منظورم رضا بود، نه علی
چون کامنت قبل‌ترم رو در جواب حرف علی نوشته بودم، اینجا قاطی شد

قوانینی که برای ایجاد نظم قراردادی در یک زندگی اجتماعی وضع کردند که در هر ملتی با هر نوع اعتقادی وجود دارند حالا با درجات سخت گیری کمتر و بیشتر.
(اگر چه حتی بر سر اونها هم با آدمایی با مثل علی باید بحث کرد چون حتی به اون قوانین هم نمی‌خوان پایبند باشن).

من از اون آزادی‌ای حرف می‌زنم که در مطلب بالا هم بهش اشاره شده.
از اون آزادی‌ای که بشر رو برتر از خداوند می‌دونه و اینجوری القا می‌کنه که مخلوق بر مصلحت خودش، داناتر از خالقشه. انگار که خالقش هم متعلق به هزار و اندی سال پیشه. انگار که از حالا به بعد جهان به صورت اتوماتیک داره اداره میشه و دیگه نیازی به اون خالق اولیه برای خلقت و کنترل نظم موجود در جهان وجود نداره.
یادشون رفته که حتی در دم و بازدم بعدی‌شون هم محتاج خالقشون هستند.
بعضی چیزا اونقدر تکرار شده واسشون که فکر می‌کنن بودنشون کاملا طبیعیه، و اگه غیر از اون باشه عجیب و غریب میشه واسشون در حالیکه حتی بیدار شدن هر روزه‌شون از خواب هم معجزه‌ی خالقشونه.