ÇakıLTaşıM...

Büyüdü mü Ne?

2012-03-02T22:53:00.000+02:00

İşte böylesi bir fotoğrafta görüyorum aslında nasıl da büyüdüğünü...
yoksa yanında kucağında bildiğin bebek:)) sanki büyüme hormonu yok sanırsın...

Sevgili burdayken tuttu kızının elinden bi etkinliğe götürdü...
Eğlencesi keyfi babaya (çünkü ben işteydim gene), fotoğraflara bakıp bakıp düşünmek de bana düştü elbet..
Kısa bir süre sora Onun da kreşe, okula gideceğini düşünmek, yılların nasıl hızlı geçeceğini farketmek, üniversitesi sonra mesleği....
Bilirsiniz telaş korku, heyecan... Karmakarışık oldum. Her anne gibi karışmaya müsait olan yapımla..

Hayır sanki anaokuluna gönderir göndermez çocuk büyüyecek ... 'göndermeyeyim en iyisi' bile dedim kendi kendime...

3 yaşına kadar ufak ufak alışsam iyi olacak... ya da 4 mü desem?

Zulu Pembedir Pemmbe...

2012-03-02T00:40:00.001+02:00

Aslında gözü yaşlı çocuk resimleri sevmem pek, içimi acıtıyor sanki.
Gerçekten bak .. . mesela bu fotoğrafı çok sevmekle beraber, onu üzgün gördüğümden olsa gerek çok da rahatsız ediyor beni...
İlginçtir siyah beyaz efekt de sevmem çocuk fotoğraflarında ... Ara sıra kullanmışımdır mutlaka ama yakıştıramam hiç ... renkli olacak ...

Neyse işte...

Sevgili burdayken hayvanat bahçesine götürmüştük Ece Defneyi. Hem güzeldi hem değildi. Hayvanat bahçelerini sevmediğimi bir kez daha görmüş oldum. Orda ki hayvanların çoktan körelmiş olan içgülerini görmek yeterince rahatsız ediciydi.
Zürafanın pembe olmaması ise Defne için büyük bir hayal kırklığıydı:)
- Anne; Zulu pemmbe pemmbe! diye uyardı beni ...

En son lise ikideyken bu keyfi yaşamıştım...

Yıllar sonra aynı keyfi kızımla yaşamak sürpriz oldu benim için:))

Biter mi hiç bu sorgu sual? Hiç sanmıyorum...

2012-02-29T23:44:00.000+02:00

Defnece 28 aylık oldu bile...
En sevimli en ısrarcı en güldüren en kızdıran bir dönemdeyiz...
Konuşma çabaları izlemeye değer...
Birşey dediğimde - paam anne paaam... diye beni susturması (tamam demek istiyor:) şu sıralar beni en çok güldüren...
Defne'ye göre bizim bir uçağımız var mesela, babası uçakla gidiyor ya işine...
Sayıyor, renkleri şekilleri de tanıyor epeydir...
Üçgen içinse her bi köşesi için - mu anneee mu babaaa muu beeeennn diyor (mu=bu)... seviyorum özgün yorumlarını, vivivilerini (kırmızı), pepe şarkısının Defnece uyarlamalarını...

Kitap okuma konusunda sabırsız şimdilik, kapakları hemencecik kapatılıyor, halbuki çok sevmişimdir anne okur, minik kız sukunet içinde dinler hani... bu kıvama gelmeyi hiç bıkmadan bekliyorum. Ama yapbozlar ve boyama husunda çok becerikli:) Sulu boya, parmak boyası, hamurlar en sevdikleri... bir heyecanla kollarını sıvayışı var çok komik...

Büyüdüğünü görmek beni hem mutlu ediyor hem de telaşlandırıyor... her annede olduğu gibi benim de endişelerim artıyor... bunca sevimliliğiyle güldürürken ikna edilemez inadıyla kızgın bir anneye dönüşebiliyorum bazen. Gerçi kriz yönetimim fena değildir benim, süper rahatlığımla... ama tek stresim daha çok ve verimli zaman geçirme telaşımın Defne'nin 'hayır' inadıyla çakışması... böylesi zamanlarda ikimizde kriz yaşıyoruz ufak çapta...

Defne' de kızdığımı anlayınca bazen - paam anne paammm deyip öpüyor beni ... O zamanlar hiç sevmiyorum kendimi! Küçücük çocuk seni idare ediyor diye hayıflanıp utanıyorum...
Yine de bu konuda epey yol katettim diyebilirim, eğittim kendimi:) Ama tam değil. Tam olamıyor hiç... Tüm bunlar normal mi acaba diye düşünmekteyim? Görünüşe bakılırsa yalnız değilim... Ama kendimi kandırıyor olabilir miyim? bu böyle uzar gider işte...

Sonra bakıyorum meme sürüyor, bez sürüyor... başlıyorum sorgu suale... duygusala bağlamayı kesip azcık kuralcı olabilseydim böyle olmazdı diyorum mesela... çalışıyorum diye ilgilenemedim, tembellik edip erteledim diye bez de sürüyor... beceremiyorum herhalde ben diyorum ...

Bu suallere takıldığımda; akşamları yolumu gözlemesi, minik kollarını açıp sarılmak istemesi benim en tatlı tesellim oluyor...

Bizim Mahalledeydik...

2012-02-29T00:57:00.000+02:00

Ömrümün en renkli zamanlarını geçirdiğim İstiklaldeydik geçen akşam...
Gencecikken sanırdım ki hep buralarda geçecek ömrüm.
Ne tuhaf!

Hiç bilmeden, küçücük bir kararla hayatın akışı değişiveriyor. Sonra bi bakmışsın ki bir zamanlar 'bizim mahalle' dediğin yere en son ne zaman geldiğini hatırlamıyorsun bile...

Kimbilir kaç aydır gitmiyorum İstiklal caddesine... Geçen akşam gittik bi kaç arkadaş... Öğrencimizin tiyatro oyununu izlemek için! hani illa bir bahanem olmalı ya. Bu da fena bir bahane değil yani, yerimden kalkmam için... İyi ki de gitmişim. Nasıl iyi geldi Beyoğlunun kendine has havası, anlatamam heralde. Çok özlemişim mahallemi.
Tam bir eski dost gibiydim. Ya da ana karakterdim sanki. İstiklal ile benim aramda sessiz bir diyalog... Hiç bitmedi. Öğrencilik günlerime döndüm bir an da...

Daha sık gelmeliyim dedim kendi kendime. Ankaraya' da gidersem iyice koparım diye korktum ne yalan söyleyeyim.
Madem artık köprüyü de geçebiliyorum arabayla, hemen planlar yaptım. Özgürlük alanım genişlemiş oldu böylece:) listeler oluşturdum kafamda... Kar yağmasın yeter ki;)
Bi de Defnece' de istesin benim gibi... çünkü onu planlarımdan ayırmak hiç içimden gelmiyor...

bakalım doğrumuymuş? dibe vurunca çıkışım hızlı mı olacak...

2012-02-19T15:08:00.001+02:00

daha da kar yağmaz umarım...
hani lapa lapa yağsın tatlı oluyor olmasına da o soğuk içime işlediği an huysuzlanıyorum... sevmiyorum kışı...

kar bitti, sevgili gitti, hayeller ertelendi...
ne kadar daha bu erteleme? bilinmez... ama hayat sürprizlerle dolu!
huzursuzluğumun regl dönemi bunalımıyla, karla ya da ergen bıcırıkların içinde kala kala huy değiştirmemle bir ilgisi yok...
haklılığımı anlatamamış olmanın bıkkınlığı bu. ha... bi de hayal kırıklığı.
dibe vurmuş gibiyim.
ama olsun seviyorum bu hallerimi de...
gündüz bol kahve, akşam bol Defne iyi geliyor...

bu da size benden bir şarkı... bari siz anlayın beni diye:)

Yeni ben:)

2012-01-18T21:02:00.001+02:00

Defneciğin ellerinden bendeniz ve sevgili babası:)
Belirgin olarak ilk anne baba yorumu olduğundan pek neşelendim...
e kısa bir süreye kadar kısacık bi çizik atıyordu - Defne beni çizsene dediğimde...
neşelenmemek elde mi, nasıl da mertebe atlamışım...

Unutmak İstemediklerim '' Tekrar Bölümü ''

2012-01-07T21:48:00.000+02:00

Video çekemedim fotoğrafları karıştırırken bi 2 ay önce çekilmiş fotoğrafını buldum bu hikayenin:)) tamamen sembolik ve ana kız kikirdediğimiz anlardan bir kare.
Belki bi parça daha iyi anlatmış olurum diye...

'' şimdi benim yatağımda uzanmışız bir güzel dergi karıştırıyoruz... ben gelişigüzel yan yatmışım, ellerim çenemde... kudurmaktan, yatakta hoplayıp zıplamaktan pelte kıvamındayız, işte dergide ki resimleri konuşuyoruz falan... bi baktım bizimki elini kulağına dayamış o minik kolunu koyacak boş yer arıyor:) e yatağın üstü kitaptı dergiydi dolu olduğu için kolay olmuyor yer bulmak.

- noldu Defne kulağın mı ağrıyor?
- ogh anne ogh... (yok)

geç düştü jetonum, beni taklit etmeye çalışıyormuş meğer. alt taraf oturur pozisyonda üst taraf yatar pozisyonda, el çenede... gözler direkt gözlerime kitlenmiş, ' bak nasıl duruyorum' edasında...

bilmem anlatabildim mi ama öyle komik ki karnım ağrımıştı gülmekten... ''

Zaman! Az bi Zaman!

2012-01-03T13:06:00.001+02:00

Yeni seneye üç gün tatille başlamak sevilmeyecek gibi değildi;)
evde vakit geçirmeyi gerçekten özlemişim... doya doya...
Birlikte uyanmak, Ececik nasıl isterse öyle oynamak, yayılmak ... ya kahvaltı bile! öyle diyeyim... tadını çıkardım hep ev keyfi yaparak! Ece Defne okadar alıştı ki birarada olmamıza...
- Yarın işe gideceğim haberin olsun bebeğim, dediğimde
- ıııhh, benim annem geldiiii! diye ajitasyona kaldığı yerden devam etti:)

Bir tek dün çıkmıştık dışarı...
Sevgilime seveceğini bildiğim bir kaç parça hediye alarak zamanı daha da hızlandırdım! Sevgilime odaklandığımda zamana ivme katmış oluyorum sanki... sanki değil de, artık eminim desem daha doğru olur:) Zaman özneldi değil mi? Bence Şubat'a az kaldı...

***

Üç günlük ev keyfinden sonra işe başlamak benim için de Defnecik için de kolay olmuyor elbette... derken sevgilinin sesi hep su serpti içime! Bu sabah gene aydınlandım sesini duyunca!
Şubata kalmadan gelmeye çalışıyormuş:)
Ah ben nasıl uçmayayım havalarda? Sevgi böceği gibiyim ben bugün...
Zamanı da kendi ellerimle hızlandırmışım, vallahi bak;)

Unutmak İstemediklerimden (2)

2012-01-02T19:38:00.000+02:00

Aslında her nekadar içimi burkan bi hikaye olsa da
Defne'nin komik ifadesi, dert anlatma çabası gülümsememe yetiyor...

* Sevgili zaten uzakta ben de gündüz yokum diye sürekli 'anne gitti baba gitti' diyordu... Ama sürekli ve HER YERDE... hiç tanımadıklarımıza da... Ben yanındayken bile '...anne ditti' dediği zaman haliyle bozuluyordum

- kızım akşamları geliyorum ya ben

- ıııhhh anne ditti baba dittiii...

Mesela sofrada kucağımda oturuyo, karşısındakine - anne ditti, baba ditti diyordu

Bense - Defne, tam arkandayım:) ya da

- Geliyorum ya her akşam, işten çıkıp... vs

bi dünya açıklama yap farketmiyordu...

neyseki bu safha geride kaldı...
şimdiyse; sadece hiççç tanımadığımız insanlara rapor vermeye devam ediyoruz... şöyle;

- baba ditti anne ditti ama anne geldi... ( yani biraz mertebe atladım:)

- baba çakla (uçakla) ditti anne arbayla(araba) ditti geldiii...

***

Kimlere veriliyor bu rapor? asansörde, cafe de, yolda... yolumuzun kesiştiği herhangi biri:)

Bi üç hafta önce bi cafede oturmuş mutlu mesut atıştırıyoruz... Bi baktım bizim çılgın yan masaya bağırıyor (en komiği de masadakilerin gayet kendi halinde olmaları. Yani hiç iletişim yok aramızda ne Defneyle ne benle. Defne zorla derdini anlatıyor:)

- baba ditti, anne ditti ama anne geldiiii diye nasıl yırtıyor kendini!

geçen hafta da optimumdaydık. Asansöre biner binmez verdik raporumuzu

- baba ditti anne ditti ama geldiii....

Bizi duyan artık diyordur zavallı çocuk,

nasıl bir aile düzenleri var acaba,

hep yalnız bırakıyorlar galiba,

ay bi de gülüyorlar... vb.

***

Aslında çok buruluyorum, ama gülümsemek ya da Defnenin sevimliliğine odaklanmak iyi geliyor bana...

Unutmak İstemediklerimden... (1)

2012-01-01T18:17:00.002+02:00

Mesela maviye 'vaaavi' deyişi var ki hiç değiştirmesin istiyorum:)
Daha önceleri üsteliyordum   'MMavii' diye...
bana - 'anne Vaaviiiii, Vaviii... ' diye diretiyordu:)

Şimdi hiç üstelemiyorum:)

Hatta ben de maviyi vavi diye söylüyorum ara sıra... İş yerinde gülümsetiyor hep...

* Bi de bu aralar '' anne ottu ottu'' (otur demek istiyor) diye beni çekiştirmesi çok hit evimizde...

* Seslendiğimizde,   içeriden nağmeli bir edayla 'delllldiimmm'   deyişi mesela (bildiğiniz 'geldim')

* Çoğu rengi biliyor uzun zamandır, hatta özgün yorumumuzu bile katıyoruz:) kırmızıya vivivi diyor:)
- Basbayağı kırmızı işte Defne
- Anne Vivivi, vivivi....

* Bi de söylemem lazım. Aslında videoluk tam ama çekemedim hiç...
şimdi benim yatağımda uzanmışız bir güzel dergi karıştırıyoruz... ben gelişigüzel yan yatmışım, ellerim çenemde...   kudurmaktan, yatakta hoplayıp zıplamaktan  pelte kıvamındayız, işte dergide ki resimleri konuşuyoruz falan... bi baktım bizimki elini kulağına dayamış o minik kolunu koyacak boş yer arıyor:) e yatağın üstü kitaptı dergiydi dolu olduğu için kolay olmuyor yer bulmak.
- noldu Defne kulağın mı ağrıyor?
- ogh anne ogh... (yok)

geç düştü jetonum, beni taklit etmeye çalışıyormuş meğer. alt taraf oturur pozisyonda üst taraf yatar pozisyonda, el çenede... gözler direkt gözlerime kitlenmiş, ' bak nasıl duruyorum' edasında...
bilmem anlatabildim mi ama öyle komik ki karnım ağrımıştı gülmekten...
bu da hiççç unutmak istemediklerimden...

* Son günlede bana kızdığında ya da benim kızmama tepki olarak mırıl mırıl 'allaallaaaa' diye söyleniyor... Pepe'den öğrenmiş olmalı:)

* - Defne artık bırakalım mı memeyi? Hem artık kalmamıştır süt falan...

- Iıhh anne... meme dütt vaar (süt var)...

Bunlar zihnime kayıtlı zaten ama yazı kalır demişler... daha da var da aklıma geldikçe devamı da gelecek...

2012' yi Kavuşma Yılı İlan Ediyorum!

2011-12-31T10:31:00.000+02:00

Sağlık, mutlululuk, başarı... bir o kadar da kavuşma diliyorum 2012'den...

Mini Mini Avukatım O Benim...

2011-12-24T18:47:00.000+02:00

O mini mini boyuyla beni arkasına alıp, beni koruduğunu da gördüm ya...

Nasıl güzel bişeydir bu?:)

***

Annemle Sütün sıcaklığı hususunda uzalaşamayabiliyoruz bazen:) atışıyoruz...

Ama benim Defne'm anneme dönüp 'BENİMMM ANNNEMMMM!!!!!' diye bir bağırıyor .
Öylesine değil, tüm gücüyle:) omuzlar hafif önde, minik eller yumruk halini almış, kol dümdüz... beni de arkasına alıyor ya bi de... eriyip bitiyorum...

Annem de aman bişey demedik annene' dediğinde

' BENİMMM ANNNEMMMM!!!!!' diye daha da bağıyor.

Zaten böyle içten bir savunmadan sonra haksız olmam imkansız:)

Buaralar HEP 1-0 ÖNDEYİM:)

***

O mini boyuna, vicdanına, kendince bana kıyamayışına... bakınca görüyorum insanın sırtı yere gelmez çocuğu olunca...

Anılarımız da Sevgimiz de Artacak...

2011-12-20T00:36:00.001+02:00

Şimdi kurduğum hayallere yenisini ekliyorum...

En sevimli tanımıyla 'en yakın arkadaşım' dediğim dostum bebek bekliyormuş...

Olabilecek en güzel şey yani... hem de en istediği zaman da

(bebekler nasıl da biliyorlar istendiklerini, annenin hazır oluşunu...)

Belirtilerden bahsettiğinde anlamıştım ben aslında! Ama doktorun teki nasıl korkuttuysa gözünü tepkisi 'yok canımm, imkansız' oluyordu. Prodüktöre rağmen...

dedim 'manyak o doktor'. Ne bakıyorsun ona?

Duyduğumdan beri düşünüyorum minişin Defneyle arkadaşlıklarını, bize gelişlerini, hayatımızda ki ve gözümüzün önündeki değişimleri nasıl da hayretle izlediğimizi, anılarımızı daha da çoğalttığımızı...
çok sevindim, heyecanlandım...

Defneye 'Tontiniii, kardeş geliyor' dediğimde önce annem korkuyla yüzüme baktı:) yok dedim teknik olarak imkansız, koca uzakta:) bizim özlem hamile dedim. Defne kuzenlerinden o kadar alışık ki çok olgun:P karşıladı....

Tabi ben heyecanlanınca başladım uyarılara, önerilere... sonra sustum, tuttum kendimi.
çünkü biliyorum ki biz aynıyızdır bir çok konu da; kendimi hatırladım. ben hiç sormadan hemen anlatıp bebek muhabbeti kuranlardan sıkılırdım. 'ne bu canım yok mu konuşacak başka bişey?' 'tüm hayatım bebek olmayacak elbette di mi?' gibi tavırlarla kendi şokumu içimde yaşayıp aslında rutinlerime kenetlenmiştim. ay da bir bakardım gelişim özelliklerine başka durmazdım üstünde... bir çeşit korkuydu belki de...
ama o minik büyüdükçe daha da anlıyorsun birşeyleri, yavaş yavaş giyiniyorsun anneliği... yavaş yavaş... aynı xx gibi, yavaş- dayanıklı;)

Şöyle bağlayayım; ben böyleydim diye sen de böylesindir sanıyorum.
Susuyorum.
Ama bi sorsan saatlerce anlatabilirimmmmmmm;)
Sorrrr nolurrrr:)))
Sanırım bu da bir tür bebeği koruma içgüdüsü:))
.

En Sevdiğimiz Kelime; Barrber...

2011-12-14T11:14:00.002+02:00

Sevgili burdayken nasılda hızlı geçti zaman.

Bitmesin istediğimiz her an da olduğu gibi. Yani diyorum ki aslında hep beraber uzlaşıp da durdursak zamanı. Olmuyor mu yani, arada sırada yapsak...

pi sayısı için nasıl uzlaştıysak bu da olabilir aslında;)

Yağmur ormanlarında artık iyice uyku kıvamına gelmişti Defnecik....

Gözlerden de anlaşıldığı gibi...

Şimdi bu fotoğrafları her görüşte DEFNECİK; 'aa annem babam barrber dittim' diyor.

Bi de her balık görüşünde:)

Bense düşünüyorum şubat ayında nerelere barrber ditsek diye? Daha şimdiden...

Kendime Notlar...

2011-12-12T02:11:00.002+02:00

O kadar yazmak istememe rağmen, bırak yazmayı nete bile giremeyip ordan oraya sörf bile yapamadım desem inanın ki hiç abatmış olmam. Hani çalışırken mutlaka bi 15 dk kendimize ayırırız da kaçamak takılırız nette, ama yok olamadı işte. Halbuki anlatacak ne çok şey var elbette.

Sevgili geldi... gene gitti... (siz de yoruldunuz di mi? hadi itiraf edin)
Hem zaten sevgilinin geldiği gayet açıktı benim hiç nete girmememden:)

Kirpi gözlemleme oyunu ile mutlu çekirdekli bir bayram tatili (seviyorum bayram tatillerini), gene mutlu çekirdek hallerinde yağmur ormanlarında bitirdiğimiz akvaryum gezisi, en yoğunundan bir iş temposu (bu hala sürüyor) , bol atraksiyonlu- stresli ama dönüp bakınca durum komedili ve elbette ki bol kikirdemeli bir Kıbrıs seyahati...

Bitti hepsi!

Yerini üç günlük yılbaşı tatili hayallerine bıraktı.

Tabi bu tatil hayalimin yılbaşı heyecanıyla bir ilgisi yok. Sadece basit bir, 'iş yükü'nü unutma temennisi.

Gerçi yaptığım onca hesapsız alışverişten sonra olsa olsa yapacağım ev keyfi bana çok bile. Bakalım artık.

Ne yaparsam yapayım odağımda hep Ece Defne olacak. çokça belli olmasa da (daha çok uyumak ister gibi görünüyorum) onunla vakit geçirmeyi öyle özlüyorum ki! akşamları yorgunluktan dibe vurmuş bir halde olmaktan nefret ediyorum. ona kitap okumaya başlarken esnemeye ve hemen akabinde uyuklamaya dayanamıyorum. Oysa yolumu gözleyen tüm enerjisiyle oyun oynamak isteyen bir kuzu duruyor kaşımda, minicik:) kızıyorum kendime, çok!

Şimdi yapmam gereken disipline olmak, Defneciğin uyku saatlerini değişirmek ve başımın belası Ales'e konsantre olmak... sevgilimin dediği gibi, ergenlere yaptığım o süper program ve çalışma sistemlerinden kendime de yapmam lazım, hem de çok çabuk...

...

2011-11-03T23:23:00.000+02:00

Nereden baksanız 2 haftadır belki üç olmuştur bilemiyorum işte, Defneciğin düzeni epeyce şaştı. düzensizleşti. ya da düzeni değişti. ne derseniz deyin sonuç aynı; uykusuz her geceee!:)

Sessiz çığlıklarımı duymuş olacak ki 2 gündür erkenden uyuyor Ece Defnecik...
Dinleniyorum, kendime zaman ayırıyorum...
İyi güzel de biraz fazla erken geldi bana bu uyku. Ne kudurabiliyoruz, ne resim yapıyoruz ne Pepe'den bahsediyoruz! Zaten bütün gün özlüyorum, bari 9 gibi uyusun di mi ama, bi göreyim yüzünü? Pepeyi bile özledim vallahi:) yok ama eski düzenimize dönemedik bi türlü... ya 8'de uyuyor ya gece 12'de, sevgili gelene kadar bi ortasını bulmak lazım.
Ki yarın geliyor sevgili:)

Defne'nin uyku saatlerini dönüştürebilmek için geciktim. Ama olsun:)

Kendime Ayna...

2011-11-01T22:50:00.001+02:00

Yorgunluna değdiği zaman 'bişeyler' nasıl da huzurlu oluyor insan...
Artık o 'şey' ne ise... çocuk, iş, hasret...
Hepsini kastediyorum.
Boşuboşuna yorulmadığını duymak
görmek
yetiyor insanı güçlendirmeye...

*
Herkeste de bu böyle değil midir zaten?

Happy Two

2011-10-31T19:44:00.003+02:00

Aydeddemizi kondurduk pastamıza...

Ve en sonunda yaptık partimizi! Geçen pazartesim de...

Yağmurdan yana şanslı sayılabilirdim... 'yağmur başlıyor galiba' diyenlere 'yok yok yağmıyor' diyerek herkesi topladım bahçede:) E kolay olmadı tabi...

'çiselemek mi?? yok yok iyi hava, hem erir miyiz canım?...'
'hava sert miymiş? e canım yok mu kimsenin hırkası ama?'

Renk, tat, müzik, çocuk, neşe... herşey güzeldi de... tek eksik babamızdı! Ama az kaldı... Defnecik diyordu ya 'dört' diye, 4 gün sonra yanımızda babamız!

Annemin eli değmese, serin havaya rağmen uzayan sohbetler olmazdı bence... Gerçi bana gerek yok artık:) Defne en tatlı ifadesiyle ANNANNE diye peşinde koşarak teşekkür etmiş oluyor zaten!

İyi dileklerini esirgemeyen tüm blog arkadaşlarıma da çokkkkk teşekkür ederiz Defneyle!!!!

2

2011-10-22T14:41:00.002+03:00

Dün akşam 2 yaş mumunu üfledik birlikte... 21 ekime not düşemedim ama olsun. Dün akşam ki o trajik kazanın üzüntüsü yetmezmiş gibi bir de trafiğiyle uğraştık. üç saatlik yol macerasından sonra eve gelişim epey geç oldu haliyle. Haliyle yazamadım. İşin kötüsü Defne uyumuştu bile...
Ama en sevdiğim şey; sesimi duyar duymaz, ya da belki kokumu mu alıyor bilmiyorum hemen uyandı :)
o uyanmasa ben uyandırırdım zaten:) gündüz öyle çok özlüyorum ki!
.

O küçücük elleriyle sevinç alkışları yaparken gözlerinin içi pırıl pırıl merak dolu bakışlarıyla... kutladık 2 yaşını. Bizbize.

Canımız babamız gelsin o zaman Bizbize bir kutlama daha yapacağız...

- Tontinicim koskoca 2 yılı devirdin neler söyleyeceksin?

- düüüdüüüüdaaaa daaaaa Ecceeee!!! (mutlu yıllar şarkısı:)

Ömrün boyunca mutlu ol, benim tatlı kızım!

* Arkadaşları ve kuzenleriyle olan partisini pazartesi yapıyoruz!

Yağmuru Çok Severim de Şu Gri Havayı Sevemedim Gitti...

2011-10-10T14:06:00.000+03:00

Neredeyse yirmi gün olacak, bloguma giremedim bile, yazılarınızı okuyamadım hiç, Ama nasıl özlemişim nasıl... Sebebse başımda ki yoğunluklar elbette. Okullar açıldı diye boşuna sevinmişim, daha da yoğunlaştı işlerimiz ve bir süre daha böyle olacak gibi. İşin kendi yoğunluğu bi başka birde ayrıca başka telaşlarım da vardı... sabahın dördünde uyanıp herkesler uyurken yollara bile düştüm... Umarım boşu boşuna değildir, umarım gerçekleşir hayallerim! Bu yağmurlar da kızımın bahçe partisini suya düşürdü ama olsun belki bana bereket sinyalidir kimbilir;) şimdi pastırma sıcaklarını bekliyoruz hasretle, bahçe de iyiki doğdun şarkısı söyleyeceğiz... Tabi benim hayallerim suya dökülmese, moral ve keyif adına bişeyler kalırsa...

Defne ile akşamları 1 ya da bilemedin 1.5 saat pek güzel oynayabiliyorum. Sonra ise gözlerim kendiliğinden kapanıyor zaten... 'anne hadiiiii' diye çekiştirse de Defnecik mümkün değil kalkamıyorum yerimden...
Okadar uykusuz ve yorgun kaldım ki bu iki hafta içinde hazır alışmışken erken kalkmaya acaba kendimi disipline etsem mi diye düşünmeden edemedim. hani hergün erken uyanayım diye... ama yok gerçekçi olmam lazım, üstünde fazla durmadım bu düşüncemin:)

.

Defne artık cümleler kuruyor:) nasıl sevimli anlatamam! ben işteyken 'neyde benim annem' diyormuş! aman nasıl hoşuma gitmişti. Hemen aldım kucağıma Defneyi, madem konuşabiliyosun Defnecik anlat bakalım dedim, dertleşelim hadi!:)

sonra başlıyor - 'babaa dittiiii'
baba gelecek tatlım, işe gitti gelecek....
pat diye yapıştırır cevabı - 'döyt' (ama o minik dört parmağını kurşun asker gibi birleştirip göstererek) E tabi 4 kasım da gelecek babamız, bilmez mi tontini:)

ilk hayranlığını yaşıyor pepe diye bir çizgi film! bayılıyoruş meğer... bir günlük iznim var zaten pazartesi sabah sabah onu izledik, bi baktım ağlıyor ama epey ağlıyor! niye? pepe bitti diye:) pc den de izletmedim hiç, artık sabahtan akşama kadar kalkmaz başında diye korktum...

.

Şimdi tek dileğim o en çok istediğim şeyin olması! Defne uyuyorken pc başında takip ediyorum hayalimi, umarım olur ve eğer olursa size bir sır vereceğim;)

Çok Teşekkür, En İçteninden...

2011-09-24T12:34:00.001+03:00

Herşey hazır diyebilmem mümkün değildi...

Müzik olmadan ne güzel olur ki? olmaz, bunu geçen sene gördüm zaten:P

şimdi ise
Müziğimiz de tamam oldu!

hem de hızır gibi

en keyifli şarkılarla dolu...

nasıl mutlu oldum bilemezsiniz

Zaten sanaldan gerçeğe dönmenin ta kendisiydi telefon konuşmamız...

sanki hep tanıdığım bir arkadaşımdı

ama ben telefonda da söyledim

aslolan düşünmek...

Hem herkes için geçerli değil midir bu?

incelikler değil mi ki hep mutlu eden...

Sibel'in bu ince yaklaşımı da yetti bana!

ben artık ömrüm boyunca unutmam

benimle artık bu hikaye:)

kitaptan zihnime kazınan cümle: Ego ile Yapacağınız Hiçbir Savaşı Kazanamazsınız!

2011-09-23T00:49:00.000+03:00

Sabah o kitabı okumasaydım da inceden inceye istediğim şey ' olur muydu' acaba?

İster kitabın bana düşündürdükleri,
ister o düşündüklerimin hissettirdikleri,
ister frekansımın değeri....
sebeb ne olursa olsun 'oldu' işte:)

Zaten hep içten içe biliyordum, inanıyordum olacağına ama denizotobüsünde o kitabın sayfalarını çevirdikçe içimin taşması ile istediğim şeyin 'bugün' olması biraz şaşkınlık biraz hayranlık yaratmakla kalmadı biraz da güç verdi.

evet Yaz aşkı Deniz'in tavsiyesiyle aldım kitabı ve gördüm nasıl da torpilli olduğumu:)) Sabah toplantı için Bakırköy'e giderken başladım okumaya kitabı. İçim bi doldu bi taştı! Bi sürü şey düşündürdü, hissettirdi çünkü! ya da farkettirdi mi demeliydim... sonra toplantı dönüşünde de o pek istediğim şey OLDU:)) Süper ama di mi!!!

(evde tek başına filminde ki o replik geldi aklıma;
çocuk annesine kavuşmayı dilerken annesi gelir, çocuk da - bu kadar çabuk istememiştim, der:) hatırladığım böyle bişeydi)

ve daha önceden de evrenin bana ne torpiller geçtiğini farkettim. Aykut Oğut bilseydi kesin alırdı kitabına! öyle diyeyim...

İki gün izin hayallerimde ki kadar da güzel değilmiş...

2011-09-20T11:31:00.002+03:00

Okulların açılmasına en çok sevinen olarak başı çekiyordum, çünkü bu sayede iki gün izin kullandım:) başka niye olacak? ama bu hafta için geçerli mağlesef. Sonra gene haftanın en kötü günü olan pazartesiler benim!

Doğal olarak kendimden beklentim iyi bir performansla verimli saatler geçirmekti Ececikle... olamadı niyeyse...oldu da ben kendimi beğenmedim. İçim o kadar karanlıktı ki ondan tabi!

Off çok canım sıkkın! benzer yazıları defalarca okuyoruz biliyorum, daha dikkatli olmaya çalışıyoruz filan ama genede oluyor işte! Cumartesi gecesi yarım saat süren bir ağlama krizi! ve hafif tuhaflıklar! Pazar günü de sanırım bunun etkisiyle yaptığı mızmızlıklar... ve sonuçta benim sıkılmam, yorulmam... vazgeçmedim tabi yapacağımız her neyse... yaptık, çıktık dışarı ama evin bahçesinde olsak daha çok eğlenirdi eminim.

Pazartesi de Ece Defneyle ilgisi olmayan ufacık birşeyden kendimce sonuçlar çıkarıp, kimsenin üzemeyeceği kadar kendimi üzdüm. Tabi Ececiğe de numaradan bile gülücük saçamadım. Dürüstüm ya! ya var ya nefret ediyorum bu huyumdan. Üstüne üstlük bi de şımarıklık yapıyor diye kızdım! Manyak mıyım neyim? Unut işte, eğlen kızınla. Çocuğun tüm derdi beni normale çevirmekti oysa, biliyorum bi de! Ama yok beceremiyorum sakin kalmayı. Gerginliği sezen her çocuk gibi Ece Defne de mızmızlanma hakkını dibine kadar kullandı...

İmrendiğim tek anne tipi sabırlı olan! öyle isterim ki sabırlı ve sakın olmayı, duygularımı kontrol edebilmeyi...
'' İçinden ona kadar say'' ve '' Derin nefes al'' dışında var mı öneriniz? Siz ne yapıyorsunuz? Bi ben değilim di mi?

Pollyanna'dan Mektup :)

2011-09-18T01:20:00.001+03:00

İyi mi desem acı mı desemmm ne desem bilemiyorum hiç:)

Güzel olan, Bahçeşehir ile hepbirlikte toplaşıp İstanbul Kongre Merkezindeydik. Yıllardır emek verilen bu güzel çalışmanın tanıtımı için. Belgeseli oldukça merak etmekle birlikte aklım başka yerdeydi hep. Hemen yan tarafta (harbiye açıkhava) başlayacak olan Şebnem Ferah konserine kaçma planları yapıp yapıp durdum.

Hata bendeydi aslında, azıcık başımı kaldırıp baksaydım gündemde ne var ne yok diye haberim olurdu konserden! Ona göre yapardım planımı. Gerçi çıkışta konser kalabalığına karışıp bizim ekibe el sallayabilirdim, nasılsa karaborsaya düşmüş biletler için bağıranlar yeterince ikna ediciydi! gayet rahat ve sürpriz bi kararla U dönüşü yapardım da ben...
Ama olmadı işte, sırf arabamı Harbiye'ye epey uzak olan işyerimin önünde bıraktığım için, konser çıkışı sefillik olmasın diye... Gece gece üç ayrı semtte mekik dokuyabilecek kadar sabırlı değilim ki! Ne gıcık bi duru di mi? Oldu işte, hayat!:)

Halbuki şu an bunları yazacağıma konserde şarkılarımı dinleyip mırıldanıyor, kendime terapi yapıyor olabilirdim!

arabama binip eve doğru giderken çok uzunn zamandır hiç dinlemediğim bi şarkı da bana da teselli oldu!
basit ama teselli işte
Hiç olmayadabilirdi:)

SEVGİLER, POLLYANNA

Renk de var çocuk da...

2011-09-13T17:53:00.000+03:00

Kendimi bi güzel kaptırdım tatlımın doğumgünü partisine! Araştırıyorum soruyorum ne istiyorum diye düşünüyorum, hep oturduğum yerden... düşün düşün...

Abartıyı sevmem, incik cıncık sevmem sıkılırım, onu boşver, bu çok gereksiz...

E ne seversin çakıltaşcım sen?

Yok o kadar da değil var sevdiğim şeyler, çocukların içine bi an neşe dolduracak renk olsun bi de bol çocuk...
Pasta mı? o renklerin içinde zaten! puding de bi renk neticede... süsler de rengarenk zaten... e bitmiş benim hazırlığım gördüğünüz gibi. Maşallah rahatım ben ya, başlasam mı partiye ne?:)

Çakıltaşcım sen bi de müziği ayarla! Müzik!