Omamy słuchowe mogą być powiązane z tragicznymi wydarzeniami, jakie miały miejsce w życiu człowieka, np. może je wywołać trauma po samobójczej śmierci kogoś bliskiego. Według prof. Romme różnica między osobami słyszącymi głosy będącymi i niebędącymi pacjentami polega na zaakceptowaniu swojego stanu umysłu. U pacjentów psychiatrycznych ich głosy są uważane za nieuzasadnione i nieakceptowane. Metoda leczenia prof. Romme zakłada uznanie słyszanych głosów oraz nabywanie umiejętności ich kontrolowania, ale nie oznacza to akceptowanie samej treści słyszanych głosów.

Badania pokazują również, że samo słyszenie głosów nie jest związane ze schizofrenią. W badaniach populacji tylko 16% całej grupy osób słyszących głosy może być z rozpoznaniem schizofrenii. Jednak w kulturze zachodniej omamy słuchowe są najczęściej interpretowane jako przejaw schizofrenii, a pójście do psychiatry z takimi objawami daje 80% szans na jej zdiagnozowanie.  Pacjentom podaje się leki neuroleptyczne, aby zmniejszyć objawy choroby. Wielu z nich przyjmuje bardzo wysokie dawki, co wpływa niekorzystnie na dalszy ich rozwój.

W 2007 roku założono w Wielkiej Brytanii INTERVOICE (The International Network for Training, Education and Research into Hearing Voices) z prof. Marius’em Romme na czele. Organizacja zrzesza osoby słyszące głosy, ich krewnych i przyjaciół, specjalistów od zdrowia psychicznego, w tym pielęgniarki, psychiatrów i psychologów. Członkowie Intervoice twierdzą, że najważniejszym czynnikiem ich działalności jest odpowiednie podejście do osobistego zaangażowania osób. Oznacza to, że wszyscy uczestnicy uznawani są za ekspertów od własnego doświadczenia. Widzą siebie najpierw jako ludzi, po drugie, jako partnerzy, a po trzecie mają różną, cenną wiedzę do zaoferowania. Może ona pochodzić z bezpośredniego doświadczenia słyszanego głosu lub z pracy z osobami słyszącymi głosy. Takie wzajemne wsparcie pomaga niewątpliwie w radzeniu sobie z trudnościami, jakich dostarcza m. in. obecna w dzisiejszych czasach dyskryminacja osób słyszących głosy.

Ruch Słyszących Głosy (The Hearing Voices Movement) zapoczątkowany przez prof. Romme w latach 80. ubiegłego wieku zdobywał uznanie w wielu krajach świata, m.in. Włochy, Finlandia (1995), Szwajcaria, Szwecja, Austria, Niemcy (1998), Norwegia, Dania, Japonia (1996), Izrael, Nowa Zelandia, Australia i USA (2006).

Zainteresowanym polecam stronę www.intervoiceonline.org.

Źródła:
www.psychminded.co.uk
wikipedia.org

WSPARCIE OSÓB Z ZABURZENIAMI PSYCHICZNYMI NA RYNKU PRACY II

Projekt ten skierowany jest do osób z zaburzeniami psychicznymi oraz do osób z najbliższego otoczenia tych osób.
Do projektu mogą zgłaszać się osoby w wieku od 18 do 64 roku życia, z doświadczeniem choroby psychicznej, znajdujące się w stanie remisji, potrzebujące wsparcia w odnalezieniu swoich preferencji zawodowych, potrzebujące wsparcia w odnalezieniu się na otwartym rynku pracy, zamieszkujące na obszarze województwa Kujawsko-pomorskiego, zarejestrowane i niezarejestrowane w Powiatowym Urzędzie Pracy, z orzeczoną niepełnosprawnością oraz rodziny, przyjaciele i opiekunowie tych osób.
Osoby, które podpiszą kontrakt uczestnictwa w projekcie wezmą udział w tygodniowych warsztatach psychologicznych oraz z doradztwa zawodowego, ponadto zostaną one objęte wsparciem indywidualnym. Dla najbardziej zaangażowanych przewidujemy kursy zawodowe, staże oraz wsparcie w znalezieniu pracy. Zapewniamy zwrot kosztów dojazdów związanych z uczestnictwem w Projekcie (z wyjątkiem kosztów ponoszonych na pojazdy osobowe).
Dla osób z najbliższego otoczenia uczestników projektu zorganizowane zostaną krótkie warsztaty powiązane ze wsparciem indywidualnym.

Chcesz uczestniczyć w projekcie? Znasz kogoś, kto tego potrzebuje?
Spotkania rekrutacyjne prowadzi pracownik ds. rekrutacji Pani Bernadeta Ciotuszyńska. Od poniedziałku do piątku w godzinach od 10:00 do 14:00 przy ulicy Fordońskiej 199 w Bydgoszczy (budynek Budopolu) pokój 324. Można też napisać na wsparciebydgoszcz@wp.pl albo zadzwonić 725 091 824 (sieć PLUS) i 535 932 057 (sieć Play). Zgłaszać się można od 1 lipca 2011 r. do 31 maja 2012 r..

Admin: Co skłoniło Cię do napisania książki?

Sandra Wolska: Do napisania książki skłoniły mnie traumatyczne przeżycia z dzieciństwa oraz dobrowolny pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Chociaż od lat marzyłam o pisarstwie to jednak pomysł na taką książkę pojawił się zupełnie nieoczekiwanie, zaraz po przyjeździe do szpitala. Poczułam w sobie taki przypływ emocji, które albo mogły eksplodować, albo zrodzić powieść. Wybrałam tę łagodniejszą formę „wyżycia” się.

Admin: Podobno ludzie cierpiący na chorobę afektywną – dwubiegunową są bardziej wrażliwi i twórczy. Czy możesz powiedzieć, że też coś zawdzięczasz tej chorobie?

Sandra Wolska: Rzeczywiście. Skrajne emocje i te pozytywne i negatywne jakie przeżywa chory mogą uczynić go wrażliwszym, powiedziałabym bardziej tkliwszym w odbiorze świata. Dlatego w manii bardziej kochamy, bardziej cieszymy się czy złościmy a w depresji bezdennie smucimy. Choć brzmi to jak paradoks, to chyba doświadczanie tej choroby rzeczywiście może wzbogacać, stawać się źródłem twórczych pomysłów ale też może popychać do desperackich czynów, na jakie będąc zdrowymi, nigdy byśmy się nie zdobyli. CHad, to obosieczna broń, którą możemy wymierzyć przeciwko sobie. Czy zawdzięczam coś tej chorobie? Tak. Jestem pewna, że gdyby nie maniakalne poczucie siły i pewności siebie, nigdy nie zdecydowałabym się na wydanie książki.

Admin: O czym tak naprawdę jest „Jest gdzieś świat inny od tego”?

Sandra Wolska: To powieść rozpoczynająca się i kończąca w murach szpitala psychiatrycznego. W zasadzie to miejsce stało się pretekstem do odbycia podróży do wnętrza duszy autora, jego przeszłości a także dzieciństwa. „Inny świat” to ograniczona przestrzeń, do której mają dostęp nie tylko leczący się pacjenci psychiatryczni czy personel medyczny ale za sprawą autora także czytelnicy jego debiutu. Jest więc to także ich podróż, podczas której zwiedzają skromnie urządzone sale i inne pomieszczenia szpitala, uczestniczą w trudach życia w tym nieprzyjaznym i obcym środowisku, smakują nijakie potrawy i łykają mnóstwo leków. Książka jest na tyle szczegółowa, że niemal pozwala czytelnikowi przenieść się w tę mało dostępną rzeczywistość i nie pozostawia miejsca na nudę.

Admin: Czy nie miałaś oporów, żeby dzielić się z czytelnikami takimi szczegółami z Twojego życia? Są to z pewnością opisy bardzo trudnych przeżyć, które mimo wszystko zdecydowałaś się uzewnętrznić i opublikować.

Sandra Wolska: Oczywiście, że miałam i do dziś to przeżywam. Odarłam się przecież z prywatności, podzieliłam się bardzo osobistymi poglądami i traumatycznym doświadczeniem z dzieciństwa. I choć to boli to także oczyszcza, uwalnia od obowiązku zachowania najbardziej wstydliwej, rodzinnej tajemnicy. Wreszcie, po wielu latach tragiczne wspomnienia przestały mnie palić i ciążyć, przestały też wywoływać we mnie poczucie winy za niepopełnione czyny.

Admin: Ile prawdy, a ile fikcji jest w tej książce?

Sandra Wolska: Bohaterem książki jest oczywiście sam autor ale nie tylko. Każda opisana w niej postać, wspomnienia z przeszłości czy większość zdarzeń są autentyczne. Codzienność za szpitalnymi murami, tragiczne przeżycia innych pacjentów, ich wieloletnie zmagania z chorobą, dostarczyły całe mnóstwo wystarczających faktów, by nie trzeba było upiększać treść wzruszającą fikcją. Oczywiście autor uruchomił także swoją wyobraźnię ale tylko w tych sytuacjach, które nie odwołują się do jego czy cudzych przeżyć a jedynie wzbogacają treść o drobne epizody czy rozbudowane dialogi. Nieprawdziwe są również imiona i nazwiska za wyjątkiem tych postaci, które nie chciały ich zmieniać. Wszystko to sprawia, że książka jest na tyle prawdziwa na ile w odbiorze rzeczywistości nie myli się sam autor.

Admin: Myślę, że jeżeli gdzieś myliłaś się w odbiorze rzeczywistości, to pewnie z powodu choroby, co właśnie dla czytelników może być ciekawe.

Sandra Wolska: Mam taką nadzieję.

Admin: Czy pomimo poruszenia głównie trudnych tematów możemy spodziewać się odrobiny humoru?

Sandra Wolska: Jak najbardziej. Książka nie jest pozbawiona humoru, pisana jest błyskotliwym i nieco ciętym językiem. Zamiarem autora było nie tyle wzruszanie czy wprowadzenie czytelnika w stan smutku ile pokazanie, że walcząc z chorobą można zachować do niej dystans, można śmiać się z siebie, stwarzać zabawne sytuacje, rozwijać się i mimo wszystko trzeźwo myśleć.

Admin: Jakie wartości są dla Ciebie najważniejsze?

Sandra Wolska:Traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa, zmagania z psychozą, chronicznym lękiem, strachem przed uduszeniem, uczuciem bezsilności wobec tragicznych zdarzeń dziejących się obok, zawsze wystawiają na próbę moje zaufanie do Boga, sens życia, moje istnienie. Jako osoba wierząca i czytająca Biblię zadaję sobie pytanie, na jakie jeszcze przykre doświadczenia czy moje, czy ludzkości pozwoli Bóg, zanim położy temu wszystkiemu kres. Czy to wytrzymam, czy się nie poddam? Właśnie zachowanie głębokiej wiary i sił jest dla mnie najwyższą wartością, dlatego jest ona także tematem moich książkowych dyskusji. Ale nie tylko. Inną równie cenną wartością jest miłość jaką obdarzył mnie mąż oraz dzieci. Bez niej nie byłoby możliwe moje dlasze istnienie. To one wielokrotnie mnie wspierały, przekonywały, że jestem im potrzebna. I robią to nadal. Dla takich bezcennych wartości nie tylko warto żyć ale przede wszystkim należy walczyć o jego jakość, do tego stopnia, by przy tobie innym również żyło się lepiej.

Admin: Czy te wartości pomogły Ci przetrwać trudne okresy i w końcu wydać powieść?

Sandra Wolska: Z całą pewnością. Odczuwanie ogromu miłości ze strony najbliższych uzdatniło mnie do jej odwzajemniania, pomogło przetrwać najtrudniejsze lata, podczas których marzyłam o śmierci. Z kolei przekonanie o tym, że mój los nie jest Bogu obojętny, że się mną interesuje i wspiera, chroniły mnie przed zrobieniem sobie krzywdy.
Czy dzięki temu wydałam książkę? Na pewno dzięki moim cichym bohaterom nabrałam sił do realizacji marzeń. A jednym z nich było napisanie książki.

Admin: Plany na przyszłość?

Sandra Wolska: Właśnie kończę drugą część „Innego świata”. Piszę również dla dzieci „Baśń o zmarnowanym czasie” oraz tworzę Tomik wierszy. Jednym słowem pragnę rozwijać się jako pisarka i mam nadzieję, że nie tylko będzie to miłe przeżycie wyłącznie dla mnie ale również dla każdego, kto zechce czytać twory mojej bogatej wyobraźni. Może właśnie dlatego widzę siebie bardziej jako bajkopisarkę. Pomysły na fantastyczne, inne światy same mnożą się w mojej głowie. Boje się tylko tego, że na ich spisanie nie starczy mi życia.

Admin: Gdzie możemy kupić Twoją książkę?

Sandra Wolska: W księgarni internetowej radwan.pl lub u mnie, pisząc na adres e-mail alexxxxa11@wp.pl

Admin: Dziękuję za rozmowę.

Sandra Wolska: Dziękuję.

Ellenbogen z zespołem wykazali wcześniej, że poziom kortyzolu u dzieci rodziców dotkniętych chorobą dwubiegunową był wyższy niż u dzieci rodziców zdrowych. W obecnych badaniach mierzono poziom kortyzolu u tych samych osób w trakcie długotrwałych okresów stresu oraz epizodyczne. W obu przypadkach u dzieci rodziców z chorobą dwubiegunową poziom kortyzolu był o wiele większy niż u dzieci rodziców bez zaburzeń.

„Nasze badanie pokazuje, że dzieci rodziców z CHAD są biologicznie bardziej podatne na odczuwanie stresu w ich środowisku naturalnym w porównaniu z rówieśnikami mającymi rodziców wolnych od chorób psychicznych”, mówi Ellenbogen. Ta wysoka reaktywność na stres może być jednym z wyjaśnienień, dlaczego potomstwo osób z zaburzeniami nastroju jest później w znacznym stopniu narażone na podobne schorzenia.

„Uważamy, że może uda się zrozumieć, gdzie możemy interweniować, aby zapobiec rzeczywiście zwiększonej wrażliwości z krajów rozwijających się”, kontynuuje Ellenbogen. „Wierzymy, że ta wrażliwość rozwija w okresie dzieciństwa. Mamy nasze podejrzenia, że można uczyć rodziców i ich potomstwa, w jaki sposób radzić sobie ze stresem, jak radzić sobie z problemami, zanim staną się większymi stresorami i trudnościami. Będzie to miało ogromne znaczenie.”

O kortyzolu

Kortyzol jest hormonem, który jest produkowany przez organizm w odpowiedzi na niepokój. Według naukowców można go używać do monitorowania odpowiedzi na stres biologiczny.

Źródło: medicalnewstoday.com

Wśród osób chorych na schizofrenię oraz inne zaburzenia psychotyczne bardzo często występuje ciężkie uzależnienie od nikotyny. Palenie tytoniu w grupie osób z zaburzeniami psychotycznymi wynosi 70-80% i jest wyższe w porównaniu z osobami z innymi zaburzeniami psychicznymi np. depresją (50%) i populacją ogólną (21%) . Przyczyny tego stanu rzeczy mogą być różne. Poza czynnikami związanymi ze stylem życia, osoby ze schizofrenią sięgają po papierosa, aby zmniejszyć nasilenie negatywnych objawów psychotycznych i/lub niepożądanych działań leków. Uważa się także , że w schizofrenii dochodzi do zmiany działania receptorów nikotynowych alfa-7.

Zwiększona umieralność w grupie chorych na schizofrenię jest w znacznej mierze (z wyjątkiem śmierci w wypadkach i samobójstw) związana z paleniem papierosów Nałogowe palenie papierosów jest przyczyną wyższej (w stosunku do ogółu społeczeństwa) umieralności chorych na schizofrenię z powodów związanych z nałogiem palenia (rak płuc, choroba wieńcowa, zaburzenia krążenia mózgowego, przewlekle zapalenie oskrzeli).

Umieralność z powodu raka płuc jest wśród chorych na schizofrenię dwukrotnie większa niż w populacji ogólnej; co najmniej 33% pacjentów ze schizofrenią cierpi z powodu choroby wieńcowej, a umieralność na zawał serca jest około dwa razy większa niż w populacji ogólnej.

Nałogowe palenie zwiększa także metabolizm niektórych leków przeciwdepresyjnych i przeciwlękowych, powodując konieczność stosowania wyższych dawek, a tym samym ryzyko wystąpienia silniejszych objawów ubocznych. Nie bez znaczenia jest fakt, ze chorzy na schizofrenię wydaja nawet ponad 30% swoich tygodniowych dochodów osobistych na papierosy !

Wielu chorych psychicznie chciałoby rzucić lub ograniczyć palenie. Tymczasem nie otrzymują oni wsparcia w tym kierunku, a nawet otrzymują rodzaj przyzwolenia, jakby duża ilość wypalanych papierosów była „usprawiedliwiana” zaburzeniami psychicznymi. Na oddziałach psychiatrycznych często pozwolenie na palenie używane bywa przez personel jako nagroda za pewne zachowania i stosowanie się do zaleceń.

Badania wykazały, że interwencje ( wsparcie, terapie, leki) stosowane w celu rzucenia/ograniczenia palenia są także w tej grupie pacjentów skuteczne. Autorzy przeglądu piśmiennictwa dotyczącego palenia tytoniu i chorób psychicznych postawili następujące pytanie: „ Czy jest jakiś powód, aby lekarze rodzinni, ogólni, psychiatrzy nie przykładali takiej samej wagi do rzucenia palenia przez osoby z zaburzeniami psychotycznymi, jak wobec osób zdrowych ?” Odpowiedź brzmi : „Nie”.

—

TacyJakJa.pl – pierwszy w Polsce serwis propagujący samoobserwację stanu zdrowia przez chorego na chorobę przewlekłą, w oparciu o anonimowe dzienniczki on-line przygotowane przez lekarzy specjalistów.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl