A Greek Abroad

Farewell...

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Wed, 09 Jan 2013 20:15:00 +0000

Ένας πολύ καλός φίλος ‘έφυγε’. Έμφραγμα είπαν. Μετά δύο εγκεφαλικά είπαν. Ετών? 37. Καταχρήσεις? 0. Τσιγάρο? Κάμποσο. Άγχος? Απεριόριστο. Στην Ελλάδα του σήμερα, για αυτούς που δεν αυτοκτονούν, υπάρχει και άλλος δρόμος. Αυτός της προδωμένης καρδιάς. Δεν σου αρέσει? Δεν πειράζει. Έχω πολλή πραγμάτεια για εσένα να διαλέξεις. Έχω καρκίνο στο στομάχι σε τιμή ευκαιρίας. Έχω δύο καταθλίψεις στην τιμή της μίας. Με μια κρίση πανικού, σου δίνω άλλη μια μισοτιμής. Ωω, περίεργος είσαι αδερφάκι μου. Δεν πειράζει. Αργά ή γρήγορα θα διαλέξεις κάτι απο την πραγμάτεια μου. Όλοι μου οι πελάτες ‘έφυγαν’ πολύ ικανοποιημένοι με το εμπόρευμά μου.

Πολύ άγχος ο φίλος μου. Προσπαθούσε. Ώριμος σπουδαστής, μπας και βρει καμιά δουλειά. Τον κοροιδεύαμε εμείς. Άρχισαν οι κρίσεις πανικού. Μετά οι αγοραφοβίες. Και μετά το άγχος. Πολύ άγχος. Και έτσι είναι όλοι μου οι φίλοι. Αγχωμένοι. Και η οικογένειά μου. Όλοι αγχωμένοι. Και οι φίλοι των φίλων μου και οι οικογένειες των φίλων μου. Και οι φίλοι της οικογένειάς μου. Όλοι αγχωμένοι. Θα ακολουθήσουν και άλλοι τον φίλο μου. Ε?

Με νευριάζουν οι ζώντες όταν ακούνε ότι κάποιος πέθανε που αρχίζουν τα ‘να προσέχετε, να μην αγχώνεστε’ και τα ‘μην καπνίζετε, μη τρώτε ότι να’ναι’. Και ο φίλος μου? Θα γυρίσει πίσω? Ε? Η οικογένειά του έδωσε τα όργανα. Όχι την καρδιά, αυτή ήταν χαλασμένη. Θα την πάρει μαζί του.

Αύριο το πρωί, για τελευταία φορά θα ‘ανέβει’ τον γεμάτο στροφές δρόμο απο τα Γρεβενά στη Ροδιά. Δε θα ξαναπιούμε τσίπουρα. Δε θα ξανανακατωθούμε στα Ανακατωσάρια. Και ακόμα βουίζει η φωνή του μέσα στο κεφάλι μου : Αφροδιτούλα, μην αγχώνεσαι Αφροδιτούλα. Να με καλμάρει όταν μετακόμιζα για πολλοστή φορά και για πολλοστή φορά είχε έρθει να βοηθήσει. Αλλά δεν άκουγε αυτά που ο ίδιος έλεγε. Δυστυχώς. Δεν είμαι μόνο στενοχωρημένη. Είμαι θυμωμένη. Εξοργισμένη. Με την Ελλάδα που σκοτώνει τα παιδιά της. Και ανησυχώ για τον αν θα έχουν ένα νόμισμα έστω να πληρώσουν το βαρκάρη. Μη μείνουν οι βασανισμένες ψυχές για πάντα βασανισμένες και περιπλανώμενες.

Εις το επανιδείν φίλε μου. Και όταν περάσω και εγώ στην αντίπερα όχθη θα ψάξω να σε βρω. Να πιούμε κανένα τσιπουράκι και να κοροιδέψουμε τους ζωντανούς που δεν ξέρουν πως να ζήσουν τις ζωές τους.

Α.Κ.

Bliss you all

Uk Diaries

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Mon, 17 Oct 2011 14:27:00 +0000

Ένας μήνας και κάτι ψιλά (που θα σου χρειαστούν να συμπληρώσεις για να πάρεις ψωμί)

Σε σκέφτομαι πολύ. Μιλάω με φίλους, διαβάζω εφημερίδες, ακούω ραδιόφωνο και συμπεραίνω πως πρέπει να περνάς δύσκολα. Όλο νέοι άνεργοι προστίθενται, νέες έκτακτες εισφορές εφευρίσκονται και επιβάλονται, νέες περικοπές εφαρμόζονται.

Εδώ όλα είναι αλλιώς. Ό, τι ήξερες μέχρι τώρα, όποια και αν ήταν η κοσμοθεωρία σου, ξέχασέ την. Μέσα στην πρώτη εβδομάδα βρήκαμε και οι δύο δουλειές (ας όψεται βέβαια η πολύτιμη βοήθεια των φίλων μας), επιπλώσαμε το σπίτι πάμφθηνα απο διάφορες ιντερνετικές αγορές (αρκεί φυσικά να μην είσαι ψηλομύτης και τα θες όλα καινούργια) και μάθαμε να βιώνουμε το super market σαν μια νέα, σχεδόν λουναπαρκική εμπειρία ( όλα είναι πιο φθηνά απ’ότι στην Ελλάδα, εξαίρεση αποτελούν ίσως τα οπορωκηπευτικά, αν και γι’ αυτά υπάρχει η κατάλληλη φθηνήτερη αγορά). Απο την άλλη είναι άπειρα αυτά που δεν μπορώ ακόμα να συνηθίσω (και μπορεί να και να μην συνηθίσω τελικά ποτέ).

Η χρήση και κατανόηση της αγγλικής. Αυτά τα αγγλικά που βλέπεις στις αμερικάνικες ταινίες και το παίζεις μαγκιά πως τα καταλαβαίνεις, εδώ στο νησί τα ξεχνάς. Η προφορά τους είναι απίστευτη και τελείως διαφορετική ανάλογα απο ποιο μέρος της Αγγλίας είναι. Ακόμα και τώρα όταν περπατάω, πολλές φορές κοιτάω απο τη λάθος πλευρά του δρόμου και ενώ νομίζω πως ο δρόμος είναι άδειος και έτοιμος προς διάσχιση, γυρνάω απο την άλλη και βλέπω ουκ ολίγα αμαξάκια να κοιτάνε την ηλίθια που προσπαθεί να περάσει το δρόμο. Όσο περίεργο και αν σου φανεί βέβαια δεν έχω κανένα πρόβλημα με την οδήγηση (μπορεί βέβαια να έχουν οι άλλοι γύρω μου και να μην το ξέρω). Δεν μπορώ να συνηθίσω με τίποτα την τιμή της βενζίνης (1,48€/λίτρο), τις τιμές στα super market (τόσα χρόνια γιατί πλήρωνα περιουσίες σε καθαριστικά, τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης , ακόμα με κάνει να αναρωτιέμαι), τα άπειρα άτομα φορτωμένα με σακούλες στα εμπορικά (δεν βγαίνουν μόνο για να ¨χαζέψουν¨ και να ¨βγάλουν το λάδι¨ των πωλητών).

Την ομορφιά του μέρους που δουλεύω (σαν μεσαιωνικό παραμυθοχωριό κάπως σκέψου). Την αδιανόητη φύση εντός και εκτός των πόλεων. Το ό, τι όποιο πάρκο και να διασχίσεις, σίγουρα θα τρακάρεις κάποιον σκίουρο. Το εκκωφαντικό θρόισμα των φύλλων όταν έχει αέρα (τις προάλλες το ξημέρωμα, πηγαίνοντας στη δουλειά κοιτούσα λαχταριστικά πίσω μου, διερωτώμενη τι θόρυβος άραγε να είναι αυτός). Το ό, τι ο άγνωστος κόσμος στο δρόμο με το που θα διασταυρώσουμε ματιές θα μου πει καλημέρα, θυμίζοντάς μου μια Ελλάδα που έχει πεθάνει ανεπιστρεπτί. Το γεγονός πως τα πάντα μα τα πάντα λειτουργούν με πάγιες τραπεζικές εντολές, και το μόνο που πρέπει να σε νοιάζει είναι να έχεις λεφτά στον τραπεζικό σου λογαριασμό (που πίστεψέ με θα έχεις).

Τη διάχυτη ευγένεια, που για να ολοκληρώσεις και την πιο απλή συναλλαγή (να αγοράσεις τσίχλες για παράδειγμα) θα ακούσεις και θα πεις ένα κάρο ευχαριστώ και παρακαλώ. Το ό, τι η Αγγλία είναι ιδεολογικά self-service ( θα δεις τη θείτσα με την πουά μακριά φούστα να κατεβαίνει απο το αμάξι της και να βάζει μόνο της βενζίνη και μετά να πηγαίνει μέσα να πληρώνει, δηλαδή δεν έχει καραγκιόζηδες να κουνάνε τα λεφτά απο το μισοκατεβάσμενο παράθυρο, χωρίς να ανοίξουν καν την πόρτα του αυτοκινήτου τους). Το ό, τι σε καμιά περίπτωση δεν θα αισθανθείς μετανάστης άρα και πολίτης δεύτερης κατηγορίας (πως έχεις εσύ τους αλβανούς στη συνείδησή σου; Καμία σχέση).

Την αθρόα παρουσία ατόμων με ειδικές ανάγκες στους δρόμους, στα μαγαζιά, παντού. Τους άπειρους μπαμπάδες με τα καρότσια και τα ψώνια κρεμασμένα. Τις απίθανες super γιαγιάδες που εθελοντικά εργάζονται σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και με απίστευτη ευγένεια μεταπουλάνε μεταχειρισμένα αντικείμενα, που κάποιοι άλλοι έχουν προηγουμένως χαρίσει σε πραγματικά εξευτελιστικές τιμές, κάνοντας σε να αισθάνεσαι σα να επιδίδεσαι σε κάποια ληστρική επιδρομή (για 10 βιβλία πλήρωσα 6 λίρες στολίζοντάς με κιόλας για το πόσο γενναιόδωρη είμαι!!!). Το ό, τι όλα μα όλα μπορείς να τα κάνεις μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου (τέλος στις αναμονές σε ουρές).

Το ό, τι απίστευτος αριθμός ατόμων κυκλοφορεί με ποδήλατα. Και όταν λέω κυκλοφορεί, εννοώ πάει στη δουλειά, φορτώνει παιδιά και σκυλιά σε κάτι τρίκυκλα σκεπαστά trailer και βγαίνουν για βόλτα ή για δουλειές ( αν και όταν είναι μπροστά μου με το ποδήλατο και εγώ πίσω με το αμάξι και αναγκάζομαι να πάω με 10m/hr, το μεσογειακό μου ταμπεραμέντο εκρήγνυται). Το ό,τι κυριολεκτικά πέταξα τόσα χρόνια απο τη ζωή μου στην Ελλαδίτσα. Για δυο (τρία, τέσσερα...) καλοκαιρικά ούζα σε μια ομολογουμένως πανέμορφη παραλία. Αλλά δεν παύουν στην τελική να είναι μερικά ούζα που θα μπορούσα να τα έχω ούτως ή άλλως τα καλοκαίρια ερχόμενη για διακοπές.

Και εσύ τί κάνεις; Βάζεις μπροστά ένα κάρο δικαιολογίες (τα παιδιά σου, τους γονείς σου, το σκυλί σου) γιατί φοβάσαι. Φοβάσαι να αφήσεις τη βολή σου, το αραλίκι σου και εκείνα τα ούζα που λέγαμε. Και αν σύντομα τα ούζα γίνουν πάρτ(υ με)ούζα και μάλιστα χωρίς σάλιο, εσύ θα συνεχίσεις να εμμένεις;

Bliss you all

Α.Κ.

Σα βγεις στον πηγαιμό

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Thu, 29 Sep 2011 15:15:00 +0000

Έχω πολλά να σου γράψω.

Για το ταξίδι.

Για το πως κίνησα για Ηγουμενίτσα μέσα στο ξημέρωμα κουτουλώντας απο τη νύστα με ένα αμάξι αλλού να πατάει και αλλού να βρίσκεται απο το βάρος, το ατελείωτο ταξίδι με το πλοίο μέχρι τη Βενετία, τα υπέροχα κανάλια της, την παραμυθική Φλωρεντία με την περιρρέουσα κουλτούρα της, την κεκλιμένη Πίζα, τη φασαριόζα Νίκαια. Έχω ακόμα πιο πολλά να σου γράψω για ολόκληρη την ιταλογαλλική ριβιέρα, τις μαγευτικές Antibes, τις απίθανα κοσμοπολίτικες Κάννες με την αίγλη της la Croisette να σου θολώνει το μάτι, το υπερτιμημένο Saint Tropez, τα άπειρα υποτιμημένα χωριουδάκια, την υπέροχη φθινοπωρινή Αγγλία.

Για τις περιπέτειες.

Για όλες τις στροφές που πήρα λάθος και έχασα το δρόμο μου αλλά που βρήκα ευγενέστατους ανθρώπους να μου δείξουν άλλους δρόμους, καινούργιους. Για τότε που το αμάξι με άφησε απο μπαταρία και έπρεπε μεσούσης της Γαλλίας να βρω κάποιον που φυσικά και δεν ξέρει αγγλικά αλλά έχει καλώδια μπαταρίας, κάποιον άλλο που φυσικά και δεν ξέρει αγγλικά αλλά έχει αμάξι με μπαταρία που λειτουργεί για να βάλουμε εμπρός το δικό μου και εν τέλει κάποιον άλλο που φυσικά και δεν ξέρει αγγλικά αλλά έχει μπαταρία να μου πουλήσει και φυσικά να την τοποθετήσει.

Για τότε που οδήγησα συνεχόμενα 1250 χιλιόμετρα σε μια μέρα και η νύχτα με βρήκε στη μέση του πουθενά με την πιο θεαματική νεροποντή που έχω βιώσει στη ζωή μου, να μη βλέπω το δρόμο μηδέ και τις άσπρες γραμμές και όταν τελικά να καταφέρνω να βγω σε ένα πάρκινγκ να επιδίδομαι σε ένα κλάμα γοερό. Για τους φορτηγατζήδες-σωτήρες Γιάννη και Μανώλη που τελικά ο ένας μπροστά και ο άλλος πίσω μου με τα φορτηγά τους με πήγαν έως το Calais αφού φοβόμουν να οδηγήσω άλλο μέσα στη νύχτα και με μια επικείμενη νέα νεροποντή να προμηνύεται απο τον μαύρο ουρανό. Για τις πολύτιμες συμβουλές τους σχετικά με την ανάποδη οδήγηση στην Αγγλία. Για την τελικά όντως ανάποδη οδήγηση στην Αγγλία που έκανε αρχικά τα γόνατά μου να χτυπούν μεταξύ τους.

Έχω πολλά να σου γράψω για όλα όσα είμαι περήφανη που κατάφερα έως εδώ. Περήφανη για το άλλο μου Εγώ. Αλλά και για όλα αυτά που έκανα αφότου έφτασα εδώ. Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία.

Δεν θα σου γράψω τίποτα απ’ όλα αυτά όμως. Εξάλλου τα έγραψε όλα ο ποιητής πριν απο εμένα. Και καλύτερα κιόλας.

Μόνο που στο τέρμα του μακρύ μου δρόμου, βρήκα μια φράση που είχα απο καιρό ξεχάσει. Που μπορεί και εσύ να έχεις ξεχάσει.

Stay hungry. Stay foolish.

(Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου.)

Bliss you all
A.K.

Περί φιλίας λόγος ή αλλιώς, πέτα με απ’ το γκρεμό να σε πετώ και εγώ

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Sat, 03 Sep 2011 14:25:00 +0000

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για τη φιλία. Χρησιμοποιούμε τη λέξη ¨φίλος¨ τόσο καταχρηστικά λες και είναι αυτονόητο πως στο διάβα της ζωής μας θα αποκτήσουμε αρκετούς. Πόσες φορές όμως την έχουμε πραγματικά ζήσει; Μπορεί να αναρωτήθηκες ως τώρα γιατί θα μετακομίσω στο Uk συγκεκριμένα (και όχι στη Γουαδελούπη για παράδειγμα) και γιατί γράφω σε αυτό το blog πέρα απο το προφανές ( θα είμαι soon a greek abroad ντε, όλα πρέπει να στα εξηγώ;) μπορεί και όχι όμως (πάνε χρόνια που σταμάτησες να αναρωτιέσαι,ε;). Και πώς προσδιορίζεται ακριβώς ο φίλος;

Μήπως να είναι οι πολυάριθμοι φανταστικοί σου φίλοι στο facebook (με τους οποίους ανταλλάσετε παντός είδους ζαρζαβάτια για να κανετε expand τις φάρμες σας;). Μη να είναι το παρεάκι που κλείνατε (πρόσεξες τον παρατατικό που χρησιμοποίησα,ε;) τραπέζι στα μπουζουκομάγαζα (έλα, παραδέξου το, τους ήθελες μόνο και μόνο για πληρώσουν και αυτοί το μερτικό τους απο το μπουκάλι). Λες να είναι η ¨ καλή ¨σου φίλη που τα λέτε στο τηλέφωνο και που ποτέ η μία δεν ακούει την άλλη, αφού επί της ουσίας δε θέλεις να ακούσεις (δεν σου έφταναν τα δικά σου προβλήματα, θα φορτωθείς και της άλλης τώρα;) αλλά να πεις, να πεις, να πεις δίχως τελειωμό;

Επανερχόμενη λοιπόν, θα σου πω πως γράφω εδώ (περιοδικά και περιοδικά ερίζουν για τα κείμενα μου αλλά εγώ εδώ πιστή, χαχα γέλα λίγο καλέ) γιατί η Σταυρούλα είναι φίλη μου, έτσι όπως εγώ (και η υψηλή μου ευφυία) αντιλαμβάνομαι τη φιλία. Αγαπημένη ιστορική αναδρομή λοιπόν (αν το κείμενο ήταν ταινία, τώρα θα άρχιζαν τα ασπρόμαυρα πλάνα).

Σεπτέμβρης 1997 και επιστρέφω στο παλιό μου σχολείο (έκανα μια χρονιά στα καταπληκτικής υποδομής (χαχα) σχολεία της Γκράβας) για την 3^η λυκείου και (δόξα σοι ο Θεός) τελευταία χρονιά στα μαθητικά θρανία. Ακροαριστερή εμφάνιση (αμπέχονο στρατιωτικό, αρβύλα ή κατάμαυρα all star, μαύρη φόρμα ή μαύρο τζιν), στριφτά τσιγάρα, τρυπημένα αυτιά και ρουθούνι, συνοδευόμενη απο αναλόγου ύφους boyfriend. Φουλ της μαγκιάς. Κάθετη στο να μη δώσω πανελλήνιες εισαγωγικές εξετάσεις (το τι στενοχώρια τραβούσε η μάνα μου δε λέγεται), το μόνο που με ψιλονοιάζει (ψιλό) είναι να έχω ένα απολυτήριο κάπως συμπαθητικό (πάνω απο 15 μέσο όρο θα ήταν αφορμή για τρικούβερτο γλέντι). Μπαίνω στην 3^η δέσμη αφού δεν πολυσκάμπαζα απο μαθηματικά τότε (απο τίποτα ενδοσχολικό δεν σκάμπαζα να πω την αλήθεια, μόνο λογοτεχνία διάβαζα). Την ¨πέφτουμε¨ τελευταίο θρανίο με το boyfriend που λέγαμε και ο χαβαλές ξεκινάει. Η ματιά μου σαρώνει τη σχολική αίθουσα και ¨κολλάει¨ στα πρώτα θρανία.

Εκεί εδραιοκατοικεί με όλες της τις κασετίνες, βιβλία και τετράδια μια αφρατούλα νεαρά, με κατακόκκινα (αγιοβασιλιάτικα σχεδόν) μαγουλάκια, καφέ (τύπου τέλη ‘90’s) μυωπικά γυαλιά και με ένα πολύ αστείο γέλιο. Αν ανατρέξεις στη φωτογραφία της στο blog, βγάλεις τα στυλάτα πλέον γυαλιά και κοτσάρεις αυτά που λέω, θα καταλάβεις(ίδια ήταν και τότε). Πώς έγινε δεν το πολυκατάλαβα αλλά μια μέρα στο διάλειμμα αρχίσαμε να μιλάμε. Η Σταυρούλα είχε προετοιμάσει ήδη την ύλη, αφού πήγαινε φροντιστήριο απο την 2^α λυκείου ενώ εγώ δεν ήξερα να κλίνω ούτε το ρήμα λύω (αλήθεια λέω τρομάρα μου). Αντιλαμβάνεσαι το γνωστικό χάσμα που υπήρχε μεταξύ μας.

Πίστευε πολύ όμως σε εμένα. Στενοχωριόταν που δεν πήγαινα φροντιστήριο και δεν θα έδινα. Δεν θα ξεχάσω τη μέρα που αρειμανίως προσπαθούσε να μου εξηγήσει τι είναι συντακτικά το κατηγορούμενο. Έλεγε η καλή μου –εσύ είσαι ηλίθια, ποιό είναι το ρήμα;, το ¨είσαι¨ απαντούσα, -το υποκείμενο;ξαναρωτούσε, το ¨εσύ¨ ξαναπαντούσα,-το ¨ηλίθια¨ τί είναι;-αντικείμενο απαντούσα,-είσαι πολύ ηλίθια μου αντιγύρισε και τελείωσε μια και καλή η κουβέντα. Τελικά πήγα φροντιστήριο το Νοέμβριο, έμαθα να κλίνω και το ¨λύω¨ και άπειρα άλλα ρήματα, επιτέλους καταλαβα την έννοια του κατηγορουμένου και με τη δεύτερη απόπειρα μπήκα στο αρχαιολογικό. Η Σταυρού όμως, κουράστηκε με τα διαβάσματα τόσων χρόνων και αφού επιδόθηκε σε έναν τηλεμαραθώνιο ζάπινγκ (έπαθε τενοντίτιδα απο το τηλεκοντρόλ και ισχυαλγία απο την ξάπλα), παρουσιάστηκε στις εξετάσεις για να γράψει στιχάκια και ποιήματα. Τον επόμενο Δεκέμβρη βρήκε δουλειά, εγώ διάβαζα και βγάλαμε μια χρονιά γεμάτη κρασοκατανύξεις σε ένα συγκεκριμένο ταβερνείο.

Και ήρθε η σειρά μου να την ¨σπρώξω¨ στο γκρεμό, ακριβώς όπως είχε κάνει εκείνη την προηγούμενη χρονιά για μένα. Ένας φίλος της θα έφευγε Αγγλία για σπουδές και είχε ¨ψηθεί¨ και εκείνη, αλλά φοβόταν. Να το κάνει, να αφήσει τη δουλειά της, να το μολογήσει στην οικογένειά της; Και τελικά, μεσούσης ακόμα μιας κρασοκατάνυξης, την έπεισα. Να κάνει τα χαρτιά της στα βρετανικά πανεπιστήμια, να παραιτηθεί απο τη δουλειά της, να βγάλει εισιτήρια και λίγες μέρες πριν την αναχώρηση να το ανακοινώσει στους γονείς της, ως τετελεσμένη πραγματικότητα πλέον. Και η τρελή το έκανε (τέλος ασπρόμαυρων πλάνων). Απο εκεί και πέρα η ιστορία της σου είναι γνωστή (άνοιξε τα γκαβά σου, τα γράφει όλα στο about me σημείο στο blog).

Έκτοτε, δεν ξαναζήσαμε ποτέ στην ίδια χώρα. Περάσαμε σπουδές, έρωτες, χωρισμούς, δράματα, χαρές, κλάματα και γέλια απο μακρυά. Αλλά πάντα εκεί. Με γράμματα, δέματα (τις έστελνα τσιγάρα και σοκοφρέτες και εκείνη δωράκια και βιβλία), τηλέφωνα (η Σταυρούλα πάντα μου τηλεφωνούσε, εγώ ήμουν ανέκαθεν άφραγκη), mails και πολλή-πολλή αγάπη. Και ήρθε πάλι η ώρα. Να απλώσει το πόδι της (σαν άλλος Τιραμόλα), υπερκαλύπτοντας τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, να μου χώσει τη γνωστή πλέον κλωτσιά και να με ρίξει εκ νέου στον γκρεμό. Και να πάω κοντά της. Και σαν να μη πέρασε μια μέρα απο εκείνο το Σεπτέμβρη του 1997, να ξαναβρεθούμε στην ίδια χώρα. Φυσικά με εμένα πλέον να έχω το πάνω πόδι για την επόμενη κλωτσιά.

Όσο για σένα φίλε μου, που θα βλέπεις όλη τη χρονιά το ¨Μένουμε Ελλάδα¨με τα γνωστά συμπαρομαρτούντα του (δε θα μπορείς να πληρώσεις τη δόση του σπιτιού-αμαξιού-πιστωτικής, θα κρυώνεις και θα πεινάς), σου εύχομαι να έχεις ένα φίλο, όπως εγώ έχω τη Σταυρούλα. Να στρώνετε ένα κρασάκι με δυο ελίτσες και να κρασοκατανύσσεστε.

Και ενίοτε να αλληλοπετιέστε απο το γκρεμό.

Bliss you all

A.K.

Briam, Potatoes with courgettes and aubergines in red sauce (Μπριάμ)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Wed, 31 Aug 2011 12:01:00 +0000

As we bid the summer farewell, this is a dish that might keep it going for a day longer! A very summery food, as the veg are in season and a vegetarian option as well. Recipe for 4 dishes.

Ingredients:

4 potatoes (roughly ½ kilo)

2 aubergines

4 courgettes

2 onions

300ml of chopped tomato

Olive oil

Salt and Pepper

Preparation

Start by cutting all your vegetables in big chunks and place them in your tray. Add the chopped tomatoes and then 1 spoon of salt and 1 teaspoon of pepper. Finally add 1 ½ ladle of olive oil. It is best you use your hands at this point and just mix everything together to ensure the ingredients are well mixed.

Place in a preheated oven for 1 hour and 15 minutes or until the potatoes are cooked at 220 degrees.

Dish can be eaten hot or cold. I prefer it cold and it serves as a main dish or as a meze dish as well.

Enjoy!

Greek style meatloaf (Ρολό με πατάτες στον φούρνο)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Mon, 29 Aug 2011 13:17:00 +0000

You will find many variations of this food, but this is by far my favourite one. Relatively easy to make. Recipe is for 5-6 servings.

Ingredients:

1kg Minced beef

6 eggs

1 onion

6 french toasts, crunched

6 potatoes

5 slices of mozzarella cheese

1 bunch of parsley, chopped

1 spoon of dry dill

1 glove of garlic, finely chopped

1 medium sized tomato, chopped

1 lemon’s juice

Oregano

Olive Oil

Salt and pepper

Preparation:

Start by boiling 5 eggs, until they are hard. They should take about 10 minutes. Peel them and let them cool. In the meantime, mix in a bowl the mince with the trimmed French toast, the onion, garlic, parsley, dill, chopped tomato, 1 egg, ½ ladle of olive oil, 1 spoon of salt, 1 teaspoon of pepper. Mix then until the ingredients don’t stick to the sides of the bowl. You do not want the mix to be soft, as it will not roll properly. If you find it is soft, add a couple more slices of French toast trimmed. Lay a piece of cling film on your working surface and lay the mix and spread it until it is roughly 2cm thick. Try to make a rectangular shape. Once laid, place in the middle on a row the mozzarella cheese and then on the top the 5 boiled eggs. Sprinkle a bit of salt and pepper on top of the eggs. Then, using your cling film roll the mince mix until the sides meet and the eggs are hidden. Squeeze the edges so the two sides mix and you can’t see the separation. You should now have the whole roll rapped in the cling film. Place it in the fridge for 1 hour so it hardens , otherwise it might crumble and open if you try to bake it like this.

In the meantime, cut your potatoes, like wedges. Once the roll is ready to come out of the fridge, place in your tray, together with the potatoes, Sprinkle the lemon juice on top of the potatoes and the roll, add 1 spoon of salt, 1 teaspoon of pepper and 1 teaspoon of oregano as well as ½ ladle of olive oil.

Place in a preheated oven at 220 degrees for 1 hour and 20 minutes. If the roll is done before the potatoes is ready, cover it with foil and place back in the oven.

Let it set for 10 minutes before trying to cut.

Enjoy!

Ακούω φωνές

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Fri, 26 Aug 2011 17:14:00 +0000

Τελευταία νύχτα στο σπίτι στο χωριό. Τελευταία και στην Ελλάδα. Αύριο το βράδυ θα ξεκινήσουμε για το λιμάνι της Ηγουμενίτσας, απ’ όπου θα φύγει το πλοίο για τη Βενετία. Το πλάνο λέει πως αρχές Σεπτέμβρη θα πατάμε σε αγγλικό έδαφος. Τα περισσότερα πράγματα είναι έτοιμα. Εγώ, δεν ξέρω πόσο έτοιμη είμαι. Ακούω δύο αντικρουόμενες εσώτερες φωνές (μμμ, αν απο τώρα άρχισες να ακούς φωνές καλή μου...).

Η μία, ενθουσιασμένη, ασπαζόμενη τη φιλοσοφική θέση του Διογένη πως δεν ήταν πολίτης καμιάς χώρας αλλά κοσμοπολίτης, μου έχει πάρει το κεφάλι απο τις ζητωκραυγές που επιτέλους έφτασε η ώρα.

- Τέλεια. Θα περνάς φανταστικά. Θα έχεις μια φανταστική δουλειά, ένα εκπληκτικό αστικό περιβάλλον, πάφθηνα είδη πρώτης ανάγκης, δημόσιο σύστημα υγείας και τόσα άλλα. Έλα καλή μου ξεκόλλα τα μυαλά σου. Αυτό δεν ήθελες εξάλλου; Εσύ δεν το επέλεξες; Πφφφ! Σε βαρέθηκα. Αν μπορούσα να φύγω χωρίς εσένα, θα έφευγα να είσαι σίγουρη, λέει η φωνή.

Η άλλη, σα να μου φαίνεται θλιμμένη. Ίσα που ακούγεται πίσω απο τις φωνές της πρώτης.

- Και όλοι αυτοί που μένουν πίσω; Πότε θα τους ξαναδείς; Άφησες μια στρωμένη ζωή για τί; Για να μας βάλεις σε περιπέτειες; Να με τρέχεις στο άγνωστο χωρίς να έχεις καν δουλειά εκ των προτέρων; Με τα πανάκριβα νοίκια; Πώς θα τα πληρώνεις; Πες μου. Πφφφ! Σε βαρέθηκα. Αν μπορούσα να μείνω χωρίς εσένα, θα έμενα να είσαι σίγουρη, λέει η άλλη φωνή.

Και όλο αυτό το κουβεντολόι δεν έχει τελειωμό. Και οι δύο δίκιο έχουν. Χαίρομαι και φοβάμαι συνάμα. Χαρμολύπη θαρρώ πως λέγεται αυτό που αισθάνομαι. Σα να είσαι μονίμως σε κάποιο roller coaster, με το που ξεκινάει η απότομη στροφή. Και αισθάνεσαι ένα αλλόκοτο κενό κάτω απο το στήθος να σε γαργαλάει. Που σε φοβίζει αλλά σου αρέσει κιόλας. Όπως τότε που πρωτοβγήκες στους δρόμους ως νέος οδηγός. Όπως κάποτε που ήσουν παιδί και είχες εκείνη την πρωτόφαντη εξερευνητική διάθεση απέναντι σε έναν κόσμο που έμοιαζε με ατέρμονο παιχνίδι αλλά συνάμα φοβόσουν να ξεμακρύνεις και πολύ και να χαθείς μέσα σε αυτόν. Όμως εν τέλει, ξεμάκραινες.

Η απάντησή μου στις φωνές; Ένα παλιό αγαπημένο αναρχικό σύνθημα:

ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ

Και φωνές, σωπάστε επιτέλους! Έχω να κλείσω το σπίτι. Να καλύψω με παλιά φθαρμένα σεντόνια τα έπιπλα και να το παραδώσω στους μόνιμούς του ενοίκους. Στις αράχνες και στους σκορπιούς. Αλλά και στα φαντάσματά του, που θα το περιδιαβαίνουν μέσα στην υγρασία, στη σκόνη και στη σιγαλιά της νύχτας. Αναμένοντας στωικά να έρθει ξανά το επόμενο καλοκαίρι, να μας υποδεχθούν και να πάρουν πίσω λίγη απο τη χαμένη τους ζωή απο τα γέλια και τις χαρές μας.

Υπομονή φαντάσματα. Εξάλλου, μπροστά στην αιωνιότητά σας, δεν είναι τίποτα ο χρόνος που θα λείψουμε. Και θα επιστρέψουμε μέχρι να πείτε :

Αντίο[i].

Α.Κ.

Bliss you all

[i] a dio =στην ευχή του Θεού

Fasolada, Beans soup with carrots and celery (Φασολάδα)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Wed, 24 Aug 2011 15:35:00 +0000

Everyone abroad tends to think that the Greek national food is the pita gyros or the kebab, but actually it is not. Our national food is this one, fasolada. A very simple warm soup, that serves rightly as a main dish. Recipe is for 4-6 servings

Ingredients:

400gr dry beans

6 sticks of celery, chopped

4 carrots, chopped

200ml passata

1 teaspoon of tomato puree

2 dried chilli peppers (optional)

Olive oil

Salt

Preparation:

You add the beans in the pot together with 2 cups of water, once it comes to the boil and the beans rise to the surface, you add another 4 cups of water. You then also add your carrots, the celery, the passata and the tomato puree, as well as 1 ½ ladles of olive oil. Stir the ingredients and then finally add the peppers if you so wish. You need to cook for 20 minutes in a pressure cooker or else 45 minutes in a normal pot at a medium heat, where you would need to add one extra cup of water.

Once the food is done, check the beans to ensure they are boiled. If they are not, then put back on the heat until they are soft. Once the beans are definitely cooked, then add 1 spoon of salt and stir.

Serve it with lots of bread and feta cheese, which I like to crumble inside and it makes it extra tasty!

Enjoy!

Σπάσε το αυγό σου

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Tue, 23 Aug 2011 11:52:00 +0000

Τα καταφέραμε τελικά. Η απόπειρα μετακόμισης απο τη Θεσσαλονίκη στο πατρικό σπίτι του ανδρός μου σε ένα ορεινό χωριό, στέφθηκε με απόλυτη-σχεδόν-επιτυχία (έσπασαν μερικά κεκτημένα on the way). Σε κάποια στιγμή το –πρώην- σπίτι μου έμοιαζε με βομβαρδισμένο. Πίστευα πως δεν θα τελειώναμε ποτέ. Τί τα θέλουμε τόσα πράγματα; Αλήθεια νομίζουμε πως με την απόκτησή τους θα κάνουμε τη ζωή μας ευκολότερη; Είναι όμως πραγματικά έτσι;

Κατ’ αρχάς προκειμένης της αγοράς των πρέπει να εργαστούμε. Το πόσο θα εργαστούμε εξαρτάται απο το ύψος της τιμής του εκάστοτε αντικειμένου. Εν συνεχεία η συντήρησή του, σίγουρα θα απαιτεί κάποιον, όσον, απο τον πολύτιμο χρόνο που μας απομένει πάνω σε τούτον τον πλανήτη (πρβλ ξεσκόνισμα, γυάλισμα, συντήρηση επίπλων, πλύσιμο, τίναγμα κλπ). Έπειτα σε περίπτωση μετακόμισης, οι δικές μου ουκ έστιν αριθμός, το αντικείμενο αυτό θέλει χρόνο να αμπαλαριστεί, χρήμα για να μεταφερθεί με όποιο μέσο και να επιλέξεις να μετακομίσεις, πάλι χώρο στη νέα του κατοικία και φτου και απο την αρχή. Τη στιγμή που ανακάλυψα πως διέθετα μέχρι και ένα εργαλείο κουζίνας που διαχωρίζει τον κρόκο απο το ασπράδι του αυγού, το οποίο φυσικά και ποτέ δεν χρησιμοποίησα, άρχισα να προβληματίζομαι σχετικά με το πόσο σώφρονες υπήρξαν στο παρελθόν οι αγοραστικές μου επιλογές. Ίσως τώρα, στο νέο μου βρετανικό σπιτικό, που θα έχω ελάχιστα πράγματα μαζί μου, να καταφέρω επιτέλους να συνετιστώ.

Ξέφυγα και επανέρχομαι.

Αφού φέραμε πολλούς γύρους τα έπιπλα μπας και τα χωρέσουμε κάπου (τα χωρέσαμε τελικά σε παράταξη το ένα δίπλα στο άλλο), αδειάσαμε κούτες και σακούλες και παράχωσα σε ένα συρτάρι τον περίφημο διαχωριστή, είπαμε και εμείς να αράξουμε λίγο. Και αράξαμε. Παρέα με συγγενείς και φίλους επιβεβαιώνοντας πως όλοι οι καλοί χωράνε και θυμίζοντας τα παλιά καλά κοινόβια που όλοι αγαπήσαμε, παίξαμε mam to mam με μπύρες, ψητά και μουσικές, πήγαμε στο πανηγύρι του δεκαπενταύγουστου να ακούσουμε κλαρίνα και τελικά αναπόφευκτα άρχισε ένας-ένας να λακίζει. Και έμεινα μόνη. Όπως ο κρόκος διαχωρίζεται απο το ασπράδι του και παύει πια να υφίσταται το ¨όλον¨ του αυγού. Και είσαι σκέτος κρόκος. Βγάζοντας σπασμένα τσόφλια απο το μέσα σου. Άραγε, πόσο θα μου πάρει να ξαναγίνω ένα ολόκληρο αυγό; Και τελικά αν ποτέ τα καταφέρω, θα είμαι το ίδιο αυγό; Μήπως θα γίνω ένα διαφορετικό; Μήπως δεν θέλω καν να μετουσιωθώ πάλι σε αυγό; Εσύ ανέκαθεν ήσουν το ίδιο αυγό;

Όμως, όσο και να με πονάει το σπάσιμο απο το τσόφλι μου, εκείνου που με απομόνωνε στη βολεμένη μου ζωούλα και στον μικρόκοσμο του αυγού μου, in the end you have to break some eggs to make an omelet, dear.

Α.Κ.

Bliss you all

Twisted Cheesepie! (Στριφτή τυρόπιτα)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Mon, 22 Aug 2011 11:57:00 +0000

If you want your whole house to be smelling delicious, then this is the pie to make! I made it last night and I could not resist the temptation of having a piece while it was still warm, but it is as nice cold as well. The recipe is for a small round tray of about 40cm diameter, but it will hold even on a rectangular tray.

Ingredients:

300gr of filo pastry

450gr feta cheese, crumbled

100gr parmesan (optional), grated

4 eggs, whisked

75gr salted butter, melted and cooled down

Olive oil

Pepper

Preparation:

Lay your mix like so and roll

Add the feta, the parmesan, the whisked eggs and 1 teaspoon of pepper in a bowl and stir. Once the heated butter has cooled down, add it to the mix and stir. If it is still hot, it might cook the eggs, so careful to ensure it is cool. Your mix is then ready.

Lay one filo on your working surface and brush it with some olive oil. Add about 3 spoons of the mix on the one side and roll it.

Lay your first roll like this to start the twist

Place it in the middle of your tray, which you must have brushed with oil, creating a circle around itself, as per photo. Continue with rolling the rest of the filo the same way and add them on the tray by placing them where the previous roll had finished. Ensure you brush them with oil once you place each one, so they will stick to the next.

Once you are done with all of them, brush the top of the pie with oil and place in a preheated oven at 190 degrees for 1 hour or until golden and crispy.

Resist the temptation of cutting it for at least 10 minutes, as it needs to rest

Enjoy!

Rice with chicken, carrots and peppers (Πυλάφι με κοτόπουλο, καρότα και πιπεριές)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Sun, 21 Aug 2011 17:02:00 +0000

This is such a summery food, very light and also very pleasing on the eye! It can serve as a main dish or as a party food and it is extremely quick to make. Recipe is for 4-6 servings

Ingredients:

3 chicken breasts, cut in chunks

400gr (1 ½ cup) rice

1 red pepper, cut in chunks

1 yellow pepper, cut in chunks

1 onion, chopped

4 carrots, peeled and cut in chunks

1 handful of parsley, chopped

Olive oil

Salt and pepper

Preparation:

Start by browning the chicken with 1/3 ladle of olive oil in a pot or wok. Once chicken is ready add the onion, stir and 2 minutes later add the rest of the vegetables. Stir to ensure they all get some of the oil on them. Add 1 spoon of salt and 1 teaspoon of pepper. Then add 5 cups of boiled water, stir and then add your rice. Stir again and turn to medium to low heat once it comes to the boil.

It should take about 20 minutes or until the liquids disappear and the rice is done. Once you remove from the heat, add the parsley and stir one final time.

Enjoy!

Pie with leeks and mince (Πρασσόπιτα με κιμά)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Sat, 20 Aug 2011 17:19:00 +0000

This is an excellent pie that can serve as a main dish with some salad on the side. Recipe is for 4 servings on a pyrex measuring roughly 30cm x 30cm

Ingredients:

500gr minced beef

1 ½ kg leeks

2 puff pastries

200gr feta cheese, in crumbles

150gr extra mature cheddar, grated

½ cup white wine

4 eggs, whisked

4 slices of French toast, trimmed

Olive oil

Salt and Pepper

Preparation:

Start by getting the leeks ready. You need to use only the white part, not the dark green part on the top. Cut them into slices, 1cm deep roughly and boil them in hot water for about 10 minutes. Drain them and keep them aside.

Then add ½ ladle olive oil on a pot and brown the mince, season with 1 teaspoon salt and 1 teaspoon pepper. Once the mince is browned, add the leeks and stir for another 5 minutes. Add the wine and let it boil away until all the liquids have disappeared. It usually takes about 15 minutes.

Brush some olive oil on your tray or pyrex and lay the first puff pastry ensuring it overhangs from the edges. You might have to extend it with your fingers at this stage. Try to not leave any holes at the bottom whilst stretching it.

Once you remove the mince and leek from the heat, let it rest for 5-10 minutes. Then add the trimmed French toasts, the cheeses and finally the whisked eggs, whilst stirring to ensure the egg doesn’t cook inside the mix.

Add the mix in the tray and then cover with the 2^nd puff pastry. Roll the edges inside and then brush with a mix of water and a bit of olive oil, so the pastry is moist. Mark your pie, ensuring you do not cut all the way through the pastry.

You need to cook for 1 hour in a preheated oven at 190 degrees. Once you remove from the oven, let it rest for 15 minutes before trying to cut it.

Have a go, it is delicious!

Enjoy!

Σαν σήμερα

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Thu, 18 Aug 2011 12:48:00 +0000

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα –όχι και τόσο-γνωστό τοις πάσι ορεινό χωριό που ονομαζόταν Ματονέρι, ζούσε ένας παππούλης. Ο παππούς αυτός ήταν πάντα κεφάτος και γελαστός. Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε και αριθμούς για να πούμε την αλήθεια. Μόνο ήξερε να χορεύει, να τραγουδάει και πού και πού και να ρίχνει χαριτωμένες σφαλιαρίτσες στο πωπουδάκι της κυράς του. Στο επάγγελμα ήταν βοσκός. Μόνο που είχε ένα σοβαρό πρόβλημα. Επειδή το χωριό του ήταν μέσα στα βουνά που το χειμώνα καλύπτονταν απο χιόνι, δεν είχε τίποτα να ταΐσει τα κατσικάκια του και τα προβατάκια του.

Το σκέφτηκε απο εδώ το πρόβλημά του, το ζύγισε απο την άλλη και μια μέρα πήρε τη μεγάλη απόφαση. Το χειμώνα να πάρει τα ζωάκια του και να κατηφορίσει προς μέρη λιγότερο κρύα, εκεί που θα έβρισκαν τροφή να τρώνε. Και έτσι και έκανε. Κάμωσε ένα πρόχειρο παράπηγμα για τα ζωντανά, έφτιαξε ποτίστρες και ένα πρόχειρο κρεβάτι με τάβλες και άχυρα για στρώμα για τον ίδιο να κοιμάται. Όλη την ημέρα περπατούσε χιλιόμετρα παρέα με τα ζώα, κυνηγώντας λίγη χλόη που είχε ξεχαστεί. Και τις νύχτες... α! αυτές ήταν οι καλύτερες. Καλόστρωνε τα άχυρα, άναβε φωτιά, έπινε λίγο κρασάκι και τραγουδούσε στα ζωντανά του. Σπίτι του, ανέβαινε μόνο τα Σάββατα, να πλυθεί, να φάει ένα σωστό φαγητό και να ρίξει και καμιά καλοπροαίρετη σφαλιαρίτσα στο πωπουδάκι της κυράς του. Την Κυριακή, πήγαινε στη λειτουργιά, έπινε απο κανένα τσιπουράκι στο καφενείο και πάλι κατηφόριζε στα ζωντανά.

Κάθε χρονιά την ίδια ιστορία. Κατηφόριζε του Αγίου Δημητρίου, ανήμερα της γιορτής του και ανηφόριζε μια και καλή του Αγίου Γεωργίου. Και τα χρόνια περνούσαν. Περνούσαν οι χειμώνες και έφευγαν τα καλοκαίρια. Το 1988, ο παππούς ετοιμαζόταν για τον 90^ο χειμώνα της ζωής του. Μόνο που... σα να μην μπορούσε να ξεχειμωνιάσει με τα πρόβατα στη στάνη. Σαν τα πόδια να μην ¨πήγαιναν¨ πια τόσο αβίαστα και σαν τα χέρια να μην μπορούσαν να ξεγεννήσουν άλλα ζώα. Ζήτησε απο τα παιδιά του να μείνει στο χωριό εκείνο το χειμώνα. Και έτσι και έγινε. Μόνο που αλλιώς τα λογαριάζουμε και αλλιώς μας έρχονται συνήθως. Λίγους μήνες μετά, ο παππούς έπεσε και χτύπησε. Όχι τίποτα πολύ σοβαρό, ένα ράγισμα στο ισχίο, μόνο που αυτό το μικρό ράγισμα, καθήλωσε τον παππούλη στο κρεβάτι. Τελευταία φορά έφαγε το Πάσχα.

-Ζωή είναι αυτή; Κάτω; Σε ένα κρεβάτι;

-Εμένα δεν θα έρθει να με πάρει. Θα πάω μόνος μου, είπε ο παππούλης.

Έκτοτε, έτρωγε μόνο ένα παξιμάδι τη μέρα. Και λίγο κόκκινο κρασί. Και κάπνιζε. Και περίμενε να ακούσει τα κλαρίνα της Παναγίας. Και τα άκουσε. Στις 18 Αυγούστου στου 1989, ο παππούλης ανηφόρισε για τελευταία φορά. Να βρει τον Άγιο του. Να βουτάνε μαζί απο κανένα παξιμάδι σε λίγο κόκκινο κρασί και να σχολιάζουν εμάς. Που πνιγόμαστε στα ρηχά. Που μεγαλοποιούμε το τίποτα. Που περνάμε τις ζωές μας κυνηγώντας τον κοπανιστό αέρα. Που αρεσκόμεθα στο να γκρινιάζουμε για όλα, αφήνοντας το ¨τώρα¨ να μας προσπερνάει και να το ρουφάει μια για πάντα το άραχνο παρελθόν μας.

Ελπίζω μόνο, ως δισεγγόνα του εν λόγω παππούλη, να κυκλοφορεί στο αίμα μου κάτι απο εκείνον. Η επικούρεια στάση του απέναντι στη ζωή και στο θάνατο. Η αγάπη του για περήφανη ζωή. Η συνειδητοποίηση του ¨τώρα¨; Ή μήπως η ευχή, και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;

Bliss you all

Α.Κ.

Chicken Soup with lemon and egg sauce, Kotosoupa Avgolemono (Κοτόσουπα Αυγολέμονο)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Sun, 14 Aug 2011 16:35:00 +0000

Every time I say to my English friends that I am having chicken soup as a main meal, they think I am weird as all the soups here are quite thin and would probably serve as a light lunch at best. Greek chicken soup is a proper meal and very tasty and soothing for the stomach as well. It’s usually a winter food, but being that I have a cold these days and it is not that hot in the UK I decided to make it today. Recipe is for 4-6 servings.

Ingredients:

1 whole chicken (1500gr roughly)

4 ½ lemons

13 spoons of soup rice

2 eggs

Olive oil

Salt and Pepper

Preparation:

Place the chicken in the pot together with 10 cups of water and put it to the boil, together with 1 spoon of olive oil and 1 teaspoon of salt. I use a pressure cooker where it needs 10 minutes. On a normal pot, it takes 30 minutes on a medium heat and you would need to add 1 extra cup of water.

In the meantime whisk the whites of 2 eggs, once frothy, add the 2 egg yolks , whisk and then add the juice of 2 ½ lemons. Leave aside for now.

Once the chicken is ready, remove it of the pot and place it on a tray. Transfer under the grill until golden and crispy on the top.

With the stock from the chicken, add the rice and 1 spoon of salt, stir and put back to the boil until the rice is cooked, usually it takes 12 minutes. The rule with the rice is 1 spoon of rice for every cup of water you added at the beginning, but I like my soup more “meaty” so I always add 2-3 extra spoons. Whilst the rice is cooking, remove 2 ladles of the soup in a little ball and place it aside until it cools enough, but not completely. Then add that to the egg and lemon mix slowly whilst whisking.

Once the rice is cooked, add the egg and lemon mix inside the pot one spoon at the time, whilst whisking. Apparently you should only whisk clockwise cause otherwise the egg might cook inside the soup and you will end up with small bits of egg inside the soup, that’s what my mum and grandma have told me and that’s what I do. I tend to not mess with them! Make sure you constantly stir otherwise the egg might cook. Once you have mixed it, then it should be ready to serve.

A lot of people tend to flake the chicken and add it in the soup, but I like it aside with a bit of “ladolemono”. That is a sauce made out of the juice of 2 lemons and 4 spoons of olive oil stirred. This is very widely used in the Greek recipes overall.

Serve the soup with some pepper on the top and the chicken with the lemon and oil mix aside. Don’t forget the bread and the feta cheese!

Enjoy!

Mosaiko (Μοσαΐκό)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Sat, 13 Aug 2011 12:15:00 +0000

Yesterday was my nephew’s 2^nd birthday and being that he lives in Greece and I wasn’t there to celebrate with him, I felt like making something sweet to celebrate his birthday even from afar. This sweet is so easy to make and preparation time is about 15 minutes.

Ingredients:

2 eggs

450gr tea biscuits

½ cup warm milk

2 teaspoons brandy

3 spoons cocoa powder

250gr unsalted butter

1 cup (150gr) icing sugar

1 teaspoon vanilla extract

20gr flaked almonds

Preparation:

Start by cutting your biscuits into big chunks in a ball and spray them with the warm milk, where you need to have added the brandy. Live them aside to soak. Separate the egg yolks from the whites. Whisk the whites until frothy and add half a cup of the sugar. Whisk again until it becomes silky and smooth. Then whisk separately the butter with the remaining sugar, until the sugar is completely dissolved. Add the vanilla extract and the 2 egg yolks. Then add the egg white mix and whisk again but only gently. Finally add the cocoa powder and whisk gently one final time. Keep aside 3 spoons of the mix and then add the remaining to the biscuits stirring very lightly so as to not crumble the biscuits. Don’t worry if not all the biscuits are covered with the mix, they will eventually soak up. Lay them in a small tray or even better a taperwear . Add the remaining mix on the top and smooth it as much as you can. Sprinkle your almonds or else you can sprinkle chocolate flavour strands.

Cover it and place in the freezer for at least 2 hours before attempting to cut, or else overnight in the fridge. You then keep it in the fridge and it is fine for at least a week.

Enjoy!

Peas with carrots in red sauce (Αρακάς με καρότα)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Tue, 09 Aug 2011 17:30:00 +0000

This is an easy meal and also a very tasty vegetarian option. Recipe is for 4 servings

Ingredients:

900gr peas (petit pois)

3 carrots, cut in chunks

250ml Passata

1 onion, chopped fine

1 ladle of olive oil

Salt and Pepper

Preparation:

You add the olive oil with the peas in the pan and stir. Then add the carrots and the onion and stir again. Finally add 1 spoonful of salt and ½ teaspoon pepper as well as the passata and stir again. If you are using a pressure cooker, then it needs 5 minutes of cooking. If you are using a normal pot, then add ½ cup of water in the mix and it needs 30 minutes on a low heat or until all the water is evaporated.

It goes well served with some rice or on its’ own.

Enjoy!

Giouvetsi – Lamb or Beef with Orzo (Γιουβέτσι)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Mon, 08 Aug 2011 19:02:00 +0000

This recipe is another traditional Greek dish. Personally I love Orzo. I could just eat it with cheese, but it tends to blend really well with meat. Giouvetsi can be made either with lamb or beef just as well, so down to you. I didn’t find any good beef this weekend so I made mine with lamb today. Recipe is for 4-5 servings.

Ingredients:

1,3kg Lamb shoulder

500gr Orzo

1 ladle olive oil

250ml Passata

3 cloves (dried)

1 teaspoon cinnamon powder

Salt and Pepper

Preparation:

Add the lamb in the hull or tray, together with the oil, the passata, the cloves, 1 spoonful of salt, 1 teaspoon pepper, the cinnamon and 2 cups of water. Let it cook in a preheated oven at 220 degrees for 1 hour and 15 minutes. Then add 1 more cup of boiled water and the orzo, together with 1 teaspoon of salt. Stir slightly and put back in the oven. 10 minutes later stir the orzo again gently and put back in the oven for another 15 minutes. If you are using a hull, then take the lid off once you add the orzo until the end.

Enjoy!

The little tiny bee

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Sun, 07 Aug 2011 19:27:00 +0000

I am sat here thinking what should I write about.... and I look around for inspiration... I can see: my swollen feet... from the ironing marathon I endured this afternoon, the carpet... that needs hoovering but who has the time, the telly... full of dust but who cares! My husband feeding my baby and of course the little one ever so satisfied with his bottle of milk. And it makes me think... in the past couple of months everyone (mainly Greeks) is giving the baby advice, that goes anything like:

-Don’t kiss the baby inbetween the eyes, he might turn cross-eyed

-Don’t kiss him in the mouth, he will be late with his speaking

-Don’t let him sleep in your bed, he will never get out

-Don’t hug him constantly, he will get used to it

-Don’t feed him too much, he will get fat

-Don’t take him out too often, he might get a cold

-Don’t let other people touch him, they might have viruses

-Don’t open the window for too long, bees might come in and stink him

You get the drift or shall I continue? ...

So in order for all these to happen... I have to:

-Suck his eye balls so hard that they will move

-Kiss his mouth and maybe bite his tongue at the same time?

And the baby will then, never get out of my bed, ever... and when and if he does, he will be strapped on me constantly, but then again he might be a giant over-weight baby, so how will I hold him up? And of course, we will be stuck indoors, cause he will keep getting colds and we wouldn’t want him to see other people or even smell the fresh air.... why don’t I just put him in a bubble for the rest of his life then and that should do it?

Sometimes even the bad moments can be good, they make you feel alive. One of my first memories in life is when I was about 4 and a bee stunk me on the leg! I remember how much it hurt and how everyone was running around to put this wizardy Greek mix of mud with vinegar and coffee (?!?!) on top to make it go away. Don’t know if it worked, it still hurt. I was the certain of attention and was being pampered due to the bee. But I don’t remember the days my mother kept me indoors so that I don’t get hurt and we were sat there staring at each other I guess....

Conclusion: I will not pass down to my little one the fears and “dont’s” that we grew up with. And if the bee gets him, I will be there to pamper him and make it go all better. I don’t want him to know that there is a monster under his bed that will eat him if he doesn’t fall asleep or about the “old man” that will take him away if he doesn’t eat all his food.

I want him to be free of fears and phobias. Be brave to follow his dreams even if they are risky and even if I will be shaking like a leaf behind in case something goes wrong.

But like a good Greek mother I will kill that little bee that gets my son!!! Of course!

Δέκα ταινίες που πρέπει να δεις

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Sat, 06 Aug 2011 19:34:00 +0000

Έχει ειπωθεί ότι ο κινηματογράφος έχει πεθάνει έως τώρα δύο φορές : μία όταν έγινε από βωβός ομιλών και μία όταν από ασπρόμαυρος εξελίχθηκε σε τεχνικολόρ. Υπερβολές θα πείτε. Ίσως... Γιατί όμως όταν προσπαθούμε να ανασύρουμε απο τη μνήμη μας σπουδαίες ταινίες, γυρνάμε πάντα τουλάχιστον 20 χρόνια πίσω;

Τέλος πάντων, επί του πρακτέου τώρα. Ελέω καλοκαιριού μια πρόταση 10 ταινιών (με χρονολογική σειρά), που έχει σημασία να διαβαστεί με ερευνητική και παιχνιδιάρικη διάθεση... Ξεκινάμε λοιπόν :

1) The Third Man (1949) του Carol Reed

Ένας ξένος (Joseph Cotten) προσπαθεί να ανακαλύψει τί κρύβεται πίσω από το θάνατο(;) ενός παλιού του φίλου σε μια μεταπολεμική Βιέννη. Όμως αυτό είναι το πρόσχημα για μια ταινία με φως και σκιές που εναλλάσσονται, με την εμβληματική μορφή του Orson Welles, να εκστομίζει μερικές απο τις ωραιότερες ατάκες που έχουν ακουστεί στην ιστορία του σινεμά.

2) Seven Samurai (1954) του Akira Kurosawa

Ένα χωριό απειλείται απο ληστές και οι κάτοικοί του προσλαμβάνουν επτά Σαμουράι για να τους υπερασπιστούν. Σκηνές μάχης που έχουν αντιγράψει πολλοί (π.χ. το Braveheart του Mel Gibson), ελάχιστοι διάλογοι, σ’ αυτό το ασπρόμαυρο αριστούργημα του Kurosawa, εμποτισμένο με την ιαπωνική φιλοσοφία, ¨πατώντας¨ συνάμα στη φόρμα ενός παραδοσιακού γουέστερν.

3) The Searchers (1956) του John Ford

Ένας βετεράνος του εμφυλίου (John Wayne), αναζητά τη χαμένη του ανιψιά που έχει απαχθεί απο Ινδιάνους, σε ένα ανεπανάληπτο αντιηρωικό γουέστερν, που έκανε τον Orson Welles να αναφωνεί ¨Ford, Ford, Ford¨, όταν τον ρωτούσαν ποιοι είναι οι 3 πιο αγαπημένοι του σκηνοθέτες. Προσέξτε απλώς το τελικό πλάνο, ορισμό του φτωχού και μόνου καουμπόυ...

4) Chinatown (1974) του Roman Polanski

Ένας ξεχωριστός ιδιωτικός ντετέκτιβ (Jack Nicholson), ερευνά μια ¨περίεργη¨ υπόθεση με επίκεντρο μια εκθαμβωτική Faye Dunaway στην Chinatown του Los Angeles, σε ένα φιλμ που –μάλλον- σηματοδοτεί το τέλος των φιλμ νουάρ, ειδωμένο μέσα απο τη ματιά του ¨πειραγμένου¨ Roman Polanski, γεμάτο ίντριγκες, ανατροπές και ένα συγκλονιστικό φινάλε που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.

5) Apocalypse Now (1979) του Francis Ford Coppola

Ένας λοχίας (Martin Sheen), αναλαμβάνει την αποστολή να εξουδετερώσει έναν πρώην Στρατηγό (Marlon Brando) που έχει αποσυρθεί με την ομάδα του στην άκρη της ζούγκλας. Η ταινία -που παρολίγο να καταστρέψει τη καριέρα του Coppola- ¨μιλάει¨ καλύτερα απο όλες τις ταινίες για τον παραλογισμό του πολέμου και σε ¨στοιχειώνει¨ μια για πάντα, είτε όταν τα αμερικάνικα απάτσι επιτίθενται υπό τους ήχους του Wagner, είτε όταν το ¨The End¨ των Doors συνοδεύει τον παροξυσμό και την αλλοτρίωση του Sheen.

6) Raging Bull (1980) του Martin Scorsese

Η ιστορία του Jake LaMotta, η άνοδος και η πτώση λόγω των δαιμόνων που τον κατέτρυχαν. Ένα απρόμαυρο αριστούργημα –η καλύτερη ταινία του Scorsese κατ’ εμέ- όπου θέλεις δε θέλεις ακολουθείς τις διακυμάνσεις της ζωής του ήρωα, παγιδευμένος και εσύ στη ζωή του. Ο De Niro ¨πήρε¨ 30 κιλά σε μύες(!) για την ταινία, αποδίδοντας αξεπέραστα τον LaMotta, σε μια ερμηνεία-σταθμό που δίκαια τιμήθηκε με όσκαρ Ά ανδρικού ρόλου.

7) Brazil (1985) του Terry Gilliam

Ένας εργαζόμενος ανθρωπάκος (Jonathan Pryce), γρανάζι μιας φανταστικής γραφειοκρατίας, γίνεται στόχος της, εξαιτίας παρανοήσεων. Εκπληκτικό φιλμ, που διαδραματίζεται σε ένα φουτουριστικό μέλλον, μια αλληγορία για τους ανθρώπους και τα κοινωνικά άδικα και παράλογα συστήματα λειτουργίας που επινοούν, μια ταινία που όταν κυκλοφόρησε, ελάχιστοι την πήραν στα σοβαρά, πολύ απλά γιατί δεν την κατάλαβαν!

8) Do The Right Thing (1989) του Spike Lee

Μια γειτονιά του Brooklyn, μια καυτή μέρα του καλοκαιριού, γίνεται η αφορμή για ένα έξοχο και επίκαιρο σχόλιο πάνω στις διαφυλετικές σχέσεις των ανθρώπων στις ΗΠΑ, που κάθε τόσο ¨μυρίζουν¨ μπαρούτι. Με έξοχους ηθοποιούς (John Turturro, Danny Aiello μεταξύ άλλων), η ομολογουμένως καλύτερη ταινία ενός κατά τα άλλα άνισου σκηνοθέτη.

9) Barton Fink (1991) του Joel Coen

Ένας φέρελπις θεατρικός συγγραφέας (John Turturro), προκειμένου να απομονωθεί για να γράψει ένα κινηματογραφικό σενάριο, βρίσκεται σε ένα απόμερο χολιγουντιανό ξενοδοχείο. Μόνο που έχει γείτονα τον John Goodman... Όλα αυτά είναι απλώς το έναυσμα για να ξεκινήσει το ¨παιχνίδι¨ των αδερφών Κοέν. Λίγο νουάρ, γεμάτο σινεφίλ αναφορές, μια κόλαση του Δάντη μπροστά στα έκπληκτα μάτια σας. Ή θα το λατρέψετε ή θα το μισήσετε...

10) Shortcuts (1993) του Robert Altman

Μέσα απο τις σπονδυλωτές ιστορίες κατοίκων του Los Angeles (διάρκειας περίπου τριών ωρών παρακαλώ!), ο Altman με πρόσχημα διηγήματα του Raymond Carver και με μια πλειάδα σπουδαίων ηθοποιών (Tim Robbins, Jack Lemmon, Julianne Moore), καταθέτει ένα φιλμ που πραγματεύεται την καθημερινότητα των ηρώων της με κυνισμό και απολαυστικό ¨μαύρο¨ χιούμορ, απόλυτα συνυφασμένη και χαρακτηριστική της δεκαετίας των ‘90s.

Καλή θέαση

Batigoal

Watch it.. Departures

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Thu, 04 Aug 2011 16:10:00 +0000

I accidentally watched this movie last night on telly and I have to say 5 minutes in, I felt compelled to watch it.

I am not necessarily a big fun of Japanese cinema, as I tend to find it hard to relate, Greek - Japanese... 2 very very different worlds... but there are some things that are international I guess, like birth and death and this movie managed to move me.

Take a look at the trailer and if you come across it do watch it, it is worth it.

I really felt it was worth mentioning and something tells me I will be watching it again!

Enjoy!

Chicken with Greek egg Noodles (Κοτόπουλο με χυλοπίτες)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Thu, 04 Aug 2011 09:51:00 +0000

This is an easy enough food to make and every so fulfilling. Recipe is for 4 servings.

Ingredients:

4 chicken legs

400gr Greek egg noodles

400gr chopped tomatoes (1 tin)

2 ladles olive oil

Salt and Pepper

½ teaspoon chilli powder (optional)

Preparation:

You place the chicken in the tray, together with the chopped tomatoes, the olive oil, 1 spoonful of salt and ½ teaspoon pepper. You can add the chilli powder at this stage, it is not too much to make it spice, but it does give it more flavour I find. You then add one cup of water.

Place it in a preheated oven at 220 degrees for 50 minutes. Then take the tray out and add 1 cup of boiled water, the noodles and 1 teaspoon of salt. Stir and put back in the oven. 10 minutes later stir the noodles gently. Place back in the oven and leave it for an extra 20 minutes roughly or until all the water has disappeared.

Enjoy!

Say it loud, I’m Greek and I’m proud!

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Wed, 03 Aug 2011 15:27:00 +0000

Όλοι εμείς, η γενιά των 30something, μεγαλώνοντας στην Ελλάδα αποκτήσαμε –εκτός όλων των άλλων- και ορισμένες αθλητικές καταβολές και σταθερές.

Είμαστε η γενιά που ορμώμενοι απ’το θρυλικό Eurobasket του 1987, μάθαμε τα μυστικά της ¨πορτοκαλί¨ μπάλας (¨σπυριάρας¨ κατ’ άλλους), όμως στο διηνεκές του χρόνου μας έμεινε μια συνήθεια : να αγαπάμε την εθνική ομάδα μπάσκετ, την ¨κορωνίδα¨ του ελληνικού αθλητισμού που μαζί με τις εθνικές ομάδες υδατοσφαίρισης, έχουν προσφέρει τις μεγαλύτερες επιτυχίες στα ομαδικά αθλήματα.

Τί να πρωτοθυμηθώ; Το ασημένιο στο Ζάγκρεμπ το ’89 με την ¨μυθική¨ εμφάνιση του ανυπέρβλητου Νίκου Γκάλη στον ημιτελικό να κατατροπώνει κοτζάμ Σοβιετική Ένωση των Σαμπόνις, Μαρτσουλιόνις και σία; Το χρυσό στο Βελιγράδι το 2005 με την ανατροπή του ¨αιώνα¨ στον ημιτελικό με τη Γαλλία και την ¨πλάκα¨ που κάναμε στους Γερμανούς του Νοβίτσκι στον τελικό με τον Παπαλουκά να θυμίζει -sic- Μάτζικ Τζόνσον; Το έπος στη χώρα του ¨ ανατέλλοντος ηλίου ¨ το 2006, όπου βάλαμε 101 πόντους στους Αμερικάνους των Τζέιμς, Ουέιντ, Καρμέλο, ούσα η μεγαλύτερη εμφάνιση –οποιασδήποτε- ελληνικής ομάδας όλων των εποχών; Ή το χάλκινο μετάλλιο το 2009 στο Κατοβίτσε, με σημαντικότατες απουσίες όπου όλοι μας είχαν χαμένους από χέρι;

Μια ομάδα –διαχρονικά- με ¨μέταλλο¨, που δεν παραδίδει ποτέ τα ¨όπλα¨(θυμηθείτε απλώς την επική ανατροπή με τη Σλοβενία στο Eurobasket του 2007 στην Ισπανία), με παίκτες προσωπικότητες που όμως βάζουν το ¨ εγώ ¨ τους στην υπηρεσία του συνόλου.

Και φέτος τί γίνεται;, ευλόγως αναρωτιέστε.

Ενόψει Eurobasket λοιπόν (31 Αυγούστου το πρώτο τζάμπολ στη Λιθουανία) τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευοίωνα. Με νέο coach (Ζούρος) μέλος της νουβέλ βαγκ των ελλήνων προπονητών να βρίσκεται απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του –φευ-, χωρίς όμως σημαντικότατα όπλα στη φαρέτρα του. Μετρήστε απουσίες : Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Σπανούλης, Μαυροκεφαλίδης, Τσαρτσαρής, Περπέρογλου και (επί του πιεστηρίου) εσχάτως ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης.

Το ζητούμενο σε αυτό το τουρνουά που σημειωτέον όλες οι ομάδες επιστρατεύουν ό,τι καλύτερο (Νοβίτσκι, Γκασόλ, Πάρκερ θα δώσουν το παρών μεταξύ άλλων) διαθέτουν ελέω lockout στο NBA, είναι η είσοδος στην εξάδα, που οδηγεί στο προολυμπιακό τουρνουά με έπαθλο ένα εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου!

Μεγάλο το κίνητρο λοιπόν και παρά τις τεράστιες απουσίες κάτι μου λέει πως οι ¨παλιοί¨ Φώτσης, Μπουρούσης, Ζήσης θα οιστρηλατήσουν και τους νεότερους Καλάθη, Κουφό, Βασιλειάδη ¨ πουλώντας ακριβά το τομάρι τους¨, με ¨σκυλίσια¨ άμυνα, έμφαση στο pick ’n’ roll, γρήγορο μπάσκετ χωρίς κόμπλεξ απέναντι σε οποιονδήποτε, γιατί διάολε πώς να το κάνουμε;, έχουν την τιμή να υπηρετούν μια πραγματικά μεγάλη δύναμη του παγκοσμίου basketball, την επίσημη αγαπημένη, την εθνική Ελλάδος!

Batigoal

Gemista, Stuffed tomatoes, peppers, aubergines (Γεμιστά)

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Tue, 02 Aug 2011 18:38:00 +0000

This is one of the most summery foods and that’s mainly as the vegetables and mainly the tomatoes are in season now. It is also a vegetarian option, but ever so tasty. Recipe for 4 servings

Ingredients:

6 big tomatoes

2 aubergines

4 peppers

100gr parsley (roughly 2 handfuls), chopped

13 spoonfuls of soup rice

1 Onion, grated

1 potato

Olive Oil

Salt and Pepper

Preparation:

You need to start with emptying the tomatoes. You cut one thin slice at the top, where the stem is and that becomes the lid. Then the rest of the tomato you empty it either with a teaspoon or there is a specific tool you can do this with. All the ingredients from the inside you keep in a ball, ensuring they are mashed up. Then empty the peppers in the same way, opening them from the top where the stem is and discarding the seeds. Finally the aubergines, check the photo to understand how you open it. With the aubergines you open them so they become like little shoes, horizontally. You keep the inside and mix it with the tomatoes.

In the ball, you also add the rice (the rule is one spoonful of rice for each piece you are filling plus 2-3 spoonfuls extra), the parsley, the onion, 1 ½ ladle of olive oil, 1 teaspoon of salt and ½ teaspoon pepper. You stir the ingredients and then you are ready to fill your vegetables.

You usually need about 2 spoonfuls per tomato and 3 for each pepper and each aubergine. Fill it just before the top, so there is space for the rice to expand without overfilling.

Cut your potato in chunks and drop it in the tray around the veg. Sprinkle 1 teaspoon of salt on top of all and then add 1 ladle of oil and the 2 chopped tomatoes (or a tin of them). Add half a cup of water in the tray.

You should have preheated your oven at 220 degrees and it usually needs 2 hours of baking. After 1 hour and a half, either cover the tray with foil so they don’t burn or turn all the heat at the bottom of the oven. Once all the water is disappeared and you are only left with the oil in the tray, the food is ready.

Tip: for those of you that can get hold of frumenty (trahanas, τραχανάς), then add 2 spoonfuls of that as well in the mix. It gives the food that extra edge!

Enjoy!

To AGreekAbroad παρουσιάζει στα Coming Soon Part 2

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Tue, 02 Aug 2011 10:32:00 +0000

Καθήσαμε και το σκεφτήκαμε... Βάλαμε το κεφάλι μας κάτω και λέμε: Τί λείπει από το γης μαδιάμ του μπλογκ μας; Ε και μόνο δυό πράματα βρήκαμε α) τα αθλητικά για να καλύψουμε και τoν αντρικό πλυθησμό και β) ένα φτερό στο κεφάλι! Γιατί απόλα τ'άλλα έχουμε!

Ξεκινάμε λοιπόν με τα αθλητικά για τώρα και το φτερό στο κεφάλι θα το κοτσάρουμε μιά άλλη μέρα, να'χουμε και κάτι να σας κρατήσουμε σε σασπένς ντε!

Το κείμενο σήμερα είναι απο τον φίλο Μπιλ, άλλον έναν γνωστό άγνωστο της παρέας.... Enjoy...

Glory, glory Man Utd!

Ήταν ένα απόγευμα Σαββάτου, Μάιος του 1985, συνηθισμένο κατά τα άλλα. Όπου να΄ναι τελείωνε η σχολική χρονιά και περιμέναμε τις καλοκαιρινές διακοπές ως μάννα εξ ουρανού. Εκείνο όμως το απόγευμα ήταν τελικά διαφορετικό. Ήμουν ¨καρφωμένος¨ στην T.V. περιμένοντας πώς και πώς να ξεκινήσει ο τελικός του κυπέλλου Αγγλίας. Ήδη όλη τη χρονιά είχα μπει στο κλίμα του αγγλικού ποδοσφαίρου απο τις σαββατιάτικες μεταδόσεις της –αλήστου μνήμης- ΕΤ2! Πάντα σε περιγραφή Γιάννη Αργυρίου (παχύ μουστάκι, με μια φωνή όλο έκπληξη και δέος για τα τεκταινόμενα!), είχα γνωρίσει αυτόν τον ακόμα τότε άγνωστο κόσμο.

Everton-Man Utd λοιπόν, με την Everton πανίσχυρη και ήδη πρωταθλήτρια και τους ¨μπέμπηδες¨ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας καθ’όλη τη σεζόν, περιμένοντας τον τελικό ως ευκαιρία εξιλέωσης για μια μέτρια χρονιά. Παιχνίδι για γερά νεύρα σε ένα κατάμεστο Wembley που στα μάτια μου φάνταζε ως η ...ποδοσφαιρική Χαναάν!

Το ματς οδηγήθηκε στην παράταση κυρίως λόγω του ξανθομπάμπουρα Bailey που είχε ορθώσει τείχος μπροστά απο τα γκολπόστ της Man Utd. Η Everton ανώτερη, όμως οι κόκκινοι διάβολοι με μπροστάρη τον αρχηγό Robson σε ρόλο...Ελ Σιντ αμύνονταν σθεναρά. Και ξάφνου γίνεται το απρόβλεπτο : ένας πιτσιρικάς ονόματι Norman Whiteside πετυχαίνει ένα εξαιρετικής ακρίβειας γκολ με αριστουργηματικό πλασέ στο 110’ λεπτό του αγώνα νικώντας τον έμπειρο Southall και στέλνοντας τους οπαδούς των κόκκινων διαβόλων στα ουράνια! Μαζί τους πανηγύριζα και εγώ σαν μικρό παιδί (ηλίθιε, μικρό παιδί ήσουν!) εντελώς ενστικτωδώς, μάλλον απο μια φυσική ροπή να υποστηρίζω τον λιγότερο δυνατό. Αυτό ήταν !

Απο τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Οι ¨μπέμπηδες¨, πρωταγωνιστώντας με μια πλειάδα τεράστιων παικτών (Hughes, Cantona, Schmeichel, Beckham, Keane, Giggs, ορισμένοι εξ αυτών) πήραν αμέτρητα πρωταθλήματα, κύπελλα, μέχρι και δύο Champions League. Όμως στα δικά μου παιδικά τότε μάτια, εκείνος ο τελικός κυπέλλου έχει χαραχτεί ανεξίτηλα, θυμίζοντάς μου μια εποχή που ακόμη το ποδόσφαιρο ήταν γιορτή...

Batigoal

Ο πόλεμος των λουλουδιών

noreply@blogger.com (AGreekAbroad) — Mon, 01 Aug 2011 19:20:00 +0000

Κατά καιρούς ακούμε διάφορα για την απόφαση μας να μετοικήσουμε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Απο ανθρώπους ¨δικούς¨ μας και καλά, δεχόμαστε ύπουλα λακτίσματα (και σφαλιάρες και μπουνιές ενίοτε) του τύπου – μα καλά και τι θα κάνετε στην Αγγλία (θα εκπορνευθούμε αμφότεροι ηλίθιε) και –μμμμ, δηλαδή δουλειές δεν βρήκατε; (θα βρούμε άμα τη αφίξει μας) και πώς θα πάτε; (οδικώς είπαμε)-και που θα μείνετε; (σε χαρτοκούτι, σαν αυτό που θα κοιμάσαι και εσύ σε λίγο μένοντας Ελλάδα-μεγάλη απόφαση (εσύ θεωρείς μεγάλη απόφαση να αλλάξεις κανάλι στην τηλεόραση, αυτό δεν θα σου φαινόταν;)-μην κλείνετε τις πόρτες στην Ελλάδα ποτέ δεν ξέρετε (και τα παντζούρια θα κλείσουμε) και άλλα πολλά παρόμοια.

Αυτό με τους Έλληνες, μονίμως να κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια μπορεί να με κάνει τρελή. Που ξέρεις ρε φιλαράκο εγώ πως περνάω; Πώς τα βγάζω πέρα; Πώς είναι τα ψυχολογικά μου; Πώς έβγαλα τα μάτια μου στο διάβασμα τόσα χρόνια για να σερβίρω καφέδες; Και αν εσύ έθαψες τα όπλα σου στη λήθη του ζάπινγκ, εγώ ακονίζω το γιαταγάνι μου νυχθημερόν και αν συνεχίσεις δε θα διστάσω να το στρέψω στην καρωτίδα σου.

Παρ’όλα αυτά όμως, επειδή έχω και μια καλά κρυμμένη ευαίσθητη πλευρά και επειδή σε λίγους μήνες δε θα έχεις λεφτά ούτε για να αγοράσεις παραμύθια για τα παιδιά σου πάρε ένα παλιό μου κείμενο που ανέσυρα απο τα σκονισμένα συρτάρια του υπολογιστή μου, να τους το διαβάζεις τις κρύες νύχτες του χειμώνα (ακριβαίνουν κι άλλο η ΔΕΗ, το πετρέλαιο και το αέριο). Και εγώ θα σε σκέφτομαι με φιλική κατανόηση όταν θα πίνω τις μπύρες μου στις βρετανικές pub.

Και θα σε ευχαριστώ, γιατί όσο με πληγώνεις τόσο με πορώνεις.

“Ο πόλεμος των λουλουδιών”

Όπως κάθε άνοιξη έτσι και φέτος, η μαμά μου αγόρασε για το μπαλκόνι μας, γλάστρες, σακιά με χώμα, λιπάσματα και φυσικά λουλούδια. Και έτσι ξαφνικά, το μπαλκόνι γέμισε με τουλίπες, ζέρμπερες, πετούνιες, αγιόκλημα και γιασεμί, βασιλικό, ηλιοτρόπια και τόσα άλλα, που ούτε καν ξέρω πως λέγονται. Μόνο μία γλάστρα έμεινε άδεια στο τέλος ακουμπισμένη σε μια άκρη. Μία γλάστρα που θα ήταν η αιτία να ξεκινήσει ο φετινός πόλεμος των λουλουδιών.

- Θαρρώ πως ομόρφυνα πολύ φέτος, είπε μία ζέρμπερα πορτοκαλιά, τεντώνοντας με νάζι το μακρύ λαιμό της.

- Καλή είσαι και του λόγου σου, αν και λίγο κοντή για τα γούστα μου, της ανταπάντησε το ηλιοτρόπιο και γύρισε το κεφάλι του προς τα εκεί που ήταν ο ήλιος.

- Αν μου ξαναμιλήσεις έτσι, θα σου φυτέψω τα μούτρα σε εκείνη εκεί την άδεια γλάστρα, φώναξε η ζέρμπερα.

Και μ’ αυτά και μ’ εκείνα, δεν άργησαν να πιαστούν φύλλο με φύλλο.

- Σσσς, ησυχάστε να κοιμηθούμε επιτέλους, φώναξε το νυχτολούλουδο που κοιμάται τα πρωινά αφού μένει άγρυπνο τις νύχτες.

Και ησύχασαν, επειδή όλοι έτρεμαν το νυχτολούλουδο. Μόνο η γιαγιά λεμονιά, που είχαν δει πολλά τα μάτια της κούνησε θλιμμένα τα λεμόνια της.

- Πάλι τα ίδια θα έχουμε φέτος. Γιατί πάντα η ομορφιά να θολώνει έτσι το μυαλό, αφού είναι κάτι τόσο ανούσιο και περαστικό;, μουρμούρισε και βάλθηκε χωρίς όρεξη να φτιάξει μερικά λεμόνια.

Μερικά πρωινά αργότερα και ενώ το γιασεμί αγουροξυπνημένο σφύριζε ανέμελα, παρατήρησε κάτι που κανείς δεν είχε προσέξει. Η άδεια γλάστρα δεν ήταν πια άδεια.

Ένα μικρό πράσινο βλαστάρι είχε ξεπροβάλλει.

- Ξυπνήστε-ξυπνήστε έχουμε ένα νεοφερμένο, άρχισε να τσιρίζει το γιασεμί.

Μόνο η γιαγιά λεμονιά αντιλήφθηκε αμέσως το είδος του φυτού.

- Μμμ, περίεργο, μια ντοματιά. Έχω να δω τέτοιο από τα νιάτα μου, ψιθύρισε. Για κακή της τύχη όμως, την άκουσε ο βασιλικός που είναι μεγάλος κουτσομπόλης και σύντομα, το είχαν μάθει όλοι.

- Ντοματιά; Αχ, αχ κρατήστε με, λιποθυμώ. Τι δουλειά έχει μια ταπεινή ανάμεσά μας;, ξίνισε τα μούτρα μια πετούνια.

Και οι υπόλοιποι συμφώνησαν, κουνώντας τα κεφάλια.

Η πραγματική έχθρα όμως ξεκίνησε, όταν η μαμά μου έριξε στη ντοματιά λίγο κοπριά.

- Πφφφ. Τι βρώμα είναι αυτή;, φώναξε η ζέρμπερα και έκλεισε τη μύτη της.

- Μπα, εδώ στα ψηλά που είμαι δε μου μυρίζει τίποτα, είπε χαιρέκακα το ηλιοτρόπιο. Πάντως, σιγά μη καταφέρει να κάνει καμιά ντομάτα .

Κάθε μέρα λοιπόν, η ντοματούλα αντιμετώπιζε την επίθεση των υπόλοιπων φυτών.

- Δε θα τα καταφέρεις, δε μπορείς, ποτέ δε θα βγάλεις ντομάτες, ακουγόταν ένας ψίθυρος σε όλο το μπαλκόνι.

Και η ντοματούλα, μαράζωνε.

- Δίκιο έχουν. Ούτε μια μικρή ντομάτα δε θα φτιάξω, μονολόγησε το φυτό και βάλθηκε να ξεραίνεται.

- Μην τους ακούς. Μείνε πιστή στο όνειρό σου και κάντο να πραγματοποιηθεί, της είπε απαλά η γιαγιά η λεμονιά. Το μαγικό ραβδάκι των ευχών μας, το έχουμε κρυμμένο μέσα στα φύλλα της καρδιάς μας. Βρες το.

Και η μικρή ντοματιά το βρήκε. Έκανε τρεις μικρές, κατακόκκινες ντοματούλες. Μόνο τρεις. Που είχαν όμως τη γεύση πραγματοποιημένου ονείρου και έκαναν την πιο νόστιμη σαλάτα του φετινού καλοκαιριού.

Bliss you all

A.K.