One of the most complex parts of any English test is the Writing section, one of the essential tools for improving this skill is daily writing, and a weblog is an excellent way to approaching this goal. I started registration for a new weblog, but I changed my mind and decided to write in my old well-loved blog Ajorpare, but in a new category. Because I always wrote about my life in this blog, and now CELPIP is another step in my life. By writing in the weblog, I can track my writing improvement, and I have to work on the other three skills as well.

Let talk about the pros and cons of the CELPIP test against ILETS. In my opinion, CELPIP advantages are as follow:

1- Fully computer-based, you don’t need to exam face to face with an examiner or write on a piece of paper. (actually, after the COVID pandemic writing section of the IELTS exam also turned to a computer-based but the speaking test still performing face to face with an examiner)

2- In Canada, CELPIP is cheaper than IELTS by 10%

3- CELPIP as a Canadian test, using American (Canadian) accent, is too much familiar to our ear than English accent.

4- All skills have been tested in one session, and it takes approximately 3 hours to complete all four skills. But in the IELTS exam, the speaking test has been tested on a different day.

5- Many test-takers believe the CELPIP exam is not easy, but you can achieve a higher score in the same proficiency level as IELTS.

6- A team of examiners is responsible for scoring your exam; in fact, your score is the average score from 4 or 5 different examiners to be more accurate.

The only weakness of CELPIP is that the study materials are limited, but in an optimistic point of view, it’s not a weakness; you can only focus on those limited books and don’t need to be wondering to select a book between millions.

OK. It was my essay (ensha) about the pros and cons of the CELPIP exam; I hope I will be loyal to my decision and write in a daily routine.

علم پزشکی این وسط اومده مرگ‌ها را به تاخیر انداخته، بیماری‌هایی که منجر به مرگ می‌شوند کنترل شده اند و بد‌ن‌های ضعیف را به کمک هزار ترفند، زنده نگه می‌دارند. خب این خیلی با ارزش هست و جای شکی نیست.

برخی بیماری‌های صعب العلاج وجود دارند که بیمار را زجر می‌دهند، راه حلی وجود دارد به نام اتانازی که در برخی کشورها قانونی هم شده، یعنی بیمار را زودتر از رسیدن مرگ طبیعی خلاص می‌کنند.

سوال اینجاست که چرا بدن را به حال خود رها نمی‌کنیم که اگر درحالت طبیعی قدرت ادامه حیات ندارد، خودش خود به خود نابود شود؟ چرا عمرها را بیهوده طولانی می‌کنیم؟ مرزی که درمان یا عدم درمان را مشخص می‌کند کجاست؟‌آیا مرزی وجود دارد؟ آیا اگر درمان را متوفق کنیم تا بیمار تمام کند، اخلاقی‌ست ولی اتانازی نه؟ یا هر دو غیر اخلاقی‌ست؟ اگر کسی تصمیم بگیرد که خود را درمان نکند، خودکشی کرده است؟

میل انسان به زندگی جاودانه، امید به بهبودی،‌ ترس از دست دادن عزیزان،‌ تجارت‌های درمانی، مسائل اخلاقی و دینی، پارامترهای تاثیرگذار بر پاسخ سوالات هستند.

پ ن: بگردم کتابی چیزی در این مورد پیدا کنم

البته باید دید این دستگاه‌ها در که در حاشیه فرودگاه نصب شده، خطری برای سیستم‌های ناوبری هواپیماها نداشته باشه

نکته جالب دیگه اینکه یاندکس تاکسی، مشابه روسی اسنپ یا ابر، قیمت کرایه تاکسی را بر اساس مدل گوشی ، اعلام می‌کنه، مثلا به کاربران آیفون دار تا دو برابر بقیه قیمت می ده، رویه‌ای کاملا کمونیستی

منبع

سالن ۶، دیوار پینک فلوید و سیاحت غرب از جمله کتاب‌هایی بودند که همیشه چشمم دنبالشان بود و تعریف زیادی ازشان شنیده بودم ولی دو کتاب اول را در کهنه فروشی‌های انقلاب و سومی را اینترنت نیافته بودم. البته بازارگرمی‌های اینترنتری داور هم بی تاثیر نبود. تا اینکه نوروز ۱۳۹۶ انتشارات اچ اند اس اعلام کرد که به عنوان عیدی می‌توانید یکی از کتاب‌های منتشر شده‌شان را بردارید و چه خوشحال شدم که سیاحت غرب هم در لیست کتابها بود.

سیاحت غرب شرح سفر ابراهیم نبوی به آمریکا و کانادا است. آمریکا نقش پررنگ‌تر و کانادا سهم کمتری در کتاب دارد و احتمالا به نسبت طول سفر مربوط باشد. در این کتاب نویسنده به شهرهای مختلف آمریکا سفر کرده،‌ با ایرانی‌های مهاجر همنشین شده و اغلب در دانشگاه‌ها استندآپ کمدی اجرا کرده است. علاوه بر روایت حس و حال نویسنده، شاهد تحلیلی مختصر بر پدیده‌هایی که با آن مواجه شده هستیم.

همانند دیگر کتاب‌های داور، اینقدر گیرا هست که نمی‌توانی کتاب را زمین بگذاری، اما مشکل بزرگ کتاب ۳۰-۴۰ صفحه ابتدایی آن است، از شروع سفر، شرح پرواز طولانی بلژیک به آمریکا، گویی این صفحات را یک ناشی مثل من نوشته و باقی کتاب را نویسنده‌ی با تجربه‌ای ادامه داده، این صفحات پر است از شوخی‌های سطحی، وراجی‌های خسته کننده و توصیفات اضافی، شاید هدف رساندن صفحات کتاب به بالای ۲۰۰ صفحه باشد. اما هر چه هست می‌توان ۲۰٪ اول کتاب را نادیده گرفت و از ورود به خاک آمریکا تازه کتاب را شروع کرد.

مدتهای مدید با هم چت می‌کنن، مسئله ریاضی حل می‌کنن، نظریات مختلف را به چالش می‌کشن، تا روزی که آقای پروفسور از استاد جوان ما می‌پرسه:

+شوهرت چیزی نمی‌گه شب و روز پای اینترنت نشستی و داری چت می‌کنی؟
– من خودم شوهرم!

این آخرین مکالمه بود و آقای پروفسور بنام دیگه جواب پی‌ام و ایمیل را نداد.

ظاهرا کارن تو خارجه اسم مونث هست

استاد حدود 80 سال داشت ( دارد)، تحصیل کرده آمریکا، دور دنیا را زمینی سفر کرده بود، بارها ازدواج ناموفق داشته، از تمام دانشگاه هایی که تدریس می کرده اخراج شده و المان هایی که ساخته یا خراب شده اند یا از دید عموم خارج شده اند.

خانه اش مبلمان بسیار زیبایی داشت، همه کار خودش بود، میز تحریر، نیمکت، نورپردازی عالی، مجسمه های مختلف، نقاشی هاو… می گفت وقتی خیلی ذوق نقاشی داشته، آیدین آقداشلو بدون اینکه درک کند نقدی از نقاشی هاش مینویسد و اینم تو ذوقش می خورد و نقاشی را کنار می گذارد، یکی از نقاشی هایش را هم بهم هدیه کرد.

کلکسیونی از مصاحبه ها و نقدهای (تعریف و تمجیدات) کارهاش داشت. حتی چک حقوقی که بابت شستن ظرف در رستوران های کالیفرنیا گرفته بود را هنوز نگه داشته بود. فوق العاده روحیه حساس و شکننده ای داشت، ضمن اینکه فقط حرف خودش را می زد و با کوچکترین مخالفتی یا نظر روی کارش قهر می کرد.

استاد معتقد بود مردم گاو هستند و طرح های انتزاعی را نمی فهمند، پس وقتی براشون مجسمه گاو می سازی، خوششون میاد.

کوهنورد حرفه ای بود، پسرش از دستش دلخور بود که 40 سال پیش از مادرش طلاق گرفته، شبها نمی خوابید، گاهی شاگردی می گرفت اما از بس بداخلاقی می کرد شاگردا فرار می کردند. هزاران جلد کتاب داشت. عاشق پیاده روی بود. می گفت خارج نروید، آمریکا زندگی را از من گرفت. با کلی از هنرمندان معاصر دوست بود و خاطره داشت. می گفت تنها هستم، زیاد پیشم بیایید.

استاد می خواست قبل از مردنش یه کار بزرگ در سطح جهانی انجام بده و می گفت اگه من بمیرم بعدا میگید به به عجب طرح های خوبی داشت، حیف شد ازش استفاده نکردیم. به هر حال هیچ مسئولی زیر بار ساخت طرح های انتزاعی استاد و سازه های فوق مدرن مهندسی (!) من نرفتند و نهایتا با یه لوح تقدیر قضیه را جمع می کردند.

*بعدها بهم گفت اون طرح دایره نماد زاد و ولد در طبیعت هست، دایره سوراخدار نماد ماده و خط مورب نماد نر. همه طرح ها هم با کاربری “استیج رقص” طراحی شده بودند که در فرداهای دور به کار بیاد.

پ ن: این نوشته بی سر و ته را نوشتم که بعدها با خوندنش برخی جزئیات یادم بیاد.

تو کتابهای ایمنی کارگاه نوشته اند که در کارگاه های ساختمانی که برنامه شستشوی هفتگی ماشین آلات دارند، بدون هیچ تمهیدات دیگری، آمار تصادفات و سوانح کارگاهی 40% کاهش پیدا کرده، با خوندن این و تجربیاتی که داشتم تصمیم گرفتم که ماشین رو به طور ماهانه ببرم کارواش، حالا گیریم مشکل خساست حل شد، تنبلی را چکار کنم؟

پ ن: ظاهرا از هفت سال پیش دغدغه این موضوع را داشتم که خدا را شکر دانشمندا حلش کردن

یه خانوم حدود 50 ساله اومد رو صندلی کناری من نشست و گوشیش رو به من نشون داد که نصفه تایپ کرده بود که کی به تهران می‌رسه، ازم پرسید تا تهران چند ساعت پروازه، گفتم نمی‌دونم، دو ساعت شاید کمتر یا بیشتر. بعدش شروع کرد به داستان تعریف کردن که چون طب سنتی می‌خونه، فقط چند چمدون داروی گیاهی همراهش هست و کلی برای تحویل دادنشون به هواپیمایی زحمت کشیده؛ منم که حوصله حرف زدن با غریبه‌ها را ندارم، با “ها، اوهوم و هه” جوابش رو دادم و بعد بلند شدم رفتم دوری تو سالن بزنم.

وقتی برگشتم دیدم به همسر گرانقدر گفته که تو بیا صندلی کناری من بشین تا هم تو راحت باشی و هم شوهرت! تازه از لحاظ علمی ثابت شده که اگز یک مرد بین دو تا زن بشینه، یک سری امواجی از این زنها بهش منتقل می‌شه که باعث از بین رفتن حافظه و کند ذهنی می‌شه!

با شنیدن این حرف اینقدر درهای جدیدی از علم بر رویم گشوده شد که شیون کنان توی سالن دور افتخار زدم

Technotouch.ir

احتمالا طبیعی باشد که هرقدر وبلاگ و جریانات مجازی کمرنگ‌تر شود، یعنی تکاپو در دنیای خارج از وب بیشتر شده باشد. سال قبل سال تغییر بود، تغییرات بزرگ که هر کدامشان به تنهایی می‌تونه بزرک حساب بشه، تغییر محل زندگی از شهری که دوستش داشتم، تغییر شغلی که دوستش داشتم و تغییر فاز زندگی از تجرد به تاهل

به هر حال در این مدت مطلب نوشتنی زیاد بود، یا حالش نبود یا مجالش، امیدوارم بیشتر حوصله کنم و سال دیگه آمار افزایش داشته باشه

متاسفانه اخیرا در فضای مجازی مطالبی در مخالفت با مصرف نوشابه منتشر شده است که توسط گروه‌های به اصطلاح سالمزی و تحت عنوانهایی همچون ارگانیک خواران مقیم مرکز، انجمن وجترین های روشنفکر و… در محیطهای منحرف مجازی به فعالیت می‌پردازند. اما دلایل منطقی بسیاری وجود دارد که مصرف نوشابه را برای انسان مفید می‌داند:

1- نوشابه در دنیا بسیار پر مصرف است، پس خوب است

2- نوشابه برخلاف آب که از عدم طعم و بو رنج می‌برد، دارای طعمها و رایحه های متنوعی است.

3- حتی بهترین آبهای دنیا هم آروق‌زا نیستند، همانطور که می‌دانید آروق بهترین سیستم تهویه دستگاه گوارشی می‌باشد.

4- همراه ساندویچ و انواع فست فودها، فقط نوشابه می‌چسبد.

5- نوشابه تنها نوشیدنی‌ای است که میزان آب آن با میزان آب موجود در خون برابری می‌کند و این به سلامتی و طول عمر انسان کمک می‌کند.

6- نوشابه بر اساس استانداردهای جهانی تولید می‌شود.

7- نوشابه موجب شادابی و بشاشی انسان می‌شود.

8- نوشابه به علت مدر بودن (ادرار ساز) باعث تصفیه خون انسان و چابکی کلیه و مثانه و مجاری ادراری می‌شود.

9- نوشابه حاوی مقادیر مناسبی از قند است که به سوخت و ساز بدن کمک می‌کند.

10- نوشابه از آب گرانتر است و هیچ گرانی ای بی علت نیست!

با وجود این دلایل اگر بازهم مخالف نوشیدن نوشابه هستید، باید به شما عرض کنم که متاسفانه جزو عوام متحجر و واپسگرای جامعه هستید و به نفع خودتونه که هرچه سریعتر در خود تغییراتی ایجاد کنید.