ولی امروز گفت خونه رو فروخته، شایدم می‌خواد بفروشه، دو ماه یه خونه پیدا کنید برید. انصافن این خونه رو با شرایط خوبی بهمون داده، دستمون هم برای هر کاری باز بوده ولی اینقدر مثبت بودیم که خلاف سنگینمون بلند کردن صدای آهنگ بوده باشه

وقتی گفت دنیا رو سرم خراب شد، ولی به هول قوه الهی تونستم دایورتش کنم، در واقع دید مثبت قضیه اینه که باعث می‌شه یه تکونی به خودمون بدیم و علاوه بر در اومدن از رخوت، بریم یه جای بهتر، پیشرفت، افق‌های روشن و ازین شر و ورا که واقعن بهش اعتقاد دارم

ولی همینطور که داشتم این اراجیف بند قبلی را برای دلداری دادن به خودم می‌بافتم، یاد بدبختایی افتادم که وقتی صابخونه می‌گه پاشید، پیشرفت نمی‌کنن، به لعنتی می‌رن، یعنی اگر سقوط نکنن، در بهترین حالت پسرفت می‌کنن، از یه جای خوب به جای بد، از بد به بدتر، از بدتر به وحشتناک، به قول دوستی از خط فقر به خط گا

ولی خداییش پیدا کردن خونه، اونم خونه مجردی خوب و تمیز کار شاقیه که فقط از مردانی از پارس بر میاد :‌))

طی پرسوجو از دوستان متوحه شدم پس از هر بار سوختگیری، اگر دگمه “پرداخت نقدی” روی دستگاه را نزنی، 4 لیتر از سهمیه‌ت کم می‌شود! این را هم قدیم‌ها به طور اتفاقی در تلوزوین شنیده بود!

دزدی که تو این مملکت چیز جدیدی نیست، حتی دزدی از پیش برنامه ریزی شده که این هم جزوش هست، ولی دله دزدی دیگه نوبره، به خدا محتاج چاهار لیتر بنزین سهیمه‌ای نیستیم، اصلن کلن بنزین را آزاد کنید، ولی دروغ نگویید و دزدی نکنید.

شاید یک دیدگاه این باشه که بگی اینا گفتن که می‌دزدیم، شما باید حواست جمع باشه! ولی وقتی قراره کاری خلاف عرف انجام بشه، باید بزرگ بنویسن بزنن سردر پمپ بنزین‌ها،‌اینکه نوشته نمی‌شه و اطلاع رسانی نمی‌شه، یعنی عمدی تو کار هست.

حساب کنید روزانه چند هزار ماشین در کشور سوختگیری می‌کنند و از این ماجرا بی خبر هستند؟ کم کم در این مدت 100 لیتر فقط از من دزدیده شده؛ لابد آمار صرفه جویی در مصرف سوخت هم از همینجا آمده!

در یک سال گذشته 34 پست واسه وبلاگ نوشتم، یعنی به طور متوسط 3 مطلب در هر ماه که خب این معنی‌ای جز پنچری یک وبلاگ نداره، هرچند خودم فکر می‌کردم کمتر از این حرف‌ها نوشته باشم.

3259 بازدید کننده در طول سال که تقریبن اندازه تعداد بازدید روزانه در دوران اوج وبلاگ هست، البته مسدود کردن موتورهای جستجو هم بی اثر نبوده

پر مخاطب‌ترین مطالب:

1- فعال وب‌م باش

2- سریال پایتخت و چند نکته

3- ارشد هم یارو شد

با اینکه ورود موتورهای جستجو به این وبلاگ اکیدا ممنوع اعلام شده است، اما بازم هرزگاهی ورودی‌ای داشته که اینها برترین‌هاش هستن:

1- آجرپاره

2- چنانت دوست می‌دارم

3- mazda 323

امیدوارم پس از این بیشتر بنویسم، خودخواهانه قضیه این می‌شه که در آینده می‌تونم بفهمم که در گذشته به چی و چطور فکر می‌کردم

بخش دوم اشتغال بود؛ اینکه دستم تو جیب خودم بره خیلی تجربه نابی بود،‌گذشته از اون کاری که دوست داشتم،‌هرچند پستی و بلندی زیاد داشت،‌ولی راضی‌ام.

شوک بزرگ سال هم افزایش ناگهانی دلار بود که هر کسی رو یه مدلی تحت چیز خودش قرار داد، منم به نوبه‌ی خودم بی نصیب نبودم، جریان از این قرار بود که مقاله‌ای که از پایان‌نامه‌م داده بودم تو یه کنفرانس خارجی اکسپت شده بود، من برنامه داشتم که برم و خستگی این چندین سال علافی تو دانشگاه رو به در کنم که از شانس خوب ما، دلار قشنگ تو این مدت نا متعادل شد و هزینه برآردی سفر دو برابر شد و این شد که نرفتم، هرچند الان که عکسهای استادم رو توی کنفرانس و مراسمت بعدش می‌بینم، حسرت می‌خورم که چرا حساب کتاب کردم، گور بابای دلار هم کردن

این اواخر هم 16 روزه به نقطه‌ای دور افتاده تو جنوب داشتم که سختی‌های خودش رو داشت، ولی زیبایی طبیعت تحمل سختی‌ها رو راحت می‌کرد. زیبایی ساحل اونجا رو که می‌دیدم غصه می‌خوردم که چرا مردم اینجا باید اینقدر فقیر باشن، وجب به وجب این ساحل می‌تونه منبع درآمد باشه؛ جا داشت که یه سفرنامه تصویری داشته باشم، ولی فعلن که حسش وجود نداره، تو عید ولی عکساش رو می‌ذارم، اینو علی‌الحساب به عنوان عیدی داشته باشید:

Tae Guk Gi: The Brotherhood of War (2004)

مهم اینست که جنگ اصلن قشنگ نیست، همه وحشی هستن، حتی قهرمان داستان که انتظار می‌رود آدم خوبی باشد، جنگ آدم خوب ندارد، صحنه خوب هم ندارد، فداکاری سیخی چند؟ شاید در حامعه آدم خوبی باشن، اما در لباس سرباز یک وحشی به تمام معنا هستن. همه تیکه پاره می‌شن، به بدترین شکل می‌میرن، به بدن زخمی‌ها کرم می‌افته و هزار صحنه مهوع دیگر

با اینکه روحیاتم با صحنه‌های خشن مشکلی نداره، اما چند صحنه فیلم واقعن حالم را بد کرد، گفتم این چی بود که اینا ساختن آخه؟ فیلم جنگی باید یک قهرمان دلاور داشته باشه که آدم بدا رو می‌کشه؛ اصلن کره جنوبی که داره فیلم رو می‌سازه، نباید خودش رو آدم بده نشون بده که!

اما این می‌تونه یک فیلم ضد جنگ باشه، وقتی می‌بینی جنگ هیچ قشنگی و چیزی جذابی نداره، همه‌ش بدبختی هست و هیجانش فقط واسه فیلم‌های هالیوودی هست و حاجی‌ای هم در کار نیست که سیدش رو بکشن، نتیجه می‌گیری که جنگ چقدر بد و اخ هست.

هرچند به قول نمی‌دونم کی، دنیای امپراطورها با دنیای ما فرق داره

کباب ماهی شیر: در حاشیه کنفرانس صنایع دریایی کیش، اولش فکر کردم جوجه کبابه،‌ ولی وقتی فهمیدم ماهی هست کلی ذوق کردم و اصلن هم انتظار نداشتم اینقدر خوشمزه باشه

استیک با سس قارچ: خوشمزه نبود، یعنی اونقدری که باید باشه نه، ولی تو کیش که غذای آشغالی خوردیم همه‌ش، این قابل قبول بود.

بال کبابی: جاتون خالی همین هفته پیش با دوست عزیزی به بدن اعمال کردیم، اگر محیطش خوب بود، عالی می‌شد، ولی خیلی خوب بود.

گلابی: دیزین، اواخر تابستان، خوشمزه‌ترین گلابی‌ای که می‌شود تصورش کرد. کیلویی 1800 تومن بود.

چنچه؟: رستوران ته دیگ، خوب نبود، اصولن مزه کباب به گوجه‌ای هست که روی برنج له می‌کنی، این یک قرتی بازی محض هست که به جای گوجه سس بذاری، کل ارزش کار را زیر سوال می‌بره، نکن ته دیگ!

کشک بادمجان: به قافه زشت و عکس بد نگاه نکنید، بسیار بسیار خوشمزه هست و دست پخت خودمم هست، پس غیر از این هم انتظار نمی‌ره

اینم خودم هستم، در حال تبلیغ خیابانی برای فست فود فیلانویچ

وجدانم راحتی دارم، چون در همین 23 روز کاری و فقط در یک پروژه، دست کم 12 برابر حقوقی که گرفتم برای شرکت سودآوری داشتم، البته علاوه بر وجدان راحت، توقع بیشتر هم دارم، لعنت به طمعکاری، شکر

چک را گذاشتم جلوم، هی نگاه می‌کنم و هی ذوق می‌کنم، احتمالن به این زودی‌ها نقدش نکنم

پسرک فردا هم با یک سری دیگر از هم‌خدمتی‌هاش برگشت و این بار دست خالی نبود، با چوب پنبه، ماکت قایق‌ش را ساخته بود و بهمون هدیه کرد، بازم موفق شدم اشک‌ها را کنترل کنم.

2- وقتی که دبیرستان را تمام کردم، چشم اندازم به آینده زندگی اینطوری بود، لیسانس بگیرم و کارمند دون پایه یک اداره درجه چندم تو شهرستانی دور افتاده که مسئولیتی روی دوشش نیست، تصورم از یک کارمند، چیزی بود که الان فهمیدم که به‌ش می‌گن دبیرخانه، رو نامه شمار می‌زنی و اینا، یه حقوق بخور نمیر و یه زندگی بسیار آرام و یکنواخت و بازنشستگی و مردن

3- وقتی لیسانسم تموم شد توی جشم اندازم تغییرات زیادی دادم، می‌بینید؟ حتی من هم که کارم خیلی درست هست و شاخ هستم توی چشم اندازم تغییر می‌دم! بعله، کارمند دولت را یک انسان مرده و بی خاصیت می‌دیدم، من باید در آینده شغلی مستقل از همه داشته باشم، راه خودمو برم، علوم مهندسی را جابجا کنم، صنعت مملکت را پاره کنم و ازین دست خیالبافی‌های علمی تخیلی

4- چند روزی هست ارشد تمام شده، هرچند آزمایشی، وارد کاری شده‌ام که دوستش داشتم، کاری که درسش را خوانده بودم و در موردش کار تحقیقاتی انجام داده بودم. روز اول کاری چنان سخت و فشرده بود که شب وقتی رفتم خونه و داشتم با سردردم کنار می‌اومدم، تصمیم گرفتم باز هم چشم اندازم را اصلاح کنم، در جواب بلند پروازی‌ها باید گفت چه غلطا، من را ببرید تو بایگانی یک اداره فراموش شده کار کنم

استرس و اینا اصلن ندارم، ولی چون قبل از دفاع با هزار تا دانشجوی سال پایینی حرف زدم و توضیح دادم براشون، حسابی دهنم خشکه و خسته هستم،‌ دست بالا حساب کرده بودم که 10 نفر در جلسه حاضر می‌شوند، با ضریب اطمینان 1.5 که به محاسباتم دادم برای 15 نفر رانی تقلبی خریدم که مثلن پذیرایی در کار باشه، حواسم که به ارائه بود ندیدم کی اومد و کی رفت، ولی نصف سالن پر شده بود و این یعنی حدود 20-25 نفر که اصلن انتظار نداشتم اینقدر استقبال بشه

مهم نیست که چقدر به موضوع مسلط بودم، مهم نیست که داور چقدر از طرح و نحوه ارائه تعریف کرد، مهم نیست که در چه حدی به سوالاتشون جواب دادم، مهم نیست که بالاترین نمره‌ای شدم که استاد بد نمره‌ام تاحالا به کسی داده، مهم اینه که چنین سوتی‌ای دادم که بهم لطف کردن که فقط یک نمره ازم کم کردن

حالا درجع رو می‌گم اشتباه تایپی بوده، اما هیچ توجیهی برای M.Se ندارم. به هر حال کارشناسی ارشد هم همینطور شکمی یارو شد، یعنی تموم شد. بعدش هم خدا بزرگه