این روزها خیابونا پر شده از مسافر. حجمش مثل سال‌های گذشته نیست، ولی باز هم زیاده. دیروز واسه اینکه تو ترافیک حاصله از همین سفرها گیر نکنم زدم به کوچه پس کوچه که مثلا زودتر برسم. از شانس بد کنار بیمارستان پشت تشییع جنازه گیر کردم. دیدم جمعیت مجمه (سینی) سر گرفتن و روش کله قند تزئین شده و مسایل مربوط به عروسی گذاشتن و دارن می‌برن، گفتم شاید عروسی باشه که با دیدن اعلامیه‌ها مطمئن شدم تشییع جنازه‌ست.

بعدش جایی قرار داشتم که یکی از افراد فامیل مرحوم بود. گفت که این آقا هفته‌ی بعد عروسیش بوده، می‌ره به خونه سر بزنه، کله‌ش می‌خوره به اوپن آشپزخونه و جا به جا تموم می‌کنه! پسر فلانی هم هست! این فلانی رو که گفت شناختم. معلم دفاعی راهنمایی‌مون بود. همونجا می‌خواستم بگم که آه شاگردا گرفتش که دیدم این حرف اصلا درست و بجا نیست. فقط گفتم که چقدر مارو کتک می‌زد!

یادش بخیر، سم راهنمایی بودیمو سالش هم همون سالی بود که تایتانیک رو بورس بود، فیلمی که هنوزم ندیدمش! درس دفاعی رو با این آقا داشتیم. امتحان که می‌گرفت. درست و مو به مو باید مثل کتاب می‌نوشتی، یک موردی که پیش اومده بود این بود که یکی از بچه‌ها یک “که” رو جا انداخته بود و نمره سوال رو از دست داده بود. وقتی پرسید چرا؟ ‌گفت اگه نمره بگیری پس فرق تو با اونی که درست مثل کتاب می‌نویسه چی می‌شه؟ با این اوضاع امتحان گرفت و نمره‌ها همه افتضاح و گفت باید بدین اولیا امضا کنن بیارین، هفته‌ی بعد اکثر بچه‌ها امضا نکردن، این شد که همه رو ردیف کرد بزنه، یکی رو فرستاد دفتر چوب بیاره، اونم رفت الکی یه دوری زد و گفت چوب نداریم. اینم گفت اون چیه پس کنار دیوار؟ گفت اون الواره، چوب نیست. گفت برو همون الورا رو بیار! خلاصه از قید کتک زدن گذشت. هفته‌ی بعد اومد بی خبر امتحان بگیره که در یک اقدام به یاد ماندنی همه بلافاصله پس از توضیع برگه، برگه سفید تحویل دادیم و خب همه هم صفر شدیم.

همون سال تو یه مدرسه‌ی دیگه یه بچه‌ی بی‌چاره معلوم نیست چه خبطی کرده بود سر کلاس. طفلی کاپشن نو خریده بود. اون موقع‌ها یه کاپشن خریدن واسه خودش واقعه‌ای بود که اگر شانس میاوردی هر 3-4 سال اتفاق می‌افتاد. بگذریم. این بدبخت رو مجبور می‌کنه تو حیاط مدرسه سینه خیز بره، اونقدر این بدبخت رو روی زمین می‌کشه تا کاپشنش پاره بشه!

یادش بخیر، بهش می‌گفتیم “فلان گاو کش”

این معلمه هم مثلا اومده خوشمزه بازی دربیاره

خب من الان قائدتا باید نشسته باشم سر انجام پروژه تا زودتر تموم بشه و منم برم سر درس خوندن شب امتحانی، اما همانطور که خود شما هم می‌دونی‌، در چنین مواقعی وبلاگ نویسی و اینترنت بازی بیشتر حال می‌ده و واسه همینه که شب و روز تو فرندفید هستم. خب این پروژه‌ی ما هم داستان جالبی داره:

این ترم درس فولاد داشتیم که قائدتا پروژه داشت، پروژه هم که نه، در واقع باید یه موضوع انتخاب می‌کردی و چندتا مقاله در موردش می‌خوندی و یه مقاله می‌نوشتی! خب یه شب نشستم و کلی اینور اونور زدم و یه موضوع انتخاب کردم و استاد هم تاییدش کرد. آقای همخونه که دانشگاه دیگه‌ای درس می‌خونه، واسه درس زلزله یه همچین پروژه‌ای داشت و موضوع می‌خواست. منم یه ذره سرش منت گذاشتم و این موضوع رو بهش دادم و استادش هم قبول کرد. در واقع اینطور نقشه کشیده بودم که این بی‌چاره پروژه رو انجام بده و من هم همونو تحویل بدم. چند هفته‌ای گذشت و دوباره بحث پروژه شد و مسعود (همخونه)‌گفت می‌دونی چکار کردم؟ گفتم چی؟ گفت یکی از همکلاسی‌ها واسه درس فلان یه موضوع می‌خواست، من این موضوع رو بهش دادم، حالا اون انجام می‌ده، ما می‌بریم تحویل می‌دیم! کلی کیفمون کوک شد و هرهر و کرکر کردیم. حالا گذشت تا الان که موقع تحویل پروژه نزدیک شده و تا به حال هیچکدوممون هیچ غلطی نکردیم و مثل چی موندیم تو گل

بله عزیزان؛ شما هم حواستون باشه که یه دفعه با طناب پوسیده‌ی خودتون تو چاه نرید!

برادر ارزشی: دیدی دیروز خودِ مردم آلمان هم علیه دستگاه قضایی و پلیس تظاهرات کردن و چقدر معترض بودن؟

من: چه خوب، پس بهشون اجازه‌ی تجمع و راهپیمایی دادن!

بازار خودروی کشور پس از سال‌ها انتظار میزبان خودروی مزدا3 شده‌ است، خودرویی در کلاس اسپرت که از همان ابتدای ورود به بازار مورد توجه علاقه‌مندان به خودرو قرار گرفت. در این مقاله سعی داریم نگاه متفاوتی به این خودرو داشته باشیم و زوایای ناپیدای آن را برای شما عزیزان هویدا کنیم.

وضع ظاهری:

در نگاه اول ظاهر این خودرو بسیار جذاب به نظر می‌رسد. رنگ متالیک، رینگ اسپرت و نشان مرغ دریایی مزدا نظر هر ببینده‌ای را به خود جذب می‌کند. اما اگر کمی با دقت نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که خطوط بدنه که از روی کاپوت شروع شده و به انتها ختم می‌شود هیچگونه همخوانی‌ای با دیگر اجزای ظاهری نداشته و ناهمگونی رابه بیننده القا می‌کند، این عدم همخوانی را می‌شود در دیگر اجزای این خودرو نیز مشاهده کرد. گذشته از اینها موقعیت قرار گیری ستون A حس عدم ایمنی را به سرنشینان منتقل می‌کند. طرح مجموعه‌ی چراغ عقب هم یادآور خورورهای ارزان قیمت چینی‌ست. در مجموع اگر کوچکترین اطلاعاتی در مورد طراحی خودرو داشته باشید پی به آماتور بودن طراحان خودرو می‌برید. شاید خبر نداشته باشید، طراحی این خودرو طی قراردادی محرمانه به گروه طراحی صنعتی دانشگاه یوسی‌ال‌ای مالزی واگذار شد و اساتید سواستفاده‌گر این دانشگاه که مدرکش در ایران معتبر نیست، کار را به دانشجویان سپرده و نتیجه نیز بهتر از این نشد. حال این سوال از مدیران ارشد مزدا مطرح است که آیا چند هزار دلار صرفه جویی، ارزش به زیر سوال بردن اعتبار این کمپانی معظم را داشت؟

داخل کابین:

همانطور که می‌دانید مزدا3 در اصل خودرویی 2نفره و 3در است که برای بازار ایران به این شکل 4نفره و 5در تبدیل شده است. پس طبیعی‌ست که سرنشینان آن از کمبود جا ابراز ناراحتی کنند. خصوصا در صندلی عقب حتی کودکان نیز راحت نیستند،  فضای پای راننده بسیار کم است به طوریکه حتی به پدالها تسلط کافی ندارید. دید راننده نیز محدود بوده و خیلی از جاها باید بر اساس حدس و گمان عمل کند که همین امر باعث ایجاد تصادف‌های جزئی و مالیدن بدنه خودرو می‌شود. پس خونسرد باشید و تصادف را به گردن راننده ی مقابل نیاندازید. طراحی داشبورد متوسط است اما جنس داشبورد که از پلاستیک مواد کهنه و ارزان قیمت است این طراحی متوسط را نیز به سطح طراحی خارجی ماشین تنزل داده است. جای خالی کف‌پوش، روکش صندلی و دسته‌دنده در این خودرو احساس می‌شود که البته در نمونه‌ی خارجی وجود دارد اما توسط تولید کننده‌ی داخلی حذف شده است. تنها نکته‌ی مثبت طراحی داخلی، ست بودن رنگ موکت سقف با دیگر اجزای کابین است.

رانندگی:

با زدن استارت صدای خس خس آزاردهنده‌ای به گوش می‌رسد که باعث می‌شود در 16 سوپاپ بودن موتور آن شک کنید. در واقع موتور این خودرو همان موتور مزدا وانت 2000 تولیدی گروه خودروسازی بهمن است که با تلاش متخصصان این شرکت با موفقیت روی خودرو نصب شده است. البته مشکلهایی چون صدای ناهنجار و سنگینی بیش از حد را به وجود آورده ولی قابل اغماض است. شتاب خودرو در حد متوسط است و با پراید برابری می‌کند، دنده‌ها به آرامی جا می‌خورند و ترمز ABS عملکرد خوبی دارد. نکته‌ای که باید در هنگام رانندگی به آن توجه داشت اینست که نباید با سرعت بیش از 100 کیلومتر در ساعت با آن حرکت کرد. زیرا به غیر از لرزش‌های غیر عادی بدنه، کنترل مناسبی روی خودرو ندارید و هر آن امکان چپ شدن وجود دارد. صدای زوزه‌ی بادی نیز در حین حرکت به گوش می‌رسد که با توجه به عدم طراحی آئرودینامیک بدنه طبیعی‌ست!

لوازم جانبی:

این خودرو آپشن‌های مختلفی دارد و لوازمی که در ادامه ذکر می‌شود به طور استاندارد روی خودرو وجود دارد. البته نصب بودن هر کدام از اینها به شانس خریدار بستگی دارد و شرکت مسئولیتی در قبال هیچ چیز ندارد. در این خودرو می‌شود سیستم تهویه مطبوع، شیشه بالابر برقی، رینگ اسپورت و کیسه‌هوا برای راننده و سرنشین جلو را با آزمون و خطا پیدا کرد. عملکرد بالابر و کولر خوب گزارش شده، اما در 67٪ توثادفات کیسه هوای آن عمل نکرده، یا بسیار قوی عمل کرده و به سر سرنشین آسیب جدی وارد کرده است. رینگ اسپورت آن هم در بسیار از موارد از خود کمپانی تاب دارد که البته در سرویس اولیه خودرو و به وسیله‌ی تراشکار تعمیر می‌شود.

جمع بندی:

همانطور که مشاهده کردید این خودرو از نواقص بسیاری رنج می‌برد و قیمت آن در بازار بسیار گران است. اگر به قیمت جهانی آن، یعنی 12هزار دلار، عرضه شود، می‌توان پس از خودروهای ریو، 405، سمند و روآ روی آن فکر کرد.

حال باید دید که منظور سران مزدا از تولید این خودرو و عرضه‌ی آن در کشورهای جهان سومی، یک شوخی با دوست‌داران خودرو در این کشورها بوده یا یک توهین بزرگ؟

این مقاله تقدیم می‌شود به مهندس آراز :‌)

پس از این‌همه ماجرای جور و واجور و تازه زمانی که داری به روال عادی زندگی بر می‌گردی، می‌شنوی که یکی از دوستانت جزو چماغ به دستان سرکوب‌گر بوده. اینجاست که متوجه می‌شی همیشه هم دوستی‌ها مهمتر نیستند.

پ‌ن: امیدوارم دروغ باشه

رفتم سفر تا شاید این حالی که ماه‌هاست حالت عادی خودش رو نداره کمی میزون بشه. معمولا امام رضا آدم رو آروم می‌کنه. دوسال پیش که رفته بودم چیزایی خواستم که تا جایی که یادمه به همشون رسیدم، این سری هم یه لیست نه چندان طولانی ارائه کردم که حتما جواب می‌گیرم.

این وسط سفر با ماشین شخصی تجربه‌ی خوبی بود. کلا سفر با ماشین می‌تونه نسبت به هواپیما جذابیت‌های بیشتری داشته باشه، به شرطی که تفریحی بری، نه اینکه سیخ کنی تا سر ساعت برسی و هتلی که رزرو کردی خدای ناکرده از دست بره! دوست داشتم از تمام تپه‌های رنگارنگ عکس می‌گرفتم. دوست داشتم عظمت مزارع طلایی گندم و گل‌های آفتابگردان سر به هوا رو دونه به دونه، کیلومتر به کیلومتر، شهر به شهر با دوربینم ثبت می‌کردم. دوست داشتم عکس مطب دکتر مزیدی رو می‌گرفتم تا ببینید جلوش گودبرداری شده و نمی‌تونه بره توش و واسه همین کم پیداست.

*تو راه، یه جایی ماشین پنچر شد و به شانسم درست دم روستایی بودیم که یک آپاراتی محقر داشت. رینگ ماشینم اسپرته و آچار چرخ‌های معمولی بهش نمی‌خوره، آقای آپاراتچی که مردی حدودا 27-28 ساله بود با موتور به چند تعمیرگاه رفت تا شاید آچار پیدا کنه و به چند نفر که می‌شناخت زنگ زد. آخرش مجبور شدیم 2ترکه با موتورش به شهری که در 7کیلومتری روستا بود (علی‌آباد کتول) برویم و چندین مغازه رو بگردیم و با شک و تردید یک آچارچرخ بخریم و برگردیم. پس از بیش از یک ساعت این در و اون در زدن پنچری گرفته شد. وقتی ازش پرسیدیم چقدر می‌شه؟‌ اصلا باورم نمی‌شد بگه هزار تومن! تا چند ساعتی همش تو فکر این بودم که این پسر با این وضع مالی خراب و محلی که به حلبی‌آبادها می‌ماند، چقدر قانع بود. واقعا یک کم باید از اینها یاد بگیریم. اصلا این حالی که ماه‌هاست نامیزونه به دلیل همین عدم قناعته، خدا چیزهایی تو زندگی بهمون داده و ما به جای اینکه ازشون استفاده کنیم، هی این در و اون در می‌زنیم تا به موقعیت‌های بالاتر برسیم، اینکه بخوایم پیشرفت کنیم عالیه، اما این دربه‌دری که خودمون رو دچارش می‌کنیم در کوتاه مدت این اوضاع بهم ریخته رو به بار میاره و در درازمدت هم معلوم نیست چی بشه. سعی می‌کنم قدر چیزهایی که دارم رو بدونم.

*فکر می‌کنم از درون خیلی خالی شدم که این سفر زیارتی-سیاحتی آنچنان که قبلاها ردیفم می‌کرد، نساختتم.

تو ستون کناری روزنامه‌ی عزیر ما که الان به علت مسائل هسته‌ای در کما به سر می‌بره، نمی‌دونم کدوم یک از ریش سفیدها نوشته بود که “ خویشتن‌دار باشیم، دوستی‌ها مهمترند”

الان می‌بینم که چقدر دوستی‌ها واسه این اتفاقات اخیر بهم خورده. یعنی یه کو.د.تاچی اجمق اینقدر مهمه که واسش دوستی‌هایی که به سختی به دست اومدن رو بهم بزنیم؟ این ماجرای اخیر که به وقوع پیوست یه پله از راهیه که سالهاست داره طی می‌شه و سرانجام به سرانجام می‌رسه و ظاهرا این مرحله‌ش هم گذشت و ما هرچه در توان داشتیم در راهی که فکر می‌کردیم درسته انجام دادیم و جایی هم که کاری از دستمون بر نمیومد حرص خوردیم.

خلاصه اینکه اینقدر همدیگه رو گاز نگیرید. از همکلاسی‌های زبرآبزن ما که کمتر نیستید. تحلیل‌های مسخره و تخیلی همدیگر رو گوش می‌کردیم و بحث می‌کردیم و آخرش همه چیز مثل قبل بود. فقط بیشتر هم رو شناختیم، همین شناخت خودش یه موفقیت بزرگه!

اصولا نبودن شرایط ازتکاب به جرم می‌تونه خیلی از ماها رو بدون سو سابقه نگه نداره. ساده‌ش این می‌شه که ماها آب نمی‌بینیم وگرنه شناگر ماهری هستیم و علاوه بر کرال سی.نه، قورباغه هم می‌ریم. البته امیدوارم معنی این مثل همینی باشه که می‌گم، اگرم نبود ناچارا مجبورید قبول کنید که معنیش همینه! مثلا می‌گیم فلان پیمانکار 60 بزابر کل بودجه پروژه سود کرده یا فلان مدیر 16 تا کارخونه صاحب شده ولی اگر خودمون جاش باشیم و شرایطش پیش بیاد تمام قوائد رو زیر پا می‌ذاریم. این مورد رو هم تو خیلی‌ها منجمله خودم دیدم، پتانسیل بالایی برای دیکتاتور شدن داریم.

اینا رو گفتم که بگم یکی از افتخارات من این بوده که تو 6 سالی که گواهینامه داشتم اصلا جریمه نشدم و اینو می‌گذاشتم پای قانونمداری و این شر و ورا، اما دلیل اصلی همون پیکان دوست داشتنی بود که شرایط ارتکاب به جرم رو نداشت. اما دیروز پلیس عمرا محترم گرفتتم و جریمه کرد و کلی هم منت گذاشت که ماشینت رو نخوابوندم!

بله حواستون باشه کلا

من هم مثل تقریبا اکثر مردم اعصابم شدیدا داغون شده بود. این شد که با تعویق امتحانات بر گشتم خونه تا مثلا شاید آرامش پیدا کنم.

هر کسی که منو می‌دید فورا از اوضاع تهران می‌پرسید و منم چیزایی که می‌دونستم رو می‌گفتم و بعدش مجبور بودم تفسیر بعضا احمقانه‌شون رو گوش کنم.  از اقوام بگیر تا کارواشی! آقای کارواشی که رای هم نداده بود معتقد بود که حق میرحسین نبود که رای بیاره، چون دخترها تو ستاد انتخاباتیش با پسرا می‌گفتن و می‌خندیدن و شماره می‌دادن! اصلا مشکل مملکت ما اینه که هرکی خودشو مفسر سیاسی اقتصادی فرهنگی می‌دونه!

مسخره‌ترین بخش ماجرا بحث با افرادی بود که می‌خواستن منو متقاعد کنند (و کردند) که چیزهایی که با چشم خودم دیدم دروغه و توطعه دشمنان پشتشه و هزار دلیل دیگر. مثلا یه بار از دهنم در رفت که الان فلان جا شلوغ شده، فوری در مقابلم جبهه گرفتن که نه! تلوزیون خودش اعلام کرده که همه چیز تموم شده، تو هم اگر به صدا و سیما اعتماد نداری ضد ولایت فقیه  هستی!!!! … بی خیال، این روزا به اندازه‌ی کافی حرص خوردم و دیگه اینجا یادآوریشون نکنم بهتره. فقط اینو فهمیدم که صدا و سیما بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم روی ملت تاثیر داره و الان اگه بگه ماست سیاهه باور می‌کنند. اما دور نمی‌بینم روزی رو که اگه اخبار اعلام کنه امروز امروز سوم تیره، ملت برن با تقویم رو دیوار چک کنن که ببینن راست گفته یا نه!

این از بد ماجرا، بخش خوبشم اینجاست که بالاخره یه ماشین درست حسابی خریدم و این روزا دارم حسابی باهاش حال می‌کنم. احتمالا در آینده یه چند تا پست فنی مقایسه‌ای کل‌کلی در موردش بنویسم!

ذیروز بنا به کارهایی که برام پیش اومده بود نزدیکای ظهر از خونه زدم بیرون و چه‌ها که ندیدم، نیروهای با جلیغه پلنگی (نمی‌خوام از اسم بسیج استفاده کنم که این اسم هنوز برام مقدسه و باورم نمی‌شه که به این روز افتاده) سر همه‌ی تقاطعات شهر بودند و گاهی با موتور مانور می‌دادند و نفرین می‌شدند. نیروهای ضد شورش که مثل مور و ملخ همه‌جا ریخته بودن. ماشین‌های با شیشه‌ی شکسته بیشترین چیزی بود که دیده می‌شد و یه سمند صفر هم بود که علاوه بر شیشه، بدنه‌ش هم باتوم خورده و نابود شده بود، بدترین چیزی که امکان داره برای یک مرد اتفاق بیافته اینه که به ماشینش یا ناموسش تعرض بشه! از اونطرف پسرکی گفت دختره فقط داشت فرار می‌کرد که از پشت بهش شلیک می‌کنن و جا به جا تموم می‌کنه! اعصابم بدجور به هم می‌ریزه و کارهام رو نمی‌تونم کامل تموم کنم. می‌رم خونه یکی از آشنایان، نمی‌فهمم شام چی خوردم، می‌ریم رو پشت بام و الله‌اکبر می‌گیم. صداها به طور وحشتناکی نسبت به شب‌های گذشته بیشتر شده بود. آنقدر داد می‌زنم که دیگه صدام در نمیاد. آقای همسایه می‌گفت امروز نیروی انتظامی با آخرین تجهیزات و نیروها اومده بود تو خیابون اما جوانها نمی‌ترسیدند که هیچ، انگیزه‌شون بیشتر هم می‌شد. حدود ساعت 12 می‌رسم خونه، زنگ می‌زنم اما کسی در رو باز نمی‌کنه،کلید می‌اندازم و می‌رم تو می‌بینم هیشکی نیست. جناب همخونه که از صبح رفته دانشگاه هنوز برنگشته، تلفن‌ها هم قطع و هجوم فکر و خیال. به زور نزدیک ساعت 2 می‌خوابم و حدودا یک ساعت بعد با معده درد شدید بیدار می‌شم. می‌رم سراغ تلفن تا شماره‌هایی که رو گوشی افتاده رو تفسیر کتم، مادرش آخرین بار ساعت 9 شب زنگ زده و این یعنی پس از این ساعت از حالش مطلع بوده، کمی خیالم راحت می‌شه. صدای اذان صبح بلند شده، یه جور احساس آرامش بهم دست می‌ده و می‌تونم بخوابم. نمی‌دون کی دوباره از خواب بیدار شدم و نماز خوندم و ازون به بعد هر 15-20 دقیقه یکبار از خواب می‌پریدم تا ساعت 8 که به موبایلش زنگ می‌زنم و می‌گه دیشب گیر افتاده بوده و نتونسته برگرده و اجبارا رفته خونه‌ی همکلاسیش، می‌گم فکر کردم به هلاکت رسیدی، می‌گه ازین شانسا نداری!

به این فکر می‌کنم که این شب‌ها این اتفاق به برای خانواده‌‌های بسیاری افتاده و خب وضع حال یک مادر یا پدر با منی که یک دوست ساده بودم اصلا قابل مقایسه نیست!