Ahmet Oğuzhan Doğan

Ümit

Oğuzhan — Sat, 28 Apr 2012 22:30:47 +0000

Pandora’nın kutusu açılıp, Zeus’un içinde sakladığı bütün kötülükler dünyaya saçıldığı zaman, orada son bir kötülük kaldığından kimsenin haberi olmamıştı: ümit. O zamandan beri, insanlar yanlışlıkla kutuyu ve içindeki ümidi iyi şans olarak yorumladı. Fakat Zeus’un arzusunun, insanların kendilerini işkenceye teslim etmeleri olduğunu unuttuk. Ümit, kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır.

Nietzsche Ağladığında, Irvin Yalom

Rastgele Yazılar

Taş

Oğuzhan — Fri, 27 Apr 2012 18:25:20 +0000

Bir taş nehre düşmeye görsün, pek anlaşılmaz etkisi. Hafiften aralanır, dalgalanır suyun yüzeyi. Belli belirsiz bir tıp sesi çıkar; duyulmaz bile akıntının ortasında, kaybolur uğultuda. Hepi topu budur olduğu olacağı.

Ama bir de göle düşsün aynı taş… Etkisi çok daha kalıcı ve sarsıcı olur. O taş var ya o taş, durgun suları savurur. Taşın suya değdiği yerde evvela bir halka peyda olur; halka tomurcuklanır, ol tomurcuk çiçeklenir, açar da açar, katmerlenir. Göz açıp kapayıncaya kadar, ufacık bir taş ne işler açar başa. Tüm yüzeye yayılır aksi, bir bakmışsın ki her yeri kaplamış. Çemberler çemberleri doğurur, tâ ki en son çember de kıyıya vurup yok oluncaya dek.

Nehir alışkındır karmaşaya, deli dolu akışa. Zaten çağlamak için bahane arar ya, hızlı yaşar, çabuk taşar. Atılan taşı içine alır; benimser, sindirir ve sonra da unutur kolaylıkla. Karışıklık onun doğasında var, ne de olsa. Ha bir eksik ha bir fazla.

Gel gelelim göl hazır değildir böyle aniden dalgalanmaya. Tek bir taş bile yeter onu altüst etmeye, tâ dibinden sarsmaya. Göl taşla buluştuktan sonra bir daha asla eskisi gibi olmaz, olamaz.

Aşk, Elif Şafak.

Astronotlar neden beyaz giyer?

Oğuzhan — Mon, 23 Apr 2012 21:06:35 +0000

Ben hayatımda hiç astronotla tanışmadım; ama onların ciğerini bilirim. Hepsinin kafasından geçenleri bir bir okurum da onların haberi olmaz.

Astronotlar çok küstahtırlar ve kibirli. Dünyanın yörüngesinden dışarı çıkabildikleri için kendilerini çok büyük görürler. Sanki yer çekimi bize var da onlara yok gibi, sanki biz, küçük dünyalarımızla, küçük vizyonumuzla, onların algısına erişemeyecek gibiyizdir.

Hadi be siz de!

Astronotlar, tanrıya da inanmazlar hem. Tabii ben bilmem, parayla imanın kimde olduğunu kimse tahmin edemezmiş. Öyledir; hem bizi ilgilendirecek değil.

Ama bir ayrıntı var ki kanınızı donduracak, sevgili dostlarım. Astronotlar neden beyaz giyer biliyor musunuz? Başınızı iki yana salladığınızı görür gibiyim, elbette bilmiyorsunuz!

Astronotlar, korkuyorlar, sevgili kardeşlerim…

Astronotlar, başka gezegenlerde, dünyada neler olup bittiğini merak eden canlılarla karşılaşmaktan çok korkuyorlar. Ve onlara dünyanın çok temiz bir yer olduğu mesajını vermek için, kötülüğün bizim gezegenimizde işi olmadığını onlara anlatmak için bembeyaz giyiyorlar…

Ve tabii bir de, hani şu inanmadıkları tanrının huzuruna akça pakça çıkabilmek için…

Astronotlar,

Sizi gidi hergeleler…

Birini Çok Sevdiğinizde

Oğuzhan — Mon, 02 Apr 2012 16:02:58 +0000

Birini çok sevdiğinizde, o sizi çok üzse de, O’nun yanında ağlamak istersiniz…

O size korkunç bir şey yapsa da, O’nun kollarında teselli bulmak istersiniz…

Birini çok sevdiğinizde, size bin kere de yalan söylese,

Yine de herkesten çok O’na inanmak istersiniz…

Ezel

Rastgele Yazılar

Aynaya Karşı

Oğuzhan — Mon, 26 Mar 2012 20:51:37 +0000

Gideceksin çocuk.

Bükemediğin bileği öpeceksin.

Yiyemediysen dayağı, kaçacaksın.

Yani ya bu deveyi güdeceksin; ya bu diyardan gideceksin.

Gideceksin çocuk.

Hem ne demişti Cem Adrian,

“gitmek yenilmek değil, kazanmak da; gitmek, gitmektir işte, hepsi bu.”

Kendini teselli edeceksin, ama haklı yere ama haksız yere, önemi yok.

Önemi olan tek şey var çocuk, gideceksin. Hem ben diyorum diye değil, başka çaren yok diye.

Acıklı sesler çıkara çıkara bir köpek gibi, kuyruğunu bacaklarının arasına kıstıra kıstıra gideceksin.

Sahibinden dayak yemiş gibi gideceksin.

Sonra iyileşip döneceksin ama. Döndüğünde ne sahip kalacak ne o korkak köpek. Döndüğünde sen yine sen olacaksın.

Ama dedim ya çocuk, şimdilik; gideceksin.

Hoşçakal.

Rastgele Yazılar

Oğuzhan — Fri, 23 Mar 2012 21:25:56 +0000

Kime koşarsın canın yandığında?

En sevdiğine mi?

Seni en çok sevene mi?

Kime gidersin arkadaş?!

Bu saatten sonra seni kim alır içeri?

Ecevit,

Suskunlar

Rastgele Yazılar

Mavi Peri

Oğuzhan — Thu, 15 Mar 2012 00:04:42 +0000

Ne olur mavi peri,
Benim Pinokyo’dan ne eksiğim var,
Dokundur şu asanı.
Beni de hissedebilen,
sevebilen,
üzülebilen,
gerçek bir insana dönüştür,
ve vakti geldiğinde
ölebilen.

~ a.o.d.

Rastgele Yazılar

1687461

Oğuzhan — Thu, 09 Feb 2012 23:55:15 +0000

Ben sana bakarken çok güzelsin,
Ben sana bakarken çok yakışıklıyım.
Aynalar çatlayacak allah kahretsin,
Ben sana on kere aşığım.

~ aod

Rastgele Yazılar

Ben’i Maddeliyorum

Oğuzhan — Wed, 01 Feb 2012 01:36:29 +0000

Her ne kadar son yazdığım yazılarda bir estetik kaygı göze çarpsa da, buraya yazdıklarımı yayınlamadan önce yalnızca imla hatalarını kontrol ederim. Eğer aklımdan ya da gönlümden geçeni sade bir dille anlatabilmişsem, herhangi bir değişiklik yapmadan yazıyı yayınlarım.
Bir süredir neler olup bittiğiyle ilgili üç beş cümle karalamayı düşünüyordum; ama fırsat bulamadım. Bugün sevgili Gamze’nin en son 1 Aralık’ta yazdığımı da hatırlatmasıyla daha fazla dayanamadım. Saat sabaha karşı 02.53, ben birkaç cümle dökmeden yatmak niyetinde değilim.
Yazmak bir yetenekse ve bende bu yetenekten ufak tefek bir parça varsa diyorum, acaba uzun bir süre hiçbir şey yazmayınca eldeki bu ufak tefek parçayı da kaybeder miyim, yoksa o hep benimle mi kalır? Bu aklımı kurcalayan bir soru.
Az önce odanın ışığını kapattım. Gidip içerden bir mum aldım, yaktım. Masamın sol arka köşesine mumu yerleştirdim. Bir süredir orada kendi kendine yanıyordu, şimdi usul usul söndü. Sonra da aklıma soğuklar geldi.
Dışarısı çok soğuk. Tahmin edebileceğinizden fazla. Eksi on altı derece. Evet, rakamla yazmadım ki daha da göze batsın. Sıfırın altında on altı koca derece. Dışarıda kalanlar varsa eğer, onlar için gerçekten çok üzülüyorum. Bu hiç adil değil. Hiç kimse gecenin bu saatinde, havanın en soğuk olduğu, her yerin bembeyaz karla kaplı olduğu bu öldürücü doğa halinde sıcak bir yataktan mahrum bırakılmayı haketmiyor.
Önemli bir karar aşamasındayım. Yurtdışında bir koca okul dönemi geçirmek ya da oturmuş düzenimi hiç bozmadan eğitim hayatıma kaldığım yerden devam etmek. Ben düzenin yapay bir kavram olduğunu ve çok da oturaklı bir tarafının bulunmadığını düşünenlerdenim. Düzenler kurulmak ve yıkılmak içindir. Bu da demektir ki şu sıralar, kurulmuş ya da yarım yamalak bırakılmış bir düzenin yıkılması ve yerine yeni bir şeylerin inşa edilmesi gerekiyor. Kısacası kararım gitmekten yana. Ülke henüz belli değil; ama belli olduğunda öğreneceksiniz. Hatta belki de ezberleyeceksiniz, neyse planlarımdan bahsedip Tanrı’yı ve sizi güldürmek istemiyorum.
İnsanların beklentileri, ayaklarımıza takılmış prangalardan farksız. Bizi olduğumuz yere sabitliyorlar. Hiçbir yere kımıldamamıza izin vermiyorlar. Şükürler olsun ki üzerimde büyük prangalar yok; ama olan insanlar tanıyorum ve onlar için üzülüyorum. Çünkü üzerinizde durduğu kadar onları çıkarırken de acı çekiyorsunuz. Bu yüzden kimsenin beni prangalamasına izin vermemeye çalışıyorum, zaman zaman tehlikeyi çok geç farkediyorum ve bu beni üzücü süreçlere itebiliyor; ama hayat bu, savaşmanız için tanımanız gerekiyor.
Halk dansları çok keyifli. Benim için çok farklı bir yeri var. Sanırım kimse benim şu an sahip olduğum sebeplerle halk dansları yapmaya başlamamıştır. Allah başlatmasın zaten. Yani halk danslarına başlatsın elbette; ama bu sebepten başlatmasın, ne diyeyim.
Fitness da çok keyifli; ama bir sorun var. Okulda bu dönemin ders programında sabah saatlerine koyulan dersler var. Bu, sabah sporlarından vazgeçmek zorunda bırakılmam demektir ve hiç hoşuma gitmiyor. Sabah sporu işini bir şekilde çözmek zorundayım. Nasıl olacağını bilmiyorum; ama galiba gerekirse saat 06.00′da kalkacağım.
Okul demişken, üç ders bıraktım. Evet şaşırtacak kadar fazla. Önümüzdeki dönem ne yapacağımla ilgili hiçbir fikrim yok. Lakin kendimi çok çabuk teselli ettim. İnanın bana bunun için üzülmeye niyetim yok. Kaldı ki ben bunu hakettim zaten. Dövünmenin, pişman olmanın falan anlamı yok. Durumu kabullenip önümüzdeki sene diğerlerinden daha fazla çalışmayı göze alıyorum.
Gitmeyecekmiş. Haberini aldım ama nedenini soramadım. Vereceği cevaptan öyle korktum ki. Oyuncağı elinden alınan küçük kız çocukları gibi ağlamak var işin ucunda. Çok düşük de olsa sırf hoşunuza gitmeyen bir cevap gelme ihtimali var diye aklınıza takılan bir soruyu sormadığınız oldu mu hiç? Umarım olmamıştır.
Bilerek ve isteyerek, insanların beni yanlış tanımalarına göz yumuyorum. Sahte bir yüzüm var. Bir süredir kimsenin bana güvenmesini istemiyorum. Karakterimdeki bu değişim hızlı ve çarpıcı bir şekilde gerçekleşti. Sonuçlarına ben bile şaşırdım, bundan üç dört yıl öncesi ve şu an arkadaşlarım arasındaki konumum ve yarattığım algı karşılaştırılırsa arada büyük bir uçurum olduğu kolaylıkla görülür. Ama artık bundan sıkıldım. Sanırım kendimi yeterince gizledim ve fırtınalarımı dindirdim, biraz daha kendim olmayı, biraz daha içimden geldiği gibi davranmayı istiyorum. Hatta yavaş yavaş başarıyorum.
Mutluluk, çok başka şey. Bin bir türlü tanımı var. Herkesin farklı bir mutluluk tanımı olduğu gibi, bir kişinin de hayatının farklı dönemlerinde yaptığı mutluluk tanımları birbirinden çok farklı olabiliyor. Benim mutluluk tanımım lise yıllarına kadar başkaydı, lise yıllarında daha başka birşey oldu, üniversitede tekrar değişti ve bambaşka birşey oldu, şimdi ise tekrar değiştirdim. Mutluluk tanımınız değiştiğinde, yaşayışınızda ve beklentilerinizde de radikal değişimler yaşanıyor. Tüm bunları tecrübe etmek keyifli, ara ara kendinizi değiştirmenizi tavsiye ederim.
Yazılımla ilgili çalışmalara uzun bir aradan sonra yeniden başlamaya çalışıyorum. İlk bir iki gün başarılı geçse de yine zaman bulamamaya başladım; ama yol yakınken bu sorunu çözmek ve çalışmalarımı belli bir düzene oturtmak istiyorum.
Para kazanmak istiyorum. Çok kazanmak istiyorum; ama çok harcamak istemiyorum. Hırsla alakalı bir mevzu değil.
Güç kazanmak istiyorum. Fiziki güç, siyasi güç, manevi güç, karakteristik güç, parasal güç, cinsel güç ve daha başka ne varsa. Kazandıkça daha da fazlasını istiyorum. Sanırım bu hırsla alakalı.
Ben onu hırslarından arındırırken, onun da beni hırslarımdan uzaklaştırdığı ve karşılıklı olarak birbirimizi sadeleştirdiğimiz, dönüştürdüğümüz, rahatlattığımız, dinlendirdiğimiz bir ilişki istiyorum.

Son günlerde aklıma birçok yazı konusu gelse de hiçbiri birkaç paragrafı bir araya getirebilecek kadar derin mevzular değildi. Kaldı ki bu günlüğün kategorileri de bu kadar derin mevzuları kaldıramaz. Ben de aklıma gelen ufak tefek şeyleri maddeler halinde sunmak istedim. Belki böyle irili ufaklı birçok maddeden oluşan yazılarla günlük hayatıma devam ederim. Kim bilir?

Olacak İş Değil

Oğuzhan — Wed, 30 Nov 2011 23:40:49 +0000

Aşk dediğin şey insanın kalbinde kağıt kesikleri açar mıymış canım? Bu nasıl şeymiş böyle? Bir kadın da bir adamı gözlerini kısarak diz çöktürebilir miymiş, hem hiç dokunmadan? Bir adam da bir kadını düşünürken ağlayıverir miymiş?

Bu ne biçim işmiş böyle canım!

Kalbine kirpik saplandı diye, koskoca adam yerle bir olur muymuş? Hem bir kirpik o kadar derine saplanır mıymış? Küçük beyaz eller, bir katilin elleri olabilir miymiş hiç!

Kanmayın sakın böyle şeylere, bir kadının gülüşü için bir adam kendi ömr-ü hayatından vazgeçebilir miymiş canım? Böyle fedakarlık nerede görülmüş? Ayaküstü bir çiğköftecide karşılıklı dürüm yerken aşık olunur muymuş?

Hem bir gülüş bir adamın canını alabilir miymiş?

Bir gülüş, bir adamın canını…
Bari siz söyleyin,
Akıl alacak iş mi bu ?!

Ahmet Oğuzhan Doğan

Ümit

Rastgele Yazılar

Taş

Benzer Yazılar

Astronotlar neden beyaz giyer?

Benzer Yazılar

Birini Çok Sevdiğinizde

Rastgele Yazılar

Aynaya Karşı

Rastgele Yazılar

Rastgele Yazılar

Mavi Peri

Rastgele Yazılar

1687461

Rastgele Yazılar

Ben’i Maddeliyorum

Benzer Yazılar

Olacak İş Değil

Benzer Yazılar