അക്ഷരവനിക

ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ സന്തോഷമായിയിരിക്കാം?

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Fri, 07 Dec 2018 17:52:00 +0000

സന്തോഷം എന്നത് മനസ്സിന്റെ ശാന്തിപൂർണ്ണമായ അവസ്ഥയാണ്. മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നതോ നമുക്ക് സന്തോഷമുള്ളപ്പോഴും. പക്ഷേ ഇതെങ്ങനെ സാധ്യമാകും?.

ജീവിതം എന്നത് നാം ഉണർന്നിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ആകെ തുകയാണ്. എല്ലാ ദിവസവും നമുക്ക് ഒരു ജീവിതവും അതുപോലെതന്നെ ഒരു മരണവുമുണ്ട്. ഏകദേശം 21 മുതൽ 30 ശതമാനം വരെ സമയം നമ്മൾ ദിവസവും മരിക്കുന്നവരാണ്. അതായത് നാം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. ഉറക്കം എന്നത് മരണത്തിന്റെ അനുജസഹോദരനാണ്. ബാക്കി 70 മുതൽ 79 ശതമാനം സമയം നാം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു. ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ നാം എന്തനുഭവിക്കുന്നുവോ അതാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം. നമ്മൾ സന്തോഷമോടെയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ ജീവിതം സുന്ദരവും അല്ലാത്തപക്ഷം അത് ദുരിതപൂർണ്ണവുമാണ്.

ഏന്താണ് ശരിക്കും നമുക്ക് ഈ അവസ്ഥകളെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്? അത് നമ്മുടെ ചിന്തകൾ മാത്രമാണ്. ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ എപ്പോഴും മറ്റുള്ള ജനങ്ങളുടെ നടുവിലാണ്. അത് വീട്ടിലായിരുന്നാലും ഓഫീസിലായിരുന്നാലും അഥവാ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലായിരുന്നാലും. മറ്റുള്ള ജനങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ തെറ്റല്ല, മറിച്ച് ഒരു പ്രത്യേകതരത്തിൽ അവരും ശരിയാണ്. ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ അവർക്കുവേണ്ടിമാത്രമെങ്കിലും അവർ ശരിയാണ്. അങ്ങനെയിരിക്കെ എപ്പോഴും വൈരുദ്ധ്യം സാധാരണമാണ്. സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഒരുവൻ ജയിക്കുന്നു, മറ്റൊരുവൻ തോൽക്കുന്നു. സാരമില്ല. യാതൊരു സാഹചര്യത്തിലും നാം സ്വയം ഇകഴ്ത്തരുതു. അവരെപ്പോലെ നാമും ശരിതന്നെയാണ്. ആ ദിവസം നമ്മെ ലോകം കണ്ടില്ലെന്നുമാത്രം.

ജീവിതത്തിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും മനസ്സിനെ മാറ്റിനിറുത്തുക. മനസ്സിനെ ബാധിച്ചാൽ ആ ദിവസം പോകും. മനസ്സ് നമ്മെ ജീവിതത്തിലുടനീളം സന്തോഷവാന്മാരും സന്തോഷവതികളുമാക്കുന്ന നമ്മുടെ ഒരു വിലപ്പെട്ട സ്വത്താണ്. പക്ഷേ അതിന് സ്വയം നിയന്ത്രണശേഷിയില്ല. നമുക്കതിനെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. നാം നമ്മുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയാണെങ്കിൽ അത് എക്കാലവും നമ്മുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായിരിക്കും. അല്ലാത്തപക്ഷം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തിമത്തായി ശത്രുവും. അത് നമ്മെ സദാ ഊരാക്കുടുക്കുകളിൽ കൊണ്ടുചാടിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഉദ്ധാരേതാമനാത്മാനം

നാത്മാനം അവസാദയേത്

ആത്മൈവ ഹ്യാത്മനോബന്ധു

അത്മൈവ രിപുരാത്മനഃ (ശ്രീ.ഭ.ഗീ)

സ്നേഹത്തോടെ,

സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്

അച്ഛന് മകളോട് പറയാനുള്ളത്

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Mon, 19 Feb 2018 04:01:00 +0000

അച്ഛനും മകളും പട്ടം പറത്തുന്നതിനിടയിൽ അച്ഛൻ മകളോട് ചോദിച്ചു'

''മോളേ ഒരു ചോദ്യം. ഇതിന്റെ ശരിയായ ഉത്തരം നീ പറയണം.
പട്ടം പറത്തുമ്പോൾ നൂലിന്റെ ജോലി എന്താണ്....?''

''നൂലാണ് അച്ഛാ ആ പട്ടത്തിനെ പറക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ വലിച്ച് പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്..''
മകൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

അച്ഛൻ: ''അല്ല മോളേ നൂലാണ് ആ പട്ടത്തിന് ലക്ഷ്യം തെറ്റാതെ പറക്കാൻ അവസരം ഒരുക്കി കൊടുക്കുന്നത്..''

മകൾ ഇത് കേട്ട് പരിഹാസ രൂപേണ ചിരിച്ചു. അത് കണ്ട അച്ഛൻ ഒരു കത്രിക കൊണ്ട് ആ നൂല് കട്ട് ചെയ്തു. നിയന്ത്രണം വിട്ട ഉടനെ ആ പട്ടം ലക്ഷ്യമില്ലാതെ കുറച്ച് പറന്ന് കുത്തനെ മറിഞ്ഞ് മറിഞ്ഞ് കീറി പറിഞ്ഞ് തഴേക്ക് പതിച്ചു.
ഇത് നോക്കി നിന്ന മകളോട് അച്ഛൻ.

''മോളേ ഇതാണ് സത്യാവസ്ഥ...,
നൂല് പട്ടത്തെ പറക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ വലിച്ച് പിടിച്ചിരിക്കുന്നതായി നിനക്ക് തോന്നി. നൂലിന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടാൽ പട്ടം സ്വതന്ത്രമാകും എന്നും നീ വിശ്വസിച്ചു.. എന്നാൽ ആ സ്വാതന്ത്ര്യം എത്ര താൽകാലികമാണെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ....? നീ എന്ന പട്ടത്തിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നൂലാണ് ഈ അച്ഛൻ, എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിനക്ക് എത്ര ഉയരത്തിലും പറക്കാം.
സ്വതന്ത്രയായി പറക്കാമെന്ന വ്യാമോഹത്തിൽ എന്നെ നീ അറുത്ത് വിടല്ലേ.."

My carnatic vocal

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Fri, 02 Feb 2018 18:07:00 +0000

My carnatic vocal @ Manampuzha Sree Bhadrakali temple.

99 ന്റെ പരീക്ഷ

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Mon, 08 Jan 2018 18:39:00 +0000

ഒരിക്കൽ ഒരു രാജാവ് തന്റെ മന്ത്രിയോട് ചോദിച്ചു.. ''മന്ത്രീ, ഇക്കണ്ട സൗകര്യങ്ങൾ ഒക്കെയുണ്ടെങ്കിലും ഒരു സമാധാനമില്ല.. ആ രാജസേവകനെ കണ്ടോ.. അയാൾ ദരിദ്രനാണ്, എങ്കിലും; എത്ര സന്തോഷവാനാണ് അയാൾ! എന്താണതിന്റെ കാരണം!?"

മന്ത്രി പറഞ്ഞു.. "രാജാവേ, താങ്കൾ 99ന്റെ പരീക്ഷ നടത്തിയാൽ മതി, നിസ്സാരമായി ഉത്തരം കിട്ടും."

രാജാവ്.. "ങ്ങേ.. അതെന്താ 99ന്റെ പരീക്ഷ!?"

മന്ത്രി.. "99 വെള്ളി നാണയങ്ങൾ ഒരു കിഴിയിലാക്കി, ഈ 100 നാണയങ്ങൾ നിനക്കുള്ളതാണെന്ന് എഴുതി; അയാളുടെ വീട്ടു പടിക്കൽ വെക്കൂ.. അപ്പോൾ സമാധാനക്കേടിന്റെ കാര്യം മനസ്സിലാവും!''

രാജാവ്; തന്റെ മന്ത്രി നിർദേശിച്ചതു പോലെ 99 നാണയങ്ങളടങ്ങുന്ന കിഴി, സേവകന്റെ വീട്ടു പടിയിയിൽ കൊണ്ടുവക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കി..
രാത്രിയിലെപ്പോഴോ പുറത്തിറങ്ങിയ സേവകൻ തന്റെ വീട്ടു പടിക്കലിരിക്കുന്ന പണക്കിഴി കണ്ടു..
അത് പരിശോധിച്ച്; രാജസമ്മാനമാണെന്ന് അറിഞ്ഞ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു, ശേഷം സന്തോഷിച്ചു..
"ആഹാ.. 100 വെള്ളി നാണയങ്ങൾ!!"
അയാൾ നാണയങ്ങൾ എണ്ണാൻ തുടങ്ങി..

എത്ര പ്രാവശ്യം എണ്ണിയിട്ടും 99 നാണയങ്ങൾ മാത്രം!

പക്ഷേ; കിഴിയിൽ 100 നാണയങ്ങൾ എന്നല്ലേ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ബാക്കിയുള്ള ഒരു, നാണയമെവിടെ!? അയാൾ ആകെ പരവശപ്പെട്ട്; തിരച്ചിൽ തുടങ്ങി.. വീടും പറമ്പും അരിച്ചു പൊറുക്കി.. ഭാര്യയേയും, മക്കളേയും, അയൽക്കാരേയും ചോദ്യം ചെയ്തു.. പക്ഷേ; ആ ഒരു നാണയം മാത്രം കിട്ടിയില്ല!

കാണാതായ ആ ഒരൊറ്റ നാണയത്തെ കുറിച്ചോർത്ത് അയാൾക്ക് അന്ന് രാത്രി ഉറക്കം വന്നില്ല! ഒരു പക്ഷേ; ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അയാൾക്ക് ഉറങ്ങാനാകാത്ത രാത്രി!!

അടുത്ത ദിവസം; അയാൾ വളരെ ദുഖിതനായാണ് രാജകൊട്ടാരത്തിൽ എത്തിയത്. അയാളെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന രാജാവ് ഇങ്ങനെ അന്വേഷിച്ചു..
"നിങ്ങൾക്കെന്തു പറ്റി? ഏറെ ക്ഷീണിതനും, ദു:ഖിതനുമാണല്ലോ?"
ഭടൻ.. "പ്രഭോ, അങ്ങ് കനിഞ്ഞു തന്ന 100 നാണയങ്ങളിൽ ഒരെണ്ണം മാത്രം കാണുന്നില്ല. അതോർത്താണീ വിഷാദം!"

രാജാവിന് കാര്യം പിടികിട്ടി.. തന്റെയും രോഗം ഇത് തന്നെ! കിട്ടാത്ത ഒന്നിനെ ഓർത്താണ് ദുഃഖം. കിട്ടിയതൊന്നും മതിയാവാതെ സങ്കടപ്പെട്ട് കാലം കഴിക്കണോ? അതോ, ഉള്ളതിൽ സംതൃപ്തനായി സമാധാനമായി ജീവിക്കണോ.. തീരുമാനം നമ്മുടേതാണ്... നമ്മുടേത് മാത്രം!!

ജീവിതമൂല്യം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Sat, 06 Jan 2018 17:11:00 +0000

ഒരിക്കൽ ഒരു കുട്ടി തന്റെ അഛനോട് ചോദിച്ചു...
"അഛാ എന്താണ് ജീവിതത്തിന്റെ വില?"
അപ്പോൾ ആ അഛൻ ഒരു കല്ല് ആ കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു :
"നീ ഇത് പച്ചക്കറി വിൽക്കുന്ന സത്രീയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് ഇത് വേണോയെന്ന് ചോദിക്കൂ..
പിന്നെ മോൻ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം...
ആരെങ്കിലും ഇതിന്റെ വില ചോദിക്കുകയാണങ്കിൽ രണ്ട് വിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചാൽ മതി. മറ്റൊന്നും അവരോട് പറയേണ്ട.
കുട്ടി ആ സ്ത്രീയുടെ അടുത്ത് പോയി കല്ല് കാണിച്ചു
അപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു :
"ഹായ് നല്ല ഭംഗിയുള്ള കല്ല്. ഇത് എനിക്ക് തരാമോ?എനിക്ക് ഇത് പുന്തോട്ടത്തിൽ വെക്കാനാണ്...
ഇതിന്റെ വില എത്രയാണ്...?"

അപ്പോൾ ആ കുട്ടി രണ്ട് വിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചു ...

അപ്പേൾ ആ സ്ത്രീ ചോദിച്ചു "രണ്ട് രൂപയാണോ? എന്നാൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ തരാം."

അപ്പോൾ കുട്ടി ഓടിച്ചെന്ന് അഛനോട് പറഞ്ഞു: "രണ്ട് രൂപക്ക് ആ കല്ല്, ആ സ്ത്രീ എടുക്കാമന്ന് പറഞ്ഞു..."

അപ്പോൾ അച്ചച്ഛൻ പറഞ്ഞു. : "എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ., ഈ കല്ല് എടുത്ത് അടുത്തുള്ള മ്യൂസിയത്തിൽ കൊണ്ട് പോയി കാണിക്കൂ..."

അപ്പോൾ ആ കുട്ടി മ്യൂസിയത്തിൽ എത്തി കല്ല് കാണിച്ചു ....
"ഹായ് നല്ല ഭംഗിയുള്ള കല്ല് ഇത് ഇവിടെ വെക്കാമല്ലോ....
മോന് ഇതിന് എത്ര രൂപ വേണം?"

അപ്പോൾ കുട്ടി വീണ്ടും രണ്ട് വിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചു...
അപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു: "ഇരുനൂറു രൂപക്കോ, എന്നാൽ ഇത് ഞാൻ വാങ്ങിക്കോളാം."
അപ്പോൾ കുട്ടി വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അഛന്റെ അടുത്തെക്ക് ഓടിയെത്തിയിട്ട് പറഞ്ഞു ... "അഛാ, ആ മ്യൂസിയത്തിലെ ആൾ ഇരുന്നൂറ് രൂപ പറഞ്ഞു ഞാൻ ഇത് കൊടുക്കട്ടെ?"

അപ്പോൾ അഛൻ പറഞ്ഞു "മോൻ ഇത് ഒരു കടയിൽ കൂടി കാണിക്കണം."

അവൻ അഛൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത കടയിൽ കൊണ്ട് പോയി കാണിച്ചു...

കടക്കാരൻ വേഗം ഒരു വെൽവറ്റ് തുണി എടുത്തു കല്ല് അതിൽ വെച്ചു എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു,
"ഇത് എവിടെന്നാ കിട്ടിയത്..?
ഇതിന്റെ വിലയെത്രയാ ..?"

അപ്പോൾ ആ കുട്ടി അവിടെയും രണ്ട് വിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചു...

അപ്പോൾ അയാൾ രണ്ട് ലക്ഷമോയെന്ന് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു,
ഇപ്പോൾ ആ കുട്ടി ഭയങ്കര സന്തോഷത്തിൽ അഛന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ ഓടിയെത്തിയിട്ട് പറഞ്ഞു :
"അയാൾ ഈ കല്ലിന് രണ്ട് ലക്ഷം രൂപ വില പറഞ്ഞു..!"
അപ്പോൾ അഛൻ പറഞ്ഞു:
"മോനെ ഇത് ഒരു ഡയമന്റാണ്.... അവസാനം മോൻ കാണിച്ചയാൾക്ക് മാത്രമേ ഇതിന്റെ വിലയറിയൂ..."

വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം?

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Fri, 05 Jan 2018 11:31:00 +0000

ഒരു നദിയ്ക്ക്‌ അക്കരെ ഒരു അമ്പലമുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ അഭിഷേകം നടത്താനായി എല്ലാദിവസവും പാല് എത്തിക്കാൻ വേണ്ടി ഒരു സാധു സ്ത്രീയെ ആണ് ഏർപ്പാടാക്കിയിരുന്നത്.
ഈ സ്ത്രീ എല്ലാ ദിവസവും നദിയ്ക്ക് ഇക്കരെ നിന്ന് വള്ളത്തിൽ കയറി മറുകരെ കടന്നു ക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്കുള്ള പാല് എത്തിച്ചു പോന്നു. ഒരു ദിവസം പാല് കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ വൈകിപ്പോയി. ക്ഷേത്രത്തിലെ പുരോഹിതന് ശരിക്കും വിഷമം വന്നു...

അഭിഷേകത്തിന്റെ സമയം തെറ്റിയല്ലോ. എന്താണ് വൈകിയത് എന്ന് അദ്ദേഹം സ്ത്രീയോട് ചോദിച്ചു. കടത്തുകാരൻ വരാൻ വൈകിയത് കൊണ്ടാണ് താമസിച്ചു പോയത് എന്ന് സ്ത്രീ മറുപടി നൽകി. അപ്പോഴത്തെ നീരസത്തിൽ പുരോഹിതൻ പറഞ്ഞു "എന്തിനാ നീ വഞ്ചിക്കാരനെ കാത്തുനിന്നത്?

ഈശ്വര നാമം ജപിച്ചു വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലൂടെ നടന്നു വന്നു കൂടായിരുന്നോ? എങ്കിൽ വേഗം വരാമായിരുന്നല്ലോ." ഈ സ്ത്രീ താമസിച്ചതിലുള്ള നീരസം കൊണ്ട് തമാശയായിട്ടാണ് ഇത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ഗൌരവം മുഖത്ത് വരുത്തി കൊണ്ടാണ് പുരോഹിതൻ സംസാരിച്ചത്. അതിനാൽ തന്നെ ആ സാധു സ്ത്രീ ഇത് ഗൌരവമായി എടുത്തു. പുരോഹിതൻ ആത്മാർഥമായി തനിക്കു ഉപദേശം നല്കിയതാണ് എന്നാണു ആ സ്ത്രീ കരുതിയത്‌.

പിറ്റേ ദിവസം മുതൽ എല്ലാ തവണയും ആ സ്ത്രീ നേരത്തെ തന്നെ പാൽ കൊണ്ട് വന്നു തുടങ്ങി.
പുരോഹിതന് കൌതുകം തോന്നി ചോദിച്ചു. "ഇപ്പൊ എല്ലാ ദിവസവും കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ വരാറുണ്ടല്ലോ. അത് നല്ലത് തന്നെ." സ്ത്രീ പറഞ്ഞു "അയ്യോ സ്വാമീ, അങ്ങ് തന്നെയാണ് അതിനു കാരണം. അങ്ങ് പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ ഞാൻ ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ കടത്തു കാരൻ വരാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തു നിൽക്കാറില്ല. ഈശ്വര നാമം ജപിച്ചു നദിക്കു മുകളിലൂടെ നടന്നു പോരും."
ഇതുകേട്ട് പുരോഹിതൻ സ്തബ്ധനായി നിന്നുപോയി. അയാൾക്ക് വിശ്വാസമായില്ല... അതൊന്നു കാണിച്ചു തരൂ എന്നായി അദ്ദേഹം.

ഇത് കേട്ട സ്ത്രീ അദ്ദേഹത്തെയും കൂട്ടി നദിക്കരയിലെത്തി, എന്നിട്ട് ആ സ്ത്രീ ഈശ്വര നാമം ജപിച്ചു വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലൂടെ നടന്നു പോയി. ഇത് കണ്ട പുരോഹിതന് ആശ്ചര്യമായി.

വിദ്യാഭ്യാസം പോലുമില്ലാത്ത ഈ സ്ത്രീയ്ക്ക് ഇത് കഴിയുമെങ്കിൽ പിന്നെ എല്ലാ ഗ്രന്ഥങ്ങളും പൂജകളും ഒക്കെ പഠിച്ച തനിക്കു തീര്ച്ചയായും ഇത് കഴിയുമല്ലോ എന്ന് പുരോഹിതൻ കരുതി. ഈ സ്ത്രീ ഉരുവിട്ടത് പോലെ അതെ ഈശ്വരനാമവും ജപിച്ചു പുരോഹിതൻ നദിയിലേയ്ക്ക് കാലെടുത്തു വച്ചു. പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലുകൾ വെള്ളത്തിൽ താഴ്ന്നു പോയി.

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ സ്ത്രീ ഇതു കണ്ടു പറഞ്ഞു
"സ്വാമീ...അങ്ങ് ഈശ്വര നാമം ജപിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എന്തിനാണ് വെള്ളം നനയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മുണ്ട് ഉയർത്തി പിടിക്കുന്നത്‌? അത് ഈശ്വരനാമത്തിൽ പൂർണ്ണ വിശ്വാസമില്ലാത്തത്‌ കൊണ്ടല്ലേ? "

ചില പ്രധാനപ്പെട്ട തത്വങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ ഈ കഥയിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം..

വെള്ളത്തിൽ കാലു താണു പോയേക്കാം എന്ന സംശയം പുരോഹിതന്റെ മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതാണ്‌ വെള്ളം നനയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മുണ്ട് ഉയർത്തി പിടിച്ചത്. അതായത് താൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് പൂർണ്ണ വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സിൽ സംശയം ബാക്കി വച്ചിട്ട് പുറമേ നാമജപം നടത്തിയിട്ട് ഫലമില്ല എന്നർഥം. ഭക്തിയും വിശ്വാസവും പൂർണം ആയിരിക്കണം, അതിൽ സംശയത്തിന്റെ കണിക പോലും ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല.

അത് പോലെ എത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പഠിച്ചാലും ഈശ്വരാനുഗ്രഹം കിട്ടണമെന്നില്ല എന്നും, ഈശ്വരാനുഗ്രഹം ലഭിക്കാൻ ആരും പണ്ഡിതർ ആവേണ്ട കാര്യമില്ല എന്നും ഈ കഥയിലൂടെ മനസിലാക്കാം.

(ശ്രീ രാമ കൃഷ്ണപരമഹംസൻ)

ഹനുമാന്റെ മനോഭാവം വളർത്താം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Sat, 16 Dec 2017 16:46:00 +0000

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Sat, 09 Dec 2017 18:05:00 +0000

https://plus.google.com/102668913428095429937/posts/g1MWC7WZJLE?_utm_source=1-2-2

കർണ്ണന്റെ ദാനശീലം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Wed, 29 Nov 2017 15:50:00 +0000

കർണ്ണന്റെ ദാനശീലം കേൾവികേട്ടതാണല്ലോ ?

ഒരിക്കൽ അംഗരാജൻ സ്നാനത്തിനു മുന്നോടിയായി എണ്ണ തേച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ദ്വാരകധീശ്വൻ അദ്ധേഹത്തെ കാണാൻ അവിടെയെത്തി.

രത്നങ്ങൾ പതിച്ച മനോഹരമായ എണ്ണക്കപ്പ് കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭഗവാൻ കർണ്ണനോട് ആരാഞ്ഞു “അംഗരാജൻ! ആ കപ്പ്‌ നമ്മുക്ക് തരുമോ ?”

ഇടത്തു കൈയിലിരുന്ന ആ കപ്പ്‌ കർണ്ണൻ ഉടനെ തന്നെ യാദവനായകന് നേരെ നീട്ടി

ദ്വാരകാധീശ്വരന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു അദ്ധേഹം
ചേദിച്ചു, “ആരെങ്കിലും ഇടതുകൈ കൊണ്ടു ദാനം നടത്തുമോ കാർണ്ണാ? ആ ദാനം അധർമ്മമാണ്. മനസില്ലാമനസോടെ ദാനംചെയ്ന്നവരാണ് അപ്രകാരംചെയ്യുന്നത് “

കർണ്ണൻ തൊഴുകൈകളോടെ മൊഴിഞ്ഞു “ക്ഷമിക്കണം ഭഗവാനെ ഇടതു കൈകൊണ്ടു ദാനംചെയ്തു തെറ്റാണെന്നറിയാം പക്ഷെ, ഇടതു കൈയില്‍ നിന്നും വലതുകൈയിലേക്ക് മാറുന്നതിനിടെ എന്റെ മനസ് മാറിയാലോ എന്ന് നാം ഭയന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇടതുകൈ കൊണ്ടു തന്നെ കപ്പ്‌ അങ്ങേയ്ക്ക് നീട്ടിയത്.

കർണ്ണന്റെ വാക്കുകൾ അതീവശ്രദ്ധയോടെ ശ്രവിച്ച
ഭഗവാന്‍ വളരെയധികം സന്തോഷത്തോടെ ആ കപ്പ്‌ സ്വീകരിച്ചു.

നല്ലകാര്യം ചെയ്യാൻ തോന്നിയാൽ അത് ഉടനടിചെയ്യണം. ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ അത് ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള അനേകം തടസ്സവാദങ്ങൾ താനേയുണ്ടാവും.

രാജാവിന് ലഭിച്ച ഭാഗ്യം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Sun, 19 Nov 2017 07:35:00 +0000

ഒരിക്കൽ ഒരു രാജാവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വഴികാട്ടിയും കൂടി കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. യാത്രക്കിടെ ദാഹം ശമിപ്പിക്കുവാൻ കരിക്ക് ചെത്തുമ്പോൾ രാജാവിന്റെ വിരൽ തുമ്പ്‌ അറ്റുപോയി.

വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന😳😱 രാജാവിനോട് വഴികാട്ടി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു 😒😮

"വിഷമിക്കേണ്ട പ്രഭോ എല്ലാം നല്ലതിനായിരിക്കും ....."

ആ ഉപദേശം രാജാവിന് തീരെ ദഹിച്ചിച്ചില്ല , ....
😳😳😳😳

കോപംകൊണ്ട് രാജാവ് വഴികാട്ടിയെ അടുത്തു കണ്ട ഒരു പൊട്ടകിണറിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു ......
😬😬😬😬

തുടർന്ന് ആ കൊടും വനത്തിലൂടെ തനിയെ നടന്നു വഴി തെറ്റിയ രാജാവിനെ, നരബലിക്കു ആളിനെ തേടി നടന്ന കുറെ കാട്ടുമനുഷ്യർ പിടിച്ചുകെട്ടി തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലതത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

താമസിയാതെ കാട്ടുമൂപ്പൻ വന്ന് രാജാവിനെ അടിമുടി പരിശോദിച്ചു. രാജാവിന്റെ വിരൽ അറ്റുപോയിരിക്കുന്നത് മൂപ്പൻ കണ്ടു....

വൈകല്യമുള്ള ഒരാളെ നരബലിക്ക് യോജിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ആ മനുഷ്യനെ കണ്ട സ്ഥലത്തു തന്നെ തിരികെ വിടുവാൻ മൂപ്പൻ കൽപ്പിച്ചു ....

അപ്പോഴാണ് രാജാവിന് വഴികാട്ടിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമവന്നത് രാജാവ് വേഗം പൊട്ടകിണറിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് വഴികാട്ടിയെ കരയ്ക്കു കയറ്റി ക്ഷമ ചോദിച്ചു.

😪😪😪😪😪

പക്ഷെ വഴികാട്ടിയുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു:

😍😍

"ക്ഷമ ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല പ്രഭോ ... ഒരു കണക്കിന് അങ്ങെന്നെ പൊട്ടകിണറിൽ തള്ളിയിട്ടത് നന്നായി, അല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ അവർ നരബലിക്ക് വേണ്ടി എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമായിരുന്നു .."
😂😂😂😀

*നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ യാദൃശ്ചികം എന്നു തോന്നുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും നിശ്ചയമായും ദൈവത്തിനു ഒരു ഉദ്ദേശമുണ്ട്‌. അതു നമുക്ക് ചിലപ്പോൾ അനുകൂലവും മറ്റു ചിലപ്പോൾ പ്രതികൂലവുമാകാം.

അമ്മക്കിളി

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Sun, 22 May 2016 16:08:00 +0000

മനഃസാക്ഷി.....

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Tue, 03 Feb 2015 05:26:00 +0000

ഒരിക്കൽ ധനാഢ്യനായ ഒരു വലിയ വ്യവസായിയുടെ ഭവനത്തില്‍ ഒരു മോഷണം ഉണ്ടായി. അയാളുടെ പ്രബലമായ സംശയം അയാളുടെ പരിചാരകന്മാരില്‍ ഒരാളായിരിക്കും മോഷ്ടാവ് എന്നായിരുന്നു. പുറത്തുനിന്ന് ആരെങ്കിലും അതു നടത്താന്‍ സാധിക്കാത്ത സാഹചര്യമായിരുന്നു. ഭൃത്യഗണങ്ങളെ ചോദ്യംചെയ്തിട്ട് ആരും മോഷണം സമ്മതിക്കുന്നുമില്ല.

ബേര്‍ബെല്‍ എന്ന ദിവ്യനെ വ്യവസായി സമീപിച്ചു മോഷണക്കാര്യം അറിയിച്ചു. മോഷ്ടാവിനെ കണ്ടെത്താന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിവ്യജ്ഞാനം പര്യാപ്തമെന്നു ധരിച്ചിരുന്നു. വ്യവസായിയോടൊപ്പം ബേര്‍ബെല്‍ ആ ഭവനത്തില്‍ എത്തി. വീടും പരിസരവും സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണം നടത്തി. അനന്തരം പരിചാരകവൃന്ദത്തെ വിളിച്ചു. അവരെല്ലാം എത്തിയപ്പോള്‍ ഒാരോരുത്തരെ ചോദ്യം ചെയ്തു: ''ആരാണ് മോഷണം നടത്തിയതെന്നു സത്യം പറയുക. അല്ലെങ്കില്‍ കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള വഴി എന്റെ പക്കലുണ്ട്.'' ശക്തമായ ഭാഷയിലൊക്കെ ബേര്‍ബെല്‍ സംസാരിച്ചിട്ടും ആരും കുറ്റം സമ്മതിച്ചില്ല.

ബേര്‍ബെല്‍ അല്‍പനേരത്തെ മൌനത്തിനുശേഷം ഒരേ നീളത്തിലും വലുപ്പത്തിലുമുള്ള ഒാരോ കമ്പ് ഭൃത്യന്മാര്‍ ഒാരോരുത്തരെയും ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു: നാളെ നിങ്ങള്‍ ഇതു തിരികെ കൊണ്ടുവരണം. മോഷണം നടത്തിയ ആളിന്റെ കമ്പ് രണ്ടിഞ്ച് നീളം കൂടിയതായി അപ്പോള്‍ കാണപ്പെടും. ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഭൃത്യരെ അവരവരുടെ വസതികളിലേക്ക് അയച്ചു.

പിറ്റേദിവസം അതേ സ്ഥലത്തു നിര്‍ദിഷ്ട സമയത്ത് പരിചാരകവൃന്ദം അവരെ ഏല്‍പ്പിച്ച കമ്പുകളുമായി എത്തി. ഒാരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കമ്പ് ബേര്‍ബെലിന്റെ മുമ്പില്‍ കൊണ്ടുവന്നു. ഒരുവന്റെ കമ്പിന് രണ്ടിഞ്ച് നീളം കുറവായിരുന്നു. ആ കമ്പുമായി വന്ന ഭൃത്യനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് ബേര്‍ബെല്‍ പറഞ്ഞു: ''ഇവനാണ് കള്ളന്‍.'' അയാള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. മറ്റു ഭൃത്യന്മാരുടെ മുമ്പില്‍ കുറ്റവാളിയായിത്തീര്‍ന്നതിലുള്ള ജാള്യം; ജോലിയില്‍നിന്നു പിരിച്ചുവിടുമെന്നുള്ള ആശങ്ക; ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠ - ഇവയെല്ലാം അയാളുടെ മനസ്സില്‍ ഇരച്ചുകയറി.

വ്യവസായി, ബേര്‍ബെലിന്റെ ബുദ്ധിയിലും ദിവ്യജ്ഞാനത്തിലും അതിശയിച്ചു. അയാള്‍ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു: 'കള്ളനെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു?' ബേര്‍ബെല്‍ ഉത്തരം നല്‍കി: ''രാത്രിയില്‍ കള്ളന്‍ തന്റെ കമ്പിന്റെ രണ്ടിഞ്ചു നീളം കുറച്ചു. കാരണം, അയാള്‍ ശങ്കിച്ചത് കമ്പ് രണ്ടിഞ്ച് വളരുമെന്നാണ്. തന്റെ കമ്പ് രണ്ടിഞ്ച് വളരാതെ പഴയപടി ഇരുന്നാല്‍ത്തന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. ഇതായിരുന്നു അയാളുടെ ചിന്ത.''

നമുക്കു ചിലരെ ഏറെനാള്‍ കബളിപ്പിച്ചും വഞ്ചിച്ചും കഴിയാമായിരിക്കും. എല്ലാവരെയും കുറച്ചുനാള്‍ കബളിപ്പിക്കാനും കഴിഞ്ഞെന്നുവരാം. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയെ വഞ്ചിക്കാന്‍ ഒരുനാളും കഴിയുകയില്ല. തെറ്റിപ്പോകാത്ത, വഞ്ചിക്കപ്പെടാത്ത ന്യായപീഠമാണ് നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷി. അതിനെ കൈക്കൂലികൊണ്ടോ ഉപഹാരങ്ങള്‍കൊണ്ടോ സ്വാധീനിക്കാവുന്നതല്ല. അതുകൊണ്ട് ആത്മവഞ്ചനയ്ക്ക് ഒരുമ്പെടാതെ സത്യസന്ധമായിരിപ്പാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണു വേണ്ടത്.

നാം തെറ്റുചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷി ജാഗ്രത്തായി നമ്മെ ഒാര്‍മപ്പെടുത്താം. ''അരുത്'' അല്ലെങ്കില്‍ ''പാടില്ല'' എന്ന് അലാം അടിക്കുന്നതുപോലെ നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷി മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. പക്ഷേ, നാം തുടര്‍ച്ചയായി മനഃസാക്ഷിയുടെ നിയോഗത്തെയും നിയന്ത്രണത്തെയും അവഗണിക്കുമ്പോള്‍ മരവിപ്പു സംഭവിക്കുന്നു. പിന്നീട് മനഃസാക്ഷിയുടെ വിലക്കു കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു വരും. അവസാനം അതു മരവിച്ചുകഴിയുമ്പോള്‍ തിന്മയെപ്പറ്റിയുള്ള ബോധംതന്നെ ഇല്ലാതാകും. പിന്നെ കളവോ കൊലപാതകമോ ഒന്നും കുറ്റബോധത്തിലേക്കു നയിക്കാതാവും. അതു പരിതാപകരമായ അവസ്ഥയാണ്. അത്തരമൊരവസ്ഥയില്‍ എത്താതിരിപ്പാന്‍ ദിനംതോറുമുള്ള നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ മനഃസാക്ഷിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിനു ശ്രദ്ധപതിപ്പിക്കാം. ദൈവത്തിനു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനുള്ള മുഖ്യകേന്ദ്രമാണ് മനഃസാക്ഷി.

കടപ്പാട്: മനോരമ

വ്യക്തിയല്ല തത്വം പ്രധാനം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Fri, 31 Jan 2014 09:51:00 +0000

വ്യക്തിയല്ല തത്വം പ്രധാനം

യോഗക്ഷേമം വഹാമ്യഹം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Wed, 29 Jan 2014 08:12:00 +0000

ഒരിക്കല്‍ ഒരു ശിഷ്യന്‍ ഭിക്ഷയ്ക്കുപോയി. വൈകുന്നതുവരെ നടന്നിട്ടും യാതൊന്നും കിട്ടിയില്ല. രാത്രി വിശന്നു തളര്‍ന്ന് , ഗുരുവിന്റെ അടുത്തെത്തി ഭിക്ഷയൊന്നും ലഭിക്കാത്തതില്‍ ആയാള്‍ക്ക് ഈശ്വരനോട് ദേഷ്യമായി.

ദേഷ്യത്തില്‍ അവന്‍ ഗുരുവിനോട് പറഞ്ഞു: "ഇനി ഞാന്‍ ഈശ്വരനെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ല. അങ്ങു പറയാറുണ്ട്, ഈശ്വരനെ ആശ്രയിച്ചാല്‍ നമുക്കു വേണ്ടെതെല്ലാം ലഭിക്കുമെന്ന് !!! ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണംകൂടി തരാന്‍ കഴിയാത്ത ഈശ്വരനെ ഞാന്‍ എന്തിന് ആശ്രയിക്കണം? ഈശ്വരനെ വിശ്വസിച്ചതുതന്നെ തെറ്റായിപോയി."

ഗുരു കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അതിനുശേഷം ശിഷ്യനോട് ചോദിച്ചു: ’നിനക്ക് ഞാന്‍ കുറെ ഏറെ രൂപ തരാം. നിന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളും തരാമോ?’

ശിഷ്യന്‍ പറഞ്ഞു: 'കണ്ണു പോയാല്‍ എന്റെ കാഴ്ചശക്തി നഷ്ടമാകില്ലേ? എത്ര വലിയ തുക തന്നാലും ആരെങ്കിലും കണ്ണു വിലയ്ക്കു കൊടുക്കുമോ?’

‘എങ്കില്‍ കണ്ണു വേണ്ട. നിന്റെ നാക്കു തരാമോ?’

‘നാക്കുതന്നാല്‍ ഞാന്‍ എങ്ങനെ സംസാരിക്കും?’

‘എങ്കില്‍ നിന്റെ കൈകൾ തരാമോ? അതു പറ്റില്ലെങ്കില്‍ കാലുകള്‍ തന്നാലും മതി, ധാരാളം പണം തരാം.’

ഉടന്‍ ശിഷ്യന്റെ മറുപടി വന്നു: ’പണത്തേക്കാള്‍ വിലയുള്ളതാണ് നമുടെ ഒക്കെ ശരീരം. അതു നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ ആരെങ്കിലും തയ്യാറാകുമോ?’

ശിഷ്യന്റെ മനോഭാവമറിഞ്ഞ് ഗുരു പറഞ്ഞു: ’നിന്റെ ഈ ശരീരം എത്രയോ ലക്ഷംരൂപ വിലയുള്ളതാണ്. ഇതു നിനക്ക് ഈശ്വരന്‍ തന്നത് യാതൊരു പ്രതിഫലവും പറ്റാതെയാണെന്നോര്‍ക്കണം. എന്നിട്ടും നീ ഈശ്വരനെ കുറ്റം പറയുന്നു. ഇത്ര വില കൂടിയ ഈ ശരീരം നിനക്ക് ഈശ്വരന്‍ നല്കിയിരിക്കുന്നത് മടിപിടിച്ചിരിക്കുവാനല്ല ; ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം കര്‍മം ചെയ്തു ജീവിക്കാനാണ്.’

ലോകത്തില്‍ പ്രയത്നം കൂടാതെ ജീവിതത്തില്‍ വിജയം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയില്ല. പ്രയത്നം ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറാകാതെ എല്ലാം ഈശ്വരന്‍ നോക്കിക്കൊള്ളും എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുക- എന്നത് അലസതയുടെ ലക്ഷണമാണ്.

പ്രയത്നിക്കേണ്ട സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ എല്ലാം ഈശ്വരന്‍ നോക്കിക്കൊള്ളുമെന്നു പറയും. എന്നാല്‍ വിശക്കുമ്പോള്‍ എവിടെയെങ്കിലും ചെന്ന് മോഷ്ടിച്ചായാലും വേണ്ടില്ല, വയറു നിറയ്ക്കാന്‍ നോക്കും. ആ സമയത്ത് ഈശ്വരന്‍ കൊണ്ടുത്തരട്ടെ എന്നു ചിന്തിച്ച് ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കാറില്ല. പലര്‍ക്കും വിശപ്പിന്റെ മുന്നിലും സ്വന്തം കാര്യങ്ങളുടെ മുന്നിലും ഈശ്വരനിലുള്ള സമര്‍പ്പണം വാക്കുകളില്‍ മാത്രമാണ്.

കര്‍മം ചെയ്യേണ്ട അവസരങ്ങളില്‍ കൈയുംകെട്ടി വെറുതെയിരുന്നാല്‍ ഫലം കിട്ടുകയില്ല. നമുക്ക് ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും ബുദ്ധിയും ഈശ്വരന്‍ നല്‍കിയിരിക്കുന്നത് മടിയന്മാരായിരുന്നു ജീവിതം പാഴാക്കനല്ല. മനുഷ്യ ധര്‍മ്മമനുസരിച്ച് പ്രയത്നിക്കുവാന്‍ തയ്യാറാകണം.

ആഹാരം പാകംചെയ്യാനുള്ള അഗ്നി ഉപയോഗിച്ച് വീടുപോലും തീ കൊളുത്തുകയും ചെയ്യാം. പ്രയത്നിക്കേണ്ട സമയത്ത്, പ്രയത്നിക്കേണ്ട രീതിയില്‍ ഈശ്വരാര്‍പ്പണമായി പ്രയത്നിക്കുക. എങ്കില്‍ മാത്രമേ ശരിയായ ഫലം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ. യാതൊരു കര്‍മവും ചെയ്യാതെ എല്ലാം ഈശ്വരന്‍ നോക്കിക്കൊള്ളും എന്നു പറഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നവര്‍, കിട്ടിയ വിത്ത് പെട്ടിയില്‍ വെച്ച് സൂക്ഷിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. വിത്ത് പെട്ടിക്കു ഭാരമാകുന്നതല്ലാതെ മറ്റു യാതൊരു ഗുണവുമില്ല. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അത് ഉപയോഗ ശൂന്യം ആകും

ഭൗതികജീവികള്‍ക്ക് താല്‍ക്കാലിക സുഖം മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യം. എന്നാല്‍ വിത്തുവിതച്ച്, വേണ്ട വെള്ളവും വളവും നല്കി വളര്‍ത്തിയാല്‍ അതു ക്കൊണ്ട് എല്ലാവര്‍ക്കും പ്രയോജനമുണ്ടാകും. വിതച്ച വിത്തില്‍നിന്നുണ്ടായ ഫലം കൊണ്ട് കുടുംബത്തിന്റെയും വിശപ്പടക്കി, വീണ്ടും വിതച്ച് നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ആവശ്യമായത് നല്കാന്‍ അയാള്‍ക്കു കഴിയും....

ശ്രീബുദ്ധന്‍ ഓരോ സൂചനയും മൂന്നുതവണ ആവര്‍ത്തിക്കു മായിരുന്നു.

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Tue, 07 May 2013 11:27:00 +0000

ശ്രീബുദ്ധന്‍ ഓരോ സൂചനയും മൂന്നുതവണ ആവര്‍ത്തിക്കു മായിരുന്നു. ആരോ ഒരിക്കല്‍ ബുദ്ധനോടു ചോദിച്ചു: 'താങ്കള്‍ എന്തിനാണ് ഒരേ കാര്യം മൂന്നു തവണ പറയുന്നത്?'

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: 'ആദ്യതവണ പറയുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. ആ വാക്കുകള്‍ ശൂന്യമാണ്. ഉള്ളൊഴിഞ്ഞ കക്കകള്‍.

രണ്ടാംതവണ വാക്കുകള്‍ക്കൊപ്പം ഉള്ളടക്കം നിങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ സുഗന്ധം വമിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ വല്ലാതെ വിസ്മയിച്ചുപോകുന്നു. അതിന്റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ അജ്ഞേയമായ ഒരവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു. അതായത് ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്ത അവസ്ഥയില്‍ നിങ്ങള്‍ ചെന്നെത്തുന്നു. നിങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കും പക്ഷേ, നിങ്ങള്‍ക്കു മനസ്സിലാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്കു മൂന്നുതവണ പറയേണ്ടി വരുന്നു.

നിങ്ങള്‍ സുഷുപ്തിയിലാണ് എന്നതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അത് ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്, ചുറ്റികകൊണ്ട് ആഞ്ഞടിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ചിലപ്പോള്‍, ചില നിമിഷത്തില്‍, ചില ശുഭമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ നിങ്ങളുടെ സുഷുപ്തി അത്ര ഗാഢമായിരിക്കില്ല. നിങ്ങള്‍ ജാഗ്രതയുടെ വളരെ അടുത്തായിരിക്കും. അപ്പോള്‍ ചിലതെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്കു കടന്നേക്കും. കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും. ജാഗ്രതയോട് വളരെ അടുത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ നിദ്രയുടെയും ജാഗ്രതയുടെയും രണ്ടിന്റേതുമല്ലാത്തതിന്റെയും മധ്യത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളാണത്.'

എല്ലാ ബുദ്ധന്‍മാരുടെയും യത്നം ഇതാണ്: ജാഗ്രത്തോട് വളരെ അടുത്തിരിക്കുന്ന കൃത്യമായ നിമിഷത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്. പിന്നീട് ഒരു ചെറിയ തള്ളല്‍ മാത്രം. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ കണ്ണുതുറക്കുകയും എല്ലാം കാണുകയും ചെയ്യും.

കടപ്പാട് : മനോരമ

രാമുവിന്റെ പക്കല എത്ര ആപ്പിള്‍ ?......

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Wed, 01 May 2013 05:22:00 +0000

ടീച്ചര്‍ രാമുവിനെ കണക്ക്‌ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അവര്‍ അവനോട്‌ ചോദിച്ചു: "രാമൂ, ഞാന്‍ നിനക്ക്‌ ഒരാപ്പിള്‍ തരും പിന്നെ വേറൊരാപ്പിള്‍ തരും, പിന്നീട്‌ വേറെ ഒരാപ്പിള്‍ കൂടി തരും. എന്നാല്‍ നിന്റെ പക്കല്‍ മൊത്തം എത്ര ആപ്പിള്‍ ഉണ്ടാകും ?"

സെക്കെന്റുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ രാമു മറുപടി പറഞ്ഞു: "നാല്‌"

മൂന്ന്‌ എന്ന ശരിയുത്തരം പ്രതീക്ഷിച്ച ടീച്ചര്ക്ക്‌ ദുഃഖമായി. അവര്‍ പെട്ടെന്ന്‌ നിരുത്സാഹയായി. രാമു ശരിക്ക്‌ ചോദ്യം കേട്ടുകാണില്ലെന്ന്‌ അവര്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു. അവര്‍ ചോദ്യം ഒന്നുകൂടി ചോദിച്ചു: ""രാമൂ, ഞാന്‍ നിനക്ക്‌ ഒരാപ്പിള്‍ ആദ്യം തരും അതിനുശേഷം വേറൊരാപ്പിള്‍ തരും, പിന്നീട്‌ വേറെ ഒരാപ്പിള്‍ കൂടി തരും. എന്നാല്‍ നിന്റെ പക്കല്‍ മൊത്തം എത്ര ആപ്പിള്‍ ഉണ്ടാകും .?"

ടീച്ചറുടെ മുഖത്തെ അസംതൃപ്തി അവന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്‍ വീണ്ടും ഒന്നുകൂടി തന്റെ കൈവിരലുകള്‍ കൊണ്ട്‌ കണക്കുകൂട്ടിനോക്കി. ശരിയുത്തരം നല്‍കി ടീച്ചറെ പ്രീതിപ്പെടുത്താന്‍ അവന്‍ അവനില്‍ ശരിയുത്തരം തേടി. രാമു വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ടീച്ചര്, നാല്‌"

ടീച്ചറുടെ മുഖത്തെ അസംതൃപ്തി വീണ്ടും രാമു ശ്രദ്ധിച്ചു. ടീച്ചര്‍ ചിന്തിച്ചു. രാമുവിനേറെയിഷ്ടം മാങ്ങയാണ്‌. അവര്‍ വീണ്ടും അവനോട്‌ ചോദിച്ചു. :"രാമൂ, ഞാന്‍ നിനക്ക്‌ ഒരു മാങ്ങ ആദ്യം തരും അതിനുശേഷം വേറൊരു മാങ്ങ കൂടി തരും, പിന്നീട്‌ ഒരുമാങകൂടി തരും. എന്നാല്‍ നിന്റെ പക്കല്‍ മൊത്തം എത്ര മാങ ഉണ്ടാകും .?"

രാമു അല്പം പോലും ചിന്തിക്കാതെ പറഞു: "മൂന്ന്"

ടീക്ചര്ക്ക് സന്തോഷമായി. അവര്‍ അവരുടെ ബുദ്ധിയില്‍ അഭിമാനിച്ചു. അവര്‍ രാമുവിനെ അഭിനന്ദിച്ചുകൊന്ടു വീന്ടും ചോദിച്ചു: "രാമു ഇനി പറയൂ, ഞാന്‍ നിനക്ക്‌ ഒരാപ്പിള്‍ ആദ്യം തരും അതിനുശേഷം വേറൊരാപ്പിള്‍ തരും , പിന്നീട്‌ വേറെ ഒരാപ്പിള്‍ കൂടി തരും . എന്നാല്‍ നിന്റെ പക്കല്‍ മൊത്തം എത്ര ആപ്പിള്‍ ഉണ്ടാകും .?"

ആപ്പിളെന്നു കേട്ടപ്പോഴേ രാമു പേടിച്ചുപോയി. എങ്കിലും അവന്‍ ആ ഉത്തരം പറഞു. : "നാല്‌"

പെട്ടെന്ന് ടീച്ചര്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "രാമൂ, നീയെന്താണീ പറയുന്നത്? നാലാപ്പിള്‍ നിനക്കെവിടുന്നു കിട്ടി?"

രാമു: "ഒരെണ്ണം അമ്മ തന്നുവിട്ടതെന്റെ ബാഗില്‍ നേരത്തെയുന്ട് ടീച്ചര്".

സാരമ്: മറ്റുള്ളവര്‍ നമ്മുടെ ചോദ്യത്തൊനൊരുത്തരം തരുമ്പോള്, അത് നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാകുപോള്‍ അവരെ ഉടന്‍ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുതു. അവര്ക്കും കാണും എന്തെങ്കിലുമൊരു ന്യായം.

ഒരു ശാന്തമായ മനസ്സിന് കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയും.

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Wed, 24 Apr 2013 05:05:00 +0000

ഒരു വൃദ്ധന്‍ തന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള പാര്‍ക്കില്‍ എന്നും തനിച്ചിരിക്കുക പതിവായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം തനിക്ക് തിരിച്ചുപോകാന്‍ നേരമായി എന്നു മനസിലാക്കി അദ്ദേഹം തന്റെ വാച്ചില്‍ സമയം നോക്കി. കയ്യില്‍ വാച്ചില്ല. അത് എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതൊരു വെറും വാച്ചായിരുന്നില്ല. ഒരുപാട് വൈകാരിക ഭാവങ്ങള്‍ അതിനിനോട് ചേര്‍ന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുന്തം പോയാല്‍ കുടത്തിലും തപ്പണം എന്നാണല്ലോ ചൊല്ല്. വൃദ്ധന്‍ വാച്ചിനുവേണ്ടി അവിടമാകെ തപ്പി. കിട്ടിയില്ല. അദ്ദേഹം ആ പണി ഉപേക്ഷിച്ച് അവിടെ കളിച്ചുകൊണ്ടുനിന്ന കുട്ടികളോട് സഹായം അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചു. കണ്ടെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് സമ്മാനവും പ്രഖ്യാപിച്ചു.

കേട്ടപാതി, കേള്‍ക്കാത്ത പാതി കുട്ടികള്‍ പാര്‍ക്ക് മുഴുവന്‍ അരിച്ചുപെറുക്കി. പക്ഷേ വാച്ച് കിട്ടിയില്ല. കുട്ടികള്‍ തിരികെ വന്നു തങ്ങളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ അറിയിച്ചു. വൃദ്ധന്‍ ദുഖത്തോടെ തിരികെ പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അതിലൊരു കുട്ടി ചോദിച്ചു : "അപ്പുപ്പാ എനിക്കൊരവസരം കൂടി തരാമോ" വൃദ്ധന്‍ പറഞ്ഞു. "അതിനെന്താ ആയിക്കോളൂ" അവെന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയെ അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.

വൃദ്ധന്‍ കുറെ നേരം കൂടി പാര്‍ക്കില്‍ അവനെ കാത്തിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ആ കുട്ടി വാച്ചുമായി മടങ്ങിയെത്തി. വൃദ്ധന് സന്തോഷവും, ആശ്ചര്യവും തോന്നി. മറ്റുള്ള കുട്ടികള്‍ തോറ്റിടത്ത് നീ എങ്ങനെ ജയിച്ചുവെന്ന് അദ്ദേഹം അവനോട് തിരക്കി. കുട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. " ഞാന്‍ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്തില്ല. വെറുതെ കുറെനേരം നിശബ്ദനായി നിലത്തിരുന്ന്. അപ്പോള്‍ വാച്ചിലെ സെക്കന്റ് സൂചി ഓടുന്ന ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടു. അങ്ങനെ ഞാന്‍ ഇതിനെ കണ്ടെടുത്തു."

സാരം: ഒരു ശാന്തമായ മനസ്സിന് കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയും. എല്ലാദിവസവും അല്‍പനേരം മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കണം. നമ്മള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവിധം അതു ജീവിതത്തില്‍ നമ്മളെ സഹായിക്കുന്നതു നമുക്കറിയാന്‍ കഴിയും.

ഇനി ഉരുളക്കിഴങ് നട്ടോളൂ

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Mon, 15 Apr 2013 06:16:00 +0000

അമേരിക്കയിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ ഒരു വൃദ്ധമനുഷ്യന്‍ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരേയൊരു മകല്‍ ജയിലിലുമായിരുന്നു, അദ്ദേഹം ജയിലില്‍ കിടക്കുന്ന തന്റെ മകനുവേണ്ടി ഒരു കത്തെഴുതി. "പ്രീയപ്പെട്ട മകന്‍ അറിയുന്നതിന്, ഞാന്‍ വളരെ വിഷമത്തോടെയാണ് നിനക്കീ കത്തെഴുതുന്നത്. എന്തെന്നാല്‍ ഈ വര്‍ഷം നമുക്ക് ഉരുളക്കിഴങ് കൃഷി ചെയ്യാന്‍ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. കാരണം എനിക്ക് തോട്ടം കൊത്തി കിളയ്ക്കാനുള്ള ആരോഗ്യമില്ല. നീ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്റെ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും മാറിക്കിട്ടുമായിരുന്നു. എന്ന്, പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം തകര്‍ന്ന നിന്റെ അച്ചന്‍:.

കത്തുകിട്ടിയ ഉടനെ മകന്‍ ഇങനെ മറുപടിയെഴുതി അത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ ജയില്‍ അധികാരികളെ ഏല്പ്പിച്ചു. അവര്‍ അത് പൊട്ടിച്ചുവായിച്ചു. അതില്‍ ഇപ്രകാരമായിരുന്നു മറുപടി എഴുതിയിരുന്നത്. "പ്രീയപ്പെട്ട അച്ചാ, ദൈവത്തെയോര്‍ത്ത് നമ്മുടെ തോട്ടം കിളച്ചുമറിക്കരുത്. കാരണം ഞാന്‍ അവിടെയാണ് എന്റെ എല്ലാ തോക്കുകളും കുഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്".

പിറ്റേദിവസം അതിരാവിലെ തന്നെ ഒരുകൂട്ടം പോലീസുകാര്‍ വൃദ്ധന്റെ വീട്ടില്‍ പാഞെത്തി. തോട്ടം മുഴുവന്‍ കിളച്ചുമറിച്ച് തോക്കുകള്‍ക്കുവേണ്ടി തിരഞു. പക്ഷേ ഒരു തോക്കിന്റെ പൊടിപോലും അവര്‍ക്ക് അവിടെ കാണാന്‍ കഴിഞില്ല. അവര്‍ തിരികെ പോയി.

സംഭവിച്ചത് മുഴുവന്‍ ചേര്‍ത്ത് വൃദ്ധന്‍ വീണ്ടും മകനോട് ഇനി എന്തുചെയ്യണമെന്ന് എഴുതി ചോദിച്ചു. മകന്‍ ഇങനെ മറുപടിയെഴുതി. "ഇനി ഉരുളക്കിഴങ് നട്ടോളൂ, ഇത്രമാത്രമേ എനിക്കിവിടെ നിന്നുകൊണ്ടു ചെയ്യാന്‍ കഴിയൂ".

കഥാസാരം: ജയിലിലല്ല, എവിടെയായിരുന്നാലും, ഹൃദയം കൊണ്ട് വിചാരിച്ചാം ചെയാന്‍ കഴിയാത്തതായി ഒന്നുമില്ല.

ഉണ്ണിക്കണ്ണന്‍റെ തങ്കക്കിങ്ങിണി...........

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Sun, 14 Apr 2013 05:01:00 +0000

അവിടിവിടെയെല്ലാം മഞ്ഞക്കൊന്നക്കുലകള്‍. എന്തൊരു ചേല്. അതു വെറും പൂവല്ല. ഉണ്ണിക്കണ്ണന്‍റെ തങ്കക്കിങ്ങിണിയാണെന്നു കഥ. കണ്ണനുണ്ണിയെ ഒരുപാടിഷ്ടമുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണക്കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു ഒരിടത്ത്. പാവപ്പെട്ട ഇല്ലത്തെ ഉണ്ണി. എന്നും ക്ഷേത്രത്തില്‍ തിരിവച്ചു പ്രാര്‍ഥിക്കും 'കൃഷണനെ എനിക്കൊന്നു കാണാന്‍ പറ്റണേ എന്നു മാത്രമാണു പ്രാര്‍ഥന. ഒരിക്കല്‍ ഉണ്ണിക്കണ്ണന്‍ നേരിട്ടു മുന്നില്‍ ചെന്നു.

ആശ്രിതവല്‍സലനല്ലേ, വേറൊരുണ്ണിയുടെ കണ്ണീരു കാണാതിരിക്കുമോ? ''എന്‍റെ കണ്ണാ എന്ന് ഒാടിചെ്ചന്നു ബാലന്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഇനിയെന്താ വേണ്ടതെന്നു കണ്ണന്‍ എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും ഒന്നുംവേണ്ട, ഇതുമതി, ഇതുമതി എന്നുമാത്രം അവന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇത്ര നിഷ്കളങ്കനായ കുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണ്ടേ. മടിച്ചില്ല, ഉണ്ണിക്കണ്ണന്‍ അരയിലെ തങ്കക്കിങ്ങിണി അഴിചെ്ചടുത്തു സമ്മാനിച്ചു.

പിറ്റേന്നു ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയ പൂജാരി ഞെട്ടി, തിരുവാഭരണത്തിലെ അരഞ്ഞാണം കാണാനില്ല. വാര്‍ത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പരന്നു. അന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയ ആളുകള്‍ അരഞ്ഞാണവും കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിയെ കണ്ടു. എടാ കള്ളാ, എന്ന് ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് ഒാടിയടുത്തു. എന്‍റെ കണ്ണന്‍ തന്നതാണെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ആരും വിശ്വസിച്ചില്ല. തന്‍റെ മകന്‍ കള്ളനാണോ എന്നു ശങ്കിച്ച് അമ്മയുടെ ഉള്ളു ചുട്ടുനീറി. മുഖത്തൊരടി കൊടുത്തിട്ടു പൊന്നരഞ്ഞാണം വലിചെ്ചാരേറ്. അദ്ഭുതം. കിങ്ങിണി ഒത്തിരി മുകളിലേക്കു പറന്നു പോയുമില്ല, താഴേക്കു തിരിചെ്ചത്തിയുമില്ല. പിന്നെയോ, കിങ്ങിണി പൊന്നിന്‍ പൂക്കുലകളായി മാറി. ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, നൂറു നൂറെണ്ണം... അതാണു നമ്മുടെ കൊന്നപ്പൂക്കള്‍.

Courtesy : Manorama

മാനാമ്പുഴ ശ്രീ ഭദ്രകാളീക്ഷേത്രം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Mon, 25 Mar 2013 12:25:00 +0000

മാനാമ്പുഴ ശ്രീ ഭദ്രകാളീക്ഷേത്രം കേരളത്തിലെ കൊല്ലം ജില്ലയിലെ ചവറയ്ക്കും, ശാസ്താംകോട്ടയ്ക്കും ഇടയ്ക്കുള്ള തേവലക്കര (ദേവലോകക്കര) എന്ന ഗ്രാമത്തില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഏറെ ദശകങള്‍ പഴക്കമുള്ള ഈ ദേവീക്ഷേത്രം മാനാമ്പുഴ കുറുപ്പന്മാരുടെ കുടുംബക്ഷേത്രമാണ്. ഇപ്പോള്‍ കുടുംബാംഗങളും, നാട്ടിലെ ഭക്തജനങളും ഒന്നിച്ചുചേര്‍ന്നു നടത്തിവരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുനഃരുദ്ധാരണത്തിനുശേഷം 2012-ല്‍ വലിയ ശ്രീകോവില്‍ പണികഴിപ്പിച്ച് പ്രധാനദേവതയായ ശ്രീ ഭദ്രകാളിയുടെ തുല്യസ്ഥാനം തന്നെ നല്‌കികൊണ്ട് ശ്രീപരമശിവനേയും പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ആരാധിച്ചുപോരുന്നു. കൂടാതെ, ഗണപതി, യോഗീശ്വരന്‍, ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ്, യക്ഷിയമ്മ, നാഗരാജാവ് നാഗയക്ഷിയമ്മ തുടങിയ ഉപദേവതാപ്രതിഷ്ഠകളും ഇവിടെയുണ്ട്.

ത്രന്തി : ബ്രഹ്മശ്രീ വെട്ടിക്കോട്ട് പരമേശ്വരന്‍ നമ്പൂതിരി

പ്രതിഷ്ഠാദിനം, ഉത്സവം, പറയിടീല്‍ : മകരമാസത്തിലെ പുണര്‍തം നക്ഷത്രത്തോട് അനുബന്ധിച്ച്.

പ്രത്യേകപരിപാടികള്‍

- തോറ്റം‌പാട്ട്

- സപ്താഹം

- നവാഹം

- നാരങാവിളക്ക്

- പൊങ്കാല

വിലാസം

മാനാമ്പുഴ ശ്രീഭദ്രകാളീക്ഷേത്രം

മുള്ളിക്കാല, തേവലക്കര [ പി. ഒ ],

കൊല്ലം - 690 652

കേരളം

ഫോണ്‍ : 09891249288

പരോപകാരമേ പുണ്യം (അതുപോട്ടെ!).... പക്ഷേ പാപമേ പരപീഠനം.

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Mon, 11 Mar 2013 06:33:00 +0000

പാശ്ചാത്യരുടെ പാദമുദ്ര പിന്‍‌തുടരുന്നവര്‍ക്കൊരു ബാഡ് ന്യൂസ്. ഒരു ചിരിവിപ്ലവം നമ്മെ ജയിലിലടപ്പിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ഉച്ചത്തില്‍ ചിരിച്ച 42 കാരനായ ഷിയാവെല്ലിയെ ആണ് യു. എസ്. പോലീസ് തുറുങ്കിലടച്ചത്. അയല്‍ വാസിയുടെ ശാന്തത നശിപ്പിച്ചുവെന്ന് പറഞുകൊണ്ടുള്ള പരാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അറസ്റ്റ്.

ഞരമ്പ് സംബന്ധമായ അസുഖവും തലകറക്കവും ഉള്ള ആളാണ് ഷിയാവെല്ലി. ഇതേചൊല്ലി അയല്‍‌വാസി എന്നും പരിഹസിക്കാറുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, അതിലുണ്ടായ ദേഷ്യത്താലാണ് താന്‍ അയാളെ മനഃപ്പൂര്‍‌വ്വം ശല്ല്യം ചെയ്തതെന്നും, ഇത് ഇത്ര വലിയ ഒരു കുറ്റമാണെന്ന് തനിക്കറിയില്ലായിരുന്നുവെന്നും ഷിയാവെല്ലി പോലീസിനോട് പറഞു.

30 ദിവസത്തെ ജയില്‍‌വാസവും, 500 ഡോളറുമാണ് പിഴ. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ശല്ല്യമാകുന്നതോ, അവരെ അലട്ടുന്നതോ, അവരുടെ കാര്യങളില്‍ ഇടപെടുന്നതോ, അത് തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതോ ആയ രീതിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുക, അഥവാ മറ്റുള്ളവരോട് ചെയ്യുന്ന കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ പേരിലാണ് ഈ നടപടി.

ഈ പരിപാടി ഇന്ത്യയില്‍ നടപ്പിലാക്കിയാലുള്ള അവസ്ഥ ഓര്‍ത്താണ് ഞാന്‍ ദുഃഖിക്കുന്നത്. നാം ഇന്ത്യാക്കാരില്‍ സഹജീവികളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടില്‍ പ്രയാസപ്പെടുന്നവര്‍ വളരെ വിരളമാണ്. നമ്മില്‍ ബാക്കിയുള്ളവര്‍ അന്ന്യരുടെ ദുഃഖത്തില്‍ സന്തോഷിക്കുന്നവരാണ്. മനുഷ്യന് ദുഃഖമുണ്ടാകുക എന്നത് ഒഴിച്ചുകൂടാന്‍ പറ്റാത്ത ഒന്നായതുകൊണ്ട് അവരും സസന്തോഷം ജീവിച്ചുപോരുന്നു. അതിലും ക്രൂരന്മാരാണ് ഇനി മറ്റൊരുകൂട്ടര്‍. അവരുടെ ജീവിതലക്ക്ഷ്യം തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ നാശം മാത്രമാണ്. അന്ന്യന് ദുഃഖമുണ്ടായാല്‍ താന്‍ തനിയെ ഉയര്‍ന്നുകൊള്ളും എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിലോ, തന്റെ ഒരു കണ്ണ് പോയാലും വേണ്ടില്ല - മറ്റവന്റെ രണ്ട് കണ്ണും പോയിക്കാണണം എന്ന ദുരാഗ്രഹത്തിലോ അവര്‍ പരദ്രോഹം നിരന്തരം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നുറക്കെ ചിരിച്ചതിന് ഇത്രകണ്ട് ശിക്ഷയെങ്കില്‍, അങനെയുള്ള ഒരു ജനസമൂഹത്തിന്റെ ഇടയിലേക്ക് ഇങനെ ഒരു നിയമം കുതിച്ചുപാഞുവന്നാല്‍ എന്തായിരിക്കാം കഥ!!; "ഈശ്വരോ രക്ഷതു"

മനുഷ്യന്‍..... ഒരു സാമൂഹ്യജീവി....

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Wed, 06 Mar 2013 06:00:00 +0000

അനേകായിരം വര്‍ഷങള്‍ കൊണ്ട് മനുഷ്യന്‍ താനെന്താണെന്നോ, ഈ പ്രപഞ്ചമെന്താണെന്നോ അറിയാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും, പരിഷ്കൃതമായ ഒരു ജീവിതാവസ്ഥയിലേക്ക് രൂപം കൊണ്ടും, ഭാവം കൊണ്ടും, സംസ്കാരം കൊണ്ടും മാറപ്പെട്ടു. ഈ ദീര്‍ഘകാല പരിണാമത്തിനിടയില്‍ എന്തു ഭക്ഷിക്കണമെന്നും, നാണം മറയ്ക്കണമെന്നും, ശുചിത്വം പാലിക്കണമെന്നും, ജീവിതത്തിന് ഒരു ചിട്ടയും വ്യവസ്ഥയും ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നും, പാര്‍പ്പിടം കെട്ടി താമസിക്കണമെന്നും, അങ് അത്യുന്നതങളില്‍ തനിക്കും പ്രപഞ്ചത്തിനും നാഥനായി ഒരു ഈശ്വരനുണ്ടെന്നും, അവന്‍ പൂജിക്കപെടേണ്ടവനാണെന്നുമൊക്കെ മനുഷ്യന്‍ മനസ്സിലാക്കി. അങനെ സ്വന്തം നന്മക്കുവേണ്ടി സമൂഹം എന്ന ഒരു ജീവിതവ്യവഹാരവ്യവസ്തിഥി ഉണ്ടാക്കുകയും, അതിനനുസൃതം ജീവിക്കാന്‍ പഠിക്കുകയും, തുടര്‍ന്ന് ഒരു സാമൂഹികജീവിയായി ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തുറകളിലും ആവും വിധം പൂര്‍ണ്ണനായി ജീവിച്ചുപോരുകയും ചെയ്തു.

അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഈ വികസനം സത്യത്തിലും, ധര്‍മ്മത്തിലും, സ്നേഹത്തിലും, അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവര്‍ക്കിടയില്‍ നന്മയും സമൃദ്ധമായിരുന്നു. പക്ഷേ, തുടര്‍ന്നുണ്ടായ അവന്റെ ആധുനീകരണം അധര്‍മ്മത്തിന്റേയും, മദത്തിന്റേയും, മാത്സര്യത്തിന്റേയും ചുവടുകള്‍ ചേര്‍ന്നുള്ളതായിരുന്നു. ഇന്നു മനുഷ്യന്‍ സ്വാര്‍ത്ഥതയ്ക്കും പരദ്രോഹത്തിനും വേണ്ടി ഏതറ്റം വരെ പോകാനും ഒരുക്കമാണ്. ഭൂമി അത്യാഴത്തില്‍ കുഴിച്ച് എന്തൊക്കെയോ നേടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. കൈയ്യെത്തും ദൂരത്തുള്ള പ്രകൃതിയെ മുഴുവന്‍ കേടാക്കി മടുത്ത മനുഷ്യന്‍ ആകാശത്തേയും ലക്ഷ്യമിട്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങി. അങ്നെ നെടുകെയും കുറുകെയും അവളെ പിച്ചിചീന്തി വിരൂപയാക്കി. ഒടുവില്‍ ഒന്നിനും കൊള്ളരുതാത്ത ഒരു ഗ്രഹത്തെ ഈശ്വരന്‍ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന് പറഞ് അതിനെ സൗരയൂഥത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ പടിയടച്ചു പിണ്ഡം വച്ച ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തിലാണ് ഇപ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ ജീവിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യന്റെ നന്മയാണ് നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ഒന്ന് പറയാതെ വയ്യ. മുറിവൈദ്യന്മാരും, അരവൈദ്യന്മാരും, പൊടിവൈദ്യന്മാരും, കൂടിപ്പോയാല്‍ പേപ്പട്ടിവൈദ്യമാരും മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ സമൂഹത്തില്‍ ഒരു മനുഷ്യശരീരം ഒരു മാരകരോഗങളുമില്ലാതെ, ഒരു മുടി പോലും നരയ്ക്കാതെ, ഒരു പല്ലുപോലും കൊഴിയാതെ ഏകദേശം 125 വര്‍ഷത്തോളം ജീവിച്ചിരുന്നതായി നാം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇന്നു വൈദ്യശാസ്ത്രം കത്തിജ്വലിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ മനുഷ്യന്‍ ഒരു കാരണവും കൂടാതെ അതില്‍ മൂന്നിലൊന്ന് കാലം പോലും ജീവിച്ചുപൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ നില്‍ക്കുന്ന നില്പ്പില്‍ നിലം പൊത്തുന്നു. ഈ പുരോഗതി ആര്‍ക്ക് വേണ്ടി?

പ്രകൃതി തന്റെ കണക്കുകൂട്ടലില്‍ ഒരു ഫലം ആറ് മാസം കൊണ്ട് പക്വമാക്കുമ്പോള്‍, അക്ഷമരായ മനുഷ്യന്‍ തന്റെ ശാസ്ത്രവിശകലം കൊണ്ട് അതിനെ മൂന്ന് മാസങള്‍ക്കുള്ളില്‍ വിളയിച്ചെടുക്കുന്നു. ഇങനെ "ഇരിക്കും കൊന്‍പ് വെട്ടുന്ന" അവന്‍ ശ്വസ്സിക്കുന്ന പ്രാണവായു പോലും അശുദ്ധമാകുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ ഈ കുതന്ത്രങള്‍ മുന്‍‌കൂട്ടി കണ്ട മഹാത്മാക്കള്‍ അവന് മഹത്തായ ഈ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പരമലക്ഷ്യത്തെ കാട്ടികൊടുത്തു. പക്ഷേ, അതൊന്നും അവന് വേണ്ടാ.

നാടോടുന്നതും നോക്കി അവന്‍ നെടുകെയും, കുറുകെയും, എന്നുവേണ്ടാ വളഞും പുളഞുമൊക്കെ അതിന്റെ പിന്നാലെ പായുന്നു. എങോട്ട്?, "ആ! അറിയില്ല!" ഈ ഓട്ടപാച്ചിലില്‍ എവിടെയോ തളര്‍ന്നുവീഴുന്നു. എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ ആ കിടപ്പില്‍ നാലുപാടും നോക്കുന്നു. "എവിടെ ഞാന്‍, ഒരു പിടിയുമില്ല".

ധര്‍മ്മം.

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Tue, 12 Feb 2013 12:23:00 +0000

പുരുഷാര്‍ത്ഥങളില്‍ ആദ്യത്തേത്. ധര്‍മ്മത്തില്‍ കൂടിയുണ്ടാകുന്ന അര്‍ത്ഥം, ധര്‍മ്മാധിഷ്ഠിതമായ ഈ അര്‍ത്ഥം കൊണ്ട് അനുഭവിക്കുന്ന കാമങള്‍ (ആഗ്രഹങള്‍, സുഖഭോഗങള്‍), തുടര്‍ന്നുള്ള ത്യാഗവും, മോക്ഷവും. ഇവയാണ് പുരുഷാര്‍ത്ഥം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ധര്‍മ്മാര്‍ത്ഥകാമമോക്ഷങള്‍. അവയില്‍ ആദ്യത്തേത് ധര്‍മ്മം.

ധര്‍മ്മം സനാതനമാണ്. ഏതൊരു സത്കര്‍മ്മത്തിന്റേയും അടിസ്ഥാനഘടകം ധര്‍മ്മമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ധര്‍മ്മത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഏതൊരു കര്‍മ്മവും വിജയിക്കുന്നു. നേരേ മറിച്ച്, അധര്‍മ്മത്തിന്റെ മുകളില്‍ ഉയര്‍ന്നുപൊങുന്ന എന്തും ഒരു പരിധികഴിഞാല്‍ തകര്‍ന്ന് നിലം പൊത്തുന്നു. ഇഷ്ടാനിഷ്ടങളില്‍ നിന്നും അല്പം മാറി നിന്നുള്ള ഒരു വീക്ഷണത്തിലൂടെ നമുക്കു മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു സത്യമാണിത്. സമൂഹത്തിലേക്കിറങുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയും മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഈ സത്യം വരും തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറണ്ട ഉത്തരവാധിത്വം നമ്മുടേതാണ്.

സത്യത്തെ ഈശ്വരനായി കണ്ട്, അതിനെ ഹൃദയത്തില്‍ സ്ഥാപിച്ചാല്‍, ബാക്കിയെല്ലാം താനേ ശരിയാകും. കാരണം സകലതും ധര്‍മ്മത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുമ്പോള്‍ ധര്‍മ്മം സത്യത്തില്‍ നിലകൊള്ളുന്നു. സത്യസ്വരൂപന്‍ എന്ന് ഈശ്വരനെ സംബോധന ചെയ്യുന്നതും ഇതുകൊണ്ട് തന്നെ.

ഇതാണ് "യതോ ധര്‍മ്മസ്തതോ ജയഃ" എന്ന മഹാവക്യത്തിലൂടെ മഹാത്മാക്കള്‍ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്.

നിര്‍ഭയയെ ഓര്‍ത്ത് ശ്രീ അമിതാഭ് ബച്ചന്‍ എഴുതിയ കവിതയുടെ മലയാള വിവര്‍ത്തനം

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Thu, 17 Jan 2013 07:38:00 +0000

അമ്മേ! ഒരുപാട് വേദന ഞാന്‍ സഹിച്ചു.....

ഒരുപാട് നൊമ്പരം തന്നു ഞാന്‍....

നിന്നോടിനി ഇത്രമാത്രം ചൊല്ലി പോവുകയാണ്....

ഇന്ന് ഞാന്‍ വിട വാങുന്ന വേളയില്‍,

എന്നെ ഒരുനോക്ക് കാണുവാന്‍

എന്റെ സ്നേഹിതര്‍ എത്തവേ,

പുതുവെള്ള ചുറ്റിക്കിടക്കുമെന്നെ നോക്കി

ഹൃദയം പിളര്‍ക്കുമാറേങലോടെ തകര്‍ന്നു പോകുമവര്‍....

ഒരു പെണ്‍കിടാവായ് പിറന്ന തന്‍ ജന്മങളെ

ഉരുകുന്ന കരളാല്‍ പഴിക്കുമവര്‍....

അമ്മേ നീ അവരോടിത്രമാതം ചൊല്‍ക,

അപരാധികളുടെ ഈ സമൂഹത്തില്‍,

ഒരുപാട് സൂക്ഷിച്ച് വേണം കഴിയാന്‍....

അമ്മേ രാഖിനാളില്‍ എന്റെ ഏട്ടന്റെ കൈതണ്ട

ശൂന്ന്യമായി കിടക്കും...

എന്നെ ഓര്‍ത്തോര്‍ത്ത് ഏട്ടന്റെ കണ്ണുകള്‍,

നിറഞു കവിയുമ്പോള്‍,

ആ നെറ്റിയില്‍ കുങ്കുമം ചാര്‍ത്താന്‍

എന്റെയും ആത്മാവ് പിടയ്ക്കും....

അമ്മേ, നീ ഏട്ടന്‍ വിതുമ്പാതെ നോക്കണം...

ഞാനുണ്ട് കൂടെ എന്ന് എന്നും ചൊല്ലണം...

അമ്മേ, ഒരുപാട് തേങും നിശബ്ദനായ്

അങിങൊളിച്ചിരുന്നെന്നച്ചനും...

ഞാനെന്റെ കുഞിനെ കാത്തീല എന്നോര്‍ത്ത്

താന്‍ തന്നെ, തെന്നെ പഴിക്കും....

അച്ചനീ നോവ് നീ ഇല്ലാതെയാക്കണം...

പഴിയൊന്നും ആ പാവമേല്‍ക്കാതെ കാക്കണം...

അഭിമാനമാണെന്റെ അച്ചന്‍,

എന്റെ ബഹുമാനമാണെനിക്കച്ചന്‍....

എന്തു ഞാന്‍ ചൊല്ലേണ്ടൂ?....

എന്നമ്മേ, നിനക്കായി....

നിന്റെ പ്രാണവേദന എങനെ വാക്കിലൊതുക്കും ഞാന്‍?.....

ഒരു പുതുജീവിതം ഇന്നു ഞാന്‍

എന്തിനുവേണ്ടി കൊതിക്കും?...

നിന്നെ സമൂഹം വിദ്രോഹിക്കുമമ്മേ...

എന്നെ സ്വതന്ത്രയായ് വിട്ടതും ചൊന്നവര്‍

നിന്നില്‍ പഴി ചാരുമമ്മേ....

എല്ലാം എന്നമ്മ സഹിക്കേണമെങ്കിലും

ചൊല്ലരുതിന്നിത്രമാത്രം.....

"ഇനിവേണ്ടെനിക്കൊരു പെണ്‍കുഞ് ദൈവമേ....

ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കില്‍....."

---------------------------------------------------------------------------------------

Maa bohot Dard sah kar..

bohot dard de kar..

tujhse kuch kah kar main jaa rahi hun........

Aaj meri vidai main jab Sakhiyaan milne aayengi...

Safaid Jode main lipti dekh sisak sisak mar jayengi...

Ladki hone ka khud pe fr wo Afsos jatayengi.....

Maa tu unse itna kah dena Darindo k duniya main Sambhal kar rahna.......

Maa Rakhi par jb Bhaiya Kalai suni rah jayegi..

yaad mujhe kar kar jab unki Aankh bhar ayegi....

Tilak mathe par karne ko Maa rooh meri bhi Machal jayegi...

Maa tu bhaiya ko rone na dena...

Main sath hu har Pal unse kah dena.......

Maa Papa bhi chhup chhup bohot royenge...

main kuch na kar paya ye kah k khud ko kosenge....

Maa dard unhe ye hone na dena..

Ilzaam koi lene na dena...

Wo Abhimaan hai mera samman hai mera..

tu unse itna kah dena........

Maa tere liye ab kya kahu..

dard ko tere shabdon main kaise bandhu...

fir se jeene ka moka kaise maangu......

Maa log tujhe satayenge....

mujhe azaadi dene ka tujhpe ilzaam lagayenge....

Maa sab sah lena par ye na kahna

"Agle janam Mohe Bitiya na dena"

നാളത്തെ തലമുറയെ വാര്‍ത്തെടുക്കാന്‍....

noreply@blogger.com (സുരേഷ് സി. കുറുപ്പ്) — Wed, 16 Jan 2013 05:11:00 +0000

സാംസ്കാരികപരമായി വളരെയേറെ സമൃദ്ധമായിരുന്ന ഒരു സമൂഹം ആയിരുന്നു ഭാരതത്തിന്റേത്. വളരെ കെട്ടുറപ്പുള്ള ശക്തമായ ഒരു ജീവിത വ്യവസ്ഥ നമുക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നാം ഈ വിധം തകര്‍ന്നുപോയി? ഓരോ വ്യക്തിയും തന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമാണിത്. സ്വാര്‍ത്ഥതയ്ക്കുവേണ്ടി ഏന്തും ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറായ ഒരു ജനസമൂഹം നമുക്കിടയിലുണ്ട്. ഇവര്‍ക്കെന്തേ നേര്‍‌വഴി പിഴച്ചിരിക്കുന്നു?

തന്റെ പൂര്‍‌വ്വജന്മ പുണ്യപാപങളുമായി ഒരു കുഞ് ഇഷ്ടാനിഷ്ടങളില്ലാതെ, നന്മതിന്മകള്‍ എന്തെന്നറിയാതെ ഈ സമൂഹത്തില്‍ പിറക്കുമ്പോള്‍, അതിനെ നേര്‍‌വഴിക്ക് നയിക്കേണ്ടത് നാം തന്നെയാണ്. നാം പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്ന ഒരു സംസ്കാരകവചവുമായിയാണ് അവന്‍ ജീവിതത്തില്‍ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. തന്റെ അച്ചനമ്മമാരും, സഹോദരങളും, ബന്ധുക്കളും അവനെ ലാളിക്കുമ്പോള്‍, സ്നേഹം എന്താണെന്ന് അവല്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അവരുടെ സം‌രക്ഷണവലയത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് അവന്‍ വളരുന്നതിനോടൊപ്പം, തനിക്കു ചുറ്റും അരങേറുന്ന നന്മതിന്മകളെ അവന്‍ നോക്കിക്കാണുന്നു.

ഈവിധം വളര്‍ന്ന് സമൂഹത്തിലിറങുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയും താന്‍ എങനെയായിരിക്കണമെന്ന് ഇതിനകം തിരിച്ചറിഞിരിക്കണം. അതിന് സഹായകവും മാതൃകയും ആകേണ്ടത് മാതാപിതാക്കന്മാരും ഗുരുക്കന്മാരും സമൂഹത്തിലെ മറ്റുള്ള മുതിര്‍ന്നവരുമാണ്.

ഇന്ന് നാം ജീവിക്കുന്ന സാംസ്കാരികമായി ഇത്രകണ്ട് തകര്‍ന്ന ഒരു സമൂഹത്തിലേക്ക് തന്റെ മകള്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഏത് വിധം വസ്ത്രം ധരിക്കണമെന്നും, ഇന്നതൊക്കെ ചെയ്യണമെന്നും, ഇന്നതൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ പാടില്ല എന്നുമൊക്കെ അവള്‍ സ്വയം മനസ്സിലാക്കത്തക്ക വിധം മാതാപിതാക്കള്‍ അവളെ തന്റെ സംസ്കാരത്തിലൂടെ ബോധവതിയാക്കിയിരിക്കണം. കുഞുഹൃദയങള്‍ നിര്‍മ്മലമാണ്. തുടക്കം മുതലേ ആ ഹൃദയങളിലേക്ക് സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത നിറയ്ക്കുന്ന കൂടുതല്‍ കാര്യങള്‍ പാഠ്യവിഷയങളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തണം.

ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെകൊണ്ട് സമൂഹത്തിന് ഗുണങള്‍ ഉണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും നഷ്ടങള്‍ ഉണ്ടാകുകയില്ലയെങ്കില്‍, അയാളില്‍ സമൂഹത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത കൂടി ഉണര്‍ന്നാല്‍ എത്ര സുന്ദരമായിരിക്കും എന്നത് ഓര്‍ക്കേണ്ടതാണ്.

മനുഷ്യ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പണിപ്പുര ഒരുവന്റെ ചിന്തയുടെ തലമാണ്. ചിന്തയില്‍ നിന്നും വാക്കുകള്‍ ഉണ്ടാകുന്നു; വാക്കില്‍ നിന്ന് കര്‍മ്മവും, കര്‍മ്മത്തില്‍ നിന്ന് സംസ്കാരവും ഉടലെടുക്കുന്നു. ഈ സംസ്കാരം മാത്രമാണ് മനുഷ്യസമൂഹത്തെ ഉയര്‍ത്തുന്നതും താഴ്ത്തുന്നതും.

വിവേകാനന്ദസ്വാമികള്‍ തന്റെ "My India, The Eternal India" എന്ന ബുക്കില്‍ പറഞു. "ഈ ലോകത്തിലെവിടെയെങ്കിലും, പുണ്യഭൂമിയെന്നോ, സൗമ്യത്വം, ഉദാരത്വം, ശുദ്ധത, ശാന്തി, എല്ലാറ്റിനും മീതേ ഉന്നത സംസ്കാരവും, ആത്മീതയും ഉള്ള നാട് എന്നവകാശപ്പെടാവുന്ന ഒരു നാട് ഉണ്ടെങ്കില്‍, അത് ഭാരതമാണ്" എന്ന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ വാക്കുകള്‍ നമ്മള്‍ വിറ്റുവെന്നോ, ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്നോ, നാം കരുതേണ്ടതില്ല. പകരം, അത് പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരത്തിന്റെ മഞപ്പിനുവേണ്ടി നാം പണയപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് വീണ്ടെടുക്കാന്‍ നമ്മുടെ ചിന്തക്കേ കഴിയൂ.