آیدین

Lost highway

noreply@blogger.com (آیدین) — Wed, 28 Jan 2009 10:30:50 PST

تو بزرگراه داشتم مي روندم. خيلي وقت بود که بارش برف شروع شده بود، ولي هنوز سياهي آسفالت بود که به لطف ماشين هاي رهگذر شفاف تر از قبل خود نمايي مي کرد.
پيچيدم توي يک خيابون اصلي بعد توي يک خيابون فرعي و بعد يک خيابون فرعي تر و باز هم فرعي تر و همين طور که جلوتر مي رفتم سفيدي برف بيشتر و بيشتر تو چشم مي زد.
پيچيدم توي کوچه فقط دو تا خط کم رمق از چرخ هاي يک ماشين روي زمين ديده مي شد. در خونه رو باز کردم. کف حياط سفيد سفيد بود. حتي رد کوچيکي هم روش ديده نمي شد. ماشين رو وسط حياط روي برف ها پارک کردم. در رو بستم و پشتش رو انداختم.

پیراشکی شکلاتی برای یک نفر

noreply@blogger.com (آیدین) — Sat, 06 Sep 2008 05:55:06 PDT

دومی: راستش عاشق غیر قابل پیش بینی بودنش شدم.

اولی: یعنی چطور ؟

دومی: مثلا نشستی داری تلویزیون می بینی. یه هو لخت می آد جلوت. تو یک قدمی ت که وا می ایسته. بی اختیار صورتت می ره طرفش. نزدیک تر ، و نزدیک تر، کم کم گرمای تنش می زنه تو صورتت پلک هات یواش یواش سنگین و سنگین تر می شن. چشمات بسته می شه. همون موقع یه Shut gun در می آره و یه تیر خالی می کنه تو شکمت!

اولی: این که خیلی وحشتناکه!

دومی در حالی که پیراهنش را بالا می دهد و سوراخ بزرگ روی شکم خود را که شبیه پیراشکی شکلاتی شده به اولی نشان می دهد: آره دردم داره!

اولی: اونوقت تو چی کار کردی؟

دومی در حالی که پیراهنش را مرتب می کند: بعد دو سه ساعت که به هوش اومدم رفته بود. خیلی گشتم تا پیداش کردم.

اولی: خوب بعد . . .

دومی: بهش گفتم برگرد. گفتم بدون تو نمی تونم زندگی کنم. گفتم دوست دارم.

اولی: اون چی گفت؟

دومی: گفت برو بابا کدوم احمقی می آد با کسی مثل تو با اون سوراخ گنده شکمت زندگی کنه که من بکنم!!

اولی: اوه چه بد! تو چی گفتی؟

دومی: می خواستی چی بگم؟ خوب راست می گفت دیگه.

اولی: آره خوب حق با اون بوده.

تیتراژ پایانی

پ.ن.1: نمی دونم چی شده که این روزها هی این ترکیب عجیب سینمای دختر پسری رو می بینم و می شنوم. در همین راستا من هم تصمیم گرفتم اولین فیلمنامه کوتاهمو تو ژانر دختر پسری بنویسم.

پ.ن.2: این قراره اولین فیلم دختر پسری بدون نقش دختر باشه!

پ.ن.3: پاکش کردم. پی نوشت سوم رو می گم.

خداحافظ

noreply@blogger.com (آیدین) — Wed, 10 Dec 2008 16:05:31 PST

1323-1387
برای همیشه در قلب های ما

من، مترو و اين جماعت عجيب

noreply@blogger.com (آیدین) — Sun, 22 Jun 2008 13:36:24 PDT

چند وقتيه متروسوراي شده روزمره جديدم. و چقدر احساس حقارت مي كنم هربار كه سوار و پياده مي شم. راستش از وقتي كه وارد ايستگاه مي شم احساس مي كنم كم اهميت ترين و بي كارترين آدم شهرم تا وقتي كه از ايستگاه خارج شم. اولين نفرهم كه جلوي در ايستاده باشم آخرين نفر سوار مترو مي شم^*. اولين نفر هم كه از قطار پياده شم آخرين نفر از ايستگاه خارج مي شم^**. روي همه پله ها چه وقت پايين رفتن و چه هنگام بالا آمدن از چپ و راستم آدم هاي مهمتر و پركارتر و سر شلوغتر سبقت مي گيرند تا پشت سرم كسي باقي نمونه. فقط من بي اهميتترين و بي كارترين مي مونم و ديگر هيچ.

*-در اين موارد اين جور خودم رو توجيه مي كنم كه اين به خاطر ولع ديگران براي پيدا كردن جاي مناسب تر داخل متروست.

** اشكال كار همينجاست چون نمي تونم توجيهش كنم.

شبي در تهران

noreply@blogger.com (آیدین) — Wed, 14 May 2008 17:34:34 PDT

24 يا 25 سال داشتند. با تويوتا كمري سفيد خوشگلشون خيلي آروم كنار خيابون حركت مي كردند. چند دقيقه اي بود كه براي سوار كردن دوتا دختر كنار خيابون تلاش مي كردند. دخترها مي رفتند و مي ايستادند و باز مي رفتند.

نيش جوونك باز شد. انگار تير خلاص رو زده بود. دخترها راه افتادند طرف در عقب. ولي خيلي زود جوونك مجبور شد نيشش رو ببنده. دخترها از پشت ماشين رد شدند و سوار BMW پشت سري شدند، و رفتند. عصبانيت جوونك ديدني بود.

ديگه رد شده بودم. حالا داشتم مرد ميانسال پاي صندوق صدقات كنار خيابون رو نگاه مي كردم. خم شده بود و داشت با صندوق ور مي رفت.

نزديك تر شدم.

مرد با زحمت سنجاق قفليش رو فشار مي داد توي صندوق و مي كشيد بيرون، شايد سكه اي يا اسكناسي به سنجاق گير كرده باشه. مرد بي توجه به اطرافش (هرچند غير از من و او كس ديگه اي اون دور و بر نبود) هر بار شكست مي خورد و دوباره تلاش مي كرد.

تقريبا به مرد و صندوق رسيده بودم كه صداي فريادي رو شنيدم.

– آهاي داري چه غلطي مي كني؟

جوونك تويوتا سوار بود. سرشو از پنجره بيرون آورده بود و داشت فرياد مي كشيد. فشار خروج خشم - خشمي كه از شكست چند دقيقه قبلش هنوز يادگار همراه داشت- رو مي شد تو صداش احساس كرد.

مرد با ترسي كه تلاش مي كرد مخفيش كنه گفت: هيچي! پول انداختم توش.

جوونك كه حالا ديگه پياده شده بود، دوباره فرياد زد: داري توش پول مي اندازي يا پولاشو مي دزدي مرتيكه مفنگي!

وايستادم. برگشتم كه برم طرفشون.

-گيرم كه برگشتي، مي خواي چي كار كني؟ مي خواي طرف كدومشون رو بگيري؟

نمي دونستم. راه خودم رو رفتم.

پي نوشت: سيستم كامنت گذاري وبلاگ رو به سامانه DISQUS مجهز فرموديم. باشد كه مشكلات رفق جهت نظر دهي مرتفع گردد.

حکایت آن ترکیده مغزی که شب نخسبید

noreply@blogger.com (آیدین) — Mon, 05 May 2008 00:38:48 PDT

ساعت 6.45 صبح و من دوش گرفته و لباس پوشیده آماده حرکت.
توی کیف پولم 7000 ریال موجودی دارم.
-خوبه با این حساب اگه عابر بانکهای آریا شهرم شلوغ باشن مهم نیست. 700 تومن تا دانشگاه می رسوندتم. از عابر بانکهای توی دانشگاه پول می گیرم.
کیف پول رو میندازم توی کیف دستیم و راه می افتم.
سر کوچه 200-300 متر قبل از چراغ قرمز منتظر ماشینم.
-عجب ترافیکی!
می رم اونطرف چراغ قرمز تا راحتتر سوار ماشین شم!
ساعت 7 صبح و من که آدم خیلی خوشحال و سرحالی ام تا ساعت 9 وقت دارم که برسم دانشگاه!
-از حالا می خوام برم چی کار؟ برم تا 9 -9.5 توی دانشگاه منتظر بشینم که چی؟ حیف نیست توی هوا به این توپی؟
-تا هر جایی که حسش بود پیاده می رم. یادش به خیر یه زمانی از دار آباد تا آزادی رو پیاده می اومدیم اون هم بعد از یک روز کوه نوردی و چه حالی می داد. هی آلفردو کجایی که حاجیت یاد جوونی کرده.
مسیر سر پایینی و راه رفتن سریع.
-وای فکرشو بکن الان برم دانشگاه. دکتر کارم رو راه بندازه.آخ که بعدش چای و پیراشکی چی می چسبه!
انرژی می گیرم!-اصلا کی گفته من تنبلم؟ خیلی هم سحرخیز و کوشام! (از این کلمه کوشا خوشم می آد و خنده ام می گیره) به نخوابیدن دیشب می ارزه. عوضش هم کارم درست می شه هم از امشب برنامه خواب بیداریم شبیه آدمی زاد می شه!
با این فکرا کلی ذوق می کنم. یه جورایی انگار یه کم باد می کنم.
فکر چای و پیراشکی بعد از خبرهای خوش دکتر و پشت سرش باد کردن خودم (با تقدیر و تشکر از توانایی های شگفت انگیزی که دارم و کشف نشده) و دوباره از اول.
دیگه کم مونده بترکم! پس بی خیال می شم و ساعتم رو نگاه می کنم. ساعت 8:30 و من رسیدم آریا شهر.
- ای ول بابا هنوز خیلی هم پیر نشدم ها. (یه کوچولو باد بیشتر)
-وای بر من عجب روز عجیبی. جلوی عابر بانک هیچ کس نیست. اونم این ساعت!!!
-حتما خرابه!
-نه سالمه، حد اقل به نظر که سالم می آد.
زیپ کیف دستیم رو باز می کنم.
انگار یکی داره سوزن خیلی تیزی رو فرو می کنه تو تنم!
در کیف رو باز می کنم. فرو رفتن سوزن رو بیشتر احساس می کنم، صدای پیس خالی شدن باد رو هم می شنوم.
اثری از کیف پول نیست. طبیعتا کارت بانک و بد تر از اون هیچ پولی هم موجود نمی باشد. و من یک ساعت ونیم پیاده راه اومدم تا رسیدم اینجا!
الان ساعت 11 قبل از ظهره و من مچاله شده و له، افتادم رو صندلی دانشکده سابق جلوی مانیتور.
ساعت 9:15 رسیدم دانشگاه. ساعت 10 جناب دکتر لطف کرده من رو پیچونده اند. و من الان در حسرت چای و پیراشکی به صدای آواز قشنگ شکمم گوش می دم.

-اوه اوه راه بر گشت رو بگو که سر بالایی هم هست.

فاجعه

noreply@blogger.com (آیدین) — Sun, 20 Apr 2008 12:50:31 PDT

خبر خودکشي دکتر کشاورز را اول از مهدي شنيدم. به اندازه اي خبر تلخ و دردناک بود که ترجيح دادم باور نکنم. ارتباطش دادم به مشکلات عجيب و غريبي که خود ما براي انجام پروژه و تامين هزينه هاش داشتيم. مخصوصا که اين مسائل براي مهدي به خاطر استاد راهنمایي که داشت، (شکي ندارم که استادش از استاد راهنمای دکتر کشاورز اگر بدتر نباشه بهتر نيست.) خيلي شديدتر و غير قابل تحمل تر بود.

وقتي اين خبر را از منابع مختلف خوندم ديگر راهي نبود. حقيقت داشت. يک دانشجوي دکتري به دليل مشکلات مالي براي تامين هزينه هاي پروژه اش سر کلاس درس خودکشي کرده. به بيان ديگر يک دانشجوي دکتري فکري را که بارها و بارها به ذهن تعداد زيادي از دانشجويان تحصيلات تکميلي اين کشور خطور مي کند، عملي کرده بود.

قصد ندارم در مورد حجم و فشار رواني توهين و تحقير صحبت کنم. در مورد مرجع تامين هزينه هاي پروژه هاي مقاطع مختلف تحصيلي هم که بي شک ابهامي وجود ندارد.

بحث من چيز ديگري است.

اول ياد آوري مي کنم که، اصولا اکثر مقالات علمي که در دنيا چاپ مي شوند. حاصل پايان نامه هاي کارشناسي ارشد و دکتري (تحصيلات تکميلي) هستند. اصلا علم در دنيا به همين وسيله حرکت مي کند.

بارها و بارها از رسانه هاي مختلف تبليغات عجيب و غريب حکومت-دولت را شاهد بوده ايم که:

به همت دولت خدمتگذار ايران رتبه اول تعداد مقالات ISI در بين فلان کشورهاي دنيا را کسب کرده.

ايران رتبه اول رشد علمي را در بين بهمدان کشورهاي دنيا را کسب کرده.

پس از چرخه هسته اي بزودي ما چرخه نانو را نيز کامل خواهيم کرد^* و . . .

حکومت-دولتي که به هر دليل حتي توان تامين هزينه هاي تحقيقات نخبگان کشور (آنهايي که به هر دليل نتوانسته اند و يا نخواسته اند در کشور ديگري ادامه تحصيل دهند.) را ندارد. چه سهمي در نتيجه کار اين نخبگان نخبگان دارد؟

*- با رئيس ستاد نانويي که وعده تکميل کردن چرخه نانو را بدهد، چه بايد کرد.

پي نوشت- قويا آرزومندم که دولت محترم به هيچ وجه تصميم به جراحي يا خداي ناکرده حل مشکلات آموزش عالي کشور نگيرد. کلا بي خيال شود براي همه بهتر است.

از دوباره

noreply@blogger.com (آیدین) — Tue, 08 Apr 2008 08:54:17 PDT

1 2 3 4 5 6 7 8 9

يه بخش هم مي زاريم براي عكس و ...

1 2 3 4 5 6 7

با آلفردو كتك كاريمون نشه خوبه چقدر پيچيوندمش ...

1 2 3 4 5 6 7 8

اين آرش برهاني اگه اون توپ رو ...

كجا بودم؟ ولش كن از اول

1 2 3 4 5 6 7 8 9

اگه فردا دول* نه نياره ...

1 2 3 4 5 6 7 8

اوه اوه (censored) ...

تا چند رفته بودم؟ اُه دوباره

1 2 3 4 5 6 7 8

چشمك ستاره ها رو مي شمرديم يادته واسه تنهايي شب غصه مي خورديم يادته ...

1 2 3 4 5 6 7

بعد ميگن آيدين پشتكار نداره. بيست و خورده اي ساله از اين روش شمردن گوسفند دارم استفاده مي كنم. تا حالا هيچ وقت نه خوابم برده نه تا 10 رسيدم. هنوزم از رو نرفتم.

ساعت چنده راستي؟

اوه اوه

1 2 3 4 5 6 7 8

*- مختصر شده اسم کسی است.

هزار چهره

noreply@blogger.com (آیدین) — Tue, 01 Apr 2008 15:11:16 PDT

من فقط سه تا چیز رو می دونم.
اول: شب اول خمسه نقش آقای قزاقمندیان داخل پرانتز فرهنگ رو بازی می کرد، ولی از شبهای بعد نقش آقای قزاقمندیان خالی خالی. حتی تو تکرار همون قسمت.
دوم: تو تیتراژ نوشته بود با حضور افتخاری حسینیان، رشید پور و شهریاری. خدا رو شکر موفق شدیم فقط شهریاری و رشید پور رو زیارت کنیم هر چند رشید پور توی تبلیغاتش کجا، رشیدپوری که ما زیارت کردیم کجا.
سوم: عادل جان فردوسی پور توی آخرین برنامه نود سال 86 گفت: اولین برنامه 90 رو در سال 87 استثنائا 15 فروردین پنج شنبه شب بعد از سریال مرد هزار چهره پخش می کنیم. ولی امشب سه شنبه بود و 13 فروردین.

بگذریم از آب رفتن قسمت های آخرتر و تکرار نصف قسمت قبل تو قسمت بعد (در مورد شب دوم حضورش در خونه جناب قزاقمندیان دقیقا نیمه اول تکرار نیمه آخر شب قبل بود البته پس از اعمال تصحیحات ضروری).

1387

noreply@blogger.com (آیدین) — Thu, 20 Mar 2008 03:46:03 PDT

ناله باد، غلظت مه را کم نمیکرد

سوز سرما، سرها را به گریبان برده بود

نشانی از بهار نبود

سال بلوا آغاز میشد...

سال، سال بلوا بود.

*سال نو، ایشالا که مبارک باشه*

به مناسبت سال 86 جايي مطلب بالا رو گذاشته بودم. حقيقتش اميدوارم سال 87 خيلي بدتر از 86 نباشه. براي همه.

مسافر کش حریص

noreply@blogger.com (آیدین) — Mon, 17 Mar 2008 13:35:09 PDT

نظر به نگرانی قشر زحمتکش مسافرکش ها از مقدار کرایه دریافتی مخصوصا در روزهای شلوغ با این که مقصدم وسطهای مسیر بود؛ آخر مسیر رو گفتم و سوار شدم (البته بعد از نیم ساعتی تلاش و فریاد و التماس به انواع و اقسام اتومبیل های موجود در خیابان).

به ترافیک قبل چهار راه که رسیدیم یه 1000 تومنی دادم به راننده.

آقای راننده: آقا 50 تومنی ندارین؟

من (در تفکراتم): این 50 تومنی می خواد چی کار؟ این مسیر که تا آخر کرایهاش 200 تومن بیش تر نیست.

من : نه آقا ندارم.

من (در تفکراتم): حالا آخرش 250 تومن هم که بگیره گرفته دیگه اصلا حس و حال جر و بحث باهاش نیست.

آقای راننده بقیه پولم رو بر گردوند. 650 تومن؟

من (در تفکراتم): حتما اشتباه کرده بنده خدا.

من: آقا فکر می کنم اشتباه کردین 350 تومن کم کردین.

آقای راننده: خوب کرایه اش همینه.

من (در تفکراتم): حتما فکر کرده آزادی سوار شدم بیچاره!

من: 350 تومن؟ من آریاشهر سوار شدم.

آقای راننده: همون از آریا شهر 350 تومن می شه.

من: آقا از آریا شهر کرایه اش 200 تومن می شه.

آقای راننده: نه داداش شاید خطی هاش 200 تومن می گیرن.

من (در تفکراتم): من سعی خودم رو کردم دیگه مجبورم.

من: خوب اونوقت شما چی هستین که کرایه تون فرق می کنه؟ خوش تیپ ترین؟ چشم و ابروتون مشکی تره؟ سرویس اضافه تر می دین؟

1000 تومنی رو دراز کرد طرفم.

آقای راننده: بگیر نخواستم، اونور چراغ هم پیادت می کنم.

من (در تفکراتم): اییییییییییییییووووووووووووول

من: اونور چراغ چی چیه؟ همین جا بزن کنار پیاده می شم. مرتیکه *** . بوی گند ماشینت داره خفم می کنه نگه دار. مرتیکه ***.

لبخند خوشگلی تحویل آقای راننده که حالا دیگه داشت ثانیه های چراغ قرمز رو می شمرد، دادم و با بدرقه نگاه حسرت آلودش رفتم اون طرف خیابون.

من (در تفکراتم): چه حالی می ده همه مسافرکش ها مثل این خنگول مجانی مسافرکشی کنن.

اصرار

noreply@blogger.com (آیدین) — Fri, 29 Feb 2008 02:22:00 PST

"رعايت شئونات اسلامي در اين مکان الزامي است"

توجه کردين توي همه فروشگاه ها يا رستوران ها (کلا هر جايي از این مملکت اسلامی که مردم رفت و آمد دارند)، جمله بالا يا يه چيزي توي مايه هاي اون رو مي شه رو در و ديوار پيدا کرد؟

من و آقای خیلی خیلی با شخصیت

noreply@blogger.com (آیدین) — Fri, 29 Feb 2008 02:07:42 PST

تا دماغ رفته بودم توی اورکتم و داشتم با تابستون توش خودمو سرگرم می کردم. دور میدون پونک آقای خیلی خیلی با شخصیت جلو اومد و سلام کرد و دستش رو دراز کرد طرفم. مردد از برخورد با زمستون دستم رو از جیبم در آوردم و گفتم سلام.
آقای خیلی خیلی با شخصیت: ببخشید آقا راحتترین راه برای رفتن به تجریش چه جوریه؟
من: اونطرف می تونین سوار ماشین های آریا شهر بشین اونجا برا تجریش ماشین هست. روبه روش اون ور خیابون پایین میدون هم ماشینای سید خندان وایستادن که می تونین از اونجا برین تجریش. بالاتر سمت غرب هم ماشینای ونک و شهرک هستند که از ونک یا شهرک هم می شه برین تجریش.
آقای خیلی خیلی با شخصیت: ببخشید کدوم شهرک؟
من: شهرک غرب
آقای خیلی خیلی با شخصیت: خیلی خیلی ممنونم آقا لطف کردین
من: خواهش می کنم.
.
.
.
من: آقا آقا
آقای خیلی خیلی با شخصیت: بله؟
من: همینجا اون طرف خیابون خطی های تجریش هم هستند. می تونین از همین جا تشریف ببرین!

فرهنگ شهر نشینی

noreply@blogger.com (آیدین) — Tue, 05 Feb 2008 12:48:29 PST

از دور که زردی چراغ رو دید پاش رو گذاشت رو گاز. خط کشی عابر پیاده رو رد کرده و نکرده چراغ قرمز شد و سرعت تاکسی بیشتر. مرد جوونی که رو صندلی عقب ولو شده بود، زد پشتش و اسکناس لای انگشتاش رو به سمتش نشونه رفت.

راننده برگشت و با عصبانیت نگاهی بهش کرد و فریاد کشید:

(( عوضی نفهم مگه کوری نمی بینی وسط چهارراه ام! اینجا جای پول دادنه؟ این چه طرزشه مگه زبون نداری؟ نکنه لالی؟ ببین چی کار کردی؟ حالا تو می خوای جوابش رو بدی؟ ))

راننده زانتیا با حسرت به ماشین مچاله شدش نگاه می کرد و منتظر پیاده شدن تاکسیچی بود تا منفجر بشه.

دفاع کردم

noreply@blogger.com (آیدین) — Wed, 30 Jan 2008 05:06:45 PST

تا چند ساعت پیش دانشجو بودم.
الان هیچی نیستم.

بدترین اتفاق

noreply@blogger.com (آیدین) — Tue, 22 Jan 2008 13:12:16 PST

به نظر من بدترین اتفاقی که می تونه بیافته بسته شدن حساب کاربری تو بالاترینه.
از اون بدتر اینه که هرچی ای میل بزنی و بپرسی چرا، کسی جوابتو نده.

استخون درد امانم رو بریده!

فن آوری

noreply@blogger.com (آیدین) — Tue, 15 Jan 2008 14:47:00 PST

رو صندلی عقب تاکسی با فشار وسط دو تا مسافر دیگه نشسته بودم. یه آقای مهندسی تو رادیو داشت از طرح گسترش اینترنت به روستا ها و محاسنش حرف میزد.
- بله عرض کردم که این طرح می تونه انقلابی در کشور باشه. روستایی کشاورز یا دام دار میتونه مشکلات خودش رو در زمینه کشاورزی، یا دام داری با استفاده از این تکنولوژی به سرعت رفع بکنه. حتی می تونه در سطح بین المللی برای محصولات خودش از طریق اینترنت بازار ایجاد کنه و ...
البته آقای مهندس به این نکته کلیدی هم اشاره ای کرد که: با سرعت اینترنت Dialup روستاییان طالب علم حتی نمی تونن یک ویدیو ببینن و باید فکری به حال ان مسئله هم بشه!
مثل همیشه نرسیده به میدون آزادی پیاده شدم. از روی پل عابر جلوی ترمینال غرب رد شدم. اون طرف روی پل دو نفر بالای پله ها کنار ساک و کیسه هاشون وایستاده بودن و رو به پایین پله ها می گفتن: نترس بیا و ...
پایین پله ها خانم 28-29 ساله ای با وحشت به پله های برقی پل که یکی یکی از جلو چشاش رد می شدند نگاه می کرد.

یلدای من

noreply@blogger.com (آیدین) — Sun, 23 Dec 2007 04:08:12 PST

در یخچال رو باز کردم،

یه دونه لیمو شیرین، یه دونه نارنگی خیلی خسته و یه دونه انار توش پیدا کردم.

با یه بشقاب و چاقو نشستم وسط اتاق.

با خودم گفتم: می تونست خیلی بدتر از این هم باشه!

احساس خوشبختی کردم