مشغولیات ذهنی آقا صابر

وقایع اتفاقیه

noreply@blogger.com (صابر) — Tue, 06 Oct 2009 19:03:00 +0000

چند وقتیه حسابی سرم شلوغ شده، و یکسری مسئله دیگه اداری دیگه برام پیش اومدن که انشالله به زودی حل می‌شوند. این مسائل باعث شدند که چند وقتی ذهنم حسابی مشغول بشه و اصلا حواسم به دور و برم نباشه. مثلا دیروز به حامد پیامک زدم که بیاد دم در خونشون کارش دارم بعد از چند دقیقه خودم یادم رفت که باهاش قرار دارم! رفتم خونه و بعد از 10 دقیقه تازه یادم اومد که چی کار کردم!

این چند وقته یکسری مسائل اداری من رو حسابی اذیت کردند. خدا دکتر جهانگیر رو خیر بده که هم استاد خوش برخوردین هم کارای آدم رو خوب راه می‌اندازند. این چند روزه چند بار دم در اتاقشون تو صف وایستادم تا کارم رو مطرح کنم ، هر کسی می‌رفت تو خوشحال برمی‌گشت. اولش می‌خواستم پیش یکی دیگر از اساتید برم که دم در اتاقش هر کسی می‌رفت تو دعوا می‌شد و ناامید برمی‌گشت که وقتی دیدم اوضاع این جوریه منصرف شدم! D:

البته امروز آخرش که دیگه خیلی خسته شده بودم تو صف واینستادم و مستقیم رفتم تو و حق خیلی‌ها رو ضایع کردم. الآن حس بدی نسبت به کارم دارم :(

این مسائل اداری که حل بشند می‌تونم با خیال راحت به بقیه امورات زندگیم برسم :) انشاالله بزودی امتحان GRE خواهم داد و بعدش تافل. آماده شدن برای این 2 تا امتحان هم حسابی از آدم وقت می‌بره، فعلا تنها کاری که کردم خوندن 504 بوده که مطمئن نیستم خیلی به درد بخوره P:

کارای تز رو هم کم کم دارم شروع می‌کنم. این ترم حل تمرین درس نظریه بازی‌ها هم شدم. نمی‌دونم چرا تو ارشد شریف کلاسا از کلاسای کارشناسی هم شلوغ‌ترند ! فکر کنم حل تمرین سی نفر (شاید هم تعدادی بیشتر!!!) باشم.

فعلا مسائل مهم زندگی روزمره‌امان همین‌ها هستند، از شما بیننده عزیز هم می‌خواهم در هنگام عباداتتان من را فراموش نفرمایید. D:

***************

پیوست : بالاخره کارهای اداری‌ام تمام شد ! من درس دکتر روحانی راحذف کردم :) اگر حذف نمی‌کردم مجبور بودم 120 تا تمرین تحویل بدهم ! آن هم در این زمان که اصلا وقتش را ندارم. خدا را شکر که همه چی ختم به خیر شد :)

اگر عمر دوباره داشتم مى كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم

noreply@blogger.com (صابر) — Thu, 24 Sep 2009 20:15:00 +0000

دان هرالد كاريكاتوريست و طنزنويس آمريكايى در سال 1889 در اينديانا متولد شد و در سال 1966 از جهان رفت. دان هرالد داراى تاليفات زيادى است اما قطعه كوتاهش «اگر عمر دوباره داشتم...» او را در جهان معروف كرد. بخوانيد:

البته آب ريخته را نتوان به كوزه باز گرداند، اما قانونى هم تدوين نشده كه فكرش را منع كرده باشد . اگر عمر دوباره داشتم مى كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم. همه چيز را آسان مى گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر مى شدم. فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى گرفتم. اهميت كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بيشتر مى رفتم. از كوههاى بيشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بيشترى شنا مى كردم. بستنى بيشتر مى خوردم و اسفناج كمتر . مشكلات واقعى بيشترى مى داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببينيد، من از آن آدمهايى بوده ام كه بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته منهم لحظاتِ سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از اين لحظاتِ خوشى بيشتر مى داشتم. من هرگز جايى بدون يك دَماسنج، يك شيشه داروى قرقره، يك پالتوى بارانى و يك چتر نجات نمى روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم . اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى دادم . از مدرسه بيشتر جيم مى شدم. گلوله هاى كاغذى بيشترى به معلم هايم پرتاب مى كردم . سگ هاى بيشترى به خانه مى آوردم. ديرتر به رختخواب مى رفتم و مى خوابيدم. بيشتر عاشق مى شدم. به ماهيگيرى بيشتر مى رفتم. پايكوبى و دست افشانى بيشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك بيشتر مى شدم. به سيرك بيشتر مى رفتم . در روزگارى كه تقريباً همگان وقت و عمرشان را وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى كنند، من بر پا مى شدم و به ستايش سهل و آسان تر گرفتن اوضاع مى پرداختم. زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى گويد "شادى از خرد عاقل تر است"

بارون

noreply@blogger.com (صابر) — Thu, 24 Sep 2009 09:14:00 +0000

الآن داره بارون میاد و من خیلی حس خوبی دارم :)

تحلیل روانکاوانه بازی Resident Evil

noreply@blogger.com (صابر) — Mon, 24 Aug 2009 20:32:00 +0000

قبل از این که وارد تحلیل روانکاوانه‌ی این بازی بشم لازمه چند مقدمه رو ذکر کنم :

اول این که نقد یک اثر هنری (که بازی می‌تونه یک اثر هنری باشه) لزوما به این معنا نیست که ما کشف کنیم منظور نویسنده و خالق اون اثر چیه ؟ شاید حتی خودش هم اطلاع دقیقی در این مورد نداشته باشه. برای مطالعه بیشتر رجوع کنید به نظریه قصد مولف و راه حل‌های روانکاوانه در این پیوند.

مساله دیگری که باید مطرح کنم این است که وقتی یک اثر هنری با مقبولیت گسترده مواجه می‌شود آن هم در بازه زمانی نسبتا طولانی، معمولا این بدین معنی است که توانسته با ناخوداگاه جمعی بسیاری از مخاطبانش ارتباط برقرار کند. به عبارت ساده‌تر مطلبی را بیان می‌کند که مخاطبین آن ناخوداگاه با آن ارتباط برقرار می‌کنند(در اکثر مواقع بدون این که خودشان مطلع باشند) اولین نسخه این بازی طبق آمارهای سایت ویکیپدیا سال 1996 به بازار عرضه شد. به دنبال آن حدود 10 نسخه از این بازی ساخته شده. به همراه 7 رمان ، 4 فیلم سینمایی و 1 فیلم انیمیشن که همگی حاکی از مقبولیت گسترده این بازی می‌باشند. نکته جالب‌تر موضوع این بازی می‌باشد که چون زمینه ترسناکی دارد بسیاری از دیدن آن خودداری می‌کنند و اگر این بازی ترسناک نبود چه بسا مخاطبین بسیار گسترده‌تری پیدا می‌کرد.

حال می‌رسیم به نقد روانکاوانه‌ی این بازی :

برای نقد روانکاوانه تم اصلی داستان را دنبال می‌کنیم جایی که انتظار داریم سرنخ ارتباط این داستان با ناخوداگاه جمعی مخاطبین را بیابیم. داستان پیرامون افرادی است که به نوعی ویروس دچار شده‌اند. این ویروس مغز آن‌ها را از کار انداخته و تنها کاری که می‌توانند و یا می‌خواهند انجام بدهند این است که دیگران را گاز بگیرند وبدین ترتیب خون آن‌ها را نیز آلوده کرده و ویروس خود را به آن‌ها منتقل نمایند. در این سری داستان‌ها ما چند قهرمان داریم که ویژگی‌های مشترک جالبی دارند. تقریبا تمام آن‌ها افرادی هستند در ارتباط با جنس مخالفشان بسیار سرد عمل می‌کنند. نه این که ارتباطی برقرار نمی‌کنند، بلکه هر از گاهی که ماجرایی عاطفی می‌خواهد برای آن‌ها به وجود بیاید بسیار سرد واکنش نشان می‌دهند. برای مثال در انیمیشن این مجموعه هر وقت یکی از شخصیت‌های زن آن (که بسیار هم شبیه خانم آنجلینا جولی درستش کرده‌اند) می‌خواهد توجه قهرمان مرد(لیون) را جلب کند با واکنش کاملا سرد او مواجه می‌شود.

البته یک شخصیت زن وجود دارد(به نام ایدا) که در سری 2 ام این مجموعه لیون به او علاقه‌مند می‌شود اما بلافاصله با مرگ او این رابطه پایان می‌پذیرد و وقتی در سری 4 ام متوجه می‌شود که او زنده است به جای خوشحال شدن فقط به ماموریتش اهمیت داده و چون او در جبهه مخالفش است با او در بعضی قسمت‌های این بازی به مبارزه می‌پردازد. برای فهم این اثر باید به نمادها و سمبل‌ها توجه کرد. مهم‌ترین نمادی که می‌توان به آن توجه کرد "خون" است. خون و سرخی نماد عشق هستند. این افراد مبتلا به بیماری عشق پاتولوژیک گونه هستند. بررسی بقیه نمادها به خوبی این مطلب را تایید می‌کند. این افراد بیماریشان را از طریق گازگرفتن منتقل می‌کنند(دهان نماد صحبت کردن است. افراد عاشق پیشه با صحبت کردن مداوم در مورد عشق باعث می‌شوند بقیه افراد بدون این که متوجه باشند نیاز کاذبی به عشق پیدا کنند) یکی از خصوصیاتی که این زامبی‌ها(نام افراد مریض در این بازی) دارند کند شدنشان است. اگر دقت کنید زمان برای افراد عاشق‌پیشه به کندی می‌گذرد. جالب‌تر از همه آن که قهرمانان این بازی که از دست زامبی‌ها جان سالم به در می‌برند کسانی هستند که رابطه‌های عاطفی برقرار نمی‌کنند. من فکر می‌کنم در ناخوداگاه بسیاری از افراد واکنشی منفی نسبت به این نوع عاشقی‌های بیمارگونه وجود دارد و چون داستان این بازی با آن قسمت ارتباط برقرار می‌کند مخاطبین زیادی را توانسته جذب نماید.

Resident Evil

noreply@blogger.com (صابر) — Sat, 08 Aug 2009 20:17:00 +0000

به زودی تحلیلی روانکاوانه پیرامون سری بازی‌ها و فیلم‌های "Resident Evil" در وبلاگم قرار می‌دهم. خوب است این انیمیشن را ببینید تا با دو نفر از شخصیت‌های اصلی این مجموعه‌ها یعنی "Leon" و "Claire" آشنا شوید :)

کلیپ تبلیغ آخرین فیلم (انیمیشن) از این مجموعه :

سوره مبارکه ابراهیم - آیات 46و47

noreply@blogger.com (صابر) — Fri, 07 Aug 2009 20:27:00 +0000

وَقَدْ مَكَرُوا مَكْرَهُمْ وَعِندَ اللَّهِ مَكْرُهُمْ وَإِن كَانَ مَكْرُهُمْ لِتَزُولَ مِنْهُ الْجِبَالُ ‌[١٤-٤٦]

و آن ستمکاران بزرگترین مکر و مهم‌ترین سیاست خویش را به کار بردند ولی مکر آنها پیش (قدرت و تقدیر) خدا (هیچ) است هر چند مکر (و سیاست) آنها به میزانی باشد که کوه‌ها بدان از جای کنده شوند.

﴿٤٦﴾

فَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ مُخْلِفَ وَعْدِهِ رُسُلَهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ ذُو انتِقَامٍ ‌[١٤-٤٧]

پس هرگز مپندار که خدا وعده خود با رسولانش را خلاف کند که البته خدا مقتدر و انتقام کشنده است.

﴿٤٧﴾

دل تنگی

noreply@blogger.com (صابر) — Thu, 30 Jul 2009 19:51:00 +0000

احساس تنهایی می‌کنم ، دلم می‌خواد با یک دختری که در

مرحله سوفیاست ارتباط داشته باشم ! رازهای جهان رو

ازش بپرسم و برای سوالاتم از عالم غیب پاسخی دریافت

کنم. دلم می‌خواد دنیایی از دانش رو در اختیار من قرار

بده و سرشار بشم از لذت فهم و حل بسیاری از معماها و

همین طور ارتباط با یک همچین شخصیتی ...

یاد گذشته

noreply@blogger.com (صابر) — Thu, 30 Jul 2009 19:05:00 +0000

این چند روزه خیلی یاد بچه‌های قدیم افتاده بودم. به چند نفرشون

زنگ زدم ، با بعضی‌ها صحبت کردم و با بعضی‌ها هم نشد که

حرف بزنم (مثلا در دسترس نبودند) با بعضی‌ها هم نمی‌شد

تماس گرفت به دلایل مختلف !

***

دلم می‌خواد یک برنامه تفریحی با دوستان بگذارم. لطفا

پیشنهاداتتون رو به صورت کامنت در اختیارم قرار بدید.

که چه برنامه‌هایی رو می‌پسندید. روزهایی که آزادتر هستید

رو هم اعلام کنید. امیدوارم یک برنامه خوب تا آخر هفته بعد

ترتیب بدیم :)

خواب 1

noreply@blogger.com (صابر) — Sun, 26 Jul 2009 20:58:00 +0000

سه شبه که دارم خواب‌های نمادین می‌بینم، احتمالا امشب هم که شبه چهارمه یک خوابه نمادین دیگه خواهم دید.

گفتم خوبه که یکی از خواب‌هام رو (خواب شبه دوم) این جا مطرح کنم. البته تقریبا مطمئنم که این خواب‌ها به هم هیچ ارتباطی ندارند و هر کدوم یک جنبه خاص رو مد نظر قرار داده‌اند.

*************************************

خواب شب دوم (پریشب) :

خواب دیدم در محله شمال تهران به دنبال یک خانه در حال راه رفتن (بعضی مواقع دویدن) هستم شب بود اما وضعیت آسمان طوری بود که انگار تازه شب شده (آبی پررنگ و بعضی جاها کم رنگ). خیابون ها سر پایینی داشتند و خاکی و سنگلاخی بودند(وضعیت مشابه این خیابان رو در یکی از خواب‌های یک ماه پیشم دیده بودم) و خانه‌ها هم گلی یا کاهگلی بودند. یکسری درخت بسیار بزرگ هم در کنار خیابان‌های تنگ آن جا وجود داشتند با قطری زیاد(بیشتر از ده متر) و طول بسیار زیاد(انگار تا نزدیک آسمان بودند)

فکر کنم شخصی به من گفت و یا خودم متوجه شدم که در خیابان "فریدون شرقی" هستم. بعد وارد حیاط خانه‌ای شدم که شبیه حیاط خانه قدیمی مادربزرگم بود. یک پسر (فکر کنم بچه) هم کنار من بود. روی لبه باغچه رو به دیوار نشستیم. پسر بچه را انگار می‌شناختم در بچگی. شاید یکی از شخصیت‌هایی بود که در بچگی از تلویزیون می‌دیدم. از دو طرف دیوار روبرویمان دو نهر آبی می‌گذشتند و در یک قسمت از مسیرشان از لبه دیوار رد می‌شدند. روی دیوار دو مربع سنگی موجود بود که نقش‌های عجیب و غریبی با گذاشتن سنگ روی آن ایجاد شده بودند. این جا که بودیم از آسمان یک دفعه باران شدید می‌بارید و یک دفعه قطع می‌شد، اما من و آن پسر خیس نمی‌شدیم.مدتی در این جا بودیم اما یادم نمی‌آید چه می‌کردیم. در قسمت بعدی یکی دوتا از دوستانم را دیدم که خیس شده‌اند و به سمت منزل ما می‌آمدند. ناراحت بودم که چرا جای من را پیدا کرده‌اند، دست یکی از دوستانم یک شیرینی دیدم که وقتی که به طرف در خانه(من آن جا بودم) می‌آمد آن را می‌خورد ...

همین

noreply@blogger.com (صابر) — Fri, 24 Jul 2009 20:09:00 +0000

بزرگترین سرمایه هر فردی حرف‌هایی است که برای نگفتن دارد.

حس می‌کنم حرف‌های زیادی برای نگفتن دارم ...

اگر بدان بمیرند بدی می‌میرد ؟

noreply@blogger.com (صابر) — Fri, 22 May 2009 11:20:00 +0000

این پست بسیار زیبا رو توی وبلاگ دوستم مهدی خوندم. بسیار عالی نوشته شده، بدون هیچ تصرفی در متن اون رو عیننا تو بلاگم گذاشتم تا شما هم با خوندنش لذت ببرید :

(تذکر : خوندن این متن نیاز به آشنایی مختصری با نظریات یونگ دارد وگرنه امکان دارد بعضی از مطالبش درست فهمیده نشوند و یا سو تفاهمی پیش بیاورند)

"مرگ درمانی" یعنی این كه بگوییم :

خدایا دشمنان مارا اگر هدایت نمی‌شوند نابود بفرما!

مرگ درمانی نتیجه ی مستقیم اهریمن انگاری دشمنان یا بیگانگان است. و در ارتباط تنگاتنگی با عدم پذیرش و مطلق انگاری ارزشهای درونی شخص است. هم چنین در عمل نوعی از خشونت را ترویج می‌كند كه در آن اثری از دیگر خواهی دیده نمی‌شود. مادامی‌ كه مخالفان خود را انسان هایی همچون خودمان ببینیم و لااقل وجوه مشتركی میان خودمان وآن ها درك كنیم، با آن هااحساس بیگانگی مطلق نمی‌كنیم. وقتی شخصی را بسیار دورتر از آن چه در خودآگاهیمان می‌شناسیم، می‌یابیم و با او احساس بیگانگی و دشمنی یا تفاوت عمیق می‌كنیم، آن شخص مستعد حمل فرافكنی سایه ی ما می‌شود. از این جاست كه دوگانگی، تفاوت و شكاف یا دسته بندی آغاز می‌شود. مخالفان به عنوان دیو، دد، اهریمن یا لكه های ننگ آفرینش تلقی می‌شوند. به قول اریك برن، الگوی رابطه ی "من خوبم-تو خوب نیستی" شكل می‌گیرد. وقتی چنین الگویی شكل می‌گیرد، انسان مستعد پرخاش و زیر پا گذاردن حقوق آن كه خوب نیست، می‌شود. جنبه های منفی شخصیت ما كه در انباری زیر لایه ی خودآگاهی مدفون شده اند، از طریق كهن الگوی سایه تقویت می‌شوند و شخص دشمن، ناخواسته یادآور اهریمنانی می‌شود كه قرن ها با آن ها ستیز كرده ایم. به تدریج سایه شروع به برون ریزی می‌كند و كم كم احساس می‌كنیم كه این دشمن نه تنها هیچ بویی از انسانیت نبرده است بلكه قرن ها و صد قرن هاست كه فرسنگ ها با او و اجدادش فاصله داشته ایم، همان ضحاك ماردوش واز نسل دیوان وددان است و همان اهریمنی است كه روزگاری با فریب ونیرنگ مارا از بهشت وحدت با خویشتن و جهان به دنیای پراكندگی راند. به تدریج شروع به كشف تمام جنایت هایی می‌كنیم كه دست این دشمن به آن ها آلوده است و حافظه ی تاریخی ناخوآگاهمان آن ها را ثبت كرده است. كم كم كشمكش های كوچك قوم وقبیله ای و... تقریبا همه چیز را از چشم او می‌بینیم.

وقتی تصویر دشمن را تا اعماق تاریخ بشری، تا اجداد میمون نما، دنبال می‌كنیم، خود نیز به اعقاب ابتدایی خود واپس می‌خزیم و نبرد میان خیر وشر، حق و باطل یا نور وظلمت به اعقاب اولیه ی ما كشیده می‌شود. كینه و نبردی چند صد هزار ساله. هر چه قدر امیال سركوب شده بیشتر و غلیظ تر باشند و شدیدتر سركوب شده باشند، اهریمن انگاری راحت تر و شدیدتر صورت می‌گیرد. ارهیمن انگاری و نتیجه ی آن مرگ درمانی نتیجه ی فرهنگ سركوب است. وقتی انسان در بهشت نیز از اغوا و كینه ورزی و گزند اهریمنان در امان نیست، تنها راه خلاص شدن از دست دشمن كه اكنون به دیوی اهریمنی در ذهن ما تبدیل شده ، كشتن اوست. درمان بشریت با كشتن قشر بزهكار یا دشمن. این نوعی پاك كردن صورت مساله ی تربیت انسان است. فرآیند اهریمن سازی یعنی روندی كه در ذهن ما طی می‌شود تا دشمن خود را به اهریمنی خطرناك تبدیل می‌كنیم، در حقیقت فرآیندی سه مرحله ای است كه طی آن انگاره ای كه از او داریم را از انسانیت و زیبایی و هرنوع خوبی تهی می‌كنیم، این همان عملیات تمییز دادن حق از باطل است. همان آتشیست كه حق را از باطل جدا می‌كند. باید هرآن چه نادرست است در ناخودآگاه ،در بطن سایه باقی بماند و هرآن چه خوب است می‌تواند وارد حیطه ی نوروآگاهی شود. پس از آن كه دشمن به عنوان موجودی فاقد هرگونه اشتراك انسانی با ما، نگریسته شد، همدردی و همدلی با او ناممكن می‌شود و نسبت به او بی رحم و بی شفقت می‌شویم. در گام سوم باور می‌كنیم كه كشتن او و یا حذف او مشكلاتمان را حل خواهد كرد. آرزویی كه بشر از قدیم الایام داشته است. آرزوی "اگر بدان بمیرند،بدی می‌میرد" ، آرزوی خوش باوران.

میل دارم مفاهیم دیگری را هم كه به زعم خودم با این مساله در ارتباط اند، بیان كنم، این تصور نهادینه شده در ذهن ما، كه هر گاه ناكامی‌یا مشكلی هست، یعنی كسی، احتمالا اهریمن صفت، موجب این مشكل شده است و با حذف او نیز مشكل حل می‌شود. این كه همیشه دست های پنهانی هستند كه باعث مشكلات و كارشكنی ها می‌شوند، خود باعث می‌شود كه همیشه به دنبال مقصری شیطانی بگردیم و معمولا به این نتیجه منجر می‌شود كه به جای تلاش برای حل مساله تلاش برای مجازات مجرمین را آغاز كنیم. اندیشه ی دیگر، اعتقاد به صفات تغییر ناپذیر است، این اعتقاد ممكن است در نقاب جبرگرایی تاریخی، یا جبرگرایی طبیعی و ارثی جلوه كند.

"درختی كه تلخ است وی را سرشت، گرش برنشانی به باغ بهشت ، وراز جوی خلدش به هنگام آب، به بیخ انگبین ریزی و شهد ناب، سرانجام گوهر به كارآورد، همان میوه ی تلخ بارآورد" اعتقاد راسخ ما مبنی براین كه بدان اصلاح ناپذیرند یا این كه بدسرشت ها دیگر درست نمی‌شوند، خود علتی دیگر است كه باعث می‌شود مرگ آن ها را بهترین راه بدانیم. واژه هایی چون "بدجنس"، "بدذات"، "بد سرشت" ، "ناجنس"، "ددمنش" و... همگی به توصیف منش، ذات یا نهاد بدان می‌پردازند و تلویحا به معنای این هستند كه انسان بد، ذاتا بد است. وقتی چنین اعتقادی داریم، كافی است كه یك تشخیص اولیه بدهیم، یعنی یك صفت بد در شخصی بیایم، بدون درنگ او را در دسته ی بدذاتان قرار می‌دهیم اعتقادات ما درباره ی ماهیت و طبیعت انسان آن هایی نیستند كه در سخنان زیبای خود به كار می‌بریم بلكه آن هایی هستند كه در ضرب المثل ها و باورهای قدیمی‌ما مستتر هستند. این اعتقادات امید ما به بشریت را آسیب پذیر و رنجور كرده اند. در حقیقت مرگ درمانی، یا هرگونه خفقان اجتماعی فرافركنی وتكرار بیرونی و گریزناپذیر فرآیند درونی سركوب است. تحقق بخشیدن جنایت درون در عالم بیرونی است. همان كاری كه با انگاره ها، خاطرات، هیجانات ، افكار یا امیال نكوهیده ی خود می‌كنیم، یعنی سركوب كه نوعی كشتن یا خذف كردن آن هاست، در عالم بیرون با كسانی انجام می‌دهیم كه حامل فرافكنی این امیال هستند. نقد سركوب، نقد امر گریزناپذیر است. اما تبلیغ و ترویج سركوب هم مفید فایده نیست. سركوب تا همان میزانی كه اجتناب ناپذیر است مجاز است و بی سركوبی هم به معنای ترویج حیوانیت و غریزه مداری نیست بلكه آن چه در خود یا در دیگران كشف می‌كنیم باید به دیده ی هدلی نگریسته شود و با تحلیل ریشه هایش حل شود نه این كه سركوب شود. سركوب كردن یك حقیقت دروین فروبردن سر زیر برف است و از این رو كشتن، حذف یا آواره كردن یا انتقام جویی های دیگر مانند قضاوت كردن و برچسب زدن ومحكوم كردن ، همگی روش هایی اند كه در عالم فیزیكی واقعا می‌توانند دشمن یا مخالف را حذف كنند از این رو سركوب یا پرخاش، تحقق بیرونی یك آرزوی درونی تحقق نایافتنی است. حال كه از شر این امیال و افكار درونی خلاص نمی‌شوم، از شر حامیان بیرونی اش كه می‌توانم خلاص شوم.

فریتز پرلز اعتقاد داشت هر آن كسی كه او را نمی‌پسندیم یا از او نفرت داریم، به نوعی فاش كننده ی خصوصیتی درونی است كه با آن مشكل داشته و نمی‌توانیم آن را برای خود هضم كنیم. از آن جایی كه دشمنی نوعی بیگانگی (بی +یگانگی) است، و از آن جایی كه دشمنی ریشه در درون دارد، شاید بتوان نتیجه گرفت كه بیگانگی با دیگران ریشه در بیگانگی با خود دارد. در حقیقت ما ابتدا بیگانگی با خود را تجربه می‌كنیم، كشف قلمروهایی در درون روان خود كه برایمان نامانوس، ناآشنا و نكوهیده هستند، ما را با خود بیگانه می‌كند و چون نمی‌توانیم معترف به دوگانگی درونی خویش باشیم، نمی‌توانیم از هم بپاشیم و تماشا كنیم، آن چه در خود با آن بیگانه ایم متعلق به دیگران می‌پنداریم. گاهی كشتن اهریمن دربند كشیده شده، نه از آن روست كه نمی‌توانیم او را ببخشاییم بلكه از آن روست كه از طغیان و هجوم دوباره ی او می‌هراسیم و از اصلاحش ناامیدیم. به این تعبیر، كشتن مجازاتی است كه عاجزان برای مجرمان در نظر می‌گیرند، عاجزان از اصلاح، عاجزان از مهار و كنترل دشمن. كشتن خود نوعی عجز است، عجز از پذیرش دیگری، عجز از تربیت دیگری ووادار كردن او به رعایت حقوق من و عجز از نگهداری او در بند چون روزی خواهد گریخت و با خشمی‌دو چندان هجوم خواهد آورد. شاید به همین دلیل است كه كمتر كسی از ما می‌تواند تصور كند كه شیطان روزی از جهنم خارج شده و وارد بهشت شود. چون شاید در این صورت فاجعه ی گناه بشر و هبوط تكرار شود. یونگ در جایی گفته است كه اعتقاد به اهریمن یا شیطان تا حدودی سلامت آفرین است چون به انسان كمك می‌كند بخشی از تكانه های ناپسند خود را لااقل تا مدتی كه ظرفیت كشف آن ها را در خود به دست نیاورده است، به شیطان نسبت دهد. اما اعتقاد به شیطان از این رو نیز مضر است كه ممكن است باعث شود دیگران را به جای شیطان مجازات كنیم چون از نظر ما شیطانی هستند. افراد منزوی، چپ دست، كوتاه قامت، گو‍ژ پشت، و تقریبا هر كسی كه به اندازه ی كافی با دیگران متفاوت بوده است، سالهای سال، در تمدن های مختلف حاملان انگاره ی اهریمن یا دیو بوده اند. حتی برخی ، واژه ی دیو را مرتبط با انسان هایی می‌دانند كه در دوران های قدیم، كمی‌یا بسیاری دورتر از تمدن می‌زیسته اند و به نوعی بی تمدن تر بوده اند. هم چنین نژادهایی كه قامت های بلندتر داشته اند یا خشن تر بوده اند نیز ممكن است دیو خطاب شده باشند. مثلا در شاهنامه گاهی برخی مناطق كه از لحاظ جغرافیایی گمانه هایی در مورد آن ها وجود دارد، سرزمین دیوان نامیده شده اند.

فرضتی برای کسب آگاهی بیشتر

noreply@blogger.com (صابر) — Fri, 08 May 2009 06:52:00 +0000

چند وقتیه که بحث انتخابات داغ شده ، گفتم خوبه این مقاله و لینک‌هایی که در اون هست رو مطالعه کنید.

می‌توانید این مطلب رو بدون ذکر نام این وبلاگ در سایت خودتون استفاده کنید . این مطلب توسط من نوشته نشده اما نویسنده‌اش مشکلی با به اشتراک گذاشتن آن ندارد.

زمین یا خونه ؟

noreply@blogger.com (صابر) — Fri, 01 May 2009 07:05:00 +0000

در راستای این که دوست خوبم سعید چند وقتیه اصرار می‌کنه که

من مایه دارم و پول دستم اومده (معلوم نیست از کجا آخه؟؟؟)

و در راستای این که آرزو بر جوانان عیب نیست !!! خواستم

یک سوال مهم و اساسی بپرسم !

اگر شما بخواید یک خونه بخرید (برای اقامت خودتان) ترجیح

مي‌دهید که خانه آماده بخرید و یا یک زمین بگیرید و بعد بسازیدش ؟

(فرض کنید برای هر 2 کار پول کافی دارید) اگر بخواهید خانه بخرید

احتمالا باید زیاد بگردید و باز به احتمال زیاد خانه ای خواهید خرید که

100% بر طبق سلیقه شما نیست ، اگر بخواهید بسازید هم باید

مدت زیادی صبر کنید و دردسرهای زیادی تحمل کنید . با توجه

به این که فعلا خانه ندارید و پول برای انجام فقط یکی از این

کارها دارید کدام را گزینه مناسب‌تری می‌دانید ؟

انسان در جستجوی معنا

noreply@blogger.com (صابر) — Wed, 11 Mar 2009 12:01:00 +0000

کتاب بسیار زیبای دکتر فرانکل (انسان در جستجوی معنا) رو می‌تونید از این لینک‌ها (1 و 2) دانلود کنید.

کتاب بسیار زیبایی است درباره‌ی معنی‌گرایی که حاصل تجربیات شخصی نویسنده در اردوگاه آشویتس است. این که انسان بتواند در آن شرایط دوام بیاورد و در کنار آن به عمق معنای زندگی بیاندیشد مطالعه‌ی آن را زیباتر می‌نماید.

در زیر بخش‌هایی از این کتاب را آورده‌ام :

یکبار هزار و پانصد نفر چندین شبانه روز سفر می کردند. در هر واگن هشتاد نفر را جا داده بودند. همه مسافرین بایستی روی بار خود که تنها پس مانده اموالشان بود دراز می کشیدند. واگنها آنقدر پر بود که تنها در قسمت بالای پنجره ها روزنه ای برای تابش نور گرگ و میش سپیده دم به چشم می خورد. همه انتظار داشتند قطار سر از کارخانه اسلحه سازی در آورد و این جایی بود که ما را به بیگاری می کشیدند و ما نمی دانستیم که هنوز در سیلسیا هستیم یا به لهستان رسیده ایم. سوت قطار مانند ضجه کسی بود که التماس کنان به سوی نیستی سقوط می کرد. سپس قطار به خط دیگری تغییر مسیر داد و پیدا بود که به ایستگاه بزرگی نزدیک می شویم. ناگهان از میان مسافران مضطرب ، فریادی به گوش رسید، « تابلو آشویتس ! » بله آشویتس نامی که مو بر تن همه راست می کرد: اتاق های گاز، کوره های آدم سوزی، کشتارهای جمعی. قطار آن چنان آهسته و با تانی مرگباری در حرکت بود که گویی می خواست لحظه های وحشت ناشی از نزدیک شدن به آشویتس را کشدارتر از آنچه هست بگرداند:

آش ... ویتس!

با بالا آمدن خورشید در سپیده دم منظره این اردوگاه سهمناک با چندین ردیف سیم خاردار، برج نگهبانی، نور افکن های چرخان، و صف های دراز از زندانیان ژنده پوش و غمزده، در سپیده دم تیره دیده می شد. زندانیان در امتداد جاده های مستقیم متروک به دشواری خود را می کشیدند. به سوی کدامین مقصد در حرکت بودند، نمی دانستیم. صدای تک نعره ها و سوتهای فرمان، به گوش می رسید.

ما از این صداها سر در نمی آوردیم. تصور من چشم هایم را به دیدن چوبه های دار برد که جسد زندانیان بر آنها تلو تلو می خورد. من وحشتزده بودم و این نشان دهنده آن بود که گام به گام بایستی با وحشت خوفناک نامحدودی آشنا شویم و باید به آن عادت کنیم.

سرانجام به ایستگاه رسیدیم. سکوت پیشین با فریادهای فرماندهان درهم شکست. از آن پس محکوم بودیم با آن فریادهای گوش خراش و خشن زندگی کنیم و بارها و بارها در همه اردوگاهها گوشمان از شنیدن آن آزرده می شد. صدای فرماندهان سوهان روح بود و مانند واپسین فریاد یک محکوم که گویی از حلقوم مردی بیرون می جهید که مجبور بود همانگونه فریاد بکشد، مردی که او را می کشتند و دگربار می کشتند. درهای قطار باز شد و گروه کوچکی از زندانیان توفان گونه وارد کوپه ها شدند. این زندانیان لباسهای یک شکل راه راه به تن داشتند، سرشان تراشیده بود اما به نظر می رسید از تغذیه خوبی برخوردارند. آنان به زبانهای اروپایی و با خوش مزگی حرف می زدند که در شرایط موجود عجیب به نظر می رسید. خوش بینی ذاتی من مانند غریقی که به پرکاهی چنگ می اندازد (که اغلب احساسات مرا حتی در بدترین شرایط مهار کرده است) این اندیشه را در ذهن من ریخت که: ظاهرا این زندانیان کاملا خوب به نظر می رسیدند، خوش خلقند، حتی می خندند. چه کسی می داند؟ شاید من هم بتوانم در شرایط خوب زندگی آنان شریک باشم.

در روانپزشکی حالتی است به نام « توهم رهایی ». مرد محکوم به مرگ در چنین حالتی لحظه ای پیش از اینکه حکم به مرحله اجرا گذارده شود این توهم برایش پیدا می شود که احتمالا در واپسین لحظه، از مرگ رهایی خواهد یافت. ما نیز چنین حالتی داشتیم و به کوچکترین چیزی امید می بستیم و تا آخرین لحظه فکر می کردیم به خیر خواهد گذشت...

سخنان ارزشمند امام جمعه روشنفکر شهر ما

noreply@blogger.com (صابر) — Tue, 17 Feb 2009 15:49:00 +0000

سخنان امام جمعه کاشمر در نکوهش قربانی کردن

اين كه مقابل فردي كه از سفر حج بازگشته است، مقابل هيئت عزاداري، مسئولان، پيش پاي عروس و داماد، يا براي افتتاح و ميمنت يك پروژه و... گوسفند يا حيوان ديگري ذبح كنيم هيچ كدام سنت اسلامي نيست و اگر شرايط آن رعايت نشود، امر مكروه و گاهي تبديل به حرام مي شود.

به عنوان مثال اگر اين ذبحي كه جلوي حاجي يا هيئت عزاداري انجام مي شود، موجب مشكلات بهداشتي شود و سلامت مردم به خطر بيفتد يا مسير عبور و مرور مردم را آلوده كند، چه از حيث نجاست و پاكي چه از حيث آلودگي هاي غيربهداشتي، در اين صورت عمل قرباني يك امر مكروه وگاهي وقت ها حرام محسوب مي شود.

اين عمل كه خون جلوي دسته هاي عزاداري يا عروس و داماد و... مي ريزند، هيچ منفعتي ندارد؛ اينكه گمان مي كنند رد شدن از روي خون باعث سلامتي و ايمني مي شود، در واقع خرافات و جاهلي است.

حتي گاه ديده مي شود كه برخي افراد، خون قرباني را روي ديوار خانه مي ريزند يا به خودروي خود مي مالند كه اين هم از خرافات است؛ در دوره جاهلي گوسفندي را مي كشتند و خون آن را به ديوار كعبه مي ريختند كه خداوند از آن ها قبول كند ولي اسلام، اين عقايد را رد كرد.

قرآن در آيه ٣٧ سوره حج مي فرمايد: خدا اين خون ها و اين گوشت ها را از شما نمي خواهد بلكه خداوند از شما پاكي و تقوا مي خواهد.

منبع

مقاله‌ای زیبا و مرتبط 1

لینک مرتبط 1

لینک مرتبط 2

ارشد

noreply@blogger.com (صابر) — Fri, 13 Feb 2009 07:27:00 +0000

فکر می‌کنم نام مترادف دانشجوی ارشد ، تایپیست باشه .

این جاست که جای خالی یک برنامه‌ی تشخیص صدا به شدت

احساس می‌شود . نقطه سر خط

روانکاوی یک رویا

noreply@blogger.com (صابر) — Mon, 02 Feb 2009 06:48:00 +0000

منبع

جشن

noreply@blogger.com (صابر) — Fri, 30 Jan 2009 17:10:00 +0000

من و هادی

دیشب در مراسمی دعوت بودیم و بسیار

خوش گذشت . جای دوستان حسابی خالی

بود ! جایزه‌ای را هم از آقای رضا کیانیان

دریافت نمودیم :) سعی می‌کنم تا آخر هفته

عکس‌ها و ویدئوهای مراسم را در اینترنت

قرار دهم . در پایان مراسم هم به

کنسرت بسیار زیبای آقای سالار عقیلی گوش

دادیم . آهنگ بسیار زیبای وطن ایشون نشاط

زیادی به ما داد ! توصیه می‌کنم این آهنگ رو

نه یک بار ، بلکه چندین بار گوش کنید .

متن این آهنگ زیبا :

نام جاوید وطن

صبح امید وطن

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

وطن ای هستی من

شور و سرمستی من

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

بشنو سوز سخنم

که همآواز تو منم

همه جان و تنم

وطنم، وطنم، وطنم، وطنم

بشنو سوز سخنم

که نوا گر این چمنم

همه جان و تنم

وطنم، وطنم، وطنم، وطنم

همه با یک نام و نشان

به تفاوت هر رنگ و زبان

همه با یک نام و نشان

به تفاوت هر رنگ و زبان

همه شاد و خوش و نغمه زنان

ز صلابت ایران جوان

برف

noreply@blogger.com (صابر) — Thu, 22 Jan 2009 07:52:00 +0000

همیشه از بارش بارون و برف لذت می‌برم . حس خوبی رو به آدم منتقل می‌کنه ، علاوه بر این زمان نزول رحمت‌های الهی هم هست . اگر دعا کردید من رو هم فراموش نکنید ...

موقع بارش برف رفتم چند تا عکس گرفتم . یکی‌شو می‌گذارم تا شما هم لذت ببرید ، هر چند عکس‌ها نمی تونند حس رو انتقال بدهند ولی باز هم دیدنشون می‌توانند الهام بخش باشند ...

سوم بهمن ماه 1387

سنگان

noreply@blogger.com (صابر) — Sun, 18 Jan 2009 09:21:00 +0000

جمعه من به همراه جمعی از دوستان راهی آبشار سنگان شدیم

تا اندک زمانی فارغ از هیاهوی شهر از عظمت کوهستان

و دیدن آبشار زیبایش بهره‌ای ببریم اما اتفاقی افتاد که

شنیدنش جالب و تامل درآن برای دوستان مفید خواهد بود .

پس از رسیدن به آبشار سنگان من و محمد مهینی و

محمد علی‌نیا و دکتر محمودی برای گرفتن عکس یادگاری

به سمت توده‌ی برفی زیبایی که در کنار آبشار

تشکیل شده بود حرکت کردیم .

قبل از ما عده‌ای آن‌جا بودند و در حال عکس گرفتن و یا برف بازی

بودند . که وقتی ما به آن سمت حرکت می‌کردیم از آن‌جا رفته بودند .

دکتر و محمد مهینی جلوتر حرکت می کردند و

من و محمد علی‌نیا با اندکی فاصله پشت سر آن‌ها حرکت می کردیم .

تقریبا زمانی که دکتر و محمد به آن‌جا رسیده بودند و من و محمد علی‌نیا

نزدیک آن‌ها بودیم با شنیدن صدای فرار کنید بدون این که بفهیم چه

اتفاقی در حال رخ دادن است شروع به فرار کردیم و با شنیدن صدای غرش

وحشتناکی گمان کردیم که پشت سرمان بهمنی در حال حرکت به سمت ماست .

و من و محمد علی‌نیا که جلوتر بودیم توانستیم فرار کنیم ولی توده‌ی برف دکتر را

پرت کرد و توده‌ای دیگر نیز بروی محمد مهینی افتاد و فشار آن به حدی

بود که محمد پس از این که بلند شد و دوستان از حال او پرسیدند ، جواب داد

دستم شکسته است .

سر محمد مهینی و دکتر محمودی در حال خونریزی بود که خوشبختانه عده‌ای

که آن‌جا بودند وسایل کمک‌های اولیه را داشتند و شروع به پانسمان آن‌ها کردند .

خوشبختانه برای هیچ کدام از دوستان اتفاق جدی نیفتاد اما نکته‌ی با اهمیت این

قضیه این بود که مرگ بسیار به ما نزدیک بود .اگر هر کداممان کمی این ورتر

یا آن ورتر بودیم معلوم نبود که خدای نکرده چه اتفاقی برایمان می‌افتاد .

شکر خدا اتفاقی نیافتاد و خدا را هزاران مرتبه از این بابت سپاس گزاریم .

اما این حادثه نکته‌های زیادی در خود داشت . اول این که مرگ از هر چه که

فکرش را بکنیم به ما نزدیک‌تر است و هیچ کس نباید برای خودش حاشیه‌ای از

امنیت قائل باشد . وقتی که مرگ تا این حد به ما نزدیک است ،

آیا ما هر لحظه آماده‌ی رفتن هستیم ؟

یادم می‌آید که صبح همان روز (قبل از حادثه ) دوست عزیزم صالح

به نکته‌ی زیبایی اشاره کردند که تفکر در باب مرگ معنای تازه‌ای

به زندگی می‌بخشد .حرف بسیار تامل برانگیزی است .

اما واقعا چه اتفاقی افتاده بود :

توده برفی و یخی بزرگی از بالای آبشار به روی قندیل افتاده بود و

پس از تکه تکه شدن روی سر ما افتاد . یکی از حاضران در صحنه

بر حسب تصادف از این ماجرا فیلم گرفت که اگر کسی خواست آن

را ببیند به من میل بزند تا لینک دانلودش را برایش ارسال کنم .

این هم عکسی از من و محمد و دکتر در پایین کوه :

شبکه های اجتماعی

noreply@blogger.com (صابر) — Wed, 14 Jan 2009 13:52:00 +0000

چند وقتیه دارم به انگیزه‌ی جوان‌های ایران برای عضویت در شبکه‌های اجتماعی فکر می‌کنم .

یک بخشی از این ارتباطات مربوط به ارتباط برقرار کردن با دوستان ، فامیل و آشنایان که مورد نظر من نیست ، بیشتر روابطی رو می‌خواهم بررسی کنم که بین افراد غریبه و به طور خاص تر بین جنس‌های مخالف صورت می‌گیره . این که انگیزه‌ی برقراری این نوع ارتباطات چیه ؟

برای مثال این که یک پسر برای یک دختر و یا یک دختر برای یک پسر در 360 کامنت می‌گذاره با قصد رسیدن به چه هدفی این کاررو انجام میده ؟

ممکنه دوستان اشاره کنند که عده‌ای از دخترها به قصد پیدا کردن همسر این کار رو انجام می‌دهند ، اما دیده می‌شود دخترها با پسرهایی می‌خواهند ارتباط برقرار کنند که اون پسر برای صد تا دختر دیگه کامنت‌های عاشقانه گذاشته . آیا این آدم می‌تونه همسر مناسبی باشه ؟ یا پسرها قصد آشنایی با دخترهایی رو دارند که اون دختر با پسرهای زیادی ارتباط داره . اگر قصد پسرها دوستی باشد ، آیا چنین دختری شایسته‌ی دوستی هست ؟ افراد مختلف چه اهدافی رو دنبال می‌کنند ؟

خوشحال می‌شم نظر شما رو هم بدونم ...

فلسطینیان

noreply@blogger.com (صابر) — Thu, 08 Jan 2009 13:03:00 +0000

چند روز پیش داشتند با یکی از مسئولین جنبش‌های فلسطینی

مصاحبه می‌کردند . می‌گفت شما ایرانی‌ها فکر می‌کنید ما

زمین‌هامون رو فروختیم و حالا پشیمون شدیم . اگر زمین‌هامون

رو فروخته بودیم پس چرا الآن تو اردوگاه‌ها زندگی می‌کنیم ؟

با پولش برای خودمون خونه می‌خریدیم ...

زن بودن

noreply@blogger.com (صابر) — Wed, 31 Dec 2008 09:08:00 +0000

یک کتب زیبایی هست به نام "زن بودن" اثر تونی گرنت

که هم دکتر شیری خوندن اون رو توصیه کردند و هم

دکتر تویسرکانی .

دکتر تویسرکانی در یکی از سخنرانی هاشون اشاره‌ای به

مقدمه‌ی کتاب می کنند که درباره‌ی دروغ هایی است که به

زنان مدرن گفته می‌شه . من عیننا مطالب اون سخنرانی

رو این‌جا ذکر می‌کنم :

دروغ شماره‌ی یک صاحب همه چیز شدن است. زنی که فعالیت اجتماعی می‌کند و کار می‌کند و استقلال مالی دارد همه چیز بدست می‌آورد. و تجربه‌ی این خانم نشان می‌دهد که برعکس همه چیزشان را از دست می‌دهند. عمیق‌ترین نیازهاشان،‌ نیاز به عشق و نیاز به خانواده‌ای که گرمای عاطفی درش باشد که برای زن‌ها خیلی مهم است بهش نمی‌رسند ولی عوضش مثلا پول درمی‌آورند و ممکن است خونه داشته باشند و اتوموبیل داشته باشند ولی موجودات شکست خورده‌ای هستند که معمولا اکثریت یک سری حالت‌های افسردگی هم دارند. دروغ شماره‌ی یک خلاصه این است که اینکه مثل مردها بروید در اجتماع و بجنگید و استقلال مالی داشته باشید و غیره راه رسیدن به همه چیز است. یک کتابی به فارسی ترجمه شده تحت این عنوان که زن‌های خوب به همه جا می‌رسند و زن‌های بد به هیچ‌جا نمی‌رسند. در سراسر این کتاب دروغ شماره‌ی یک با آب‌وتاب زیادی بیان می‌شود. و کتاب پرفروشی هم هست. یک کتاب بسیار زیبایی اخیرا ترجمه شده تحت عنوان «شهر زنان» کتابی است در مورد زنان قرون وسطی ۵۰۰ سال پیش. مقایسه کردن دیدگاه‌هایی که آن موقع از زن وجود داشته با این دیدگاه‌های مدرن جالب است.

دروغ بزرگ شماره‌ی دو،‌ دو جنسی بودن است. که مرد و زن چندان با هم فرقی ندارند. دروغ شماره‌ی سه این است که موفقیت بر جذابیت می‌افزاید. از آن طرف هم ذهن‌ها طوری شکل داده شده‌اند که مثلا در ایران خیلی‌ها که می‌خواهند بروند خواستگاری می‌پرسند مدرک تحصیلی‌ش چی است. ولی هیچ رابطه‌ی عاشقانه‌ای به دلیل مدرک تحصیلی ایجاد نمی‌شود. هیچ مردی عاشق تحصیلات زنی نمی‌شود.

نویسنده‌ی کتاب به عنوان یک زن فرضش را بر این گذاشته که عمیق‌ترین نیاز یک زن شرکت کردن در یک رابطه‌ی عاطفی خیلی عمیق است. یک آمار بگیرید ببینید رمان‌های عاشقانه چقدر مشتری دختر دارند و چقدر مشتری پسر دارند. اینکه عمیق‌ترین نیاز زن شرکت کردن در یک رابطه‌ی عاطفی بسیار عمیق است همیشه در فرهنگ‌های مختلف مورد تایید بود. زن‌ها البته به مسایل مالی هم توجه دارند.

زن‌هایی که از نظر روانی به شدت احساس ارضاء‌ روانی می‌کنند زن‌هایی هستند که یک جایی در زندگی‌شان یک رابطه‌ی خیلی قوی داشته‌اند. مردها بیشتر از موفقیت‌های شغلی احساس ارضاء می‌کنند و زن‌ها اینطوری نیستند.

دروغ شماره‌ی چهار : مونث بودن ، ضعیف بودن است. احساسات لطیف زنانه و حتی اون حالت سرخوشی که دخترها در سنین نوجوانی دارند، تلقین می‌شود که همه‌ی اینها یک جور ضعف هستند باید جلوی ضعف‌های خود را بگیری. اگر یک کارهایی برایت سخت است باید هرطور شده با مقاومت بالا آنها را انجام دهی. مثلا حمایت از ستیزه‌جویی و پرخاشگری می‌شود. به‌طور سنتی ستیزه‌جویی چیزی بود که مختص مردها بود ولی الان این دروغ در جهت این است که ظرافت زنانه یک جور ضعیف بودن است و زنی که بخواهد این ظرافت‌ها را رعایت کند در جامعه کلاهش پس معرکه است. زن باید خودش را قوی کند و از رفتارهای لطیف زنانه دوری کند. پذیرندگی و انعطاف‌پذیری همه نشانه‌ی ضعف است و جذابیت ایجاد نمی‌کند. توجه کنید به یک معنایی این دروغ نیست اگر هدف اصلی پیشرفت اجتماعی باشد در جامعه‌هایی که ما در آن زندگی می‌کنیم باید یک مقدار رفتار ستیزه‌جویانه داشت تا موفق بود. زن‌ها اگر مدیر باشند به راحتی زیردستان خود را اخراج نمی‌کنند.

یک نکته‌ی که خیلی عمیق است و خیلی باستانی‌تر از این حرف‌هاست که لابلای این دروغ‌های مدرن جا داده بشود اینکه «انجام دادن بهتر از بودن است» یعنی آدم‌ها با کارشان ارزیابی می‌شوند، صرف این نگاه که زن یک موجود زیبایی است و ارزش دارد نگاه بدی است.

دروغ شماره‌ی ده زنان از زنانه شدن مردان لذت می‌برند. اینکه مردان دیر بزرگ شدند یا پیترپن شدند زن‌ها خوششان می‌آید. دخترها به خاطر این نوع فرهنگ مدرن از پسرهایی که موجودات ضعیفی هستند به اصطلاح رمانتیک هستند خوششان می‌آید و ازدواج می‌کنند ولی بعد می‌فهمند که این آن چیزی نیست که احتیاج دارند. وقتی بچه به دنیا می‌آید احتیاج به یک مردی دارند که بشود بهش تکیه کرد و خیلی چیزها را اداره کند. یک رده‌ای از بحران‌های ازدواج در همین جامعه‌ی خودمان این است که زن بعد از ازدواج احساس می‌کند که مرد به اندازه‌ی کافی مرد نیست. من از خانمی شنیدم که وقتی داشته یک روز می‌رفته بیرون شوهرش بهش گفته که اگه ممکنه ماشین من رو ببر تعمیرگاه. با اینکه این خانم یک زن سوپر مدرنی بود ولی این را دیگر نمی‌توانست تحمل کند که من ماشین این را ببرم تعمیرگاه! تعمیرگاه هنوز از آن جاهایی است که زن‌ها در آن راحت نیستند. در حال حاضر در دنیا بالاخص در ایران دخترها حین ازدواج مردهایی که حالت مردانه دارند به نظرشان موجودات خشنی می‌آید و یک مردی را انتخاب می‌کنند که آن مردانگی‌ها درش نیست. ولی بعدا یک جایی به صلابت مرد در زندگی‌شان احتیاج دارند ولی خودشان کسی را انتخاب کردند که صلابت نداشته باشد چون فرق بین صلابت و خشونت را نمی‌دانسته‌اند. جالب اینکه آن مردهای ضعیف هم قطب‌نمایشان زنی را بهشان نشان می‌دهد که کارایی داشته باشد یعنی این نوع ازدواج بیمار خیلی طبیعی ایجاد می‌شود و خیلی طبیعی هم دچار مشکل می‌شود نه مرد آن رفتارهای طبیعی زنانه را می‌بیند و نه زن آن چیزی را که در مرد می‌خواهد ببیند. بعد از ازدواج فرهنگ یک مقدار کنار می‌رود و روابط غریزی‌تر می‌شود و بعد دیگر تلقینات فرهنگ کارایی ندارد. آدم‌ها سرجای اولشان برمی‌گردند زن مطالبات یک زن را دارد و مرد مطالباتی خودش را دارد که مثلا وقتی از سر کار می‌آید خانه زنش را زیبا و سرحال ببیند. وقتی زن از ۶ صبح رفته سرکار و ۸ شب برگشته خانه کجا این اتفاق می‌افتد.

خوش گذشت

noreply@blogger.com (صابر) — Sun, 28 Dec 2008 13:52:00 +0000

برنامه عالی بود . با تشکر از دوستانی که زحمت

کشیدند و تشریف آوردند .

عبور از مناطق صعب العبور قسمت پیش بینی

نشده‌ی برنامه بود که به پیشنهاد دوستان انجام

شد !
حتی رنگین کمون هم نمی‌تونه بین اعضا

جدایی بندازه !
بر لب رود (جوی) نشسته‌ایم و گذر

عمر می بینیم .

یک منظره‌ی قشنگ

آبشار یخی

تیم قهرمان

اخراج اخراجی‌ها

noreply@blogger.com (صابر) — Sun, 21 Dec 2008 20:48:00 +0000

یادش بخیر ! چه‌قدر از این فیلم خاطره دارم ...

اولین بار با چند تا از دوستان رفتم دیدمش ، خیلی

کیف داد . چند بار دیگه هم رفتم که هر دفعه باز هم

خوشم می‌اومد .

آهنگ اخراج اخراجی‌ها رو می‌تونید از این جا دانلود کنید .