அகநாழிகை

அகநாழிகை சிறுகதைகள்

2018-11-04T08:53:00.001+05:30

 ‘அகநாழிகை’ முதல் இதழ் 2009ல் வெளியானது. 2017 வரை எட்டு இதழ்கள் மட்டுமே வெளிவந்துள்ளன. ஏழாவது இதழ் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம், ஜோ டி குரூஸ் ஆகிய இருவரின் விரிவான நேர்காணல்களையும், பிற கட்டுரைகளையும் மட்டும் உள்ளடக்கியது. கவிதைகள், சிறுகதைகள் ஏழாவது இதழில் இடம்பெறவில்லை. 1 முதல்8  வரையிலான இதழ்கள் கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரை, மொழிபெயர்ப்பு என படைப்பிலக்கியத்தின் அனைத்துப் பிரிவுகளையும் உள்ளடக்கியது. 

அகநாழிகையின் முதல் இதழில் இருந்து எட்டாவது இதழ் வரை வெளியான சிறுகதைகளை இதழ்வாரியாகப் பட்டியலிட்டிருக்கிறேன். இப்போது பார்க்கும்போது ‘அகநாழிகை’ சிறுகதைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இதழில் சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிறவர்களும் சரியான தேர்வுகளாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள். மொத்தம் 8 இதழ்களில் 42 சிறுகதைகள் வெளியாகியுள்ளது. ‘அகநாழிகை’ சிறுகதைகள் விரைவில் புத்தகமாக வெளிவர உள்ளது.

••

அகநாழிகையில் வெளியான சிறுகதைகளின் பட்டியல்

இதழ் 01

பூனைக்குட்டி - பாவண்ணன்

நீல ஊமத்தம் பூ - கெளதம சித்தார்த்தன்

கிறக்கம் - யுவன் சந்திரசேகர்

பாலை நில காதல் – எஸ்.செந்தில்குமார்

மழை புயல் சின்னம் - விஜய மகேந்திரன்

கிளி ஜோசியம் - யுவகிருஷ்ணா

ஓடும் குதிரைக்குப் பத்து கால்கள் - ரா.கிரிதரன்

இதழ் 02

இருளில் தொலைந்தவர்களின் துர்க்கனவுகள் – கே.பாலமுருகன்

ரவிக்கையுள் மறையும் வனம் – லஷ்மி சரவணக்குமார்

கனவு கவிதை நான் – அதி பிரதாபன்

பால்ய நதி – சாரதா

சங்கமித்திரை – நிலா ரசிகன்

நத்தை – அ.மு.செய்யது

மூன்று கதைகள் - எட்கர் கேரத் – தமிழில்: எஸ்.ஷங்கரநாராயணன்

இதழ் 03

ரெஜியின் பூனை – ரௌத்ரன்

கோழை – சாந்தன்

சஷ்மலின் வினோத இரவு – சத்யஜித்ரே – தமிழில்: நதியலை

பிண ஆய்வாளன் – கமலாதாஸ் – தமிழில்: தி.சு.சதாசிவம்

முதல் வேளை – மா ஃபெங் – தமிழில்: எஸ்.ஷங்கரநாராயணன்

இதழ் 04

அடைக்கலம் - பாவண்ணன்

போதி மரம் - ரிஷான் ஷெரிப்

உறவுகள் - ஐயப்பன் கிருஷ்ணன்

தலைமைச் செயலகத்தின் பின்புறம் ஆடுகள் மேய்கின்றன - அய்யப்ப மாதவன்

காக்கைச் சோறு - மதியழகன் சுப்பையா

இதழ் 05

சோழிகள் (குறுநாவல்) – விமலாதித்த மாமல்லன்

நீர்ச்சக்கரம் – விமலன்

ஹமீதாக்கா – கார்த்திகா வாசுதேவன்

சூரியக் குடை – தாரா கணேசன்

வித்தை – விநாயகமுருகன்

இன்னும் உறங்குதியோ – யுகமாயினி சித்தன்

செஷிர் பூனை – அண்டானியோ தபூக்கி – தமிழில்: நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

இதழ் 06

மாசு மருவற்ற வெளி – வாமு கோமு

வாக்குமூலம் – பரமிதா சத்பதி (ஒரியா) – தமிழில்: சித்தன்

பூமராங் – ரிஷான் ஷெரிப்

வெயிற்பந்தல் – ராகவன் சாம்யேல்

ஈஸ்வர வடிவு – இந்திரா பாலசுப்ரமணியன்

இதழ் 07

சிறுகதைகள் வெளியாகவில்லை.

இதழ் 08

கீர்த்தியின் அப்பா - கலைச்செல்வி

மாயம் - ஜீ.முருகன்

துளிர்தல் உதிர்தல் - ந.அருண் பிரகாஷ்ராஜ்

கிடாய் - அனோஜன் பாலகிருஷ்ணன்

தற்செயலாய் பறிக்கப்பட்ட ஒரு மலர் - பொன்.வாசுதேவன்

மிக இரகசிய இயக்கம் - தருமு பிரசாத்

•••

தன்னைத் துகிலுரிக்கும் கவிதைகள்

2018-11-04T08:38:00.002+05:30

பொன்.வாசுதேவனின் உன்மத்தப் பித்தன், நிழலின் வாக்குமூலம் கவிதைத் தொகுப்புகளுக்கு எழுத்தாளர் கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய விமர்சனம்

பொருளொன்றின் மீது வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சும் போது எதிர்த்திசையில் நிழல் விழுகிறது. நிழல் ஒருபோதும் நிஜம் ஆகிவிடாது. இருந்தும் நிஜத்தின் சாயலை நிழல் தாங்குகிறது. அந்த உரிமையில் அவை தன் எஜமானனின் அழுக்குகளை, வன்மங்களை, கசப்புகளை, அபத்தங்களை வார்த்தைகளாக்கினால் அவை பொன். வாசுதேவனின் கவிதைகளுக்கு நிகரானதாக மாறக்கூடும்.

பொன். வாசுதேவனின் ‘நிழலின் வாக்குமூலம்’ மற்றும் ‘உன்மத்தப் பித்தன்’ கவிதை தொகுப்புகள் இப்படியான கவிதைகளை தன்னுள்ளே வைத்திருக்கிறது. மனிதன் தன்னையே கண்ணாடியில் பார்க்கிறான். கண்ணாடியோ மனிதனை மட்டும் காட்டாமல் விமர்சனம் செய்வதற்குத் தோதாக அவனின் அழுக்குகளை அவனுக்குக் காட்டுகிறது. கடக்க வேண்டிய கசப்புகளையும் பாதுகாக்க வேண்டிய பண்புகளையும் சுய விமர்சனத்தின் மூலமே அறிந்து கொள்கிறான். நிழலின் உரிமையும் கண்ணாடியின் விமர்சனமுமாக விரிகிறது பொன். வாசுதேவனின் கவிதைகள். சுருங்கச் சொல்ல வேண்டுமெனில் நிரூபிக்கவியலாத மனிதக் கணங்களை வார்த்தைகளாக்குகின்றன இக்கவிஞரின் வரிகள்.

எல்லாவற்றிலும்
உன்னை நீயே கர்வமாய்
உற்று நோக்கி அக மகிழ்கிறாய்
ஆதார மனநிலையின் நீட்சியாய்
பருவந்தோறும் மாறிக் கொண்டிருக்கிறாய்

காண்போர்க்கேல்லாம் வெவ்வேறாய்
உன்னைச் சித்திரப்படுத்தி
ஊர்கின்றது நாட்கள்

மனிதன் அதிகமாகத் தெரிந்துகொண்டிருப்பது தன்னைப் பற்றி மட்டும்தான். அதை அவனால் கொண்டாடாமல் இருக்க முடிவதில்லை. தன்னை அவன் கொண்டாடும் அதே நேரத்தில் தன் கொண்டாட்டம் பார்ப்பவர்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது என்பதை அறிய மறுக்கிறான். சுய கொண்டாட்டத்தை பதிவு செய்யும் அதே நேரத்தில் இந்த அபத்தங்களையும் கவிதைகளில் பதிவு செய்கிறார்.

இயற்கையை வர்ணித்து சங்ககாலத்திலிருந்து கவிதைகள் இயற்றப்பட்டுக் கொண்டே வருகின்றன. இவ்விரு தொகுப்புகளிலும் கூட மரங்கள், பறவைகள், விலங்குகள் என சகல ஜீவராசிகள் சார்ந்தும் கவிதைகள் இடம் பெறுகின்றன. வாசிப்பில் அவை நவீனமான தோற்றத்தை உருக்கொள்கிறது.

அகல இறக்கை விரித்து
தாழ்வானில் பறந்தபடி
பெரு நீர்ப்புலத்தில் அசைவுறும்
தன்னிழல் தான் கண்டு
சுய வேட்டையின் மூர்க்கஞ் செலுத்தி
கூரலைகை பிரித்து நீரிலிட்டு
மீன் கவ்விப் பற்றி
காற்றையுந்தி
உயரப்பறக்கிறது பறவை
பிழைத்துப் பெருமூச்சிடுகிறது
பறவையின் நிழல்.

இயற்கையைத் தன் மொழியில் விவரிக்கும் விதம் வர்ணனையோடு நில்லாமல் சிந்தனைக்கும் வழிகோலுகிறது. எது கவிதை என்பதைச் சார்ந்தும் சில கவிதைகள் இடம்பெறுகின்றன. பல கவிதைகள் கருவின் அளவில் மிக ஆழமானதாக இருக்கிறது. இருந்தும் வாசகனைக் குழப்பாமல் தெளிவுற, எளிய வார்த்தைகளால் அதை உருவாக்கியிருக்கும் விதம் எல்லாக் கவிதைகளையும் மனதுள்ளே பதிய வைக்கிறது.

உன்மத்தப் பித்தன் நூலின் முன்னுரை வழியே பொன். வாசுதேவனின் இலக்கியச் செயல்பாடுகளையும், நவீன கால கவிதைகளின் வளர்ச்சியையும் நுண்மையாக அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது. அவற்றைக் கடந்து கவிதைகளை வாசிக்கும் பொழுது நவீன கவிதைக்கான எடுத்துக்காட்டாக இத்தொகுப்புகள் இருக்கும் எனும் நம்பிக்கையை கவிதைகள் எழுப்புகின்றன.

-கிருஷ்ணமூர்த்தி
krishik10@gmail.com

உன்மத்தப் பித்தன், நிழலின் வாக்குமூலம் (கவிதைத் தொகுப்புகள்)

வெளியீடு: அகநாழிகை பதிப்பகம்

அகநாழிகை கட்டுரைகள்

2018-11-04T08:31:00.001+05:30

‘அகநாழிகை’ இதழில் 2009 முதல் 2017  வரை வெளியான கட்டுரைகள்

01

ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் ஆதிக்குரல் - எம்.சி.ராஜா சிந்தனைகள் / வே.அலெக்ஸ்

அலகிலா சாத்தியங்களினூடே / வெ.சித்தார்த்

தமிழ் சினிமாவும், சில மசால் வடைகளும் / அஜயன் பாலா

உரையாடல் சிறுகதைப் பட்டறை / ஆதிமூல கிருஷ்ணன் 

பரமார்த்த குருவும் சீடர்களும் அல்லது கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகளும் பரிசுத்த ஆவிகளும் / வளர்மதி

பிரிவில் கிளர்ந்தெழும் நெருக்கம் / நதியலை

மேன்ஷன்களும் விபச்சார விடுதிகளும் : நேர்காணல் : மனுஷ்யபுத்திரன் / பொன். வாசுதேவன்

02

அமுதமும் அமைதியும் / பாவண்ணன்

அல்ஜீரிய சுதந்திரப் போர்  / அஜயன் பாலா

உருகிப் படிமமாகி ஒளிரும் உலகம்  / ஜெயமோகன்

புதிய வெளிகளைத் தேடி / சு.தமிழ்ச்செல்வி

20ம் நூற்றாண்டின் பின்நவீனத்துவ இசை /  ரா. கிரிதரன்

ஓவியங்களில் புலரும் தொன்மம் / செந்தி

அதிகார எதிர்ப்பும் அட்டைக்கத்தி புரட்சியும் : மனுஷ்யபுத்திரன் நேர்காணல் / பொன்.வாசுதேவன்

03

இடம்பெயர்ந்த மனிதர்கள்: எட்வர் செய்த்தும் ஓரியண்டலிசமும் / எச். பீர் முகமது

கவிஞன் ஏன் காணாமல் போகிறான் / வா.மணிகண்டன்

மத்தியக் கிழக்கின் வாழ்வும், திரையும் / அய்யனார் விஸ்வநாத்

கைந்நிலை சில பாடல்களும் கனிமொழியின் அகத்திணையும் / லாவண்யா சுந்தரராஜன்

பின்நவீனத்துவத்தின் மறைவும் அதற்கு அப்பாலும் / ஆலன் கிர்பி / தமிழில்: மோகன ரவிச்சந்திரன்

சமாதானத்தின் இசை / ரா.கிரிதரன்

எட்றா வண்டியெ / வா.மு.கோமு

தாய்ச்சொல் / தொல். திருமாவளவன்

குதூகலப் பூங்காவின் சித்திரம் / மொழி

04

நவீனத்துவம் என்பது உத்தியில் இல்லை : எம்.ஏ.நுஃமான் நேர்காணல் / பாஃஹிமா ஜஹான்

ச்சாப் ஸ்டிக்ஸ் / ஜெயந்தி சங்கர்

கலையார்வம் கொண்டவர்கள் மந்த புத்திக்காரர்கள் : அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன் / ஆர்.அபிலாஷ்

சமாதானத்தின் இசை : சுபின் மேத்தா / ரா.கிரிதரன்

காதலின் வரைபடம் / நதியலை

அதாஃப் சோயிப் நேர்காணல் / அமித் ஹிசைன் / தமிழில்: நதியலை

சுதந்திரம் : பால் சக்கரியா / நேர்காணல்: ஷோபா வாரியர் / தமிழில்: சி.சரவண கார்த்திகேயன்

நிபந்தனையற்ற வரவேற்பு / கலாப்ரியா

சொற்கப்பல் நடத்திய நாவல் விமர்சன அரங்கு / அஜயன் பாலா

05

சமாதானத்தின் இசை : சுபின் மேத்தா / ரா.கிரிதரன்

கவிதையின் ரசவாதம் / வா.மணிகண்டன்

தமிழ்ச் சமூக இயல்புகள் / அண்ணா கண்ணன்

பின்னிரவுப் புழுக்கங்களும் ஒரு முக்மாஃபியும் / ரௌத்ரன்

கோமாளி ஆக்கப்பட்ட கோமாளியின் குரல் / ஆர்.அபிலாஷ்

06

ஆணின் பெண் : உடை அரசியல் / கொற்றவை

திருடனின் வீடு / எஸ்.செந்தில்குமார்

மிலோரட் பாவிச் : மாயவெளி / வெ.சித்தார்த்

கரிசனமும் யதார்த்த இம்சையும் / அய்யனார் விஸ்வநாத்

வாழ்வே புனைவாய் / உமா ஷக்தி

கிறுக்கணுக்க மகன் கவிதைகள் / ந.பெரியசாமி

07

வேளாரும் வேட்ப மொழி / ராஜ சுந்தரராஜன்

காதலியரின் அரசி / குட்டி ரேவதி

பெரியாரின் பெண்ணியம் : பாட பேதமும், இயந்திரத்தனமும் / தி.பரமேசுவரி

காற்றுப் பள்ளத்தாக்கின் இளவரசி / சித்தார்த் வெங்கடேசன்

தெருவில் நகர்கிறது சைக்கிள் / எச்.பீர் முகமது

புவி வெப்பமயமாதல் என்பது பித்தலாட்டமா / ராஜ்சிவா

வறட்சியில் கொதிப்பு / ஜீவ கரிகாலன்

இந்தக் கட்டுரைக்குப் பத்துத் தலைப்புகள் சூட்ட ஆசை / இசை

புணர்ந்தன பிரிந்தன பிரிந்தன புணர்ந்தன / பொன். வாசுதேவன்

மாதவிக்குட்டியின் டைரிக் குறிப்புகள் / கமலாதாஸ் / தமிழில்: யாழினி

அகண்ட வனத்திற்குள் காலத்தை அறுக்கும் ஆலகாலம் / தாரா கணேசன்

••

கல்விளக்கு

2018-11-04T08:28:00.000+05:30

துயர நதியில் பாய்ந்து தனிமையில் கரையொதுங்கிய மனமொன்று கரையோர மரத்தைத் தெப்பமாக்கியபடி அதன் நிழலில் தஞ்சமடைந்தது. வாழ்க்கைக்கும் உறவுக்கும் இடையே பரந்துகிடக்கும் எல்லையற்ற சமவெளிகளின் விரிவுகளை கண்கள் நிறைக்க நிறைக்க தரிசித்து அதன் பூரண வெளிகளின் ஆற்றுதலில் தன் அன்பைப் பொழிகிறது. 

உனக்குள்தான் வாழ்வு எத்தனை நொய்ந்த தருணங்களைத் தந்திருக்கிறது...கணந்தோறும் பற்றியெரிந்தபடி, புகைந்து காற்றில் பரவியபடி உன் வாழ்க்கையை இவ்வளவு காலம் நீ கடத்தி வந்திருக்கிறாய். வாழ்வின் உள் ரகசியங்களைப் பேசும்போதும், எழுதும்போதும் அதன் உவப்பற்ற வெளிப்பாடுகள் உள்கடத்திக்கொள்கிறேன். 

பரிச்சயமும் அதன் பின்னான புரிதல்களும் பரிச்சயமற்ற உணர்வு ஸ்பரிசங்களுமான சில மணி நேர, சில நாட்கள் எனினும்  ஒட்டுமொத்த வாழ்வுக்குமானவை அவை. ஒரு தசாப்தத்துக்கானவை அவை. எந்தவொரு அடையாளத்துக்குள்ளும் அவற்றை அடைத்துவிட முடியாது. இறந்த காலத்திலிருந்து நிகழ்காலத்தில் வாழ்ந்துவிடுதவற்கான எத்தனிப்புகள் சட்டென விண்ணிலிருந்து பாய்ந்தொளிரும் ஒரு விண்கல்லைப்போல தோன்றி உனக்குள் சுடர்ந்தது. சமூகத்தின் ஒழுங்குகளும், நிர்ப்பந்தங்களும், தர்க்கங்களும் ஒப்புக்கொள்ளாத இவற்றில்தான் வாழ்க்கையின் புதிய பரிமாணங்கள் இருக்கிறதென்றால் அதில் நியதி இருக்கத்தான் செய்கிறது.

வாஞ்சையோடு உன் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு அதன் நரம்புகளின் ஊடாக உன்னை உள் கடத்திக்கொண்டு உன்னுள்ளிருந்த கங்குகளை அணைக்க முயல்கிறேன். நம்மைத் தீய்த்து நெருக்குகிறது அந்த நெருப்பு. அந்தப் புகையிலிருந்து  தினமொரு சித்திரமாய் எழுந்துகொண்டிருக்கிறோம். 

பேசுவதும், எழுதுவதும், அழுவதும் சிரிப்பதுமாக நகரும் நதியைப்போல வாழ்வெனும் பெரும் சமுத்திரத்தை நோக்கியதான மெல்லிய நகர்தல் அது. 

சூழலின் நிர்ப்பந்தத்தால் இரு வேறு முனைகளில் இருந்தபடி ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்கு அவரவரிடமிருக்கும் அன்பின் நூற்கண்டுகளை முனை பற்றியபடி உருட்டிவிட்டுக்கொண்டிருக்கும் இந்த வாழ்வுதான் எவ்வளவு இனிமையானது. புழங்கும் உறவுகளும் புதிரான உறவுகளும் இணையும் புள்ளி அது. நமக்குள் நம்மைக் கண்டுகொள்ளும் இந்த யத்தனிப்புகளில் பிரதிபலிக்கும் கற்பித வெளியில் கண்ணாடியாக ஒருவரை ஒருவர் பிரதிபலித்துக்கொள்கிறோம். ஒருவரிடம் ஒருவரை ஒப்புக்கொடுக்கிறோம்.

எப்பொழுதும் அச்சத்தையும் பாதுகாப்பையும் ஒருசேர வழங்கியபடியிருக்கும் நிராகரிக்க முடியாமல் ஏற்றுக்கொண்ட சுய வாழ்க்கையின் கீறல்களிலிருந்து ஆசுவாசம்கொண்டு அதன் தழும்புகளைப் பார்த்தபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். மீற விரும்பினாலும் பிணைத்தபடியிருக்கும் சங்கிலிகளைத் துண்டித்துக்கொள்ள வலுவின்றி அதன் எல்லைகளுக்குள் துவண்டுகொண்டிருக்கிறது மனம். 

சூர்ப்பனகையின் நிறைவுறாக் காமமாக ஆழ்கிணற்றுப் பாசியாக, புன்னை மரத்தடியில் நடப்பட்டு முழுமையான வளர்ச்சியடையாத செம்பருத்திச் செடியைப்போல உனக்குள்ளும் மண்டிக் கிடக்கிறது கனவுகள். எங்கோ உருவாகிக் கிடந்து மழை வெயிலில் காய்ந்து சிதைந்து உருமாறி கையில் கிடைத்துக் கொண்டுவரப்பட்டு கல்விளக்காக மாறி இன்று வறளாத நேசத்தின் அன்பில் தினம்தோறும் கழுவித் துடைத்து ஏற்றப்படும் விளக்கைப்போல பிரகாசிக்கிறது வாழ்க்கை. அதன் வெளிச்சத்தின் பரவலில் அடர்த்தியில் குதூகலிக்கிறது அன்றாடங்கள். 

•• கனவும் நனவும் குழைந்த வாழ்க்கை ••

கடலுக்குள் ஒரு சாகசப் பயணம்

2018-11-04T08:19:00.001+05:30

சிறார் நாவல் உலகில் ஓரு புதிய வரவு ‘ஆமை காட்டிய அற்புத உலகம்’. ஜூஜோ என்ற ஆமையுடன் சிறுவர்கள் மேற்கொள்ளும் ஒரு சாகசப்பயணத்தை விவரிப்பதுதான் இந்த நாவல். சிறுவர்களை மட்டுமல்ல பெரியவர்களையும் எப்போதும் வசீகரிப்பது கடல். கடலும் அதன் அற்புதங்களும் கேட்கச் சலிக்காதவை. அத்தகைய விரிவானதொரு பின்புலத்தில் கடலுக்குள்ளே சென்று நாமே பார்க்கிற நேரடி அனுபவத்தைத் தருகிறது இந்நாவல்.

யெஸ்.பாலபாரதி

கடல்வாழ் உயிரினங்கள், அவற்றின் வாழ்க்கைமுறை, கடலை மாசுபடுத்தி அதன் தூய்மையைக் கெடுக்கும் பொருட்கள், சுற்றுச்சூழல் எனப் பல தகவல்கள் இந்தக் கதையின் வழியாக அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. கதையைச் சொல்லிக்கொண்டு போவதோடு ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் சிறப்புத் தகவல்களும் பெட்டிச் செய்தியாக இடம்பெற்றிருக்கிறது. எந்த இடத்திலும் தொய்வில்லாமல் ஜாலியான நடையில் சிறார் மனம் கவரும்படி எழுதியிருக்கிறார் நூலாசிரியர் யெஸ்.பாலபாரதி.

கி.சொக்கலிங்கத்தின் பொருத்தமான ஓவியங்கள் நாவலுக்குக் கூடுதல் அழகு சேர்க்கிறது.

•• தினமலர் நாளிதழில் வெளியான புத்தக விமர்சனம் ••

ஆமை காட்டிய அற்புத உலகம்

(சிறார் நாவல்)

- யெஸ்.பாலபாரதி

வெளியீடு: பாரதி புத்தகாலயம்

விலை ரூ 60

லஞ்சம் என்னும் அரக்கன்

2018-11-04T08:08:00.002+05:30

இந்தியாவில் தீர்க்க முடியாத பிரச்னையாக பயமுறுத்துவது லஞ்சமும், ஊழலும்தான். லஞ்சம் வாங்குவதும், கொடுப்பதும் குற்றம் என சட்டம் இருந்தாலும் அதைப் பற்றிய கவனமும், அக்கறையும் இல்லாத மக்கள்தான் இதற்குக் காரணம். உலக அளவில் லஞ்சத்திலும், ஊழலிலும் இந்தியா முதலிடத்தில் உள்ளது என கருத்துக் கணிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. மொத்த மக்களில் சுமார் 54 சதவிகிதம் பேர் லஞ்சம் கொடுத்து, குறுக்கு வழியில் தங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள்.

உண்மையில் லஞ்சம் என்பது தீர்க்க முடியாத பிரச்னையா, இதற்குக் காரணம் அரசும், அரசு சார்ந்த நிர்வாக அமைப்புகள் மட்டும்தானா? மக்களுக்கு இதில் எந்தவிதமான பங்கும் இல்லையா எனப் பல கேள்விகள் எழுகிறது.

இப்படிப் பல கேள்விகளுக்கான விளக்கப்புத்தகமாக வெளிவந்துள்ளது க.விஜயகுமார் எழுதியிருக்கும் ‘லஞ்சமும், சட்ட நடைமுறைகளும்’ என்ற இந்தப் புத்தகம்.

லஞ்சம் என்றால் என்ன, அந்தக் குற்றத்தைச் செய்யாதமல் தடுப்பது எப்படி, லஞ்சம் கேட்கும் அதிகாரிகளின் மீது எப்படி நடவடிக்கை எடுப்பது, புகார் மனு அளிப்பது எப்படி எனத் தெளிவாக சிறுசிறு கட்டுரைகளாக அளித்திருக்கிறார் நூலாசிரியர்.

லஞ்சத்தை ஒழிக்க பல நடவடிக்கைகள் எடுத்து வரப்படுகின்ற நிலையில், தொடர்ந்து லஞ்சம் ஒழிக்கப்பட முடியாததாகவே இருந்து வருகிறது. அரசு அலுவலகங்களில், சான்றிதழ், நலத்திட்டங்கள் ஆகியவற்றைப் பெற அதிகாரிகளை கவனிக்காமல் காரியம் நடக்காது என்ற நிலைதான் இன்றைய நடைமுறையில் உள்ளது. கல்வித்துறை, காவல் துறை, பதிவுத்துறை, நில அளவைத் துறை, நிதித்துறை எனப் பல்வேறு துறைகளிலும் லஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது.

லஞ்ச ஒழிப்பு சட்டங்களும், பல்வேறு தடுப்பு நடவடிக்கைகளும் ஏற்படுத்தப்பட்டும், லஞ்சமும், ஊழலும் இந்தச் சட்டங்களால் அணைபோட்டு தடுக்க முடியாத பெருவெள்ளமாக பெருக்கெடுத்து வருகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் கோடிக்கணக்கில் லஞ்சம் கை மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது. அதனால் மக்கள் சொல்லவொணா அவதிப்படுகிறார்கள். எங்கும் எதிலும் ஊழல் புகுந்து விளையாடுவதால் அது சமுதாயத்தின் அஸ்திவாரத்தையே அசைத்துவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட லஞ்சத்தால் ஏற்படும் பொருளாதார சீரழிவால் பெருமளவில் பாதிக்கப்படுவோர் ஏழை எளியவர்களே. ஏனென்றால் இவர்கள்தான் யாருக்குமே லஞ்சம் கொடுக்க முடியாத நிலையில் இருக்கிறார்கள்.

லஞ்சம் என்ற குற்றத்தைத் தட்டிக் கேட்க வேண்டியதில் ஊடகங்களின் பணியும் முக்கியமானது என்கிறார் நூலாசிரியர். அவ்வகையில், தான் பணிபுரிந்த தினமலர் நாளிதழ் எவ்வாறு லஞ்சத்தை ஒழிப்பதற்கான சமூகப் பணியில் முன்னணியில் நின்று, லஞ்ச விழிப்புணர்வு குறித்த செய்திகளைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டது என்பதையும் விரிவாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். அவ்வகையில், தினமலர் நாளிதழில் வெளியிடப்பட்ட ‘லஞ்சம் தவிர்; நெஞ்சம் நிமிர்’, ‘வாங்க மாட்டேன் லஞ்சம்’ போன்ற விழிப்புணர்வு வாசகங்கள் மக்களிடைய பெருத்த வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கிறது.

இந்தப் புத்தகத்தில், லஞ்சம் தொடர்பான புகார் கொடுத்த பிறகு அதன் மீதான விசாரணை எப்படி நடைபெறுகிறது, சாட்சிகள் எப்படி கருதப்படுகிறார்கள், லஞ்சப் பணம் திரும்பக் கிடைக்குமா, லஞ்சம் வாங்கியவரின் மீதான நடவடிக்கைகள் எப்படி எடுக்கப்படுகின்றன என்பதைக் குறித்த தகவல்கள் மிகத் தெளிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், லஞ்ச, ஊழல் குற்றங்களுக்கான தண்டனைகள், லஞ்ச ஒழிப்புத்துறை, சி.பி.ஐ. செயல்பாடுகள், முக்கிய முகவரிகள் என ஒட்டுமொத்தமாக லஞ்சம் குறித்த விழிப்புணர்வையும், தெளிவையும் தருகிற முழுமையான கையேடாக உள்ளது இந்தப் புத்தகம். சமூக அக்கறையுள்ள ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்க வேண்டிய நூல் இது.

•• தினமலர் நாளிதழில் வெளியான புத்தக விமர்சனம் ••

லஞ்சமும் சட்ட நடைமுறைகளும்

ஆசிரியர்: க.விஜயகுமார்

பக்கங்கள்: 96

விலை:ரூ.60

வெளியீடு: விஜயா பதிப்பகம், கோயம்புத்தூர் .

போன்: 0422 – 2382614, 23856

மௌனத்தில் எழுகிற உணர்வுக் குலைவு

2018-11-04T08:03:00.000+05:30

வசீகர மர்மமும், ஈர்ப்புத்தன்மையும் கொண்டவை துருக்கி எழுத்தாளர் ஓரான் பாமுக்கின் எழுத்துகள். தான் வாழ்ந்த சூழலை, தன் நாட்டின் துயரத்தை தன் எழுத்துகளின் வாயிலாக உருவகமாக வெளிப்படுத்துவதே அவர் பாணி. ஓரான் பாமுக் எழுதிய ஆரம்ப கால நாவல்களில் ஒன்று ‘வெண்ணிறக் கோட்டை’.

Orhan Bamuk

G.Kuppusamy

துருக்கியில் உள்ள இஸ்தான்புல் அதைச் சுற்றியுள்ள கடற்கரைப் பகுதிகள்தான் கதைக்களம். பதினேழாம் நூற்றாண்டில் பின்னணியில், துருக்கிக் கப்பற்படை, வெனிஸ் நகரிலிருந்து வரும் ஒரு கப்பலை வழிமறித்து அதில் உள்ளவர்களைப் பிடித்து அடிமையாக்குவதில் தொடங்குகிறது இந்நாவல். மனித மனதின் உணர்வுகளில் எழும் கொந்தளிப்புகள், குழப்பங்கள், தெளிவுகளே உரையாடல்களாக நிகழ்கின்றன. அடிமையாக்கப்பட்ட மனதின் முன் எழுகிற கேள்விகள், கேட்கப்பட முடியாமல் மௌனத்தில் ஆழ்த்தி உணர்வுக் குலைவை ஏற்படுத்துகிறது. இவ்வுணர்வுக் குலைவு வாசிக்கிறவர்களின் மனதிலும் ஆழப்பரவுகிறது.

இஸ்தான்புல் நகரின் கலாச்சாரம், பண்பாடு, வரலாறு ஆகியவை கதையின் விவரணையூடாகவே சொல்லப்படுகிறது. பண்பாட்டுச் சித்தரிப்பையும், மன இயல்புகளின் விசித்திரங்களையும் எதிரெதிர் மனங்களை உணர்வுத் ததும்பல்களோடு எதிர்கொள்வதையும் இந்நாவல் பேசுகிறது. மொழிபெயர்ப்பு நாவல் வாசிக்கிறோம் என்ற தன்மையற்ற இயல்பான விவரணையைத் தந்திருக்கும் இந்நாவலின் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஜி.குப்புசாமி பாராட்டுக்குரியவர்.

•• தினமலர் நாளிதழில் வெளியான புத்தக விமர்சனம் ••

வெண்ணிறக் கோட்டை

ஆசிரியர்: ஓரான் பாமுக்

தமிழில்: ஜி.குப்புசாமி

பக்கங்கள்: 176 விலை: ரூ.165

வெளியீடு: காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில்.

வாசிப்பின் ஊடாட்டத்திலெழும் ரசவாதம்

2018-11-04T07:55:00.000+05:30

** தி.பரமேசுவரியின் ‘தனியள்’ தொகுப்பை முன்வைத்து... **

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

கவிதை எழுதுகிறவர்கள் எல்லாம் கவிஞர்கள். ஆனால் எவையெல்லாம் கவிதை? எவையெல்லாம் கவிதையில்லை என்பதை எப்படிக் கண்டடைவது என்பது என்றைக்குமான கேள்வி. எந்தப் புள்ளியிலிருந்து கவிதை ஆரம்பிக்கிறது; கவிதையின் தோற்றுவாய் எதுவென யோசித்துப் பார்த்தால் மங்கலான தெளிவற்ற ஒரு பதிலே நமக்குள் கிடைக்கிறது.

கவிதையென்பதும், கவிதையென நாம் வெளிப்படுத்துகிற வரிகளில் காணக் கிடைக்கிற கவித்துவக்கணம் நமக்கானதா அல்லது வாசிக்கப் போகிற எவருக்காகவோவா என்கிற கேள்வியும் எழுகிறது. ஏதோவொரு அகவெழுச்சியின் உந்துதலில் நனவிலி மனதிலிருந்து எழுத்துகளாக வெளிப்படுவதை அசலான கவிதை என்று நான் புரிந்து கொள்கிறேன். வாசிப்பும் புரிதலும் கவிதையென்றால் இதுதான் என எனக்குப் புரிய வைத்திருக்கிறது.

சில சமயங்களில் கவனமற்ற எதேச்சையான சொல்லாடல்களில் துவங்கி அதுவாகவே தீவிரத்தன்மை கொண்டு வேறு தளத்தில் புரிதலைத் தரக்கூடிய கவிதைகளும் நிகழ்ந்துவிடுவதுண்டு. கவிதையென்பது எழுதுகிறவரின் மன நிலையிலிருந்து அவருடைய வாழ்வனுபவத்திற்குட்பட்டு வெளிப்படுகிற வரிகள் மட்டுமல்ல, வாசிக்கிறவரின் புரிதல் சார்ந்ததும் கூட.

ஆக, கவிதை ஆரம்பிக்கிற புள்ளி நனவிலி மனதிலிருந்துதான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இது செய்யப்படுகிற கவிதைகளுக்குப் பொருந்தாது. செய்வகைக் கவிதைகளும், தாக்கங்களின் வெளிப்பாடாக படைக்கப்படுகிற கவிதைகளிலும் வாசிக்கிறபோது ஒட்டாத ஒரு மனநிலை ஏற்பட்டு விடும்.

நனவு மனதில் வேர்கொண்ட பிரத்யேக அனுபவத்தைக் கடத்துகிறதான கவிதைகள் காற்றில் திரளும் சோப்பு நீர்க்குமிழிகளாக உள்ளுக்குள் வட்டமிடத் தொடங்குகிறது. கண நேரமோ அல்லது நுண்கணமோ உயிரெனினும் அக்கவிதையின் வாசிப்பு அகத்தளத்தில் நிகழ்த்தும் உணர்வுகளே அவற்றைக் கவிதையென உணரச் செய்கிறது.

வரிகளுக்கிடையில் புரிந்து கொள்ளப்படவேண்டிய மௌனமும், கவிதையின் மொழியை உள்வாங்கிக் கொள்வதும் அதன் புரிதலுக்கு முக்கியமானது. கவிதையை அணுகுவதில் பல நிலைகள் உண்டு. தத்துவமாக, இயல்பாக, இயற்கையாக, வாழ்வனுபவமாக, காதலாக என பன்முகத்தன்மையில் கவிதையின் புரிதல் நிகழலாம்.

பரமேசுவரியின் ‘தனியள்’ என்கிற இக்கவிதைத் தொகுப்பில், பிடிப்பற்ற நிலையும் வாழ்வின் நிச்சயமின்மையும் ஏற்படுத்தும் பதட்டங்கள், பயம், வலி, வேதனை, துயரம் இவற்றின் வெளிப்பாடுகளில் கவிதையை அதே உணர்வலைகளுடன் உள்வாங்கிக் கொள்ள ஏதுவாகிறது. இப்படியான கணங்களைக் கடந்து வராத எவரும் இருக்க முடியாது என்பதே இதற்கான சாத்தியங்களை உறுதிப்படுத்துகிறது. பரமேசுவரியின் கவிதைகளில் பெரும்பாலானவை இத்தன்மையைக் கொண்டதாக இருக்கின்றன.

நவீன கவிதையில் தவிர்க்க இயலாத அம்சங்களாக சிலவற்றைச் சொல்லலாம். சில படிமங்கள், வார்த்தைகள், ஒப்பீடுகள் திரும்பத்திரும்ப காணக் கிடைக்கின்றன. இவற்றுக்கெல்லாம் மாற்று வார்த்தைகளோ, படிமங்களோ, ஒப்பீடுகளோ பல இருக்கிறது என்றாலும், அவற்றின் மீதான விடுபடவியலா வசீகரம் ஒவ்வொரு மனதிலும் உள்ளுக்குள் பாய்ந்திருக்கிறது என்பதே உண்மை. நான், நீ, போல, கடல், வானம், காற்று, பறவை, மழை எனச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். இதன்கூடவே ஆண் குறி, முலைகள், யோனியையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

பொதுவாகவே கவிதைகளில் வெளிப்படுகிற நான், நீ, அவன், அவள் வெளிப்பாடுகள் அர்த்த ரீதியான பதிலிகளே. எழுதியவரின் உணர்வைப் பிரதிபலிக்கிற பதிலி வார்த்தையாகத்தான் ‘நான்’ இருக்கிறது. ‘நான்’ என்ற வார்த்தை முனைப்புடன் கவிதை சொல்லப்படுகிற போதே ‘நீ’ என்ற வார்த்தையைச் சொன்னாலும், சொல்லாமல் விடப்பட்டாலும் அங்கு நிகழ்த்தப்படுகிற உரையாடலின் எதிராளியைச் சுட்டுகிற விதமாகக் கவிதை அமைந்து விடுகிறது. எனவே, எல்லாக் கவிதைகளிலும் ’நான் x நீ’ மறைபொருளாகவோ, நேரடியாகவோ பேசப்படுகிறது.

அதுபோல படிம வெளிப்பாடுகள். உதாரணத்திற்கு, பாம்பைக் குறியாகவும், கடலை யோனியாகவும் பார்க்கிறதெல்லாம் கற்பனாவிரிவு மட்டுமல்ல.. அகத்தளத்தில் எழுகிற இம்மாதிரியான ஒப்பீடுகள் அனிச்சையாக விழித்துக் கொள்பவை. பலநேரங்களில் தற்செயலாக எழுகிற படிம வரிகள் மிகச் சிறந்ததாக அமைந்து விடுகின்றன.

இதே பின்னணியில் பரமேசுவரியின் ஒரு கவிதையை அணுகிப் பார்க்கலாம்.

நானே கட்டியிருந்த இறுக்கமான வேலி

சாதாரணமான அந்த வைகறைப் பொழுதில்

காணாமல் போயிருந்தது

நானறியாமலே முட்களால் செய்யப்பட்டிருந்த

என் உடைகள் களவாடப்பட்டிருந்தது

எப்போதும் பூசியிருக்கும் நிண வாசனை அகன்று

புதியதொரு வாசம் கமழ்ந்ததென் மீது

மதம் பிடித்த அந்தக் கண்கள்

உயிரோடு புசிப்பதை எதிர்க்கத் திராணியற்று

ஒடுங்கும் என் உடலில் படர்கிறது பித்தக்கொடி

திசைகளே ஆடையான என் உடலை

இலைகளால் மறைக்க முயல்கிறேன்

இறுகப்பற்றிச் சுற்றி அணைத்து

கழுத்தை இறுக்குகிறது கொடி..

என் வசதிப்படி இக்கவிதையைப் புரிந்து கொள்கிறேன்.

சுய இயல்பாக தனக்குத்தானே ஒரு வேலியை அமைத்துக் கொள்கிறாள். ’அவளறியாமல் காணாமல் போகிற அவ்வேலி’ என்பதில் அவளுடைய சுய இயல்பிலிருந்து சற்றே நெகிழ்த்திக் கொண்டதை உணர்த்துகிறது. பொதுவாகவே நாம் விட்டுக் கொடுத்தல், சகித்துக் கொள்ளுதல் என்பதான வாழ்க்கை அமைப்பிற்கு பழக்கப்படுத்தப்பட்டவர்கள். அடிமைத்தனம் என்பது நம் எல்லாச் செய்கைகளிலும் வேர் விட்டிருக்கும். நம் சமூகச் சூழல் இதையே நமக்குப் படிப்பித்திருக்கிறது. உறவுகளிலும் இதுதான் நிலை.. விட்டுக் கொடுத்து விட்டுக்கொடுத்து ஒரு கட்டத்தில் நாம் என்கிற சுயம் அறுபட்டுப் போயிருக்கும். அதேசமயம் விட்டுக் கொடுத்தலுக்காகக் கிடைத்த அதுவே நம்மை இறுக்கி நெருக்குவதாகவும் ஆகிவிடும்.

வேலி X காணாமல் போதல்

முட்களாலான உடை X களவாடப்படுதல்

நிண வாசனை X கமழும் புதிய வாசம்

மதம் பிடித்த கண்கள் X எதிர்க்கத் திராணியற்று ஒடுங்கும் உடல்

அறிந்து கட்டிக் கொண்ட வேலி, அறியாமல் களவாடப்படும் முட்களாலான உடை என்பவையெல்லாம் அடிப்படையில் தனியொருத்தியின் இயல்பிழத்தல், விட்டுக் கொடுத்தல், ஈர்ப்பு, உடன்படல், தத்தளிப்பு, தவிப்பு, விடுபடலுக்கான வேட்கை என்பதாகக் கவிதையின் புரிதல் இருந்தாலும், ‘திசைகளே ஆடையான உடல்’ என்பதில் கவிதையின் உச்சம் நிகழ்கிறது. திசைகள் ஆடையான என்கிற பரந்த வெளியில் இக்கவிதை பொதுவான பாடுபொருளில் புரிதலை நிகழ்த்துகிறது. பெண்ணுடலின் மீது காலம்காலமாக நிகழும் உலக மொழியான ஆண் அடிமைப்பட்டிருத்தலை ‘திசைகளே ஆடையான உடல்’ என்ற வரிகள் உள்ளர்த்தத்தோடு சுட்டுகின்றன.

அதற்கடுத்து இறுதி வரிகளில் சொல்லப்படுகிற,

// இறுகப்பற்றிச் சுற்றி அணைத்து

கழுத்தை இறுக்குகிறது கொடி//

இறுகப்பற்றுதலும், அணைத்தலும் தன் தேவையும் எதிர்பார்ப்பும் என்ன என்பதை உணர்த்துகிற வரிகளாகவும், ஆனால், தனக்குக் கிடைத்தது தன் கழுத்தை இறுக்குவதாகவே இருப்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது இக்கவிதை.

மேற்குறிப்பிட்ட இக்கவிதையில், தன் இயல்பைச் சுட்டித் தானறியாமல் ஓர் எதிர்மையின் போக்கிற்கு ஆட்பட்டு, அதில் ஈர்ப்புற்றுத் தன்னையிழந்து பரிதவிக்கிற ஒரு நிலையை தனித்துவப் பார்வையிலும், பொதுமையான ஒரு நோக்கிலும் புரிந்து கொள்ளத்தக்கவகையில் மிக அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார் பரமேசுவரி.

கவிதையின் மொழிவயப்பட்ட விவரணையே அதன் அடிப்படை அலகைத் தீர்மானிக்கிறது. கவிதையின் சொற்சேர்க்கைகளும் முக்கியமானவை. தேவையற்ற சொற்களின் ஆக்கிரமிப்பின்றி, கவிதையை வாசிக்கிறபோது நெருடல்களற்று, கவிதையின் அர்த்தப்பாடுகளை நமக்குள் எளிதாக நிகழ்த்துகிறது. கவிதையின் சொல்லடுக்குகள் நம்மை அக்கவிதையை அணுகுவதிலிருந்து சிதைத்து விடாமலிருக்க வேண்டும். படிமங்களில் கவரப்பட்டு மனமொன்றிப்போகிற பல கவிதைகளை பரமேசுவரியின் கவிதைகளில் காண முடிகிறது.

மற்றுமொரு கவிதை..

காட்டுப் பூ மலர்ந்திருக்கிறது

மென் வாசனை ரீங்கரிக்கிறது வனமெங்கும்

சிறகிசைத்துச் சிரிக்கும் பொன்வண்டுகளைத்

தன் மடியில் பொதித்திருக்கிறது நிலா

வானிலிருந்து உதிரும் புன்னகைகளை

உண்டு தீர்க்கிறது ஆம்பல் மலர்

காளான்களையும் சிறு புதர்களையும்

தவ்விச் செல்கின்றன குறுமுயல்கள்

சிறு முலையும் கூர்நாசியும்

வரியோடிய வயிறும்

ஒடுங்கிய இடையும் நாபிச் சுழியும் சீர்நெற்றியும்

முக்கண்ணும் பொருந்தியவள்

தன்னெதிரில் சுருளும் வாலையைப்

பார்த்தபடி இருக்கிறாள் நெடுநோக்கோடு

வளைந்து சரிந்து ஓடுகிறது காட்டாறு

சீறிச் சுழன்று நகர்கிறது மலைச் சர்ப்பம்

தண்காற்றில் அலைந்தபடி இருக்கிறது

சுடர்விளக்கு..

இக்கவிதையில், காட்டுப்பூ, ரீங்கரிக்கும் மென்வாசனை, வனம், பொன்வண்டு, நிலா, வானம், ஆம்பல், காளான், சிறுபுதர், முயல்கள், முக்கண் பொருந்தியவள், சுருளும் வாலை எல்லாவற்றின் நிச்சயமும், உறுதித்தன்மையும் பேசப்படுகிறது. ‘ரீங்கரிக்கும் மென்வாசனை‘ என்கிற வார்த்தைகளின் வசீகரம் கவிதையை மேலும் நெருக்கமாக்குகிறது. இவற்றையெல்லாம் சொல்கிற கவிதையின் சாரமாக மனதோடு ஊடாடுகிற இடம் பின்வருகிற வரிகள்தான்.

//வளைந்து சரிந்து ஓடுகிறது காட்டாறு

சீறிச் சுழன்று நகர்கிறது மலைச் சர்ப்பம்

தண்காற்றில் அலைந்தபடி இருக்கிறது

சுடர்விளக்கு..//

வளைந்து சரிந்து ஓடுகிற காட்டாறும், சீறிச் சுழன்று நகர்கிற மலைச்சர்ப்பமும், தண்காற்றில் அலையும் சுடர்விளக்கும் நிகழ்த்துகிற புரிதல்கள் அற்புதமானவை. முன்பு பார்த்த ஒரு கவிதையில் எதிர்மையைச் சுட்டிப் தன்னைப் பூர்த்தி செய்து கொண்டது கவிதை. ஆனால், இக்கவிதையில், ஒன்றோடொன்று தொடர்பானவற்றைப் பொருத்தி உள்மனதின் இயல்பூக்கங்களிலிருந்து கவிதையை உள்வாங்கிக் கொள்ளச் செய்கிறது.

இவ்வரிகளில், ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாக மறைபொருளாக விளங்குகிற படிம அர்த்தங்கள் பல புரிதல்களில் நம்மை அமிழ்த்துகிறது.

கல்லறைத் தெரு

என் தெருவின் பெயர்

மரித்தவர் நடுவே

நான் வசிக்கிறேன்

சோகமும் கண்ணீரும்

என் கொடி இலச்சினைகள்

இரவில் மட்டுமே என் உரையாடல்கள்

அதுவும் அவர்களுடன் மட்டுமே

ஒவ்வொரு நாளும் இறக்கிறேன்

மறுநாள் உயிர்த்தெழுவதும்கூட

அன்றிரவு மரிப்பதற்கே

பாழ்நிலத்தில் விருப்பமுள்ளவர்கள் வாழட்டும்

நான் அப்பால் ஏகுகிறேன்

என்னுடன் உரையாடுபவர்களுடன்

எருக்கம்பூக்களின் வாசம்

மனத்துக்கு இதமாய்

மரமல்லியை விடவும்

இருளும் வெற்றிடமும்

சூழ்ந்திருக்கும் இவ்விடத்திற்கு

நாளை நீங்கள் வருவீர்கள்.

மரணம் வாழ்வுடன் நிகழ்த்துகிற உரையாடல் முக்கியமானது. எனது பல கவிதைகளில் அதைச் சுய தரிசனமாகக் கண்டு அதன் அலைக்கழிப்புக்கு உட்பட்டிருக்கிறேன். அது ஓர் நிலை. பிறர் தன்னைக் கீறி அதன் காயத்திலிருந்து வழிகிற இரத்தத்தைப் பார்த்தபடியே நாட்களைக் கடத்துகிறதற்கு ஒப்பானது அது. இப்படியான பல கவிதைகளை ‘தனியள்’ தொகுப்பில் வாசிக்க முடிகிறது. காயங்களும், வலிகளும் திரும்பத்திரும்பத் தடவப்படுகிற அதன் தழும்புகளின் நினைவு மீட்டல்களும் மரணத்திற்கொப்பான பொறிகளும் பல கவிதைகளில் பதிவாகியிருக்கிறது.

மற்றுமொரு கவிதை..

ஏமாற்றத்தின் கனிகளைப்

பரிசளிக்கிறது மலட்டு மரம்..

அறிந்தும் அதன் நிழலில்

இளைப்பாறுகிறாய்..

என்கிற இக்கவிதை வரிகளில் மலட்டு மரம், அது பரிசளிக்கிற ஏமாற்றக் கனிகள் எல்லாம் அவநம்பிக்கையூட்டுவதாகவே இருந்தாலும்,அறிந்தே அதன் நிழல் தேடி இளைப்பாறுதல் சொல்லப்படுகிறது. இளைப்பாறுதலின் ஊடாக எழுகிற சுய அமைதிப்படுத்தல், அதே நேரத்தில் நிகழ்கிற பதட்டம் இரண்டுமே தடதடத்துக் கொண்டிருக்கிற மனம் என்பதைத் தெரிவிப்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

தொடர்காலத்தைக் குறிக்கிற ‘இளைப்பாறுதல்’ என்பதன் சுயம் சார்ந்த தேவையும், அவசியமும் இருப்பதையும் சுட்டுகின்றன.

நிராயுதபாணியாகவும், தேம்புதல்களினூடாகவும், பேராசைகளற்ற எளிய எதிர்பார்ப்புகளின் மீதான நிச்சமின்மையையும், அதன் பொருட்டெழுகிற பயங்கள், சந்தோஷங்கள், இயற்கையின் கொண்டாட்டங்களில் சுய இயல்பு நிலைகளைப் பொருத்தி வெளியாற்றும் பலவும் பரமேசுவரியின் கவிதைகளில் இருக்கிறது. வழமையான நவீன பெண் கவிஞர்களின் விரிவு வேலியிலிருந்து விலகி வேறொரு தளத்தில், பிறழ்வு நிலை சந்தோஷச் சித்திரங்கள், நனவு நிலைத் துயரங்கள், வருத்தம் தோய்ந்த தொய்வற்ற சுய சம்பாஷணைகள் எனத் தனது கவிதையாடலை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். எனக்கான வெளிச்சம், ஓசை புதையும் வெளி என்ற முதல் இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகளுக்குப் பின்னர், ஆழ்மன உணர்வுகளின் வெளிப்பாடாக வாசிப்பின் ஊடாட்டத்தில் உள்ளுக்குள் ஒரு ரசவாதத்தை நிகழ்த்துகிற கவிதைகளை உள்ளடக்கிய இந்த மூன்றாவது தொகுப்பான ‘தனியள்’ கவிதைத் தொகுப்பின் மூலமாக தனித்துவமான முன்னகர்த்துதலைச் செய்திருக்கிறார் பரமேசுவரி.

தனியள்

(கவிதைகள்)

தி.பரமேசுவரி

வெளியீடு: அகநாழிகை பதிப்பகம்

விலை: ரூ.100

எழுத்தும் செம்மைப்பிரதியாக்கலும்

2018-11-04T07:43:00.001+05:30

யதார்த்த நிகழ்வுகளுக்கு உட்பட்டு எழுகின்ற ஆழ்மனக் கிளர்ச்சியே எழுத்துக்கான உந்துதல். எந்த ஒரு நிகழ்வும் ஏதாவது ஒன்றின் மூலம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.

ஒரு படைப்பை கவிதையாக, கட்டுரையாக, சிறுகதையாக, நாவலாக என எழுத்து தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கின்ற வடிவம் சார்ந்தே அதை நாம் உள்வாங்கிக் கொள்கிறோம். வடிவத்தை நிர்ணயிப்பதில் உள்ளடக்கத்தின் பங்கு முக்கியமானது. கலை வடிவத்தின் ஒரு பிரிவான எழுத்து பழக்கத்தின் காரணமாகவும், பயிற்சியின் காரணமாகவும் மட்டுமே பண்படுத்தப்படுகிறது. தன்னைச் சுற்றி நிகழ்கிறவற்றின் அனுபவம் குறித்த உணர்ச்சிகளை யதார்த்த மற்றும் புறநிலை யதார்த்த மனநிலையில் மீண்டும் தனக்குள் எழச்செய்து வெளியிடுகின்ற போது படைப்பாக உருக்கொள்கிறது.

உள்ளடக்கத்துக்கும், வடிவத்துக்கும் இடையிலான நுட்பமான இழை மிக முக்கியமானது. ஒரு படைப்பின் வகைமையை அறிந்து வாசிப்பவர் உள்வாங்கிக் கொள்கிற புரிதலை தரக்கூடியது.

படைப்பின் உள்ளீடு திறன் படைப்பாளியின் மனநிலை, பயிற்சி, பழக்கம் ஆகியவற்றைக் கொண்டே அறியப்படுகிறது. முழுமையான வெளிப்பாட்டுத் தன்மையும், உள்ளடக்கத்திற்கும், வடிவத்திற்கும் இடையே இயைபுத் தன்மை அற்ற படைப்புகளும் முரண்பாடுகளைக் கொண்ட படைப்புகளாகி விடுகின்றன.

இலக்கணப் பிழைகளற்ற, சொற்செறிவான, செம்மையான படைப்பின் பூரணத்தன்மைக்கு ஒரு படைப்பாளி கறார்த்தனமான ஒரு செம்மையாக்குநராக செயல்பட வேண்டியது அவசியம். இது பல நேரங்களில் முடியாமல் போய்விடுவது இயல்பான ஒன்றுதான். மொழிப்பயிற்சியும், இலக்கண அறிவும் படைப்பாளிக்கு அவசியமான ஒன்று. மொழி பயிற்சியற்று, இலக்கணப் பரிச்சயமற்ற நிலையிலும், உள்ளடக்கம், வடிவம் குறித்த கவனத்துடன் படைப்பை செறிவாக்கி அப்படைப்பைக் கூர்மையாக்க செம்மைப்படுத்துதல் அவசியம். செம்மைப் பிரதியாக்குநரின் பணியே ஒரு படைப்பை சிறப்பாக்குதலில் முக்கியமானது.

படைப்பாளி சுயமாக தனது படைப்பைச் செம்மையாக்குவதில் கவனம் செலுத்தலாம். தன் படைப்பைத் தானே செம்மையாக்குவதில் சில சிக்கல்கள் இருப்பதாக கருதுகிறேன். தன் படைப்பு என்பதாலும், எழுதி விட்டோம் என்கிற ஒரே காரணத்தாலும் நேர்மையாகவும், கண்டிப்பாகவும் படைப்பை செம்மையாக்குதல் கடினமான ஒன்று. படைப்பாளிக்கு அடுத்த நிலையில், செம்மைப்படுத்துவதை செம்மைப் பிரதியாக்குநர் கொண்டு செய்வது. படைப்பாளியின் சிந்தனை, வெளிப்பாட்டுத் திறனின் முழுமை ஆகியவற்றை கவனத்தில் கொண்டு படைப்பின் உள்ளடக்கமும், வடிவமும் சிதையாமல் செம்மைப் பிரதியாக்குநர் செய்ய வேண்டும். இது ஒரு சுழற்சியான நிகழ்வு.

செம்மைப் பிரதியாக்குநர் படைப்பை செம்மைப்பிரதியாக்கி படைப்பாளியிடம் கலந்துரைத்து சீர் செய்யப்பட வேண்டியதும், ஒரு படைப்பின் கலையாக்கப் போக்கை திறனுள்ளதாக ஆக்குவதையே முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டு செம்மைப் பிரதியாக்குநர் செயல்படவேண்டியது அவசியம்.

அடையாளச் சிக்கல், தன்னாய்வு, கற்பனை வெளிப்பாடுகள், சுயமோகம், விடுதலை, தன்னைத்தானே சமன்படுத்திக் கொள்ளுதல் எனப் பல்வேறு நோக்கங்களுக்காக எழுதுவதாக கூறிக் கொண்டாலும் இவை எல்லாவற்றின் உள்ளீடாக நோக்கினால் மனித மனதின் ஆளுமைச் செயல்பாடுதான் எழுத்து. படைப்பு மனநிலைக்கு ஆக்கத்திறனும் மொழியாற்றலும் மிகவும் அவசியமானது. படைப்பைக் கட்டமைப்பதில் ஆக்கத்திறன் வகிக்கின்றதற்கு இணையான செயலை படைப்பினூடாக வெளிப்படும் மொழியாற்றலும் நிகழ்த்துகின்றது. ஒரு படைப்பினைச் சிறப்பிப்பது செம்மையானக் கட்டமைப்பு மட்டுமே. எனவே, படைப்பினை இலக்கணப் பிழை, காலப்பிழை போன்றவற்றைத் தவிர்த்து படைப்பைத் திருத்துதலும், செம்மைப்படுத்துதலும், திருத்தி மறு உருவாக்கம் செய்வதும் தேவையாகிறது.

படைப்பிற்கான உந்து சக்தியைத் தருகின்ற மனநிலை அப்படைப்பை எழுத்து வடிவாகத் தருகையில் சுய அனுபவ உத்திகளை பிரயோகித்து தான் சொல்ல வந்ததைச் சொல்ல முயல்கிறது.

ஏன், எதை, எப்படி, யாருக்காக சொல்கிறோம் என்கிற நான்கு அடிப்படையான விஷயத்துடன் பொருத்தி படைப்பாக்க மனநிலையை வரையறுக்கலாம்.

செம்மைப் பிரதியாக்கல் என்பது ஒரு பிரதியின் உள்ளடக்கத்தை கூட்டவோ, குறைக்கவோ செய்தல் அல்ல. ஒரு படைப்பின் முழுமைத்தன்மையை நேர்மையான அணுகுமுறையுடன் சுட்டித் திருத்துதல் அவசியம். வெறும் எழுத்துப்பிழை, இலக்கணப் பிழைகளை மட்டுமே சுட்டிக்காட்டுதல் அல்ல.

ஒரு படைப்பை செம்மைப் பிரதியாக்கல் எனப்படுவதை மூன்று எளிய முறைமைகளில் கட்டமைக்கலாம்.

• படைப்பு மனநிலை

• செம்மைப் பிரதியாக்குநர் மனநிலை

• செம்மைப்பிரதி பதிப்பாளர் மனநிலை

படைப்பு மனநிலையில் பிரதியை அணுகும் பொழுது, சொற்கட்டமைப்புக் குறித்த கவனமேதுமின்றிச் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி விட வேண்டுமென்ற ஆர்வமிகுதி மட்டுமே அதிகம் இருக்கும். மிகை வார்த்தைப் பிரயோகங்கள், தேவையற்ற பத்திகள், தொய்வின்றிச் சொல்லுதல் போன்றவற்றில் படைப்பு மனநிலையில், சுயக் கட்டுப்பாட்டுடன், கறார்த்தன்மை கொண்டு இயங்குதல் கடினமான ஒன்றுதான்.

செம்மையூட்டுதல் என்பதை செம்மைப் பிரதியாக்குநர் பல நிலைகளில் கட்டமைக்க வேண்டியிருக்கிறது.

• இலக்கணப்பிழை, எழுத்துப் பிழை ஆகியவற்றைக் களைதல்.

• தொய்வேற்படும் இடங்களில் இறுக்கமான சொற்கட்டின் தேவையை சுட்டுதல்

• தளர்ந்த நடையில், தெளிவற்ற நடை, மிகைச் சொல்லாடல் குறித்த கவனத்தை ஏற்படுத்துதல்

பதிப்பாளர் என்ற நிலையில் செம்மைப் பிரதியாக்குதல் என்பதை ஒரு படைப்பு எப்படியிருந்தால் முழுமையாகவும், சிறப்பாகவும் இருக்கும் என்பதை தீர்மானித்தலைச் சொல்லலாம்.

பிரதியின் பிரக்ஞைபூர்வமான நோக்கம் சரியான முறையில் உணர்வதற்கான சாத்தியப்பாடுகளைக் குறித்து அவதானித்தலே செம்மைப்படுத்துதலில் பதிப்பாளரின் பணியாகும்.

செம்மைப்பிரதியாக்கம் என்பது வெறும் ‘வள வள‘வென விவரிக்கப்பட்ட பகுதிகளைக் குறைத்தலும், படைப்பின் சில பகுதிகளை நீக்கித் தொகுத்தலும் அல்ல.

பிரதியின் கலைத்தன்மை சிதையாமல், எவற்றை நீக்கினால் இன்னும் சிறப்புறும் என்பதையும், விடுபடல்கள் இருப்பின் அவற்றைப் பற்றிய குறிப்புகளை அளித்தலும் ஆகும்.

படைப்பினை இரசனை சார்ந்து அணுகுகின்ற போது நமக்குள்ளாக தன்னியல்பாக எழுகின்ற அறக்கோட்பாடுகள் மனப்பதிவாகி, வாசிப்பின்போது பிரதிபலிக்கிறது.

அதே சமயம், படைப்பாளியாக இருந்து எழுதுகின்ற வேளையில், படைப்பில் சொற்சிக்கனம், தெளிவுற மொழிதல் ஆகியவற்றுக்கான விதிமுறைகளை தளர்த்திய பார்வையில் சுயக் கட்டுப்பாடின்றி வெளிப்படுத்திவிட நேர்கிறது.

இந்த இடத்தில்தான் படைப்பிற்கான செம்மைப் பிரதியாக்குநரின் தேவையும், செம்மைப்பிரதிக்கான பதிப்பாளரின் பார்வையும் கட்டாயமாகிறது.

எனவே, ஒரு படைப்பு வெளிப்படையாகவும், அருவமாகவும் சொல்ல / உணர்த்த முனைகிறவற்றை சரியாகக் கொண்டுள்ளது என்பதற்கான உத்திரவாதத்தைத் தருவதாக செம்மைப் பிரதியாக்குதல் அமைய வேண்டும்.

•••

“நெலம் தெளிய, வெள்ளன விடியுது… பனி வெலகுது…”

2018-11-04T07:33:00.002+05:30

தமிழ்ச் சமூகம் பல்வேறு மாற்றங்களைக் கடந்து வந்துள்ளது. இலக்கியங்கள் அனைத்தும் சமூக நிலைப்பாட்டைப் பிரதிபலிக்கின்றன. நம் வாழ்வியல் சார்ந்த பண்பாட்டின் கூறுகளை புனைவுகளாகவும், கட்டுரைகளாகவும் முழுமையாக ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறோமா என்று யோசித்துப்பார்த்தால் அப்படி எழுகிற கேள்விக்கு முழுமையான பதிவுகள் இல்லையென்றுதான் சொல்லவேண்டும். நம் வாழ்வை, கலாச்சாரத்தைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்திருக்கிற, செய்ய முயற்சி செய்திருக்கும் படைப்புகள் வெறு சிலவே. அவற்றில் ஒன்றாக, வந்திருக்கும் முத்துதான் இன்பா சுப்ரமணியன் எழுதிய ‘வையாசி 19’ நாவல்.

வாழ்வின் சூட்சுமத்தை, அதன் அனுபவத்தை வாழ்ந்தவர்களிடம் கேட்டு மட்டுமே அறிந்து கொள்ள முடியும். பிறந்தோம், வளர்ந்தோம், இறந்தோம் என்றில்லாமல் விவரிக்க முடியாத உணர்வலைகளை எழுத்தில் பதிவதும், அதன் கூறுகளை ஆழமாகப் பேசுவதும் அதை உள்வாங்கிக் கொள்வதும் இந்நாவலை வாசிப்பதன் மூலம் நமக்குள் நிகழ்கிறது.

“கார்குடி, காரக்குடி, காரக்குடீ, புதுக்கோட்டே, புதுக்கோட்டேய்ய், அறந்தாங்கி, பட்டுக்கோட்டேய்ய்…” என்று நாவலில் ஓரிடத்தில் வருகிறது. இது நாவலை வாசிக்கிற நமக்கும் பொருந்தும். தமிழகத்தின் தெற்கத்தைய பகுதியில் சட்டென நுழைந்து விட்ட உணர்வு. அம்மக்களோடு மக்களாக அவர்களுடன் கலந்து நாமும் நாவலினூடே பயணம் செய்கிறோம். அவர்களின் வாழ்வியலை நாமும் அருகிருந்து பார்க்கிறோம். நகரத்தார் சமயச் சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள், பழக்க வழக்கங்கள் எல்லாவற்றையும் அவர்கள் பேச்சு வழக்கு வாயிலாகவே அறிந்து கொள்கிறோம்.

‘வையாசி 19’ நாவலில் புனையப்பட்டிருப்பது ஒரு தலைமுறையின் வரலாறு மட்டுமல்ல. நாவல் 1923ஆம் ஆண்டில் துவங்குகிறது. நகரத்தார் எனப்படும் நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்களின் தலைமுறைக் கதை இந்நாவலில் பேசப்பட்டிருக்கிறது. நகரத்தார் செய்து வந்த தன வணிகம், அவர்கள் கணக்கெழுதும் முறை, பயன்படுத்திய அளவீடுகள் என நுட்பமான பல்வேறு குறிப்புகள் இந்நாவலில் இடம்பெற்றுள்ளன. நகரத்தார் வணிகத் தொழிலில் புழங்கிய பின்னக் கணக்கு முறை, அறிமுகம் செய்த வங்கி வரைவு திட்டங்கள் போன்ற பல விஷயங்கள் இந்நாவலில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

நகரத்தார் சமூக மக்கள் தொழில்முறையாகவும், கூலிகளாகவும் தமிழகத்திலிருந்து பர்மா, மலாயா போன்ற நாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்ததும், அந்த காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட சவாலான நிலைகளும், அனுபவித்த துயரங்களும் நாவலின் பிற்பகுதியில் பதிவாகியுள்ளது.

மீனா என்ற கதைநாயகியின் பார்வையில் கிட்டத்தட்ட 612 பக்கங்கள் நீள்கிறது ‘வையாசி 19’ நாவல். நகரத்தார் வாழ்க்கை முறையின் சிறப்பான விஷயங்களைப் பற்றிச் சொல்வதோடு அவர்களுக்குள்ளிருந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், பால்ய திருமண முறைகளையும், இளம் விதவைகளின் வேதனையும் என அதன் இருண்ட பக்கங்களையும் பதிவு செய்திருக்கிறார் நாவலாசிரியர்.

உலகின் பல பகுதிகளிலும் விரிந்து பரவியிருந்த செல்வந்தர்களாக நகரத்தார் இருந்தபோதும் அக்காலத்தில் திருமண பந்தங்கள் தொடர்பாக அவர்களுக்குள் நிகழாத மனமாற்றங்களையும், பெண்களின் மீது திணிக்கப்பட்ட அடக்குமுறைகளையும் நாவலின் வாயிலாக அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

குடும்பத்தை விட்டுப்பிரிந்து வெளிநாடுகளில் வசிக்கும் ஆண்களின் ஒழுக்க மீறல்கள், அவர்களுக்குள் ஏற்படுகின்ற அகச்சிக்கல்கள், ஊரில் தனித்திருக்க நேரும் பெண்களின் அவல வாழ்க்கை, இரண்டாம் தாரமாக வாழ்க்கைப்பட வேண்டியிருந்த பெண்களின் சூழல் எல்லாமும் பெண்ணின் அனுபவ வார்த்தைகளால் நாவல் விவரணை செய்யப்படுகிறது. குடும்ப உறவுகள் ஒரு புறமும், பண்பாட்டு சமூகத் தாக்கங்கள் மறுபுறமும் ஒரு பெண்ணில் ஏற்படுத்துகிற மனத்துடிப்புகளே இந்நாவலின் போக்கு.

காலப்போக்கில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட பல சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள் இன்றைக்கு அர்த்தமிழந்தவையாகப் பார்க்கப்படுகிற சூழலில் அவற்றின் தோன்று காரணிகளும், அதற்கான தொடக்கப்புள்ளிகளும் இந்நாவலின் வழியாக பதியப்பட்டுள்ளன. நாவலின் மற்றுமொரு சிறப்பு நகரத்தார் பேச்சு வழக்கிலேயே முழுக்க முழுக்க இடம்பெற்றிருப்பது. இது நாவலோடு ஒன்றி வாசிப்பதற்கான முனைப்பைத் தருகிறது.

ஒரு சிறந்த இலக்கியப்படைப்பு மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கப்படும்போது அது பல்வேறு புதிய பரிமாணங்களைப் பெற்று விடுகிறது. அப்படி பலமுறை வாசிக்கப்பட வேண்டிய நாவல்களில் ஒன்றாக இந்நாவல் உள்ளது. சமகால பெண் எழுத்தாளர்களின் நாவல் படைப்புகளில் முதன்மையானதாகவும், காலங்கள் தாண்டியும் பேசப்படக்கூடியதுமான ஒரு நாவலாக ‘வையாசி 19’ நிச்சயம் இருக்கும்.

’ஜன்னல்’ வார இதழில் வெளியானது.

வையாசி 19

(நாவல்)

- இன்பா சுப்பிரமணியன்

வெளியீடு: யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ்

தொடர்பு: 90424 61472

பக்கங்கள்: 632

விலை: ரூ.540

நிலம் புழங்கும் சொற்கள்

2018-11-04T07:09:00.002+05:30

வாழ்கிற நிலம் சார்ந்த மக்களின் கதைகளை, வாழ்வின் யதார்த்தக் கூறுகளைப் பேசுகிற புனைவிலக்கியங்களை ஒதுக்கி விட்டு எழுதப்படுகிற எழுத்துகள் ஒருபோதும் இலக்கியமாவதில்லை. சில கதைகளை வாசிக்கிறபோது அவற்றுடன் ஒன்றுபட்டு ஊடாடிச் செல்ல முடியாத விலகல் நிலை ஏற்பட இதுவே காரணம். வாழ்வனுபவத்திலிருந்தும், சந்திக்கிற மனிதர்களிடமிருந்தும், அவலச் சுவையிலிருந்தும் பிறக்கிற எழுத்துகளே மனதுக்கு அணுக்கமாகிறது. ஒரு கதையை வாசிக்கிற போது தன்னை அக்கதைக்குள் தானறியாமல் அடையாளங் கண்டுகொள்கிற நிலையே அக்கதையை சிறந்ததாகவும் மனதில் பதிவதாகவும் ஆக்குகிறது.

‘ழான் தார்க்’ – புதுவைச் சிறுகதைகள் என்ற பாரதி வசந்தனின் இந்தத் தொகுப்பில் மொத்தம் 25 சிறுகதைகள் உள்ளன. இரண்டு சிறுகதைகளைத் தவிர எல்லாமே பத்திரிகைகளில் வெளிவந்தவை. இதில் உள்ள கதைகள் அனைத்தும் புதுச்சேரி மண் சார்ந்தவை. அதன் தனித்தன்மை மிக்க கலாச்சாரத்தைப் பிரதிபலிப்பவை.

2010ல் அகநாழிகை பதிப்பக வெளியீடாக வந்த ‘தலை நிமிர்வு’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பின் வாயிலாகத்தான் எனக்கு பாரதி வசந்தன் அறிமுகமானார். அவர் சிறுகதைகள் எழுதுவதில் வல்லமையாளர் என்பதும், கட்டுரைகள், படைப்பிலக்கியம் என பன்முகத்தன்மை கொண்ட படைப்பாளி என்பதையும் பிறகுதான் தெரிந்து கொண்டேன். எளிமையான மொழியும், சரளமான நடையும், புதுச்சேரி பின்புலத்தினைக் கொண்ட அவருடைய கதைகளே அவரது பலம். 1970 களில் எழுதத் தொடங்கிய பாரதி வசந்தன் மொழிபெயர்ப்புகளையும் செய்திருக்கிறார். மகாகவி பாரதியின் பத்தாண்டு காலப் புதுவை வாழ்க்கையின் மறைக்கப்பட்ட ஒரு பகுதியை மையமாக வைத்து தலித்திய நோக்கில் எழுதப்பட்ட ‘தம்பலா’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்புதான் நான் வாசித்த இவரது முதல் படைப்பு. தமிழ், ஆங்கிலம், பிரஞ்சு என மும்மொழிகளிலும் வெளியான பெருமை பெற்றது இக்கதை.

பாரதி வசந்தனின் ‘ழான் தார்க்’ என்ற இந்தச் சிறுகதைத் தொகுப்பின் கதைகளை ஒட்டுமொத்தமாக வாசித்ததில் அவருடைய கதைகள் குறித்து ஒரு முழுமையான மதிப்பீட்டை அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. இத் தொகுப்பின் எல்லாக்கதைகளிலும் மைய இழையாக புதுச்சேரி என்ற மண் சார்ந்த விஷயங்களும், புலக்குறிப்புகளுமாக விரிவாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார் என்பது அவற்றில் முக்கியமான ஒன்று. இந்தக் கதைகள் கோட்பாட்டு அடிப்படையிலும், ரசனை அடிப்படையிலும் என எல்லாவிதமான விமர்சனப்பார்வையிலும் ஒருமித்த கருத்திடலில் சிறப்பாக வந்துள்ளன. பொதுவாக, கோட்பாட்டு ரீதியாக கொண்டாடப்படுபவை ரசனை சார்ந்து ஏற்கப்படாமலும், ரசனை சார்ந்து அணுகப்படுகிற படைப்புகள் கோட்பாட்டு ரீதியாக தோற்றுப் போவதையும் நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறின்றி, பாரதி வசந்தனின் கதைகள் இரு நிலைகளிலும் தங்கள் தகுதிசார் சிறப்பை வெளிப்படுத்துவதாகவே உள்ளன. எந்த முன்முடிவுகளுமின்றி திறந்த மனதுடன் இக்கதைகளை வாசிக்கவும், ரசிக்கவும் முடிகிறது.

முதல் கதையான ‘ஒயின்டேரி’ சமூகம் சார்ந்த மதிப்பீடுகளையொட்டிய தனது தர்க்கங்களை ஒரு தனி மனிதனாக காத்தவராயன் எதிர்கொள்கிற விதம் அழகாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. வாழ்வாதாரமான நீர் நிலைக்கு ஒரு ஆபத்தும் அது அபகரிக்கப்படுகிற நிலையும் வருவதையறிந்து பதைபதைப்புடன் எதிர்க்க முனைகிற காத்தவராயன், சமூகத்தின் கொடுங்கரங்களால் வஞ்சிக்கப்பட்டு உயிரிழப்பது சோகமானது. அதிகாரத்தின் கொடுங்கரங்கள் எப்படியெல்லாம் அடித்தட்டு மக்களின் குரல்வளையை நசுக்கி விடுகிறது என்பதை உணர்த்துகிறது இந்தக் கதை.

வாழ்வின் மிகப்பெரும் துயர்களில் ஒன்று புறக்கணிப்பு. ஒரு நேரத்தில் அவசியமான ஒன்றாக இருப்பது மற்றொரு நேரத்தில் தேவையற்றதாக, புறக்கணிக்கத்தக்கதாக ஆகிவிடுகிறது. முதியோரைப் பேணல் என்பது நம் வாழ்க்கையில் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. ஒருவரை வளர்த்து ஆளாக்குகிற வரையில் தேவைப்படுகிற பெற்றோர், சில காலத்திற்குப் பிறகு பிள்ளைகள் பார்வையில் சுமையாகப் படுகிறார்கள். அவர்கள் உள ரீதியாக இதனால் அடைகிற வதையும், வேதனையும் சொல்லி மாளாது. அத்தகைய உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கிறது ‘அந்தி சாயும் சூரியன்கள்’ என்ற சிறுகதை.

‘காந்த்தா’ ஒரு வித்தியாசமான கருக் கொண்ட சிறுகதை. கத்திமேல் நடப்பது போன்றது. சிறிது தவறினாலும், ஆபாசமாக ஆகிவிடக்கூடிய ஒரு கதையை மிக அழகான பார்வையுடன், நன்கு விவரணை செய்திருக்கிறார் பாரதி வசந்தன். இந்தக் கதையின் முடிவு எதிர்பாராத திருப்பமாக அமைந்திருக்கிறது.

ஒரு மொழியை வேற்றுமொழியைக்கொண்டு தொடர்புபடுத்தி உறவாடலுக்கான கருவியாகப் பயன்படுத்துவதில் ஏற்படுகிற நடைமுறைச் சிக்கல்களை உணர்த்துகிறது ‘மொழி’ சிறுகதை. இக்கதையை வாசிக்கையில் எழுத்துகளும், அதற்குண்டான ஒலியும், உச்சரிப்பும் எவ்விதமான தனித்தன்மையுடன் பிரயோகிக்கப்பட வேண்டும் என்பதன் முக்கியத்துவம் புலனாகிறது. ஒவ்வொரு மொழியும் அதனதற்குரிய தனித்தன்மையுடையதான சிறப்புகளைக் கொண்டிருக்கிறது. பார்வைக் குறைபாடுள்ள ஒருவருக்கு எப்படி கண்ணாடி தேவையோ அதுபோலவே பிறருடன் ஊடாட மொழியின் தேவை அத்தியாவசியமானது. அதேசமயம் தாய்மொழிதான் கண் போன்றது என்பதையும், பிறமொழி கண்ணாடி போன்றது என்பதையும் பொன்னுசாமி, அன்துவான் கதாபாத்திரங்களின் உரையாடலினூடாக நமக்கு உணர்த்திச் செல்கிறார் பாரதி வசந்தன்.

தொகுப்பின் தலைப்புக் கதையான ‘ழான் தார்க்’ மிக அற்புதமான கதை. தொகுப்பின் மிகச்சிறப்பான கதைகளில் இது ஒன்று. கதை மாந்தர்களின் உரையாடல் முழுக்கவும் ‘பொந்திச்சேரி’யின் வாசமும், அங்கேயே சென்று நாம் உலவுகின்ற உணர்வையும் கதை நெடுக வாசிப்பில் உணர முடிகிறது. ‘ழான்தார்க்’ என்கிற பெண்ணின் அகவுணர்வுகளையும், பாலியல் தொழிலைத் தனது சூழல் காரணமாக செய்து வந்தாலும் அவளிடமிருக்கிற நற்குணத்தையும், அதேசமயம், அவளுடைய உடலை போகப்பொருளாக மட்டுமே பார்க்கிற ஆண்களின் வக்கிர மனநிலையையும் அவர்களே வெட்கப்படுகிற, கூனிக்குறுகிற அளவிற்கு தனது நற்செயலால் உணர்த்துகிற தன்மையையும் சிறப்பாக விவரிக்கிறது இந்தக் கதை.

பாரதி வசந்தனின் கதை மாந்தர்கள் பெரும்பாலும் நாம் வாழ்வில் அன்றாடம் சந்தித்துவிடக்கூடிய வாய்ப்புள்ள மனிதர்கள்தான். எல்லோரிடத்திலும், எதையும் கேள்வி கேட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எப்போதும் உண்டு. நாம் வாழ்கிற சமுதாயச் சூழலில் எல்லாவற்றையும் கேள்வி கேட்பதற்கான, எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான வாய்ப்பும் சந்தர்ப்பமும் அமைந்து விடுவதில்லை. ஆனால் பாரதி வசந்தன் தனது கதை மாந்தர்களைப் புனையும் போது, அதிகாரத்தையும், ஆதிக்கத்தையும் எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்கிற உத்வேகம் உள்ளவர்களாக படைக்கிறார். ‘அலிபாபாவும் 30 திருடர்களும்’ என்ற கதையில் வருகிற துணிச்சலும், வீரமும் கொண்ட ஜீவா தன் துணிச்சலை, அநியாயத்துக்கும் அக்கிரமமான செயல்களுக்கும் துணையாகக் கொள்ளாமல், பிறருக்கு நன்மை தருகிற காரியங்களைச் செய்வதற்கான கருவியாக தன்னை வடிவமைத்துக் கொள்கிறான்.

அதுபோலவே, ‘மழை வெயில்’ கதையில் வருகிற கலைச்செல்வன்.. தவமணி ஆகிய கதாபாத்திரங்களும் இயல்பும் ஆழமும் மனித நேயமும் கொண்டவர்களாக படைக்கப்பட்டுள்ளனர். அனுபவத்திலிருந்து எழுதப்படுகிற வரலாறு என்பது அடித்தள மக்களின் வாழ்க்கையைப் பேசுவதே. அதை என்றுமே தகுதி நீக்கம் செய்துவிட முடியாது.

பாரதி வசந்தனின் புதுச்சேரி மாந்தருலகில் நிகழும் இந்தத் தொகுப்பின் கதையாடலில் மறைந்திருக்கும் நேரடியான அர்த்தங்களைவிட அதன் நீட்சியாக நம்மைக் கவர்ந்திழுக்கும் உள்ளார்ந்து அர்த்தப்பாடுகளே இந்தக் கதைகளின் மேன்மையையும், காலம் தாண்டியும் பேசப்படுவதற்கான நிலைத்த தன்மையையும் சாத்தியப்படுத்திக் கொள்கிறது. எளிய மனிதர்களின் மகிழ்ச்சியும், வறுமையிலும் அவர்களின் வாழ்க்கை முறையில் கைக்கொள்கிற நேர்மையும், அநீதியைக் கண்டு பொங்குகிற அவர்களின் மனநிலையும் மனித வாழ்க்கை எப்படியாக இருக்க வேண்டும் என்பதைத் துல்லியமாக உணர்த்துகிறது. நம்மை அச்சுறுத்துகிற ஆதிக்க சக்தியினையும் அதிகாரத்தையும் நோக்கி நாம் எழுப்புகிற சின்னஞ்சிறு கேள்விகள்தான் பெருகி பெரும் பலத்துடனான மாற்றத்தை விளைவிக்கும் என்பதற்கான கூறுகள் இச்சிறுகதைகளின் வழியாக நமக்குள் உத்வேகத்தைத் தருகிறது. வெளிப்படையான பிரச்சாரக் கதைகளாக அன்றி அன்றாட வாழ்வின் சம்பவங்களோடு, பின்னிப்பிணைந்த பிரச்சனைகளை, எதிர்கொள்ளலை நாம் அங்கீகரித்து உள்வாங்கிக் கொள்கிற விதத்தில் இந்தக் கதைகள் மிளிர்கின்றன.

தான் இருக்க விரும்புகிற பிம்பத்தை கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல புதுச்சேரி மாந்தர்களின் வாழ்க்கை முறையைச் சித்தரிக்கிற இந்தக் கதைகளின் வாயிலாக மனித உறவுகளையும், வாழ்க்கை முறைகளை பேணும் அவசியம் குறித்தும், அதிகார, ஆதிக்க சக்தியின் நெருக்குதல்களையும் சிறப்பாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார் பாரதி வசந்தன்.

‘எலி வேட்டை’, ‘எங்கனயாலும் ஜீவிக்கணும்’, ‘மோரிசான் தோட்டம்’ என பல கதைகளும் புதுச்சேரி மாந்தர்களின் வாழ்வியலைப் பேசுகிற சிறப்பான கதைகளாக வந்துள்ளன.

தொகுப்பில் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய மற்றுமொரு முக்கியமான கதை ‘ரோபோ மரங்கள்’ தொன்றுதொட்டு இருந்து வரும் பழமையான இயற்கை ஏன் பேணப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிற ஒரு கதை. கடந்த காலத்திற்குள்ளும், நிகழ்காலத்திலும், எதிர்காலத்திலுமாக ஊஞ்சலைப் போல முன்னர்ந்தும், பின்னோக்கியும் நகர்கிற இந்தக் கதை தொகுப்பில் உள்ள கதைகளில் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. ‘திணை’ இலக்கிய இதழில் இந்தக் கதை வெளிவந்த போதே வாசித்திருந்தேன். ஒரு நாடகமாகவோ, குறும்படமாகவோ ஆக்குவதற்கான ஆகச்சிறந்த கதை இது.

ஒட்டுமொத்தத் தொகுப்பாக பாரதி வசந்தனின் கதைகளை வாசிக்கையில், ஒரு நிலம் சார்ந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கைப் போக்கினையும், அவர்களின் கலாச்சாரம், வாழ்வியல் பழக்க வழக்கங்கள் சார்ந்த நுணுக்கமான சித்தரிப்புகளையும் அறிய முடிகிறது. பிற மொழிப் புழக்கத்துடன் வாழ நேர்ந்து, பிற மொழிக் கலாச்சாரத்தில் புழங்கி அதே சமயம் தாய் மொழி சார்ந்த விஷயங்களில் இருக்கின்ற பற்றையும், ஈடுபாட்டையும் கைவிடாத கலந்த கலாச்சார மேன்மைகளை புதுச்சேரி மாந்தர்களின் கதைகளை நமக்குச் சொல்வதன் வாயிலாக இந்தத் தொகுப்பை தந்திருக்கிறார். காலங்கள் கடந்தும் பேசப்பட வேண்டிய ஒரு ஆவணத் தொகுப்பாகவும், தகவல் திரட்டாகவும் இந்தத் தொகுப்பு மிளிர்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

வரும் தலைமுறையினருக்கு தமக்கு முன் வாழ்ந்த தலைமுறையினரின் வாழ்வியல் நெறிகளை, பழக்க வழக்கங்களை அறிந்து கொள்ளச் செய்கிற பாரதி வசந்தனின் கதைகள் பள்ளி, கல்லூரிகளில் பாடமாக வைக்கப்பட வேண்டும். தனது கதைகளின் மூலமாக, வரலாறு என்பது மன்னர்களுடையது மட்டுமல்ல. சாதாரண மக்களுடையது என்பதை வெளிப்படுத்துவதாகவும், உணர்த்துவதாகவும் இருக்கின்ற பாரதி வசந்தனின் படைப்புலகப் பணி மேன்மேலும் சிறக்க வேண்டும். நிச்சயம் சிறக்கும் என்பதில் எந்தவித ஐயமுமில்லை.

• பாரதி வசந்தன் எழுதிய ‘ழான் தார்க்’ (புதுவைச் சிறுகதைகள்) தொகுப்பிற்கான முன்னுரை.

ழான்தார்க்

(புதுவைச் சிறுகதைகள்)

- பாரதி வசந்தன்

வெளியீடு: கலைஞன் பதிப்பகம், சென்னை.

விலை: ரூ.300

சாம்பல் வாசனை (சிறுகதை)

2018-11-04T07:02:00.000+05:30

சாம்பல் வாசனை

(சிறுகதை)

மிக நிதானமாகப் புறப்படத் துவங்கினான். அலைபேசிச் செய்தி வந்ததிலிருந்து எந்தப் பதற்றமும் இல்லை. எதிர்பாராத உயிரிழப்புச் செய்தி என்றாலும் எல்லாவற்றையும் காலம் அதனதன் நேரத்திற்குச் சரியாகச் செய்து கொண்டுதானிருக்கிறது என்பதில் எந்தவித சந்தேகமுமில்லை. அவனைப் போலவே சாவுச் செய்தியைச் சொன்னவரும் ஆசுவாசப்பட்டிருப்பார் என்று நினைத்தான். இறப்பைவிட இறப்புச் செய்தி சொல்கிறவருக்கு மிகுந்த படபடப்பு இருக்கும்தானே. எல்லோருக்கும் உரிய நேரத்துக்குள் சொல்லியாக வேண்டுமே என்ற கவலையும் பதற்றமும் அவருக்கும் இருக்கும்.

கருப்பில் சாம்பல்நிறக் கோடுகளிட்ட சட்டையை அணிந்துகொண்டான். கால்சட்டைக்குள் சட்டையை உள்ளிட்டுக்கொள்ளத் தேவையில்லை. சாதாரணமாக, கண்களை உறுத்தாத விதத்தில் போய் சோக முகத்துடன் கைகளைக் கோத்தபடி நிற்க அதுவே சௌகரியமானது. மரண வீட்டை எதிர்கொள்வதில் எப்போதும் அவனுக்குத் தயக்கம்தான். மிக அருகிலிருந்து பார்த்தவை மூன்று மரணங்கள் மட்டுமே. அதிலும் ஒரு மரணத்தின்போது மட்டும்தான் அடக்க முடியாமல் அழுது கொண்டேயிருந்தான். அம்மா, அப்பா இறப்பின்போது அழவில்லை. இறப்புக்குப் பிறகு பல நாட்கள் தனியே அழுதிருக்கிறான். அழுகை பல நேரங்களில் எல்லாவற்றையும் யாரிடமோ சொல்லிவிட்ட உணர்வைத் தரும். சுமந்துகொண்டிருக்கிற பெரும்பாரத்தை கரைத்து இளக்கிவிட்ட மனநிலையை அழுகையால் மட்டுமே தரமுடியும். சில நேரங்களில் அர்த்தமுள்ளதாயும் சில நேரங்களில் அர்த்தமில்லாமலும் எனப் பல தடவை அவன் அழுதிருக்கிறான். மலைமேல் ஏறித் தனித்த பெரும்பாறையில் அமர்ந்தழுத ஒரு தினம் நினைவுக்கு வந்தது.

வெள்ளைக் கைக்குட்டை கறையாக இருந்தது. ஈஸ்வரியின் ஞாபகம் வந்தது. ஈஸ்வரியிடம் உள்ள கெட்ட பழக்கம் என்று அவன் நம்பியவைகளில் இதுவும் ஒன்று. வெள்ளைத் துணிகளை தனியே ஊறவைத்துத் துவைக்கச் சொன்னால் செய்வதில்லை. வேறு துணிகளோடு சேர்த்து நனைத்து அதில் ஏதேனும் ஒரு சிறிய கறையை ஏற்படுத்திவிட்டால்தான் அவளுக்கு நிம்மதி போல என்று நினைத்திருக்கிறான். அவன் உபயோகப்படுத்துகிற எல்லா வெள்ளை உடுப்புகளிலும் ஒரு சிறிய கறையாவது இருக்கிறது. கேட்டால், சின்ன கறைதானே, நான் என்ன பண்றது சாயம் போகற துணிகளை வெச்சுகிட்டு, தரையில நனைச்சு போட்டா இப்படியாகுது என்பதான பதில்களே எப்போதும் வரும். அடிக்கடி சொல்லியும் மாற்றிக் கொள்ளாத குறைகளை மனது அனிச்சையாக ஏற்கப் பழகிவிடுகிறது. அல்லது அதை விட்டு விலகி நிற்கச் செய்துவிடுகிறது. கறையோ குறைகளோ இல்லாதவர் யாருமேயில்லை என்று அவன் நம்பினான். அதுவுமில்லாமல் ஈஸ்வரியே இப்போது இல்லை என்பதால் இதை யோசிப்பது வீண்தான் என்று தோன்றியது.

பதுங்கியிருக்கிற தீவிரவாதியைக் கண்டொழிக்கிற மௌனத் தீவிரத்தோடு மதில் சுவரின் வழியே பம்மியபடிச் சென்றுகொண்டிருந்தது பூனை. சன்னலின் திரைச்சீலைகள் அழுக்காகியிருந்தது தெரிந்தது. காற்று பிளந்த அதனசைவில் தூசியெழும்பி அறையெங்கும் பரவியும் தணிந்தபடியுமிருந்தது.

சாவு மிகவும் வசீகரமானது. அது எப்போது நிகழும் என்பது தெரியாததாலேயே அதன் மீது பயமும் ஈர்ப்பும் எல்லோருக்குள்ளும் இருக்கிறது. மீளாத காலத்தைப் போல இறந்தவர்கள் போய்ச் சேர்ந்துவிடுவதில்லை. என்றைக்கோ பார்த்து மனதில் நன்கு படிந்துபோன பனிக்கொக்கைப் போல நினைவுக்கு கொண்டுவர வாய்ப்பிருக்கிற போதெல்லாம் இறந்தவர்களை நினைவு கூர்கிறது மனது. அடர்ந்த புதர்ச்செடிக்குள்ளாக சரசரவென வளைந்து நெளிந்து போய் மறைகிற சர்ப்பமொன்றின் நினைவு காரணமேயில்லாமல் வந்து போனது.

அம்மா இறந்த தினம் நன்றாக நினைவிலிருக்கிறது. “சாக வேண்டிய வயதா இது.. நாற்பத்தியிரண்டு வயதில் சாவு வரலாமா” என்று ஆயா, சித்திகள் உட்பட எல்லோரும் கூடிக்கூடி அழுதார்கள். அம்மாவின் சாவை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. பேருந்திலிருந்து மருத்துவமனை நிறுத்தத்தில் இறங்கியதும் அங்கே காத்திருந்த தனுசுதான் “பெரிம்மா இறந்துட்டாங்கண்ணா” என்ற தகவலைச் சொன்னான். என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இப்போது அழவும் முடியவில்லை. காலையில் மருத்துவமனையில் பார்த்துவிட்டுப் பதினொரு மணிக்குக் கிளம்பும் போது நன்றாக இருந்தாள். அலுவலகத்திற்குப் போய் மேலும் இரண்டு நாட்கள் விடுமுறைக்குச் சொல்லிவிட்டு வருகிறேன் என்று சொன்னதற்கு ‘சாப்பிட்டு விட்டுப் போ’ என்று சைகையால் தெரிவித்தாள். வாயோரம் புண்ணாகி சிறு காயம் ஏற்பட்டிருந்தது. அதற்கு முன்தினம் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டபோது பிராணவாயு செலுத்தப்படுவதற்காக வாயில் மூடியிட்டார்கள். அப்போது, கட்டப்பட்டிருந்த செயற்கைப்பல்லை நீக்காமல் அப்படியே பொருத்தியதால் காயமாகி ரத்தம் லேசாக இரவு முழுக்க வழிந்தபடியிருந்து காயமாகிவிட்டது. உணர்விழந்த நிலையிலிருந்த அம்மாவுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.

நீரிழிவு நோய் வந்ததிலிருந்தே வேறுவேறு வகையான பல சிகிச்சைகளை மேற்கொண்டதில் அம்மாவுக்கு உடல் மிக மோசமான நிலையை அடைந்துவிட்டது. பார்க்கிறவர்கள் சொல்கிற மருத்துவத்தையெல்லாம் பழக்கத்திற்கு உட்படுத்துவது அம்மாவிடமிருந்த கெட்ட பழக்கம். ஆங்கில மருத்துவம், சித்த மருத்துவம், குத்தூசி மருத்துவம் என எல்லாவற்றையும் செய்து பார்த்துவிட்டாள். இன்சுலின் மாத்திரையிலிருந்து ஊசிக்குப் பழகி ஒரு கட்டத்தில் எதற்கும் ஈடுகொடுக்க முடியாமல் உடல் மரத்துப் போய்விட்டது. நாகப்பழத்தின் கொட்டைகளை உலரச்செய்து பொடியாக்கி வெந்நீரில் கலந்து குடித்ததில் உடம்பு வற்றிப்போய் சீக்கிரமே இளைத்துப் போய்விட்டாள். கடைசியாக குத்தூசி மருத்துவம். அதையும் செய்து பார்த்துவிட்டாள். ஊசியால் குத்தி உணர்வகற்றலைத் தூண்டி இன்சுலினைச் சுரக்கச் செய்து விடலாம் என்று சொன்ன அரைகுறை அக்யூபஞ்சர் மருத்துவர்களை நம்பி உடல் பஞ்சரானதுதான் மிச்சம்.

மணி ஒன்பதாகிவிட்டது. சீக்கிரம் போய்விட்டால் தேவையில்லாமல் நின்று கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதால் காலந்தாழ்த்தியபடியிருந்தான். சாவு எடுக்கிற நேரத்துக்குப் போனால் போதும். மின்சார இடுகாடுதான் என்பதால் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. பணம் கட்டிவிட்டால் ஏற்பாடுகள் தயாராக இருக்கும். சாவதற்குப் பின்பு எல்லாமே எளிதானதாகி விடுகிறது. முன்பு போலில்லாமல் இடுகாட்டுக்குப் பெண்கள்கூட இப்போது வருகிறார்கள். கால மாற்றம் முன்னேற்றம் நிகழ்ந்தபடியேதான் இருக்கிறது. வாழ்க்கையின் எல்லாச் சிக்கல்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கி கடலில் அலசிக் கரைத்துவிடலாம். அப்புறம் நினைவுகளோடு வாழத் துவங்கிவிடுகிறோம். வாழ்ந்து முடித்தவர் என்றாலும், முடிக்காதவர் என்றாலும் இப்படித்தான்.

‘கடமைகளைச் செய்வதில்தானே ஆனந்தம்’ என்ற பாடலின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்து போனது. கடமை என்பது என்ன, நன்றாகப் படித்து, கல்யாணம் கட்டி, பிள்ளைகளைப் பெற்று, படிக்கவைத்து, கல்யாணம் செய்து, செய்ய வேண்டியதையெல்லாம் செய்து, சேர்க்க வேண்டியதையெல்லாம் சேர்த்து செத்துப் போவதுதான். அப்படிச் செய்யாமல் செத்துவிட்டால் உலகம் ஏசும். எதற்குப் பயப்படுகிறோமோ இல்லையோ ஊர் உலகத்திற்குப் பயப்பட்டு வாழ்ந்தாக வேண்டும். இதுதான் முக்கியமானது. ஊர் மெச்ச வாழ்ந்தால்தான் வாழ்க்கை.

செத்துப்போன சக்கரை அப்பாவுக்குப் பங்காளி உறவுமுறை. ஊரிலிருந்த நிலத்தையெல்லாம் விற்றுத் தன் இரண்டு பிள்ளைகளுக்கும் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டார். பெரிய மகன் பிச்சாண்டி மும்பை விக்டோரியா எதிரில் செருப்புக்கடை வியாபாரம் செய்து சம்பாதித்து ஆறு வருடங்களுக்குப் பிறகு கோயம்பேடு மார்க்கெட்டில் கடை வாங்கி, காய்கறி கமிஷன் மண்டி போட்டு போரூரில் இடம் வாங்கி வீட்டைக் கட்டிக் குடியேறினான். சின்ன மகன் அண்ணாமலை அம்பத்தூரில் சரக்கு வாகனம் போக்குவரத்துத் தொழில். அப்பா கொடுத்த பணத்தை இருவரும் முறையாக முதலீடு செய்து ஓரளவு நல்ல வாழ்க்கை வாழ்ந்துவருகிறார்கள்.

சக்கரை வாழ்ந்து முடித்த மனிதர்தான். கருத்த திடமான தேகம். நெடுநெடுவென உயரம். சிறுவயதில் ஊருக்குச் சென்றிருந்தபோது அவருடைய கொல்லையிலிருந்த பெரிய வட்டக் கிணற்றில்தான் அவன் நீச்சல் கற்றுக் கொண்டான். தளும்பத் தளும்ப நீர் நிரம்பிய அந்தக் கிணற்றில் பிடித்துத் தள்ளி விட்டுவிட்டார் ராஜாபாதர் மாமா. முங்கி மூச்சுத்திணறிய அவனை பின்னாலேயே குதித்துத் தலை முடியைப் பிடித்து இழுத்துக் கரை சேர்த்ததும் அவர்தான். அதன்பிறகு தண்ணீர் பயத்தைப் போக்கி நீஞ்சக் கற்றுக்கொண்டான்.

நன்கு வாழ்ந்த மனுஷன். சக்கரை பெரியப்பாவை எல்லோருக்கும் பிடிக்கும். எல்லோருக்கும் பிடித்தவராக வாழ்வது எவ்வளவு கடினமானது என்பது எல்லோருக்குமே தெரியும்.

“சக்கரைக்கு என்ன குறை. நிறைய படிக்கலன்னாலும் பசங்களுக்கு சரியான நேரத்துல செய்ய வேண்டியதை செஞ்சு அவங்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டிவிட்டான். புள்ளைங்களும் அதைப் புடிச்சிக்கிட்டே கயிறு திரிச்சு ஏறி மேல வந்துட்டாங்க” என்பதே சர்க்கரை பெரியப்பா பற்றிய எல்லோருடைய கருத்தும்.

ஆனாலும், ஊருக்குள்ளிருந்த சில கருவாய் பயல்கள் “இவன் நல்லவன்தான். இவம்புள்ளைங்க இருக்கே… ஒருத்தம் பம்பாயில நோட்டு மாத்தற வேலை பண்ணிக் கொழிச்சான். இன்னொருத்தன் பெரியபாளையத்துக்கும் ஆந்திராவுக்கும் ஸ்பிரிட்டு லோடு ஓட்டிச் சம்பாரிச்சான்” என்று பேசிக் கொள்வார்கள். மற்றும் சில பேர் இது உண்மையாகத்தான் இருக்கும் என்றும், இருக்காது என்றும் கசமுசவெனப் பேசிக்கொள்வார்கள்.

இப்படியெல்லாம் இருந்தாலும் சக்கரை பெரியப்பா மேல் எல்லோருக்குமே பரிவும் அன்பும் உண்டு. அதுவும் சாவுக்குப் பிறகு துவேஷம் பேசுகிறவர்கள் யார் இருக்கப் போகிறார்கள். பொதுவாகவே செத்த பின்பு எல்லாவற்றையும் மறந்து விடுவதுதானே மரபு.

நினைவு கட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியாமல் உக்கிரமாய் எங்கெங்கோ அலைந்தபடியிருந்தது. அதை சரி செய்ய முடியாது. கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினான். எதிரே தெரிகிற முகங்களைக் கடந்து தனியுலகில் நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தான். பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைவதற்குள் தலை முழுக்க வியர்த்து கன்னங்களில் சில்லென்று வழியத் துவங்கியிருந்தது. மணி பத்தரைதான் ஆகியிருக்கும். வெய்யிலின் தாக்கம் இன்று அதிகம்தான்.

இறங்க வேண்டிய நிறுத்தம் வந்ததும் நினைவு தானாக தன்னை மீட்டுக்கொண்டது. இறங்கினான். ஏற்கனவே வந்து பழக்கமில்லாத இடம் என்பதால் கொஞ்சம் தடுமாற்றமாக இருந்தது. பேருந்து நிறுத்தம் அருகே தள்ளுவண்டியில் சாத்துக்குடியை அடுக்கி வைத்து சாறு பிழிந்து சில்வர் அடுக்கில் சேமித்துக் கொண்டிருந்தவனை அணுகி, மின் மயானத்திற்கு எப்படிப் போவது என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

நடக்கிற தூரம்தான். இடது புறம் குட்டையாகத் தேங்கிக் கிடந்த ஏரியைத் தாண்டிச் சென்று இடது புறமாகவே திரும்பி மீண்டும் வலது புறம் சென்றால் மின் மயானத்தை அடையலாம்.

வழி சொன்னவனின் குரல் மலையாள மாந்திரீகம் சொல்வதைப் போலிருந்தது. அவனுக்குப் பில்லி சூனியத்தில் நம்பிக்கையில்லை. இதைச் சொன்னால் ஈஸ்வரி புன்முறுவல் செய்வாள். அவளுக்கு அதிலெல்லாம் தீவிர நம்பிக்கையிருந்தது. கல்யாணமாகிய சில வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒருமுறை தாயத்து ஒன்றை மந்திரித்து எடுத்து வந்து கையில் கட்டிவிட்டாள். உள்ளுரக் கசப்புகள் இருந்தாலும் அவளுடைய திருப்திக்காக என்னவென்று கேட்காமலே கட்டிக்கொண்டான்.

அவனுடைய கலை வாசனையெதுவும் அவளுக்குப் பிடிப்பதில்லை. தன்மீது அக்கறையற்று அசட்டையாக அவன் இருப்பதாக அவளுக்குள் எப்போதும் ஒரு எண்ணமுண்டு. அதை வெளிப்படையாக எப்போதும் கேட்டதும் இல்லை. ஒருவேளை அந்தத் தாயத்துகூட அவளிடம் அவன் எப்போதும் நெருக்கமாக, விலகாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால் ஈஸ்வரி நினைத்ததுபோல அவன் இல்லை. அவளுடைய மனம் கோணாமல்தான் நடந்து கொள்ள முயற்சித்தான். அதற்காகவே பல பொய்களை அவளிடம் சொல்வான்.

தெருமுனையில் இடது புறமாகத் திரும்பினான். வெகுதூரம் நடந்ததுபோல் களைப்பாக இருந்தது. தண்ணீர் தாகமாய் இருந்தது. அருகிலிருந்த கடையில் குளிர்ச்சியற்ற தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி மூச்சிரைக்கக் குடித்தான். பாட்டிலை மூடிக்கொண்டே பார்த்தால் கடைக்குள்ளே குமரேசு மாமா சிகரெட் பிடித்தபடி எதிரில் அமர்ந்திருந்த யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்தார். தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது நன்றாகக் குடித்திருப்பது தெரிந்தது.

அவனைப் பார்த்துவிட்டார். “வாடா.. சாவுக்குக்கும் கல்யாணத்துக்கும்தான் பார்க்க முடியுது. அதுலயும் கல்யாணத்துக்கு வர்றதும் தெரியல போறதும் தெரியல. இவன் பெரியக்கா விசாலம் பையன். எங்கக்கா இருந்தா இதெல்லாம் நடக்குமா? போய்ச்சேர்ந்துட்டா.. தியேட்ருக்கு போம்போது என்னை இடுப்புல தூக்கி வெச்சிகிட்டு டிக்கட் வாங்காம படம் பாக்க கூட்டுட்டுப் போவா. இத்தினிக்கும் அப்ப நாப்பது பைசாதான் டிக்கட்டு” என்று எதிரிலிருந்தவரிடம் சொல்லியபடி எழுந்து வெளியே வந்தார். உடனிருந்தவரும் வந்தார். அவரைப் பார்த்ததாக நினைவில் இல்லை.

“இவரத் தெரியுதா? அருணாசலம் மாமாடா.. தாத்தாவுக்கு வழியில சொந்தம். கோலார் சுரங்க வேலை பார்க்கப் போய் அங்கியே செட்டிலாயிட்டாங்க. இப்ப கேஜிஎப்ல பெரிய துணிக்கடை வெச்சிருக்காரு” மாமா அறிமுகம் செய்தார். புன்னகைத்தான். மாமா எதையோ பேசியபடி வந்தார். வேலையிலிருக்கும்போதுகூட அவர் போதையில்தான் இருப்பார் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறான்.

மின் மயானம் எதிர்த் தெருவில்தான் இருந்தது. பச்சை நிறப் பெயர்ப்பலகை வைத்திருந்தார்கள். மயான வாசலில் தெரிந்த முகங்கள் தென்படத் தொடங்கியது. முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டான். சங்கிலியான ஞாபகத்தை அறுத்துத் துண்டு போடும் விதமாக சந்திக்கிறவர்களிடம் எல்லாம் கேட்கிறதுக்குப் பதிலாக ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசினான்.

மயானத்தில் பூங்கா நடைபாதை, மலர்ச்செடிகள் வரிசை, அழகான வடிவில் கத்தரிக்கப்பட்டிருந்த செடிகள் என ஒழுங்காக பராமரித்து வைத்திருந்தார்கள். பின்புறத்தில் கிணறும் குழாயடியும் இருந்தது. ஓரத்தில் பறை சார்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது, சிகப்பு பச்சை மஞ்சள் உடையணிந்திருந்த டிரம்ஸ் குழுவினர் மகிழ்ச்சியோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மின் மயானத்திற்கு இடப்புறம் பெரியப்பாவின் பிள்ளைகளுக்கு முகச்சவரம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். சின்னவன்தான் கொள்ளி போடுவான் போலிருக்கிறது. சட்டிகள் தயாராக இருந்தது. மின் மயானத்தின் வெளியே இருந்த சிமெண்டு மேடையில் நிறைய மாலைகளோடு பெரியப்பாவைக் கிடத்தியிருந்தார்கள். கால் பெருவிரலை இறுகப் பிணைத்திருந்ததில் நீர் வடிந்து கொண்டிருந்த்து. ஊதுவத்தி மணமும் பூ வாசனையும் நிறைந்து மரணச் சூழலை திரளச் செய்தது. ஒவ்வொரு சடங்கும் சாவதானமாகச் செய்யப்பட்டது.

அவனையும் பந்தம் பிடிக்கச் சொன்னார்கள். பந்தம் பிடித்தபடி சுற்றி வந்தான். பெரியப்பாவின் பஞ்சடைத்த மூக்கின் மேல் பெரிய ஈ ஒன்று துழாவியபடியிருந்தது. பின்னால் வந்த சித்தப்பா பையன் அவன் காலைத் தவறுதலாக மிதித்தான். இவன் திரும்பிப் பார்த்ததும், முறைக்கிறான் என்றெண்ணித் தயங்கி மெதுவாகப் பின்தொடர்ந்தான். மூன்று சுற்று முடிந்து விட்டது. எல்லோரும் வாய்க்கரிசியிட்டார்கள். மாலைகள் எல்லாம் கழற்றிவிட்டு ஒற்றை மாலையோடு தூக்கி இரும்புப் படுக்கையில் மாற்றி மின் மயானத்திற்கு உள்ளே கொண்டு சென்றார்கள். அதுவரை அமைதியாக இருந்த கூட்டத்தில் அழுகையும் சிறு ஓலமுமாக சலசலப்பு எழுந்தது.

நெரிசலாக எல்லாரும் பின்னாலேயே உள்ளே போக முயன்று, தடுத்து நிறுத்தப் பட்டார்கள். உள்ளே மிகச் சிலர் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். அவனும் உள்ளே சென்றுவிட்டான். இறுதி கட்டச் சடங்குகளுக்காக நீள இரும்புப் படுக்கையில் ஒற்றை மாலையுடன் பெரியப்பாவைக் கிடத்தியிருந்தார்கள். பெரு வாய் திறந்து விழுங்கத் தயாராய் காத்துக்கொண்டிருந்தது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் இந்த ஸ்தூல உடல், சூட்சுமமாகிக் காற்றில் கலந்து விடப்போகிறது. இந்த வாழ்க்கைதான் எவ்வளவு அற்ப விஷயமாகிவிட்டது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. கொஞ்சம் பதற்றமாகவும் படபடப்பாகவும் இருந்தது. அம்மாவின் இறப்பின்போது விறகுகளை நிதானமாக அடுக்கி மேலே சந்தனக் கட்டைத் துண்டுகளையிட்டு, விறகடுக்கலின் கீழே லேசாக மண்ணெண்ணை ஊற்றி பற்றவைத்தது நினைவுக்கு வந்தது.

முகத்தைப் பார்க்கிறவர்கள் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. எல்லோரும் முண்டினார்கள். மீண்டும் சலசலப்பு. பிச்சாண்டியும், அண்ணாமலையும் இரு கைகளையும் முன்புறம் கோத்தபடி உலர்ந்த கண்களோடு நின்றிருந்தார்கள். மீசையில்லாத இருவரையும் பார்க்கச் சகிக்கவில்லை. கற்பூரத்தை இருவருமாக ஏற்றித் தலைமாட்டிலும் நெஞ்சிலுமாக வைத்தார்கள். எல்லோரையும் வெளியே போகச் சொல்லி நீள இரும்பு ஸ்ட்ரெச்சரைத் தள்ளத் தொடங்கியதும் ‘ஹோ’வென்ற இரைச்சலோடு அழுகையொலி எழுந்தது. அதற்குமேல் அங்கிருக்கப் பிடிக்காமல் வெளியே நெரிசலில் இடிபட்டபடி வந்தான்.

இறுக்கமும் தொய்வுமான மனநிலை ஆட்கொள்வதைத் தவிர்க்கவில்லை. இவ்வளவுதானா வாழ்க்கை என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். தலை நரைத்த வயசாளிகள் எல்லாம் பூங்காவின் கிரானைட் நாற்காலியிலேயே அமர்ந்திருந்தனர். மின் மயானத்தின் அருகில்கூட வரவில்லை. அவர்களுக்குப் பேச நிறைய கதைகள் இருந்தது. இருக்கிற மிச்ச காலத்தையெல்லாம் பேசிப்பேசியே தீர்த்துவிடவேண்டும் என்பது போல அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அவன் மனது புற உலகத்தோடு ஒட்டாமல் அரற்றிக் கொண்டிருந்தது. நீளமான இரும்புக் குழாயின் உச்சி முனையின் வழியே சாம்பலாகிக் கரும்புகையாகக் காற்றில் பரவிக் கொண்டிருந்தார் சர்க்கரை பெரியப்பா. எலும்பு நசிந்த கருகல் வாசனை ரம்மியமாகப் பூங்காவில் பரவியபடியிருந்தது. பசியெழுப்பித் தூண்டும் அந்த வாசனை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாக இருந்தது. வெளியேறி நடக்கத் துவங்கினான். சவுக்கின் சொடுக்குகளைப் போல சுள்ளென்று கீறத் தொடங்கியது வெய்யில்.

•••

கயிற்றின் மேல் நடத்தல்

2017-03-14T11:52:00.000+05:30

கயிற்றின் மேல் நடத்தல்

மார்ச் 2010ல் என்னை அவர் முதன் முதலாகத் தொடர்புகொண்டார். ‘யோனி’ என்ற தலைப்பில் கவிதைகள் எழுதி வைத்துள்ளதாகவும் அவற்றை வெளியிட முடியுமா என்று கேட்டார். மொத்தம் எவ்வளவு கவிதைகள் உள்ளது, எத்தனை பக்கங்கள் வரும் என்று கேட்டபோது அவர் சொன்ன கவிதைகளின் எண்ணிக்கை 400. அதன்பிறகு அவ்வளவு கவிதைகள் வேண்டாம், தேர்ந்தெடுத்துக் குறைக்கலாமே என்று சொன்னேன். சில தினங்களில் 200 கவிதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பினார்.

பொறுமையாக படித்துப் பார்க்கும்படியும், அதன் கருத்துகளோடு நீங்கள் முரண்படலாம் அல்லது வடிவம் சார்ந்த விமர்சனங்கள் இருக்கலாம், அதற்கான நியாயங்கள் என்ன என்று என் தரப்பிலிருந்து நேரில் சொல்லத் தயாரிக்கிறேன் என்ற குறிப்பையும் அனுப்பியிருந்தார். முழுவதையும் படித்த பிறகு நேரில் சந்தித்துப் பேசுவோம் என்றேன். பெரும்பாலான கவிதைகள் பிடித்திருந்தன. அதிலும், குறிப்பிட்ட பொருள் சார்ந்து முழுக்க எழுதப்பட்ட கவிதைத் தொகுப்புகள் குறைவு என்பதால் நல்ல முயற்சியாக இருக்கும் என எனக்குப் பட்டது.

மகாபலிபுரத்தில் சந்திப்பதாக முடிவு செய்து அங்கு சந்தித்துப் பேசினோம். கவிதைகளின் அச்சுப் பிரதியை வைத்துக்கொண்டு மீண்டும் ஒருமுறை கவிதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து இறுதி வடிவம் உறுதியானது. ‘யோனி’ என்ற தலைப்பு அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டிற்காக வைத்தது போன்ற ஒரு தொனியை ஏற்படுத்துகிறது என்ற கருத்தைத் தெரிவித்தேன். மகுடேசுவரனும் இதே கருத்தைத் தெரிவித்ததாகச் சொல்லி, அதை மாற்றச் சம்மதித்தார். அப்படித் தெரிவான தலைப்புதான் ‘பரத்தை கூற்று’.

அக்டோபர் 2010ல் சாருநிவேதிதா ‘பரத்தை கூற்று’ கவிதைத் தொகுப்பை டிஸ்கவரி புக் பேலசில் வெளியிட்டார். (டிஸ்கவரி புக் பேலஸில் நடைபெற்ற முதல் புத்தக வெளியீட்டு விழா அகநாழிகை பதிப்பகத்தின் நான்கு நூல்கள் வெளியீட்டு விழாதான். விநாயகமுருகன் உள்ளிட்ட நான்கு பேரின் புத்தகங்கள் 2009ல் வெளியிடப்பட்டது.) சரவண கார்த்திகேயனின் எழுத்தில் எப்போதும் கூர்மையும், எள்ளலுமான தன்மையை கண்டிருக்கிறேன். பரத்தை கூற்று தொகுப்புக்கு அவர் எழுதிய முன்னுரை மிக அற்புதமானது. அவரது வலைத்தளத்தில் அவர் எழுதும் பத்திகள், விமர்சனங்கள், அனுபவங்கள், அவதானிப்புகள் என எல்லாமே புதிய நோக்கிலான மாற்று சிந்தனையை உடையவை. பரத்தை கூற்று தொகுப்பு பரவலான கவனம் பெற்றது. முழுவதும் விற்றுத் தீர்ந்தும் விட்டது.

பரத்தை கூற்று வெளியான பிறகு அவர் பல புத்தகங்களை எழுதி விட்டார். சமீபத்தில் உயிர்மை பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ள அவருடைய ‘இறுதி இரவு’ சிறுகதைத் தொகுப்பை வாசித்தேன். வெகுஜன எழுத்து, இலக்கிய எழுத்து என்ற இரு பிரம்புகளில் கட்டப்பட்ட கயிற்றின் மேல் நடக்கிற வித்தைதான் இந்தக் கதைகள். அது அவருக்கே தெரிந்திருக்கிறது என்பது அவருடைய பலம்.

ஒவ்வொரு கதையைச் சொல்லிச்செல்லும்போதும் அவருக்குள்ளிருக்கும் புத்திசாலித்தனம் கதைசொல்லியைக் கீழே தள்ளி மிதித்துவிட்டு, துருத்திக்கொண்டு குறுக்கிடுகிறது. இதனாலேயே நன்றாக சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டிய கதைகள் கூட வலுவிழந்து உதிர்ந்துபோகிறது. ஒரு கதையில் அறிவியல், மற்றொரு கதையில் இதிகாசம், அடுத்த கதையில் நவீனம் என சேற்றில் விழுந்த தவளை உந்தியெழுந்து இலக்கில்லாமல் நகர்வதுபோல தொகுப்பு முழுதும் தொடர்கிறது.

சரவண கார்த்திகேயனுக்கு நன்றாக எழுத வருகிறது. அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. கதைசொல்லும் முறையில் அவருக்குச் சில சிக்கல்கள் இருக்கிறது என நான் புரிந்துகொள்கிறேன். அவரை சுஜாதா மிகவும் பாதித்திருக்கிறார் என்பதை அவரது கதைகளை வாசிக்கும்போது புரிந்து கொள்கிறது. மற்றபடி அவரே முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பது போல அவருடைய வருங்கால அனுபவமும், வாசிப்பும் அதை நிகழ்த்தக்கூடும். ஆனால், அதற்காக அவர் நிகழ்காலக் கதை சொல்லல் முறையில் கவனம் செலுத்தாதிருக்கிறார் என்றே தோன்றுகிறது.

இந்தத் தொகுப்பில் ‘இறுதி இரவு’ என்ற நல்ல கதையை எழுதியிருக்கிறார். தொகுப்பில் எனக்குப் பிடித்த ஒரே கதையும் அதுதான். மொத்தம் பதினொரு கதைகளில் ஒரு கதை எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது என்றால் அதற்குக் காரணம் சரவண கார்த்திகேயன் மற்ற கதைகளை நன்றாக எழுதவில்லை என்பதல்ல. வாசிப்பனுபவத்தில் எனது தேர்வுகளுக்கான அளவுகோல் என்ற ஒன்றினைப் பதித்துக்கொண்ட ஒரு மனச்சிக்கலை உடையவன் நான். அதனால், சரவண கார்த்திகேயனைப் பற்றிய என்னுடைய அவதானிப்பு என்பது முற்று முழுதானதும் அல்ல.

சரவண கார்த்திகேயன் நிறைய எழுத வேண்டும். ‘இறுதி இரவு’ மாதிரியான நிறைய நல்ல கதைகளை அவரால் சொல்ல முடியும் என்ற நம்பிக்கையும், எதிர்பார்ப்பும் எனக்கு நிறைய இருக்கிறது. இன்னும் சொல்லப்போனால் அவரது கதைகளைவிட அவருடைய உரைநடை மொழி எனக்குப் பிடித்தமானது. அடுத்த சிறுகதைத் தொகுப்பில் என்னுடைய எதிர்பார்ப்பையெல்லாம் சரி செய்துவிடுவார் என்ற பெரும் நம்பிக்கையுடன் இதைப் பகிர்வதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

பொன். வாசுதேவன்

நாய்க்குணம்

2017-03-02T14:48:00.004+05:30

‘நாற்பத்தைந்து வயதானால் நாய்க்குணம் வந்துவிடும்’ என்று சொல்வது வழக்கம். நாற்பத்தைந்து என்பதை இந்தியாவில் நடு வயதின் ஆரம்பம் என்று சொல்வதைவிட, கிழட்டுத்தனத்தின் ஆரம்பம் என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும். அதுகூட ஒருவிதத்தில் தவறுதான். ஏனென்றால் நம்மில் பலர் குழந்தையாகப் பிறந்து பத்து வயதுக்குள்ளாகவே வாலிபம் எய்தி – இருபது வயதுக்குள்ளாகப் பழுத்து – அதற்கு இரண்டொரு வருஷங்ககளுக்கு உள்ளாகவே கிழடு தட்டிவிடுகிறவர்கள்தான். மற்றபடி, இதில் எவ்வளவு அசௌகரியங்கள் இருந்தாலும், ஒருவிதத்தில் சௌகரியமும் இருக்கிறது. நம்மில் பலருக்கு அறிவும் அனுபவமும் அடி நாட்களிலேயே, வாழ்க்கை தொடங்கு முன்னரே, ஏற்பட்டு விடுகிறது.

நாற்பத்தைந்தாவது வயதை எட்டும்போ எந்த மனிதனுமே நின்று நிதானித்து அதுவரை தன் வாழ்வில் தான் சாதித்திருப்பதைக் கவனித்துப் பார்த்துக் கோடுபோட்டு, கூட்டிப்போட்டு, நிகர லாப நஷ்டக் கணக்குப் பார்க்க விரும்புவதில் தவறில்லை.

இன்று என் நாற்பத்தியாறாவது பிறந்தநாள். நான் இவ்வுலகில் தோன்றி முதல் குரல் கொடுத்து சரியாக நாற்பத்தைந்தாண்டுகள் முடிந்து விட்டன. முதல் குரலிலிருந்தே என் குரல் உலகில் சிலருக்கேனும் கேட்டிருக்கிறது என்றுதான் எனக்குச் சொல்லத் தோன்றுகிறது. அக்குரலைக் கேட்டவர்களில் சிலர் அந்தக் குரலுக்குடையவனான என்னிடம் அன்பு செலுத்தினார்கள்; சிலர் வெறுத்துக் காறி உமிழ்ந்தார்கள். பெரும்பாலோர் ‘ஓஹோ! இப்படியும் ஒரு குரல்! எத்தனையோ குரல்களில் இதுவும் ஒன்று’ என்று மனத்தில் எவ்விதச் சலனமும் இன்றி மேலே சென்றார்கள்.

விதி என்கிறார்களே அதன் அர்த்தம் எனக்கு யோசித்துப் பார்க்கும்போது, சரிவரத் தெரிகிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். என்னிடம் அன்பு செலுத்தியவர்களில் பலரிடம் எனக்கு அன்பு எழவில்லை. அவர்கள் என். அனுதாபத்துக்குரியவர்களே தவிர, அன்புக்குப் பாத்திரமானவர்கள் என்று அன்றும் தோன்றவில்லை. இன்றும் நினைத்துப் பார்க்கும்போது கூடத் தோன்றவில்லை.

அதற்கு மாறாக, எனக்குத் தீமையே நினைத்துச் செய்த சிலரிடம் என் மனம் அசட்டுத்தனமாக அளவுக்கு மீறியே ஈடுபட்டு, அடிமைப்பட்டு, உழன்றது. இந்த ஏறுமாறான நிலைமைக்கு விதி காரணமில்லாவிட்டால் வேறு எதைக் காரணமென்று சொல்வது? விதியிலே எனக்கு அவ்வளவாக நம்பிக்கை கிடையாது. ஆனால் அதன் காரணமாக விளைகிற விளைவுகளை நானேதான் அனுபவிக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு மின்சார ஓட்டம். அதில் அந்த ஓட்டத்தைச் சாத்தியமாக்குபவை, இரண்டு சரடுகள்; ஒன்று பாஸிடிவ், ஒன்று நெகடிவ். ஒன்றை அசையாத அன்பு என உணருகிறோம், இன்னொன்றை வெறுப்பு என்று உணருகிறோம். இந்த இரண்டு சரடுகளினாலும் பின்னப்பட்ட பின்னல்தான் வாழ்க்கை.

மூன்றாவது சரடு ஒன்றும் வாழ்க்கையிலே ஓடுகிறது. அது பாஸிடிவும் அல்ல நெகடிவும் அல்ல. நிர்க்குணமானது. அதை மின்சார ஓட்டத்திற்கு அவசியமான எர்த்துக் கம்பி என்று சொல்லலாமா? மண்ணைத் தொடும் இந்த மூன்றாவது கம்பியை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொண்டு வாழுகிறவனுடைய வாழ்க்கைதான் இங்கு இன்று வெற்றி பெறுகிறது என்று சொல்ல முடியும்.

பாஸிடிவையும், நெகடிவையும் மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, அன்பு வெறுப்பு என்கிற இரண்டு சரடுகளில் மட்டும் தன் வாழ்க்கையைப் பின்னி அமைக்க முயலுபவன் வாழ்க்கையில் படுதோல்வி அடைகிறான் என்றே எண்ணிப் பார்க்கும்போது எனக்குத் தோன்றுகிறது.

• க.நா.சுப்ரமண்யம் •

‘பெரிய மனிதன்’ நாவலில்.

விளக்கு அமைப்பு வழங்கும் ‘புதுமைப்பித்தன் நினைவு விருது - 2015’

2017-02-28T10:07:00.000+05:30

விளக்கு விருது விழா - காணொளி / இணைப்பு

https://www.youtube.com/watch?v=rJsuiGDVVYA

https://www.youtube.com/watch?v=vn0H12f2e_g

https://www.youtube.com/watch?v=j4t3CNOKbBU

https://www.youtube.com/watch?v=XZY88sxYi5Y

https://www.youtube.com/watch?v=VydZ4KnbBko

https://www.youtube.com/watch?v=BAkLUwvxduw

https://www.youtube.com/watch?v=mZ0FzCI4P7c

விதியைத் தொலைப்பது போல வாழ்தல்

2015-09-27T18:00:00.002+05:30

கவிதை என்றென்றைக்குமானது. கவர்ச்சியானது. எளிமையானது. பெரும் முனைப்புகளேதுமின்றி எல்லோராலும் எழுதப்படக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளது. இதில் நகலெடுத்தல், போலச்செய்தல் எல்லாமே நிகழலாம். முனைப்புகளற்ற சிருஷ்டிகளும் நேரலாம். எது கவிதை என்பதற்கான எந்தச் சூத்திரத்தை முன்வைத்தாலும், அதை ஒட்டியும் வெட்டியும் விவாதிக்க நிறைய பொருளுண்டு. கவிஞர்கள் நுண்ணுயிரிகள் போல எங்கெங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார்கள். விரல் நுனிகளில் கவிதைச் சொட்டுகள் எப்போதும் தயாராக இருக்கிற காலம் இது. தொடர்ந்த விருப்பக்குறியிடல்கள், தொடர்ந்த கவிதைப் பகிர்வுகள், அடுத்துத் தொடர்கிற ‘கவிஞர்’ என்றபடியான வளர்சிதை மாற்றம் உடனுக்குடன் நிகழ்ந்து விடுகிறது. 

இந்த குளோனிங் நூற்றாண்டுச் சூழலில்தான் கவிதையை வாழ்க்கையாக பாவித்துக் கொண்டவர்களும் கவிதை எழுதுகிறார்கள். உணர்வைக் கீறி வாசிக்கிறவர்களுக்குள் கடத்துகிறார்கள். கவிதை மோடி மஸ்தான்களின் போலி ஜாலங்களிலிருந்து தம்மை தனித்தவர்களாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். குறைவாக, நிறைவாக எழுதுகிறார்கள். கவிதை சிலருக்குள் மட்டுமே மூர்க்கமாக இருக்கிறது. அந்த மூர்க்க நிலையில் வெளிப்படுத்துகிற ஆவேச வரிகள் நம் முகத்திலறைகிறது. கவிதை வலியால் நிரம்பியது. என்றால் ஏன் வலிதான் கவிதையா என்றும் சிலர் விவாதிக்கிறார்கள். அவர்கள் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கட்டும்.

இப்படியிருக்கையில்,


ஞாபகத்தின் ஒரு பகுதி

தீராத அவமானத்தைக் கொண்டது

அதை ஞாபகத்தால்தான்

மெல்லப் போர்த்த வேண்டும்

ஜாக்கிரதை.

என்கிறான் இவன். 

 ‘திருச்சாழல்’ - கண்டராதித்தனின் புதிய கவிதைத் தொகுப்பு. புது எழுத்து வெளியீடு. கண்டராதித்தன் கவிதைகள் (2001), சீதமண்டலம் (2007) என்ற இரண்டு தொகுப்புகளுக்குப் பிறகு தற்போது, திருச்சாழல் (2015) வெளியாகியுள்ளது. இந்த தொகுப்புகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் இடையேயான இடைவெளி சுமாராக ஏழு வருடங்கள். 

வலியிலிருந்து வாழ்க்கையை வந்தடைகின்றன இந்தக் கவிதைகள். வார்த்தைகளின் மீளாப்புதைகுழியில் சிக்கி, வெளியேறும் முனைப்புகளற்று அங்கேயே உழலும் மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கின்றன கண்டராதித்தனின் கவிதைகள். 

மிகச்சிலரது வார்த்தைகளிலேயே நம்மால் உணர்வுற்றும், உணர்வற்றும் பரவசங்கொள்ள முடியும். வெறும் வார்த்தைகளாலான அன்பு மட்டுமல்ல கண்டராதித்தனின் கவிதையன்பு. ஒரு கவிதையில் அவனுடையதல்ல என்று அவனது அன்பை அவன் அறிவிக்கிறான்.


வெள்ளை நிறத்தில்

நெஞ்சோடு

நான் சேமித்த

இந்த 

அன்பையெல்லாம்

யாரோ யாருக்காகவோ

பறித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.




தும்பையை மாலையாகத் தொடுப்பது

நன்றல்ல எனவே

அதன் வெண்மையை

பரிசளிப்பதாகச் சொன்னான்

அந்த அன்பைத்தான் 

பழகிய தோள்கள் அனைத்திற்கும் 

சூட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்.




வருவோர் போவோரெல்லாடத 

வைத்துவிட்டுச் சென்றதுதான்

தாராளமாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்

நிறைய இருக்கிறது.




•

 துயர்மிகும் கானகத்தைக் கட்டியழும் பேதைகளும், வடிவுகெடாப் புகழ் கொடுத்த புண்ணியன்களும் கண்டராதித்தன் கவிதை மொழியில் நிறைய உலவுகிறார்கள். இருண்ட மௌனத்தில் கோவில் சிலைகளோடு பேசுகிற புராதன மொழி நடை கண்டராதித்தனுக்கு வாய்த்திருப்பது கூடுதல் சிறப்பு. 

 தனியொருவனின் துக்கங்களும், அவனால் எதிரிகளாக பாவிக்கப்படாத எதிரிகளும், அன்பைப் பறிக்கிற சுயங்களும் நம் மனத்திசைகளுக்குள் சுழன்று காட்சிகளாக நிகழ்கிறது. வாழ்வில் தரிசிக்கச் சாத்தியமுள்ள மனத்தருணங்களோடு நம்மால் இயல்பாக ஒன்றி, உருகி விட முடிகிறது. சுளுக்குற்ற நரம்பை மெல்ல நீவி வலி நீக்குவதான திளைப்பை கருதச் செய்கிறது. 

 நெருக்கடிகளற்ற வளர்ச்சிப்பரவல் காலம் இது என்ற மாயச்சூழலிலிருந்து தெளிந்து வாழ்வின் நிஜமானது என்றைக்கும் சுயம், அன்பு என்பதாலானது. இதுவே இத் தொகுப்பு முழுக்கச் செயல்பட்டிருக்கிறது. தன் கவித்தடத்தில் இடைவெளி விட்டு வந்திருந்தாலும் விலகாத மொழி நடையும், ஆழமும் கண்டராதித்தனின் ‘திருச்சாழல்’, கவிதையின் நிரந்தரத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

• பொன். வாசுதேவன்

சாம்பல் வாசனை

2015-01-06T14:57:00.001+05:30

சாம்பல் வாசனை

(சிறுகதை)

………………………………………………………

பொன். வாசுதேவன்

pon.vasudevan@gmail.com

………………………………………………………

•••

இற்றைத் திங்கள் - நிகழ்வு 2 - இணைய நேரலை கோப்பு

2014-07-20T10:31:00.000+05:30

இற்றைத் திங்கள்
நடப்பு விவகாரங்கள் குறித்த மாத நிகழ்வு

நிகழ்வு - 2
இந்த மாத நிகழ்வில்...

பிரசன்ன விதானகேவின் திரைப்படம் குறித்த சர்ச்சை தொடர்பாக
கெளதம சித்தார்த்தன்

பாலஸ்தீனத்தில் நடப்பது என்ன?
எச். பீர் முஹம்மது

பட்ஜெட்: அபத்த நாடகத்தின் உச்சகட்டம்
செ.ச.செந்தில்நாதன்

http://www.ustream.tv/recorded/50263272

2014-07-19T17:19:00.002+05:30

இற்றைத் திங்கள்
நடப்பு விவகாரங்கள் குறித்த மாத நிகழ்வு

நிகழ்வு - 2

19.07.2014, சனிக்கிழமை மாலை 5.30

இடம் :
அகநாழிகை புத்தக உலகம்,
390 அண்ணா சாலை, KTS வளாகம், (RG Stone மருத்துவமனை அருகில்), சைதாப்பேட்டை, சென்னை - 600 015

இந்த மாத நிகழ்வில்...

பிரசன்ன விதானகேவின் திரைப்படம் குறித்த சர்ச்சை தொடர்பாக
கெளதம சித்தார்த்தன்

பாலஸ்தீனத்தில் நடப்பது என்ன?
எச். பீர் முஹம்மது

பட்ஜெட்: அபத்த நாடகத்தின் உச்சகட்டம்
செ.ச.செந்தில்நாதன்

http://www.ustream.tv/channel/%E0%AE%B5-%E0%AE%B4-%E0%AE%A4-%E0%AE%A4-%E0%AE%B4-%E0%AE%A4%E0%AE%AE-%E0%AE%B4

http://ustre.am/AyV0

பெருவியப்பொன்றின் உன்னத நிகழ்வு

2014-07-02T18:19:00.000+05:30

1999-ல் “சிற்பி இலக்கிய விருது” பெற்ற போது கவிஞர் தேவதேவன் அளித்த ஏற்புரை

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ஒரு விருதின் தகுதியினை நாம் எவ்விதம் மதிப்பீடு செய்கிறோம்? அதன் அளவுகோல் என்ன?.... இதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களைக் குறித்து நான் சிந்தித்தையும் பேசியதையுமே இங்கு மீண்டும் நினைவு கூர்கிறேன்... அந்த விருதானது ஒரே சமயத்தில் அதை வழங்குவோர்க்கும், அதைப் பெறுவோர்க்கும், அவர்கள் வாழும் மொத்த சமுதாயத்திற்குமே பெருமை தரக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும், யார் யாருக்கு நன்றி சொல்வது என்ற கேள்வியே அழிந்து போய் விடுகிற ஒரு கொண்டாட்டம் அது.

கவிஞர்கள் தாம் வாழும் காலத்தில் கண்டுகொள்ளப்படாமலேயே புறக்கணிக்கப்பட்டு இருக்கிறார்கள். அது அறிவார்ந்த தளத்தில் அந்தச் சமூகம் மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் இருந்தமையை நமக்குக் காட்டுகிறது. ஒரு கவிஞன் தான் வாழுங்காலத்தில் கொடுந் தண்டனைக்களுக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறான். அரசு அதிகாரத்தின் வன்முறையை அப்போது நாம் அடையாளம் கண்டிருக்கிறோம்.ஒரு கவிஞன் தன் வாழுங்காலத்தில் அடையாளம் காணப்பெறுவதும், கொண்டாடப்பெறுவதும், அந்தச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியெனும் ஆரோக்கியமாய் இருக்கிறது என்று நாம் ஆசுவாசிக்க முடிகிறதற்கான அடையாளம்தான்; முழு வெற்றி அல்ல. முழு வெற்ற அவன் வாழும் சமூகத்தின் வளர்ச்சியில்தான் இருக்கிறது.

கவிஞனை மொத்த சமூகமும் முழுமையாய்ப் புரிந்துகொண்டது என்பது மனித வரலாற்றில் இல்லாத ஒன்று.கவிஞனும் தான் கண்டவற்றை வெற்றிகரமாய்க் கூறி முடித்துவிட்டான் என்ற நிலைமையும் இதுவரை இல்லாத ஒன்று.இந்த்த் தோல்விக்குக் காரணம் அவனது ஊடகமான மொழி. அவன் தன் வாழ்க்கையையே ஒரு ஊடகமாகக் கொண்டால்தான் என்ன? தோல்வியையே தழுவுகிறான்.கருணையைத் தன் இதயத்தால் துய்த்து அறிந்தவனும் சொல்லால் சாதிக்க முடிந்தது என்ன, கருணை என்ற சொல் போதாமல் போய் அதற்கு மேலும் இரண்டு முன் ஒட்டுப் (Prefix) பண்புச் சொற்களை (Adjectives) அழுத்தி அவன் தன் மனவெழுச்சியை மட்டும்தான் பதிவு செய்ய முடிந்தது தவிர மற்ற எல்லாமும் எளிதில் சாதிக்கப்படக்கூடிய அற்பங்கள்தாம் என்ற முடிவுக்கு வந்தவைகள்தாம்.

கவிஞனின் இத்தகைய மனவெழுச்சியால் கோர்க்கப்படாத படைப்புகளைத் துச்சமென மதித்துத் தூர ஏறிந்துவிடுவது மிகச் சிறந்த ஒரு மதிப்பீட்டுச் செயல் என்று கூற முடியும். இலக்கியத் திறனாய்வு என்பது இதைக் கண்டடைவதற்கான ஒரு உளவு வேலையாகவும் சிக்கலான வேளைகளில் ஆகி விடுகின்றது. கவிஞனோ மிக எளியவனாகவும் மிகு உறுதி மிக்கவனாகவும் காட்சியளிக்கிறான்.ஏதோ ஒரு மையத்தினின்று பெறப்படும் அறமதீப்பீடுகளை வலியுறுத்தும் ஒரு அறவீனமுள்ள மூர்க்கனாக அடையாளம் காட்டப்படுகிறான். அவனோ "ஆம். அதை மையம் என்று கொள்வோமானால் பெருவியப்பு ஒன்றின் உன்னத நிகழ்வேதான்" என்னும் உணர்வுதான் அது என்று அவன் தனக்குத்தானே கூறிக் கொள்கிறான். அவனிடமிருந்து வரும் அறமதிப்பீடுகளின் கருப்பையே அது.

தண்டனைகளைப் போலவே பாராட்டுகளாலும் சிதைந்து விடாதவனாக இருக்கவே அவன் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறான். காரணம் அவனது பொறுப்பு தானும் சமூகமும் வேறுவேறு அல்லாத ஒன்றேயான ஒர் பொருள் மீது ஊன்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான. இன்று நாம் மிக நெருக்கடியான ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்றும் உலகின் மிகச் சிறந்த கவிதைகள் எல்லாமே மரணப்படுக்கையிலிருக்கும் ஒரு மனிதனின் அன்புக்கான கதறலே என்றும் அவன் அறுதியற்ற சொற்றொடர்களை உருவாக்கிய வண்ணமாய் இருக்கிறான். அவன் கவிதைகளில் சமூகத்தின் சுரணையின்மைக்கு எதிரான சூடும், அடுக்குமுறை, அதிகாரம் வன்முறை ஆகியவைகளுக்கு எதிரான அச்சமின்மையும், கொண்டாடங்களின் சந்தோஷத்தில் தோய்ந்துவிடாத விழிப்பும் காணக் கிடைக்கிறது. எல்லாமாகவும் இருக்கிற ஒரு தனிமை அவனுடையது. அந்தத் தனிமைத் துக்கத்தின் இன்னொரு பக்கமே 'சொல்லொணாத அமைதி' என்பதையும் அறிந்திருக்கிறான்.

இவைகளெல்லாமே ஒரிடத்தில் படித்துவிட்டு இன்னோரிடத்தில் வந்து ஓதுகிற தத்துவங்கள் அல்ல. அப்படியானால்? நாம் சுட்டிக்காட்ட விரும்புவதும், இயற்ற விரும்புவதும் ஒர் பிரக்ஞை நிலையைத்தான் என்பதே. அந்தப் பிரக்ஞை நிலையைத்தான் ஒவ்வொரு கவிதையும் ஆதர்சிக்க வேண்டும்.

நம் தமிழ்மொழி இரண்டாயிரம் ஆண்டுத் தொன்மையுடையது என்பதிலும் ஒரு வளமான பாரம்பரியத்தின் வாரிசுகள் நாம் என்பதிலும் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் இந்தப் பெருமைகளால் நாம் சாதித்தது ஒன்றுமில்லை. அவலமான ஒரு தற்பெருமைக்குச் சமமானதுதான், ஒருவன் தன் நாட்டின் பெருமையைச் சார்ந்திருப்பதும். கவிதை ஒரு மனிதனின் உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தையே அவாவுகிறது. ஒரு நாட்டின் நலமும், அதன் சுற்றுச்சுழுலும், பண்பாடும் அந்நாட்டு மக்களின் நெஞ்சிலே சுடர்கிற கவிதையைப் பொருத்துத்தான் அமையும் என்பதையே இந்த விழாவின் சந்தர்ப்பத்தில் பெரிதான ஒரு செய்தியாக சொல்ல விழைகிறேன்.... கவிஞன் என்றாலே பெருங்கனவுகளைக் காண்பவன் என்பது ஒரு பழைய மதிப்பீடு. மனித நல்வாழ்வுக்கான இஷ்ட லோகக் (Utopian) கனவுகளைக் காண்பவன் அவன் கனவு பங்கம் ஏற்பட்டு துஷ்டலோகக் (Dystopian) கனவுகளில் துடித்து தன் ஆழ்மன அலறலை சிறுசிறு துடிப்புகளாக எழுதிக் கொண்டிருந்தவனும் அவனே.

கலைகள் மீதும் கவிதை மீதும் ஆர்வம் முகிழ்த்திருந்த எனது தொடக்க காலத்தில் - 30 , 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு - செய்தித் தாளின் மூலம் வடக்கே ஒரு கவிஞர் - அவர் பெயர் , ஆண்டு ஆகியவை நினைவில்லாததற்கு வருந்துகிறேன் - தீடீரென்று வாய் பேச இயலாது போய்விட்ட செய்தி என் மனதில் அழியாது பதிந்துவிட்ட ஒன்றாக இருக்கிறது. பின்னாளின் வாசிப்பில் ஃபிரெஞ்சுக் கவிஞர் போதெலோருக்கும் அந்த விபத்து நடந்துள்ளது என்பதை அறிந்தேன்.

சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்திற்கான ஒரு விசேஷ நரம்பு மண்டலத்தை அவாவுகிற வேகத்தில் இஷ்டலோகத்திற்கும் (Utopian) துஷ்ட லோகத்திற்குமாய் (Dystopian) அதிர்கிற ஒரு நரம்பு நெறித்து அறுபட்டுவிட்ட நிலைதான் கவிஞனின் செயவிழந்த அந்த நா என்று என்னால் உறுதியாகக் கூற முடியும்.

அரசியல்வாதிகளால் சிதைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த உலகை உடல்நோய் மருத்தவர்களைக் கொண்டும், உளவியல் அறிஞர்களைக் கொண்டும், சீர்திருத்திவிடப் பார்க்கிறோம். கவிதை மட்டுமே நமக்கு நம்பிக்கை தரும் என்பதற்கு கவிஞனே ஒரு சாட்சிப் பொருள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.தன்னைக் கவிஞன் என உணர்ந்து கொண்டுவிட்ட ஒரு உள்ளம்தான் இந்த பிரபஞ்சத்தின் மிக உறுதியான ஒரு பொருள். மற்றும் மனித விடுதலை அரசியல்வாதிகளின் கையில் இல்லை என்பதையும் மனிதனை உய்விக்க எழுந்த எல்லாச் சமயங்களும் ஏன் தோற்றுவிட்டன என்பதையும் இன்னும் அறியாதவனை நாம் எந்த சொல்லால் அழைப்பது?... கவிஞனிடம் திட்டவட்டமான சமயம் ஒன்று உள்ளது.அதை ஒருக்காலும் சாகடிக்க முடியாத சொற்களில் அவன் எழுதிக் கொண்டேயிருக்கிறான்.

கவிதை இல்லாத இடத்தில்தான் கவிதை ஒரு அலங்காரப் பொருளாகவும் , கவிதை ஒரு தொழிற்சாலையாகவும், கவிஞர்கள் சாதாரண மனிதர்களாகவும் கருதப்படுவதும் தர்க்கத்திற்கு உட்பட்டதும் இயல்பானதுமான ஒன்று.நான் பேச விரும்புவது கவிதையை உணர்ந்து கொண்ட ஒரு சமூகம் அல்லது தான் கவிஞ ன் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட ஒரு உள்ளம் பற்றி மட்டுமே.

•

(1999-ல் நெய்வேலி ‘வேர்கள்’ இதழில் வெளிவந்தது.

காந்தியின் பாலுணர்வுப் பரிசோதனைகள்

2014-06-03T19:06:00.000+05:30

பாலுணர்வைக் குறித்து காந்தி தனது வாழ்நாளில் பல பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டார். அவர் மேற்கொண்ட பரிசோதனைகள் குறித்து விரிவான ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரையை பேராசிரியர் பிக்கு பாரிக் எழுதினார். 1989 ல் வெளியான இந்த கட்டுரை மிகுந்த சர்ச்சைக்குள்ளானது. இந்தக் கட்டுரை பிக்கு பாரிக் எழுதிய காலனித்துவம், மரபு, சீர்திருத்தம் (Colonialism, Tradition and Reform : An analysis of Gandhi's Political discourse - Sage Publications India 1989) என்ற புத்தகத்தின் ஒரு பகுதி.

பாலுணர்வுக்கும், அரசியலுக்கும் அதிகாரம் தொடர்பாக அமைந்துள்ள நெருங்கிய உறவுகள் இன்று அதிகமாகப் பேசப்பட்டு வருகின்றன. பேசுபவர்களில் அமைப்பியல்வாதிகள், மார்க்சியர்கள், பெண்ணிலைவாதிகள் ஆகியோர்அடங்குவர். அதே நேரத்தில் பாலுணர்வு - சூழல் - அதிகாரம் பற்றிய விவாதம் நமது அண்மைக்கால வரலாற்றிலும் நடந்துள்ளது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டவும், இன்றைய சூழலுக்கேற்ப பாலுணர்வு பற்றிய விவாதத்தை ஆரம்பிக்கவும், காந்தியின் பாலுணர்வுப் பரிசோதனைகள் குறித்த விவாத நீட்சிகளும் கருத்துப்பரிமாற்றங்களாக நிகழ்த்தப்பட வேண்டிய தேவையிருக்கிறது என்பதை இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.

அந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் ஒரு பகுதி...
-------------------------------------------------------------------

.. 1946-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் இருபதாம் நாளிலிருந்து காந்தியும் அவருடைய பேத்திமுறையான மனு காந்தியும் ஒரே படுக்கையில் நிர்வாணமாக உறங்கத் தொடங்கினார்கள். தம்முடைய பரிசோதனை பற்றி காந்தி மனுவின் தந்தையிடம் தெரிவிக்கவில்லை. ஆனால் மனுவையே இதைப்பற்றி அவரது தந்தைக்கு எழுதுமாறு பணித்தார் காந்தி. மேலும் மனு, ஒரு நாளேட்டில் தம்முடைய எண்ணங்களை எழுதி வரவேண்டும் என்றும் கூறிவிட்டார் காந்தி. அதை மனு தினமும் காந்தியிடம் காட்டி அவரது கையொப்பத்தையும் பெற்றாக வேண்டும்.

இந்தப் பரிசோதனை தொடங்கிய மூன்று வாரங்களில் - அதாவது 1947-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி எட்டாம் தேதி - கிருஷ்ண தாஜ் ஜாஜீ என்ற நண்பருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் - இதைப்பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார் காந்தி. இதே சமயத்தில் காந்தியுடன் வசித்து வந்த சகாக்களுக்கு இந்தப் பரிசோதனை நடந்துவருவது தெரிந்திராமல் இருக்கமுடியாது. காந்தியேகூட அவர்களிடம் இதைப்பற்றிப் பேசியிருக்கக்கூடும். மேலும் காந்தியின் குடிலுக்குள் யார் வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்ற நிலையே இருந்தது. எனவே ஆசிரம வாசிகளுக்கு - குறிப்பாக காந்தியின் பெண்சகாக்களுக்கு - பரிசோதனைபற்றித் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால் காந்தியின் பல்வேறு எதிரிகளும் - அவரைக் கண்காணித்து வந்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளும் - இந்தப் பரிசோதனையை மிகவும் அப்பாவித்தனமாக நடத்தப்படும் ஒன்று என்றே நினைத்தார்கள். காந்தி தமது பரிசோதனை பற்றி பகிரங்க அறிவிப்பு ஏதும் செய்தாரில்லை. அதே சமயத்தில் பரிசோதனை நடத்துவதற்குத் தமக்கிருந்த காரணங்கள் பற்றித தம் ஆதரவாளர்களிடம் கலந்தாலோசிக்கவுமில்லை. ஒருக்கால் அவ்வாறு பகிரங்கமாக அறிவித்திருந்தால் அவரது பரிசோதனையின் நோக்கமே பாழ்பட்டுப்போயிருக்கலாம், பரிசோதனையையே நடத்த முடியாமல் போயிருக்கும் என்று அவர் பயந்திருக்கலாம்.

எப்படியிருப்பினும் விஷயம் வெகுவேகமாகப் பரவிவிட்டது. காந்தியால் கிசுகிசு, வதந்தி, அவதூறு என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்ட இந்த விவகாரம் ஒரு பொதுப்பிரச்னையாகவே உருவாகிவிட்டது.

பாலுணர்வுவேட்கையானது விஸ்வாமித்திரர், வியாசர் போன்ற மாமுனிவர்களையே ஆட்டிப்படைத்துவிட்ட ஒன்று என்பதை உணர்ந்திருந்த காந்தியின் சகாக்கள், அவருடைய பரிசோதனையின் விளைவுகளைப் பற்றிப் பயப்பட ஆரம்பித்தார்கள். காந்தியின் குஜராத்தி சகாக்கள் சிலர் அவருடன் தொடர்பைத் துண்டித்துக்கொண்டார்கள். காந்தி நடத்திய ஹரிஜன் ஏட்டின் இரண்டு ஆசிரியர்கள் பதவி விலகினார்கள். சிலரோ காந்திக்கு எதிரான "ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத்" தொடங்கினார்கள். சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல், காந்தியுடன் பேசுவதையே முறித்துக்கொள்ளும் அளவுக்குக் கோபமடைந்திருந்தார். காந்தியின் பரிசோதனைகளைக் கண்டித்து அவருக்கு ஆச்சாய வினோபா பாவே ஒரு கடிதமெழுதினார். காந்தியின் மகன் தேவதாஸும் உணர்ச்சிமயமான ஒரு கண்டனக்கடிதத்தை எழுதினார். காந்தியின் அன்புக்குப் பாத்திரமான சுருக்கெழுத்தாளர் பரசுராம் பணிவிலகினார். ஏற்கனவே காந்தி நடத்தியிருந்த பரிசோதனைகளைக் கண்டித்திருந்த கிஷோர்லால் மஷ்ருவாலா போன்றவர்கள் பெருங்கோபம் கொண்டார்கள். ஜவஹர்லால் நேரு மனக்கலக்கமடைந்திருந்தார்.

காந்தி மீது வைக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள் பின்வருமாறு:

1. காந்தியின் பரிசோதனைகள் பிறருக்கு ஒரு தவறான முன்னுதாரணமாக அமைந்துவிட்டன.

2. இவை சமுதாய நெறிகளின் அடிப்படையையே பலவீனப்படுத்துவதாக, அதர்மத்தை ஊக்குவிப்பதாக இருக்கின்றன.

3. பரிசோதனைகளைக் காந்தி ரகசியமாக நடத்தியது தவறு.

4. பரிசோதனைகளுக்கு முன்பாக இவை பற்றிய விவரங்களை காந்தி பொதுவிவாதத்துக்கு வைத்திருக்க வேண்டும். பின்னரே இவற்றை நடத்தியிருக்க வேண்டும்.

5. காந்தியின் பரிசோதனைகள் ஹிந்து தர்மத்துக்கு எதிராக உள்ளன.

6. காந்தியின் பரிசோதனைகளால் சமுதாயத்துக்கோ நாட்டுக்கோ எந்தவிதப் பயனுமில்லாததால் இவற்றை நடத்தும் அவசியமில்லை.

7. காந்தியின் பரிசோதனைகளால் அப்பாவிப்பெண்கள் உடல் மற்றும் உணர்ச்சிரீதியாக சுரண்டலுக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். மேலும் காந்தியின் பரிசோதனைகள் பெண்களை ஆண்களுக்குக் கீழானவர்களாகவே வைத்திருக்கின்றன.

இந்தக் கடைசிக் குற்றச்சாட்டை காந்தியின் செயலாளர்களில் ஒருவரான பேராசிரியர் நிர்மல் குமார் போஸ் முன்வைத்துப் பதவி விலகினார். மேலும் காந்தி, தம்முடைய பரிசோதனைகள் ஏற்படுத்திய பாதிப்புக்களைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்று பேராசிரியர் போஸ் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் காந்தியிடம் நெருங்கிப்பழகிய பிற பெண்களுக்கு இதனால் மனுவிடம் ஏற்பட்ட பொறாமையையும் அவர்கள் எந்த அளவுக்கு காந்தியைத் தமது சொத்தாகப் பாவித்தார்கள் என்பதையும் காந்தி கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்று பேராசிரியர் போஸ் கூறுகிறார்.

மேலும் மனோவியல்-அலசலை ஆய்வுமுறையாகச் செய்துகாட்டிய ஸிக்மண்ட் ஃபிராய்டின் கண்டுபிடிப்புக்களையும் தமது கடிதத்தில் குறிப்பிடுகிறார் பேராசியர் போஸ்:

"நனவிலிமனத்திலிருந்து தோன்றும் வேட்கைகள் மனிதர்களை ஆட்டுவிக்கின்றன. இவை அவர்களுடைய பிரக்ஞாபூர்வ விருப்பங்களிலிருந்து பெரிதும் மாறுபட்டிருக்கின்றன. தீவிரமான சுய சோதனைகள்கூட இந்த வேட்கைகளைக் கண்டறிய முடிவதில்லை."

ஆக, இந்தப்பரிசோதனைகளைச் செய்த்ததால் தம்முடைய நெருங்கிய சகாக்களை இழந்துவிட்டோம் என்பதை காந்தி புரிந்துகொண்டார். ஆனால் அவர் வருந்தியதாகவே தெரியவில்லை.

"இந்த உலகமே என்னை உதறித்தள்ளினாலும் சரி, எனக்கு உண்மை என்று தெரிவதை நான் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன். ஒருவேளை நான் தவறு செய்து கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் என்னுடைய தவறுகளை நானே உணர்ந்துகொள்வதுதான் சரியாக இருக்கும். என் ஆதரவாளர்கள் என்னைப்பற்றி மோசமாக நினைத்து நான் மஹாத்மாதானா என்று சந்தேகிக்கலாம்.. அப்படி எனது முகத்திரை கிழிக்கப்பட்டால் அதனால் என்னைவிட மகிழ்ச்சி அடைபவர்கள் வேறுயாரும் இருக்கமுடியாது. இதை ஒப்புக்கொள்ளத் தயங்க மாட்டேன்" என்று பதிலளித்தார் காந்தி.

தம்முடைய பரிசோதனைகள் பற்றி காந்தி அளித்த விளக்கங்கள் எளிதில் புரியக்கூடியவையாக இல்லை. மேலும் அவை பல்வேறுசூழல்களில், வெவ்வேறு அர்த்த தளங்களில், அமைந்திருந்தன. சில சமயம் பரிசோதனைகளை அவர் திட்டமிட்டுத்தான் செய்தாரா என்பதே கேள்விக்குறியாக இருந்தது.

பாலுணர்வுவேட்கை மீதான தம்முடைய கட்டுப்பாட்டைப் பரிசோதித்துப் பார்த்துக்கொள்வதாக காந்தி ஒருமுறை குறிப்பிட்டார். வேறொரு இடத்தில் "இது ஒரு பரிசோதனையே இல்லை; புனிதக் கடமை" என்கிறார். இன்னொருமுறை இவைபற்றிப் பேசும்போது "எனது யோகத்தில் இது ஒரு பகுதி, புலன்களை இறுதியாக வென்றுவிடும் முயற்சி" என்கிறார். இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டுப் பார்க்கும்போது, காந்தியின் விளக்கங்கள் பின்வருமாறு அமைகின்றன.

முதலாவதாக -

இந்தப் பரிசோதனைகள் காந்திக்கு மோட்சம் அல்லது வீடுபேற்றை அடைவதற்கான வழிமுறையில் ஒருபகுதியாகும். தம் வாழ்க்கை நெடுகிலும் அவர் புலன்களையும் வேட்கைகளையும் கட்டுப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார் என்பது தெரிந்ததே. பொருட்களை உடைமையாக்கிக் கொள்ளும் வேட்கையை அவர் எப்போதோ கடந்துவிட்டிருந்தார். கோபத்தைக் கிட்டத்தட்ட அவர் வென்றிருந்தார். மிக எளிதில் கோபங்கொள்ளக்கூடிய அவருக்கு இது மிகக்கடினமாக இருந்திருக்க வேண்டும். தம்முடைய எதிரிகளான ஹிந்துமதப் பழைமைவாதிகளுக்கு நல்வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கும் அளவுக்கு அவர் கோபத்தை வென்றிருந்தார். சாவு பற்றிய பயத்தையும் அவர் கடந்துவந்துவிட்டார் என்றே கூற வேண்டும். வன்முறையையும் கலவரங்களும் நடக்கும் இடங்களுக்கெல்லாம் பாதுகாப்பின்றி சர்வசாதாரணமாக சென்றுவர அவரால் முடிந்திருநதது. சில இடங்களில் சூழல் தமக்கு அவ்வளவு ஆதரவாக இல்லை என்றாலும் கூட அங்கெல்லாம் சென்றுவந்தவர் காந்தி என்பது கவனிக்கத்தக்கது.

தம் நாக்கையும் காந்தி கட்டுப்படுத்தி வைத்திருந்தார். சுவையான உணவை விரும்பிச் சாப்பிடக்கூடியவரான மோகன்தாஸுக்கு இது மிகவும் கடினமாக இருந்திருக்கும்! காந்தியின் உணவு - ஆட்டுப்பால் மற்றும் பச்சைக் காய்கறிகள், அவ்வளவே. நாக்கைக் கட்டுப்படுத்தியதன் இன்னொரு விளைவு, உண்மை மட்டுமே பேசுவது. தவிர, வாரத்தில் ஒருநாள் மௌன விரதம் இருப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார் காந்தி. அதிமுக்கியப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கிடையிலும் மௌன விரதம் தொடர்ந்தது. தவிர, பல்வேறு சிக்கலான, சிரமமான பணிகளையும் பழகியிருந்தார் காந்தி. கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்கிற பணியில் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் பங்குபெற்றது யாவரும் அறிந்த ஒன்றே.

பாலுணர்வு வேட்கைதான் அவரால் வெற்றிகொள்ளப்பட முடியாததாக இருந்தது. ஆனால் அவர் கடும் முயற்சிகளைக் கைக்கொண்டு அவற்றில் தாம் வெற்றிபெற்றுவிட்டதாகக் கருதினார். அப்போதுதான் 1936, 1938-ஆம் ஆண்டு நிகழ்ச்சிகள் நடந்தன. அவற்றையடுத்து உண்மையான வெற்றிக்கு வெகுதூரம் போக வேண்டும் என்று அவர் கண்டுகொண்டார். தமது முயற்சிகளைத் தீவிரப்படுத்தி, பாலுணர்வின் அனைத்து எச்சங்களையும் தமக்குள்ளிருந்து அகற்றிவிட முயன்றார் அவர்.

காந்தி தம் ஆசிரமத்தில் நிர்வாணமாக உலாவினார். தமக்கோ உடனிருக்கும் பெண்களுக்கோ இது பற்றிய பிரக்ஞை ஏதுமில்லாமல் இருக்கிறதா என்பதை அவர் உறுதிசெய்துகொண்டார். அதே சமயத்தில் "இறைவனை நோக்கிய தனியொரு பாதையின் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். இதைத் தீவிரப்படுத்த என்னுடைய ஆழ்மன நினைவுகளையும் கனவுகளையும் ஆராய்ந்தாக வேண்டும். இதற்குச் சுய ஆய்வோ, சுயவிமரிசனமோ போதாது. கடும் செயல்பாட்டுப் பயிற்சியே உகந்தது. சிறுகுழந்தைகளால் ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்த முடிவதில்லை. எனவே ஆழ்மன-ஆசைகளை வெளிக்கொணர வேண்டுமென்றால் அவை நிறைவேற்றப்படுவதற்கான சூழலை உருவாக்குவதே சரி" என்று கூறுகிறார் காந்தி.

எனவேதான் தாமும் தம்முடைய பெண்சகாக்களும் நிர்வாணமாகச் சேர்ந்து படுத்துறங்குவதை ஒரு கடுமையான பசோதனையாக காந்தி மேற்கொள்ள முன்வந்தார். இதன்மூலம் முழுமுற்றான தூய சூழலைத் தாம் அடைந்துவிட்டோமா என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார். இந்தச்சூழலில் பிறர்க்கெதிரே தாமும் தமக்கெதிரில் பிறரும் பாலுணர்வுவேட்கை கொள்ளாமல் இருக்கிறோமா என்பதையும் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார். இந்த அளவில் காந்தியின் பரிசோதனை அவரது நனவிலிமனத்தைக் "கழுவி" உள்ளுமையைத் "தூய்மையாக்கி"க் கொள்வதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

பரிசோதனைகளின் முடிவுகள் காந்திக்கு திருப்திகரமாக அமைந்ததாகத் தெரிகிறது. மனுவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் அவர் கூறுகிறார்:

"இதுவரை பதினோரு விரதங்களை நான் வெற்றிகரமாகக் கடைப்பிடித்து வந்துள்ளேன். ஆனால் இப்போது நான் மேற்கொண்டிருக்கும் பரிசோதனைதான் அறுபது ஆண்டுகளாக நான் செய்துவந்தனவற்றின் உச்சக்கட்டம் ஆகும். இந்த யோக முயற்சியில்தான் உண்மையின் கதிர்களை என்னால் காணமுடிகிறது."

தொடர்ந்து எழுதுகிறார்: "இறைவனுக்கும் உண்மைக்கும் வெகுஅருகில் வந்துவிட்டதை உணர்கிறேன். உண்மையிலேயே வீடுபேற்றை அடைந்துவிட்டோமா என்பது எனக்குத் தெரிய நியாயமில்லை. அப்படி நனவிலிமனத்தை முற்றாகப் புரிந்துகொள்ள என்னால் இயலாது. எனினும் உடல் என்ற பொருள் இருக்கும் வரை வீடுபேற்றைத் தக்கவைத்துக் கொள்வது என்பது முடியாது. எனவே நான் எப்படி இறக்கிறேன், என் சாவு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கப்போகிறது என்பதை வைத்துதான் என் பரிசோதனை வெற்றியடைந்துவிட்டதா என்பது தெரியும். அல்லது ராம நாமத்தை உச்சத்துக்கொண்டு நான் இறக்கிறேன் என்றால் என் பரிசோதனை வெற்றியடைந்து விட்டது என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம்."

1948-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 30 அன்று காந்தி சுட்டுவீழ்த்தப்பட்டதைப் பார்த்த பலர் இதை ஊர்ஜிதப்படுத்தினார்கள். ஆனால் இறக்கும் தறுவாயில் அவருடன் இருந்த அனைவருமே இதை ஊர்ஜிதப்படுத்தவில்லை. இன்னும் பிரச்னைக்குரியனவாகவே உள்ளன இந்த விஷயங்கள்.

தாம் இந்தப் பரிசோதனையைத் தொடங்கியது ஏன் என்று 1946-ஆம் ஆண்டிலேயே காந்தி விளக்க முற்பட்டார். நாட்டின் அரசியல் விடுதலையானது கைக்கெட்டிய தூரத்திலேயே இருந்தது. ஆயினும் ஹிந்து-முஸ்லீம்கள் பரஸ்பரக் கலவரங்களில் வெட்டிச் சாய்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மக்களிடையே பயங்கரமான வெறுப்புணர்வு பெருகிக்கொண்டிருந்தது. எப்படியாவது இந்தக் கலவரங்களைக் கட்டுப்படுத்திவிட வேண்டும், இந்திய நாட்டின் பிரிவினையைத் தடுத்து நிறுத்திவிட வேண்டும் என்று காந்தி துடித்துக்கொண்டிருந்தார்.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக காந்தி மக்களுக்கு அகிம்சாவழியைப் போதித்துவந்திருந்தார். ஆனால் மக்களோ இந்த வழியை நிராகரித்தது மட்டுமல்லாமல் இதன் மீதான நம்பிக்கையையும் இழக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இப்படி காந்தியின் பணி அனைத்துமே வீணாய்ப்போய்க்கொண்டிருந்தது. இதனால் மனச்சோர்வும் ஆற்றாமையும் அடைந்திருந்தார் காந்தி. அவரால் தூங்க முடியவில்லை. உயிர்வாழ்வதையே வெறுத்தாற் போலக் காணப்பட்டார்.

"நான் என்ன செய்யட்டும், நான் என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கும் இருள் சூழ்ந்து காணப்படுகிறதே!" என்று அடிக்கடி எழுதினார். அனைத்துலகுக்கும் பொருந்தவல்ல தம்முடைய செய்தியாக அகிம்சையை அவர் கருதினார். ஆனால் தம் சொந்த மண்ணிலேயே, தம்முடைய தலைமையின்கீழாகவே, அகிம்சை என்பது அர்த்தமற்ற ஒன்றாகிவிட்டது என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.

அதே சமயத்தில் தோல்வியைக் கண்டு அஞ்சும் மனப்போக்கு அவரிடம் எப்போதுமே இருந்ததில்லை. தேர்ந்த போராளியான அவர், தமது செய்தியான அகிம்சை என்பதில் பிரச்னை எதுவுமில்லை என்றும் பிரச்னை தம்மிடம்தான் என்றும் முடிவுசெய்தார்! தூய அன்பின் முன்னால் வன்முறை நிற்க முடியாமல் அழிந்துவிடும் என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். நல்லது தீயதை இறுதியில் வென்றே தீரும் என்பதையும் அவர் உணர்ந்திருந்தார். எனவே தாம் உண்மையாகவே தூய்மையுடன் இருந்தால், இம்மியளவு வன்முறையும் தம்மிடம் குடிகொண்டிரா விட்டால், சமுதாயத்தில் நிலவிய வன்முறையைத் தணிப்பதற்கான சக்தியைத் தம்மால் திரட்ட முடியும் என்று அவர் நம்பினார்....

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

• 1991ல் நாகார்ஜுனன் மொழிபெயர்ப்பில் ‘புறப்பாடு’ இதழில் வெளிவந்தது இந்தக் கட்டுரை

(நன்றி : திணை இசை சமிக்ஞை)

மனோலயம் - படித்ததும் பார்த்ததும்...

2014-03-12T11:05:00.001+05:30

கடந்த இரண்டு நாட்களின் அன்றாட பயண நேர வாசிப்பில் 108 பக்கங்களில் ஒன்பது கதைகளை உள்ளடக்கிய ‘அமரத்துவம்’ என்கிற (2002 வெளியானது) மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைத் தொகுப்பைப் படித்து முடித்தேன்.

‘அமரத்துவம்’ (மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைகள்)

போர்ஹேயின் The Immortal, Pierre Mernard, The Intruder, Dream Tiger ஆகிய நான்கு கதைகளும், காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸின் The Sea of lost time, Death Constant beyond love, Other side of death என்ற மூன்று கதைகளையும், இடாலோ கால்வினோவின் Going to headquarters, Hunger at bevera என்ற இரண்டு கதைகளையும் உள்ளடக்கிய தொகுப்பு இது. .

போர்ஹேயின் ‘அமரத்வம்’ கதையையும், மார்க்வெஸின் ‘மரணத்தின் வேறு கோணம்’ கதையையும் இரண்டு முறை வாசித்தேன். கதை புரியாமலில்லை வாசிப்பின் சுவையுணர்வுகளுக்காக அப்படிச் செய்தேன். நிறைய எழுத்துப்பிழைகள் வாசிப்பினூடே இடறினாலும், நெருடலற்ற சரளமான மொழிபெயர்ப்பு படிப்பதைத் தடை செய்யவில்லை. பெரும்பாலும் ஞாபகங்களின் நினைவு கூறல்கள்தான் புனைவின் மீதான ஈர்ப்புகளை வாசிப்பவருக்குச் சாத்தியமாக்குகிறது.

தேர்ந்தெடுத்த இக்கதைகள் அனைத்தும் சொற்களை ஒன்றின் அருகில் ஒன்றாக அடுக்கிக் கொண்டே சென்று சர்க்கஸ் கலைஞனின் ஊஞ்சலாட்டத் தாவலையொத்த நிலையில் உள்ளுணர்வின் கம்புகளைச் சட்டெனப் பற்றிக் கொள்கிறது. மனதுக்குப் பாந்தமான அவ்விதமான உணர்வைத் தருகிற வாசிப்பின்பமே திரும்பத்திரும்ப அதில் ஈடுபடச் செய்கிறது.

ஒரு படைப்பை சரியென்று ஏற்கவும், மறுத்துப் புறந்தள்ளுவதற்குமான புள்ளி இங்குதான் இருக்கிறது. படிக்காமலே பொதுக்கருத்துகளையொட்டி சார்ந்தும், வெட்டியும் பேசுவது வேறு. அதைப்பற்றிய, அவ்விதமான விமர்சனங்களைக் குறித்து பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை. ‘தகுதியுள்ளவை எஞ்சும்’ என்பார்கள். அப்படியான நல்ல புத்தகத்தை அடையாளம் கண்டுகொள்வதில் ஆகச்சிறந்த வாசகனுக்கு எப்போதும், எவ்விதத் தடையும் இருப்பதில்லை. படைப்புகளுக்கான பரிந்துரைகளும் அவசியமற்றதுதான். ஆழ்ந்து வாசிக்கத் தேடுகிறவர்களுக்கு எல்லாம் கிடைக்கும்.

‘அமரத்துவம்’ (மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைகள்)

- தமிழில் : க.செண்பகநாதன்

(முதல் பதிப்பு : 2002) விலை : ரூ.50/-

•

விழுந்து கொண்டிருக்கும் பெண் (மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைகள்)

ரே பிராட்பரி, ராபர்ட் சில்வர்பெர்க், டினோ புசாட்டி, உர்சுலா லெக்யுன், ஐசக் பாஷவ்ஸ் சிங்கர், டோனி கேட் பம்பரா, அனில் வ்யாஸ், மரியா ஸ்ரஜ், யசுநரி கவாபட்டா, அன்னி ஃப்ருல்க்ஸ், ஜான் எட்கர் வைட்மான், அன்டன் செகாவ், ஸோரன்டினோ, சஹி, மண்ட்டோ, என்.எஸ்.மாதவன், ஸக்கரியா ஆகியோரின் கதைகளை உள்ளடக்கிய தொகுப்பு இது.

இக்கதைகளில் பாதி தோலுரித்த காட்டு மாடு (அன்னி ஃப்ருல்க்ஸ்), பாரம் (ஜான் எட்கர் வைட்மான்) என்ற இரு கதைகளும் நவீன புனைவுகள் எப்படி மொழியாக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதற்கான மிகச்சிறந்த உதாரணங்கள் என்று இப்புத்தகத்திற்கான தனது நீண்ட முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் ஜெயமோகன். வாசிப்பினூடாக கதைகளில் பயணிக்கிற போது இவ்வுண்மையை உணர முடிந்தது.

வாசிக்கக் கிடைக்கிற பெரும்பாலான மொழியாக்கங்களில் காணக் கிடைக்காத இயல்பான நம்பகம், சரளம், தெளிவு ஆகியவற்றைக் காண முடிவதே எம்.எஸ். அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பின் சிறப்பு.

விழுந்து கொண்டிருக்கும் பெண் (மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைகள்)

- தமிழில் : எம்.எஸ். (காலச்சுவடு) (ரூ.160)

•

மனோ லயம் : படித்ததும் பார்த்ததும்...

2014-03-11T16:18:00.002+05:30

அகநாழிகை - இதழ் 7 - மார்ச் 2014 ... தற்போது விற்பனையில்..

2014-03-07T13:21:00.000+05:30

அகநாழிகை - இதழ் 7 - மார்ச் 2014 ... தற்போது விற்பனையில்..

160 பக்கங்களில் வெளிவந்திருக்கும் ‘அகநாழிகை’ (இதழ் 7 - மார்ச் 2014) இதழுக்கான வரவேற்பும், நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகளும் வாதைகளின் இறுகிய இழைகளை நெகிழ்த்தித் தளர்த்துகிறது. நன்றி.

இதழில்....

விரிவான இரு நேர்காணல்கள் : ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் • ஜோ டி குரூஸ்

கட்டுரைகள் :

கேளாரும் வேட்ப மொழி - ராஜ சுந்தரராஜன்

காதலியரின் அரசி - குட்டி ரேவதி

தெருவில் நகர்கிறது சைக்கிள் - எச்.பீர்முகமது

வறட்சியில் செழிப்பு - ஜீவ கரிகாலன்

இந்தக் கட்டுரைக்குப் பத்துத் தலைப்புகள் சூட்ட ஆசை - இசை

பெரியாரின் பெண்ணியம் - பாட பேதமும், இயந்திரத்தனமும் - தி.பரமேசுவரி

காற்றுப் பள்ளத்தாக்கின் இளவரசி - சித்தார்த் வெங்கடேசன்

புவி வெப்பமயமாதல் என்பது பித்தலாட்டமா? - ராஜ் சிவா

புணர்ந்தன பிரிந்தன பிரிந்தன புணர்ந்தன - பொன்.வாசுதேவன்

மொழிபெயர்ப்பு : மாதவிக்குட்டியின் டைரிக் குறிப்புகள் - கமலாதாஸ்
- தமிழில் : யாழினி

புத்தக விமர்சனம் : கதிர்பாரதியின் ‘மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள்’ அகண்ட வனத்திற்குள் காலத்தை அறுக்கும் ஆலகாலம் - தாரா கணேசன்

•

• புத்தக வடிவில் 160 பக்கங்கள்

• விலை ரூ.120 (அஞ்சல் செலவு ரூ.30)

உன்மத்தப் பித்தன் (கவிதைகள்) - பொன்.வாசுதேவன்

2014-03-07T13:17:00.000+05:30

உன்மத்தப் பித்தன் (கவிதைகள்) - பொன்.வாசுதேவன்

அகநாழிகை பதிப்பக வெளியீடு