp sonra onu yine tanımadığı insanlara vermeye çalışanlar, dünyanın kazığını yedikten sonra gidip yüzünü değiştirip önüne gelenden intikam almaya çalışanlar ve onları konu eden diziler ile bu yayınları ratinglerde en tepede tutarak onların bu marifetine iltifat eden bizler.

Bitti mi bitmedi…

Her gün ekran başında 60′ını geçmiş teyzelerin amcaların eşi ölür ölmez daha kırkı çıkmadan izdivaç programlarında kendilerine eş aradıklarına şahit oluyoruz. Kimsenin uçkurunun bekçisi değiliz ama çocuklarınıza neden kızıyorsunuz o zaman evlenmeden ilişkiler yaşayıp, kendi deneyimlerini oluşturduklarında.

Garip milletiz hakikaten. Bunları yazıyorum diye sakın “Çıktığı yumurtayı beğenmiyor” diye düşünmeyin. Bahsettiğim her şeyin içinde ben de varım bir şekilde, bu milletin genetik kodları bende de var neticede.

Ama üsttekiler marifet değil. Kabul edelim.

Marifet iltifata tabi ama iltifat ettiğimiz marifetler etik değerlerle örtüşmüyorsa durup bir kendimize bakmamız gerekir halkın bireyleri olarak.

Ne durumdayız? Ben baktığım yerden gördüğümü söyleyeyim, iyi durumda değiliz pek.

Sosyal bir buhran yaşıyoruz sanki.

Sanki bir Amok koşucusu gibi sonunda yok olacağımızı bildiğimiz halde dalıyoruz epik yanlışlıkların içerisine. Sonunda tükeneceğiz ve yine de bile bile gidiyoruz o yoldan.

Rating, oy, ekmek kaygısı neticesinde üzerinde sushi yenen manken kızlara döndük millet olarak, birilerinin masasına meze olduk.

Masadan kalkmak da elimizde, masada kalmak da… Tercih bize ait.

Türk internet sektöründen gelecek beklentileriniz neler?

Beklentim değil ama bu yıl için öngörüm çok fazla irili ufaklı internet girişiminin ortaya çıkacağıdır. Türkiye’de internet sektörünün 2009 boyunca kazandığı ivme, 2010′da bir çok girişimci ruhlu Türk insanını projelere yöneltecektir. Sonucun gitgide daha yavaş da olsa Türkiye’nin işletmecilik gerçeği ile benzeşeceğini düşünüyorum. Yani bir çok girişim ortaya çıkacak, ancak çok azı başarılı şekilde 2010 sonunu görecektir. Maliyetlerin gerçek işletmelere oranla daha düşük olması ise bu girişimlerin bir müddet daha yaşamasını sağlayacaktır. Türkiye’nin işletmecilik gerçeğinden farkı ise başlangıçta bu olacaktır diye düşünüyorum.

2010′da, şu an kötü giden nelerin değişmesini istersiniz?

Bir çok şey isterim tabi ki. Birinci dileğim sansürün azalması olacaktır. İkinci dileğim ekonominin iyileşmesi. Üçüncü dileğim ise Türkiye’de henüz varolmayan büyük internet girişimleri için orta ölçekli internet girişimlerine ya da olanaklarına sahip web celebritylerinin başını çektiği grubun dünya çapında iş yapacak bir girişim için ortak paydada buluşmasıdır.

Hangi alanlarda boşluklar görüyorsunuz?

Put.io’nun girdiği online depolama servisi alanında boşluk olduğunu düşünüyorum ve bu konuda fikirleri olan girişimcilerin de put.io’nun başarısına odaklandıklarını düşünüyorum. Bir diğer boşlukta online eğitim alanında, ki biz de bu konuda ciddi fikirleri olan bir gruba sahibiz şu anda. Son olarak “Basit olan satar” mantığıyla iş geliştirecek tüm girişimcilerin 2010 yılında başarıya ulaşacaklarını düşünüyorum.