Afshin5671

پیش درآمدی بر نرماندی

2008-12-10T04:05:00.001+01:00

سلام

در ادامه سفرهای استانیم چند بار قسمت شد برم این استان همسایه یعنی «نرماندی» که در شمال متمایل یه غرب فرانسه واقع هست. کلمه نرماندی تقریبا معنی «سرزمین مردم شمالی» میده، ماجراشم اینه که از اواسط هزاره اول میلادی وایکینگها تقریبا تمام اروپا رو عرصه تاخت و تاز خودشون کرده بودن و با قایقهای سبکشون هرجا که میتونستن پیاده میشن و قتل و غارت و تجاوز میکردن و با غنایمی که جمع میکردن برمیگشتن به کانون گرم خانواده شون حوالی دانمارک فعلی. وایکینگها فرانسه رو هم از الطافشون بی نصیب نذاشته بودن و بارها بدون مشکل از طریق رود سن تا پاریس اومده بودن. البته اون موقع هنوز پاریس پایتخت نبود. در مجموع چیزی حدود سه قرن هیچیک از شاههای فرانسه نتونست جلوی تاخت و تاز وایکینگها رو بگیره.

بعد شارل سوم معروف به «شارل ساده» تصمیم میگیره یه باج گنده ای به اینا بده که دست از سر کچل فرانسه بردارن، درنهایت طی قراردادی قرار میشه به وایکینگها یه سرزمین بدن که سرشون اونجا گرم بشه، و اون منطقه نرماندی فعلی هست . چون وایکینگها از سرزمینهای شمالی به فرانسه می اومدن به «مردان شمال/ مردمان شمالی» معروف بودن و این سرزمین هم به اسم اونها «سرزمین مردان شمال» نامیده شد. وایکینگها یکی از بهترین سیستم های حکومتی رو در این منطقه پیاده کردن، سیستمی که بعدا دقیقا توسط پادشاههای فرانسه کپی و به کار گرفته شد.

تقریبا صد سال و پنجاه سال بعد یعنی در سال 1066 میلادی «گیوم حرامزاده» دوک نرماندی به انگلستان حمله میکنه و اونجا رو فتح میکنه و میشه «گیوم فاتح، دوک نرماندی و پادشاه انگلستان»! بعد از مدت کوتاهی داستان این حمله روی یک پارچه نیم متر در هفتاد متر گلدوزی میشه که معروف هست به «قالیچه بیو». البته قالیچه نزدیکترین لغتی هست که برای تپیسغی* پیدا کردم. تا جایی که فهمیدم تپیسغی هر جور پارچه منقوشی میتونه باشه که به دیوار آویزون میشه، مثل گوبلن یا قالی دیواری. و «بیو**» برای اینکه از اول برای نمایش در کلیسای این شهر دوخته شده و بعد از فراز و نشیبهای بسیار مجددا در همین شهر در معرض نمایش هست.

Tapisserie*

Bayeux**

عکس بالا عکس قالیچه اصلی هست، چون از خودش عکسبرداری ممنوع بود منم از عکسش عکس گرفتم. اگه عمری و حوصله ای بود یه پستم درمورد همین قالیچه که خودش داستان جالبی داره مینویسم. فقط یه نکته بگم که این آخرین باری بود که انگلستان توسط یه نیروی نظامی خارجی اشغال میشه.

کوه سن میشل مهمترین محل توریستی و زیارتی نرماندی و یکی از مهمترینها در فرانسه، و بعد از برج ایفل پربازدید کننده ترین سایت توریستی فرانسه با سه میلیون بازدیدکننده در سال هست. توی این پست درموردش توضیح دادم.

یکی دیگه از آثار دیدینی مهم نرماندی «کلیسای جامع روان» هست که معروفیتش به علت ارتفاعش هست. نوک فلش کلیسا که توی این عکس داخل مه هست 151 متر از زمین ارتفاع داره. ظاهرا بین سالهای 1876 تا 1880 بلندترین ساختمان دنیا بوده.

اینم عکس «تاج» قدیمی ترین مسافرخانه فرانسه هست که از سال 1345 شروع به کار کرده و همچنان در حال کار هست. میدونی که این مسافرخانه توش قرار داره همون میدونی هست که «ژان دارک» توش زنده زنده سوزونده شد. البته وقتی این عکس رو گرفتم نمیدونستم و چون قشنگ بود ازش عکس گرفتم، تقریبا دو سال بعد فهمیدم اینجا کجا بوده!

اینم عکس صومعه کان که گیوم فاتح به عنوان کفاره طلاق دادن زنش ساخت و بعدا خودش توش دفن شد و چند صد سال بعد طی جنگهای مذهبی استخونهاش رو قبر درآوردن و الان فقط یکی از استخونهای ساق پاش اینجا دفن هست!

شاید در هیچ منطقه دیگه ای از فرانسه انقدر پرچم کشورهای خارجی رو در هر شهر و روستایی در اهتزاز نبینیم. عکس بالا یکی از ده ها نمونه ای هست که دیدم. علتش این هست که در سال 1944 نیروهای متفقین در جبهه غرب از این منطقه بود که وارد خاک فرانسه شدن و درنهایت آلمان نازی رو شکست دادن. یه جورایی فرانسویا اینطوری به خارجیایی که برای آزادی اونا جنگیدن احساس دین میکنن.

نیروهای متفقین که اکثریت غریب به اتفاقشون انگلوساکسونها بودن بعد از یک بازی اطلاعاتی و جاسوسی گسترده در پنج ساحل نرماندی پیاده شدن. احتمالا فیلم «نجات سربان رایان» رو یادتون هست، اون صحنه بینظیر پیاه شدن نیروها از قایقها رو میگم. من هردفعه که اون صحنه رو میبینم یا یکی از صحنه های مستند از همون لحظات که دوتا هواپیمای آلمانی روی ساحل پرواز میکنن و سربازها رو به رگبار میبنده بغضم میگیره. حالا نکته انحرافیش اینه که آمریکاییها که میدونستن با چه صحنه ای مواجه هستن و اولین کسایی که از قایقها پیاده میشن چه بلایی سرشون خواهد اومد در صف اول سربازاشون تماما سربازهای سیاه پوست الکلیزه شده رو قرار داده بودن!!! چیزی که ما هیچوقت تو فیلمها نمیبینیم!!!

اینم عکسی از قبرستان آمریکایی ساحل اوماها. در این منطقه و حتی بروتین توی شهرهای بزرگ همیشه یه قبرستان سربازهای خارجی پیدا میشه و این قبرستان آمریکایی بزرگترینشون هست که 9387 قبر رو تو خودش جا داده که بیشترشون متعلق به سربازهایی هست که در همون روز کشته شدن. اینجا یه جورایی شلمچه آمریکاییا هست، من هیچ جای دیگه ای اینهمه غربی ندیده بودم که بغض کنن و اشک بریزن! تقریبا تمام تورهای امریکایی که به فرانسه میان بعد از پاریس دومین توقفگاهشون اوماها بیچ هست.

اون عقبی واقعی هست

اینم یه تانک آلمانی

و خوب تعداد زیادی هم موزه های دولتی و خصوصی مربوط به نبرد نرماندی توی منطقه هست که خیلی هاشون هم تخصصی هستن. عکس بالا مجسمه ای هست جلوی ساختمان موزه کان که بزرگترین موزه مربوط به نبرد نرماندی هست. اونورش نوشته «نه خشونت*» روی دیوار موزه هم نوشته «از زخم من رودی از آزادی جاری شد**».

*NON-VIOLENCE

**DE MA BLESSURE A JAILLI UN FLEUVE DE LIBERTE

از نظر آثار طبیعی هم این صخره ها معروفترین جای نرماندی هستن. من که ندیدم ولی میگن تا پایین اون شیب پله داره و میشه رفت. در ضمن گاوهای نرماندی هم توی فرانسه معروف هستن، البته به گاو بودن!

اون پست قبلی و این پست فعلی همه برای این بود که پست بعدی نوشته بشه. پس منتظر و شاد و سلامت باشین و از برف پارو کردن شکایت نکنین که مثل من نیاین یه جایی که سال در سال برف نمیاد و آرزوی یه گوله برفی کوچولو درست کردن به دلتون نمونه.

شوالیه های مالت

2008-11-28T23:57:00.004+01:00

اول از تمام کسانی که میلا و مسیجا و حضورا و تلفنا! نه، تلفنا نداشتیم! بهم لطف داشتن و از خاک خوردن وبلاگ ابراز ناخشنودی کردن تشکر میکنم. از اون بیشتر از کسانی تشکر میکنم که بعد از دو سال بهم میل میزنن، راست میگن آدم به امید زنده هست!

بهانه ای هم ندارم جز تنبلی!

بعدش خدا بگم چیکار کنه اون کسی رو که ما رو از بلاگ رولینگ آواره کرد، سه روز وقت گذاشتم تا لینکهای بلگ رولینگم رو به گوگل ریدر منتقل کنم. البته نمیگن ریدر بد هست ولی حالا کار داره تا اونی بشه که میخوام! حالا امیدوارم برای وقتی که از گوگل ریدر به چیز بعدی که میاد اسباب کشی کنم مجبور به تکرار عملیات نباشم!

-------------------------------------------------

خوب بریم سر اصل مطلب. توی پستی که میخواستم بنویسم اشاره ای هست به سازمانی به نام «شوالیه های مالت» که از منابع اولیه (راهنمای موزه و بعدش خانم معلم) غیر از یه مقدار اطلاعات کلی و غیر دقیق چیزی عایدم نشد. درنتیجه رفتم یه خورده تحقق کردم ببینم ماجراشون چیه و در نهایت دیدم اطلاعاتش انقدر جالب هست که خوردش یه پست بشه و درنهایت این پست رو به این موضوع اختصاص دادم.

اول یه یه نکته کوچیک؛ در زبان فرانسه «شوال» به معنی اسب هست و «شوالیه» که از همین کلمه مشتق شده به سربازحرفه ای سواره نظام اطلاق میشه. برای سوارکار غیر نظامی کلمه «کاوالیه» استفاده میشه.

در اواسط قرن یازده میلادی خلفای فاطمی مصر که کنترل سرزمین فعلی فلسطین رو هم در اختیار داشتن در حال جنگ با قبایل ترکی بودند که از شمال وارد قلمروشون میشدن. در این دوره به بهانه اینکه مسیحیان منطقه به ترکها کمک میکنن اونها رو تحت فشار قرار داد ه بودن و این بهانه ای شد برای پاپ که فتوا به آزاد کردن سرزمین مقدس بده.

در سال 1095 پاپ که در جنوب فرانسه ساکن بود (مدت و محل دقیقش رو پیدا نکردم ولی چیزی حدود یک قرن مقر پاپ از واتیکان به شهری در جنوب فرانسه منتقل شده بود) پادشاهای اروپا رو جمع میکنه و بهشون میگه «ترکها، نژادی که با خدا بیگانه هستند سرزمین مسیحیت رو اشغال کرده اند، ...، اگر میخواهید روحتان را نجات دهید به عنوان شوالیه های مسیح متحد شوید و به سوی سرزمین مقدس بشتابید»

و بدین طریق شعله جنگهای صلیبی افروخته میشه. طبق تخمینها در سال 1096 بین 60 تا 100 هزار مسیحی به سمت سرزمین مقدس حرکت میکنن و بعد از سه سال نبرد سخت و طاقت فرسا «اورشلیم/قدس/بیت المقدس» رو فتح میکنن. یک مورخ عرب ذکر میکنه که فرانکها (اسمی که برای کل صلیبیون استفاده میشد) 70 هزار نفر رو در مسجد الاقصی کشته یا زنده در آتش سوزندن!

در این وقت سه گروه بزرگ شوالیه در اورشلیم وجود داشتن، یه گروه در مسجدالاقصی، که به اعتقاد اونها محل معبد سلیمان بود، مستقر میشن که به اسم «تمپلر» به معنی معبدیان معروف میشن. گروه دوم بیمارستان بزرگی با 200 تخت، که در نوع خودش بزرگترین بود، برای پرستاری از فقرا و زوار و بیماران میسازن و اونجا مستقر میشن و به همین دلیل به «هاسپیتالر» به معنی پرستاران معروف میشن. ظاهرا دسته سومی هم وجود داشته که من اطلاعات خاصی ازشون پیدا نکردم.

در سال 1113 پاپ «سازمان شوالیه های سن جان» که اعضاش شوالیه های هاسپیتالر بودن تاسیس میکنه. سمبل این سازمان صلیب هشت گوش مالت انتخاب میشه. این شوالیه ها بعدا به شوالیه های مالت هم شهرت پیدا میکنن. و در همون زمان «سازمان شوالیه های معبد سلیمان» هم تاسیس میشه که اعضاش شوالیه های تمپلر بودن.

هاسپیتالرها که لباس سیاه با صلیب هشت گوشه سفید میپوشیدن از جانب پاپ حمایت میشدن و تمپلرها که لباس سفید با صلیب قرمز میپوشیدن توسط نظامهای سلطنتی اروپا. فرق این دو گروه شوالیه با اسلاف خودشون این بود که نه تنها سرباز بودن بلکه مومن هم بودن و هدف از تاسیسشون حفظ سرزمین مقدس از گزند «کفار» بود. بعدا این شوالیه ها تبدیل به تاجر، بانکدار و مدیران اداری هم شدند و به نوعی اولین تعاونی ها و سیستم بانکی منظم اروپا رو تاسیس کردن. این دو گروه در تمام مدت عمرشون در حال رقابت و حتی جنگهای خونین برای بدست آوردن قدرت بیشتر باهم بودن.

تا سال 1168 این دو گروه بیشتر از 20 قلعه رو از ترکیه تا شمال مصر تحت کنترل خودشون داشتن. در این سال سرپرست این سازمانها برای اولین بار «استاد بزرگ» نامیده شد. اونها برای تامین هزینه های سنگین جنگ با دربارهای اروپا برای جذب کمکهای مالی مکاتبه میکردن. حکومتهای اروپایی علاوه بر پول نقد زمینهایی رو هم به اونا اعطا کردن تا خودشون بتونن تامین هزینه بکنن و بدین طریق شوالیه ها به تاسیس مزارع بزرگ و اصطبل های پروش اسب زدن و کم کم این مراکز و نمایندگی ها در تمام اروپای مسیحی گسترش پیدا میکنن.

این شبکه عظیم تولید و سرمایه گذاری باعث ثروتمند شدن شوالیه ها میشه و اونا کم کم خدمات بانکی رو هم انجام میدن. مردم نه تنها به اونا به خاطر اعتقادت مذهبیشون اعتماد داشتن بلکه به خاطر این که اونا قدرت نظامی کافی هم داشتن تا بتونن از پولهاشون محافظت کنن. همین شبکه گسترده از شوالیه ها در اروپا باعث امنیت نسبی در کل اروپا شده بود. پول حاصله به شوالیه ها کمک میکنه که علیرغم تعداد اندکشون بتونن با ساختن و تقویت استحکامات نظامی مستحکم در مقابل مسلمانها مقاومت کنن.

نسل کشی ای که از مسلمانان صورت گرفت باعث شکل گرفتن موج جدیدی از افراطی گری بر ضد مسحیت در بین مسلمانها شد. صلاح الدین ایوبی با متحد کردن مسلمانها جنگهای دوم صلیبی رو آغاز میکنه. در جنگی که در دره حاتم درمیگیره تقریبا تمام شوالیه ها کشته میشن. اصولا هیچ شوالیه ای اسیر نمیشد، یکی به این علت که کشته شدن در جنگ مقدس تضمین کننده ورود بلافاصله شون به بهشت بود و از طرف دیگه پرداخت پول برای آزاد کردن شوالیه ها از طرف سازمانهاشون ممنوع بود درنتیجه مسلمانها هیچ علاقه ای به اسیر کردن شوالیه ها نداشتن علاوه براینکه شوالیه ها با انگیزه ترین، حرفه ای ترین و مجهرترین سربازان دشمن بود و آزاد کردنشون عاقلانه نبود. در یکی از حملات سلطان مصر از کل شوالیه های هاسپیتالر فقط هفت نفر زنده میمونن! در نهایت اروشلیم به دست مسلمانها میافته. ذکر شده که اسرای مسیحی به عنوان برده در بازار دمشق به قیمت یه جفت کشف فروخته میشدن.

دوباره مسحیان تجدید قوا کردند و به منطقه برگشتند ولی هیچوقت نتونستن دوباره اورشلیم رو پس بگیرن. اونها دوباره به ساختن و مستقر شدن در دژها پرداختن و در این امر خبره شدن، طراحی قلعه ها و ماشنیهای جنگی توسط این شوالیه ها پیشرفت محسوسی کرد. یکی از بهترین نمونه های این قلعه ها «کرک دو شوالیه» نام داشت که میتونست با 60 شوالیه از یه جمعیت 2000 نفری که داخلش پناه گرفته بودن محافظت کنه و ظرفیت نگهداری آذوقه برای 5 سال محاصره رو داشت. این قلعه نه با جنگ که با یک نامه جعلی از طرف «استاد بزرگ» تسلیم شد!

بعد از اینکه شوالیه ها تمام قلعه ها شون رو از دست میدن به جزیره قبرس میرن و اونجا مستقر میشن. اونجا به تولید و صادر کردن شکر میپردازن و بازهم به ثروتشون اضافه میکنن. و بعد از از دست دادن قبرس به جزیره «رود» از جزایر یونانی میرن و اون رو یه یکی از مستحکمترین دژهای جهان تبدیل میکنن. در این زمان شوالیه ها ثروتمند بودن و نه به صورت مومنین فقیر که مثل شاهزاده ها در کاخهای بزرگ زندگی میکردن، توی ظروف طلا و نقره غذاهای عالی میخوردن، با سگ ها ی شکاری و شاهین به شکار میرفتن و هریک خدم و حشم خودشون رو داشتن. ولی از طرف دیگه یکی پس از دیگری توی جنگها شکست میخوردن و قلمروشون رو به مسلمانها واگذار میکردن.

فیلیپ اول پادشاه فرانسه میخواست که از زیر سایه قدرت کلیسا بیرون بیاد و از طرف دیگه پول زیادی رو به شوالیه ها داده بود و حالا اونو از دست رفته میدید تصمیم میگیره که بساط شوالیه های مقدس رو جمع کنه. در سال 1337 تمام تمپلرها رو در محدوده ای که قدرت یا نفوذ داشت دستگیر و به اتهاماتی که بیشتر به شوخی شبیه هستن محاکمه میکنه؛ اتهاماتی مثل همکاری با مسلمین، بت پرستی، نفی عیسی مسیح، خوابیدن با شیطان، خوردن خاکستر مردگان، باردار کردن دوشیزگان، همجنس بازی و ...؛ و اگر شوالیه ای در یکی از این موارد محکوم میشد بلافاصله زنده در آتش سوزانده میشد. از جمله استاد بزرگ تمپلرها در چندین مورد گناهکار شناخته و در آتش سوزنده میشه. بعد از فرانسه بسیاری از کشورهای دیگه اروپا هم همین کار رو انجام میدن و عملا سازمان شوالیه های تمپلر از هم پاشیده میشه. بعدها جنبش فراماسونی خودش رو به نوعی وامدار تمپلرها میدونه. تنها علتی که هاسپیتالرها رو از سرنوشت مشابه حفظ کرد حمایت پاپ از اونها بود. در عین حال به دستور پاپ ثروت تمپلرها به هاسپیتالرها منتقل میشه.

حالا هاسپیتالرها تنها سازمان با ایده جنگ صلیبی هستند. در سال 1522 از رود هم بیرون میشن. اونا ثروتمندهایی هستن که خونه ای برای خوابیدن ندارن! و در عین حال پادشاههای فرانسه، انگلستان و پرتغال به ثروتشون طمع دارن. در سال 1530 پادشاه اسپانیا جزیره مالت رو به اونا پیشنهاد میده در ازای یه شاهین شکاری در سال.

در مالت هم به تقویت استحکامات دفاعی مشغول میشن و اولین آکادمی دریایی اروپا رو تاسیس میکنن و خدماتشون رو به تمام حکومتهای مهم اروپا ارائه میدن. یکی از کشتی هایی که اونا با کف آهنی و پنجاه توپ ساختن نمونه ای میشه برای کشتی های جنگی مستعمراتی اروپایی. در سال 1561 در مهمترین و آخرین نبردی که در مالتا درمیگیره یه گروه 541نفری از شوالیه ها با کمک 9000 سرباز اسپانیایی و ایتالیایی ناوگان 40 هزار نفری سلیمان پاشا، سلطان عثمانی رو شکست میدن. وقتی در قرن نوزدهم شوالیه ها قدرتشون رو از دست میدن اروپا دوباره خودش رو با مشکلی به نام دزدان دریایی مواجه میبینه.

هدف اولیه سازمان حمایت و پرستاری از فقرا و بیماران بود و هیچوقت این وظیفه ترک نشد. این خدمت «به نام سرور فقیر ما» انجام میشد. گزارشی که از سال 1132 باقی مونده بیمارستانی رو با هزار تخت تشریح میکنه که بیماران در تختهایی مثل چادر میخوابیدن و براشون شراب در لیوانهای طلایی سرو میشد. درواقع هاسپیتالرها بهترین خدمات پزشکی دوران خودشون رو ارائه میدادن. معروف بود که پزشکانشون میتونن پای بیماری رو در دو دقیقه قطع کنن.

در قرن 18 شوالیه های مالت به اوج قدرتشون رسیدن و برای خودشون دربار تشکیل داده بودن و مثل شاهزاده ها زندگی میکردن، موقع غذا ارکستر زنده براشون مینواخت و شبها اپرا در قصرهای مجلل شون اجرا میشد. در 1789 انقلاب فرانسه به وقوع میپیونده و شوالیه ها به علت رابطه نزدیک با دربار مورد توجه قرار میگیرن و وقتی با گرفتن 12000 فرانک به فرار لویی شونزده کمک میکنن کار خودشون رو تموم میکنن. دارایی های ضبط شده اونها در فرانسه در همون موقع بیشتر از 5 میلیون پوند ارزش گذاری میشه.

در سال 1798 ناپلئون با 29000 سرباز به مالت لشکر کشی میکنه و 700 شوالیه موجود نمیتونن مقاومت قابل توجهی انجام بدن.

گنجینه بزرگ شوالیه های شامل طلا و جواهرات، هدایا یه کلیسا، عتیقه جات جنگهای صلیبی و ... به یکی از کشتی ها منتقل میشن. بعدا ناوگان فرانسه که در راه مصر بود توسط کشتیهای انگلیسی مورد حمله قرار میگیره و اون کشتی با تمام گنجینه هاش در خلیج ابوقیر در مصر غرق میشه و علیرغم چند جستجوی بین المللی هرگز پیدا نمیشه!

تزار روسیه که از حامیان سازمان بود بدون موافقت کلیسا خودش رو استاد بزرگ اعلام کرد و عنوان شوالیه رو به تمام دوستاش و معشوقه هاش اعطا کرد. در سال 1801 چهار شوالیه مالت تزار رو در اتاق خوابش به قتل میرسونن. در سال 1800 بریتانیا مالت رو اشغال میکنه و در همون سال شعبات سازمان در ایتالیا، آلمان و روسیه هم بسته میشن و از این تاریخ عملا سازمان از نظر سیاسی و نظامی مرده محسوب میشه. در سال 1830 باقیمانده سازمان به رم نقل مکان میکنه ولی همچنان به خدمات پرستاری از بیماران ادامه میده؛ این خدمات در تمام جنگهای قرن نوزدوهم ادامه داشت و حتی در جنگ اول جهانی یک کشتی بیمارستانی و دهها قطار بیمارستانی در تمام اروپا فعال داشت.

در سال 1911 در آمریکا یکی از بازماندگان تزار روسیه «تعاونی شوالیه مالت»! رو تاسیس میکنه و شروع به فروش عنوان شوالیه در تمام دنیا میکنه و از جمله شعبه ای در مالت میزنه. در دهه هشتاد یکی از شعبه ها در هنگ کنگ این عنوان رو 50هزار دلار میفروخت.

امروزه سازمان شوالیه های مالت 50 سفارت -غالبا در کشورهای مسیحی- و 10هزار شوالیه در سراسر دنیا داره و استاد بزرگ در روابط بین المللی هم سطح یک رئیس حکومت با عنوان شاهزاده (مثل شاهزاده موناکو) و از نظر کلیسایی همسطح کاردینال شناخته میشه. سازمان همچنان به ساخت بیمارستان و خدمات خیریه ادامه میده و تخمین زده میشه که سالانه بیشتر از 50میلیون دلار در فعالیتهای خیریه خرج میکنه.

در نهایت برای اطلاعات بیشتر درمورد تاریخچه سازمان میتونین به کتابهای تاریخی مراجعه کنین (من خودم بعضی وقتا شگفتزده میشم از این جملات قصاری که میگم) البته منابع من بیشتر دو تا فیلم مستند بودن.

موفق باشین

جشنواره انترسلتیک

2007-10-22T21:59:00.000+02:00

آخرین ویرایش: 24 اکتبر

سلام

یه ضرب المثل سرخپوسختی میگه: «هرچی بیشتر وبلاگ نوشتن رو تعطیل کنی دوباره نوشتن سخت تره»، درنتیجه منم بهانه نمیارم

پارسال از طریق یکی از معلم هامون با جشنواره انترسلتیک آشنا شدم. برای من که یه سال بود از ایران اومده بودم و از اینجور فستیوالهای خیابونی عملا تو ایران ندیده بودم (یعنی نداریم که دیده باشم، البته اگه تعزیه خوانی رو صرفنظر کنیم) این جشنواره برام خیلی جالب بود. جشنواره انترسلتیک یکی از جشنواره های فرهنگی فرانسه هست که سی و هفت سال پیش در شهر «برست*» برای اولین بار برگزار شد و بعد از حدود 20 سال به شهر«لوریان**» منتقل شد. یه جایی نوشته شده بود از نظر سابقه قدیمی ترین جشنواره فرهنگی فرانسه هست که هنوز برگزار میشه. هدف این جشنواره احتمالا زنده نگه داشتن فرهنگ و هنر سلتیک و پول درآوردن از طریق جلب توریست هست

*Brest

** Lorient

تصویر بالا پوستر رسمی جشنواره 2006 هست که از پوستر امسال خوشگلتر بود منم اونو گذاشتم. همینطور که توی پوستر میبینین موضوع این جشنواره بیشتر موسیقی و هنرهای نمایشی هست. پایین چپ پوستر یه لوگو زرد با علامت کانگورو میبینیم که نشون میده مهمان میژه اونسال جشنواره کشور استرالیا بود

ظاهرا سلتها از اقوال آریایی بودم که هزاره دوم قبل از میلاد مسیح وارد اروپا میشن و تقریبا در تمام حاشیه غربی قاره مستقر میشن. کم کم سلتها با اقوال دیگه مخلوط میشن و الان تنها در ایرلند، اسکاتلند، ولز و استان بروتین فرانسه جمعیت نسبتا خالص باقی مونده

سلتها هنر و مذهب و زبان و خلاصه فرهنگ خودشون رو داشتن. تا اونجا که میدونم مذهب اونا که از جنس پرستش مظاهر طبیعی مثل خورشید بود از بین رفته و الان همه مسیحی هستن یا بهتره بگم تقریبا تا نسل قبل کمابیش بودن. من که تو این دو سال دیگه جوون مسیحی معتقدی ندیدم (دیگه اهل کتابم پیدا نمیشه که آدم به مستحبات برسه!). زبانشون هم دیگه صحبت نمیشه و معمولا پیرها و جوونایی که خودشون رفتن و یاد گرفتن اونو میدونن. مثلا در همین بروتین برای مدتی حدود 30 سال تدریس زبان بروتون ممنوع بود و الان به ندرت جوونی رو پیدا میکینم که بتونه به این زبان حرف بزنه یا اونو بخونه. در ایرلند و ولز هم شنیدم زبانهای مخصوص به خودشون رو دارن و جوونها معمولا با اونا آشنا نیستن

شاید موسیقی و هنر سلتیک بیشتر تونسته باشه خودش رو حفظ کنه. موسیقی و رقص سلتیک در کل یه حالت ریتمیک و شادی داره که خیلی وقتا منو یاد موسیقی و رقصهای لری و کردی خودمون میندازه. شاخص ترین و معروفترین این موسیقها موسیقی ایرلندی هست

شهر «لوریان» قبل از جنگ دوم کارخونه تولید زیریایی فرانسه بود و بعدا به دست آلمانها افتاد و کل شهر در زمان جنگ با خاک یکسان شد (به قول خودشون: تراشیده شد) درنتیجه در شهر هیچ چیزی که قبل از جنگ جهانی ساخته شده باشه وجود نداره

جشنواره معمولا حدود 10 روز هست که شامل یک یکشنبه هست و در این روز رژه بزرگ برگزار میشه. در این رژه تمام ملل سلت با لباسها و پرچم ها و گروههای موسیقیشون میان و رژه میرن و اوج شلوغی جشنواره هم همین روز هست. توی این عکس وضع پیاده روها رو بیشتر از یه ساعت قبل از شروع مراسم میبینین. ظاهرا هر سال بیش از ششصد هزار نفر از این جشنواره بازدید میکنن. این رقم برای شهری که تقریبا هیچ چیز دیدنی ای نداره خیلی جالب هست، البته اون کارخونه زیردریایی سازی الان موزه شده

رژه با پرچمهای ملل سلتیک آغز میشه. اون پرچم سفید و سیاهی که شبیه پرچم آمریکا هست پرچم بروتین*، یعنی بخش سلتیک فرانسه هست که خوب همیشه میزبان جشنواره هست و اولین پرچم هست. پرچم سفید و آبی کنارش هم پرچم اسکاتلند هست که امسال مهمان ویژه جشنواره بود، یعنی بخش زیادی از مراسم و فعالیتهای جشنواره درباره و به عهده اسکاتلندیها بود
*Bretagne / Brittany

نمونه هایی از لباسها بروتین که از تنوع زیادی برخوردار هستن و میبینن که معمولا کاملا پوشیده هستن

در بروتین در لباسهای سنتی زنان نوعی کلاه مخصوص میبینم یه جور توری بافته شده هست و هر شهری مدل منحصر به فردش خودش رو داره، وقتی عکسهام رو به مادر معلمم نشون میدادم از روی فرم کلاهها میگفت که مال کدوم شهر هستن. یه نکته دیگه هم اینکه تا اونجا که من دیدم سلتها بیشتر چشم و ابروی قهوه ای دارن (یکی به من فرق قهوه ای و بلوطی و خرمایی رو توضیح بده لطفا). البته بلوند و چشم آبی هم بینشون کم نیست ولی اولا بلوندیشون خفیف هست بعدشم از نظر تعداد در اقلیت هستن

این کلاهها هم معروفترین و بلندترینشون هستن. درضمن لغتی که خودشون به کار میبرن کلاه نیست، بلکه یه چیزی شبیه «آرایش مو» هست. بین بروتونها رنگهای سفید و سیاه (البته میگن اصولا سفید و سیاه رنگ نیستن) بیشتر از بقیه رنگها هم برای لباسهای مردانه و هم زنانه استفاده میشن

خیلی از گروههای فرانسوی که رژه رفتن به همراه بچه هاشون بودن، حتی توی گهواره

توی این عکس هم پرچم رو روی چوبی که برای خرمن به کار میره نصب کردن. خیلی از گروهها هم علائمی از کشاورز بودن با خودشون داشتن

روی این پرچم هم علاوه بر قایق ماهی گیری و داس یه قاقم سفید هست. قاقم از زمان «ملکه ان» یا «ان مقدس»* به عنوان سمبل بروتین استفاده شده. «سنت ان» مهمترین فروانروا یا درواقع ملکه بروتین بود که باعث اتحاد بروتین و فرانسه شد، خودشم اگه اشتباه نکنم با دوتا از پادشاه های فرانسه ازدواج کرد و بعدا لقب قدیس گرفت

درمورد قاقم نقل هست که ان یه روز موقع شکار یه قاقم رو میبینه که از دست سگها فرار میکنه و به یه نهر میرسه و وقتی میبینه که نمیتونه از نهر رد بشه و سگها هم بهش نزدیک میشن برمیگرده و به سگها حمله میکنه، ملکه ان با دیدن این صحنه میگه قاقم برای اینکه لباس سفید و قشنگش خیس و کثیف نشه با شجاعت با دشمان قویتز از خودش مبارزه کرد و ما هم باید همین کار رو بکنیم. از اون موقع ان قاقم رو به عنوان حیوان سمبل بروتین انتخاب میکنه. بعد هم پوست قاقم رو که یه حالت صلیب مانند داره رو به عنوان نماد بروتین انتخاب میکنه که توی عکسهای دیگه معلوم هست. اگه به پرچم بروتین که گفتم شبیه پرچم آمریکا هست دقت کنین به جای ستاره های پرچم آمریکا علامات صلیب مانندی میبینین که همون سمبل بروتین و دراصل پوست قاقم هستن
* Sainte Anne

توی پرچم بالا یه علامت هست که زیاد خوب معلوم نیست و یه نمونه ساده اش رو پایین گذاشتم این علامت که اسمش «تریسکل»* هست یه چیزی شبیه «گردونه مهر» خودمون هست و اشاره به چهار عنصر اصلی داره. ممکنه بگین این که سه تا شاخه داره! توضیحش اینه که اون سه تا شاخه آب و هوا و آتش هستن و محل تقاطعشون خاک/زمین هست (در زبان فرانسه خاک و زمین یه لغت دارن) این علامت رو هم به فرمهای مختلف با حذف و اضافات فراوون میتونیم ببینیم

* Triskel / Triscèle

اینم یه گروه ایرلندی که رقص ایرلندی میکردن. خب اینجور لباس نمیتونه خیلی سنتی باشه ولی علائمی که روشون دوخته شدن طرحهای سلتیک دارن

ولز هم یکی از مناطق سلت نشین هست و میبین که فقط مردای اسکاتلندی نیستن که دامن چهارخونه پا میکنن

همچنین مردای ایرلندی

و بالاخره مردای اسکاتلندی. اگه دقت کنین میبین که رنگ دامن های مناطق مختلف باهم فرق دارن

اینا سلتهای اسپانیایی هست. در گوشه شمال غربی اسپانیا یه منطقه هست که مردمش از نژاد سلت هستن

علاوه بر اینها گروههایی هم از کشورهای استرالیا و کانادا و نیوزیلند در جشنواره شرکت میکنن. اینا معمولا مهاجرایی انگلیسی ای هستن که به این کشورها مهاجرت کردن ولی خودشون رو سلت میدونن
اینم نی انبان، ساز معروف سلتیک. تقریبا تمام گروههای موسیقایی سلت از این ساز استفاده میکنن

یکی از فعالیتهای جنبی جشنواره فروش وسایل و یادگاری به توریستها بود. در این غرفه عروسک فروشی انواع جن و پری رو میفروشن. قسمت بزرگی از داستانها و افسانه های سلتیک درمورد موجودات افسانه ای هست که اگه فرصت کنم بعدا درموردشون مینویسم. درنتیجه دیدن عروسکها و نقاشیهای جادوگرها و کوتوله ها و جن و پری در اتاقهای بچه های اینجا اصلا عجیب نیست

عجیبترین چیزی که امسال دیدم یه گروه فلسطینی-لبنانی بود که موسیقی سلتیک میزدن و کاغذهایی رو بین مردم پخش میکردن. من هرچی گشتم هیچ اثری از حضور سلتها در فلسطین و لبنان پیدا نکردم البته غیر از دوره ناپلئون که اونجاها مستعمره فرانسه بودن ولی خوب اون دوره ناپلئون به اینجور نمادهای قومی میدون نمیداد و همه رو تحت عنوان فرانسه متحد نگه میداشت. یکی از ایرادهایی که به ناپلئون میگیرن (برعکس چیزی که من تصور داشتم اینا خیلی ایراد از ناپلئون میگیرن) اینه که در خود خاک فرانسه مناطق هم زبان و هم فرهنگ رو به چند بخش تقسیم کرد و استانهای جدید رو از چند فرهنگ مختلف تشکیل داد، اینطوری هر استان در داخل خودش انقدر درگیری و تشتت قومی داشت که به فکر استقلال از حکومت مرکزی نیفته

خب بسه واسه امسال. اگه اینترنتتون خوبه، میتونین بقیه عکسام که زیاد هم هستن رو اینجا و اینجا ببینین، اگرم اینرنتتون زغالی هست از خیرش بگذرین بهتره

شاد و موفق و درپناه حق باشین

سفر جنوب -3- بازگشت

2007-08-27T03:54:00.001+02:00

سلام

در ادامه سفر (قسمت اول، قسمت دوم) یه سر رفتیم موناکو. موناکو یه کشور فسقلی هست، فسقلی یعنی واقعا فسقلی به عنوان یه کشور. سه کیلومتر در پانصد متر، تقریبا دو برابر مساحت نمایشگاه بین المللی تهران یا یک و نیم برابر مساحت بازار تهران. جمعیت کشور حدود 32 هزار نفر با 125 ملیت مختلف هست که از این تعداد تنها بیشتر از 6 هزار نفر ملیت موناکویی دارن، بزرگترین جمعیت ساکن موناکو ملیت فرانسوی (بیشتر از 10هزار نفر) دارن. طبیعتا سوالی که الان تو سرتون هست اینه که آیا ایرانی هم اونجا هست؟ جواب مثبت هست، طبق آماری که پیدا کردم 70 ایرانی ساکن موناکو هستن

اینم بندر موناکو و اون بالای تصویر هم قصر پرنس. موناکو از سال 1297 میلادی یه کشور-شهر آزاد بوده و از سال 1911 نوع حکومتش «مشروطه سلطنتی» هست. رئیس حکومت «پرنس موناکو» هست، و قدرت اجرای کشور در دست وزیر کشور هست، این وزیر فقط درمقابل پرنس جوابگو هست. طبق قراردادی که در سال 1930 بین موناکو و فرانسه امضا شده وزیر کشور یه شهروند فرانسوی (معمولا استاندار یا سفیر) هست که توسط پرنس انتخاب میشه. هیئت دولت شش عضو و مجلس 24 عضو دارن

بالای کاخ پرنس یه پرچم در اهتزار هست، وقتی پرنس در کاخ باشه پرچم بالا هست و وقتی پرنس کاخ رو ترک کرده باشه پرچم رو پایین میارن. ظاهرا وقتی این عکس رو گرفتم پرنس در قصر شرف حضور داشتن. حالا اگه پرچمو نمیبینین زیاد نگران نشین، با این اندازه که هیچی با سایز بزرگم به زور معلوم هست

اینجا کازینو معروف «مونت کارلو» هست. میگن مورچه چیه که کله پاچه اش چی باشه قضیه موناکو هست. یه کشوری که کلش یه چیزی حدود 2 کیلومتر مربع هست ده تا محله داره که مونت کارلو یکی از این محلات هست

کل موناکو یه مرکز تفریحی بزرگ هست، این کازینوی معروفش هست، یه فستیوال سیرک معروف هم داره، مسابقات اتوموبیل رانی فرمول یک و تنیس اوپن مونت کارلو هم که مرتب برگزار میشن، سواحل و سایر مراکز تفریحی هم که جای خود دارن

اینجا هم نمونه ای ماشینهایی رو میبینین که جلوی یه هتل پارک شدن. مطمئن نیستم ولی فکر میکنم دولت مالیات برامد کمی میگیره و درنتیجه خیلی از افراد پولدار برای زندگی اینجا میان. کوچک بودن کشور و درآمد بالا باعث شده که سطح زندگی شدیدا بالا بره. برای نمونه آگهی های خونه رو پشت ویترین یه مشاور املاک نگاه کردم. ارزونترین چیزی که دیدم یه آپارتمان چهل متری بود به قیمت یک میلیون و دویست و پنجاه هزار (000 250 1) یورو ناقابل

درضمن توی این یکی دو ساعتی که تو موناکو بودیم بیشتر از کل سفر توی فرانسه پلیس دیدم

بعد هم رفتیم «گرونوبل» و مزاحم علی شدیم. گرونوبل یه شهر محصور شده در غرب رشته کوههای آلپ فرانسه هست. دور تا دور شهر توسط کوههای زیبا پوشیده شده. آلپ واقعا زیبا هست، با صخره های بلند و آبشارهای کف کرده و دریاچه های آبی و جنگل های سبز و خونه های کوهستانی چوبی و مزارعش که گاوها با خیال راحت توشون میخورن و نشخوار میکنن

همونطور که گفتم گرونوبل کوهستانی هست و توی این عکس تله کابین شهر یا به قول علی «زنگوله ها» رو میبینین. خود شهر چیز دیدنی خاصی نداره ولی گردشگاه های خارج شهر زیاد و قشنگی داره. این شهر یکی از دانشجویی ترین شهرهای فرانسه با چیزی حدود 150 هزار دانشجو هست و انصافا کمپوس بزرگی داره. بعضی از دانشکده هاش از معتبرترین دانشکده های فرانسه هستن. مورد دیگه اینکه سیمان توی این شهر اختراع شده و الان هم یه موزه و مرکز تحقیقاتی بزرگ درمورد سیمان توی این شهر فعال هست، در ضمن تقریبا تمام بخش مدرن شهر از سیمان ساخته شده

ایستگاه بعدی ژنو بود. درمور ژنو قبلا یه بار اینجا نوشتم. اون دفعه توی تعطیلات ژانویه بود و «کاخ ملل» تعطیل بود. اینبار هدف ما از رفتن به ژنو فقط همینجا بود و مهمون بلند پایه با نشون دادن کارت شناساییش ما رو از وایسادن ته یه صف دراز راحت کرد و یه راست رفتیم تو. برای بازدید از این مجموعه تورهای ارگانیزه دارن و ما هم دویدیم تا به تور فرانسه زبان برسیم. خود کاخ چیز خاصی نداره، یه مقدار اسم و تاریخ و تعداد رو میگن و اشیا هدیه شده رو نشون میدن. یکی از این هدیه ها تعدادی پرنده اهدایی امپراطور ژاپن بودن که سالها هست توی این باغ آزادانه زندگی میکنن. راهنما اسمشون رو گفت ولی من نفهمیدم چه پرنده ای رو میگه، بعضیام گفتن که اون پرنده ها رو توی باغ دیدن ولی من که پرنده خاصی به چشمم نخورد، احتمالا اینا قبلا کلاغ نداشتن

در این سالن تعدادی از قطعنامه های سازمان ملل و قبل از اون جامعه ملل درمورد حقوق بشر رو تصویب کردن. دیوارهاش هم توسط یه نقاش اسپانیایی با موضوعات انسانی و حقوق بشر نقاشی شده بود. چیزی که اینجا یاد گرفتن درمورد آرم سازمان ملل بود. اگه به نقشه جهان که توی آرم سازمان ملل هست دقت کنین میبینین که از سمت قطب شمال کره زمین رو نشون میده، فلسفه اش این هست که قطب شمال جایی هست که تحت حاکمیت هیچ کشوری نیست. میدونین که قطب جنوب بین هشت کشور تقسیم شده

این صندلی بزرگ با یه پایه نصفه رو یه ان جی او اینجا گذاشته. این ان جی او هدفش ممنوعیت تولید و استفاده از مین های ضد نفر هست و این صندلی هم نماد آدمی هست که پاش روی مین ضدنفر رفته و معلول شده

توقف آخر هم شهر روشنایی، پاریس بود. این ساختمونی که میبینین «آکادمی ملی موسیقی» یا «اپرا» معروف پاریس هست. قبلا دوبار اینجا اومده بودم ولی هر دوبار برای بازدید بسته بود. این ساختمان یکی از قشنگترینها از نظر تزیینات در سبک خودش هست

واینم مزخرف ترین سالن مجموعه. ستونها و تزیینات چوبی هستن با روکش طلا. یادتون هست که «مزخرف» یعنی «طلاکاری شده»؟

مورد آخر هم اینکه اینجا همون جایی هست که ناصرالدین شاه بعد از دیدن بالرینهای فرانسوی تعداد 100 یا 150 دست لباس باله برای زنای حرمش میخره که خوب بعدا معلوم میشه همه شون برای اون بوم غلتونها اندورنی ملوکانه یه سر سوزن کوچیک بودن

بعدشم برگشتیم خونه

خسیس یا غیر خسیس یه آمارم از هزینه های جاده ایمون بدم بد نیست. در این سفر که حدود 3100 کیلومتر رانندگی کردیم حدود 400 یورو بنزین زدیم و حدود 125 یورو عوارض راه دادیم، البته کمتر از نصف مسیر رو از اتوبانهایی رفتیم که عوارض داشتن و بقیه رو از جاده های معمولی یا اتوبانهای مجانی استفاده کردیم

از پاریس که بگذریم در کل مسیر سفر در خاک فرانسه مجموعا ده تا پلیس ندیدم. با اینحال حتی یه بار هم نه کسی جلوم پیچید، نه موردی پیش اومد که مجبور شم بکوبم رو ترمز. تنها موردی که توی جاده ها داشتم این بود که بعضی وقتا تابلوهای خروجی شون کمتر از چیزی بود که انتظار داشتم. یعنی بعضی وقتا فقط یه تابلو خروجی هست و اگه تابلو خروجی رو نبیبنی دیگه رفتی که رفتی. به همین خاطر یه بار تو حومه پاریس بیشتر از یه ساعت داشتم دور خودم میچرخیدم تا مسیرو پیدا کنم

بقیه عکسها رو هم مثل همیشه میتونین اینجا ببینین

موفق و شاد باشین

سفر جنوب -2- ساحل فیروزه

2007-08-11T17:55:00.000+02:00

سلام

طبق معمول تشکر میکنم که کسانی که بهم لطف داشتن و معذرت میخوام به خاطر تاخیر و از این حرفا. بعدشم علیرغم میل باطنیم تصمصم گرفتم اندازه عکسها رو کوچکتر و تعدادشون رو بیشتر کنم، چون برای افرادی که تو ایران هستن دیدن عکسهای بزرگ سخت هست

در ادامه سفر به گوشه جنوب شرقی فرانسه رفتیم. فرقی که اتوبانهای این قسمت با بقیه راه داشتن این بود که عوارضی ها خیلی نزدیک به هم بودن، یعنی هر 30 یا 40 کیلومتر یه عوارضی بود! در حالی که مثلا از رن تا پاریس که حدود 300 کیلومتر هست فقط یه عوارضی هست که یه دفعه 30 یورو طلب میکنه! ولی اینجا هی 2 یورو و 5 یورو و 7 یورو میگرفتن

.نتونستم از ایستگاه های عوارض عکس بگیرم ولی روش پرداخت پول هم متنوع و جالب هست، یه سری گیشه های معمولی هستن که مامور توش نشسته، یه سری باید با کارت اعتباری پول داد، یه سری باید سکه ریخت تو دستگاه و یه سری هم کارتهای اعتباری مخصوص پرداخت عوارض اتوبان هستن و وقتی به یه عوارضی میرسیم میتونیم بسته به اینکه ترجیح میدیم چطوری پول پرداخت کنیم یا اینکه کدوم صف کوتاهتر هست مسیرمون رو انتخاب کنیم. یه بار توی یکی از گیشه ها که باید سکه توش بریزیم خانمی که توی ماشین جلوییم بود دید به اندازه کافی سکه نداره، درنتیجه اومد و از من سکه خواست، خب پیش میاد دیگه

اسم این استان «ساحل فیروزه»* هست که علتش رو میتونین توی این عکسها ببینین. مطمئن نیستم ولی فکر میکنم علت این رنگ روشن آب، آهکی بودن سنگهای کف دریا و زلال بودن آب باشه. سواحل معروف مدیترانه ای فرانسه متعلق به همین استان هست

Côte D'Azur*

توی بیشتر شهرهای فرانسه، مخصوصا شهرهای توریستی چهارتا پرچم رو کنار هم میبینم، پرچم اتحادیه اروپا، فرانسه، استان و شهری که توش هستیم. توی این عکس هم اون پرچم زرد و سرخ پرچم استان هست و اون یکی پرچم متعلق به شهر «کن» هست

یه توضیح درمورد اسم این شهر بدم، من خودم توی ایران که بودم فکر میکردم تلفظ درست این شهر «کان» هست ولی برای حفظ عفت عمومی توی رسانه های عمومی ما «کن» ذکر میشه، ولی وقتی اومدم اینجا فهمیدم که نه، این شهر جنوب فرانسه با فستیوال فیلم معروفش همون «کن»* هست، در عوض یه شهر دیگه در شمال فرانسه وجود داره که اسمش «کان»** هست. در هر حال اگه اومدین فرانسه مواظب باشین قطارو عوضی سوار نشین که فاصله این تو شهر یه چیزی حدود 1100 کیلومتر هست

*Cannes

**Caen

اینم بلوار معروف کن با درختهای نخلش. خیلیا نمیدونن که توی فرانسه هم درخت نخل پیدا میشه، تازه یه چیز دیگه کشف کردم: تو جنوب فرانسه برنج هم کشت میشه

و اینم «کاخ فستیوالهای کن»، محل برگزاری فستیوال فیلم کن. مشتاقان سینما رو هم میبینین که میرن روی فرش قرمز و درحالی که خودشونو براد پیت و آنجلیا جولی فرض میکنن عکس یادگاری میگیرن. از شما چه پنهون منم یه دونه عکس گرفتم

در بیشتر شهرهای توریست فرانسه از این به اصطلاح «مجسمه های زنده» هم پیدا میشه. کار اینا این هست که از مردم پول میگیرن و اجازه میدن که باهاشون عکس بندازن، اگه بهشون پول ندین همینطوری ثابت وایمیستن و بعضی وقتا هم جلوی صورتشونو میگیرن، ولی اگه بهشون پول بدین میتونین بغشون وایسین و اونام براتون ژست میگیرن تا عکس بندازین

ساختمانی که توی این عکس یه مقدارش معلوم هست «دژ سلطنتی»* هست. اینجا یه قلعه توی یه جزیره در فاصله چند کیلومتری ساحل کن هست. چیزی که این قلعه رو معروف کرده زندانش هست. توی این دژ شش تا سلول برای زندانی های خاص بود. هر سلول مساحتی حدود 20 تا 25 تر مربع داشت و توی هر سلول هم یه شومینه بزرگ و یه دستشویی اختصاصی -البته به سبک لویی چهاره- بود. زندانی خاص یعنی بلند پایه، مثلا بعضی از کشیش های بلند پایه رو اینجا زندانی کرده بودن

*FORT-ROYAL

معروفترین زندانی این زندان کسی بود که به عنوان «مرد با ماسک آهنی»* شناخته شده. درمورد این زندانی افسانه زیاد هست. آنچه افسانه ها میگن -که معلوم نیست چقدرش واقعیت و چقدرش خیال هست- اینه که این زندانی بیش از 30 سال رو در زندان سپری کرده، به دستور شخصی لویی چهاردهم زندانی شده بود، اسمش و رسمش معلوم نبوده و همیشه ماسک آهنی به صورت داشته. هنوز بعد از گذشت بیشتر از 300 از مرگش در زندان باستیل هنوز معلو م نیست این شخص کی بوده. بیش از 60 شخصیت تاریخی رو به این زندانی نسبت میدن، از جمله برادر دوقلوی لویی چهاردهم. نکته آخر هم اینه که اسم سلولش «تالار اصفهان» بوده. ظاهرا در دربار لویی چهاردهم استفاده از اسامی مربوط به ایران سابقه داشته ولی من تاحالا به مورد دیگه ای برخورد نکردم

*L'Homme au masque de fer

بعد رفتیم «نیس» و مزاحم مجید شدیم

اینم چندتا عکس از شهر نیس. نیس یه شهر فشرده شده بین دریا و کوه هست. قسمت معروف و توریستی نیس کنار ساحل طولانیش هست و بقیه شهر داخل دوتا دره و روی کوه های مشرف به این دوتا دره ساخته شده. میبینین که محیط نسبتا گرم و خشک هست و هوا هم کمتر از چیزی که انتظار داشتم شرجی بود. به علت همین آب و هوا این شهر مسن ترین شهر فرانسه هست، یعنی تعداد زیادی از فرانسوی ها بعد از بازنشستگی برای زندگی به این شهر میان. سیستم حمل و نقل شهری و خیابانهای شهر تعریفی نداشت -البته با معیارهای شمال فرانسه- و ترافیکش یه چیزی درحد تهران بود. وضعیت رانندگی هم همینطور. کلا این قسمت از فرانسه بیشتر به ایتالیا شبیه هست. هم محیط، هم معماری و هم اخلاق مردم. تعداد مهاجران خارجی هم زیاد هست. از جمله چیزی حدود 3000 نفر ایرانی

این یکی از کلیساهای قدیمی بود که محرابش دقیقا به سبک کلیساهای اسپانیایی هست اینم کلیسای ارتودکس روس. تقریبا توی تمام شهرهای بزرگ یه کلیسای روسی وجود داره با گنبدهای متعدد پیازی شکل و گاها مطلا

و درنهایت یه زوج خوشبخت رو میبینین که در روز 07/07/07 رسما ازدواج کردن. من فقط نگران خواهر داماد بودم که داشت خودشو خفه میکرد

به سادگی ماشین عروس دقت کنین. من تاحالا تو فرانسه ماشین عروسی ندیدم که تزییناتش خیلی بیشتر از این باشه. معمولا چندتا گل روی دستگیره ها یا روی کاپوت هست و یه مقدار تور و یا چندتا بادکنک و همین و بس

فقط یه چیز بگم دلتون برام کباب بشه، چون این مهمون بلندپایه بنده شنا بلد نیست هیچ علاقه ای هم به دریا رفتن نداره، درنتیجه من بعد از این همه مدت که اومدم ساحل مدیترانه نتونستم حتی پامو رو ساحل بزارم، بقیه اش پیشکش

بقیه عکسهام رو هم میتونین اینجا ببینین

موفق باشین

سفر جنوب -1- تا مونپلیه

2007-08-01T16:44:00.000+02:00

سلام

خوب بعد از یه غیبت طولانی برگشتم. اول باید تشکر کنم از کسانی که تو این مدت به طرق مختلف بهم لطف داشتن و از غیبتم نگران شده بودن، بعد باید تصریح کنم که گرفتار زن و زندگی نشدم

توضیح اینکه تو این مدت کجا بودم اینه که امتحان داشتم هوارتا، عجالتا درمورد نتایجشون صحبت نکنم سنگین ترم. بعدشم یه مهمون بلندپایه داشتم و در مدت یه ماهی که اینجا بود مناصب مهم زیادی داشتم: راهنما، مترجم (از پزشکی تا بانکی)، راننده، آشپز، تعمیرکار و ... طوری شده بود که وقت نمیکردم هفته ای یه بار حتی ایمیل چک کنم. بعدشم اینترنتم قطع شد و چند هفته بدون اینترت بودم، بعد از اونم شروع کردم به یه سری کارای تعمیراتی توی خونه که هنوزم تموم نشده. درنتیجه تو این مدت نتونستم چیزی بنویسم

در همین مدت یه مسافرت تقریبا یه هفته ای داشتیم به جنوب فرانسه که ادامه این پست درمورد اون هست

من مدتها بود که دلم میخواست این پل رو از نزدیک ببینم. من فقط کوتاهترین مسیر به جنوب رو انتخاب کردم و به طور کاملا اتفاقی این پل هم توی مسیر بود و من نمیدونستم! این پلی که میبینین بزرگترین پل فرانسه هست. توی عکسایی که گرفتم بزرگی ابعادش معلوم نیست ولی دو و نیم کیلومتر طولش هست و بلند ترین پایه هاش یه چیزی حدود 350 متر ارتفاع دارن که یعنی بلندتر از برج ایفل. این ارتفاع پایه پل در نوع خودش رکورد جهانی هست. میتونین اطلاعات کاملتر رو اینجا بخونین. درضمن عوارض رد شدن از روی این پل هفت یورو هست

اولین شهری که شب توقف کردیم مونپلیه* بود. درست یه هفته قیل از مسافرت یه دانشجوی چینی که بعد از یه سال برگشته بود رن بهمون گفت مونپلیه زشته! ولی انصافا شهر قشنگی بود، به روایتی قشنگترین شهر فرانسه بعد از پاریس هست، البته با خصوصیات جنوب. شهرهای حاشیه جنوبی فرانسه با بقیه جاها یه مقدار فرق دارن، بیشتر شبیه ایتالیا و اسپانیا هستن. هم مردمشون هم معماریشون، البته تو این چند روز نمیشه مردمو شناخت، کلا معروف هستن که مردم جنوب مردم گرمی هستن ولی وقتی بهشون احتیاج داری تنهات میزارن! برعکس مردم شمال معروف هستن که دیر با آدم قاطی میشن ولی دوستیهاشون عمیق هست

معماریشون هم خیلی شبیه ایتالیا بود البته بازم ا استیل کمابیش فرانسوی. یکی از مشخصات این قسمت رنگ سقف ها هست. اینجا برای پوشش سقف خیلی از ساختمونا از سفال نارنجی استفاده میکنن در حالی که در شمال از سنگهای نازک و صاف و عموما سیاه (آردواز واقعی) استفاده میکنن

*Montpellier

دیگه اینکه ساختمانها اینجا تماما از سنگ و مخصوصا سنگ آهک هستن، من حتی یه خونه چوبی در جنوب ندیدم در حالی که در شمال فرانسه بسیاری از محلات قدیمی ساختمانها تمام یا قسمتیشون از چوب هستن

فرق دیگه ای که توی این عکس هم میبینین پوشش گیاهی هست. اینجا درختهای مناطق گرمتر مثل نخل و سرو رو میبینین. یکی از درختهایی که انتظار داشتم ببینم ولی به چشمم نخورد بلوط بود. بلوط یه درخت مدیترانه ای هست که توسط رومیها در زمان تسلطشون به اروپا در کل قاره پخش شد و در مثلا آلمان حتی به نوعی به صورت درخت ملی دراومد

این ساختمونی که میبینین قدمی ترین دانشکده پزشکی دنیا هست. ظاهرا در قرن سیزدهم یکی از پاپها این دانشکده رو تاسیس میکنه. ساختمونی که میبینین دو قسمت داره، قسمت سمت راست یک کلیسا هست و قست سمت چپ دانشکده پزشکی. ظاهرا ماجرا به این صورت بوده که کلیسای کاتولیک به ارزش دانش پزشکی پی برده بوده ولی به دلیل محدودیتهای دینی از جمله ممنوعیت تماس با خون خودشون نمیتونستن به آزمایشات پزشکی مثلا تشریح دست بزنن. درنتیجه میان و این دانشکده رو در کنار کلیسا تاسیس میکنن و اونو از نظر مالی پشتیبانی میکنن و در عوض از دستآوردهای اون بهره میبردن. این دانشکده غیر از یه دوره در زمان انقلاب فرانسه همیشه دانشکده پزشکی بوده و هست

یه چیز جالب که اینجا دیدم و قبلا ندیده بودم پنکه هایی بودن که یه مخزن آب داشتن و آب رو اسپری میکردن. البته این سیستم چیز عجیبی نیست، همون کولر آبی خودمونه ولی دیگه اینطوریشو ندیده بودم

یکی از چیزایی که توی خیلی از شهرهای فرانسه دیدم فواره های این مدلی هست. این فواره ها حوضچه روی سطح زمین ندارن و آب از سوراخهای روی زمین خارج میشه و دوباره از سطح سوراخ سوراخی که هست برمیگرده توی مخزن. خیلی وقتا بچه ها رو میبینین که برای خنک شدن و بازی کردن میرن وسط این فواره ها و ورجه ورجه میکنن که خوب این ساعتی که ما اینجا بودیم هنوز خنک بود برای این کارا. یه چیز دیگه اینکه با اینکه مونپلیه هوای آفتابی داره ولی تقریبا تمام مدت از سمت دریا نسیم میاد و به همین دلیل نه شرجی هست نه گرم و درنتیجه یکی از بهترین هوا های فرانسه رو داره

یکی از چیزایی که در جاهای توریستی فرانسه به نسبت زیاد دیده میشه نقاش های خیابونی هستن مثلا در پاریس یکی از قسمتهای کنار رودخانه سن پاتوق این نقاشها هست، یکی از دوستام هفته قبل تو پاریس برای یه طرح از صورت خواهرزاه اش 30 یورو داد آخرشم راضی نبود و نمیخواست پول بده، میگفت شبیه نشده، اتفاقا به نظر منم نقاشی قشنگتر از اصلش شده بود

اینجا هم یه کلاس نقاشی بود و اون آقاهه که با شلوار راه راه و کلاه حصیری مدل شده خودش معلم کلاس بود

درنهایت هم از «غار دوشیزگان» بازدید کردیم. این غار یه غار آهکی خیلی قشنگ هست در چهل کیلومتری شمال مونپلیه هست که به خوبی نگهداری و آماده بازدید شده. تالار اصلی غار که اینجا عکسشو میبینین سالنی به ارتفاع 40 متر هست. چون ما آخرین گروهی بودیم که از غار بازدید میکردیم مقیاس انسانی ای توی عکسهام نیستن که بزرگی تالار رو متوجه بشین ولی تالار بزرگ که به کلیسای جامع معروف هست واقعا قشنگ هست. این غار هم مثل غارهای دیگه آهکی مملو از استالاتیت و استالاگمیت و مجسمه های طبیعی کوچک و بزرگ هست که معروفترین اونها همین مجسمه ای هست که مثل تندیس مریم مقدس هست

راهنما هم که کلی داستان و افسانه از کشف غار تعریف کرد و برای هم مجسمه یه قصه سرهم کرد. می گفت اولین کاوشگرای غار در فاصله 300 متری دهانه غار یه اسکلت خرس پیدا کردن و این خرس رو اولین کاشف غار میدونن. اسم غارهم متاثر از یکی از همین داستانها هست ولی من که دوشیزه ای ندیدم

اینجا هم مثل اغلب جاهای توریستی فرانسه یه مجموعه کامل و بی نقص بود، همه چیز مرتب و منظم و به جا، پارکینگ اختصتصی، راهنمای مجرب، فروشگاه فروش کتاب و کارت پستال و یادگاری، رستوران، محل استراحت، دستشویی و ... و کل مسیر پله گذاری و نرده گذاری و نورپردازی شده بود

میدونستین توی ایران حتی بزرگترین موزه ما یه دونه کتاب راهنما نداره، در حالی که اینجا هر سایت توریستی که برین دهها کتاب به زبانهای مختلف درمورد محل و منطقه وجود داره و ده ها مدل کلاه و تی شرت و سکه و گردنبند و تابلو و ... برای فروش موجود هستن. من الان داشتم حساب میکردم دیدم خودم تو این مدتی که اینجام بیشتر از صد یورو فقط برای کتابهای راهنما خرج کردم

خوب فعلا بسه، بقیه عکسا رو میتونین اینجا ببینین. بقیه سفر هم در قسمت بعد

رن - 15 مرداد 86

جایزه بزرگ رن

2007-06-08T19:26:00.000+02:00

تقریبا از یه هفته پیش این بلندگوها رو روی تیرهای برق نصب کرده بودن، من همش تو فکر بودم اینا برای چیه؟ حدس اولم این بود که بازم تظاهرات داریم. ولی معمولا تظاهر کننده ها بلندگوهاشون بالای ماشیناشون هست در نتیجه احتمالا یه ربطی به شهرداری داره، ولی شهرداری هم معمولا خبر میده اگه بخواد مراسم برگزار کنه که من چیزی ندیده بودم. خلاصه به نتیجه نرسیدم

دیروز بعد از ظهر دیدم بوی خوشی داره از پنجره میاد، یه لحظه یاد مایشگاه کتاب افتادم با اون همبرگرهای ذغالیش. رفتم دم پنجره دیدم این بار پایین خونه منقلی رو میبینین بار گذاشته و مشغول سوسیس سرخ کردن هست. بازم تعجب کردم، چون تاحالا ندیده بودم که از این چیزا بفروشه. بعدشم صدای بلدگوها دراومدن، حرفا رو متوجه نمیشدم. فکر کردم سخنرانی کاندیداها باشه، ولی اینم منطقی نبود. دیگه تحملم تموم شد و گفتم باید برم بیرون ببینم چه خبره

رفتم تو خیابون و این شبه پرچم رو دیدم که فهمیدم از مراسم رسمی ورزشی شهرداری هست. بازم تعجب کردم چون اینجور برنامه های ورزشی همیشه شنبه و یکشنبه هست نه پنجشنبه اون ساعت هشت شب! مثلا سالی یه روز دو همگانی، دو روز اسکیت سواری عمومی، یه روز دوچرخه سواری عمومی، یه روز شنای عمومی، یه روز گلف هست و احتمالا چیزهای دیگه هم هست که من خبر ندارم. شاید یه پست دیگه عکسهام رو از اسکیت سواری هم بذارم ببینین

داشتم همینطوری دور خودم میگشتم ببینم چه خبره که یه دفعه این دوچرخه سوارا رو دیدم. ولی اینا قیافه هاشون حرفه ای تر از اون بود که از این ورزشهای همگانی باشه

خلاصه سوال کردم و فهمیدم مسابقه «جایزه بزرگ دوچرخه سواری رن» هست. البته من برنامه مسابقه رو پیدا نکردم ولی این ظاهرا بیست و هفتمین دوره این مسابقه هست و شرکت کننده هایی از کشورهای خارجی هم داشت. با توجه به مسیر و تعداد دورها (37 دور) حدس میزنم مجموعا طول مسیر مسابقه حدود 100 کیلومتر بود

اینم یه فروند قهرمان. آخرشم نفهمیدم کی قهرمان شد، فقط فهمیدم محلی نبود چون هیچکس خوشحالی نکرد. در ضمن در ده سال گذشته فقط سه بار فرانسویها قهرمان مسابقه شدن

این «هوخشتره» نیست، بلکه چند فروند قهرمان دوچرخه سوار هستن

اینجا پنج فروند از خواهران و برادران پلیس رو میبینین که تو این هیر و ویر دارن با یکی از اوباش شیطان پرست مهرورزی میکنن
آخرشم بهش دستبند زدن و بردنش

بقیه عکسام رو میتونین اینجا ببینین

فرهنگ؟! اخلاق؟! کلاس؟!؛

2007-06-04T00:39:00.000+02:00

سلام

ناوگان قطارهای سریع السیر فرانسه یا به قول خودشون «ت ژ و»* که معنی دقیقش «سرعت خیلی بالا» میشه سریعترین ناوگان ریلی جهان هست. البته یه قطار سریعتر ژاپنی هست که سریعتر از ت ژ و حرکت، و در واقع روی منوریل مخصوص پرواز میکنه. ولی بین قطار هایی که روی ریلهای متعارف حرکت میکنن قطارهای فرانسوی سریعترین هستند. تاریخچه مفصلش رو طبیعتا میتونین توی ویکیپدیا بخونین. فقط بدونین که نسل فعلی ت ژ و از سال 1981 عملیاتی شده و در سال 1990 به سرعت 515 کیلومتر در ساعت رسید و حدود 2 ماه پیش رکورد جدید 574 کیلومتر در ساعت رو روی خطی که تقویت شده بود ثبت کرد. ولی سرعت عملیاتی این قطارها حد اکثر حدود 300 کیلومتر در ساعت هست. یعنی بستگی به ریل داره، بعضی ریل های قدیمی اجازه رسیدن به حداکثر سرعت رو به قطار نمیدن

* Très Grande Vitesse

یکی از ایراداتی که به سیستم ریلی فرانسه میگیرن اینه که سیستم خیلی سانتالیزه هست. یعنی همه راهها به پاریس ختم میشن. همونطور که توی ایران اگه کسی بخواد با قطار از مشهد بره به کرمان باید بیاد تهران و از اونجا بره کرمان.، در فرانسه همه برای رفتن مثلا از رن به تولوز باید از پاریس رد شد. البته میشه رفت ولی دیگه از قطار سریع السیر خبری نیست

بلیط قطار هم خیلی گرون هست مثلا بلیط فاصله 300 کیلومتری رن تا پاریس چیزی حدود 50 تا 60 یورو و بعضی وقتا گرونتر هست. این ارزونی و گرونی بستگی به ساعت حرکت و روز حرکت و اینکه از چند روز قبل بلیط رو بخریم بستگی داره. یه بار من برای یه مسافرت تقریبا هشتصد کیلومتری (فقط رفت) بیشتر از 100 یورو پول دادم. در فرانسه اتوبوسهای بین شهری به این شکلی که ما داریم عملا وجود نداره که هر ساعتی بری بیهقی هر ربع ساعت یه اتوبوس مثلا برای اصفهان باشه. اتوبوسها معمولا داخل شهرستانی هستن. البته هستن اتوبوسهایی که فاصله های دورتر میرن ولی معمولا خیلی دورتر میرن. سفر با این اتوبوسها خیلی ارزونتر از قطار هست ولی تقریبا هرچی شهر سر راه هست توقف دارن، خیلی از همکلاسیهای من که از اروپای شرقی اومدن اینجا تعریف میکنن که مثلا 30 ساعت توی اتوبوس بودن، درحالی که همین فاصله رو اگه با قطار میاومدن حد اکثر10 ساعت طول میکشید

خب اینم یه فروند قطار ت ژ و

این دستگاه های شبیه عابر بانکی رو که میبینین دستگاه فروش بلیط هستن

بعد از اینکه از دستگاه یا از گیشه بلیط خریدیم باید خودمون قبل از سوار شدن بلیطمون رو باطل کنیم که این کار با وارد کردن یه سر بلیط توی اون دستگاه زردی که روی دیوار (عکس بالا) یا روی یه پایه روی سکو (عکس پایین) هست انجام میشه. اون دستگاه روی بلیط ساعت و تاریخ و اسم ایستگاه رو چاپ میکنه. درواقع موقع سوار شدن کسی بلیط شما رو چک نمیکنه، ولی بعدش توی قطار مامور میاد و بلیط میخواد و اگه بلیط نداشته باشیم یا اونو باطل نکرده باشیم جریمه داره. تا حالا فقط یه بار دیدم که قبل از سوار شدن کسی از مسافرا بلیط بخواد و فقط یه بار کسی نیومد بلیطها رو چک کنه. اینجا مثل فیلمها میشه رفت روی سکو و مسافرا رو با اشک و آه بدرقه کرد نه مثل ایران که رفتن روی سکو یه چیزی هست مثل رفتن روی باند فرودگاه. تازه با این حال قطارهای ایران پر از مسافرای بی بلیط هستن!؛

یکی از چیزهای جالب دیگه این هست که بعضی از ایستگاه های قطارشون مخصوصا نزدیک پاریس دقیقا مثل فیلمهای جنگ جهانی هست و اگه جوونکهایی که شلوار بگی پوشیدن و آی پاد تو گوششون هست رو نبینم برای خودم میتونم لحظه ای رو تصور میکنم که یه دسته سرباز ورماخت با یونیفرومهای خاکستری و در حالی که با مسلسهاشون شلیک میکنن ایستگاه رو تصرف میکنن

همه اینا رو گفتن که خاطره اولین پیاده شدنم از قطار رو تعریف کنم. از گیجی ها و تعجب کردن توی پاریس و سوت کشیدن گوش توی قطاری که با سرعت 300 کیلومتر حرکت میکرد و در یه چیزی حدود 2 ثانیه از کنار قطاری که از روبرو میاومد رد میشد بگذریم. با خوم فکر میکردم که چقدر وقت داریم برای پیاده شدن از قطار. متوجه شدم که قطار توی ایستگاه های بین راه یه چیزی حدود 2 دقیقه توقف داره. وقتی رسیدیم رن چون نمیدونستم داریم نزدیک میشیم تا آخرین لحظه نشسته بودم در حالی که اونایی که میخواستن پیاده شن رفته بودن جلوی در وایساده بودن. وقتی قطار وایساد همراه محترم بنده که دوستشون رو که اومده بود استقبال ما رو روی سکو دیدن خیلی شیک کیف سامسونتشون رو ورداشتن و پیاده شدن. من موندم و دوتا چمدون حدود 35 کیلویی، یه ساک 15 کیلویی و کوله پشتی 25 کیلویی خودم! این ساک و اون کوله پشتی رو برده بودیم توی هواپیما. خودم در طول پرواز همش نگران بودم از اینکه چهل کیلو بار بالای سرم هست!؛
.
خلاصه آخرین نفر با یه چمدون و اون ساک 15 کیلویی پیاده شدم و همونجا گذاشتمشون رو سکو دوباره برگشتن تو قطار و اون یکی چمدون رو ورداشتم و گذاشتم پایین. بعد برگشتم وسط واگن تا کوله پشتیم رو وردارم. در همین حین یه گروه حدود 20 نفری پیرزن و پیرمرد سوار قطار شدن. من موندم چیکار کنم از یه طرف نمیدونستم قطار چقدر توقف داره، از یه طرف آخرین نفر پیاده شده بودم و اصولا تو این هول و ولا چقدر وقت از دست داده بودم؟ از یه طرف اگه قطار راه میافتاد چیکار میکردم، با اون وضع افتضاح زبان، هیچ آدرس و شماره تلفنی تو فرانسه نداشتم، اگه همراهمو گم میکردم هیچ کاری نمیتونستم بکنم، فکر میکنم حتی یورو هم نداشتم که اگه برم ایستگاه بعدی بتونم برگرم، بلیطم که نداشتم. همه این فکرا در یک آن باعث شد کوله پشتی رو وردارم و تمام فرهنگ و تمدن چندهزار ساله ایرانی و اخلاق و عطوفت اسلامی و کلاس و تریپ روشنفکری رو زیر پا بذارم و بدون یک کلمه معذرت خواهی این پیرمردا و پیرزنای بیچاره رو هل بدم و در حالی که کوله پشتی سنگین رو دنبال خودم میکشیدم به سمت در واگن هجوم ببرم. حالا نگو میتونستم از اون یکی در واگن هم بدون هل دادن پیاده بشم
.
سفرهاتون بی خطر
رن- 14 خرداد 86

دوبله وطن پرستانه

2007-05-29T00:55:00.000+02:00

فکر میکنم نوروز 84 بود که فیلم آخرین سامورایی رو از تلوزیون دیدم. در اواخر فیلم اون افسر آمریکایی (تام کروز) برای دوست ژاپنیش ماجرای سردار ایرانی ای رو تعریف میکنه که با تعداد کمی سرباز در برادر لشکر اسکندر مقاومت میکنه و تا آخرین نفر کشته میشن. خوب من البته ماجرای آریو برزن رو میدونستم ولی به نظرم یه خورده با منطق داستان جور درنمی اومد که یه افسر آمریکایی از همچین نکته تاریخی ای با خبر باشه و بخواد ذکرش کنه. ولی با خودم گفتم نباید انقدر بد بین بود، شایدم یه بار هالیوود خواسته یه حالی به ایرانیا بده. بعد به خودم گفتم بعدا میرم نسخه زبان اصلی فیلم رو میبینم ببینم درست ترجمه شده یا نه؟! که بعدا یادم رفت. از این جور مسایل برام زیاد پیش میاد که یه جرقه ای تو ذهنم زده میشه و پیگیری نمیکنم و همه چیز فراموشم میشه تا از یه جای دیگه یادم بیاد که کی چی فکر کرده بودم

الغرض، چند وقت پیش (بعد از ماجرای فیلم 300) تلوزیون فرانسه این فیلم رو پخش کرد. من داشتم اتفاقی کانالها رو پایین و بالا میکردم که یه دفعه دیدم آخرین سامورایی داره پخش میشه و یه دفعه یاد اون دوبله ایرانی افتادم، از قضا درست همون جای فیلم بود و یه همچین دیالوگی رو شنیدم

سامورایی: راستی سرنوشت جنگ ترموپیل چی شد؟

افسر آمریکایی: تا آخرین نفر کشته شدن

جایی که ترا خواهم برد

2007-05-23T13:05:00.000+02:00

این آهنگ رو که شنیدم یاد مسابقه هفته افتادم. مطمئن نیستم ولی فکر میکنم آهنگی که اول یا آخر مسابقه هفته پخش میشد یه همچین چیزی بود

همیشه دلم میخواست تو مسابقه هفته شرکت کنم ولی هیچوقت نامه ننوشتم. یه بار پسر عمه ام قرار بود توی مسابقه شرکت کنه اسم من رو هم به عنوان تماشاچی داده بود. فقط مشکل اینجا بود که ساعت یک بعد از ظهر کلاس داشتم، اونم دبیرستان رازی. با اینکه میگفتن هتل رازی ولی این هتل مثل هتل کالیفرنیا بود که بیرون اومدن ازش به این راحتیا نبود همه معلما همه زنگها حاضر غایب میکردن. زنگ آخرم با «اخوت» شیمی داشتیم. کسی اخوت یادش هست؟ از اون معلمای ... بودی که دومی نداشت. ولی خداییش درس دادنش حرف نداشت

منم یه پلتیک زدم. ساعت 11 سر کلاس دینی بعد از اینکه معلم نمره های امتحان رو داد بلند شدم و خودمو با صورت پرت کردم وسط کلاس که یعنی بیهوش شدم، کلاسی که مثل حموم زنونه بود یه دفعه ساکت شد، فقط اونی که بغل پاش افتادم گفت «آقا این مرد». معلممونم که میگفت دانشجوی پزشکی هست دوید و اومد پاهامو بالا گرفت، منم مثلا به هوش اومدم و گفت «کم خونی دارم» اونم گفت «میدونم»، با خودم گفتم اگه همه دکترای ما اینجوری باشن که فاتحه ما خونده هست. خلاصه منو چهار نفری سر دست بلند کردن و بردن دفتر. یه ناظم داشتیم با یه متر و نیم قد که اسمش یادم نیست ولی نتقی از بچه ها کشیده بود که همه ازش مثل سگ میترسیدن. یه لیوان قنداب بهم دادن بعدشم با یکی از بچه ها روونه خونه شدم. کل این عملیات تا وقتی به خونه رسیدم حدود یه ساعت طول کشید. بعدش که این همکلاسیم از دید خارج شد راه افتادم طرف جام جم

نکته اول: چون بچه مثبتی بودم معلم و ناظممون باور کردن که فیلم بازی نمیکنم

نکته دوم: یکی از همکلاسیام تا آخر سال بهم میگفت غشی

نکته سوم: بین همه همکلاسیام تا امروز فقط شهباز میدونست که اون روز فیلم بازی کردم

نکته چهار: خدا بیامرزه منوچهر نوذری رو

نکته آخر: پسر عمه ام یکی از دو شرکت کننده رزرو بود و توی مسابقه شرکت نکرد!!!؛

Florent Pagny - La ou je t'emmenerai

C'est au bout du regard

در امتداد نگاه است

Là ou les bateaux quittent la mer

جایی که قایقها از دریا خارج میشوند

Là, où l'horizon est tellement plus clair

جایی که افق کاملا واضح است

Sous la belle étoile celle qui te dit que la vie ici

زیر ستاره زیبایی که به تو میگوید اینجا زندگی

ne sera jamais rien que ton amie

هرگز چیزی نخواهد بود جز معشوقت

C'est au fond de tes yeux

در عمق چشمانت است

là, où le monde effleure tes rêves

جایی که دنیا رویاهایت را نوازش میکند

Là, où le bonheur n'est plus un mystère

جایی که دیگه خوشبختی راز نیست

C'est là que je t'emmènerai sur la route

روی جاده ای که ترا خواهم برد

et si le soleil le savait

اگر خورشید میدانست

mais j'en doute, il viendrait

بدون تردید می آمد

Là, où je t'emmènerai

جایی که ترا خواهم برد

Aucun doute, il s'inviterait

بی شک خودش را دعوت میکرد

pour nous éclairer

برای نور افشانی به ما

Nous longerons la mer

بر کناره دریا میگذریم

nos vie couleront sans un hiver

زندگیمان بدون زمستان میگذرد

comme un matin d'été, un courant d'air

مثل یک صبح تابستان، یک نسیم

Et tout au long de ta vie

و در تمام زندگیت

que s'écarte les nuages

ابرها برای تو راه باز میکنند

je serais là à chaque fois que tu auras besoin de moi

من آنجا خواهم بود هر وقت که تو به من نیاز خواهی داشت

Regarde là-bas

آنجا را نگاه کن

C'est là que je t'emmènerai sur la route

آنجاست جاده ای که ترا خواهم برد

et si le soleil le savait

و اگر خورشید میدانست

mais j'en doute, il viendrait

بی شک می آمد

Là, où je t'emmènerai

جایی که ترا خواهم برد

Aucun doute, il s'inviterait

بدون شک خودش را میهمان میکرد

pour nous réchauffer

برای گرم کردن ما

pour nous accompagner

برای همراهی ما

Là où je t'emmènerai

جایی که ترا خواهم برد

Aucune peur, ni aucun doute

هیچ ترسی، هیچ تردیدی نیست

Le monde est toujours en été

همیشه تابستان است

Pas de douleur et pas de déroute

بدون درد، بدون شکست

C'est là que je t'emmènerai

جایی که ترا خواهم برد

Sur ma route

روی جاده خودم

pour te réchauffer et te protéger

برای گرم کردن و محافظت کردنت

Sans t'étouffer

بدون اینکه احساس خفگی کنی

Je t'emmènerai

ترا خواهم برد

دیو یا فرشته؟

2007-05-18T23:53:00.000+02:00

هرچی میخوام درمورد این سیاست بی پدر و مادر ننویسم نمیشه. چهارشنبه این هفته درست ده روز بعد از دور دوم انتخابات ریاست جمهوری فرانسه نیکولا سارکوزی به عنوان ششمین رئیس جمهور پنجمین جمهوری فرانسه به تخت یعنی به صندلی ریاست جمهوری تکیه زداینجا عمال رژیم رو میبینین که دارن فرش قرمز برای نیکولا کوچولو میندازن. طبق آخرین اخبار هموطنان غیور استان قزوین با برپایی راهپیمایی پرشکوهی درخواست کردن که کاخ الیزه به این استان منتقل بشه

مراسم از صبح شروع شد. اینجا ژاک شیراک برای آخرین بار به عنوان رئیس جمهور فرانسه روی پلکان کاخ الیزه به استقبال کسی میاد. بعد این دو نفر یه جلسه خصوصی نیم ساعته داشتن و از جمله ژاک شیراک کد سری سلاح های هسته ای فرانسه رو به سارکوزی تحویل داد

بعد هم رئیس جمهور جدید رئیس جمهور قدیم رو بدرقه میکنه. نمیدونم باید گفت «دیو چو بیرو رود فرشته درآید» یا «کله پز برخواست سگ جایش نشست»! یا شایدم «سگ زرد برادر شغاله»؛

احتمالا بعدا معلوم میشه

اینم خانواده نیکولا سارکوزی. اون خانمی که لباس روشن داره همسرش «سسیلیا» هست. اون دوتا دختر بچه های سسیلیا از شوهر قبلیش هستن. اون دوتا پسر بزرگ پسرهای نیکولا از همسر قبلیش هستن و اون پسر کوچولو بچه مشترک نیکولا و سسیلیا هست. این اولین بار هست که رئیس جمهور فرانسه به همراه فرزنداش وارد کاخ میشه. تا به حال هیچکدوم از روسا جمهور فرانسه فرزندانشون رو در مراسم رسمی همراه نداشته. این شاید رسمی جدیدی در فرانسه بشه که از سارکوزی به یادگار بمونه. درواقع این جور حضور جلو دوربین با بچه های ریز ودرشت رو جان اف کندی باب کرد و به نظر میرسه سارکوزی خیلی دلش میخواد کندی فرانسه بشه

جناب رئیس جمهور بعد از مراسم تحلیف و صرف ناهار با خانواده و چند زوج از دوستان نزدیکش داره میره برای بقیه مراسم به بلوار شانزه لیزه

اینم نیکولا که در میان یگانهای سواره نظام و موتوریزه گارد جمهوری داره خیابون شانزه لیزه رو طی میکنه برای رفتن به محل طاق پیروزی و یادبود سرباز گمنام

بازهم برای اولین بار هست که رئیس جمهور فرانسه توی یه ماشین سرباز داره به ابراز احساسات مردم جواب میده. درست مثل کندی. یکی از مجریای تلوزیون که یه ریز ور میزد گفت امیدوارم سرنوشتش هم مثل کندی نشه! یه دیپلمات آمریکایی هم میگفت همچین صحنه ای در واشنگتن به لحاظ شرایط امنیتی غیرممکن هست. بعد نیکولا زیر طاق پیروزی رفت کتاب طلایی رو امضا کرد و آتشی که به یاد سرباز گمنام روشن هست رو شعله ور کرد. بعدشم با سربازهای قدیمی دست داد و عکس انداخت

بعد یه دفعه رفت طرف مردمی که کنار خیابون وایساده بودن رفت و باهاشون مصافحه کرد. مردم هم فریاد میزدن :نیکولا، نیکولا. اینم برای اولین بار هست که یه رئیس جمهور به سبک رقابتهای انتخاباتی با مردم برخورد میکنه. درواقع سارکوزی شدیدا میخواد چهره مردمی از خودش نشون بده. این کار رو فکر کنم 5 بار انجام داد. به گفته همون آمریکایی این کارم توی آمریکا غیرممکن هست. بعد رفت اون سر شانزه لیزه و پای مجسمه های ژنرال دوگل و «کلمانسو» گل گذاشت. جورج کلمانسو سیاستمدار، فیزیکدان و روزنامه نگار فرانسوی بود که فرانسه رو در زمان جنگ اول هدایت کرد و از تهیه کنندگان اصلی معاهده ورسای بود

بعد به محل بنای یادبودی در جنگل بولوین در غرب پاریس رفت و در مراسم مربوطه شرکت کرد و «آواز پارتیانها» رو خوند. در این محل فقط چند هفته قبل از آزادسازی پاریس گشتاپو برای 40 نفراز اعضای جوان مقاومت ملی فرانسه در جنگ جهانی دوم تله گذاشت و همه اونها رو کشت. در حال حاضر این جنگل معروف هست که محل تردد و کار مردهای زن نما هست!؛
.
اصل آهنگ «آواز پارتیزانها» یه آهنگ روسی هست و این نسخه فرانسویش هست. آواز پارتیزانها رو میتونین از اینجا بشنوین. اینم متن آهنگ که یه آهنگ حماسی هست

Ami, entends-tu le vol noir des corbeaux sur nos plaines ?

Ami, entends-tu les cris sourds du pays qu'on enchaîne ?

Ohé, partisans, ouvriers et paysans, c'est l'alarme.

Ce soir l'ennemi connaîtra le prix du sang et les larmes.

ای دوست پرواز سیاه کلاغها بر فراز دشتهایمان را میشنوی؟

ای دوست فریادهای بی صدای کشور اسیرمان را میشنوی؟

ای پارتیزانها، کارگران، دهقانان، این اعلام خطر است

دشمن امشب ارزش اشک و خون را خواهد فهمید

Montez de la mine, descendez des collines, camarades !

Sortez de la paille les fusils, la mitraille, les grenades.

Ohé, les tueurs à la balle et au couteau, tuez vite !

Ohé, saboteur, attention à ton fardeau : dynamite...

رفقا سرتون رو بالا بگیرید و از تپه ها پایین بیایید

تفنگها، خمپاره ها و نارنجکها رو از انبارها خارج کنید

توپچی ها و خنجرداران، سریع بکشید

خرابکاران مواظب مهماتتون دینامیت باشید

C'est nous qui brisons les barreaux des prisons pour nos frères.

La haine à nos trousses et la faim qui nous pousse, la misère.

Il y a des pays où les gens au creux des lits font des rèves.

Ici, nous, vois-tu, nous on marche et nous on tue, nous on crève...

ما هستیم که میله های زندان برادرانمان را میشکنیم

کینه ما را تعقیب میکند و گرسنگی و فقر ما رو فشار میدهند

سرزمینهایی هستند که مردم در بسترهایشان رویا میبینند

اینجا میبینی که ما راه می پیماییم و میکشیم و منفجر میکنیم

Ici chacun sait ce qu'il veut, ce qu'il fait quand il passe.

Ami, si tu tombes un ami sort de l'ombre à ta place.

Demain du sang noir sèchera au grand soleil sur les routes.

Sifflez, compagnons, dans la nuit la Liberté nous écoute...

اینجا هرکسی میدونه چی میخواد، میدونه وقتش چکار کنه

رفیق اگه تو بیفتی رفیق دیگه ای از سایه خارج میشه تا جات رو بگیره

فردا زیر آفتاب از خون خشک شده جاده ها سیاه خواهند شد

همراهان سوت بزنید، امشب «آزادی» به ما گوش میدهد

-----------------------------------------------------------------

در نهایتم نیکولا سوار طیاره شد و رفت برلین دیدن آنگلا مرکل. وقتی از ماشین پیاده شد یکی از اون خنده های ملیحی که چشاش رو تنگ میکنه تحویل آنگلا داد که من از خنده غش کردم

تکمله1: سارکوزی اولین رئیس جمهوری فرانسه هست که در هیچ جنگی نقش نداشته

تکمله2: نخست وزیری که معرفی کرده آدم آروم و بی جنجالی هست. به نظر میرسه سارکوزی کسی رو انتخاب کرده که خودش راحت بتونه کابینه رو کنترل کنه

تکمله3: اگه درست متوجه شده باشم سارکوزی تعداد وزرا کابینه رو به نصف (15 وزیر و 5 مشاور که شامل 7 زن هست) تقلیل داده. من نمیدونم به همین راحتی میشه تعداد وزرا رو کم وزیاد کرد!!!؛

واضح هست که عکسها رو از سایتهای خبری ورداشتم

شاد باشین

رن-28 اردیبهشت 86

Florence Foresti

2007-05-11T21:46:00.000+02:00

به اون عزیزانی که فغانسه پغل میکنم توصیه میکنم این دوتا اجرای فلورانس فورستی رو از دست ندن. مخصوصا اونجا که درمورد «نیکولا کلکوشوز» صحبت میکنه

سغکو پغزیدان

2007-05-06T22:06:00.000+02:00

سلام

خب بالاخره ملت غیور و شهیدپرور فرانسه با تمسک به آرمانهای ناپلئون کبیر برای بار دوم پای صندوق های رای رفتن و مشت محکمی به دهن اونایی زدن که میگن مشارکت عمومی کم هست. این دوره هم مثل دور اول که دو هفته قبل بود مشارکت عمومی حدود 85 درصد بود. این مشارکت بالاترین میزان مشارکت طی 25 سال گذشته هست. حالا از این شعارا بگذریم و نتایج هم فعلا به من ربطی نداره. من فقط مشاهدات خودم رو از نحوه برگزاری انتخابات نقل میکنم. یه خورده با ایران فرق داره

یکی تبلیغات بود که به نظر من خیلی کمتر از ایران بود. یعنی هرجا دستشون رسیده بود رو کاغذ نچسبونده بودن. یه تعداد تابلوهای ثابت مثل این بود که هر کاندیدا یه پنل داشت. دور اول هم همینطور بود یعنی هر کاندیدا یه پنل داشت. غیر از اینا یه تعدادی هم پنل های عادی بودن که هرکی میخواست روش میچسبوند. شهر کاملا تمیز بود، من هیچوقت ندیدم رو زمین کاغذهای تبلیغات پخش شده باشه و روی زمین و آسمون کاغذ بچسبونن

برای رای دادن باید توی شهرداری محل ثبت نام کرد و کارت الکتورال گرفت. اون ور کارت اسم و آدرس دارنده کارت و دفتر رایی که باید توش رای بده نوشته شده. در محل هایی که جای مهر هست فقط تاریخ زده میشه. صاحب این کارت فقط میتونه در حوزه ای که توش ثبت نام کرده و اونور کارت نوشته شده رای بده. یعنی مثل ایران نیست که هرکی هرجا خواست رای بده. این روال برای تمام انتخاباتها برقرار است. نکته دیگه اینکه افراد میتونن به کس دیگه ای وکالت بدن که به جاشون رای بده. این امکان برای کسایی که مسافرت میرن یا مثلا بستری هستن گذاشته شده. اولین بار که این رو نمیدونستم و دیدم یه خانم دوتا رای تو صندوق انداخت داشتم شاخ درمیاوردم. درضمن این کارت جدید هست و تا انتخابات قبلی از یه کارت دیگه استفاده میکردن. در فرانسه عملا چیزی مثل شناسنامه ما وجود نداره. هرکس یه کارت شناسایی ملی داره و یه پاسپورت که مدارک شناساییش محسوب میشن

محل برگزاری انتخابات در شهرهای بزرگ معمولا مدارس ابتدایی هست و در شهرهای کوچیک ساختمان شهرداری. مثلا حوزه ای که من رفتم یه مدرسه ابتدایی بود و شش تا دفتر داشت و هرکس باید به دفتر ذکر شده در کارتش میرفت

بعد از اینکه رای دهنده دفتر مربوطه رو پیدا میکرد و وارد دفتر میشد بهش یه پاکت آبی میدادن و بعدش این کارتها رو که اسم کانداها روشون نوشته شده بود رو از روی میز ورمیداشتبعد باید وارد اتاقکهای رای دادن میشد و برگه محتوی اسم کاندیدای مورد نظرش رو توی پاکت میذاشت. بعد میاومد جلوی این میز و کارت انتخابات و کارت شناساییش رو نشون میداد. مامور شماره کارت رو میخونه و اون همکارش که اینور نشسته توی لیستش میگرده و اسم فرد رو بلند اعلام میکنه. اگه اسم توی لیست واسم روی کارت یکی باشه میتونه رایش رو بندازه توی صندوق. این اسم خوندن هم خیلی جالبه، بعضی اسامی خارجی بودن و مامور نمیتونست درست تلفظ کنه و بعضی مواقع هنگ میکرد. بعضی از اسامی فرانسوی هم طولانی بود و گاهی پنج یا شش کلمه بود

اینم صندوق رای شهر رن. اون قسمت سیاه بالای صندوق یه زنگ و یه کنتور داره و با هربار رای انداختن یه زنگ میزنه و شماره کنترش میره بالا. امسال برای اولین بار در بعضی حوزه ها از دستگاه های کامپیوتری رای گیری استفاده کردن. یکی از کاندیداهای راست افراطی بعد از اینکه با یکی از این دستگاهها رای داد گفت: ماشین رای گیری، ماشین تقلب

بعد از انداختن رای مامور به طور سنتی میگه: «رای داد(*)». بعدش رای دهنده توی لیست جلو اسمشون رو امضا میکنن

؛(*): [il/elle] a voté ؛
ساعت 19 وقت رای دادن توی این حوزه تموم شد. افرادی که دور اون سه تا میز سمت چپ عکس نشستن داوطلب هایی هستن که آماده هستن آرا رو بشمرن. اونا طی روز برای این کار ثبت نام کردن. اینجا اینطوری نیست که شمردن آرا پشت درهای بسته انجام بشه. هرکسی هم که بخواد میتونه بیاد و تماشا کنه. سمت راست تصویر مسئولین حوزه رو میبینین که دارن آرا رو از صندوق درمیارن و شمارش میکنن. این آرا باید با تعداد امضاهای توی لیست بخونه. بعد رای ها رو به دسته های صدتایی تقسیم میکنن و به دواطلبها میدن که شروع کنن به شمارش
هر تیم شمارش از چهار نفر تشکیل شده. یه نفر پاکت رو باز میکنه و رای رو درمیاره و نگاه میکنه و میده دست نفر دوم. اون فرد رای رو بلند میخونه و روی بقیه رای ها میذاره. اون دونفر دیگه هم رای رو روی کاغذهای مخصوصی که دارن علامت میزنن. بعد از تموم شدن آرا باید این دوتا لیست که دونفر پر کردن باهم بخونه. آرا باطله هم باید توسط مسئول حوزه دیده بشه و ثبت بشه. توی بعضی پاکتها دوتا رای بود. توی بعضی اسم کاندیداهای دور اول و توی یه دونه دیدم یه کاغذ پر فحش، که این داوطلبها حق ندارن اونو بخونن و بلافاصله برش میگردونن توی پاکت و مسئول حوزه رو صدا میکنن

بعد از شمردن همه آرا و چک کردن مجموع آرا، مسئول حوزه آمار رسمی حوزه اش رو اعلام میکنه. روی تابلو میبینین که توی این حوزه 1144 نفر ثبت نام کرده بودن. از این تعداد 943 نفر رای دادن. 29 رای باطل اعلام شد. نیکولا سارکوزی 230 رای و سگولن روایل 684 رای آوردن. این استان و کلا بخش غربی فرانسه به طور سنتی طرفدار احزاب چپ هستن و این آمار عجیب نبود. در ضمن این مسئول حوزه که میبینین خودش نماینده مجلس استان هست

کل مرحله شمارش آرا از لحظه پایان زمان رای گیری یک ساعت و ربع طول کشید. یعنی ساعت 20:15 نتیجه رسمی حوزه معلوم بود. نکته دیگه هم اینکه عکس گرفتن از این مراحل برای من ممنوع بود. یعنی برای عکس گرفتن یا باید کارت خبرنگاری داشت یا از شهرداری مجوز گرفت که خوب من هیچکدومو نداشتم. یه حوزه دیگه که رفته بودم بهم اجازه ندادن عکس بگیرم. ولی اینا نمیدونستن. منم اول یه نیم ساعت خیلی مودب گوشه کلاس نشستم و فقط لبخند ژوکوند تحویلشون دادم. بعد یه موقع که رای دهنده نبود ازشون اجازه خواستم فقط یه دونه عکس از صندوق بگیرم. اینام یه خورده ازم سوال جواب کردن و باهم حرف زدن و فهمیدم اینا خبر ندارن که باید مجوز مخصوص داشت و بهم اجازه دادن عکس بگیرم. منم دیگه شروع کردم و یا علی. درعوض موقع شمارش آرا که برگشتم پیششون براشون گز قم بردم که خر کیف شدن. از بین شیرینی هایی که من تاحالا به خورد فرانسویا دادن به نظر میاد از گز بیشتر خوششون میاد

بعد از اعلام نتایج سراسری و وقتی که معلوم شد نیکولا رئیس جمهور بعدی فرانسه هست جوونهای طرفدار احزاب چپ توی خیابونای رن راه افتادن و آبجو خوردن و شعار دادن «نیکولا ول کن، فکتو ببند»؛

-------------------------

حالا که سارکوزی رئیس جمهور شده باید ببینیم باید چه خاکی تو سرمون کنیم. تقریبا همه ایرانیایی که من میشناسم میگن سارکو یه جهود نژادپرست هست. درواقع مادرش یهودی هست و پدرش مجار. نظر شخصی من اینه که سارکو برای ایرانیا زیاد دردسر ساز نیست. اون خارجیایی که فرانسویا از دستشون عاصی شدن سیاه پوستهایی هستن که قاچاق میان فرانسه و کار و زندگی غیرقانونی دارن و بعدش کل خانواده شون رو میارن. علیرغم همه مخالفت هایی که باهاش میشه من فکر میکنم سارکو میتونه یه تکونی به اقتصاد فرانسه بده. اگرچه باید منتظر اعتصابات زیادی هم باشه

ولی صادقانه بگم سارکوزی منو یاد احمدی نژاد میندازه. بعد از نتایج توی خیابون جلوی یه مغازه وایساده بودم و سخنرانیش رو گوش میدادم. یکی از فرانسویا یه همچین چیزی گفت: یعنی ما باید یه رئیس جمهور داشته باشیم که یه متر و شصت سانت قدشه؟

شاد باشین

رن-16 اردیبهشت 86

سگو سارکو

2007-05-05T21:08:00.000+02:00

سلام

فردا این موقع به احتمال قوی رئیس جمهور فرانسه معلوم شده. برای اونایی که در جریان نیستن بگم که بعد از دور اول انتخابات که دو هفته قبل برگزار شد دو کاندیدایی که از اول هم حدس زده میشد به دور دوم رسیدن

نامزد دست راستی «نیکولا سارکوزی» رئیس حزب «اتحاد برای حرکت مردمی» و دوست قدیمی ژاک شیراک که تا چند ماه قبل وزیر کشور بود. و نامزد دست چپی «سگولن روایل» که سابقه نمایندگی مجلس برای دو دوره، وزارت محیط زیست برای یک سال و فرمانداری استانی در غرب فرانسه از سال 2004 رو داره

مشکل امروز فرانسه مشکل اقتصاد و بیکاری هست و از اول مانورهای کاندیداها روی همین موضوع بود. تفاوت برنامه های این دو کاندیدا هم بنیادی هست. سارکوزی میخواد که دولت رو کوچیک کنه، سرمایه گذاری خارجی رو زیاد کنه، سقف ساعت کار رو که الان 35 ساعت در هفته هست ورداره و درمجموع اقتصاد فرانسه رو از این حالت سوسیالیستی که الان گرفتارش هست آزاد کنه. از حرفهایی که خودش و سخنگوی دولتش توی مناظرها زدن میتونم نتیجه بگیرم که هدفش سیستم اقتصادی آلمان و کشورهای اروپای شمالی هست. برعکس سگولن میخواد سیستم رو بیشتر سوسیالیستی کنه، یعنی میخواد استخدامها رو زیاد کنه و کمکهای دولتی رو افزایش بده و درواقع دولت رو چاقتر کنه. تعبیری که خودشون دارن تقسیم کیک هست. یعنی ما یه دونه کیک داریم که همه باید ازش به یه اندازه سهم داشته باشن. از اون ور سارکوزی میگه ما باید سعی کنیم یه کیک دیگه به دست بیاریم و هرکی برای این کیک بیشتر تلاش کنه سهم بیشتری ازش میبره

مشکل دیگه ای که فرانسه الان باهاش دست به گریبان هست و درنهایت به همین مشکل اول برمیگرده مهاجرای خارجی و غالبا غیرقانونی هستن. اینجا تفاوت این هست که سارکوزی میگه الان سیستم خیلی بی درو پیکر هست و هرکی میتونه بیاد فرانسه و مقیم بشه. درواقع یه جورایی هم راست میگه دولت سوسیالیست میتران سه بار هرچی خارجی غیر قانونی در فرانسه بود رو قانونی کرد و بهشون تابعیت فرانسوی داد. سارکوزی میگه خارجی ای که نمیتونه خرج خانواده اش دربیاره چطوری بهش اجازه بدیم که خانواده اش رو بیاره فرانسه؟ کسی که نمیتونه فرانسه حرف بزنه بیاد چطوری میخواد بیاد فرانسه؟ از اون طرف سگولن نمیوخواد روش فعلی رو زیاد تغییر بده

درمورد سیاست خارجی که بیشتر مورد علاقه ما هست باید بگم که خیلی مسئله حاد نیست. مهمترین اختلافی که اینا باهم دارن مسائل اروپایی هست. یکی قانون اساسی اتحادیه اروپا هست که سگولن میخواد بلافاصله یه بار دیگه رفراندوم برگزار کنه ولی سارکو میگه وقتی این قانون هیچ فرقی نکرده ما چی چی رو دوباره به رای بزاریم؟! ما باید اول یه قانون جدید پیشنهاد کنیم بعد اونو به رای بزاریم. موضع سختی که سارکوزی از اول گرفته اینه که با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا مخالف هست. دلایل یکی این هست که ترکیه کشوری اسلامی هست و دیگه اینکه با پیوستن اتحادیه اروپا مرزهای این اتحادیه به عراق میرسه و کردستان در این منطقه مشکل ساز هست

درمورد ایران هردوشون میگن که دست یافتن ایران به سلاح هسته ای غیرقابل قبول هست. سارکوزی معروف هست به بوشیست بودن و احتمالا همینه که از اون ور دنیا صدای حسین درخشان رو درآورده. درواقع چند ماه پیش سارکوزی به آمریکا سفر کرد و با بوش دیدار داشت ولی سگولن که به آمریکا سفر کرد هیلاری کلینتون حاضر نشد باحاش دیدار کنه. حالا من واقعا نمیدونم سارکو چقدر بوشیست هست ولی به نظر م این مشکلی نیست که بخواد ما رو نگران کنه چون اولا از دوره ریاست جمهوری بوش چیز زیادی باقی نمونده و به احتمال قوی رئیس جمهور بعدی آمریکا دموکرات خواهد بود. بعدش اینکه فرانسه آمریکا نیست که رئیس جمهور هر غلتی بخواد بکنه. اینجا شلوار رئیس جمهوری رو درمیارن که بخواد مشکلات داخلی رو ول کنه و لشکر کشی کنه

چهارشنبه شب این دوتا باهم یه مناظره تلوزیونی دو ساعت و نیمه داشتن ای اولین مناظره دو کاندیدای دور دوم بعد از سیزده سال بود. چیزی که جالب بود و توی عکس هم میبینین اصرای بود که روی به مقدار مساوی حرف زدن کانیداها داشتن. درواقع در دور دوم دقیقا و در حد دقیقه تساوی رو برای کاندیداها و طرفدارانشون برای تبلیغ در تمام شبکه های تلوزیون و رادیو برقرار کردن . من حرف جدید توی حرفها و برنامه هاشون نشنیدم. چیزی که برای من جالب بود رفتار این دوتا باهم بود. سگو اومده بود که مثل یه مبارز سوسیالیست پاچه بگیره. اول اینکه چد بار تکرار کرد من فلان کارو میکنم چون من رئیس جمهور خواهم بود، چون قبلا فلان کاره بودم و ... (از این حرفهای «من میتونم من هستم») که آخرش یه بار نیکولا گذاشت تو کاسه اش و اونم ول کرد. سگولن بارها و بارها پرید وسط حرفهای نیکولا که به نظر من اصلا قشنگ نبود و آخرش هم برای دومین بار داغ کرد و آمپر چسبوند و به سبک شعار دادنهای سوسیالیستها عین مسلسل سارکوزی رو نواخت. آخرشم گفت من خونسردم. به نظر من اینجور بحث کردن اصلا در شان یه رئیس جمهور نیست. از اونور چیزی که توی رفتار نیکولا خوشم نیومد این بود که خیلی وقتا سرش پایین بود موقع حرف زدن توی چشم سگولن نگاه نمیکرد. برعکس سگولن همش زل زده بود تو چشمای سارکو ومیخواست از رو ببرتش که به نظر من برد. ولی در مجموع به نظر من درمجموع برنده این مناظره سارکوزی بود که برنامه منسجمی داشت و رفتار بهتری از خودش نشون داد. سگولن بیشتر روی مسائل احساسی و انسانی تاکید داشت و اومده بود با رفتارش سارکو رو اوت کنه

من اگه فرانسوی بودم روی کاغذ از بین این دوتا سارکوزی رو انتخاب میکردم. ولی چیزی که منو اذیت میکنه اینه که هم در بین احزاب چپ و هم احزاب دست راست خیلیا هستن که «آنتی سارکوزی» هستن. مثلا نه «لوپن» رئیس حزب راست افراطی «جبهه ملی» که دوره قبل به دور دوم انتخابات ریاست جهوری رسید و تو این دوره هم 10 درصد رای آورد گفت که برای دور دوم به هیچ کدوم از این دو نامزد رای نمیده. و «فرانسوا بیرو» رئیس حزب راست میانه «اتحاد برای دموکراسی فرانسه» که سومین رای دور اول رو آورد (18 درصد) هم اعلام کرده که به سارکوزی رای نخواهد داد. و همه اینا در حالی هست که طبق اخرین نظرسنجی ها برای دور دوم ساگوزی چیزی حدود 9 درصد بیشتر از سگولن روایل رای میاره

با این حال میتونم بگم تقریبا تمام خارجیایی که در فرانسه هستن سارکوزی رو به عنوان فاشیست میشناسن و میترسن با روی کار اومدنش خارجیا رو بیرو کنه

بقیه حرفا باشه برای فردا

رن- 15 اردیبهشت 86

سیزده اردیبهشت 1386

2007-05-03T00:44:00.000+02:00

این قافله عمر عجب میگذرد

چتر نجات و انتخابات

2007-04-30T16:53:00.000+02:00

سلام

در زبان شیرین فرانسه «پاراشوت(*)» به معنی چتر نجات هست. همونطور که مستحضر هستین الان انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در جریان هست. در طی این مدت من در مناظره ها و اظهار نظرهای کاندیداها و طرفدارانشون چند بار لغت پاراشوت به گوشم خورد و هرچی سعی کردم بفهمم چه ربطی بین چترنجات و انتخابات هست به جایی نرسیدم! مخصوصا اینکه این چترنجات معمولا در مباحث اقتصادی به گوشم میخورد. در نهایت به این نتیجه رسیدم که یا لغت رو اشتباهی متوجه میشم یا پاراشوت معنی دیگه ای داره

(*) parachute

مدت زیادی هست که برای ناراحتی زانوم پیش فیزیوتراپیست میرم. البته نمیدونم فیزیوتراپیست دکتر حساب میشه یا نه! لغتی که خود اینا به کار میبرن «کینه(**)» هست. به هرحال ایشون یکی از بهترین فرانسویایی هست که دیدم. خیلی مهربون و باسواد هست. درعین حال استاد دانشگاه هم هست در رشته خودش. منم هردفعه میرم پیشش کلی باهم صحبت میکنیم و کلی چیز ازش یاد میگیرم. یه سگ هم از نژاد افغانی داره که خیلی لاغر و قد بلند هست، شبیه سگ تازی ایرانی ولی با موهای بلندتر

Kinésithérapeute (**)

برگردیم سراغ پاراشوت. خلاصه امروز ازش پرسیدم این قضیه اش چیه؟! برام توضیح داد که معنی دوم پاراشوت همون «بازخرید» خودمون هست. یعنی پولی که وقتی کسی رو اخراج میکنن بهش میدن تا وقتی که بتونه دوباره کاری پیدا کنه زندگیشو سر کنه. حالا مشکل اینه که ظاهرا در فرانسه این پاراشوت معمولا شامل حال مدیرا میشه و مقدارشم قابل توجه هست. موردی که الان توی انتخابات ازش استفاده میشه اینه که اخیرا رئیس «شرکت برق فرانسه» رو به علت عدم مدیریت صحیح اخراجش و کردن و رقمی که بهش به عنوان پاراشوت دادن یه چیزی حدود حقوق ده سال یه کارمند معمولی هست. این مسئله ای بوده که مخصوصا احزاب چپ بهش اعتراض کردن و ازش برای فشار به سارکوزی (وزیر کشور سابق که احتمال اینکه رئیس جمهور بعدی فرانسه بشه زیاد هست) استفاده میکنن. حرفشونم اینه که کسی رو که به علت عدم کفایت اخراج شده و در طول مدت مدیریتش هم حقوق خوبی گرفته نباید اینطوری بدرقه کرد

زیاده عرضی نیست

آرزو بازی

2007-04-28T03:17:00.000+02:00

سلام

اون دفعه برای یلدا بازی دعوت شدم که انقدر لفتش دادم که آخرش از نوشتن پشیمون شدم. ایندفعه هم برای آرزو بازی دعوت شدم که فکر کنم اگه این دفعه هم ننویسم دیگه کسی برای بازی دعوتم نکنه. ممنون از دعوت

اولین آرزوم یه آرزوی کاملا خودخواهانه هست: آرزومه که از پل سراط رد بشم

شاعر میگه : خرعیسی (یا شایدم موسی، درست یادم نیست!) گرش به مکه برند ----- چون بیاید هنوز خر باشد

منم با اینکه اومدم دیار کفر، موهامو بلند کردم و قرتی بازی درمیارم و هزار کار دیگه میکنم ولی خودمو ایرانی و مسلمون میدونم و هیچوقتم اینجا اینو مخفی نکردم. حالا بماند اینکه مسلمون شدنم هم مثل اغلب مردم به خاطر مسلمون بودن بابام هست و اگه بابام دین دیگه ای داشت منم احتمالا همونجور میشدم

به نظر من یکی از ایرادایی که بعضی از ما ایرانیا داریم اینه که هویتمون برامون خجالت آور هست و اگه بتونیم مخفیش میکنیم. از عمل دماغ و رنگ کردن مو گرفته تا اسم عوض کردن و خودمونو ایتالیایی و یونانی جا زدن. مقایسه کنین با هندیا و چینیا. البته درسته که چینیا نمیتونن خودشونو جای یونانیا جا بزنن ولی ما به لطف تمدن انقدر ساله مون میتونیم

دومین آرزوم هم یه آرزوی شغلی هست: دلم میخواد عکاس نشنال جئوگرافیک بشم

اینطوری تقریبا هرجای دنیا میتونم برم و عکس بگیرم وانقدر جای برای رفتن و عکس گرفتن هست که هیچوقت تکراری نشه. یاده اولین شغلی که برای خودم انتخاب کردم آتش نشان بود چون آتش نشانا به همه کمک میکردن. فکر کنم اون موقع 5 یا 6 سالم بود. وقتی به مامانم گفتم گفت که خوب آدم باید به همه کنه ولی من باید یا دکتر بشم یا مهندس. بعد از چند سال اولیای محترم به بازرگان شدنم هم رضایت دادن

سومین آرزوم اینه که روزی رو تو دنیا ببینم که صلح برقرار شده
با این وضعی که الان میبینم صلح جهانی به عمر ما قد نمیده، طبق بهترین براوردهای من حداقل یه چند صد سالی لازم هست برای اینکه به روشهای دموکراتیک یا نیمه دموکراتیک صلح در دنیا برقرار بشه، مگه اینکه اون منجی ای که توی همه ادیان توحیدی وجود داره ظهور کنه. خیلی از مشکلاتی که ما در طول تاریخ داشتیم و داریم اینه که هر دین و مذهبی فکر میکنه یا لااقل ادعا میکنه که بهترین هست و تنها دین برحق. اگرم از دستش بربیاد بقیه پر

منم که طبیعتا باید منتظر امام زمان باشم. با این فرض که اعتقادات شیعه درمورد امام زمان درست باشه بعد از امام زمان تکلیف همه معلوم میشه و صلح برقرار میشه. البته میدونم این صلح با اون صلح با روشهای دموکراتیک زمین تا آسمون فرق داره! به نظر من یکی از امتیازاتی که مذهب شیعه داره اینه که انقدر آیات و روایات داره که تقریبا هرچی میتونه ازش دربیاره و انقدر احادیث و روشهای کلامی مختلف و فراوون داره که توی مباحثه بتونه دهن طرف رو ببنده. البته تاحالا برام پیش نیومده که با غیر مسلموا درمورد مبانی اعتقادیشون بحث کنم (یه مدرسه مذهبی نزدیک خونه ام هست باید بذارم تو برنامه این تابستون که برم یه خورده انگولکشون کنم) ولی فکر نمیکنم هیچکدوم پایه اعتقادی محکمی مثل تشیع داشته باشن. البته از اون ورهم معتقدم سر خیلی از مسایل از اون ور بوم افتادیم شدید. مثلا این کشت و کشتاری که الان شیعه ها و سنی ها (به قول بعضی دوستان شیعه نماها و سنی ها) توی عراق راه انداختن

خداییش اگه ترس از حوادث بعد از مرگ نبود هیچ کدوم از ادیان رو به عنوان روش زندگی توی دنیا قبول نداشتم. خدام که قربونش برم هیچ جا نگفته ما برای چی تو این دنیا هستیم. اصلا برای چی این دنیا وجود داره! این همه فضای خالی برای چی هست؟ این همه خورشید برای چی و کی دارن میسوزن؟ برای این چندتا آدمیزاد؟

چند وقت پیش با چندتا دانشجوی چینی داشتیم بحث میکردیم، تازه من متوجه شدم اینا از بیخ عربن! یعنی نه به خدا و پیغمبر اعتقاد دارن نه به دنیای بعد از مرگ ونه حتی به روح، یعنی حتی مثل هندوا به تناسخ هم اعتقاد ندارن. بعد با این وضعیت اعتقادی از همه ما بیشتر از زندگیشون راضی هستن. میگفتن شما غربیا (ما رو هم جزو غربیا حساب میکردن) حریص هستین و برای همینه که از زندگی استفاده نمیبرین و همش جنگ میکنین و سرهم کلاه میزارین. منم گفتم راست میگین، ما فقط شعار قناعت میدیم

الان متوجه شدم که نباید 5 تا آرزو کنیم، تازه داشتم گرم میشدم. همون بهتر که همینجا متوجه شدم وگرنه کار به جاهای باریک میکشید

پیدا کردن 5 نفر برای ادامه بازی هم سخته ها! منم بعد از پش انداختن بین لینکام این دوستان رو به این امید که تو بازی شرکت کنن دعوت میکنم البته اگه شرکت نکنن هم کاملا بهشون حق میدم: پژمان و بارباماما و نیما و پسر فهمیه و شادی

گفتند یافت می نشود جسته ایم ما ----- گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست

عکسها رو هم توی کلیسای جامع شهر «ون» در غرب فرانسه گرفتم. کجی عکسها رو هم به بزرگی (میخواستم بگم «راستی» گفتم شاید به کسی بربخوره) خودتون ببخشید

جمعه 13

2007-04-19T20:22:00.000+02:00

جمعه قبل سیزدهم آوریل بود. همیشه توی فیلما و کارتونا میدیدیم که اونور آب بعضی چیزا نحس هستن مثل دیدن گربه سیاه، از زیر نردبون رد شدن، شکستن آینه و روز جمعه سیزدهم. ما تو ایران تقریبا از این لوس بازیا نداریم غیر از «صبر اومدن». البته اونایی که معتقد هستن اعیاد مذهبی براشون خوش یمن هست و کارای مهمشون رو چنین روزهایی انجام میدن، ولی عملا روز بدشانسی نداریم. البته قدیما «قمر در عقرب» شدن نحس بود ولی حالا ظاهرا اینطوری نیست یا شایدم هست ولی «یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد»؛

فکر کنم خیلی هم نیازی به روز بدشانسی نداریم. یه خاطره یادم میاد، البته مناسب رو ممکنه اشتباه کنم ولی کلیت ماجرا همین بود. چند سال پیش -یه چیزی حدود 8- شب تولد امام حسین رفته بودم مراسمی که فارغ التحصیلهای دوره نمیدونم چندم یکی از مدارس معروف شدیدا مذهبی -اسمش رو نمیگم- ترتیب داده بودن. یه سید بزرگورای یه چیزی حدود 15 دقیقه رفت بالای منبر. فکر میکنم حداقل ده دقیقه از وقت رو درمورد روزهای نحس و اینکه چه روزهایی هستن و چرا نحس هستن و اون روزها چیکار باید بکنیم و نباید بکنیم صحبت کرد

حالا اینا رو برای این گفتم که بگم که از هفته قبل متوجه شدم برای جمعه سیزدهم شرکتهای بخت آزمایی تبلیغاتشون رو زیاد کردن و جایزه ویژه تعیین کردن، طبیعتا تعجب کردم که چرا روز بدشانسی جایزه ویژه گذاشتن؟! در نهایت متوجه شدم که نحس بودن جمعه سیزدهم مربوط به کشورهای انگلوساکسن، آلمانی زبان و لهستان هست. برعکس در کشور فرانسه جمعه سیزدهم روز شانس هست و بسیاری از فرانسویها تنها در این روزها هست که بلیط لاتاری میخرن یا روی اسبها شرطبندی میکنن. رقم هایی رو که از رادیو شنیدم یادم رفت ولی در این روزها فروش بلیط های لوتو چندین برابر میشه. جالب هست بدونین که در اسپانیا سه شنبه سیزدهم روز خوش شانسی هست

آخرین نکته هم اینکه هر سال حد اقل یک و حداکثر سه بار جمعه با سیزدهم تصادم میکنه. در واقع هر ماهی که با یکشنبه شروع بشه دومین جمعه اش سیزدهم هست. عجب جمله حکیمانه ای گفتم!؛

عکسها هم توضیح خاصی ندارن غیر از اینکه یکشنبه قبل از سیزدهم توی رن-بیشترشون تو پارک تبوغ- گرفتمشون. بقیه عکسها رو میتونین توی گالریم ببینین

امیدوارم از هوای خوب بهاری حداکثر استفاده رو ببرین

Chambord

2007-04-10T02:22:00.000+02:00

سلام

بعد از این مقدمه بریم به شامبوغ. شامبوغ یکی از قصرهای منحصر به فرد فرانسه هست. این قصر به این هدف ساخته شد که محلی باشه برای نشون دادن شکوه و جلال پادشاه فرانسه، مثل تخت جمشید. همونطور که میدونین تخت جمشید هم محل دائمی سکونت شاههای هخامنشی نبود و استفاده اصلیش برای مراسم نوروز و نشون دادن قدرت و عظمت هخامنشیان به دیگران بود

قصر فعلی روی پایه های یه دژ قرون وسطی به فرمان «فرانسوای اول» ساخته شده. معمار قصر شناخته شده نیست چون در قرن هجدهم تمام آرشیو قصر ناپدید میشه ولی حدس زده میشه که لئوناردو داوینچی معمار اصلی یا یکی از طراحان شامبوغ باشه. به دو علت، یکی اینکه این قصر بعد از سفر فرانسوا به ایتالیا و برگشتنش به همراه عده ای از هنرمندای ایالیایی از جمله داوینچی ساخته شده و دیگه اینکه اتودی از پلکان مارپیچ قصر که اونو شاهکار طراحی قصر میدونن بین آثاری که از داوینچی باقی مونده پیدا شده. درضمن لئوناردو داوینچی در قصری در همین نزدیکی مرد و همونجا دفن شد

مهمترین نتیجه سفر فرانسوا به ایتالیا که نمیدونم همراه جنگ و خونریزی بود یا نه این بود که معماری فرانسه با رنسانس ایتالیایی آمیخته میشه و بعد از اون بسیاری از بناها در فرانسه به سبک رنسانس ساخته شدن. شامبوغ یکی از نمونه های بارز معماری رنسانس فرانسوی هست

توی تصویر بالا نمای اصلی (تقریبا رو به شمالغربی) قصر هست و میبینین که بیشتر شبیه یک قلعه هست تا قصر ولی هیچوقت جنگی اینجا صورت نگرفته و مورد حمله قرار نگرفته. بالای عکس هم قسمتی از جنگل رو میبینین. درمورد این جنگل بعدا توضیح میدم

این عکس بهترین پرسپکتیو رو قصر نشون میده. میبینین که نقشه اولیه کاملتر از اون چیزی هست که ساخته شده و احتمالا قرار بوده دوتا برج دیگه هم در این سمت ساخته بشن که خوب هیچوقت ساخته نشدن. همچنین خندق دور قصر رو میبینین که فقط دو سمت قصر رو گرفته. همونطور که گفتم ظاهر قصر شبیه قلعه هست ولی درواقع سیستم دفاعی مهمی نداره

اینم پلان قصر. اون قسمت اصلی و مرکزی «برج اصلی» یا «دیژون» نامیه میشه. پلان دیژون رو به صورت یک بعلاوه بزرگ میبینین با چهارتا قسمت متقارن دورش که هر کدوم یه آپارتمان هست میبینین که هرکدوم از آپارتمانها خوشون یه برج دارن. درست در مرکزدیژون پلکان مارپیچ هست

اینم قسمتی از خندق و درواقع کانال کنار قصر. خاک این منطقه به علت بالا بودن سطح آبهای زیرزمینی نسبتا سست هست و برای جلوگیری از نشستهای بعدی فونداسیون قصر رو روی تیرهای چوبی بزرگی که تا عمق خاک فرو کردن بنا کردن. دقیقا مشابه سیستمی که توی ونیز استفاده شده

اینم چندتا عکس از دیژون که توضیح خاصی براشون ندارم

این قسمتی که میبینین بخش فوقانی پلکان قصر هست که بلندترین قسمت عمارت به ارتفاع 56 متر هست و اون بالا اگه بتونین تشخیص بدین یه گل سوسن یا به قول خودشون «لیس» هست. گل سوسن سمبل پادشاهان فرانسه بود و هرجا که این گل رو ببینیم معلوم هست که یه ربطی به پادشاه داشته

مثلا اینجا هم بالای این دو ستون دروازه هم دوتا گل سوسن میبین

اینم نشون روی در یه کالسکه سلطنتی هست که میتونین سه تا گل لیس رو وسط آرم ها ببینین و روی شنلی هم که جزو آرم هست پر از گل سوسن هست

بالاخره رسیدیم به پلکان معروف قصر. همونطور که گفتم حدس زده میشه که این پلکان توسط لئوناردو داوینچی طراحی شده باشه. اهمیت این پله این هست که از دوتا پله ماریپچ تشکیل شده. یه مقدار تصورش سخت هست، متاسفانه نتونستم عکس که دقیقا سیستمش رو نشون بده پیدا کنم. تصور کنین دوتا فنر رو که توی هم فرو رفته باشن! سختتر شد؟ خوب اون سمبل معروف سازمانهای پزشکی یا دارویی رو دیدن که دوتا مار به هم پیچیدن؟ این پله هم همونطور هست، یعنی دوتا پله مارپیچ دورهم پیچیدن و بالا رفتن. اگه دونفر از طبقه همکف هرکدوم یکی از پله ها رو بگیرن و بالا برن تا پشت بوم همدیگه رو نمیبینن، تازه ممکنه رو پشت بوم هم همدیگه رو نبینن چون هر پله یه در خروجی داره. محض اطلاع بدونین یکی از مناره های مسجد جامع یزد هم پله مارپیچ دوبل داره

چیز دیگه ای که توی این عکس بینین دوتا شومینه هست. این قصر به کاخ صد شومینه هم معروف هست. درواقع 282 تا شومینه در این کاخ وجود داره. این کاخ مجموعا 426 تا اتاق و 77 تا پله کوچک و بزرگ داره

اینم پلکان طبقه سوم. به تزیینات روی سقف هم دقت بفرمایین. این تزیینات تماما از سنگ هست. تمام این کاخ و تقریبا تمام کاخهای فرانسه از سنگ ساخته شدن و برای تزییناتی مثل اینایی که روی سقف میبینین از نوعی سنگ استفاده میشده که سبک و شکننده هست و برش و کندکاری روشون آسون هست. من اول فکر کردم گچ هستن چون با ناخن ساییده میشدن! ولی از استادمون پرسیدم گفت که سنگ هستن

اینم منظره رو به شمال و جنگل یا پارک شامبوغ. این پارک بزرگترین جنگل یا باغ محصور فرانسه هست. این پارک با یه دیوار 32 کیلومتری محصور هست، درست به اندازه جاده کمربندی پاریس! یعنی این جنگل سطحی به اندازه شهر پاریس (بدون حومه) داره. اینجا اصولا یه کلبه شکار بوده. یعنی جنگلی بوده که پادشاه های فرانسه برای شکار به اینجا می اومدن. و بعدا این «کلبه شکار» کوچولو و محقر اینجا ساخته شد. درست مثل «ورسای» که در ابتدا یه کلبه شکار بود و بعدا به بزرگترین مجموعه سلطنتی فرانسه تبدیل شد. هنوز هم در این جنگل شکار انجام میشه و در حال حاضر حدود 600 گوزن و 800 گراز در این جنگل زندگی میکنن

اینم چندتا نمونه از جک و جونورهای شکار شده

آپارتمان فرانسوای اول. این آپارتمان قرینه شپل کاخ ساخته شده. هر کاخی بدون استثنا حداقل یه شپل (به فتح شین و کسر پ) داره. شپل رو که میشه «نمازخونه» ترجمه اش کرد درواقع یه کلیسای کوچیک هست

طبق گفته استادمون اینکه آپارتمان فرانسوا قرینه شپل کاخ هست اشاره به این داشته که پادشاه همسنگ خدا هست

اینم آپارتمان لویی چهاردهم. بازم گل های سوسن رو روی فرش میبینین

آپارتمان کنت شامبوغ

اگه به عکسها دقت کرده باشین کلا یه مقدار کاخ خالی به نظر میاد. درواقع همینطور هست و اگه با قصرهای دیگه مقایسه بشه با توجه به اهمیت شامبوغ خیلی خالی هست. علتش اینه که شامبوغ هیچوقت ساکن دائمی نداشته. اینجا کلبه شکار بوده و درنتیجه غیر از مواقع شکار کسی در این قصر زندگی نمیکرده و هیچ اثاثیه ای هم داخل کاخ نمیمونده. طبق اسناد فرانسوای اول در مجموع فقط 72 شب طی سی و دو سال حکومتش توی این قصر خوابیده! و هربار که فرانسوا به اینجا میاومده تعداد همراهانش به حدود 10 هزار نفر میرسیده. یعنی طی چند روز کلیه اسباب و وسایل و آذوقه ده هزار نفر به کاخ منتقل میشده و بعد از پایان مراسم شکار به همین سرعت کاخ خالی از هرچیز میشده و این اسباب و مبلمانی که اینجا میبین بعدا برای نمایش به اینجا منتقل شدن و معلوم نیست که آیا واقعا اینجا بودن یا نه

خب فعلا چیز خاصی یادم نمیاد. درضمن میتونین یه تعداد از عکسایی که از شامبوغ گرفتم رو توی گالریم ببینین

سلامت بمونین لطفا

رن-21 فروردین 86

چگر در ولایت loire

2007-04-08T11:06:00.000+02:00

سلام

خوب برگردیم به سفرنامه نویسی خودمون، تقریبا سه هفته قبل، یعنی دقیقا آخرین شنبه و یکشنبه سال 85 بازم در معیت کلاس زبانمون رفتیم به ولایت «لواغ» برای بازدید از یه تعداد جاهای دیدنی

اول یه مقدار از اهمیت منطقه بگم. «لواغ» رودخانه بزرگی هست که از کوههای مرکز فرانسه سرچشمه میگیره و بعد از طی گردن یه مسیر تقریبا 500 کیلومتری ربع دایره ای به اقیانوس اطلس (آتلانتیک) میریزه. دو استان مهم در مسیر این رود وجود داره، یکی لواغ یکی هم لواغ آتلانتیک. و همچنین شهرهای مهمی مثل نانت و اورلئان هم در ساحل این رود هستند

قدیمی ترین آثاری که از زندگی انسان در فرانسه کشف شده مربوط به همین منطقه هست که مربوط به یک میلیون و هشتصدهزار سال پیش هست. از دوران قبل از تاریخ که بگذریم «سلتها» که از اقوام هندواروپایی محسوب میشن حدود15 قرن قبل از میلاد ساکن فرانسه شدن. بعد در قرن دوم قبل از میلاد رومیها خاک فرانسه رو تصرف کردن و تا قرن پنجم میلادی که امپراطوری روم مضمحل شد خاک فرانسه فعلی تحت حکومتی متشکل از رومیها و سلتها(گلها) بود. بعد از فروپاشی حکومت روم اقوام ژرمن ها هم وارد فرانسه شدن و تا قرن ها کل کشور به صورت قبیله ای و فئودالی اداره میشد

در قرن 12 هست که «فیلیپ اوگوست» در یکی از همین حکومتها شاه میشه و قسمتهای بزرگی از فرانسه امروزی رو تصرف میکنه و درواقع اولین حکومت قدرتمند و مستقل فرانسوی رو تاسیس میکنه و برای اولین بار لغت «فرانسه» به معنی «پادشاهی فرانکها» رو برای کشور تحت سیطره اش به کار میبره. به همین دلیل فیلیپ اوگوست رو اولین پادشه فرانسوی میدونن

جالبه بدونین از اون موقع تا قرن هجدهم یعنی موقعی که سر لویی شونزدهم رو با گیوتین قطع کردن همیشه همین خاندان حکومت فرانسه رو در دست داشته وعلیرغم تمام جنگها و پیروزیها و شکستها هیچوقت قبل از انقلاب فرانسه حکومت از خاندان سلطنتی فرانسه خارج نشد

پاریس همیشه شهر مهمی بوده ولی قبل از اینکه لویی چهاردهم در قرن هفدهم دربار رو به ورسای منتقل کنه پایتخت نبود. قبل از اون با عوض شدن هر پادشاه پایتخت و دربار هم محلشون عوض میشده و اهمیت دره لواغ در این هست که در طی این پنج شش قرن حکومت فرانسوی تقریبا همیشه پایتخت در این دره بوده و شاههای مختلف قصرهای کوچک و بزرگی در این منطقه ساختن. مخصوصا از قرن پانزدهم که فرانسوای اول به ایتالیا میره و با تعدادی از هنرمندای ایتالیایی از جمله لئوناردو داوینچی برمیگرده و به تعبیری رنسانس ایتالیایی رو به فرانسه منتقل میکنه

اینم نصف رودخانه لواغ! ساحل سمت چپی که میبینی درواقع یه جزیره وسط رودخانه لواغ هست، بقیه رودخونه از اون ور جزیره میگذره. ما شب رو توی این جزیره که فکر میکنم حدود دو نیم کیلومتر طول و چهارصد متر عرض داشت خوابیدیم. همینطور که میبینین لواغ یه رود بزرگ و پرآب هست. اون قلعه ای هم که در ساحل سمت راست هست قلعه «سوموغ» هست که ما ازش بازدید نکردیم

اون عکس بالایی رو از روی اون پل روبرو گرفتم
.
خوب این مقدمه خودش به اندازه یه پست کوچولو شد! احتمالا توی سه تا پست دیگه چندتا از مهمترین بناهایی که توی این سفر دیدیم رو براتون معرفی میکنم

رن-19 فروردین 86

چند فقره حال گیری در ابتدای سال

2007-03-30T19:30:00.000+02:00

حال گیری یعنی فیلم 300 رو با کیفیت خوب دانلود کنی و بشینی ببینیش و با اینکه میدونی قراره چی ببینی و با وجود اینکه «هنر نزد ایرانیان است و بس» برات مایه خنده هست و میدونی کسی با دیدن این فیلم درمورد ایرانیا قضاوت نمیکنه وقتی نمونه های زنده رو دارن میبینن و میدونی خیلیا نمیدونن پرشیا همون ایران هست و میدونی خیلیا فرق ایران با عراق رو نمیدونن و میدونی خیلیا بعد از اینکه از سالن میان بیرون اگه ازشون بپرسی فیلم چطور بود میگن فیلم فوق العاده ای بود ولی نمیدونن موضوع فیلم چی بود و میدونی هزاران فیلم دیگه مثل این درمورد تمام ملتها و نژادها و مذاهب ساخته شده و میشه و خواهد شد بازم حالت گرفته بشه وقتی میبینی که پارسی ها چطوری نشون داده شدن

راستی من هنوز نفهمیدم چرا ایرانیا فکر میکنن خیلی با حال هستن یا بودن!؛

حال گیری یعنی با توییتر از طریق عصرونه آشنا بشی بعد خروجیش رو بفرستی رو موبایلت و کلی حال کنی بعدش یه بار قبل از اینکه صفحه کلید قفل بشه اونو بندازی تو جیبت و بدوئی طرف کلاس بعد ببینی پیغام اومده وخودش بهش جواب داده با اس ام اس خالی اونم 20 تا! تازه به شماره بین المللی! حال گیری وقتی کامل میشه که برای هر کدوم از اون اس ام اس های خالی که فرستادی یه پیغام تبریک و تشکر از توییتر بگیری

حال گیری یعنی تنها همکلاسی روست که مثل اغلب روسها کوه یخ و برج زهرمار نیست تابستون فرانسه رو ترک کنه و مثل بقیه بهت بگه میاد ایران دیدنت، بعد از شش ماه از طریق یه همکلاسی ژاپنی متوجه بشی که برگشته فرانسه ولی تو یه شهر دیگه، بعد شماره اش رو با دوست ژاپنی چک کنی و کلی ذوق کنی ولی وقتی زنگ بزنی یه پسر عرب گوشی رو ورداره

حال گیری یعنی زبان شتری رو خراب کنی! آخه نامردا یعنی صورت مسئله باید سه صفحه باشه و منم دو ساعت وقت داشته باشم و این «پنیر خور»های مادر زادم دو ساعت!؟

کی منو پینگ کرد!؟

2007-03-19T18:38:00.000+01:00

سلام

نمیدونم چرا پینگ شدم!!!؛ حالا برای اینکه دست خالی برنگردین یه مورد به لیست قبلی اضافه کنم؛

صبح بخیر هم در زبان شیرین فرانسه وجود نداره. اون «بن ژور» معرفی که شنیدین یعنی «روز به خیر». در بعضی مواقع خاص دیدم که از «گود مورنینگ» استفاده میکنن وقتی دقیقا تاکیدشون روی صبح هست. مثلا رادیوی محلی شهر رن یه برنامه داره به نام «گود مورنینگ رن»؛

راستی امروز برف اومد! عجیب اینه که هواشناسی از چهار روز قبل (شایدم قبلتر) پیش بینی کرده بود ولی من باور نمیکردم. توضیح بدم که در این گوشه فرانسه زیاد برف نمیاد. در طی ای دوتا زمستونی که من اینجا بودم فکر میکنم مجموعا 7 یا 8 بار برف اومد. حالا فکر نکنین مثل مسکو برف اومده ها! نه! یه سانت برف میاد بعد یا بارون میاد آبش میکنه یا یکی دو ساعت میمونه خودش بر اثر گرمای هوا آب میشه؛

یه بار دیگه سال نوتون مبارک باشه

چی میگن؟ چی نمیگن؟

2007-03-15T13:51:00.000+01:00

سلام

زبان شیرین فرانسه هم مثل هر زبان شیرین دیگه ای بعضی لغتها رو داره که سایر زبانها ندارن و بعضی لغتها هستن که توی این زبان وجود ندارن. اینا چندتا لغت و اصطلاح هستن که ما داریم، ولی توی زبان فرانسه مستقلا وجود ندارن یا لااقل من پیدا نکردم

اصطلاحات فرانسه رو نمیتونم به فرانسه بنویسم. همینطور که میدونین ادیتور بلاگر متن فارسی و لاتین رو قاطی میکنه. به هرحال نوشتنشون هم خیلی مفید نیست چون اونایی که فرانسه بلد نیستن که به دردشون نمیخوره و اونایی هم که فرانسه میدون که خوب لابد اینارو میدونن! یا اگه نمیدونن جایزه شون اینه که برن از معلمشون یاد بگیرن؛

طبیعی هست که اشتباه کنم و خوشحال میشم کسایی که بیشتر از من با این زبان آشنا هستن راهنماییم کنن

شلوغ: نمیدونم چرا برای شلوغ لغت مستقل ندارن! وقتی میخوان بگن جایی شلوغ هست میگن «خیلی آدم هست» و وقتی میخوان بگن چیزی شلوغ هست مثلا یه عکس، میگن «پر» هست

خلوت: برای خلوت هم لعت ندارن وقتی میخوان بگن جایی خلوت میگن «خیلی آدم نیست»! و وقتی میخوان بگن چیزی خلوت هست میگن «خالی» هست

خورشت: خوب اینا عملا چیزی مثل خورشت توی غذاهاشون ندارن و در نتیجه براش لغتی هم ندارن. نزدیکترین لغتی که برای خورشت دارن «سس» هست که برای ما با خورشت خیلی فرق داره. فرانسوی هایی که خورشت های منو دیدن همشون بهش گفتن سس. دنبال لغت دیگه برای خورشت نگردین

غیرت: اینم مثل بالایی، وقتی خودشو ندارن لغتشم ندارن دیگه! درواقع لغتی که اینا استفاده میکنن «حسادت» هست که هم برای مرد هم برای زن و هم برای بچه ها استفاده میشه

عافیت باشه: این «عافیت باشه» که ندارن «عافیت باشه» بعد از حموم هست، اینا همچین چیزی ندارن. درمورد عافیت باشه بد از عطسه چیزی که میگن معنیش یه چیزی میشه مثل «به آرزوهات». ظاهرا یه جور دعا هست. بعضیام در جوابش میگن «مال تو هم شامل بشه» که یه جور جواب مودبانه هست

قبل: وقتی میخوان مثلا بگن «2 روز قبل دیدمش» میگن «دو روز هست که دیدمش». برای اینکه اینطوری بگیم «فلان قدر قبل» یه خورده زمان میبره. انگلیسی زبانها هم همین مشکل رو دارن، احتمالا بقیه هم این مشکل رو دارن ولی یه بار داد معلممون (برای اونایی که میشناسن: مادام لوغوا) از دست انگلیسی زبنونها (مشخصا امریکاییها) دراومد که من چند بار بگم «فایو دیز اگو» رو فراموش کنین!؟

این استادمون خیلی باحال هست و شدیدا نگران محیط زیست. تا میتونه از وسایل نقلیه عمومی استفاده میکنه، ماهی پرورشی نمیخوره و بیشتر مواد خوراکیش رو خودش توی مزرعه اش تولید میکنه. خیلی هم آدم روشنی هست و تنها معلمم بود که وقتی ما درمورد فرهنگ و آداب و رسوم کشورامون صحبت میکردیم یادداشت برمیداشت. یه بارم نمیدونم صحبت چی شد (علی یادت هست؟) که ما فهمیدیم داره درمورد لیمو عمانی حرف میزنه. منم این دفعه که رفته بودم ایران براش یه کیسه لیمو عمانی تواضع آوردم. توضیح اینکه این فقره پاچه خاری (خواری؟) برای نمره های ترم های آینده بود

قبلا: به جای قبلا میگن «یه وقت دیگه» مثلا وقتی میخوان بگن «قبلا اینجا بودم» میگن «یه وقت دیگه اینجا بودم»؛

هموطن و همشهری: وقتی میخوان بگن دونفر با هم همشهری یا هموطن هستن میگن هردوتاشون از فلان شهر یا فلان کشور میان. یا میگن اینا هردو فلان جایی هستن

همکلاس: برای همکلاسی هم لغت ندارن، کلا همیتشون کم هست. یه لغتی که بعضی وقتا برای همکلاسی استفاده میکنن دقیقا معنی «رفیق» میده که کمونیستها استفاده میکنن که خوب زیاد کاربرد نداره. یه لغت دیگه هم هست که برای بچه های دبستانی به کار میره. برای اینکه بگیم با کسی همکلاسی هستیم میگیم باهم درس میخونیم. یکی از استادای ما هم «همکار» رو بعضی وقتا به معنی همکلاس به کار میبره ولی زیاد بهش اعتباری نیست

و از همه مهمتر جمله موردعلاقه دانشجوهای سخت کوش ایرانی یعنی «خسته نباشین» در زبان فرانسه وجود نداره. یه جمله دارن که معنیش یه چیزی هست شبیه «بازی خوبی بود» یا «بازیت خوب بود» که مثل «دمت گرم» یا «دست مریزاد» معنی میده و بعد از بازی یا هنرنمایی میگن که به هرحال معنی خسته نباشید نمیده و نمیشه توی کلاس استفاده کرد. جمله ای که بعضی استادا ته کلاس میگن یه چیزی هست شبیه «میتونیم بس کنیم» که بازم معنی خسته نباشید نمیده. و جالب اینه که طی این یه سال و نیمی که اینجا کلاس میرن تاحالا نشنیدم دانشجویی چیزی بگه که معنیش این باشه که استاد درسو تموم کنه و حتی وقتی ساعت کلاس تموم میشه چیزی نمیگن و فقط وسایلشونو جمع میکنن

فعلا چیزی یاد نمیاد ولی این لیست بلندتر از این حرفهاست

سلام باشین و سال خوبی هم داشته باشین، احتمالا نمیتونم قبل از عید چیزی پست کنم

رن-24 اسفند 1385

موزه لوور شعبه امارات

2007-03-10T09:42:00.000+01:00

سلام

خلاصه خبرو بخونین و حالشو ببرین: ((وزیر فرهنگ فرانسه با همتای اماراتی خودش شیخ نمیدونم چی چی آل نهیان قراردای رو امضا کرد که به موجب اون موزه لوور به مدت سی سال در امارات یه شعبه دایر میکنه. برای این منظور موزه لوور کارشناساش و آثار هنریش رو به امارات میفرسته. ارزش قرارداد یک میلیارد یورو هست))؛

هموطنان عزیزی که برای استفاده از بازارها، سواحل و دیسکوهای دوبی اونجا تشریف میبرن، از سال 2012 میتونن از موزه لوور شعبه ابوظبی هم بازدید به عمل بیارن

من نمیدونم این برادران شیخ نشین ما دیگه از چی میخوان پول دربیارن؟! اون از پیست اسکی ساختنشون وسط بیابون اینم از موزه زدنشون. دلمون خوش بود و به تمدن فلان قدر ساله مون مینازیدیم، حالا باید ببینیم چیزایی که چشم آبیا و موبورا ازمون دزدین زیر دماغمون میره توی موزه های عربی

اونوقت ما سدی میسازیم که پاسارگاد بره زیر آب

اینم نمیدونم این مسئولان عزیزمون کی میخواد حالیشون بشه که توریسم یکی از پردرآمدترین و کم دردسرترین صنعت های دنیا هست، نه کسی میاد برعلیه اش قطنامه صادر کنه، نه فرهنگمون پایمال میشه. باید ببیین اینجا با یه کسر کوچیک از منابعی که ما توی ایران داریم چیکار میکنن و چه درآمدی دارن

اگه اشتباه نکنم طبق گفته سازمان جهانی جهانگردی (ورلد توریسم ارگانیزیشن) هر توریست برای 10 نفر در کشور میزبان شغل ایجاد میکنه

تو این مدتی که اینجا بودم بعد از اینکه چندتا کتاب و فیلم از ایران نشونشون میدم و یه قرمه سبزی تو حلقشون میریزم و تا حدودی اون ذهنیت منفی رو از ذهن این فرانسویا پاک میکنم بعضیاشون بهم میگن ایران کشور خیلی قشنگی هست و دلشون میخواد ایرانو ببینن و ازم میپرسن میتونیم برای تعطیلات باهم بریم ایران؟ بهشون عرض میکنم اول تشریف ببرین سفارت ایران و بعد از اینکه ثابت کردین جاسوس (جاسوسه) نیستین و ویزا گرفتین بیاین من در خدمتتون هستم و اونا با چشم ای گرد شده میگن مگه باید ویزا گرفت؟

اون عکسای بالای پست هم مال موزه لوور شعبه پاریس هست. اگه عمری باقی بود حتما یه پست هم درمورد لوور مینویسم. فقط یه جمله از قول یکی از دوستان (که اگه خواست بگه اسمشو بنویسم) بگم: «بعد از گفتن هنر نزد ایرانیان است وبس، باید یه شیشکی هم اومد».؛

.
رن- 19 اسفند 85

Mont Saint-Michel

2007-03-06T16:01:00.000+01:00

سلام

این هفته نه اون یکی هفته برای پنجمین بار رفتم به «کوه سن میشل». این کوه بلا تردید یکی از مهمترین مراکز توریستی فرانسه هست. شما هر کتاب راهنمای توریستی درمورد فرانسه رو باز کنین معمولا یه عکس تمام صفحه و گاهی دو صفحه ای از این کوه توش پیدا میکنین. بعلاوه به نوعی مقدس ترین محل و مهمترین مقصد زیارتی داخل فرانسه هست یا بهتره بگم بود؛

.علت اینکه طی این یک سال و نیم پنج بار اینجا رفتم اینه که مهمترین محل توریستی نزدیک شهر ما هست (به فاصله یه ساعت با ماشین) و اینکه کلاس زبان ما هر ترم یه بار یه سفر یه روزه به اینجا ترتیب میده و استادمون هر دفعه ما رو با توضیحاتش شگفت زده میکنه. من تا به حال سه دفعه با این استاد اینجا اومدم، و باید بگم خیلی فرق بود بین بار اول و این بار آخر. بار اول که اومدیم توی زبان فرانسه به قول مهدی «نول نول» بودم و یه چیزی کمتر از 5 درصد حرفهای استادو فهمیدم ولی اینبار چیز زیادی نبود که متوجه نشده باشم. لازم به گفتن نیست که استاد به ساده ترین و شمرده ترین فرم صحبت میکرد؛

به هر حال اگه یه موقع گذرتون به فرانسه افتاد سعی کنین اینجا رو از دست ندین، البته داشتن یه راهنمای مجرب خیلی مهم هست چون مثل تمام جاهای دیدنی چیزهای زیادی هست که همینطوری دیده نمیشن و باید خونده باشین یا براتون توضیح بدن تا متوجه بشین

به هرحال خیلی فرق هست بین اینکه با یه راهنمای مجرب برین کوه سن میشل یا با «آل جون»! آل جون رو نمیشناسین؟ عیب نداره چیزی رو از دست ندادین غیر از یه قلب طلایی که پشت ستاره حلبی هست و یه خروار جک؛

درمورد عکسها هم بگم غیر عکس های اول و آخر بقیه رو خودم گرفتم، اینو گفتم که یه موقع فکر نکنین با 5 یورو هم اتوبوس برامون میگیرن هم بلیط ورودی مونو میگیرن هم یه راهنمای رسمی همراهمون میکنن و هم سوار هلیکوپترمونم میکنن. فقط اون سه تا اولی رو میکنن

همینطور که توی ین عکس میبینین کوه سن میشل موقعیت جغرافیایی خاصی داره، خود کوه درواقع یه جزیره سنگی هست که تا صد سال پیش به خشکی اصلی وصل نبود. اون جاده ای که میبینین تقریبا صد سال پیش ساخته شده و الان قراره که جاده رو وردارن تا کوه سن میشل دوباره جزیره بشه. این ساحل شنی که میبینین دومین جذر و مد بلند دنیا داره که در حالت حداکثرش 15 متر هست و دریا از این ساحل موقع جذر حدود 12 کیلومتر فاصله میگیره. من خودم یه بار مد دریا رو دیدم، خیلی سریع پیش میاد به قول استاد با سرعت اسبی که چهار نعل میتازه! همیشه به ما میگفتن که تنها روی شنها نریم چون خطرناکه، ولی تا خودم با چشمهای خودم ندیدم باور نکردم چقدر خطرناک هست
این احتمالا اولین تصویری هست که توی ذهن خیلی از بازدیدکننده های کوه سن میشل نقش بسته. من توی هر چهار فصل اینجا اومدم ولی همیشه صبح هوا اینطوری بود! البته نباید نگران بود، هوای اینجا بسیار متغیر هست، سه روز از پنج روزی که من اینجا بودم ظهر یا بعد از ظهر هوا آفتابی شد با آسمون آبی آبی

مثل این ظهر تابستان!؛ کل جزیره رو میشه به سه قسمت مهم تقسیم کرد، برج و باروی حفاظتی که دور جزیره هست، دهکده و صومعه. این عکس رو از روی دیوار گرفتم و میتونین قسمتی از دهکده و در اون بالا صومعه رو ببینین؛

دروازه پادشاه! با پل متحرکش که قبلا فقط توی فیلما و کارتونها دیده بودم. یه موقع فکر نکنین اینجا خلوت هست اینجوریا! هر وقت سال بیاین اینجا ده ها گروه توریست و از همه بیشتر ژاپنی اینجا میبینین؛

من اصولا دلم نمیخواد توی عکسهای معماریم آدم بگنجونم، نمیدونم چرا بهم نیچسبه آدم مخصوصا زیادش توی عکسام باشن مگه اینکه بخوام یه مقیاسی دست بیننده بدم یا خود آدما موضوع عکس باشن یکی از مغازه ها که پر هست از شمشیر و خنجر و سایر آلات حرب؛

اینجا همیشه به علت موقعیت خاص جغرافیاییش مورد تهدید و تهاجم بوده و بارها اشغال و کم یا زیاد تخریب شده درنتیجه به علت سابقه نظامی گری که داره فروش لوازم نظامی قستی از فرهنگ و هویت محل هست

اینم یه مغازه سوغاتی فروشی دیگه که همه چیز از گردنبند و کاسه و بشقاب و رو بالشی و تی شرتهایی که عکس های سن میشل روشون هست گرفته تا کتاب و کارت پستال و شمشیر و پرچم و کشتی های مدل توی بطری میفروشه
مجسمه ژان دارک جلوی یه کلیسای کوچیک داخل دهکده. ژاندارک یکی از قهرمانان ملی فرانسه هست که باعث شد جنگهای صد ساله فرانسه و انگلستان به پایان برسه. بد نیست بدونین که جنگهای صد ساله درواقع 113 سال طول کشیدن و در نهایت ژان دارک به جرم خیانت و جادوگری زنده زنده در آتش سوزانده میشه
اینم زره شوالیه برای خانم های مینی ژوپ پوش!؛

اینجا ورودی موزه نظامی جزیره هست. هر دفعه که اینجا میام میگم دفعه بعد از موزه بازدید میکنم ولی هنوز نتونستم. دفعه بعد اگه اینجا رفتم بهتون میگم

قسمتی از خانه ها جزیره و دیوار سمت راست که درواقع باروی شهر هست. در این قست فرانسه به طور سنتی خانه ها سنگی هستن و انصافا ساختمونهای قشنگی هم با سنگ میسازن

اینجا هم روی دیوار هست و اون ساختمون روبرو یکی از برج ها هست. داخل این برج سه طبقه هست و روزنه های مخصوص تیراندازه و شلیک توپ داره

اولین ورودی صومعه! همینطور که میبینین شباهتی به صومعه نداره و مثل قلعه هست. علتش رو قبلا گفتم که جنگهای فراوونی بوده که اینجا به وقوع پیوسته و درواقع نیاز حفاظتی بوده که صومعه رو به دژ تبدیل کرده

نمونه های دیگه ای دیوارهای صومعه!؛
پلکان اصلی. پشت اون پیچ اون سردری بود که عکسش رو دیدن. ساختمون سمت چپ بخشهای مقدس و عبادتگاه های صومعه قرار دارن و ساختمان سمت راست بخش اقامتی. هنوز هم یه گروه فکر میکنم 60 نفره از راهب ها و راهبه ها اینجا زندگی میکنن و هر روز در صحن کلیسا مراسم مذهبیشون رو انجام میدن

صحن اصلی کلیسای صومعه. باید اینجا تشریف بیارن تا بهتون بگم چرا نصف کلیسا رومی هست و نصفش گوتیک، چرا نصف قست رومی دیگه نیست، چرا شیشه هاش مثل اکثر کلیساها ویترای های رنگی از قدیسین نداره، چرا طاقهای قسمت شمالی با قسمت جنوبی فرق دارن، چرا شعمدان هفت شاخه کنار صلیب هست و ...؛

اینم یکی از راهب ها که داره صدای ناقوس رو برای مراسم مس به صدا درمیاره و هم کلاسیهای ندید پدید بنده که مثل من ندید پدید ازش عکس میگیرن

کلواتخ یا «محل سکوت»! اینجام از اون جاهایی هست که خیلی داستان برای تعریف کردن داره، این قسمت از صومعه که اینجا طبقه سومش هست رو شاهکار معماری کل مجموعه میدونن
تصویر دیگه ای از کلواتخ که منو یاد سریال «ارتش سری» میندازه

تنها سالن صومعه که شومینه داره.اگه شومینه توی عکس نمیبینین زیاد مهم نیست عوضش طاقها و ستونهای گوتیک رو میبینین. اصولا صومعه محل عبادت و ریاضت کشیدن هست و به همین دلیل هیچ جا شومیه وجود نداره. علت اینکه توی این سالن شومینه هست اینه که از این سالن برای نسخه برداری از کتابها استفاده میشده و شومینه هایی که اینجا هستن برای اینکه که اون کسایی که اینجا کار میکردن بتونن بنویسن و جوهرشون یخ نزنه

کلیسای زیر زمین!؛

اینجا قدیمی ترین و به نوعی مقدس ترین محل صومعه هست. اون دیوار سنگی وسط عکس رو که میبینین قسمتی از دیوار اولین کلیسایی هست که در قرن هشتم اینجا ساخته شده. در حال حاضر این قسمت به روی عموم بسته هست و امکان بازدیدش برای همه ممکن نیست. ما چون بچه های خوبی بودیم و خانم معلممون خودش مدیر یه موزه توی شهر همسایه هست برای ما پارتی بازی کرد واینجا رو نشونمون داد

توی این عکس همه دارن میخندن ولی درواقع اینجا مخوفترین محل صومعه هست: زندان! این سیاهچالی ما دیدم دوتا دهلیز تقریبا 1.5 در 2 متر داشت که در دل صخره تراشیده شده بودن، بدون پنجره، و تنها ارتباطش با خارج یک در بود. نمیدونم اونجا چجوری سر میکردن وقتی تنها راه ورود هواشون سوراخ کلید در بود! چجوری قضای حاجت میکردن و ...؛

اینم کوه سن میشل در هوای آفتابی غروب، دوراقع این تنها باری بود که در هوای آفتابی برای گرفتن عکس اینجا توقف کردیم، چون همیشه یا هوا ابری بود، یا اتوبوس نگه نمیداشت چون صبح نگه داشته بود و همیشه صبح ها هوا ابری بود!؛

من و استاد
توضیح اینکه اونی که کاپشن رنگی پوشیده، دستاش تو جیب کاپشنش هست، داره به دوربین نگاه میکنه و لبخند میزنه من هستم؛

چون نمیخوام صفحه رو بیشتر از این سنگین کنم دیگه بیشتر توضیح نمیدم و عکس نمیذارم وگرنه چدصدتا عکس از اینجا دارم. تازه هنوز نتونستم یه دل سیر عکس بگیرم چون همیشه یا با گروه بودم و یا هوا افتضاح بوده. امسال تابستون یه روز باید تنهایی بیام اینجا یه 24 ساعت بمونم و عکس بگیرم

دیگه خسته نباشین، سفر خوبی بود، شیرینی بچه هام یادتون نره

یه چیز جالب بگم لغتی که اینا برای انعام دارن معنی دقیقش «برای نوشیدن» هست که مثل «پول چایی» خودمون میشه

رن -15 اسفند 1385